Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief


Forumindex  • Verhalen, gedichten en andere teksten  • Lucky Eye
 
 
 
 

Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief

EEN FLUISTEREND HART

Plaats een reactie

Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART - aankondiging door Lucky Eye » zaterdag 19 december 2020 07:58

De volgende publicatie van 'Een fluisterend hart' zal zijn op de eerste zaterdag in het nieuwe jaar.
Vanaf woensdag 23 december zal ik hoofdstukken plaatsen van een kerstverhaal.

Lucky Eye
Berichten: 190
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 222 keer
Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 02 januari 2021 07:56

Hoofdstuk 21

De woning was niet echt een woning. Het paste tenminste niet in mijn definitie ervan. Het had maar een etage en was erg klein. Begane grond dat wel, maar boven op nummer 28b waren buren. Ik kon me echter heel goed voorstellen dat je in een grote stad als Utrecht allang blij mocht zijn als je zoiets had voor jezelf. Het bestond uit een halletje, een woon-/eetkamer, een slaapkamer, een piepklein keukentje en een douche met toilet die ook heel klein was. Nadat Stef mij op de bank had gezet, geheel vrijwillig liet ik me nog steeds door hem sturen, belde hij met Julia en gaf aan dat wij gasten zouden krijgen. Met de telefoon in de hand liep hij door het huis en ik hoorde hem een paar maal zeggen dat hij het gevonden had.

'Slapen is geen probleem. Ik heb luchtbedden, een pomp en slaapzakken gevonden.'

Ik vond het goed. Verzandde langzaamaan weer in gedachten. Vroeg Stef om een nieuw verfrissingsdoekje en snoof even later de geur weer diep op. Stef begon met het eten en niet al te lang daarna rook ik de soep. Ik had geen zin in soep. Met een dienblad kwam hij vanuit het keukentje de kamer ingelopen. 'Sorry, Stef, maar ik heb geen zin in eten.'

'Je moet eten, Marc! Je hebt nog een lange avond voor je en ik wil niet van mijn moeder horen dat ik slecht voor je gezorgd heb! Dus mond dicht … euh … nee mond open en eten!'

Vanwege zijn verbetering was ik in de lach geschoten en zag de bezorgde blik op zijn gezicht gelukkig eventjes verdwijnen en dat voelde goed. 'Het gaat echt goed met me!'

'Zolang jij zegt geen zin in eten te hebben, durf ik me dat af te vragen. Kom, alles is klaar! Ik heb thee met honing en een flinke lading druivensuiker voor je ingeschonken.'

'Waar is dat goed voor?'

'Druivensuiker wordt snel in het bloed opgenomen.'

'En dat is belangrijk?'

'Ja. Vraag me niet naar een uitleg. Zoveel verstand heb ik er nou ook weer niet van. Ik doe alleen maar dat wat mijn moeder me heeft aangeleerd. Als je het echt wilt weten, vraag je het haar straks maar.'

Ik vond het wel goed, nam voorzichtig wat kleine slokjes uit het dampende glas voor me en kon de smaak van thee absoluut niet proeven. Het was alleen maar heel erg zoet. Klagen deed ik echter niet. Stef had zijn uiterste best voor mij gedaan. Als ik hem niet had gehad … Het brood smaakte me beter. Om de een of andere reden, wellicht was ik bang dat ik opnieuw zou moeten overgeven, at ik heel erg rustig en kauwde ik, dat wat naar binnen ging, beter dan ik normaal deed. Stef was al lang en breed klaar, toen ik nog niet halverwege was. Ik vond het leuk om te zien dat ik aan hem kon merken dat hij het goed vond dat ik zo rustig at. Beiden schrokken we op van de deurbel.

'Ik doe wel open,' kondigde Stef aan.

Zittend in de kamer hoorde ik de begroeting in het halletje. Verstaan kon ik het gesprek niet, maar ik wist zeker dat Stef zou vertellen hoe het met mij was. Toen Maria en Henrik Jan binnengekomen waren en mij hadden begroet, liet zij echter niets van voorkennis blijken.

'Hoe gaat het met je, Marc?'

En dus kon ik, nadat Stef en zijn ouders bij mij aan tafel waren gaan zitten, mijn eigen verhaal doen. Was ook goed natuurlijk. Toen ik hen alles had verteld, wilde ik meteen verder gaan. Ik wilde het weten. Maria stelde het nog wat uit. Ze wilden zelf ook eerst wat eten. Tja … logisch. En dus moest ik nog wat wachten. Na het eten werd er koffie gemaakt. Koffie die mij onthouden zou worden, zo werd me verteld. Het was beter als ik het even met thee zou doen. Ik schikte me zonder morren. Maar toen iedereen iets te drinken voor zich had, wilde ik toch mijn antwoord hebben. 'Heb je die afsprakenkaart en de brieven kunnen vinden?'

'Ja,' antwoordde Maria meteen. 'Het lag waar jij het had neergelegd. En … je had helemaal gelijk.' Ze haalde drie dingen uit haar tas en gaf die aan mij. 'Het is onlogisch. En ik weet er niet een passend antwoord op. Ik weet heel veel, maar dit niet. Ik wou dat ik het voor je kon wegnemen, Marc, maar … dat is niet mogelijk.'

Mijn leven schudde op zijn grondvesten. Zoveel dingen in mijn leven bleken niet op waarheid te berusten dat ik even het gevoel kreeg dat alles om me heen zou wegvallen. Maar het was een gevoel, zo realiseerde ik me heel snel. En dus zou ik dat niet laten gebeuren!

'Bijt je er echter niet al te zeer in vast, lieve jongen! Ik snap dat je antwoorden wilt, maar … misschien zou je nog wat kunnen wachten. Wachten tot alles wat rustiger is. Alex weer wat beter is, bijvoorbeeld. Maar … het is jouw keuze, Marc. En ik steun je daarin! Wees daarvan verzekerd! We steunen jou allemaal! Weet Grace er iets van?'

Langzaam schudde ik mijn hoofd. 'Vind je dat ik haar er iets van moet vertellen?'

'Je overlegt en praat altijd heel veel met haar. En dat is goed!'

Wat is zeker weten? Ik wist in elk geval even helemaal niets zeker! Ik wist niets! En zei dat ook zo. Gaf een uitleg. 'Ik weet dat ze soms dingen niet vertelt aan mij. De reden daarvoor is dat ze mij in bescherming neemt. Wil nemen. Maar … als zij wel weet dat mijn ouders gaan scheiden, dan had ik dat graag willen weten. Da… ' Sprak hier iets van de trots uit die tegeltjeswijsheid van Stef. Was het iets als oog om oog, zij wist van dat en ik niet en dus …

'Ze weet dat niet,' onderbrak Henrik Jan mij.

Hij moet zich vreselijk rot gevoeld hebben na die korte uitspraak, want ineens waren drie paar ogen op hem gericht en … zo weet ik … hij houdt niet van aandacht. Hij sloeg dan ook meteen dicht. Boog zijn hoofd en zei geen woord meer.

'Wist jij het wel, schat?' vroeg Maria hem, nadat ze zijn hand had beetgepakt.

'Ja. Sinds heel kort. Sinds afgelopen dinsdag pas. Joep heeft me gebeld. We hebben vaker contact, dat weet je. Dit keer liet hij me zweren op alles wat me lief was, dat ik het niet aan jou, lieverd, en ook niet aan één van zijn kinderen zou vertellen. Hij moest het even kwijt en … nou ja … we hebben wel vaker even contact zo. Dat weet je.'

'Ja! En dat is goed, Henrik Jan! Altijd goed geweest! Dat weet ik! Maar van die datum en … '

'Nee. Nooit geweten.'

'Grace wilde me laatst iets vertellen over mijn vader, maar deed dat in beeldspraak.' Ik vertelde over de achterkant van mijn Uno-kaarten. 'En toen ik daarover na ging denken, werd het me duidelijk. Duidelijker. Mijn vader heeft een grotere rol in mijn leven gespeeld dan ik weet. Op de een of andere manier zijn mijn herinneringen geblokkeerd. Heb ik hem vreselijk tekort gedaan door zijn plaatje te laten inkleuren door dat wat ik aan herinneringen aan mijn moeder heb. Ik heb haast gedaan alsof zij … één en dezelfde persoon waren. Af en toe komen er nieuwe beelden in mijn hoofd.'

'Geen wonder, lieve Marc,' verzuchtte Maria, 'jouw leven, en nu zeg ik het misschien erg dramatisch, heeft traumatische kantjes. En door zoiets kunnen we dingen van ons wegduwen. We verstoppen het, omdat we er bang voor zijn. Dat zou heel goed gebeurd kunnen zijn bij jou met die herinneringen aan je vader.'

'Ik heb hem onrecht gedaan.' En ook deze uitspraak klonk dramatisch, maar het was wel hoe ik het voelde.

'Je vader heeft heel veel dingen gedaan om jou uit de wind te houden. En Grace, Henrik Jan en ik, weten daarvan. Je rijlessen. Een goed voorbeeld. Je vader belde zelf, maar heeft dat nooit aan je moeder verteld, speelde alsof Henrik Jan hem gebeld had, maar hij regelde het wel voor je! De weekenden dat je bij ons was, terwijl je eigenlijk huisarrest had opgelegd gekregen door je moeder. Hij zorgde ervoor dat je toch weg kon. Of naar ons, of naar Grace. Al die weekenden dat hij met je moeder op stap ging, plande hij bewust, opdat jij rust zou hebben! Weekenden waarin jij thuis was en je moeder ook, waren nooit leuk. Dat weet je! En zo zijn er veel meer voorbeelden.'

'Maar … als ik hem dan morgen confronteer met … is dat dan niet ondankbaar?'

'Hij zal het toch wel snappen!' vroeg Stef zich hardop af. 'Je vader is, voor zover ik hem ken, ook altijd iemand die graag duidelijkheid wil.'

Daarna bespraken we met z'n vieren hoe ik het het beste zou kunnen aanpakken. Voorstellen werden bekeken, uitgewerkt en verworpen. We vonden het allemaal erg lastig. Het was niet mijn bedoeling om wie dan ook te bezeren. En toen wij vieren ons hadden gerealiseerd dat het gewoon een vraag en antwoord zou moeten zijn, wist ik ook hoe ik het zou moeten doen. Een eenvoudige vraag en dan kijken hoe er gereageerd zou worden. Afwachten. Niets verder meer voorbereiden, want dat had toch geen zin. Ik wist niet wie er zou antwoorden. Ik wist niet wat er geantwoord zou worden. Toen ik het aan de anderen onder woorden had gebracht, begrepen ze heel erg goed dat het een vreselijke missie voor mij moest zijn. Van alle kanten probeerden ze het gemakkelijker voor mij te maken, maar al pratend en denkend zagen ze wel in dat het niet anders kon. Ik moest het simpel zien te houden. Eén vraag stellen en dan kijken wat ervan zou komen. Een gok. Eén en al onduidelijkheid, maar wel bedoeld om duidelijkheid te krijgen.

Die nacht sliep ik slecht. Viel ik al wel eens in slaap, dan werd ik of wakker door iets waaraan ik "moest denken", of een pijnlijk gevoel in mijn linker bal. Stef lag ook te draaien en woelen naast me in het bed. Maria en Henrik Jan hadden ons namelijk zover gekregen dat zij op de luchtbedden waren gaan liggen. Af en toe viel ik weg, om heel snel daarna weer klaarwakker te zijn. Dingen waren gebeurd. Maar … ik wilde het wel weten. Wilde weten of het gevoel dat al zo vaak in mij opgekomen of waar, of een gedachtespinsel van mij was. Vaak had ik het met een cynisch klinkend grapje afgedaan, maar o zo vaak was ik eraan blijven hangen. Had het mijn stemming negatief beïnvloed, als ik meende dat het toch wel eens waar zou kunnen zijn. En … als ik nu een antwoord zou krijgen, dan zou ik het voor eens en altijd af kunnen sluiten. Was het niet waar, dan had ik me gewoon vergist. Tekenen die ik meende te zien verkeerd uitgelegd. Berustte het wel op waarheid … tja … Wat dan. Ik zou het een plaats moeten zien te geven en wist dat dat niet van het ene op het andere moment zou kunnen. Zoiets moest ik zien te verwerken. En dan … tijdens dat proces … zou ik langzamerhand gaan merken dat het geen probleem meer zou zijn. En toen moet ik toch wat dieper in slaap zijn gevallen, want ineens voelde ik hoe er zachtjes over mijn schouder werd gestreeld.

'Marc, lieverd! Het is bijna half zes. Je wilde dat ik je op die tijd zou wekken.'

'Ja. Dank je,' mompelde ik nog niet helemaal goed wakker. Ik hoorde dat Maria haar zoon ook wakker maakte. Binnen tien minuten waren we gedoucht. Maria en Henrik Jan hadden het ontbijt al klaarstaan voor ons. Voor Stef vier boterhammen en voor mij een bak muesli, met yoghurt, fruit en honing. Zoveel dat ik het haast niet kon wegwerken, maar onder de bezorgde blikken van Stef en zijn ouders voelde ik me wel verplicht om de kom helemaal leeg te eten. Daarna poetsten we onze tanden en gingen we met onze rugzakken op weg. Er was voor gezorgd dat onze waterflessen weer gevuld waren. Zorgzaamheid ten top. Heel bewust liep ik langzamer dan anders. Stef paste zijn grotere passen aan die van mij aan en praatte niet tegen me. Niet omdat hij een trage opstarter is of zo, nee hij gunde me m'n tijd. We liepen ergens verkeerd. Stef had gedacht dat hij de route terug wel zou kunnen herkennen. Niet dus. Met zijn telefoon en Google Maps erbij kwamen we iets na half zeven aan bij het huis van Julia haar ouders. Net toen Stef de sleutel in het slot wilde doen, ging de deur open. Ik zag Grace staan. Ze zag er beroerd uit.

'Kom binnen!' nodigde ze ons uit. 'Alex is al wel wakker, maar ik wil graag even met je praten, Marc!'

'Prima, maar Stef blijft er wel bij.' Ik had mijn maat nodig. Wilde zijn steun kunnen voelen.

'Prima! Niets mis mee, broertje!'

En toen leek het alsof ze moest slikken, zich aan moest passen.

'Wat was er gisteren nou dat je zo ineens wegstormde! Ik noemde het alsof je op ramkoers lag en als ik je zo bekijk, dan heb je haast niet geslapen vannacht. Je ziet er vreselijk uit! Heb je jezelf in de spiegel gezien?'

Dat had ik dus wel. En inderdaad: ik zag er vreselijk uit. Zelfs de Nivea Soft had daar niets aan kunnen veranderen.

'Wat is er, Marc? Sluit je alsjeblieft niet af van me!'

Het klonk me in de oren als een smeekbede, en zo voelde ik het diep van binnen ook. 'Herinneringen, Grace. De laatste tijd vallen soms ineens dingen op hun plek. Weet ik ineens iets uit mijn verleden. Kan ik dingen plaatsen, die ik eerder niet kon. Dat speelt me parten soms. Gisteren was dat ook zo. Ineens waren er getallen. Getallen die zich vormden tot een getallenreeks. Een datum. Een datum die onmogelijk kon. En … ' Ik viel stil. Ik voelde, ik wist dat ik haar pijn zou gaan doen, Alex pijn zou gaan doen, 'En da… Ik moet een antwoord hebben, Grace, want anders word ik knettergek! Echt! Knettergek!'

'Ach, lief kleintje, lief broertje!' Ze sloeg haar armen om me heen en knuffelde me, zoals ze zo vaak had gedaan. 'Heeft het met Alex te maken?'

'Met Pa en Ma. Die komen ook nog, toch?' Ineens besefte ik me dat het een aanname van mij was geweest en niet een zeker weten.

'Ja. Zo tegen half tien heb ik begrepen.'

'Oké. Als we dan bij elkaar zijn als familie dan … dan ga ik iets vragen. Zou ik graag een antwoord willen van hen beiden.'

'Ik ben er bang voor, Marc!'

'Ik ook, lieve zus! Heel erg bang! Maar ik verstop me niet langer! Kan dat niet langer! Zorg er alsjeblieft voor dat Hannah dan bij je in de buurt is, zoals ik Stef steeds met me meesleep. Als ik iets omverwerp, iets afbreek, kunnen wij ervoor zorgen dat er iets nieuws opgebouwd kan worden, Grace!' Ja, dat was een goede omschrijving. Ik zou niet bij het puin blijven zitten! Nee, dat nooit! Ik zou op diezelfde plek iets nieuws bouwen en ik hoopte dat Grace en Alex dat ook zouden kunnen, dat we het samen zouden doen.

'En het heeft dus met Pa en Ma te maken?'

