Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief


Forumindex  • Verhalen, gedichten en andere teksten  • Lucky Eye
 
 
 
 

Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief

EEN FLUISTEREND HART

Plaats een reactie

Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 21 november 2020 07:22

Hoofdstuk 11

Het feest die namiddag en avond was heel erg leuk. We hadden het Han en Stefs vader thuis al verteld. Maar toch leek het alsof Han nog steeds beduusd was toen ik, in een korte geïmproviseerde toespraak voor de hele woongemeenschap, vertelde dat Stefan en ik een relatie waren begonnen. Hij leek het nog niet te kunnen vatten. En dat trof me. Hadden we het voorzichtiger moeten brengen? Ik wist het niet. Toen ik zijn beteuterde gezicht zag, brak ik mijn speech meteen af door te zeggen dat ik iedereen een heel leuke avond wilde wensen.

Later die avond nam ik Han mee naar een rustig plekje waar we gingen zitten en ik erop terug kwam. 'Was je overdonderd? Had je er nooit iets van gemerkt?'

'Jawel, maar het is iets anders.'

Enerzijds was ik opgelucht. Maar aan de andere kant bleef ik zitten met de vraag wat er dan wel aan de hand was. 'Oh,' reageerde ik kort, maar dat korte antwoord zou er niet toe leiden dat hij zijn hart zou luchten, begreep ik onmiddellijk. 'Wil je erover praten?' Hij keek me aan en knikte.

'Ja. Je bent mijn tweede grote broer. Altijd al geweest, toch?'

Ik knikte. Zo voelde het in elk geval wel voor mij.

'Op school ben ik een buitenbeentje. Zo heb ik het idee.'

'Hoe bedoel je precies, Han?'

'Alle jongens hebben al seks gehad, zo zeggen ze, en ik nog niet. En het is niet dat ik geen leuke meisjes ken of zie of … nou ja … maar ik wil het gewoon nog niet. Ik ben vijftien en … ik wil het gewoon nog niet. Snap je?'

Ik dacht dat ik het snapte, maar wist ook dat ik de woorden zorgvuldig zou moeten afwegen en kiezen. Iets stoms zeggen zou ervoor zorgen dat hij zich niet begrepen zou voelen en dat moest ik zien te voorkomen. En dus besloot ik om niet een extra vraag te stellen, maar uit eigen ervaring te spreken. Open te zijn. 'Ik ben iets meer dan twee jaar en zes maanden ouder dan jij en ik heb ook nog geen seks gehad.'

'Echt?' zei hij met ogen die zo groot als schoteltjes werden.

'Echt! Ik heb het ook niet anders gewild. Een keer geprobeerd, maar dat liep op niets uit. Op het moment dat ik bloot bij die ander was, voelde het ineens niet goed. Ik wilde het niet. Wilde het niet met die jongen.'

'Je was verliefd op Stef?'

'Ja. En daarom wilde ik wachten. En als je nog niet verliefd bent, kun je wachten tot je het wordt op iemand.'

'Maar … moet ik dan niet vreselijk lang wachten?'

'Lastig om daar een antwoord op te geven. Ik weet het gewoon niet. Stefan en ik waren al erg jong verliefd op elkaar, maar te oenig om er met elkaar over te praten.'

'Maar wel leuk om er later zo op terug te kijken! Als een soort van anekdote!'

Hij had gelijk. Niet denken dat we jaren vergooid hadden, maar erop terugkijken met een glimlach. 'Dat is de goede manier om ernaar te kijken, Han! En ik zou jou precies hetzelfde willen voorstellen. Je bent nog maar vijftien en dus heb je nog ontzettend veel tijd om verliefd op iemand te worden. Laat je niet meeslepen in het zo nodig seks moeten hebben omdat anderen dat al hebben! Ik heb mijn gevoel gevolgd daarin en ben heel blij dat ik dat zo gedaan heb. Seks met iemand anders kan altijd nog, Han! Neem er de tijd voor!'

'Zo voelt het voor mij ook. Ik wil best wachten! Ik wil heel graag eerst verliefd zijn, maar … sommige jongens noemen me "mietje" en "flikker" omdat ik het nog niet gedaan heb.'

'Die beide woorden zijn volgens mij vrij algemene gewone scheldwoorden, toch?'

'Maar niet als je weet dat je broer en zijn beste vriend beiden homo zijn, Marc!'

Daar had hij een punt.

'En als het in het dorp bekend wordt dat jij en Stefan iets hebben samen dan … nou ja … je begrijpt het vast wel.'

Toen ik hem in zijn ogen keek, merkte ik de pijn op die hij voelde. Vervangende pijn voor Stefan en mij. 'Ja. Ik begrijp het nu beter dan net. Ik … nou ja … even dacht ik dat ik het klein kon houden, had ik het idee dat je die scheldwoorden te serieus nam, maar … daarbij ging ik voorbij aan jouw zorg,' want dat was het volgens mij, 'voor ons beiden. Schelden is vreselijk! En heel vaak kun je daar jammer genoeg helemaal niets aan doen! Ik wou dat ik je daarmee kon helpen, Han, want uitgescholden worden voelt vreselijk!' Ineens was ik weer die kleuter die gepest werd met een naam die hijzelf niet eens kon uitspreken. Het deed pijn. Ik schoot vol en was heel blij dat Stefan als uit het niets tevoorschijn kwam. Hij ging aan de andere kant van Han op het bankje zitten en sloeg zijn armen om zijn broertje heen. Ik volgde hem en zo zaten we daar met z'n drieën een partijtje te grienen. Later hoorde ik van Stefan dat hij een groot gedeelte van het gesprek meegekregen had, omdat hij op zoek was naar mij. Maar heel bewust, om ons gesprek niet te verstoren, had hij zich niet eerder getoond.

'Samen janken, is hartstikke goed! Heel therapeutisch!' zo verklaarde Stefan toen de tranen bij ons drieën geplengd waren. 'Het helpt omdat het oplucht. Han, je weet dat Marc in groep 1 gepest werd met zijn officiële voornaam. Dat verhaal ken je toch?'

Han knikte. 'Ja, en daarom weet ik ook dat hij echt meent wat hij zei. Dat uitschelden vreselijk voelt en … nou ja … dat maakte me aan het huilen.'

'En dat is goed. Huilen geeft ruimte. En als je ruimte hebt, krijg je vaak nieuwe ideeën, kun je soms ineens heel anders tegen iets aankijken.'

Han begon te glimlachen en zei: 'Ik ben blij dat jullie samen iets hebben. Ik heb altijd al een grote broer gehad waar ik uitstekend mee kan opschieten en zijn beste vriend met wie ik ook een goede band heb. Maar nu heb ik echt twee grote broers. Beter kan toch niet?'

Verbaasd was ik toen hij eerst mij en toen Stefan op de wang kuste. Het gesprek dat zich vervolgens tussen de beide broers ontwikkelde hoorde ik wel, maar zonder dat het echt tot me doordrong.

'En broertje,' zo ging Stefan verder, 'blijf nooit rondlopen met iets in je hoofd. Want dan maak je de fout die ik ook heb gemaakt. Ga praten! Vraag mij! Vraag Marc! Vraag Mam of Pap, maar praat!'

'Ik doe m'n best. En ja … ik zal er ook met Mam en Pap over gaan praten. Zij moeten dit ook weten.'

'En ik zie je denken. Wat als zij ermee naar school gaan? Wat dan?'

'Je lijkt soms heel veel op Mam, weet je dat? Die heeft dat ook. Die weet ook bijna altijd precies wat ik denk.'

'Soms kan ik dat zien. Niet altijd. Zij is daar veel beter in. Maar … als zij besluit dat er op school over gepraat moet worden, accepteer dat dan. Ze zal het zo doen dat niemand het weet. Ze zal niet zomaar over het schoolplein banjeren, zodat anderen het idee krijgen dat zij jouw zaakjes op komt lossen! Daarvoor respecteert zij ons, haar kinderen, veel te veel! Ze zal het anders doen. Met beleid. En natuurlijk nadat zij het met Pap besproken heeft en weet dat hij aan haar kant staat. Niet eerder. Dat weet ik zeker. En als dat besluit genomen is, weet dan dat het nodig is, Han. Ze houden van jou, van Lisa, van Marc, van mij en van zoveel mensen meer. Ze willen niet dat wij verdriet en pijn hebben en zullen alles doen om als dat er wel is, dat weg te nemen. Een oplossing te zoeken als wij dat niet zien. Het beste wat je nu kunt doen, is degenen die schelden negeren. Laat ze maar praten! Laat ze zeggen wat ze willen! Niet altijd makkelijk! Zeker niet! Lukt het echt niet, dan is het soms nodig om eens van je af te slaan!'