'Ja. En … ' Nee. Meer moest ik niet zeggen. Natuurlijk had het ook met ons drieën van doen, maar dat was logisch gevolg, zoals zou blijken.

'Oké. Ik zal niet verder vragen. Ik wacht af. Vertrouw erop … Nee. Ik weet dat wat jij wilt gaan doen je volste recht is!'

'Dank je voor je vertrouwen, Grace.'

'Ik het je lief, Marc!' snikte ze tegen mijn schouder.

Even ontstond er een heel klein barstje in mijn pantser. Even twijfelde ik of ik het wel moest doorzetten, maar de strelende hand van Stef op mijn rug bevestigde me in dat wat ik zou gaan doen. Ja, ik zou mijn zus en broer pijn gaan doen met dat wat waarheid was gebleken, maar het deed mij net zo goed zeer. En soms was het beter om zoiets onder ogen te zien en te voelen dan steeds maar weg te kijken.

In de woonkamer wachtten we met z'n drieën tot Hannah uit de voorkamer kwam. Ze keek me heel indringend aan toen ik bijna tegelijkertijd met Stef opstond en naar haar toeliep.

'Weet je dat je er heel slecht uitziet? Ben je ziek?'

'Nee, lieve zus, niet ziek. Vraag maar aan Grace en alsjeblieft zorg dat je er later voor haar bent.'

Hannah wierp meteen een blik op mijn zus. Er was zorgzaamheid in haar ogen.

'Dus Grace had toch gelijk dat er iets is. En …kan het niet anders?'

'Als het anders zou kunnen, zou ik het doen. Echt … ik heb alles goed overwogen. Het kan niet anders.' Opnieuw klonk het in mijn oren als iets heel vreselijks, en … dat was het wellicht ook. Het verbaasde me dat ik er niet een "het spijt me" achter had geplaatst. Werd ik hard? Harder? Nee, het was eerder dat ik wist dat ik het niet langer kon ontlopen.



Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 190
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 222 keer
Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 02 januari 2021 07:58

Hoofdstuk 22

Alex zat rechtop in bed toen wij binnenkwamen. Julia was bezig hem goed toe te dekken. Het leek me toe dat hij er goed uitzag. Beter dan gisteren en toen ik hem, nadat we waren gaan zitten – voor Stef was er dit keer meteen een stoel naast de mijne geplaatst, ernaar vroeg was hij er duidelijk over.

'Ik was heel blij dat je er was, Marc, en … nou ja … zelfs zonder een antwoord van jou op mijn vraag, mijn voorstel, vond ik het gewoon heel fijn dat je er was. Je bent zo enorm veranderd! Zo groot geworden! Zo echt een man! Volwassen! En dan heb je ook nog eens een goede relatie met Stef. Een vriend voor het leven, je hele leven al eigenlijk!'

Ik moest slikken. Een goed gevoel verspreidde zich in me. En straks … later in de ochtend … Nee. Niet aan denken! Ik moest me eerst op ons vervolg concentreren. De aandacht moest voor Alex zijn en niet voor dat wat straks zou komen. Ik keek naar Julia. Ik wist nog zo verrekte weinig van haar en net toen ik haar iets wilde vragen, was Stef me voor.

'Wat doe je voor je beroep, Julia?' vroeg Stef.

Kon die gast nou werkelijk mijn gedachten lezen!!!

'Ik heb de zesjarige opleiding basisarts afgerond en heb me daarna gespecialiseerd in psychologie. Niet een logische keuze, maar wel eentje die bij mij past.'

Ahhh. Iets van het gesprek van gisteren viel op zijn plek. Ik moest glimlachen.

'Had je het verwacht?'

'Nee,' reageerde Stef kort.

'En jij?' kwam haar vraag naar mij toe.

'Ook niet. Maar nu ik het weet, kan ik bepaalde dingen plaatsen.'

'Zoals?'

'Kom, Julia, niet doen! Ga die jongens niet doorzagen.'

'Sorry hoor,' verontschuldigde ze zich, 'een afwijking van mij.'

De knipoog naar ons beiden was olijk. Ook nu ik wist wat haar beroep was, zou ik me niet inhouden. Zou ik me laten zien, zoals ik was. En Stef ook. Hij kan niet eens anders trouwens. Toch had ik nog een opmerking voor haar. 'Dat bewegen met je handen, is dat iets … nou ja … beroepsmatigs?'

Meteen schoot Alex in de lach. Hij wilde iets zeggen, maar Julia zei hem dat hij zijn mond moest houden. Niet fel of zo, maar gewoon … lief. Alsof het iets grappigs was tussen hen beiden.

'Nou toe dan maar … vertel het hen maar!' gaf ze aan Alex toe, nadat hij haar zowat gesmeekt had het te mogen vertellen.

'Dat zijn haar fledderende vlarken!'

'Wat???'

'Euhh … haar … ' probeerde hij zich te herstellen, maar het geluid van het gelach van ons drieën overstemde zijn poging daartoe.

We lagen in een deuk. Begrepen heel goed wat hij had willen zeggen, maar het was gewoon te leuk geweest om niet te lachen.

'Schat, dit was wel een heel mooie verspreking en tja … zegt het spreekwoord niet: wie een ander wil plagen, zal zelf geplaagd worden?'

Verbaasd keek Stef me aan. Ik schudde mijn hoofd ten teken dat het niet een echt spreekwoord was.

'Het zijn haar flad-de-ren-de vler-ken,' sprak Alex heel langzaam en overduidelijk in lettergrepen. 'Je zou eens moeten zien hoe ze een toerist die de weg kwijt is, weer op het goede spoor brengt! Nou ja … ! Ik vraag me nadien altijd af of ze niet compleet verdwalen na haar aanwijzingen. Die handen van haar vliegen dan werkelijk alle kanten uit!'

'Ja, en nou kan het wel weer! En jullie twee … ' Ze wees heel nadrukkelijk naar Stef en mij, 'jullie hou ik in de gaten!'

Opnieuw moesten we lachen, maar toen we uitgelachen waren, was het toch tijd om verder te gaan en dus stelde ik mijn eerste vraag van die dag: 'Wil je me nog wat meer vertellen over Ma en de druk die je voelde door haar?'

'Ja. Natuurlijk. Wil je dat ik op een bepaalde plek begin? Ga ik verder waar ik gebleven was?'

'Utrecht. Euhhhh … ik bedoel jouw studeren hier natuurlijk. Ja, dat is prima.'

'Nederlands in Utrecht. Niet haar voorkeur. En ik weet waarom ze mij in Groningen had willen laten studeren. Niet alleen vanwege de kosten, maar meer omdat ze dan toezicht op mij zou kunnen houden. En dat had ik in elk geval weten te voorkomen. Het voelde als een overwinning voor mij. Nou moet ik er eerlijk bijzeggen, dat het niet alleen door mij kwam. Stef, je vroeg gisteren naar de rol van mijn vader. En dit was een deel daarvan. Ik had tegengas gegeven, kunnen geven, omdat ik wist dat Pa mij steunde. We hadden een paar keer goed met elkaar gepraat. Hij had me duidelijk gevraagd of die studierichting echt wel mijn eigen keuze was. Ik had aangegeven dat het een compromis was: als zij toestemde in Utrecht wilde ik wel Nederlands gaan doen. Een soort van elkaar in het midden ontmoeten.'

'Diplomatiek.'

'Ja. Niet meer dan dat. Pa had gezegd dat ik vol moest houden en in elk geval niet naar Groningen moest gaan. Dat ik me absoluut geen zorgen hoefde te maken over de bekostiging van de studie. En ook dat maakte me sterker natuurlijk. Ik was niet van haar afhankelijk.'

'Maar ze hadden die strijd dus niet onderling uitgevochten?' wilde Stef weten.

'Nee. Daar leek het in elk geval niet op.

'Het gaat bij ons anders toe, dan bij jou thuis, Stef.'

'Ik weet het. Blijf het echter vreemd vinden. Zoiets … nou ja … doet er niet toe.'

'Het is en blijft vreemd, Stef. Helemaal met je eens,' ging Alex verder. 'Ouders zouden hun kinderen moeten steunen als een front en niet zoals bij ons. De één wil dit, de ander raadt je aan om dat juist niet te doen. Het zit bij ons thuis niet goed! Heb ik toen ik zelf thuis woonde ook wel gemerkt! Gisteren ook aangegeven toch?'

'Wat bedoel je precies?'

'Nou … euhh.. ik bedoel dat ik steun zocht bij Pa, dat hij die steun gaf en vervolgens ruzie kreeg met Ma en bakzeil haalde. Het voelde voor mij alsof ze macht over hem had op de een op andere manier.'

Voor de tweede maal nu gebruikte Alex het woord "macht". Was dat iets dat speelde in het huwelijk van mijn ouders? Was het iets dat belangrijk was voor mijn moeder? Had ze niet steeds geprobeerd ons te manipuleren? Had ze werkelijk macht over ons gewild?

'En later ook. Ze kwamen beiden vaak langs in Utrecht. Soms samen. Maar ook wel alleen. En … het meest fijn vond ik het als Pa er alleen was. Ma vroeg alleen maar naar mijn studie. Pa stelde belang in mij. Hoe het met mij was. Ma vroeg daar ook wel naar, maar … altijd voelde ik, wist ik, dat dat bijzaak was voor haar.'

'Marc, heb je het erg gevonden dat Alex het lievelingetje van je moeder was?'

Aiii. Pijnlijk. Gewoon praten vanuit mijn gevoel was het beste, het meest eerlijke ook dat ik kon doen. En bovendien had Riet mij erop gewezen dat ik best mocht laten zien dat ik boos was. 'Ja. Alex kon niets fout doen. Altijd was het Alex voor en Alex na. Schamper noemde ik hem vaak "de heilige Alexander".' Niemand lachte. Gelukkig zagen ze de ernst ervan in. 'En natuurlijk deed het pijn als je wist dat je moeder wel met Alex de stad inging, maar niet met mij. Dat ik altijd en eeuwig de schuld overal van kreeg, terwijl hij het bewust zo regelde – dat wist ik gewoon toen ook al – dat ik de schuld zou krijgen! Grace en ik werden vergeleken met hem, wat betreft onze cijfers. En ja … vertelde al dat ik niet echt een licht ben … en dus kwam ik er altijd slecht vanaf. In het begin vond ik het enorm vervelend. Was ik er laaiend over! Maar later, na voortdurende herhaling van precies hetzelfde patroon, maakte het me niets meer uit.'

'Dank je, Marc. 'Maar zonder dat ik de psycholoog wil uithangen, doe je dat vaker?'

'Wat bedoel je?'

'Dat jezelf zo onderuithalen!'

'Ja. Is een gewoonte van hem,' antwoordde Stef voordat ik mijn mond kon openen. 'Geen kruid tegen gewassen.'

'Het is een antwoord op je vraag,' maakte ik iets stekelig duidelijk. 'Misschien is het wel het gevolg van de voorkeursbehandeling die Alex kreeg van onze moeder. Ik weet het niet. Het doet er ook niet toe. Ik heb me aangeleerd dat ik me niet hoefde te laten beïnvloeden door of Alex of mijn moeder.'

'Sterk!'

'Weet het niet.'

'Een overlevingsstrategie, toch?'

'Zeker. Het was de manier voor mij.'

'Het spijt me dat ik je verhaal onderbrak, Alex, maar ik wilde dit even weten.'

'Geeft niets! Voor jou toch ook niet, Marc?'

'Nee. We zijn familie van elkaar. En dan moet dit soort vragen kunnen.' Ik vond dat ik het er goed vanaf had gebracht. Ik had laten zien dat ik boos was, zonder dat ik de emoties van vroeger er een rol bij had laten spelen. Dat was niet nodig. Dat gevoel was van toen. Niet van nu.

'De vrijheid in Utrecht,' ging Alex verder, 'voelde goed. Was goed. De druk grotendeels verdwenen. Ik stortte me in het studentenleven. Dat zorgde voor afleiding. De studie beviel echter niet. Mij veel te saai. Ik gaf niet meteen op, maar zocht wel te veel afleiding. Probeerde me er doorheen te slaan, maar toen ik het idee kreeg dat ogen zich op mij richtten, werd ik het echt zat.'

'Euh, sorry, ik snap het even niet.'

'Mijn fout. Ik had het anders moeten zeggen. Duidelijker. Ma had via via ervoor gezorgd dat leraren en begeleiders, kennissen van haar uit de kring van neerlandici in dit land, over mij aan haar rapporteerden.'

'Maar zoiets mag toch niet! Je was meerderjarig!' riep Stef verontwaardigd uit.

'Ja. Had ze lak aan. Ze gebruikte gewoon haar invloed. Kende mensen en gebruikte hen voor haar doel: mij controleren.'

'Maar hoe kreeg ze zoiets dan voor elkaar?'

'Jullie moeder heeft in haar vakgebied haar specialisme,' legde Julia uit. 'Kennis wordt vaak uitgewisseld tussen universiteiten. Zij wordt door anderen gevraagd. Geeft lezingen aan collega's op andere universiteiten. Ze is een vakvrouw. En het is nog vaak zo voor wetenscha… '

'Wat is mijn moeder?' onderbrak Alex zijn vriendin.

'Een specialist.'

'Nee, dat andere woord dat je gebruikte.'

Eerst keek Julia hem raar aan maar toen herhaalde ze: 'Een vakvrouw.'

Meteen begon Alex te lachen en ook ik kon me niet meer inhouden toen zij dat woord voor de tweede keer gebruikte. Ik zag hoe onze partners eerst ons aankeken, daarna elkaar en vervolgens hun schouders ophaalden.

'Snap jij er iets van, Stef?'

'Nee. Ik niet.'

'Het gaat om dat woord, Julia,' bracht Alex er tussen het lachen door uit.

'En?' vroeg Stef mij nadat ik een stomp had gekregen.

'Auw!' En meteen daarop werd het geschater van Alex en mij nog luider. Het voelde enorm goed om zo met mijn broer te lachen. We deelden opnieuw een stuk humor. "Vakvrouw" is een heel kort liedje van Brigitte Kaandorp. En het eerste deel van de tekst paste uitstekend bij onze moeder. Ook zij weet altijd precies hoe alles moet. Is ervan overtuigd dat ze altijd alles goed doet. Ze spreekt het Nederlands altijd keurig verzorgd uit. Ze vindt zichzelf – heb ik haar een aantal malen horen zeggen in gesprekken met anderen – heel bescheiden en gewoon. Mijn uitroep "Auw" paste precies bij het eind van het liedje. Echt hilarisch! Julia en Stef lieten ons uitlachen, namen de tijd. En toen we ons de tranen van het lachen uit de ogen hadden geveegd en beiden een tissue van Julia hadden aangenomen, ging zij verder alsof er niets aan de hand was.

'Zo kreeg ze het dus voor elkaar. Voor wat hoort wat, werkt nog steeds. Ze is overtuigd van haar gelijk.'

Even moest ik weer grinniken, maar een nieuwe stomp van Stef zorgde ervoor dat het niet verder ging dan dat.

'Zelfs toen Alex diep in de problemen zat.'

'Ik verslaafd was,' verduidelijkte hij.

'Ook toen deed ze dat nog. Spanning en het uitbundige studentenleven zorgden ervoor dat Alex veel gebruikte. Verslaafde mensen proberen anderen voor hun karretje te spannen. Bietsen overal geld, als het kan. Je moeder schonk het met graagte. Had het idee dat ze goed deed en toen ik haar er eens op aansprak, aangaf dat dat Alex absoluut geen goed deed, werd ze heel erg fel naar mij toe. Ze mag me sowieso niet.'

'Ligt niet aan jou, Julia!,' gaf ik mijn mening weer. 'Ze mag geen enkele partner. Ze weet nog steeds Hannah haar naam niet, maar dat is flauwekul! Ze negeert gewoon degenen die bij haar kinderen horen! Niemand is goed genoeg voor haar kinderen!'

'Zo heeft ze het ook letterlijk tegen mij gezegd,' kwam Alex terug. 'Of ik niet iets anders kon krijgen! Of er niet een leuk jong meisje was voor mij!'

'Euhh … ' begon Stef te stamelen, 'd-dat laatste snap ik niet.'

'Julia is ouder dan ik ben.'

'Echt?' mijn verwondering had niet groter kunnen klinken. En uit de opmerking van Stef begreep ik nu dat hij net zo verbaasd was.

'Ik ben zes jaar ouder dan Alex.'

'Maar … dat … '

'Een compliment, Stef? Dank je! Heel fijn om te horen dat het mij niet aan te zien is.'

Stef bloosde dieprood.

'Heeft heel veel te maken met mijn lengte,' zo relativeerde Julia het meteen daarna. 'Was op de basisschool al zo. Iedereen meende over mij te moeten moederen. Anderen beslisten wel voor me, omdat ze dachten dat ik dat zelf niet kon. Zonder dat het nodig was, werd ik overal bij geholpen.'

'En pikte je dat?' was ik benieuwd.

'Eerst wel. Maar toen ik het zat was, beet ik van me af. Liet ik duidelijk merken dat ik heus wel voor mezelf kon zorgen. En ik zorgde ervoor dat het afgelopen moest zijn.'

Dat kon ik me heel erg goed voorstellen van haar.

'Je moeder gaf dus gewoon geld,' nam Stef de draad van het verhaal weer op. 'En je vader?'



Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 190
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 222 keer
Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 09 januari 2021 07:28

Hoofdstuk 23

'Pa gaf geen geld. Ik probeerde het natuurlijk wel. Was woest op hem toen hij het weigerde de eerste keer. Wees hem de deur met de uitroep dat hij nooit meer terug hoefde te komen. Gelukkig kwam hij wel terug. Hij zorgde voor me, zonder me geld te geven. Hij haalde boodschappen zonder dat ik het hoefde te betalen. Regelmatig kwam hij samen met jouw moeder, Stef.'

Verbaasd keken Stef en ik elkaar aan. Het was iets dat we nooit hadden geweten.

'Dan maakten ze samen de boel schoon. Zorgden ze ervoor dat de puinhoop in mijn flat weer veranderde in een leefbare woonomgeving. Zo zorgde mijn vader voor me in die vreselijke perioden.'

'Het waren er twee,' lichtte Julia toe. 'Twee perioden van verslaving met een stuk onthouding er tussen in.

'De eerste keer dat ik afkickte, heb ik Julia leren kennen. Ze werkte met andere patiënten in de kliniek waar ik zat. Af en toe praatte ze met mij. Gewoon over koetjes en kalfjes. Nooit over waarom ik daar was. Toen ik ontslagen was, vierden we dat samen met koffie en een tompouce bij de HEMA. Daarna volgden – omdat we telefoonnummers hadden uitgewisseld – wat afspraakjes. Gewoon een museum, een etentje.'

'Bij de McDonald's bijvoorbeeld,' zei Julia glimlachend.

'Er begon iets op te bloeien tussen ons. En uiteindelijk werden we verliefd.'

Alex had het gezegd terwijl hij Julia heel lief had aangekeken. Het was mooi om te zien. Hij gaf haar een knikje en zij nam het verhaal over.

'Van heel nabij maakte ik zijn terugval mee. Ik vond het vreselijk! Natuurlijk wist ik van de kans erop vanuit mijn studie, maar … het meemaken is iets heel anders. Ik wilde hem weer terug! De Alex op wie ik verliefd was! Het lukte me niet.'

Stef wilde weten hoe een terugval kon ontstaan.

'Tijdens het afkicken leer je vaardigheden om de verleiding te weerstaan. Het ontstaat doordat de ex-gebruiker op een bepaald ogenblik, onder bepaalde omstandigheden de geleerde vaardigheden niet kan toepassen. Vergelijk het met zeilen. Met mooi weer weet je precies wat je moet doen, maar als het weer omslaat is de kans op paniek groot en dan wordt het aanzienlijk lastiger.'

De beeldspraak was me duidelijk en ik zag Stef begrijpend knikken. Maar toch wilde ik het weten en daarom vroeg ik Julia wat die bepaalde omstandigheden waren geweest. Ik zag hoe ze naar Alex keek en ik zag hem opnieuw knikken naar haar.
'Ze had hem met rust moeten laten!' reageerde ze fel. 'Hem de tijd moeten geven om rustig zijn leven op te pakken. Maar nee, ze wi… '

'Je hebt het over onze moeder?' Ik wilde het zeker weten. Dat vond ik ook wat betreft dit belangrijk. Ik had niets aan het woordje "ze" dat op iedereen kon slaan. En ineens … heel plots ging me een ander licht op. Maria had het op een gegeven moment in haar bloementuin ook over "ze" gehad en ik … Had ik dat verkeerd opgevat?

'Ja! Je moeder wa…

Opnieuw werd ze onderbroken. Dit keer door Alex.

'Maar ik had natuurlijk sterker moeten zijn! Ze hadden me geleerd hoe ik met dat soort dingen om moest gaan! Ik had er in de kliniek geen geheim van gemaakt dat Ma me veel en veel te veel op de huid had gezeten. Dat ze manipulatief was. Dat ze steeds … druk op me uitoefende en dat ik daar niet tegen kon.'

'Ze had je met rust moeten laten! Ik … '

Het was me duidelijk dat Julia boos was. En ik kon me dat zo ontzettend goed voorstellen.

'Ja. Dat had ze,' gaf Alex toe. 'Maar ze deed het niet. Ik had wijzer moeten zijn, me niet opnieuw moeten laten strikken door haar.'

'Waar deed ze dat mee?'

'Met die nieuwe studie. Keurig alles geregeld. Iets dat Alex kon doen zonder dat er tijdsdruk was.'

'En ja … dat beviel me eigenlijk wel.'

'Maar weer iets dat je moeder voor jou had uitgekozen! Ik heb er geen bewijzen van, maar ik ben ervan overtuigd dat ze ook daarbij geregeld heeft dat zij informatie over voortgang en dergelijke zou krijgen.'

'Ik deed wat ze had geadviseerd. Was moe van het vechten. Murw. En natuurlijk ging het fout. Als je iets doet wat je niet zelf graag wilt, zal het altijd fout gaan!'

Ik besefte me maar al te goed dat ik op tijd was omgedraaid op het pad dat ik was ingeslagen. Het spreekwoord "Beter ten halve gedraaid dan ten hele gedwaald", of zoiets, zegt het al. '

'En zo doet ze altijd alles. Heeft ze jou gevraagd wat je na de havo zou gaan doen?'

'Ja. Je noemde mij eerder sterk, maar ik weet dat ik dat toen niet was. Ze maakte er gebruik van dat ik geen idee had hoe ik een studie zou moeten bekostigen. Pa en Ma verdienen beiden veel te veel om studiefinanciering te krijgen en de basisbeurs is te krap om van rond te komen … en dus … ' Ik wilde zeggen dat ik erin getrapt was, maar bedacht me. Ik had mijn bedenkingen gehad. Het formulier nooit online ingevuld en verzonden. 'Maar het voelde niet goed voor mij. Ik dus heb ik me niet voor die studie aangemeld.'

Julia sprong op van haar stoel en siste: 'Ze is … is … ' Ze ging weer zitten.

'De terugval was vreselijk,' pakte Alex het verhaal van zijn leven weer op. 'Het leek alsof het veel erger was dan eerder. Het ging dieper. Dieper omdat ik wist wat ik kwijt zou raken. Dat wat Julia en ik hadden, zou ik kwijt raken. Zou zij kwijt raken en … dat was vreselijk! Dat ik mezelf de vernieling in hielp, vond ik niet zo erg.'

Het was me duidelijk dat Julia het nog steeds niet helemaal met de lezing van Alex eens was. Waarschijnlijk was zij van mening dat de rol van mijn moeder veel groter was. Het was goed aan haar gezicht te zien dat ze het vreselijk vond dat Alex alle schuld naar zichzelf leek toe te trekken.

'Maar dat ik Julia erbij betrokken had, vond ik veel erger.'

'Je kwam er door, lieverd!'

'Ja, maar niet in mijn eentje.'

'Uiteindelijk heb je het wel zelf gedaan. Vergeet dat niet.'

Ze was milder. Sprak rustiger.

'Ik wist dat ik zonder Julia niet verder wilde. En dus moest ik opnieuw afkicken. Dit keer koos ik voor de harde manier. Pa regelde een privékliniek in de buurt van Maastricht. Hij betaalde alles. De eerste zes maanden mocht ik geen contact met de buitenwereld hebben. Het was een streng regime. Uitslapen was er niet bij. Alle programmaonderdelen waren verplicht. Na zes maanden kreeg ik een enorme lading post.'

Als ik geweten had dat hij … Ik had het niet geweten! Hoefde mezelf niets te verwijten! Dat eeuwige jezelf op de kop geven, was dat een karaktertrek? Iets dat me gemeen hadden? Of … iets dat we meegekregen hadden tijdens onze opvoeding.

'Een maand later kreeg ik het eerste bezoek van Julia en Pa. Ik vroeg hem om Ma van me weg te houden.'

Vreemd! Eerder verdedigde hij haar haast, vond hij dat het toch zijn eigen schuld was dat hij die terugval had gehad en nu …

'Ja. Vreemd hè, Marc!'

'Ja. Ik snap het niet.'

'Natuurlijk weet ik dat zij onderdeel is van mijn terugval. Maar ik weiger nog steeds om toe te geven dat zij het alleen is geweest. Ik had niet hoeven te gebruiken. Ik had sterk moeten zijn. Zoals Grace en jij altijd sterk zijn geweest. Van ons drieën ben ik de minkukel! De mislukkeling!'

Julia's blik was afgewend van Alex. Ze keek naar de schuifdeuren. Ik kon haar pijn zowat voelen.

'Stop!' belette ik hem om verder te gaan. 'Doe dit niet steeds weer en weer! Je valt in herhaling! En ja … ook ik doe dat vaak! Weet bijna altijd zeker dat het mijn schuld is! Dat ik iets verkeerd gedaan moet hebben! Hou daarmee op! Laat de rest van ons gesprek dat achterwege!' Ik had duidelijk gemaakt dat zijn manier van spreken me niet zinde en voegde eraan toe: 'Alsjeblieft.' Het bleef lang stil. Uiteindelijk zocht Julia weer contact met Alex. Ik keek naar Stef. Hij keek bedrukt. Maar was toch degene die ons gesprek weer hervatte.

'Ik denk dat jullie moeder invloed heeft gehad op jullie alle drie. Niemand uitgezonderd. En, Alex, dan kan het voor jou wel lijken alsof jij de minst sterke van de drie bent, maar dat is niet waar. Grace is met problemen, geheel overstuur in het laatste jaar van haar vwo uit huis gegaan omdat ze het niet langer aankon. Ze trok het niet meer. De zich eeuwig herhalende ruzies werden haar teveel. Je moeder bleef erop hameren dat ze naar de universiteit moest en niet genoegen moest nemen met een, in haar ogen, minderwaardige hbo-opleiding.'

Vol bewondering keek ik mijn vriend aan. In de regel is hij niet zo'n prater, maar nu …

'Het was een vlucht voor haar. En dat kostte haar ontzettend veel pijn, omdat ze niet langer dicht bij Marc kon zijn. Ze had het veel te jong op zich genomen om voor Marc te zorgen. En kon dat, als ze zou vluchten, niet meer doen. En toch moest ze het doen! En Marc is sterk! Ongelofelijk sterk! Maar … ook hij heeft zijn moeilijke momenten. Gehad en nog steeds. Toen hij klein was, zat hij regelmatig bij ons aan tafel te huilen. Vreselijk vond ik dat! Maar … het was nodig! Ook voor hem kon het niet anders. Hij … Tegenwoordig meent hij vaak dat hij sterk moet zijn en dan schermt hij zich soms volledig af van mij, van mijn ouders, maar dan weten we dat hij pijn heeft. Laten we hem even met rust, maar als het ons te lang duurt grijpen we in. Dan moet en zal hij met een van ons praten. En dus … wat ik maar zeggen wil … jullie lijden allemaal even veel. En bovendien, je hoeft je niet te vergelijken met elkaar. Nergens voor nodig.'

Julia reageerde niet. Ik zag dat ze haar lippen op elkaar geperst hield. Waarschijnlijk wilde ze iets zeggen, maar ze deed dat niet. Misschien omdat ze van mening was dat Alex als eerste zijn mond zou moeten openen.

'Dank je, Stef. Ik vind het vreselijk om dit te moeten horen, maar … je hebt wel helemaal gelijk. Ze heeft ons allemaal … Ik hoef de schuld niet helemaal op mezelf te nemen. Het is een … Nou ja … Dank je.'

'En bovendien is er altijd nog iets van persoonlijkheid,' sprak Julia uiteindelijk weer. 'Waar de een met schijnbaar – niet altijd blijkbaar – gemak iets doet, kan de ander in dezelfde omstandigheden dat niet.'

'Ja, zeker waar,' reageerde Stef. 'Ik denk dat Grace en Marc geleerd hebben hoe ermee om te gaan. Ze konden dat. Gewoon door haar te negeren, denk ik. Grace leerde Marc in elk geval de twee woorden "niet provoceren" te gebruiken. Mij is dat nooit gelukt. Ik ben nog steeds bang voor haar!'

'Dat geeft niets,' bracht Julia in. 'Je angst is waarschijnlijk jouw wapen om haar op afstand te houden. Het zal ervoor zorgen dat je nooit iets doet wat ze van je vraagt. Of ze dat nu letterlijk vraagt of door haar gedrag uit.'

Daar zat iets in. Ik vond het in elk geval een heel goede uitleg, legde mijn hand op de knie van Stef en kneep er even zachtjes in om vervolgens naar hem te glimlachen.

'Zo heb ik het nog nooit bekeken. Voor mij was er alleen maar het gevoel dat ik bang voor haar was. Ben. Bedankt, Julia.'

'Het kwam allemaal goed,' zo besloot Alex zijn verhaal. 'En nu dit. Onverwacht. En … het voelt zo oneerlijk!'

Hij begon te huilen. Julia deed haar best om hem te troosten en ook ik gleed van mijn stoel om naast hem te gaan staan en een hand op zijn schouder te leggen. Ik voelde me compleet machteloos. Het verdriet van mijn broer raakte me keihard. Tranen biggelden over mijn wangen. Ik liet ze lopen. Ze drupten op de deken op het bed. Ik voelde hoe Stef zijn armen om me heen sloeg, me vasthield, me steunde.

'En toch … ' zo begon Julia heel zachtjes te praten, 'toch zijn we ontzettend blij dat Alex heel goed heeft kunnen praten met jullie. Eerst met Grace en Hannah. Daarna met jou, Marc. En natuurlijk ook met Stef. Dat … ik wil niet vooruitlopen op beslissingen … het voelt goed … nu.'

'Je gebruikt het meervoud. Begrijp ik het goed dat Grace nog geen beslissing heeft genomen?' snifte ik terwijl ik poogde mijn tranen weg te vegen.

'Ze wilde het niet. Niet eerder dan dat Alex met jou had gepraat,' lichtte Julia toe.

'Oh. Had jij dat zo begrepen, Stef?'

'Ik niet. Maar … ik kan het kwijt zijn geraakt. Ergens.'

'Ben jij eraan toe om een besluit te nemen, Marc?'

Ik knikte. 'Maar eerst nog iets anders.' Ik vertelde hen wat ik eerder aan Grace had verteld die ochtend. Mijn voornemen om een vraag te stellen. Ik gaf aan het vervelend te vinden dat het hier in huis zou plaatsvinden, omdat het niet ons huis, mijn thuis was. Het voelde voor mij alsof het niet eerlijk was ten opzichte van de ouders van Julia.

'Wil je liever dat ze er niet bij zijn? Ze kunnen even de stad in voor wat boodschappen of zo, hoor?'

'Dat vind ik ook zoiets. Het is wel hun huis! Maar … we hebben nog even tijd. Ik moet erover nadenken.'

'Maar voor mijn duidelijkheid,' vroeg Julia aan, 'Het is een familiekwestie? En … het kan heftig worden? Is dat een aardige samenvatting?'

Of het heftig zou worden, wist ik natuurlijk niet zeker. Het hing allemaal af van een mogelijk antwoord, mogelijke antwoorden, op die ene vraag die ik zou gaan stellen. Maar toch knikte ik. Julia stelde voor dat zij Grace en Hannah zou gaan halen, maar voor iemand kon reageren, was ik al opgestaan en zei: 'Nee! Laat mij dat maar doen!' En weg was ik. Heel bewust was ik snel geweest in antwoord en daad. Ik wilde nog even tijd hebben om met Grace te overleggen. Ik hoorde Grace en Hannah ergens boven in het huis. Ik ging de trap op. Hoorde ze niet op de eerste verdieping en keek besluiteloos om me heen. Een deur op de overloop ging open en ik zag Julia's moeder. Ook haar naam was ik kwijt.

'Hoi, Marc! Zoek je iemand?'

'Ja. Mjin zus en Hannah …, mevrouw.' En dat liet ik meteen volgen door: 'Het spijt me, maar ik ben uw … je naam vergeten.'

'Geeft niets, jongen. Ik heet Iris en mijn man heet David. Je zus en Hannah zijn boven,' ze wees naar de tweede verdieping, 'maar het duurt nog wel even voor hun haren droog zijn.'

Ik moet een niet begrijpende blik op mijn gezicht hebben gehad, want heel snel vulde ze dat aan.