'Maar geweld lost toch zeker nooit echt iets op?'

'Helemaal met je eens! Maar soms … soms is het wel goed om te laten zien dat je iets niet pikt! Toen Marc door de tweeling Sandra en Jayden gepest werd met zijn naam … '

Ik kende het verhaal. Het maakte dat er een glimlach op mijn gezicht verscheen. Han vond het twijfelachtig, want toen de herinnering verteld was, hoorde ik hem brommen: "Hmmm … en toch vind ik het niet een goede oplossing."

'Mee eens,' ging Stef verder. 'Ik heb het je ook niet verteld omdat ik er trots op ben. Het is nooit de goede oplossing, maar het werkte wel op dat moment. En ook later heb ik samen met Marc wel eens moeten vechten. We waren nooit degenen die als eerste sloegen, nooit de aanstichters, maar lieten wel weten dat we er waren en niet met ons lieten sollen. Nogmaals … nooit de juiste oplossing! En zeker met die naam van Marc niet. De uiteindelijke oplossing van Mam en de juf werkte veel beter. Dat zorgde ervoor dat er ook met het oog op de toekomst geen problemen meer zouden ontstaan.'

'De niet-officiële verandering van zijn naam die zij op het bord schreef. Bedoel je dat?'

'Yep. Dat werkte goed.'

'Dankjewel, Stef! Dank je, Marc!'

'Is niet nodig,' meende Stefan, maar daar was zijn broertje het niet mee eens.

'Wel degelijk wel! Vandaar ook die zoen van zo-even. 'Maar nu ga ik weg voordat ze denken dat wij met een triootje bezig zijn!' Hij sprong lachend op en maakte zich uit de voeten.

'En nu jij,' richtte Stefan zich tot mij. 'Je doet vrolijk, glimlacht, maar je houdt je groot, nietwaar? Doe dat niet, Marc! Je hebt verdriet, dus laat die tranen stromen!'

Ja. Ik had verdriet. Voelde pijn diep in me vanaf het moment dat Han gezegd had dat hij blij was dat hij nu twee grote broers had. Ik was de grote broer van Han geweest. Ik had hem kunnen helpen met mijn eigen ervaring, maar … ik kon mezelf niet helpen. Waarom … waarom was Alex nooit mijn grote broer geweest? Waarom was hij zo'n eikel? Waarom … Waarom … Waarom … Allerlei vragen waren vanaf dat moment door mijn hoofd heen en weer gestuiterd. Ik had geluisterd naar dat wat Stefan aan Han had voorgesteld en had als automatisch regelmatig een glimlach laten zien, maar het was niet echt. Ik had verdriet. En nog steeds verbeet ik de tranen.

'Huil, Marc!'

'Nee, dat wil ik niet! Niet nu! Niet meer! Ik weet dat het goed is om mijn gevoelens te laten zien, maar weet ook dat jij ze al hebt gezien. Al opgemerkt en al heel snel. En ik ben blij dat ik zo doorzichtig ben voor jou. Maar huilen wil ik niet.' Een besluit. Eentje waarop ik niet zou terugkomen.

'Je dacht aan Alex, nietwaar?'

'Ja! Ik vroeg me af … probeerde een antwoord te vinden op de vraag, waarom hij nooit mijn grote broer is geweest. Jij bent het voor Han. Han noemt ook mij zijn grote broer … en die van mij … die was dat nooit! Waarom niet?'

'Als je van mij een antwoord wil, dan wordt het gokken. Maar dat wil ik wel doen. Er zouden twee dingen kunnen meespelen. Ik ben voorzichtig in mijn woorden, dat merk je wel.'

Het was duidelijk en ik glimlachte naar hem. Nu wel oprecht gemeend. Hij sloeg zijn armen om me heen en ik voelde me veilig en beschut bij hem. Zelfs Alex kon me nu even niets meer doen.

'Ten eerste is er, zo denk ik, het grote leeftijdsverschil.'

'Maar Grace is nog ouder dan hij en daarmee heb ik wel een heel goede band!'

'Bij meisjes ligt dat anders. Die hebben als er een groot leeftijdsverschil is al snel iets moederlijks. Instinct, denk ik.'

Herkenning was wat ik voelde. Ja, het was de spijker op z'n kop. Grace had vanaf dat ik jong was de rol van zorgende moeder op zich genomen. Ze had me altijd voorgelezen als ik naar bed ging, gezorgd dat ik me goed waste voor het slapen gaan en 's ochtends douchte. Me gecontroleerd en terechtgewezen als ik me er met een jantje-van-leiden van af had willen maken. Ze was mijn vervangende moeder geweest. En met de jaren was dat wat minder geworden, was haar rol ten opzichte van mij iets veranderd, maar nog steeds was er dat zorgzame bij haar.

'Kun jij dat ook zo voelen of heb ik het helemaal verkeerd?'

'Je hebt gelijk. Maar je had nog een andere mogelijkheid toch?'

'Alex kan ook gewoon een LUL met drie hoofdletters zijn. Die mensen heb je nou eenmaal ook. Kun je niets aan doen. Ze hebben gewoon een vreselijk rot karakter en menen dat op de hele wereld rondom hen te mogen afreageren.'

Ik moest lachen en dat zorgde dat de sfeer ineens oplichtte, want Stefan lachte met me mee. 'Je bent lief, Stef. Je weet me aan het lachen te krijgen en dat heb ik nodig. Vaak nodig.'

'Ik doe het graag, lieve Marc. Heel erg graag.'

En vervolgens drukte hij zijn lippen op die van mij. Maar toen hij de kus verbrak, was hij weer serieus ineens.

'Maar … ik wil wel graag volledig zijn. En dus heb ik toch nog een andere mogelijkheid. Alex kan ook zo'n rotzak geweest zijn door externe omstandigheden.'

'Ik was tevreden met de twee keuzes die je gaf. Een aanvulling is niet nodig.'

'En toch geef ik die. Je hebt wel eens verteld dat Alex alcohol dronk en wiet rookte.'

'Ook andere dingen gebruikte hij.'

'En ook dat kan hem gemaakt hebben tot wat hij was.'

'Hij was daarvoor ook al een etter!'

'Kan het zijn dat bepaalde dingen hem zo gemaakt hebben?'

'Waarom zeg je dat?' vroeg ik, nog steeds niet gelukkig met zijn derde optie.

'Omdat het volgens mij zou kunnen. Soms doen we dingen, omdat we … nou ja … gut … Ik neem jou als voorbeeld. Jij bent een stille. Iemand die altijd denkt dat hij alles zelf moet oplossen, omdat jij je dat zo hebt aangeleerd. Je hebt geprobeerd thuis dingen bespreekbaar te maken, zo weet ik, maar altijd weer kreeg je de kous op je kop. En daardoor heb je besloten het zelf wel op te lossen.'

'Aardige samenvatting.'

'Dank je. Grace is heel zorgzaam geworden, omdat ze aanvoelde dat jij thuis zorg te kort kwam.'

'En voor Alex zou dat ook op kunnen gaan? Hij werd een klootzak omdat … nou ja … omdat er iets was waardoor hij zo … geworden is?'

'Zou kunnen toch?'

'Ik ga voor je tweede optie, maat, en nu wil ik er verder niet meer over praten! Punt uit!'

'Oké, laat ik het rusten. Ik had het beter niet kunnen zeg… '

'Nee! Dat is het niet! Het ligt aan mij. Hij is mijn achilleshiel. Ik ben overgevoelig voor hem en dat moet ik een plaats leren geven en … daar ben ik mee bezig. Maar … het lukt me nog niet zo goed.'

'Neem je tijd. Maar … is dat het enige? Groot genoeg trouwens hoor!'

Er was nog iets. Ik voelde die onzekerheid weer en voor mij was dat eigenlijk een vreemd gevoel. Zo kende ik mezelf niet en ik wist zeker dat als ik het ter sprake zou brengen Stef ook vreemd zou opkijken. Maar toch begon ik erover te praten. En ja, zijn reactie had ik goed voorzien.

'Jij? Onzeker?'

'Ja. Is dat zo gek?'