'Ze hebben net gedoucht. En met die lange haren van hen, duurt het wel even voordat dat droog is. Hoor … de föhn.' Ze had daarbij haar linker wijsvinger in de lucht gestoken.

Ik hoorde het toen ook en knikte. Oké, ik had dus even tijd. Tijd die ik goed zou kunnen besteden. Waarom zou ik het aan Julia overlaten om het voor te leggen aan haar ouders? Ik kon het net zo goed zelf doen. 'Kan ik even met jou en David praten?'

'Natuurlijk! Altijd! Kom binnen!'

Hun slaapkamer was meer dan alleen maar voor dat doel gemaakt, zo zag ik toen ik over de drempel stapte. Hij was boven de voorkamer en gedeeltelijk boven de woonkamer gesitueerd. Uitzicht was er op de straat. David zat in een gemakkelijke stoel bij het raam de krant te lezen.

'Schat, we hebben bezoek!' kondigde zijn vrouw mij aan.

'Nou ja … '

'Echt wel!' wimpelde ze mijn bescheidenheid af.

'Ga zitten, Marc die eigenlijk anders heet,' reageerde David met een knipoog en een glimlach rond zijn lippen.

'Mijn moeder. Wat zal ik erover zeggen.'

'Niets, jongen! Laat het maar zoals het is.'

'Ze is … ' ik wilde het er niet bij laten. 'Ze is anders. Ze is bijzonder.' Gereageerd werd er niet. En dat vond ik wel goed. 'Ik wil jullie iets vragen en als jullie antwoord "nee" is, dan is dat ook goed.'

'Zul je het toch eerst moeten vragen,' zei David die zijn krant begon dicht te vouwen.

We zaten bij het raam. David had zijn krant weggelegd en ik voelde dat ik alle aandacht had. Wat was dat toch met ouders. Waarom … waren andere ouders wel zo. Nou ja … ik moest m'n vader anders beoordelen, zo wist ik inmiddels. Maar …

'Vraag het gewoon, Marc,' spoorde Iris me aan.

'Ja. Als eerste wil ik jullie vertellen dat het tussen Grace, mij en Alex allemaal goed gaat komen.' Meteen na deze mededeling zag ik tranen opkomen bij de twee tegenover mij. Het waren ongetwijfeld tranen van vreugde, maar … ' Ik zag hoe Iris haar hand uitstrekte naar David, hij hem beetpakte en een kusje op de bovenkant drukte. Heel lief! Heel … samen.

'Ik ben zo blij voor Alex … ' verzuchtte Iris.

'Voor hen beiden.'

'Ja.'

'Ik hoop dat het een stuk zorgen bij hen wegneemt,' gaf ik mijn mening weer. 'We hebben heel goed gepraat en voor mij is er niets om het niet goed te maken. Er is een oorzaak geweest waarvan ik geen weet had. En zou ik het toen ik jonger was wel geweten hebben, dan had ik er waarschijnlijk niets mee kunnen doen. Ik zag alleen maar … ' Ik haperde. Kwam even niet meer uit mijn woorden.

'Gebruik je eigen, gewone woorden, Marc!'

Het was geruststellend dat ik die gewone woorden mocht gebruiken en ik hoopte dat ik hen er geen pijn mee deed. 'Zag alleen maar dat hij een rotzak was! Iemand die mij belaagde! Iemand die mij pijn deed!'

'Dat moet vreselijk zijn geweest! Je bent zo veel jonger dan Alex is!'

Ja. Dat was het ook, maar nu zou alles goed komen. Maar … daarnaast … 'Er is iets dat ik straks aan mijn ouders wil vragen. Het is één vraag en ik hoop dat er antwoord gaat komen. Het is een familieaangelegenheid en … omdat het bij jullie in huis gaat gebeuren, ik zou het voor me uit kunnen schuiven, maar dan … dan wordt het steeds zwaarder, zo weet ik, om het ter sprake te brengen. Maar ik wil wel jullie toestemming daarvoor. Het kan heftig worden. Ik weet het niet zeker natuurlijk. Het kan. Alles hangt ervan af of en hoe er gereageerd gaat worden.'

'Ik snap het goed,' was het David die reageerde. 'Je moet het ijzer smeden als het heet is, nietwaar?'

'Ja. Ik weet pas sinds kort iets zeker. Het langer meeslepen en een gelegenheid afwachten tot we weer als familie allemaal bij elkaar zijn zou … '

'Niet goed zijn,' zo brak hij me af om zijn eigen mening weer te geven. 'En dus, maak gebruik van ons huis, deze gelegenheid. Stel gerust je vraag en wacht af wat ervan gaat komen,' maakte David duidelijk.

'Ik snap heel goed als jullie er niet bij aanwezig willen zijn, maar zou het ook raar vinden als jullie dan uit jullie eigen huis weg zouden gaan. Maar … ik laat de keuze aan jullie.'

'Ik denk dat we blijven, nietwaar?' sprak Iris en keek heel even naar David.

'Dat lijkt mij het beste. Bovendien, Alex en Julia zijn deel van onze familie. En onze families zijn daardoor met elkaar verbonden.'

'Maar in het ergste geval kan het wel heel vervelend worden.' Allerlei mogelijkheden waren in mijn hoofd voorbijgegaan de afgelopen nacht. 'En als jullie vinden dat ik te ver ga, dan mogen jullie gerust ingrijpen.'

'Dat zal wel meevallen. We blijven er bij. Ook omdat we dan nadien jullie misschien kunnen helpen om de boel weer rustig te krijgen.'

'Oké. Dank jullie wel. Echt, ik ben heel blij dat ik het straks gewoon kan vragen.'

'Geeft een stuk rust, nietwaar?'

'Ja,' zei ik met bevende stem. 'Ik word er flink nerveus van en wil het zo snel mogelijk achter de rug hebben.'

'Luister,' zei Iris, 'het geluid van de föhn is gestopt. De dames boven zijn klaar, de haren zijn droog. Ga ze maar opzoeken, Marc! Je moet de kamer met de lichtblauwe deur hebben.'

'Ja. Nogmaals bedankt.'

'Niets te danken, jongen!'

Buiten de deur bleef ik even op de overloop staan. Ik snifte een paar keer, zocht naar een zakdoekje in mijn broekzak, maar kon die niet vinden. Waarom was Stef altijd zoveel beter voorbereid op alles dan ik! Ik glimlachte om mijn eigen gedachten. 'Niet steeds vergelijken, Marc,' sprak ik mezelf hardop toe. Ik nam de treden van de trap naar de hoogste verdieping met twee tegelijk, klopte op de mij aangeduide deur en hoorde: "Binnen!"

'Hé, Marc! Alles goed? Je kijkt … zo … tja … ik weet het niet, broertje'

'Ja. Alles is goed. Het voelt goed, Grace. Hoi, Hannah! Heb jij nog geen beslissing genomen wat Alex betreft?' wendde ik me toe mijn zus.

'Nee.'

'Waarom niet?' vroeg ik terwijl ik op de rand van het bed ging zitten

'Ik wilde dat hij ook met jou zou praten. Ik wilde niet dat hij een splijtzwam tussen ons zou worden, Marc! Het kan voor mij niet zo zijn dat ik wel verder met hem ga en jij niet. Ik wil hem verzorgen. Hem helpen met alles, maar als jij … '

'Ik wil verder met onze broer, Grace. Ik … het was verrekte moeilijk. Geloof me! Maar … ik kan nu ook heel erg goed begrijpen hoe moeilijk het voor hem geweest moet zijn. Ma … ' Opnieuw stonden de tranen me in de ogen. Ik wreef ze met een hand weg.

'Ze heeft hem de vernieling in geholpen. Toch?'

'Ja. En dus is er verrekte weinig dat ik hem kwalijk kan nemen. Nou ja … natuurlijk is er wel die vrije keuze … maar … daar moet ik nog eens over nadenken. Later. Het zal mijn beslissing van nu niet beïnvloeden. Ik wil dat het goed wordt. Ik wil dat het goed wordt tussen ons drieën. Zessen, kan ik beter zeggen. Maar … ik heb nog één ding en zou graag willen dat je mij daarin steunt. Ik denk van wel, het is iets positiefs, maar toch … toch leg ik het je voor. Jullie voor.' En dat deed ik.

Gedrieën liepen we even later naar beneden. De ouders van Julia wachtten ons op de overloop op en Iris vroeg me of het goed was als ook zij mee zouden gaan om het goede nieuws aan Alex en Julia te brengen. Vanzelfsprekend hadden we geen bezwaar. Zoals ze mij gezegd hadden: onze families waren met elkaar verbonden. En dus hoorden zij er ook bij. In een soort van optocht, een muziekkorps ontbrak helaas, liepen we naar beneden, via de hal naar de woonkamer. De schuifdeuren stonden wagenwijd open als een uitnodigend gebaar. We verzamelden ons rond het bed van Alex. We keken elkaar aan. Kleine, voorzichtige lachjes over en weer. Ik beet op mijn lippen. Wist dat ik het zelf wilde zeggen, maar stelde het nog wat uit. Stef stond naast me: mijn rots in de branding!

'Wie begint er?' vroeg Julia toen de stilte haar waarschijnlijk toch te lang duurde.

'Ik, omdat ik ook namens Grace, Hannah en Stef zal praten,' zo begon ik. Meteen stopte ik ook weer. Mijn stem had al gebeefd zo-even. Hoe kon ik dan dat belangrijke eruit krijgen? Stef zorgde voor de oplossing. Hij ging achter me staan, trok me dicht tegen zich aan, legde zijn handen op mijn buik, zijn hoofd op mijn schouder en fluisterde in mijn oor: "Je kunt het, Marc. Het maakt niet uit hoe het klinkt. Dat wat je zegt is het belangrijkste. Doe het gewoon." En dat zorgde ervoor dat ik begon te praten 'Alex, Julia, Iris en David we zijn heel blij dat jij, Alex, het initiatief nam om met ons te praten. Of het ooit van ons uitgegaan zou zijn … ik weet het niet. Maar jouw initiatief was goed! Dat je het eerst aan Julia overliet, was begrijpelijk. Je weet hoe onze zus kan zijn. Ze kan flink van zich afslaan, nietwaar?' Er werd gegniffeld. 'Een grapje. Misschien had ik het nie… '

'Het is goed, Marc! Ik kan het hebben!' gaf Alex te kennen, terwijl hij glimlachte.

'Maar het was voor ons beiden ook heel erg moeilijk. Er was boosheid in ons en je hebt aangegeven dat jij je dat heel goed voor kon stellen. Dat het terecht was. Je wilde niet praten over vergeving, want je wist voor jezelf dat je daar geen recht op had. Dat het te ver ging om dat van ons te vragen. En toch … ' ik slikte een paar keer en blies de lucht in m'n longen hoorbaar uit om daarna goed diep in te ademen voor het vervolg. 'Het maakt niet uit hoe we het gaan noemen. Voor mij was het nodig dat iemand,' ik draaide mijn hoofd iets zodat ik Stef een kus op zijn wang kon geven, 'mij advies gaf. Zelfs toen ik al wel wist dat ik wilde dat het goed zou komen, waren er nog steeds die stemmen op de achtergrond. Stef las een gedichtje voor. En dat zorgde ervoor dat ik uiteindelijk toch wist dat het goed was.'

'Weet je het gedichtje nog?' vroeg Julia met tranen in haar ogen.

'Euhh … Stef kan het zo oplepelen uit zijn geheugen, maar ik zal aangeven hoe het voor mij was. De stemmen op de achtergrond. De stem van de trots die zei dat het onmogelijk was. En hoewel ik in eerste instantie dacht dat ik dat niet herkende, was die trots er wel degelijk. Het was onmogelijk voor mij, omdat ik niets verkeerd had gedaan! En daarom … was het onmogelijk. Althans volgens die stem. De stem van de ervaring die het riskant vond. Logisch, want mijn ervaring met mijn broer … tja … was niet echt goed. De stem van het verstand noemde het zinloos. Het verstand redeneert logisch. En ja … als ik alles logisch bekeek … was er dan wel de ruimte om …? Maar de stem van het hart fluisterde dat ik het een kans moest geven.' Ik keek naar Stef, zag zijn knipoog en wist dat het een aardig goede weergave was.

'Wauw, bedankt!' hoorde ik Julia fluisteren. Tranen begonnen over haar wangen te lopen.

Aan de hand van Alex zag ik dat ze die zowat fijn kneep. 'Het hart gaf me in, ook al was het nog met zo'n iel stemmetje, dat ik het een kans moest geven en … dat gaan we dan doen ook! We blijven niet hangen in het verleden! We zetten een reuzenstap eroverheen! We gaan verder! Met z'n allen! Maar daarbij heb ik voor Alex nog wel een opdracht. Uit onze gesprekken weten we van elkaar, en misschien gaat het ook wel op voor Grace, maar dat weet ik niet zo goed, dat we de neiging hebben om onszelf nogal eens af te kraken, onderuit te halen, weg te schoffelen. Wat ik doe, doet er niet zo toe, zeg ik maar al te vaak. Is niet zo belangrijk.' Ik zag Hannah knikken. 'Grace dus ook, Hannah?'

'Yep! Je moest eens weten!'

'En dat is dus niet waar! Heel vaak de afgelopen weken heb ik dat te horen gekregen en vooral van mensen die belangrijk zijn voor mij. Ik ben van plan dat te gaan geloven! Waarom zou ik dat niet doen? Waarom zou jij, Alex,' en ik wees hem aan, 'dat ook niet doen? Want ik zou graag willen dat alle goede woorden die ik van jou heb gehoord, niet alleen maar woorden blijven! Zet ze alsjeblieft om in daden! Zorg ervoor dat je mijn grote bro… ' Verdomme! Waren er toch ineens te veel tranen die mij het verder praten onmogelijk maakten. Nee! Zo sprak ik mezelf weer eens fel toe! Je doet het prima! Je doet het zoals het op dit moment is! Die tranen horen erbij! En het leek warempel of het Stef was die dit alles in mijn oor fluisterde, terwijl hij dat toch niet deed. Ik kon het hem, Grace, Maria, Henrik Jan, Andre en Riet gewoon horen zeggen. Ik mocht zijn wie ik was. Met tranen en al. 'Euhh … even kijken waar ik was gebleven… ' nam ik de tijd om op adem te komen. 'Zorg er alsjeblieft voor, Alex, dat je mijn grote broer wordt! Alsjeblieft, doe je uiterste best, en dat doe je door te beginnen met … te stoppen met zeggen … dat alles wat jij doet er niet toe doet, dat jij niet belangrijk bent, dat alles jouw schuld is geweest, dat … ga zo maar door. Leg die stem het zwijgen op. Zorg ervoor dat je door alles wat je te wachten staat heen komt. Zorg ervoor dat je mijn grote broer wordt!'

Ik zag zijn uitgestrekte armen, de van het huilen rode ogen in zijn gezicht, de tranen die over zijn wangen liepen en stortte me in zijn armen. Ondanks zijn frêle uiterlijk was hij toch nog behoorlijk sterk in zijn armen, want hij kneep me zowat fijn en het voelde zo goed. Iedereen huilde volgens mij. Shit, wat had ik aangericht! Nee, verbeterde ik mezelf meteen. Nee, draai het niet naar het negatieve! Ik had niets fout gedaan! Ik had iedereen de gelegenheid gegeven om zijn, haar emotie te tonen. Het zouden voornamelijk tranen van geluk zijn. Ook dat nog eens! Ik jankte niet omdat ik Alex gemist had als grote broer! Ik jankte omdat ik een grote broer zou krijgen!



Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 190
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 222 keer
Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 09 januari 2021 07:31

Hoofdstuk 24

Stef en ik zaten bij de McDonald's. Na de verzoening, laat ik het toch maar zo noemen, hadden Julia en Alex er een echt feestje van gemaakt door aan te geven dat zij in verwachting waren. Verbaasde uitdrukkingen en uitroepen alom. En ik deed alsof ik helemaal van niets wist. Speelde een glansrol. Julia was bijna zestien weken zwanger en zou de komende week haar eerste echo krijgen: kijken of alles goed was met de baby. Ze had totaal nog geen buikje! Volgens haar moeder heel normaal. Bij haar was dat ook zo geweest. Verhalen waren bovengekomen. En ineens was daar ook de mededeling dat Julia er één van een tweeling was. Maar … haar broer had het niet gered. Vier dagen na de geboorte was hij overleden. Het verdriet was duidelijk zichtbaar op het gezicht van Julia en haar ouders ineens. Maar, zo had haar moeder gezegd: "De vreugde om het heden is veel en veel groter!" Een heel mooie opstelling, vond ik. Om alle drukte even te ontvluchten en ook om me voor te bereiden op dat wat zou gaan komen, waren we hierheen gegaan. De allergrootste reden was echter dat ik opnieuw enorme honger had.