'Euhhhh … Enerzijds wel. Ik ken twee mensen die ik het etiket "zelfverzekerd" op kan plakken: mijn moeder en jij. Jullie beiden zijn dat gewoon. Maar … aan de andere kant ben ik heel blij dat je aangeeft onzeker te zijn.'

En dat wilde ik uitgelegd hebben.

'Nou … het is het bewijs dat jij een heel gewone … nou ja … '

Ik gaf hem een stomp tegen zijn bovenarm.

'Geweld lost nooit iets op, Marc!' predikte hij op zalvende toon.

'Praat door, zakkenwasser!'

'Je bent gewoon een jongvolwassene die zich aan het ontplooien is. En daar is helemaal niets mis mee. Af en toe onzeker zijn, je onzeker voelen, hoort daar nou eenmaal bij en daarom ben ik blij dat je mij dit aangeeft. We hebben een leven lang de tijd om te leren. Samen te leren, van elkaar te leren, van anderen te leren, van situaties te leren, van onze fouten – zo je die fouten kunt noemen – te leren. En ja … dan kan het voorkomen dat je onzeker bent af en toe. Maar … het allerbelangrijkste is … dat je er dan over praat. En dat doe je nu met mij. En ook daarom ben ik blij. Je leert snel, Marc! Bedankt!'

'Maar je weet nog steeds niet waarover ik me onzeker voel.'

'Nee, maar dat ga je me nu vertellen. Kom op!'

'Moet ik me scheren?' Ik keek hem aan en zag de verwondering in zijn ogen.

Hij haalde zijn hand langs mijn wang en zei: 'Vanmorgen heb je het overgeslagen, maar een stoppelbaardje vind ik niet erg. Staat je goed. Morgen hoef je je ook nog niet te scheren.'

'Dat bedoel ik niet. Ik bedoel scheren op m'n lijf.'

'Je lijf? Waar dan?'

'M'n bor… '

'Ben jij gek! Hoe kom je daar nou bij!' Hij verbrak onze omarming en keek me enigszins verwilderd aan. 'Ahhh … ' Er werd hem iets duidelijk. '…ik weet het al. Je hebt het me verteld. Je hebt samen met Remi gedoucht en die … hij … heeft hij iets over je lijf gezegd in negatieve zin?'

Ik knikte.

'Remi is een intri… nee … laat ik het positief houden. Remi is iemand die heel goede kanten heeft. Hij werkt keihard, heeft verstand van het werk, inzicht erin, maar … hij heeft ook een minder goede kant. Hij kan je dingen vertellen waarvan jij niet weet of het waar is. En soms probeert hij je dan te sturen. En als hij dat, die eigenschap, nou alleen positief zou gaan aanwenden dan … dan zou hij een moordgozer zijn. Je weet dat ik ervaring met hem heb.'

'Ja. Je had me voor hem gewaarschuwd.'

'Ik hoop dat ik dingen nu beter zeg. Hij valt jongens lastig, omdat hij seksueel overspannen is. Je moet hem op z'n vingers tikken en anders een mep verkopen.'

Stef maakte me aan het lachen. Ook omdat ik het maar al te goed wist. Mijn vuist was vlak voor zijn kaak tot stilstand gekomen .

'Nee, echt! Heeft hij nodig. Ik werd knettergek van zijn gezeik soms. Op een gegeven moment was ik het zo ontzettend zat en het enige wat ik kon bedenken was mijn baantje opzeggen. Dus ik naar Addy. Ze begreep er niets van. Wilde van me weten waarom. Tja … en eigenlijk wilde ik Remi nergens van beschuldigen, want het was gewoon dat ik er niet goed tegen kon. Toen ik bleef zwijgen, raadde zij het in één keer. "Mijn probleem nu, Stefan!" was haar reactie en ze loste het keurig op. Toen ik begin dit jaar weer bij haar aanklopte en zei dat ik echt zou gaan stoppen, riep ze meteen: "Is hij weer bezig?" Gelukkig was het dat niet. Ze had begrip voor mijn keuze en was reuze blij dat ik jou voordroeg om mijn baan over te nemen. Maar nu terug naar jouw thema. Ik vind je mooi zoals je bent. Borstharen … ik wou dat ik ze had!'

'Hé, dat moet je niet zeggen! Jij bent mooi zoals jij bent, Stef!'

Hij gniffelde en zei: 'Laten we dat er dan inhouden, maat! Bovendien weet ik dat je net als ik je lijf goed verzorgt. Je scheert je ballen kaal en houdt je schaamhaar kort. Doe ik ook. En wat je borsthaar betreft, zodra ik het flink kan beetpakken, kun je het beter bijwerken.'

'Huh?'

'Niet al te lang dus. Dat bedoel ik. Maar … ook als je je zak niet zou scheren, je schaamhaar niet kort zou hebben … ook dan zou het goed zijn. Je moet dat doen wat jij wilt, Marc! Mee eens?'

'Maar als ik naar m'n vader aard, dan wordt ik … ' Ik viel stil. Ineens was er iets. Mijn denken maakte het onmogelijk dat ik nog verder sprak. Maar net zoals het ineens was gekomen, viel het ook weer weg. Vreemd.

'Marc? Is er iets?'

'Nee. Ik wilde alleen maar zeggen dat mijn vader flink harig is. En als ik naar hem aard, dan krijg ik dat ook.'

'Het maakt me niet uit, lieve Marc! Ik hou van jou!'

Ik had het gevoel dat hij me nog iets wilde vertellen, maar hij deed het niet. Maar dat wat hij had gezegd, daar was ik het wel mee eens. Het leek heel veel op dat wat Andre mij zoveel jaren terug verteld had. Het was gewoon heerlijk om daar met hem zo rustig te zitten, maar … al snel werd die rust verbroken. Het was Lisa met in haar kielzog Joshua, door velen Josh genoemd, die ik kende van hier; het gezin waar hij toe behoort woont in de leefgemeenschap. Zijn vader was vorig jaar door de gemeenschapsraad gevraagd om voor een periode van drie jaar de leiding op zich te nemen. Dat betekende niet dat hij alle beslissingen mocht nemen, maar wel dat hij vergaderingen leidde, zijn uiterste best deed om besluiten zoveel mogelijk te nemen zodat iedereen het ermee eens kon zijn, ervoor zorgde dat genomen besluiten uitgevoerd werden, en dat hij de gemeenschap naar buiten toe vertegenwoordigde als dat nodig was. Bovendien had hij vaak de leiding bij de rituelen die er waren.

'Ruben vraagt,' zo begon Joshua – en met Ruben doelde hij op zijn vader – 'of jullie klaar zijn voor het afsluitingsritueel.'

'Josh heeft me uitgelegd wat dat is en ik vind het echt heel erg mooi!' verkondigde Lisa haar mening.

Ik kon me heel goed voorstellen dat ze Joshua met allerlei vragen had bestookt deze avond. Ze waren volgens mij zo'n beetje van dezelfde leeftijd en Lisa kennende wist ik dat zij altijd en eeuwig kennis aan te vergaren was. En dat had ze vanavond dus ook vast en zeker gedaan.

'En wat betekent het dan?' wilde Stef weten.

'Het is een ritueel waarbij de gemeenschap vraagt om bescherming voor jullie. Hoe het precies zit en werkt, en of het ook echt werkt, weet ik niet, maar het is wel een heel erg mooi gebaar. Volgens Josh lijkt het op een spelletje dat we kennen uit de onderbouw van de basisschool.'

'Ohhh?' merkte ik op.

'De boom die wordt hoe langer hoe dikker, heette dat.'

Ik kon niet anders dan haar gelijk geven. Toen zij de naam noemde wist ik dat ik dat zelf vroeger ook gespeeld had en ja … het leek heel veel op de vorm van het ritueel. Maar … wat ik ook begreep was dat wij dus de klos waren. Het zou voor ons uitgevoerd worden en het meest vreselijke was dat wij tweeën in het middelpunt van de belangstelling en de gemeenschap zouden staan. Ik wist dat ook Stef het daar niet zo op begrepen had, maar hij was wel de eerste van ons tweeën die in actie kwam.

'Oké, ik ben er klaar voor!' liet hij weten, stond op van het bankje en trok mij aan de arm omhoog.

'Zeker weten?'

'Ja!'

'Als je het niet wilt kan ik Ruben vragen o… '

'Wat begrijp je niet aan het kleine woordje "ja", Marc?'

Ik keek op mijn neus. Tja … daar had hij een punt. Zijn reactie was duidelijk genoeg eigenlijk. Waarom wilde ik hem dan nog respijt geven? Of wilde ik voor mezelf nog een soort van clausule inbouwen om eronderuit te komen?