Na mijn korte toespraakje had ik allerlei lovende woorden over me heen gekregen. Ik had mijn uiterste best gedaan om niet te zeggen "ach, niets bijzonders", want het was me duidelijk dat alle anderen het wel bijzonder vonden. Nog nooit had ik in het openbaar zoiets emotioneels onder woorden gebracht. En dit keer was het gelukt. Het voelde voor mij ook als een soort van oefening voor later die ochtend. Dan zou ik het gesprek moeten openen en leiden. De vraag stellen die zo ontzettend beladen was: "Ben i… "

'Hé, ben je erbij met je gedachten? Geniet je wel van je eten?'

'Sorry! Auw!' Dat laatste vanwege de zachte tik die ik tegen m'n hoofd kreeg. En terecht. Ook dat moest ik afleren. Dat eeuwige "sorry" van mij en zijn bekende tweelingbroertje "het spijt me" wilde ik uit mijn woordenboek schrappen. In elk geval niet meer steeds op het puntje van mijn tong hebben liggen.

'Ik weet dat het straks moeilijk wordt voor je, Marc, maar je weet dat je het kunt. Zojuist heb je iets prachtigs gedaan, man! Je hebt me daar een speech neergezet! Ik wou dat ik het had opgenomen, dan had ik het mijn ouders kunnen laten horen.'

'Oh, shit! Helemaal niet aan gedacht!' Meteen pakte ik mijn telefoon, zocht Maria op in de contacten en klikte haar aan. Ik had beloofd haar op de hoogte te houden en dat dus vergeten. Ze nam meteen op.

'Alles goed gegaan, Marc?'

'Ja! Uitstekend!' En vervolgens praatte ik zeker een dik kwartier met haar. Om Stef hoefde ik mij geen zorgen te maken. Die at zijn eten op, liep vervolgens naar de balie en kwam terug met een nieuwe bestelling, zowel voor hem als mij. Ook had hij een aardbeienmilkshake meegenomen. Nou lust ik best wel een milkshake, maar aardbei dus niet. En ik wist dat het voor hem ook zo was. Nieuwsgierig als ik ben, probeerde ik al pratend met en luisterend naar Maria erachter te komen wat hij ermee moest. Zonder geluid te maken vormde hij met zijn lippen en mond de naam van mijn broer. Een milkshake voor Alex? Ik snapte het niet, maar liet het los. 'Euhh… gaan jullie naar huis?' reageerde ik verbaasd op een opmerking.

'Is wel de bedoeling.'

'Zouden jullie nog wat willen blijven? Als het kan dichterbij?' Ik wilde heel graag dat zij beiden er zouden zijn voor het geval dat … En zo spraken we iets af. Ze zouden naar de woning van Julia haar ouders komen. Als wij "familieberaad" hielden zouden zij boven ergens zijn. Om alles te regelen moest er wel wat meer tijd komen, zo had Stef mij duidelijk gemaakt. Eerst belde ik met Grace om haar te zeggen dat Maria en Henrik Jan eraan zouden komen. Zij vond het een prima idee en stelde voor dat ze mee zouden luisteren via de babyfoon. Eerst snapte ik niet dat Alex en Julia die al gekocht hadden. Pas toen ze mij uitlegde dat die in huis was om 's nachts voor Alex te kunnen zorgen, begreep ik het. Daarna belde ik met mijn vader. Ik had hem nodig.

'Hé, Marc! Alles goed?'

'Ja, Pa. Alles goed. Ik weet dat jij en Ma gaan scheiden,' viel ik met de deur in huis. 'Nou ja … ik weet het niet officieel natuurlijk, maar wat ik gezien heb was wel heel vreemd.'

'Het spijt me, Marc! Ik had het je liever zelf willen vertellen, vandaar ook die gemaakte afspraak voor volgende week op jouw vakantieadres. Als ik geweten had dat jij voor detective zou gaan spelen, dan had ik je meteen apart genomen in de hal bij de ouders van Julia of zo en het je verteld. Echt, het spijt me dat dit zo gelopen is.'

'Het geeft niet. Maar … heb je ook spijt van de scheiding die eraan gaat komen?'

'Euhh … nee! Echt niet! Die was onvermijdelijk voor mij. Graag had ik hem nog wat opgeschoven in de tijd, maar … het lukte me gewoon niet meer.'

'Waarom wilde je het euh … later doen?'

'Jij bent nog geen achttien. En als die scheiding dus nu aangevraagd gaat worden, zou jij onderdeel zijn van die scheiding.'

Snappen deed ik het in eerste instantie niet, maar ik kreeg een uitleg. Absurde regels eigenlijk. Waarom zo moeilijk moeten doen als iemand al bijna achttien is? Maar ja … wettelijk geregeld zo. 'Duidelijk, Pa. Maar als het beter is voor jou om het nu al wel te doen, moet je het gewoon doorzetten. We zien dan wel wat ervan komt.'

'Dank je, Marc!'

'Weten de anderen het al wel?'

'Nee. Nog niemand. Nou ja … '

Ik kon het "nou ja … " van hem plaatsen, vanwege dat wat Henrik Jan had verteld en vroeg er dus niet verder naar.

'Grace alleen spreken of met alleen Hannah erbij is me nog niet gelukt. Alex … Hij is erg ziek en ik weet niet of het goed is als hij het nu te horen krijgt.'

Dat laatste begreep ik en vertelde ik hem ook. Het leek alsof hij blij was met mijn begripvolle houding. 'Zou je iets voor mij willen doen?'

'Altijd!'

En ik legde hem uit wat ik wilde: iets meer tijd. De bedoeling was geweest dat hij en mijn moeder zo tegen half tien zouden komen. Mijn moeder heeft echter altijd de gewoonte om net iets eerder te verschijnen. Prima op zich, maar nu even niet!

'Ik snap het, Marc, en zorg ervoor. Moet ik nog iets meenemen voor bij de koffie voor de hele club?'

'Nee, daar wordt voor gezorgd door Julia's moeder.' Ik wist dat ze appeltaart gingen bakken met z'n allen. We sloten af. Ik deed dat door meteen alles wat in me opkwam de kop in te drukken. Er waren heel wat stemmetjes en allemaal riepen ze dat ik het anders had moeten doen. Dat ik toch beter …

'Wist jij dat Julia zwanger was?' vroeg Stef me net nadat hij een hap had genomen van zijn tweede McKroket.

'Ja.'

'Weer zo'n ingeving van jou?'

Ik schudde m'n hoofd, want ook ik was begonnen aan mijn tweede portie van van alles nog wat.

'Wat dan?'

'Het zijn geen ingevingen, Stef. Het is niets bijzonders. Het is gewoon iets dat me opviel. Net als bij Addy, zoals ik je vertelde. Toen ik Julia voor het eerst zag, stond zij op het stoepje bij de voordeur en streelde ze met haar hand over haar buik.'

'En is een vrouw dan meteen zwanger?'

'Natuurlijk niet. Maar als het gebaar heel liefdevol wordt gemaakt, en dat meende ik te hebben gezien, wel,' zo legde ik uit. Het was net als met die getallen die ik ineens had gezien en die een datum hadden gevormd. Geen ingeving, niets bovennatuurlijks. Ik had die datum gezien, er niets mee gedaan, maar het was wel blijven hangen in mijn hoofd.

'Wel heel mooi, hè, dat ze zwanger is?'

'Ja, Stef, heel erg mooi. Wil jij later ook kinderen?'

'Ik???'

'Nee, wij!'

'Hmm, weet het niet zo goed. Zou dan wel graag de garantie willen hebben dat het allemaal zulke lieverdjes zijn zoals jij.'

'Slijmerd! Even serieus, man! Wel iets waar we het eens over moeten hebben. Toch?'

'Ja. We moeten niet wachten tot een van ons zwanger wordt.' En meteen schoot hij in de lach.

'Later maar, meneer Goelema! Praten we wel eens over als je wat serieuzer bent.'

'Ja. Beter. Ik ben wat melig na al dat gepraat van de afgelopen dagen.'

'En dan staat je straks nog heel wat te wachten!'

'Denk je dat het uit de hand loopt?'

Dat gevoel had ik wel.

'Je kunt nog terug, hè!'

Ineens voelde ik vreselijk veel pijn in mijn bal! Meestal weet ik wanneer het begint. Zijn er wat tekenen vooraf. Nu niet dus. Ik heb een manier om het dan op te vangen: het ballen van mijn vuisten of het klemmen met tanden en kiezen of een combinatie daarvan. Nu niet gelukt, omdat ik het niet aan had voelen komen. Het was er ineens, heel heftig. Ik kromp ineen.

'Wat is er?' riep Stef geschrokken uit.

'Pijn!' kwam het er beroerd uit.

'In je bal?' klonk het zachter.

Ik knikte alleen maar.

'En je pil? Heb je die bij je?'

Ik haalde het doosje voorzichtig uit mijn broekzak. Opnieuw een pijnscheut. Verdomme! Ik legde het doosje op tafel. Meteen was Stef er om het open te maken. Maar … er zat geen pil in. SHIT! Ik had de inhoud na gisteren niet aangevuld. Opnieuw vloekte ik binnensmonds.

'Leeg? En in je tas dan?'

Gelukkig was Stef helderder dan ik. Daar had ik een doosje ingedaan en het hem ook gezegd gelukkig. Hij was sneller dan ik. Pakte het doosje, opende het, drukte een pil uit de strip, gaf me deze en ik slikte het met wat water uit mijn drinkfles door. Nou werkt zoiets niet van het ene op het andere moment en dus waren er nog heel wat pijnscheuten, maar ik wist dat ze na verloop van tijd in hevigheid zouden afnemen. En daar was het wachten op.

'Gaat het weer wat beter?' vroeg Stef, na een tijdje met bezorgde blik naar me gekeken te hebben.

'Ja. Het trekt weg. En … Ik ga het niet uitstellen, Stef! Ik zie wel wat ervan komt!'

'Verstandig.'

De pijn ebde langzaam weg. Stef at zijn hele tweede portie op, maar ik liet een gedeelte staan. De honger was weg. Het leek erop alsof de pijn hem verdreven had. Met de milkshake voor Alex gingen we terug. Daar waren ze druk in de weer. Koffiemokken en schoteltjes met vorkjes voor de appeltaart werden overal op bijzettafeltjes neergezet. De stofzuiger ging nog een keer door de woonkamer. Alex wenkte ons meteen bij binnenkomst.

'Hebben jullie het meegenomen?'

'Tuurlijk!' zei Stef terwijl hij hem de milkshake overhandigde.

Het was te zien dat Alex genoot. Kon het me trouwens niet voorstelen, want Stef had natuurlijk beter kunnen wachten met het ophalen tot wij weggingen daar. Nu was het hooguit lauw en niet meer koud.

'Dank je, Stef! Het was heerlijk! Euhh … ik wil eigenlijk nog even naar buiten.'

Ik keek op mijn horloge. Was daar nog tijd voor?

'Kan het, chef?'

'Ik weet het niet. Moet je dat niet met Julia overleggen?'

'Julia! Julia!' riep Alex zo hard mogelijk om de stofzuiger te overstemmen.

'Meneer, wenst?' zei Julia toen ze haar hoofd vanuit de hal de kamer in stak.

'Ik wil graag naar buiten en nu deze twee sterke kerels er zijn, zouden zij me kunnen helpen daarbij.'

'Hmmm,' klonk het afkeurend. 'Ik weet het niet. Even voelen buiten.'

'Het is flink warm, hoor!' verkondigde Stef.

Dat kwam hem op een felle oogopslag van de vriendin van mijn broer te staan, voor ze naar buiten ging. Ik schoot in de lach.

'Nooit meer doen, Stef! Neem van mij aan dat Julia tegenspreken vragen om moeilijkheden is!' waarschuwde Alex glimlachend.

'M'n vader zegt dat het wel ka… ' zo meldde Julia zich.

'Zei ik toch!' was het Stef opnieuw.

'Hè, makker!' bitste Julia, 'Ik wil alles graag zelf controleren! Begrepen!'

'Ja, hoor! Maar ik wist het al,' bond Stef niet in.

Ik had bewondering voor hem. Alex droeg een joggingpak en sokken, maar dat was voor buiten niet voldoende. Niet voor hem. Hij werd dik ingepakt door Julia en Hannah. Daarna tilden we met z'n tweeën Alex naar buiten. Hij woog verrekte weinig. Zijn BMI wilde ik niet weten. In de tuin op een plekje uit de wind, aangewezen door David, zetten we Alex op een stoel bovenop een dikke stapel kussens. Heel verstandig die stapel, want het leek me toe dat zijn botten zowat door zijn vel staken. Ik keek bezorgd toe. Hij zou toch geen kou vatten of zo?

'Niet zo moeilijk kijken, Marc!' wees hij me terecht. 'Het gaat prima zo. Ik vind het heerlijk om even buiten te zijn. Even de frisse lucht diep in te ademen.'

En ja hoor … meteen brak hij uit in een hoestbui. Meteen ook kwam Julia het trapje van de achterkamer naar de tuin afgerend.

'Niets aan de hand! Rustig, schat!' voorkwam hij dat Julia begon te praten.

Ik begreep de zorgzaamheid van Julia maar al te goed. Zo zou ik ook reageren als Stef iets ergs had. Je wilt het allemaal voorkomen en … dat is eigenlijk onmogelijk. Vanaf dat moment week Julia niet meer van Alex' zijde. En dat was goed. Zo hadden ze samen even een rustmomentje. Zeker toen Stef mij mee naar binnentrok.

'Bijna tijd, dude!'

Ik hoefde niet op mijn horloge te kijken, maar deed het toch. Als mijn opzet was gelukt, en mijn vader erin was geslaagd om hun aankomst wat te vertragen, zou het nooit meer lang duren voor mijn ouders er waren. En ja hoor … als je het over de duivel hebt … nou ja … dat had ik niet echt gedaan natuurlijk … maar de bel ging. David deed open. Zijn stem verging door het geaffecteerde geluid dat mijn moeder produceerde. De herinnering aan het liedje van Brigitte Kaandorp kwam bij mij naar boven: "Ik spreek alles uit zoals het hoort iedere letter elk woord". Maar erom lachen, deed ik dit keer niet. Snel maakten Stef en ik ons uit de voeten. We verstopten ons in de keuken.

'Fijn dat jullie even komen helpen! De afwas moet nog afgedroogd worden,' zei Iris terwijl ze droge theedoeken voor ons pakte.

Geen probleem. Alles liever dan mijn moeder nu al onder ogen komen. Maar van uitstel zou natuurlijk geen afstel komen. Iets dat ik ook niet wilde! Stef had mij de bewijsstukken gegeven. Die ochtend was ik het vergeten mee te nemen, maar Maria en Henrik Jan – die inmiddels boven zaten met een thermoskan koffie en appeltaart – hadden eraan gedacht gelukkig. Er stond een flinke vaat op twee afdruiprekken. Zachtjes met elkaar pratend – we wilden de aandacht niet op ons beiden hier vestigen – zetten we ons aan het werk. Vanuit de keuken hoorden we hoe de woonkamer langzaamaan volstroomde. Het geluid van de diverse gesprekken werd steeds luider, net als het bonken van mijn hart. Toen we klaar waren met de klus, hingen we de droogdoeken op om te drogen. We sloegen de armen om elkaar heen en ik vlijde mijn hoofd tegen Stefs brede borst. Ik wilde dat ik hier voor voelde kon blijven. Veilig. Beschut. Onwetend van dat wat ik wilde weten.

'Je kunt het, Marc!' verzekerde Stef me.

'Denk je?' Eerder had Stef mij zelfverzekerd genoemd. En ja, op dit moment was er zelfverzekerdheid in mij. Ik kon het. Ik zou het doen.

'Ik weet het zeker!'

'En waarom weet je dat zo zeker?'

'Je bent sterk. Je wil antwoorden hebben; en daarvoor zul je die ene vraag moeten stellen. Aan je ogen zie ik dat je zelfverzekerd bent. Drie heel goede redenen.'

'Maar … maar wat als die antwoorden niet komen? Als er alleen maar gezwegen wordt?'

'Dan zul je verder moeten met de stilte die er was. En ook dat kun je, gewoon omdat je weet dat het dan niet anders is. Echt, Marc, ook dat kun jij aan, want je hoeft dat niet alleen te doen. Je hebt mensen om je heen die van je houden.'

'Ja. Heel veel mensen.' Ook daar kwam dat gevoel van zelfverzekerdheid van mij vandaan. De liefde die ik van alle kanten – bijna alle kanten – voelde. Een kus en toen gingen ook wij de kamer binnen. Alex was alweer binnen. Ik gokte erop dat mijn vader en David dat geregeld hadden. Zekerheidshalve had ik Grace gevraagd om ruimte voor Stef en mij vrij te houden op de bank. We gingen zitten, Hannah schonk koffie voor ons in en wees ons op de appeltaart op een van de bijzettafeltjes.