'Dan gaan we!' zei Lisa en ze trok Josh met zich mee.

Even bleef ik nog staan en deed ik een poging de ogen van Stef te vinden, maar wat ik zag was zijn rug. Met lome tred zette ik me in beweging. Ik had aan Ruben kunnen aangeven dat wij, Stef en ik, officieel geen lid waren van de gemeenschap en dat het ritueel dus niet uitgevoerd hoefde te worden voor ons. Maar … Stef zag het wel zitten en waarom zou ik het dan niet willen?

Toen we terug waren bij de plaats waar we eerst gegeten hadden, leek het erop dat iedereen op ons stond te wachten. Ik kreeg een rot gevoel. Alle ogen waren op ons gericht. En ja … ik heb het al vaker gezegd … als ik ergens een hekel aan heb … Maar ja … Ruben begon te praten en tijdens zijn praatje keek hij af en toe naar zijn vrouw. Ik wist waarom hij dat deed. Hij wilde nog wel eens te veel praten en dan gaf Marja hem aan wanneer hij moest kappen.

'We sluiten vanavond af met het ritueel van verbinding. Voor nieuwkomers zijn rituelen vaak vreemd, raar, anders. "Waarom doe je dat?" wordt me vaak gevraagd. En ja … waarom houden wij rituelen? Waarom buigen wij bijvoorbeeld vaak naar elkaar als wij elkaar tegenkomen, hier op het terrein? Voor mij is dat een kwestie van herkennen, even stil staan bij die ander. Niet zomaar aan elkaar voorbijlopen, maar even die ander echt zien. En als uitleg voor onze gasten van vanavond, het ritueel waarmee we de avond afsluiten lijkt heel veel op een spelletje dat ik vroeger speelde met de andere kleuters op school.'

Hij ook al dus. Moest het wel een oeroud liedje en spelletje zijn, schoot het me door het hoofd en dat maakte me aan het lachen. Van binnen natuurlijk!

'We zongen er een liedje bij.' Ruben begon te zingen en kreeg al snel bijval. 'Ik merk dat ik weinig hoef uit te leggen.'

Hij praatte verder en ik raakte de draad kwijt. Waarom greep Marja niet in?

'Het ritueel wordt bij ons gebruikt om bescherming te vragen en helderheid te krijgen. En in dit geval is het bestemd voor Marc en Stefan. Want je zou maar een relatie beginnen in deze tijd! Hoe gaat dat? Wat komt er op je pad? Een relatie is anders dan op jezelf staan. Je moet rekening houden met elkaar. Belangstelling hebben voor elkaar en … we hebben het tegenwoordig vaak zo ontzettend druk met onszelf dat we daar amper aan toe komen. En toch? Toch moet je, als je samen een relatie begint, daar rekening mee houden. Je leeft niet meer voor jezelf alleen. Een ritueel neemt niet in kracht toe naarmate hij langer duurt.'

Ik zag hoe Josh iets in het oor van Lisa fluisterde en hoe zij begon te kleuren.

'En dat geldt vaak ook voor mijn korte toespraken,' zo gaf Ruben glimlachend te kennen, waarna hij naar zijn zoon keek. 'Wij vragen met ons ritueel bescherming voor Stefan en Marc, omdat zij besloten hebben om samen verder te willen gaan. En bovendien gaan ze morgen voor het eerst samen op vakantie. Soms is dat een aardige testcase voor je relatie.'

Het was op het gezicht van Ruben te zien dat hij een binnenpretje had. Ik noteerde ergens in mijn achterhoofd dat ik hem daar eens naar moest vragen.

'Genoeg gepraat, tenzij er iemand nog een vraag heeft.'

Die bleken er niet te zijn.

'Marc, Stefan, mag ik jullie vragen bij mij te komen staan?'

We namen bij Ruben tegenover elkaar plaats. We wisten hoe het moest tenslotte. Er was iets van afstand tussen ons.

'Hè, een relatie wil ook zeggen dat je dicht bij elkaar wilt zijn, dus … ' zo spoorde Ruben ons aan.

We legden onze handen op elkaars heupen en schoven heel dicht tegen elkaar aan.

'Lijkt er meer op,' bromde Ruben om vervolgens Andre uit te nodigen.

Dat hij als eerste Andre uitnodigde deed me heel erg veel. Er ontstond een enorme brok in mijn keel. Andre legde zijn hand op mijn schouder en stak zijn andere hand uit naar de volgende persoon: de moeder van Stef. Daarna zag ik Grace, de vader van Stefan, Hannah en toen zag ik weinig meer. Er waren zoveel tranen in mijn ogen dat ik alles wazig zag. Stefan legde zijn wang tegen die van mij en fluisterde me in het oor dat alles goed was, dat het voor hem ook zo ontzettend goed voelde. En dat was het ook! Het voelde enorm goed om al die mensen zo heel dicht om mij, om ons, heen te voelen. En toch … toch die tranen. Maar opnieuw tranen van vreugde. Ik had een familie! Ik had een thuis! En bij hen voelde ik me volledig op mijn gemak! En daarom mochten ze allemaal zien dat ik ontroerd was. Het werd huilen en lachen tegelijkertijd en niemand keek er raar van op. Ik had dit ritueel al veel vaker gezien. Eerst wikkelden allen zich om ons heen en na verloop van tijd werd "de boom" hoe langer hoe dunner. En toen de kluwen ontward was stonden Stefan en ik in het midden van een grote kring. De muziek begon te spelen. Ik herkende de melodie. Er werd begonnen met zingen. Ik zag hoe Stefs ouders en Han en Lisa eerst naar de tekst op het blaadje keken dat ze hadden gekregen, maar al heel snel konden ze het uit hun hoofd meezingen omdat het een mantra was die steeds opnieuw herhaald werd. Stefan en ik keken elkaar aan. We kenden de woorden en de betekenis ervan en het voelde heel erg goed dat het dit keer voor ons gezongen werd.



Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 166
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 184 keer
Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 21 november 2020 07:28

Hoofdstuk 12

Het opstaan de volgende ochtend vond ik vreselijk. Waar ik normaal gesproken meteen wakker ben, wilde het openen van mijn ogen me die dag niet echt lukken. Het feest was enorm leuk geweest en ook nog redelijk op tijd afgelopen. Thuisgekomen was het snel douchen geweest. Vier blote mannen tegelijk in de inloopdouche met de straal op standje breed en iedereen in no time klaar. We hadden daarna in bed ook geen seks gehad. Erewoord! De woorden van Ruben waren waar. In een relatie moest je tijd en aandacht hebben voor elkaar en … op dat moment … wilde dat niet meer echt lukken. En dus waren we gewoon gaan slapen. Tenminste … dat was de bedoeling geweest. Ik viel in slaap, maar al heel snel werd ik wakker. Mijn telefoon zoemde. Ik was meteen helder. Nog niet echt diep in slaap geweest waarschijnlijk. 'Marc,' fluisterde ik in het apparaat terwijl ik op de rand van het bed ging zitten.

'Sorry. Het is laat. Ik weet het.'

Niet duidelijk voor mij. Ik keek op het schermpje en herkende het nummer van Remi. Ooit hadden we dat eens uitgewisseld. Moet een praktische reden – iets met het werk – zijn geweest, realiseerde ik me. 'Remi! Hoe gaat het?'

'Wat denk je!'

'Hé, ik ga even wat kleren aantrekken en dan een plek opzoeken waar ik met je kan praten. Oké?' Hij vond het goed. Snel schoot ik mijn broek, sokken en een vest met capuchon van Stef aan over de kleren waarin ik in bed had gelegen. Ik liep naar beneden. De woonkamer was niet een goede plaats. Het geluid van mijn stem zou anderen wakker kunnen maken. Ik pakte de sleutelbos uit mijn broekzak, liep naar de keuken, stapte in mijn schoenen en maakte de achterdeur open. Over het erf liep ik naar de grote schuur. Daar ging ik met mijn rug tegen een grote paal op de grond zitten. 'Ben ik weer.'

'Het gaat slecht met me. Addy vertelde me dat jij het weet.'

'Ja. Moet vreselijk zijn.'

'Weet je, jij hebt me eigenlijk de ogen geopend.'

'Hoe bedoel je?'

'Die nacht dat wij daar samen sliepen.'

In mijn herinnering was het alleen maar een aaneenschakeling van vervelende momenten geweest. Niet iet…

'Je was boos. Ik weet het. Heb ik vaker. Ik ben een lul! Een grote eikel! Haal het rotste in anderen naar boven. Gewoon doordat ik dat bewust opwek. Daag uit en jij waarschuwde me heel erg duidelijk. Je vuist kon ik zowat voelen, Marc!'

Ik slikte iets in. Had willen zeggen dat hij dat verdiend had, maar dat voelde niet juist op dat moment.

'Het zette me wel aan het denken. Ook dat praten over leeftijd en seks. Ik ben niet gelukkig, Marc!'

'Nee. Kan ik me voorstellen. Als een relat… '

'Nee. Het was daarvoor al dat ik niet gelukkig was. Jouw vraag, opmerking over of ik niet te jong was toen ik met seks begon, was helemaal waar.'

Hij had me toen keurig op mijn nummer gezet en dus snapte ik er helemaal niets meer van.

'Ik was te jong, Marc! Heb je tijd voor een verhaal? Niet iets dat ik verzonnen heb. En ik wil niet dat je me zielig gaat vinden of zo en probeer ook niets van je gedaan te krijgen. Maar … als je zou willen luisteren, alleen maar luisteren, zou ik dat fijn vinden.'

'Ja, is goed.' En ik luisterde. Probeerde mijn gevoelens uit te schakelen, maar af en toe was dat vreselijk moeilijk. Dan kon ik zijn pijn, zijn verdriet overduidelijk voelen. Sommige gedeelten van zijn verhaal bezorgden me kippenvel. Andere deden de rillingen over mijn rug lopen. Af en toe stond het zover van mij af, dat ik me er helemaal niets bij kon voorstellen. Al met al typeerde ik het als gruwelijk.

'En dat is het zo'n beetje,' zei hij na geruime tijd. 'Ik heb er een flinke puinhoop van gemaakt. Niet dan?'

'Nee.'

'Niet? Kom op, man! Zeg gewoon dat ik een enorm stomkop ben geweest! Dat i… '

Even voelde het rot voor me. Had niets met hem te maken. Lag aan mij. Een gevoeligheid van mijn kant. Ik schudde het van me af. 'Hè! Ik heb geluisterd naar jou! Heel lang, maar nu wil ik dat je even naar mij luistert. Afgesproken?'

'Ja.'

'Heb je gedronken?' Ik had af en toe opgemerkt dat hij verward was geweest, logisch misschien ook wel, maar soms had het geleken alsof hij over zijn eigen tong was gestruikeld.

'Ben nu nog niet lam, maar wat niet is kan nog komen. De afgelopen nachten heb ik me wel flink bezopen.'

'En?'

'Wat en!'

'Heeft het geholpen?'

'Hmmm.'

'Nou?'

'Nee. Niet echt. Het lost niets op. En de kater bij het wakker worden is altijd vervelend.'

'Mee stoppen dus! Doe geen gekke dingen, Remi! Probeer je verstand erbij te houden, want dat is het enige dat je nu kan helpen!'

'Makkelijk praten, Marc! Jij hebt dit niet meegemaakt!'

'Nee. Dat weet ik. Ik heb andere dingen aan m'n kop!' Bewust stopte ik met praten, probeerde ik hem aan het denken te krijgen.

'Je moeder, sorry, sorry, sorry.'

Vooral dat herhaalde "sorry" maakte me duidelijk dat hij helder aan het worden was. Dat hij zijn oren had geopend en naar me zou luisteren. 'Ja. Dat. Dat heb ik.'

'Shit … ik wou … '

'Nee. Gewoon nog even luisteren. Mijn probleem probeer ik zelf op te lossen, maar ik weet niet of dat me lukt. En … ik ben voorzichtig … raad geven aan iemand vind ik altijd moeilijk. Ik snap je verdriet. Maar … blijf daar niet bij zitten. Probeer dat verdriet niet te verdrinken. Zeker niet met alcohol.' Ik hoorde hem grinniken. Een goed teken, zo legde ik het voor mezelf uit. 'Je problemen zijn groot. Echt groot. Ik ga het nergens mee vergelijken. Kan ik niet. Maar weet wel dat jij ze niet hebt veroorzaakt.'

'Maa… '

'Nee! Niet jij, Remi! Jij was nog veel te jong. Ja, veel te jong toen je door hem ingepalmd werd. Hij heeft jou er in laten tuinen, Remi! Hij heeft ervoor gezorgd dat jij precies deed wat hij wilde. Je afhankelijk van hem gemaakt. Hij heeft misbruik van jouw situatie gemaakt! Misbruik van jou gemaakt!'

'Maar ik heb het wel laten gebeuren!'

'Waarom?' Mijn vraag bracht hem van zijn stuk. Hij bleef stil en dus herhaalde ik mijn vraag. Diverse keren moest ik het aanvragen bij hem en steeds bleef het van mijn kant bij dat ene woord.

'Omdat … omdat ik hem gelukkig wilde zien. Mijn eigen geluk was niet belangrijk. Ik deed alles opdat hij gelukkig zou zijn.'

Diverse dingen noemde hij bij naam. De details had ik liever niet willen weten, maar ik kreeg ze toch. Ik probeerde afstand te houden. Me niet te laten raken. 'Maar nooit heb je gedacht aan je eigen geluk, Remi!' antwoordde ik hem toen hij uitgepraat was.

'Nee. Bijzaak.'

'Echt?'

'Nee. Natuurlijk … natuurlijk niet. Maar … dat dacht … ik altijd wel. Als ik hem … als ik hem gelukkig kon maken, door alles wat hij van mij wilde, alles wat hij van me vroeg, dan … dan zou dat geluk van zelf komen,' zei hij tussen het huilen door. 'Snap je me?'

'Ja.'

'Man! Wat een opluchting! Want ik snap mezelf helemaal niet!'

'Je zag … nee. Hij zorgde ervoor dat je dingen maar van één kant kon zien, Remi! Hij heeft je gemanipuleerd! Je gedachten steeds in één richting gestuurd! Zijn richting!'

'Ja. Maar nu? Wat moet ik nu? Ik … vanmorgen stond ik met een jeugdfoto van mij voor de spiegel. Ik herkende mezelf niet eens! Ik ben mezelf helemaal kwijt! Weet niet wie ik werkelijk ben!'

'Praten. Zorg dat je het uit je systeem krijgt. Ga op zoek naar dat wat goed is voor jou, Remi!'

'Hoe doe ik dat?'

'Je bent al uitstekend begonnen, man! Je hebt mij gebeld!'

'Ja. Midden in de nacht. Verdomme! Wat heb ik me in mijn hoofd gehaald om jou zo laat nog te bellen!'

'Waag het niet op te leggen!' probeerde ik bij hem dat schuldgevoel weg te krijgen. 'Ik heb tijd. Ik luister naar je. Maar … ik denk dat het goed is als je met een professional gaat praten.'

'Een zielenknijper?'

'Ik noem het liever anders, maar ja … dat bedoel ik.' Ik betrapte me op een tegenstrijdigheid bij mezelf. Toen Grace het heel voorzichtig naar mij toe had gebracht, had ik er niets van willen weten en nu … nu … stelde ik het voor aan Remi.

'Maar … '

'Vooroordeel.'

'Je hebt gelijk. Dat was het. Oké. Bedankt, Marc! Je bent een bovenste beste!'

'Hé, ik ben nog niet klaar hoor! Wanneer ga je dat doen?'

'Iemand anders bellen? Een professional? Niet nu natuurlijk!'

'Ik weet iemand die je ongetwijfeld kan helpen.'

'Nu nog?'

'Ja. Maar … ik heb geen verstand van hoe dat allemaal officieel moet.'

'Ik ook niet. Nooit bij de hand gehad.'

'Ga ik navragen. Blijf bij je telefoon in de buurt en spoel die drank door de gootsteen!'

'Echt?'

'Ja! Dat spul helpt je echt niet!' Even was het stil aan de andere kant van de lijn.

'Hoor je het geluid?'

Een klokkend en vervolgens een soort van gorgelend geluid, hoorde ik. Iets dat weggespoeld werd. 'Dat was stap twee, Remi! Nu ga ik bellen. Bel je zo terug.' Ik drukte hem weg. Zocht het nummer van Ruben bij mijn contacten op en tikte op de groene toets. Vrijwel meteen werd er opgenomen.

'Marc?'

'Ja. Met mij. Sorr… '

'Niet doen, jongen! Ik had toch gezegd dat mijn deur altijd openstaat voor jou!'