'Slagroom erbij?'

Beiden wilden we dat. Ze kwam terug met echte slagroom en met een knipoog mikte ze op beide punten een enorm dikke klodder. De knipoog was me duidelijk: ook zij wist dat ik gewicht verloren had. Ze bracht de slagroom terug naar de keuken en ging als laatste zitten. Ik begon aan mijn appeltaart. Het zou me niet opnieuw gebeuren dat ik er haast niets van naar binnen kreeg! Na de tweede hap vroeg ik me ineens af of mijn ouders inmiddels ook wisten van de baby en wendde ik me tot m'n zus. 'Weten Pa en Ma het?'

'Ja' fluisterde ze.

'En?'

Ze boog zich helemaal naar me toe, opdat niemand anders het zou kunnen horen.

'Pa vond het prachtig en Ma … die was zichzelf. Liet weinig emotie zien. Heeft gezegd dat ze het te vroeg vond.'

Ik zuchtte en schudde m'n hoofd zachtjes.

'Fluisteren in gezelschap is niet netjes!' klonk het ineens.

'Een onderonsje, Ma,' reageerde Grace snel en kort.

Voordat er meer woorden aan het onderonsje vuil gemaakt konden worden, nam Julia het woord.

'Het is fijn dat we als familie hier bij elkaar zijn. Ik hoop dat de koffie en appeltaart jullie goed smaken.'

Diverse reacties volgden. Zo was het ook eigenlijk bedoeld. Een gewoon, gezellig, samenzijn van een familie. En ik zou dat opblazen, maar niet voordat ik mijn appeltaart op had. Toen ik mijn schoteltje leeg weg had gezet, wist ik dat het tijd voor mij was. Het kruit was goed droog. 'Ik heb een vraag die ik graag zou willen stellen.' Ik moest die openingszin nog een keer herhalen, want niet iedereen was meteen stil geweest. En logisch ook. Misschien had ik met het lepeltje tegen mijn mok moeten tikken, of Stef moeten vragen om met zijn donkere stem iedereen het zwijgen op te leggen. Nee. Het was goed zo. 'Het is een vraag voor mijn ouders, maar omdat het ons allemaal raakt is het voor mij belangrijk om het op dit moment, nu we met z'n allen bij elkaar zijn, naar voren te brengen.' De zenuwen gierden door mijn keel. Mijn hart bonkte als een gek. Ik voelde de pijn in mijn bal die nog steeds niet helemaal weg was. En ik had nog wel opnieuw een pil genomen eerder! Twee dagen achtereen nu al! Iets wat ik niet wilde!

'Komt er nog wat van, Mladen? We wachten op je vraag!'

M'n moeder!

'Ma, zie je niet dat hij het moeilijk heeft!' kwam Alex voor me op.

'Hij wilde iets vragen, toch? Laat hij dat dan ook doen! En niet onze tijd verspillen!'

Keurig geaffecteerd gesproken. "Ik spreek alles uit zoals het hoort iedere letter elk woord". Zoals ze altijd deed. Ik opende mijn mond. En sloot hem ook weer. Op mijn tijd. Als ik eraan toe was, zou die vraag komen. Ik zou me niet, nooit meer, laten opjagen door haar. Juist niet doen, wat zij wilde dat ik zou doen. Ik keek de kring rond. Nam in me op waar iedereen zat. Mogelijk belangrijk voor straks. Ik zag verwachting. Lieve glimlachen, waarvan ik het gevoel kreeg dat ik aangemoedigd werd. Wist dat mijn Mam en Pap boven waren en dat voelde heel erg goed. Ik opende mijn mond en vroeg: 'Ben ik een gewenst kind?'



Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 190
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 222 keer
Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 16 januari 2021 07:09

Hoofdstuk 25

'Ben ik een gewenst kind?' echode het in mijn oren. Het hoge woord was eruit. Ik had het me zo ontzettend vaak afgevraagd! Het soms afgedaan met iets als: "Het condoom zal wel geknapt zijn!" of "De pil heeft niet goed gewerkt!" Een grapje! Een wrange scherts! Maar nooit was dat afdoende geweest. Steeds weer was die vraag bij mij opgekomen. Af en toe had ik hem ook onder woorden gebracht, maar nooit naar mijn ouders toe. Grace en Maria hadden die vraag altijd beantwoord. Maar … niet echt. En ik voelde heel goed aan waarom ze dat zo hadden gedaan.

Drie mensen reageerden tegelijkertijd en ik registreerde alles heel erg goed. Eén reactie was: "Natuurlijk, lieve jongen!" Een tweede: "Waarom stel je deze vraag?" De derde: "Wat is dat nou voor stomme vraag!" Ik zal jullie niet laten raden van wie die reacties waren, maar gewoon zelf met de antwoorden komen. Nummer één was van mijn vader. De tweede van Julia en de laatste van mijn moeder. Ik richtte mijn aandacht op Julia, omdat haar reactie een mooie opening bood op het vervolg. 'Dank je, Julia, voor je reactie. Je stelde me een wedervraag en ik zal dat op mijn beurt ook doen, om voor mij meer duidelijkheid te krijgen. Hoe weet jij dat je een gewenst kind bent?'

'Gewoon,' klonk het meteen. 'Nee,' herstelde ze haar, ongetwijfeld, eerste ingeving. 'Het is niet gewoon. Ik weet dat ik een gewenst kind ben, omdat mijn ouders onvoorwaardelijk van mij houden. En dat betekent niet, dat we nooit gedoe hebben gehad. Natuurlijk heb ik dat ook gehad! Zeker in mijn puberjaren, toen ik het opzocht zelfs! Maar … dat hoort erbij. Een stukje wordingsproces. Maar … hoe het ook afliep, soms door overeenstemming te bereiken met elkaar, een andere keer door lijnrecht tegenover elkaar te blijven staan, altijd … altijd wist ik dat hun liefde voor mij onvoorwaardelijk was. Ik hoefde niet dit, ik hoefde niet zus …om hun liefde te verkrijgen. Die was er! Dat is het in het groot waardoor ik weet dat ik een gewenst kind ben. Maar er is meer.'

Het prachtige begin van haar antwoord deed me zeer. Logisch. Ik heb in dit verhaal vaker momenten beschreven waarop ik pijn voelde. Pijn als ik andere mensen vergeleek met …

'Er is meer. Ik weet ook dat ik gewenst ben door heel kleine dingen! Een hand door mijn haar, als ik dat net in model heb gebracht, van mijn vader. De hand van mijn moeder strelend over mijn onderarm, als ze mij wil bemoedigen. Een kus in mijn haren, een kus op mijn voorhoofd, terwijl de handen van mijn vader stevig rechts en links van mijn gezicht gedrukt zijn, omdat hij mij wil laten weten dat hij mij steunt. Gezellig met mijn moeder kletsen tijdens de afwas. Nieuwe kleren kopen met m'n moeder. In een deuk liggen om de nieuwste mode. Nieuwsberichten horen die mijn vader aan me voorleest uit de krant. Al die … heel gewone dingen … maken … misschien nog wel meer dan dat ene grote dat ik noemde … dat ik weet dat ik een gewenst kind ben.'

Ik wachtte even af of ze uitgesproken was en bedankte haar toen. Ik ging verder. 'Ma, u ook bedankt voor uw reactie. U had helemaal niets kunnen zeggen. Maar toen u reageerde, wist ik wat er zou komen. U noemde het … ' even bleef ik hangen. Het woord dat zij gebruikt had, wilde ik liever niet gebruiken. Het was mijn "verboden woord". Als het enigszins kon, gebruikte ik dat woord niet. En ik wist dat de mensen om mij heen dat ook deden. Ontwijken kon ik het dit keer niet. 'U noemde het een stomme vraag". En heel vaak hebt u mijn vragen stom genoemd. Dat heeft er tot heel kort geleden voor gezorgd dat ik vaak geen vragen durfde stellen. Bang als ik was dat mensen mij stom zouden vinden. Iets dat ik een plaats zal moeten geven.'

'Misschien moet je eens met een psycholoog gaan praten, Mladen!'

'Ja … waarschijnlijk wel nodig. Maar ik kom ook al een heel eind door te weten dat niet alles wat u zegt waar is. Als u iets vindt, hoeft het nog niet zo te zijn.' Toch keurig het woord omzeild. 'Ik weet dat u heel veel moeite hebt moeite doen om mij de tafels te leren.' Dit alles had ik niet gerepeteerd. Niet kunnen oefenen, want ik had niet geweten of zij zou reageren.

'Praat me er niet van!' schaterlachte ze ineens. 'Mladen kreeg het maar niet voor elkaar! Haalde steeds alles door elkaar!' was ze lachend verder gegaan alsof ze een goede grap vertelde.

Ik merkte op dat er niemand was die met haar mee lachte. Dat sterkte mij enorm. 'Er was een verschil tussen Grace … '

'Mijn kinderen heb ik de namen Graciana, Alexander en Mladen gegeven! Is dat nou zo moeilijk voor iedereen om te onthouden!'

'Ja. Dat weet ik. In mijn geval niet iets om dankbaar voor te zijn!' Het had heel fel geklonken en zo was het ook bedoeld. Ik begon opnieuw, maar zou het niet op de spits drijven. Niet het conflict opzoeken. Zou diplomatieker moeten zijn. 'Er was een verschil tussen de eerste twee kinderen in ons gezin en de laatste. Ik dus. De eerste twee konden ontzettend goed leren. Ik niet. Ik had er vreselijk veel moeite mee. Maar voor u maakte dat geen verschil. Ik moest het maar snappen met de uitleg die u gaf.' Ze snoof. Lachte gelukkig niet meer. Had haar gezicht weer in een strakke plooi. 'Pedagogische inzichten veranderen. Intussen weten de geleerden dat er verschillende manieren van leren zijn.' Opnieuw hoorde ik haar snuiven. 'Ik weet niet precies hoeveel, maar als er iemand is die het wel weet, dan hoor ik het graag.'

Julia nam het woord en zei: 'De pedagoog Kolb noemt vier verschillende manieren van leren.'

'Dank je, Julia. Het zou heel goed kunnen dat u probeerde op mij iets over te brengen, terwijl u een voor mij niet goede manier gebruikte. En … daarnaast … las ik ergens anders ... Als je een kind al heel vaak iets hebt uitgelegd en hij het nog steeds niet snapt, dat dan mogelijk niet het kind de langzame leerling is. Bedankt, Ma, voor uw reactie.'

'Wil je daarmee implice… '

'Ik wil daarmee helemaal niets zeggen,' voorkwam ik dat zij haar zin kon afmaken. 'Het is alleen maar bedoeld als troost voor mezelf.' Bewust had ik haar afgekapt, want ik moest nog op iemand reageren. 'Pa, ook u bedankt. Uw reactie was een heel lief antwoord. En ik moet u eerlijk bekennen, dat ik u onrecht heb aangedaan.'

'Het geeft niet, Marc!'

'Die jongen heet, Mladen!'

'Als ik ervoor kies hem Marc te noemen, is dat mijn eigen zaak!'

Het ging de verkeerde kant op. Het was niet de bedoeling dat zij onderling zouden gaan bekvechten. Maar ja … het was wel een live voorstelling.

'Wij zijn zijn ouders en hebben als zodanig steeds één lijn in bepaalde zaken gevolgd! Ook wat betreft de naamgeving!'

'Ja! Had ik dat maar nooit gedaan! Maar nu het niet meer nodig is, kies ik mijn eigen weg! Noem ik mijn kinderen, die ik niet wil bestempelen als zaken, zoals ik dat wil! Ze noemen zoals zij dat willen! En dus, Marc, Grace en Alex, ik noem jullie bij die namen en wat mij betreft mogen jullie gerust het vormelijke "u" laten voor wat het is. Mijn roepnaam is Joep. Die mogen jullie ook gebruiken als jullie dat willen. Maar laat alsjeblieft dat "u" los.'

'Voor mij blijft het zoals het is,' meende mijn moeder haar standpunt duidelijk te moeten maken.

'En waarom verschillen jullie ineens van mening?' wilde Alex weten.

'Omda … ' was ik begonnen, maar toen ik de handbeweging van mijn vader – die tegenover me zat – zag, hield ik in.

'Ik … het was mijn voornemen om het al mijn kinderen, alles zes, zel… '

'Zes? We hebben er maar drie!' bekte mijn moeder.

'De partners van onze kinderen zijn voor mij net zo goed onze kinderen. Ik heb ze net zo lief als onze kinderen.'

'Meewarig gedoe!'

Mijn vader schudde zijn hoofd en ging verder met: 'Euhh … ik had het jullie allemaal zelf willen vertellen. Niet gelukt. Marc en Stefan zijn op onderzoek uitgegaan en … '

Snel keek ik naar mijn moeder. Zag ik schrik op haar gezicht?

' … hebben het ontdekt. Ik vind dat heel jammer, maar ook wel begrijpelijk. Jammer omdat ik het ze zelf had willen vertellen. Begrijpelijk omdat … als je dingen meent te zien … dan wil je antwoorden. Ik denk dat het zoiets is geweest. Het was onduidelijk voor Marc en hij wilde duidelijkheid. Begrijpelijk dus. Maar … Ik heb jullie moeder voorgesteld om te gaan scheiden. Het is uitgegaan van mij. De afspraak is dan ook dat ik de scheiding zal aanvragen. Gezien de minderjarigheid van Marc hebben we besloten, het officieel in gang zetten nog even uit te stellen.'

'Maar … waarom? Jullie zijn al zolang getrouwd! Zolang bij elkaar!' vroeg Alex die het naar zijn gezicht te beoordelen maar moeilijk kon vatten.

'Gaat jullie niets aan! Dat is iets tussen jullie vader en mij! Een heel persoonlijke zaak! Iedereen heeft recht op privacy en wij ook!' En daarmee meende mijn moeder voldoende antwoord gegeven te hebben. Maar ze was nog niet klaar. Ineens richtte ze haar pijlen op mij en vroeg: 'En waarom meende jij het te moeten vertellen?'

'Veel liever had ik gehad dat jullie dat samen zouden hebben gedaan. Het was dus niet zozeer een keuze. Ik hou niet van leugens. Ik hou niet van verborgen waarheden. En ik ga nog veel verder. Pa, bedankt voor je openheid wat betreft die scheiding. Bedankt ook voor je eerdere antwoord op mijn vraag of ik een gewenst kind was. Het was echt heel lief en ontzettend belangrijk voor mij.' Even schoot ik vol. Maar ik moest verder. Ik had een missie. 'Voor jou ben ik in elk geval een gewenst kind. En dat doet me goed. Heel erg goed, omdat … ' mijn adem stokte even. Ik ademde diep in. 'Omdat het … zo vreselijk bijzonder is! Maar … tegelijkertijd doet het me ook pijn, omdat ik jou vaak verkeerd heb beoordeeld. Om de een of andere reden, ik weet niet precies hoe het kan, ben ik bepaalde herinneringen aan jou kwijt. Nee! Niet goed gezegd! Die herinneringen zijn er wel, maar diep verstopt ergens in mijn geheugen. En daardoor … juist daardoor heb ik jou, heb ik jou en Ma, steeds als één gezien. Als één beoordeeld en dat is zo onterecht … '

'Het geeft niet, Marc! We kunnen dat allemaal goedmaken toch?'

'Ja. Gelukkig komen er af en toe ineens herinneringen aan jou in me op. En weet ik dat jij anders bent. Ik weet dat je vorig jaar je vakantie in Slowakije onderbrak om in no time naar Maastricht te rijden, omdat ik in het ziekenhuis lag daar. Ik weet inmiddels dat je ook aanwezig was in de nacht na de operatie aan mijn sleutelbeen. En zo … zo moeten er nog heel veel meer herinneringen aan jou zijn. Ergens hier.' Ik wees naar de zijkant van mijn hoofd. 'En zo ben je er vaker voor mij geweest, dan ik me besef. Ma… maar … Hoe kan het dat jij … en het voelt ook goed om je zo te mogen aanspreken … hoe kan het dat jij, terwijl je niet mijn biologische vader bent, toch kunt zeggen dat ik een gewenst kind ben?' De tranen liepen over mijn wangen. Het hoge woord was eruit. Nee, nog niet helemaal … 'En, Alex, het spijt me zo ontzettend … ma … maar Pa is ook niet jouw biologische vader. Maar … ik weet … ' ik veegde mijn tranen weg, snifte luidruchtig, 'uit jouw verhalen en uit mijn eigen ervaringen en teruggekomen herinneringen dat hij wel een vader voor ons beiden is geweest.' Ik haalde de bewijsstukken tevoorschijn en legde die voor me op tafel neer. Het waren de kopieën die Maria en Henrik Jan hadden gemaakt.