'Ja … weet ik … maa…. maar dit is niet voor mij. Voor een vriend van mij.' Ik legde hem uit wat er aan de hand was. Hij luisterde heel goed. Onderbrak mij geen enkele keer. Pas toen ik zei dat ik klaar was, kwam zijn reactie.

'Oké. Heb het gehoord. Ik kan luisteren. Helpen. Officieel moet je bepaalde dingen eerst doen, maar dat vind ik altijd jammer van de tijd. Begrijp dat hij echt dringend hulp nodig heeft.'

'Ja.'

'Zeg hem maar dat hij morgenmiddag om twee uur kan komen. Ik praat met hem, kijk of ik hem kan helpen, regel met hem alles wat er geregeld moet worden. Is dat een goed idee?'

'Ja. Bedankt, Ruben! Heel erg bedankt!'

'En je niet bezwaard voelen dat je mij gebeld hebt, Marc! Niet doen!

Hij kende me goed. 'Ik vind het heel fijn dat je de helpende hand biedt, Ruben!'

'Dat had ik je gezegd, toch?'

'Ja. Bedankt!'

'Hou je nog een keer op! Ga je vriend bellen!'

'Ja. Doe ik. Bed… '

'Wegwezen jij!' En daarmee verbrak hij ons gesprek.

Ondanks alles schoot ik in de lach en nam de tijd om rustig naar mijn eigen schateren te luisteren. Dat voelde goed. Een stuk opluchting kwam over me heen. Ik tikte Remi aan.

'En? Niet gelukt zeker!'

'Niet zo negatief, Remi! Ruben wil morgenmiddag om twee uur graag met je praten.'

'Wauw! Hoe krijg je dat soort dingen zo voor elkaar, man!'

'Ik heb vrienden, Remi. Heel goede vrienden.'

'Shit! Ik weet niet eens wie mijn huisarts is! Weet niet eens of ik er wel een heb!'

'Niet aan denken. Rustig laten zoals het is, Remi. Zorg dat je nog wat slaap krijgt.' Ik gaf hem het adres van de woongemeenschap en wilde hem uitleggen hoe hij er vanuit Steenwijk kon komen.'

'De TomTom weet het vast wel te vinden, hoor!'

'Nee. Niet helemaal! Op het eind gaat dat ding fout. Altijd.' Een uitleg volgde.

'Heb het opgeschreven. Moet goed komen! Dank je, Marc. Als je jou als vriend hebt, dan … dan ben je een gezegend mens.'

'Jij dus ook, Remi!'

'Wou dat het waar was… '

'Hé, je hebt mij, een vriend, gebeld.'

'Dank je. Ik wou dat ik het jou toen niet zo moeilijk had gemaakt, die nacht.'

'Dat doet er niet toe. Ik heb je nu kunnen helpen en dat, ' ineens begreep ik die mooie instelling van de sluiswachter en zijn vrouw, 'dat voelt heel erg goed.'

'Ik ga naar Ruben morgen. Mag ik je laten weten hoe het gegaan is?'

'Tuurlijk!'

'Je hebt vakantie, hè?'

'Ja.'

'Zorg dat je ervan geniet!'

'Doe ik!'

'Hè, nog iets. Mag het?'

Ik vond het prima.

'Heb je iets met Stef?'

De zoveelste die ermee kwam. Maar wel later dan anderen. 'Ja. Sinds kort hebben we officieel iets. En ga me niet vragen of we al seks hebben gehad!'

'Je zou me niet met je vuist kunnen raken op dit moment, maar … ik laat die vraag zitten.'

'Waarom noemde jij Stef altijd "Dikkie"?' Iets dat ik ineens wilde weten.

'Heb het je al verteld. Ik ben een lul! Op de een of andere manier beleef ik er plezier aan om anderen een rotgevoel te geven. Ik heb een gespleten persoonlijkheid. Die conclusie kan ik zelf wel trekken. Heb ik geen psycholoog voor nodig.'

'Niet te snel oordelen, Remi!'

'Ik noemde hem zo omdat ik hem dik vond.'

'Maa… '

'Hij is dat absoluut niet! Hij is groot en breed, maar absoluut niet dik. En toch kon ik hem ermee raken. Stom van me. Ik moet mezelf helemaal opnieuw uitvinden. Erachter zien te komen wie ik ben. Ergens … heeeeeeeeeeel diep, diep van binnen … moet dat er nog zijn. Wat denk jij?'

'Ja. Denk dat je gelijk hebt. Door allerlei omstandigheden kunnen we soms een ander worden.' Optie nummer drie van Stef. Toepasbaar in elk geval op Remi. En Alex? Snel herpakte ik me weer. 'En dat is bij jou ook gebeurd. Maar … de werkelijke Remi zit onder al die lagen nog ergens. Heb je iemand die je kan helpen zoeken?'

'Zoals?'

'Familie?"

'Ik heb alleen maar een zus. Die is getrouwd en heeft een paar kleine kinderen. Maar … de band is verbroken.'

'Dat is jammer … tenminste … zo kijk ik er tegen aan.'

'Ja. Ik nu ook. Ik wou dat … dat ik niet naar Tim had geluisterd. Nooit naar hem had geluisterd.'

Die naam viel voor het eerst, maar ik begreep dat Tim ongetwijfeld zijn ex was. 'Hoe bedoel je?' Hij legde het me uit. Heel lang had Remi wel contact met zijn zus en haar gezin onderhouden. Tim was vaak meegegaan. Maar bij thuiskomst had hij altijd iets te mekkeren gehad. Altijd was er wel iets aan te merken geweest of op de zus van Remi, haar man of de kinderen. En zo hadden die bezoekjes altijd een vervelende nasleep gehad. Op een gegeven moment had Tim Remi aangegeven dat het contact beter verbroken kon worden.

'En stomme ikke, deed wat hij zei. Ongelofelijk niet!'

'Waarom deed je het?'

'Enerzijds wilde ik van het eeuwige gezeur van hem af. Anderzijds … dreigde hij bij me weg te zullen gaan als ik … als ik het contact niet verbrak.'

'Chantage dus!'

'Ja. En dan was dit nog een aardige vorm … Nee. Niet dus! Zonder hem … zonder hem ben ik een wrak! Ik ben niets zonder hem! Alles om me heen, vrienden, noem maar op … alles is gelinkt aan hem. Er is hier helemaal niets van mezelf!'

'Hè! Maak het jezelf niet al te moeilijk! Hij is weg! Je hebt je vrijheid terug! Je kunt weer worden wie je voordien was! Natuurlijk zal dat tijd nodig kosten en pijn doen. Maar … die weg ben je nu ingeslagen.'

'Omdat hij weg is gegaan!'

'Ja! Prijs jezelf gelukkig, Remi! Je hebt nu tijd en ruimte om opnieuw te beginnen. Je bent daarvoor jong genoeg! Je hebt mensen om je heen die jou waarderen.'

'En anderen die mij een enorme klootzak vinden!'

'Ja. Die zijn er ook. Maar … je kunt dingen uitleggen. Laten zien wie je werkelijk bent.'

'Moet ik zelf eerst op zoek.'

'Ja. En daarmee ben je vannacht begonnen. De eerste stappen in een nieuw leven.'

'Dank je, Marc! Je bent een echte vriend. Heb ik dat al gezegd?'

'Weet het niet. Doet er ook niet toe.'

'Jawel! Ik zou het stom vinden als ik het vergeten was.'

Heel lang praatten we samen nog door: deels over mij, deels over hem. Pas heel laat verbraken we de verbinding. Stram stond ik op en liep terug naar het huis.



Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 166
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 184 keer
Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 28 november 2020 06:41

Hoofdstuk 13

Terug in de slaapkamer van Stef trok ik alleen mijn broek uit. Ik had het koud gekregen.

'Hmmm,' bromde Stef die jammer genoeg wakker werd. 'Je voelt koud aan, man! Waar ben je geweest? Je ruikt naar mij en de schuur.'

'Goed opgemerkt. Ik heb jouw vest aangetrokken. Was koud in de schuur.'

'Wat doe je daar dan! Het is midden in de nacht!'

Ik legde het hem uit. Hij hield zijn ogen gesloten, maar luisterde wel.

'Goed van je, Marc!' sprak hij uiteindelijk. 'Remi is … nou ja … heb het al gezegd gisteravond. Maar begrijp nu dat mijn optie 3 geen flauwekul is.'