'Rustig aan,' sommeerde Stef me fluisterend in mijn oor, nadat hij een arm om mijn schouders had geslagen. 'Je hebt gedaan wat je wilde doen.'

Ik keek om me heen. Mijn vader had de handen voor zijn gezicht geslagen. Alex huilde met hevige uithalen en Julia probeerde hem te troosten. Het gezicht van Grace was wit weggetrokken. Ik zag hoe Hannah tevergeefs probeerde contact met haar te krijgen. Iris en David keken elkaar ontzet aan. Alleen bij mijn moeder was er niets te zien. Die zat daar als een ijskoningin. Grace kwam weer wat tot leven gelukkig en boog zich naar me toe. Ze fluisterde me iets in het oor. 'Ik weet het,' verzekerde ik haar. 'Ma, ik heb u bedankt voor het reageren op mijn vraag, maar eigenlijk heb ik nog niet een antwoord van u gekregen. Als het kan wil ik dat antwoord toch graag hebben van u.'

'Deze schertsvertoning komt op mij over als een schreeuw om aandacht,' stelde ze. 'Aandacht die jij voldoende hebt gehad, Mladen! Er is altijd gezorgd dat er iemand was die jou aandacht kon geven, die voor jou kon zorgen! Je bent helemaal niets tekort gekomen!'

Het einde van het een en de overgang naar het andere zat er aan te komen, zo voorvoelde ik maar al te goed. 'Daar werd voor gezorgd inderdaad. Ik kreeg voldoende aandacht, ik kreeg aandacht en liefde van allerlei heel zorgzame en lieve mensen om mij heen. Maar nooit van u. Bij u telde ik niet mee. Nooit mee.' De woorden kwamen allemaal heel rustig uit mijn mond. Ik voelde me … tja … heel erg goed. 'Maar toch zou ik graag van u antwoord willen op die ene vraag die ik gesteld heb: ben ik een gewenst kind? Ook voor u?'

Hannah stond op, maande Grace om op te schuiven zodat wij met z'n vieren op de bank kwamen te zitten. Geen probleem. Het paste prima. Ze sloeg haar armen om Grace heen en trok haar naar zich toe.

Het gezicht van mijn moeder werd rood en roder, tot ze uiteindelijk opstond, de korte afstand tot de tafel voor de bank overbrugde en voor het lage tafeltje tussen ons in bleef staan. Ook ik ging staan. Ik wilde niet dat zij nog langer op me neerkeek. Dat had ze lang genoeg gedaan. Ik wist wat ze zou gaan zeggen. Het was niet een gevoel, een idee, maar een zeker weten.

'Ik heb je gehaat! Vanaf het allereerste moment dat ik wist dat ik in verwachting van je was, heb ik je gehaat!'

Boven me hoorde ik snelle voetstappen. Heel even draaide ik me om naar Stef en zag zijn bezorgde gezicht. Natuurlijk was hij bezorgd om mij, maar nu ook om zijn moeder. Zijn moeder die dit alles hoorde.

'Ja!' reageerde Alex. 'Altijd heb je dat gedaan!'

'Ook voor jou, Alexander, geldt dat ik met u aangesproken wil worden!'

'Dat kan ik niet meer! Met een "u" druk je respect uit en dat kan ik niet meer opbrengen voor jou, omdat je nooit voor Marc hebt willen zorgen! Omdat je aangeeft dat je hem haat!'

'Ik heb nooit voor hem willen zorgen, omdat ik hem haat! Vanaf het allereerste begin!'

Haar blik was weer op mij gericht. Ik zag de spanning op haar gezicht. Haar handen waren tot vuisten gebald.

'Ik heb nooit gewild dat jij geboren zou worden! Dat was de keuze van je vader! Dat … dat … dat ik … '

Ze haperde. Dat was ik niet van haar gewend.

'Ik heb toegegeven aan hem! De grootste fout die ik in mijn leven heb gemaakt! Ik had jou … jou nooit geboren moeten laten worden! Ik had mijn keuze door moeten zetten!'

'Gelukkig deed je dat niet!'

Ik zag hoe de blik van mijn moeder zich verplaatste naar Grace die achter mij op de bank zat en had gereageerd.

'Gelukkig werd Marc geboren! En wat een vreugde heeft hij geschonken aan de rest van ons gezin. Niet aan jou, omdat jij dat niet wilde! Maar wel aan Pa, Alex en mij. En daarna aan nog zoveel andere mensen. Hij was een ontzettend lieve baby. Was bijna altijd vrolijk. Lief. En gelukkig hebben heel veel mensen dat toen hij groter werd ook zo mogen ervaren. En jij … jij … jij hebt vaak genoeg geprobeerd om hem de vernieling in te helpen! Zoals Alex al zei, negeerde je hem volledig! Je wees hem af! Keer op keer! Stom noemde je hem!'

'Ach, houd toch je kop!'

Ze viel uit haar rol. Even was er echte emotie te zien op het gezicht van mijn moeder.

'Ja, ik vond hem stom! Ik vind hem stom! Een voorbeeld. Recentelijk bood ik hem een uitstekende kans op een studie aan en hij gaat iets anders doen! Meneer besluit om zonder overleg met mij, iets anders te gaan doen! Vast en zeker omdat hij dat leuker vindt! Hij kijkt niet naar toekomstmogelijkheden, maar wi… '

Mijn tijd om haar te onderbreken. Ik bleef, ondanks alles wat ik gehoord had, uitermate rustig 'U hebt mij die kans alleen maar gegeven, opdat u invloed op mij zou kunnen uitoefenen. U wist dat Alex ziek was. Had op de een of andere manier het gevoel dat hij ooit met mij zou willen praten en wilde alleen maar een mogelijkheid hebben om mij onder druk te kunnen zetten. "Kijk eens, Mladen, hier heb je een bot, en nou zoet spelen en doen wat moeder zegt!" Dat was het en niet meer dan dat! Alleen maar om te manipuleren, zoals u altijd geprobeerd hebt ons alle drie te manipuleren!'

'Ik haat je! Ik … Je hebt me vijftien jaar van mijn leven gekost! Weet je dat wel! Doordat ik jou geboren liet worden, liep ik mijn promotie mis! Ik zou de jongste ooit in de allerhoogste functie binnen mijn faculteit zijn geworden! En toen dat niet doorging, moest ik toezien hoe een minder capabele man de leiding kreeg! Hoe hij over mij de baas kon spelen!'

Dat was iets nieuws voor mij. Maar het zou me niet van mijn stuk brengen. Het bleef een laken van het zelfde pak.

'Pas vijftien jaar later, vijftien jaar lang werken onder een man die totaal niet geschikt was voor zijn functie, een man wiens werk ik hem bijna geheel uit handen nam, kreeg ik die functie alsnog! Vijftien jaar, Mladen! Vijftien jaar lang speelde ik de tweede viool! Hij kwam in het nieuws! Niet ik! Hij kreeg de lof toegezwaaid voor alle veranderingen die hij doorvoerde! Wijzigingen die ik hem had ingefluisterd! Die ik had geïnitieerd! Maar uiteindelijk heb ik hem ten val gebracht. Heb ik ervoor gezorgd dat hij drie jaar geleden zijn functie op moest geven. Eindelijk had ik zoveel macht over hem. Da… '

Daar was het opnieuw. Dit keer uit haar mond.

'Dat ik zijn functie kon overnemen. Geen tegenkandidaten. Iedereen wist dat ik die functie verdiende. Dat ik er recht op had. Maar wel vijftien jaar te laat! Je hebt me vijftien jaar van mijn leven gekost! Want toen die functie voor het eerst vacant kwam, was ik in verwachting van jou. Geen enkel probleem, maakte ik iedereen duidelijk. Ik zou zo snel mogelijk terug zijn en mijn plaats innemen. Maar nee … Ik werd ineens gezien als de zwakke schakel! Voelde me uitgerangeerd! En daarom haat ik je! En zal ik je altijd blijven haten!'

Het leek me dat ze was uitgepraat. Ze had haar mond iets open. Hijgde. Haar gezicht was vlekkerig rood. Haar handen waren nog steeds tot vuisten gebald. 'Uit dit alles begrijp ik dat uw,' heel bewust bleef ik haar vormelijk aanspreken, zoals zij wilde en omdat het mijn bedoeling was zoveel mogelijk uit haar te krijgen en haar dus niet te provoceren, 'antwoord op mijn vraag "nee" zal zijn. Voor u ben ik niet een gewenst kind.'

'Hoe stom kun je zijn! Waarom moet je dat nog onder woorden brengen! Ben ik niet duidelijk genoeg geweest!'

Ik liet me er niet door raken en toverde een glimlach op mijn gezicht. Een heel ontspannen glimlach. Ja, ze zou me niet meer raken.

'Ik mis antwoorden!' riep Alex geheel overstuur. 'Ik wil antwoorden voor Marc, voor Grace en voor mij.'

'Onder vier ogen wil ik graag met je praten, lieverd!' was haar reactie.

'Nee! Je praat met ons allemaal, maar nooit onder vier ogen. Dat wil ik niemand aandoen. Dan … nee! Hier en nu of nooit!'

'Dan is het mijn keuze, om niet te praten. Ik laat me niet door mijn kinderen onder druk zetten. Ik ben jullie moeder en … '

'Wij gehoorzamen geen van drie meer aan jou!' beet Alex haar toe. 'We zijn volwassenen! We zouden op gelijke voet met jou moeten staan! Als volwassenen zouden we dit moeten kunnen bespreken met elkaar!'

'Mijn antwoord herhaal ik niet.'

'Martha, alsjeblieft,' probeerde mijn vader haar aandacht te krijgen.

Ze draaide zich naar hem om. Ik vond het jammer dat ik haar gezicht nu niet meer kon zien. Niet meer kon lezen.

'Als jij geen antwoorden geeft op de vragen van onze kinderen, dan zal ik dat moeten doen.'

'Je gaat je gang maar! Je redt je er maar mee!'

'Maar als ik het alleen moet doen, zal het nooit een volledig verhaal kunnen worden. Jouw kant van het geheel zal ontbreken, want ook ik weet niet alles. Dus … alsjeblieft, heroverweeg je besluit en stem alsjeblieft toe in wat Alex je heeft gevraagd en wij allen graag willen.'

Ze draaide zich weer om naar mij. De haat spatte nog steeds uit haar ogen.

'Is dit wat jij hebt gewild? Een heel gezin uiteendrijven?'

'Een verkeerde uitleg van uw kant.' Heel bewust had ik het woord interpretatie niet gebruikt. Ik wilde haar geen kans geven om mij te bespotten, want ik wist hoe ze was. 'Ik ben niet degene die dit gezin uiteendrijft. Grace en ik hebben er vanochtend voor gezorgd dat de breuk die er was tussen Alex en haar en mij, weer hersteld is. Een moeilijke keuze, maar wel een die de moeite waard is. Wij weten dat er voor ons als gezin een toekomst is. U kunt daar ook deel van zijn, als u besluit ons op onze vragen antwoord te geven. We zullen niet oordelen. Hooguit verwonderd zijn. Want … hoe kunnen we anders? Dus ook ik wil vragen of u alstublieft wilt blijven.' Keurig geformuleerd, maar het antwoord was me al duidelijk. Er kwam geen antwoord. Ze hield woord. Zou haar woorden niet herhalen. Ze draaide zich om, liep naar haar stoel en pakte haar tas op. David, goede gastheer als hij was, ging haar voor naar de hal en liet haar uit.

Het leek alsof ik de hele tijd tot David terugkwam mijn adem had ingehouden. Ik herkende het gevoel van eerder toen ik met mijn wandelschoenen aan in de Geul had gestaan. Ook dit keer was het een gevoel en niet meer dan dat. Maar toen hij weer binnengekomen was, blies ik de lucht uit mijn longen. Ik voelde me opgelucht. De nieuwe lucht die naar binnenkwam voelde goed. En ineens …



Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 190
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 222 keer
Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 16 januari 2021 07:11

Hoofdstuk 26

Langzaam werd ik me bewust van dingen om me heen. Het leek erop alsof mijn zintuigen één voor één tot leven kwamen. Als eerste hoorde ik geluiden: gerommel ergens beneden me, het gefluit van vogels buiten. Toen kwamen er geuren: boeken. En toen kwamen ook – voor de andere – mijn gedachten op gang. Waar was ik? Ik elk geval ergens waar ik eerder niet was geweest. Daar waren ook wel boeken geweest, maar dit rook meer naar een bibliotheek. Mijn ogen openen wilde ik nog niet. Het was vredig, zo zonder beelden, en dat voelde veel beter dan dat wat in mijn geheugen naar bovenkwam op dat moment. Natuurlijk, ik had het altijd al geweten. Maar … het haar horen zeggen, iets dat ik doelbewust had opgezocht, was iets anders. Ik had het haar niet laten zien. Bewust niet getoond. Dan zou ze geweten hebben dat ze mij nog steeds kon raken. En dat wilde ik niet! Absoluut niet! Ik had het geweten. Vaak genoeg, zeker op momenten dat ik ermee worstelde en me down voelde, het onder woorden gebracht. In elk geval naar Grace en Maria. Of ik mijn vader er ook deelgenoot van had gemaakt, wist ik niet. Het kwam niet tevoorschijn in elk geval. Steeds was me in elk geval verteld dat ik het anders moest zien, er anders tegenaan moest kijken. En ik begreep het nu volledig. Het was niets anders geweest dan een poging om mij af te leiden. Maar wel met een doel. Een goed doel. Ze hadden niet gewild dat ik me erin vast zou bijten. Ze wilden dat ik weer mezelf zou zijn. En ja … dat was goed geweest. Dan kon ik weer verder. Dat ene loslaten. Bovendien … als ze mij wel bevestigd hadden in die gedachte, dan zou de ellende niet te overzien zijn geweest. Ik zou het er tegenover mijn moeder uitgeflapt hebben! Ik zou haar geconfronteerd hebben, maar geen partij voor haar geweest zijn! Ze zou me op dat moment ongelofelijk, onvoorstelbaar, veel pijn gedaan hebben. En … toen was ik daar zeker niet aan toe. Nu wel? Ja. Ik was voorbereid geweest. Had lang niet alles kunnen repeteren, maar was wel van het allerergste uitgegaan, omdat dat voor mij de enige reden kon zijn voor de manier waarop zij met mij omging: haar continue afwijzen van mij. Ik werd nieuwsgierig naar mijn omgeving. Wilde het zien. Opende voorzichtig mijn ogen. Althans … ik deed een poging. Het ging verrekte lastig, alsof mijn ogen dichtgeplakt zaten. Toen ik ze dan toch open had, zag ik alles wazig en dus sloot ik ze maar weer. Nee! Niet toegeven! Gewoon weer openen! Met een aantal keren knipperen, kreeg ik beter zicht. En ja … het leek op een bibliotheek: propvolle boekenkasten, stapels boeken op kleine tafeltjes, een antiek boekenkastje – zo eentje die je rond kunt draaien met vakken aan de zijkanten – zelfs boeken netjes opgetast op de grond. De gordijnen waren dicht, maar ze waren van een lichte stof, zodat ik het licht van buiten goed kon zien. Maar … wat deed ik in bed?

'Ben je wakker?'

Iets te snel draaide ik mijn hoofd van links naar rechts. Een felle pijnscheut flitste door mijn hoofd.

'Rustig aan, man! Niet te snel bewegen. Deed het pijn?'

Heel voorzichtig knikte ik. En zelfs dat voelde rot. 'Wat doe jij hier?'

'Jou bezoeken, natuurlijk!'

Andre zat naast mijn bed op een stoel. Weer dat bed. Waarom lag ik in bed? 'Wat is er aan de hand? Wat is er gebeurd met me?'

'Je bent gevallen. Van het ene op het andere moment ging je onderuit.'

'Hoe kan dat?'

'Hé, ik ben fysiotherapeut geen arts!'

'Jij bent Andre en dat is genoeg!' Met mijn hand reikte ik naar hem en toen hij die drukte voelde het ontzettend goed. 'Nooit iemand willen worden die je niet bent!' herhaalde ik een van zijn wijsheden.

'Ik ben blij dat het goed met je gaat, Marc!

Met mijn hand ging ik naar mijn voorhoofd. Het voelde vreemde daar.

'Niet aankomen, jongen! Er zit een pleister daar! En ook iets onder je oog net iets onder je jukbeen links.'

'Waarom?'

'Ik weet het niet. Ik was er niet bij. Ze hebben me verteld dat je op een tafeltje bent gevallen en daarbij wat serviesgoed hebt laten sneuvelen. Zo heb je die verwondingen opgelopen.'

Shit! Ik voelde me rot.

'Als je onderuit gaat, heb je dat niet in de hand, jongen! Niet meer aan denken! Beloof je me dat?'

Tja … makkelijk zeggen. Hij had niets vernield! Ik wel!

'Kom op, Marc! Maak het jezelf niet al te moeilijk! Zorg ervoor dat je weer opknapt! Rotgedachten aan een tafeltje en wat kapotte mokken en schoteltjes helpen daar echt niet bij!'

'Wie heeft je gebeld?'

'Grace. Je dokter had iedereen een taak gegeven. E… '

'Mijn dokter?'

'Ja. Die felle tante! Zo'n kleintje met een wipneus!' en met zijn hand beeldde hij Julia kleiner uit dat ze in werkelijkheid was.

'Ze heet Julia.'

'Ja, die! Man wat een figuur! Ze begroette me heel erg vriendelijk, maar toen ik zei dat ik je wilde zien, zette ze meteen op mijn nummer. Ik moest wachten. Gelukkig kon ik wel ingeroosterd worden om hier de wacht bij jou te houden en … heb ik het geluk dat je juist nu besloot wakker te worden.'

'Ik heb ontzettend veel vragen. En hoofdpijn. Wil je Julia halen voor me?'

'Niet eerst Stef?'

'Ja, doe maar. Hij eerst.'

'Ik vraag het vooraf wel even aan Julia hoor! Wil geen ruzie met haar!'

Hij verdween van het toneel. Ik glimlachte. Ja, Julia was fel. Maar wel heel erg goed. Zeker voor Alex. Die twijfelde nog veel te veel aan dingen en vooral aan zichzelf, naar mijn idee. Zij kon hem bijsturen. Hij had dat nodig. En ik? Wat had ik nodig?

'Hé! Lekker geslapen?' vroeg Julia, terwijl ze de kamer binnenkwam.

Toch een andere volgorde. Het maakte me niet uit. 'Weet niet,' zei ik nadat Julia op de rand van het bed was gaan zitten. 'Zal wel. Ben ik onderuit gegaan, zoals Andre zei?'

Julia vroeg me wat ik me nog kon herinneren. Had ik mijn hoofd gestoten? Leed ik aan geheugenverlies?

'Je niet te veel afvragen, Marc. Ik zal het uitleggen.'

Ik was onderuit gegaan. Met mijn hoofd was ik op de tafel terechtgekomen. De scherven van mokken en schoteltjes hadden een wond in mijn voorhoofd en op mijn rechter wang veroorzaakt. Het kon zijn dat ik vanwege die val hoofdpijn had.

'Die wond in je voorhoofd is oppervlakkig. Een pleister was voldoende. Die in je wang was dieper. Het kan zijn dat je daar iets van een litteken aan overhoudt.'

Ik trok wat met mijn wang en voelde dat het trok. 'Is het gehecht?'

'Nee. Ik heb het anders behandeld. Hechtingen laten nog meer littekens achter. Ik heb je eerst onderzocht. Je zuurstof …,'

Dat voor Alex in huis was, zo wist ik.

'… toegediend, omdat het zuurstofgehalte in je bloed te laag was. Niet extreem laag gelukkig, want anders hadden we een ambulance moeten bellen en had je nu in het ziekenhuis gelegen. Je bent een paar minuten buiten bewustzijn geweest. Maar wel goed gemonitord door mij. Ik heb meteen allerlei controles toegepast en vond het niet nodig 112 te bellen.'

'Mooi. Zou ik vreselijk gevonden hebben!'

'Wij ook, Marc! Wij hebben je veel liever bij ons. Maar weet jij nog wat er gebeurd is?'

Dat kostte wat denkwerk en hoewel Julia me waarschuwde dat ik me niet al te zeer moest inspannen, wilde ik het toch boven water zien te krijgen. 'Mijn moeder ging weg. Zonder ons antwoorden te geven. Ze pakte haar tas op. Je vader ging haar voor naar de hal. Je vader kwam terug. Het voelde voor mij alsof ik tot dat moment mijn adem had ingehouden, maar zoiets kan niet toch?' Ik zag hoe ze haar hoofd schudde. Een geruststelling. Ik had het in elk geval niet zelf veroorzaakt. Toch? 'En toen … toen leek het alsof het licht uitging. Was er ineens niets meer. Hoe kan dat? Hoe laat is het nu?'

'Geen paniek, Marc! Rustig blijven!'

Snel keek ik op mijn linker pols. Mijn horloge was er niet.

'Stef zei me al dat je het vreselijk zou vinden als je je horloge niet om had. Toch heb ik hem afgedaan. Hij ligt op het nachtkastje.'

Haar wijzende vinger volgend zag ik hem, maar liet hem daar liggen.

'Het is bijna drie uur!'

'Wat?'

'Ja, je hebt een flinke tijd geslapen. Een tijdje buiten westen, maar daarna merkte ik aan je reacties dat je gewoon sliep. Wel heel diep. Ik heb geprobeerd je wakker te krijgen, maar dat lukte niet goed. Nou had ik wel iets in mijn dokterstas om ervoor te zorgen dat je wakker zou worden, maar dat wilde ik niet gebruiken. Vond ik niet nodig. Je mompelde wat dingen, maar het was niet verstaanbaar. Toen het bed hier neergezet was, heeft Stef je naar boven gedragen. Er is steeds iemand bij je geweest. Na een paar uur heb ik je nog een keer gewekt.'

'Oh.' Ik had dat totaal niet meegekregen. Was dan wel wakker geweest, maar wist dat totaal niet meer.

'Heb je toen wat vragen gesteld en toen ik van jou op mijn vraag hoeveel twee plus twee was de opmerking kreeg dat dat een wel heel stomme vraag was, wist ik genoeg. Als je zoiets weet te zeggen, ben je helder genoeg.'

'Oh … so… '

'Niet doen, Marc! Absoluut niet nodig!'

'Hoe is het met Stef? Is hij erg geschrokken?'

'Wij allemaal, Marc! Wij maken ons zorgen om je!'

Een naar idee. Ik wilde niet dat anderen zich zorgen om mij maakten. En zeker Stef niet! Maar … de anderen net zo goed niet!

'En dat is heel normaal, Marc! We zijn allemaal betrokken bij jou. Het is tweerichtingsverkeer in een relatie.'

Maria had me precies hetzelfde verteld.

'Met Stef gaat het goed. Hij nam het zichzelf vreselijk kwalijk dat hij jou niet had kunnen opvangen, maar dat hebben we hem – naar ik hoop – uit zijn hoofd gepraat. Als iemand zo plotseling omvalt, is er niets dat je kunt doen. Wil je hem even zien?'

Dubbel gevoel. Ik wilde het heel erg graag, maar als dat gevoel dat hij tekort geschoten was bij hem terug zou komen, dan wist ik niet hoe ik dat moest opvangen. Ik wilde ervoor hem zijn, maar … 'Nog maar even niet. Ik wil eerst dingen weten.'

'Komt goed uit! Ik ook!'

'En ik heb hoofdpijn. Bij het bewegen van mijn hoofd voelde het ook niet helemaal lekker.'

'Oké. Ga ik eerst even kijken.'

Ze pakte een kleine lampje. Boog zich over mij heen en vroeg me om mijn ogen open te houden als ze mij ermee in de ogen zou schijnen. Ik deed keurig wat ze vroeg, volgde haar richtlijnen op toen ze me vroeg het lampje te volgen met alleen mijn ogen. Alle kanten bewoog het licht op. Eerst rechts en toen links en nadien naar boven en beneden.. Ze leek me tevreden. Bromde in elk geval niet.

'Van mij mag je rechtop proberen te zitten. Overdrijf niets! Als je hulp nodig hebt, moet je erom vragen! Afgesproken?'

Knikken liet ik achterwege en dus antwoordde ik dat ik het zou doen. Het ging prima. Het enige dat zij deed was kussens aanrukken om die in mijn rug te zetten, zodat ik goed rechtop kon zitten.

'En? Hoe voelt dat?'

'Beter. Hoe kom ik aan die vlekken in mijn T-shirt!?'

'Restanten van de koffie in de mokken waar jij op viel en wat bloed.'

'Heb ik veel vernield?'

'Man! Waar jij al niet aan denkt! Totaal niet belangrijk! Heb je ergens pijn?'

'Hoofdpijn, de wond in mijn wang trekt, en nekpijn.'

'Kijk ik eerst naar je nek.'

Het was niet alleen maar kijken. Ze zette een knie op het matras en gleed met haar handen over mijn nek. Af en toe kneep ze er voorzichtig in.

'Paracetamol en een fysiotherapeut. Van beide hebben we voldoende in huis.'

Vanwege de manier waarop ze het laatste had gezegd moest ik lachen. Dat zorgde ervoor dat ik mijn ribben ineens ook voelde. Verzwijgen deed ik het niet. Nieuw onderzoek. Met mijn handen boven het hoofd, trok ze mijn shirt omhoog en volgde de ribben rechts van boven naar onderen en van binnen naar buiten. Op een paar plaatsen waarschuwde ik haar dat het gevoelig was. Niet echt vreselijk pijnlijk, maar toch niet lekker. Toen werd er toch wat gebromd.

'Waarschijnlijk twee ribben gekneusd. Niet gebroken. Dan had je wel meer lawaai gemaakt. Oké en dan nu eerst paracetamol.'

Niet veel later kwam ze terug met een glas water waar ze in roerde.

Hé, ik kan die dingen wel heel inslikken hoor!'

'Zie het maar als service van je behandelend arts die je niet hoeft te betalen!'

Ik nam het glas aan en slikte het weg. De smaak – die je niet hebt als je ze heel doorslikt – was bitter. 'Bah!'

'Nooit lekker! Maar het werkt wel. Zul je merken straks. Heb je een voorkeur voor een fysiotherapeut?'

'Doe mijn zus maar. De andere twee zijn net zo goed natuurlijk, maar … '

'Een uitleg is niet nodig, Marc! Spaar jezelf wat!' En weg was ze.

Mezelf sparen. Was niet echt mijn ding. Als ik iets deed, dan ging ik er vol voor. Sprong ik meteen in het diepe. Wielrennen was mijn lust en leven geweest. Maar ik had buiten die vervelende dingen – die ook bij die sport horen – gerekend. Op verwondingen had ik het niet zo. En daarom had ik ook heel bewust mijn fiets aan de wilgen gehangen. Toen ik na een aantal jaren toch weer wilde fietsen, was de angst om opnieuw iets te krijgen enorm groot geweest. Ik wilde toch fietsen. Dan maar alleen. De kans op ongevallen hield ik zo klein. Maar … het had vreemd gevoeld. Alsof ik me niet volledig inzette. Niets voor mij.

'Hé, broertje! Hoe gaat ie?'

Ik schrok op uit mijn overpeinzingen. 'Euh … goed, grote zus. Maar niet helemaal. Ik heb last van mijn nek.' Ik legde haar uit hoe ik het ontdekt had. Even overlegden Julia en Grace met elkaar. Daarbij gebruikten ze een paar Latijnse termen. Ongetwijfeld namen van spieren of zo.

'Het zou het beste zijn als je op die stoel ging zitten.'

'Zeker weten?'

'Als het niet gaat, of jij je niet goed voelt ineens, moet je dat aangeven,' gaf Julia aan.

'Waarom zou dat kunnen gebeuren?' vroeg ik terwijl ik rustig bleef zitten.

'Het zou kunnen zijn dat je een hersenschudding hebt. De klap waarmee je met je hoofd op het tafeltje kwam was nogal hard. En, als het een hersenschudding is, kun je je heel snel duizelig voelen. Slap in de benen kan ook. Dus … niets overhaasten in elk geval, en als het echt niet gaat, dan moet Grace maar iets anders verzinnen.'

'Kan ook meteen, als je dat liever hebt.'

Een voorkeur benoemen vond ik al moeilijk. Laat staan me er toe zetten om in beweging te komen. 'Laat mij maar zitten hier.' Het werd wat gestuntel. Ik langzaam op mijn billen vooruitschuiven zodat Grace achter me kon gaan zitten. Haar handen voelden goed aan. Eerst was het alleen maar lekker ontspannend. Zoals eerder dreigde ik ook nu in te dutten, maar het gebeurde niet.

'Nu kan het pijnlijk worden,' waarschuwde ze me.

Meteen al! SHIT! Een felle pijn trok door mijn nek. Meteen voelde ik haar hand en vingers op de pijnlijke plaats, en leek het alsof ook alles weer wegtrok. Opluchting bij mij, omdat het maar heel even echt flink zeer had gedaan.

'Oké. Klaar.'

Langzaam weer naar achteren tot ik in de kussens zat. Ze zorgden ervoor dat mijn hoofd en nek goed ondersteund werden. Zorgzaamheid ten top.

'Wil je dat ik wegga, Marc?' vroeg mijn zus.

'Nee. Blijf er maar gewoon bij.'

'We gaan verder,' kondigde Julia aan.

Prima. Antwoorden wilde ik hebben.

'Mogelijk dus een hersenschudding. Reden waarom je niet langer dan twee achter elkaar mag slapen de komende 24 uur.'

'Vandaar dat je mij eerder ook wakker hebt gemaakt?'

'Ja.'

'Moet dat ook 's nachts gebeuren?'

'Ja. Zeker dan. Stef zal je dan om de twee uur wakker maken. Ik zal hem instrueren, maar kijk niet op als hij je stomme vragen gaat stellen. Het is bedoeld om er zeker van te zijn dat je helder bent.'

Geen pretje leek me dat. 's Nachts wilde ik slapen. 'En het vervolg van ons gesprek?' Want dat zou er zeker moeten komen.

'Eind van de middag en anders vanavond. Niet eerder. Ik bepaal het. En nu verder. Je wilt ongetwijfeld weten waarom ineens, zoals je zelf omschreef, het licht uitging. Daarvoor zouden er twee redenen kunnen zijn. Het eerste kan een stuk opgebouwde spanning zijn. Je hebt het gesprek heel goed geleid. Petje af! Voor iemand van jouw leeftijd een uitzonderlijke prestatie.'

'Ja, gewoon heel erg goed, Marc!' viel Grace haar bij.

'Zo voelde het goed voor mij. Ik moest zelf de leiding blijven houden. En … ik was blij met de inbreng van jullie beiden en die van Alex.'

'Ik was blij,' zo verzekerde Julia ons, 'dat hij eindelijk dwars tegen haar durfde in te gaan. Niet meer het verplichte "u" gebruikte, maar aangaf dat je daarvoor respect verdient. Respect die zij niet meer van hem had. Maar jij bleef het wel zeggen. Bewust neem ik aan.'

Ik legde uit waarom ik het had gedaan. Ze hadden er begrip voor. Vonden het net als ik jammer dat het niet gewerkt had. Waren ook, zo bleek mij duidelijk, net als ik benieuwd naar de antwoorden die Pa ons zou kunnen geven.

'Terug naar jouw valpartij. Ik heb je tijdens het praten al in de gaten gehouden. Wilde weten hoe jij erin stond. Corrigeer me maar als ik het fout heb. Wat ik zag was dat jij heel rustig was. Niet alleen uiterlijk, maar ook innerlijk. Je lette heel goed op wat er gebeurde. Was scherp. Merkte van alles en nog wat in de kamer op. Zelfs op het moment van haar felle uitval naar jou toe, bleef die rust bij jou aanwezig. Straalde je het uit. Toch?'

'Ja. Het was niets nieuws voor mij. Ik wist het al zolang.'

'Ik voel me er zo rot onder,' verzuchtte Grace, 'dat wij steeds geprobeerd hebben jou … '

'Jullie deden het bewust. Een afspraak met elkaar?'

'Ja.'

Dat wat ik eerder, toen ik wakker geworden was, benoemd had vertelde ik haar. 'En daarom is het goed geweest. Jullie hebben ervoor gezorgd dat ik de tijd had om te groeien. Een soort van opmaat naar vandaag toe.'

'Ik ben heel blij dat jij het zo kunt zien, Marc! Echt heel blij! Vind je het goed dat ik het zo ook aan Maria en Pa vertel?'

'Ja. Heel graag.' Natuurlijk zou ik het zelf kunnen doen. Maar gebruik maken van dit aanbod voelde ook goed. En zouden ze er toch afzonderlijk naar vragen, dan kregen ze het antwoord dat er bij mij opgekomen was en dat gedomineerd werd door dankbaarheid.

'Spanning was dus niet de oorzaak,' concludeerde Julia duidelijk.

Maar wat dan wel?



Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 190
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 222 keer
 

Plaats een reactie

Vorige

Terug naar Lucky Eye

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 0 gasten


cron