'Ja. Ga maar weer slapen, Stef!' En heel snel was hij diep weg. Bij mij lukte het nog niet. Het leek alsof een stemmetje me riep dat ik ergens over na moest denken, dat ik iets over het hoofd zag. Het had iets te maken met getallen. Al wakker liggend kwamen er diverse dingen naar voren. Als eerste was er mijn tweede naamgeving die toch anders was geweest dan ik mij had herinnerd. Ik was ervan overtuigd geweest dat Maria het in gang had gezet, maar uit dat wat Stef gisteravond tegen Han had gezegd – en ik toch had meegekregen ondanks mijn misère van dat moment – bleek mij dat het een samenspel tussen de juf in groep 1 en Maria was geweest. Verder kwamen allerlei woorden die die avond gezegd waren naar boven. Het leek alsof ik ze aan het herkauwen wast. Dat wat Ruben op het allerlaatste moment tegen mij had gezegd, en gedeeltelijk had herhaald toen ik hem voor Remi gebeld had, was het meest hardnekkig in het terugkomen. "Als je een keer met mij wilt praten," zo had hij gezegd, "bij mij staat de deur altijd open zoals je weet!" En het waren niet alleen de woorden en het malen ervan die me uit mijn slaap hielden. Ook was er pijn in mijn bal geweest. Eerst een zeurende pijn. Die kon ik in de regel goed hebben, maar naarmate de nacht vorderde kwam de andere variant naar voren en werd het vervelender en pijnlijker. En … uiteindelijk kwam ook mijn spook weer eens tevoorschijn. En dat had te maken met Stefs mogelijkheid nummer 3. Die was niet goed gevallen bij mij. Remi's verhaal had die optie bevestigd, maar wat betreft Alex kon ik me er geen enkele voorstelling van maken, waarom hij door omstandigheden zo geworden kon zijn. Niets! En dus liet ik het los. Er kwam ook een stukje helderheid in dat opnieuw nachtelijke waken van mij. Ineens leek het me toe alsof ik iets begon te begrijpen van dat wat Grace me had willen zeggen met die Uno-kaarten van vroeger. Bedoelde ze dat ik achter de kaarten moest zien te kijken? Maar wiens kaarten? Die van Alex? Die van onze vader? En, alsof alles ineens in een stroomversnelling raakte, kwamen er ook herinneringen naar boven die ik kwijt was geweest. Ik zag mijn vader, zittend naast mijn bed in de nacht. En … ik had durven zwerven dat hij nooit naar me had omgekeken in die periode van ziekenhuisopname in Maastricht en later tijdens het herstel bij Grace thuis! Hij en mijn moeder waren toch op vakantie geweest? Maar … speelde mijn geheugen nu een spelletje met mij? Of … zag ik het dit keer, voor het eerst, wel scherp. Een andere herinnering kwam. Weer een kamer in het ziekenhuis. Ik doodziek en de grote sterke hand van mijn vader om die van mij. SHIT! Even schudde ik het allemaal van me af. Mijn slapeloosheid moest spelletjes met me spelen! Maar … het leek allemaal zo waar! Zo echt! En opnieuw greep ik terug op het gesprek met Grace. Had zij het niet over herinneringen gehad die niet de werkelijkheid bleken te zijn? Was de rol van mijn vader dan toch heel anders dan ik altijd had ingeschat? Maar … misschien was het allemaal wel inbeelding. Wellicht had het te maken met het telefoongesprek, het tweede van die woensdagavond, dat ik had met mijn vader. Een kort gesprek waarin hij mij gevraagd had of we eens samen, van man tot man, konden praten. Mijn eerste gedachte was toen geweest om het te weigeren, maar dat kwam omdat er boosheid in me was opgekomen. Ik had dat gevoel ingeslikt. Mede vanwege die Uno-kaarten en dat rare spelletje van Grace. Ik had dat niet goed begrepen en wilde weten wat ze ermee had bedoeld. En dus had ik toegestemd. We hadden geen afspraak gemaakt. Gezegd dat dat nog kwam. Maar … ik wilde zo graag weten wat hij me wilde vertellen! En dus sliep ik vanwege al die dingen die opkwamen in mijn hoofd haast niet. En dat met die getallen, dat bleef maar zeuren in mijn achterhoofd. Pas toen ik – naar mijn gevoel – net in slaap gevallen was, maakte Stef me wakker. Althans … hij deed een poging daartoe.

Om toch maar goed wakker te worden stak ik mijn hoofd onder het ijskoude water van de wasbak in de badkamer. In douchen had ik geen zin. We zouden gaan fietsen toch? De hele dag op de fiets zitten zou betekenen dat we zouden gaan zweten. Me eerst uitgebreid douchen had dan geen zin, zo redeneerde ik. Bovendien scheelde het in tijd. Stef was het niet met me eens, maar wijs genoeg om niet te gaan discussiëren. Hij stapte gewoon onder de douche.

Fietsen naar het Zinkviooltje bij Epen betekende een fietstocht van in totaal 256 kilometer en 13 uur en 20 minuten op de fiets zitten (kilometers en tijdsduur volgens Google Maps). Niet in één dag gelukkig! Het eerste traject liep naar het Van der Valk Hotel aan de Nijmeegseweg in Venlo en als we daar aan zouden komen – wat ik aan het begin van die ochtend sterk durfde te betwijfelen – zouden we 168 kilometers in de benen hebben en acht uur en 37 minuten op de fiets gezeten hebben. Wellicht hadden we het iets anders in moeten delen. Mijn twijfel of we het zouden halen en de wetenschap dat we die eerste dag meer zouden moeten fietsen dan de dag erna, zorgden ervoor dat ik wat humeurig was aan het ontbijt. Ik was nog steeds aan het malen, en dat niet alleen met mijn kiezen. De moeder van Stef begreep waarschijnlijk dat ik ergens mee zat en liet me eerst met rust. Toen ik mijn bak leeg had, opstond en hem omspoelde bij het aanrecht, tikte ze me op mijn schouder. Ik merkte dat Stef naar ons beiden keek, maar slofte – zonder naar hem toe te reageren – achter haar aan, naar buiten, naar haar tuin.

'Ga zitten, alsjeblieft,'

Ik deed wat ze zei.

'Wat is er aan de hand, Marc?'

'Niets.'

'Kom op zeg! Het was enorm leuk gisteravond. Leuk en daarnaast een heel betekenisvol feest en … nu ineens … lijkt het alsof alles anders is.'

'Heeft Stef iets gezegd?'

'Nee, dat heeft hij niet. Aan de ontbijttafel werd amper gesproken, zoals je weet. Maar aan alles is te zien dat jij je niet goed voelt. Heeft hij iets verkeerd gedaan?'

'Nee! Echt niet!' kwam ik voor Stef op, omdat het niets met hem te maken had. Het had alleen maar met mij van doen. Met dat stomme gekakel van stemmen in mijn hoofd. Met dat twijfelen aan mezelf. Ik was volgens Stef zo zelfverzekerd, maar … En enerzijds was ik dat ook! Ik had Remi enorm kunnen helpen! Maar nu … nu was daar helemaal niets meer van over. Alles wat ik die nacht in bed had gezien en gehoord had me van mijn stuk gebracht. De rol die mijn vader daarin speelde was me onduidelijk, maar ik had het idee dat als we samen zouden praten er heel veel duidelijk zou kunnen worden. Ook de beelden die ik gezien had. De woorden van Ruben. Dat wat Grace me eerder gezegd had. Het bleef maar terugkomen en ik kwam er niet uit.

'Praat alsjeblieft, Marc! Want je gaat niet weg hier, voordat ik weet wat er aan de hand is.'

Ik keek haar aan en calculeerde ondertussen in, wetende dat we onze bedoelde vertrektijd al niet gehaald hadden, dat we nog veel later op onze fiets zouden stappen.

'En dat je later weg gaat dan de bedoeling was, is helemaal niet erg!' zo sprak ze mijn gedachten uit.

Ik zuchtte. Mijn schouders zakten naar beneden. Mijn kin ging naar mijn borst. Vreemd dat je je zo ineens zo rot kunt voelen. Gisteravond was een hoogtepunt geweest. En nu … 'Het voelt vreemd,' begon ik dan toch maar te praten.

'Wat voelt vreemd, lieve jongen? Probeer het me alsjeblieft duidelijk te maken.'

'Je weet dat ik af en toe, te vaak eigenlijk, last heb van mijn spook uit het verleden.' Ik keek haar aan en zag haar knikken. 'Een paar dagen terug bracht Grace heel voorzichtig ter sprake of ik het niet eens met iemand bespreekbaar zou maken. Je weet wel.'

'Ze had het over een psycholoog of een therapeut, neem ik aan.'

'Ja. En … '

'En jij gaf niet thuis.'

'Ik vind dat ik het alleen moet kunnen! Ik ben verdomme bijna achttien, zowat volwa… ' snel corrigeerde ik mezelf, 'meerderjarig en … dan moet je je toch zelf kunnen redden?' Dat was het dus. Zo pratend, ook al was het nog maar verrekte weinig eigenlijk, werd het mezelf een stuk duidelijker dan dat ik het die nacht in mijn hoofd had herhaald en beredeneerd. 'En toen had ik het idee dat Ruben er gisteravond op het laatst ook op aanstuurde.'

'Oké, dat heb ik niet meegekregen, volgens mij.'

'Nee, kan ook niet. Het was iets dat hij op het laatst tegen mij zei toen we met z'n beiden bij de auto stonden. Hij zei dat als er iets was, ik altijd bij hem langs kon komen, dat zijn deur altijd openstond.'

'Mooi gebaar toch? Ook heel goed van hem en logisch eigenlijk wel, want hij is, zo ik begrepen heb, de begeleider van de leefgemeenschap. Hij draagt zorg voor een ieder die daar woont.'

'Maar ik woon daar niet! En … en … hij is ook psycholoog!'

'Ohh! Dat laatste wist ik niet, maar ik weet wel dat iedereen jou en Stef daar ziet als deel van die groep.'

'En … ' Ik viel stil. Een tweede brok interpretatie van de nachtelijke, interne gesprekken viel op zijn plaats. Maar verwoorden hoefde ik het zelf niet.

'En denk jij nu dat Grace … dat zij met Ruben … gesproken heeft over dat wat vaak rondspookt in jouw hoofd?'

Ik schaamde me diep. Het voelde alsof ik de vertrouwelijkheid die er tussen Grace en mij altijd geweest was, opgezegd had. En daarom schaamde ik me. Het was niets anders dan een vermoeden. Wellicht had Maria helemaal gelijk en had Ruben het alleen maar gezegd omdat het nou eenmaal deel van zijn taak was en hij Stef en mij beschouwde als leden van de groep. SHIT! Nu wist ik het helemaal niet meer! En toen voelde ik ook weer die verdomde tranen branden achter m'n ogen! Ik drukte ze figuurlijk weg. Wat had ik toch de laatste tijd! Ik jankte veel en veel te veel! Dit was al de zoveelste dag op rij dat de waterlanders zich aandienden, en … dat wilde ik niet! Ik was een vent! Ik moest niet continue lopen janken!

'Hè, stop eens met dat denken! Praat tegen me! Ik zit hier niet voor niets! En naast elkaar zitten en geen woord wisselen, daar heb ik geen zin in!'

'Sorry.'

'Niet nodig om dat te zeggen, maar ik vind wel dat als je de gelegenheid geboden krijgt om te praten, je dat ook zou moeten doen!'

Ze was voorzichtig in de keuze van haar woorden. Zou ze dat met haar eigen kinderen anders doen? Ik sloeg me met de vlakke hand tegen mijn voorhoofd.

'Niet doen, Marc!' klonk het boos. En om de voorkomen dat ik het opnieuw zou doen, pakte ze me stevig bij mijn polsen beet.

'Ik … ik weet het even allemaal niet meer. Ik twijfel aan alles. Niet aan Stef en mij. Totaal niet! We hebben heel goed gepraat en … nou ja … het zit goed tussen ons. Ik maak de problemen! Niet hij! Ik heb de problemen! Niet hij!'

'Hij heeft zijn eigen problemen, Marc! Geloof me! Maar jij ook! Het is voor jou niet altijd gemakkelijk. Je thuissituatie niet, het spoken van je broer in je hoofd, de pijn die je vaak hebt, het feit dat je medicijnen daarvoor moet nemen, terwijl je dat eigenlijk liever niet wilt. En ik weet alles, omdat ik regelmatig met Grace praat. Een afspraak die we gemaakt hebben, omdat we allebei voor jou zorgen. Het was op mijn initiatief onze uitwisseling. Ik wist dat Grace heel veel, te veel naar mijn mening, voor jou zorgde. Ze was zelf nog maar een puber, een jongvolwassene, toen ze de zorg voor jou op zich nam en ik heb me aangeboden, wellicht opgedrongen aan haar, zodat zij haar zorgen over jou met iemand kon delen. Ook zodat we dan gezamenlijk op konden trekken. Niets mis mee. Het had een doel. Een goed doel. En Stef houdt van jou zoals je bent, Marc! Een lieve, knappe jongeman, eentje die problemen heeft. Het zichzelf soms te moeilijk maakt en soms maar moeilijk hulp van een ander wil aannemen.'

Alle woorden hoorde ik. Alle waren betekenisvol. Dingen vielen op hun plaats en … ik vond het prima. Die uitwisseling tussen Grace en Maria was gewoon handig. En inderdaad … voor Grace heel belangrijk. Zo wist ze in elk geval dat ze er niet alleen voor stond: ze had een bondgenoot. 'Bedankt, dat je er altijd voor Grace en mij bent geweest.'

'Graag gedaan, Marc. Maar ik ben er niet alleen in het verleden, maar ook nu en in de toekomst. En dus wil ik graag dat je praat. Dat je mij probeert te laten zien wat er mis mee is dat je eens zou gaan praten met Ruben. Je kent hem. Je hoeft niet eens met hem te gaan praten als een psycholoog, zo heb ik het idee. Je zou gewoon eens met hem kunnen praten, zoals je dat ook met mij kunt.'

'Maar met jou vind ik het ook nog moeilijk! Ik ben altijd bang dat ik niet de juiste woorden vind! Dat het een stamelen en stotteren wordt! Van mijn kant in elk geval.'

'En je wilt dat het gemakkelijk is? Dat je net zo goed uit je woorden kan komen als een ander?'

'Ja.' Dat was waarschijnlijk de crux, ook in dit geheel. Ik wilde niet anders zijn dan een ander. Ik wilde … en dat was nog veel belangrijker … normaal zijn, geen problemen hebben. 'Ik wil al dit gedonder niet! Ik wil niet een grote broer hebben die me altijd zo vreselijk rot heeft behandeld! Ik wil niet dat hij mij het leven nu nog steeds moeilijk maakt! Ik wil gewoon kunnen slapen 's nachts!'

'Ga verder! Want volgens mij ben je er nog niet!'

En ja, ze voelde me goed aan en dus ging ik verder met: 'Ik wil, zo jong als ik ben, nog geen medicijnen gebruiken! Ik wil niet verrekken van de pijn af en toe. En … ' even viel ik stil, om vervolgens ook dat te zeggen wat ik nog kwijt moest. Toen ik dat onder woorden gebracht had, was ik nog niet klaar. 'En ik wil niet dat anderen verdriet om mij hebben!'

'Oké, dat laatste snap ik niet helemaal. Leg uit, alsjeblief.'

Ik vertelde haar van het gesprek dat ik dinsdag had gehad met Grace. Ze luisterde, zoals altijd, heel erg goed. Ze zou, zo wist ik, tussen de regels door kunnen lezen en dus hoefde ik niet alles woordelijk weer te geven. 'Maar het gevolg was, dat ze zich zorgen over mij ging maken. Niet alleen over de kilo's die ik verloren heb, maar vooral om de spookbeelden in mijn hoofd. En dat kan ik dus zien! Dat voel ik! En … dat geldt ook voor jou! Ik zie aan jouw gezicht dat ook jij je zorgen maakt om mij!'

'Ja. En dat vind ik eigenlijk heel gewoon. Er gebeurt niet zomaar iets met jou, lieve Marc. Een relatie hebben met iemand, en dan heb ik het niet alleen over een liefdesrelatie, wil zeggen dat je om iemand geeft. Ik voel me betrokken bij jou en bij dat wat jij meemaakt. Dat geldt ook voor je zus, Hannah, André, Stefan, Henrik Jan, Han en Lisa en ... Wij zijn allemaal bij jou betrokken. Wij maken allemaal deel uit van jouw leven.'

Ik wilde iets zeggen, maar een heel lichte stoot met haar ellenboog tegen mijn zij, maakte me duidelijk dat ze nog niet klaar was, dat ik gewoon even moest luisteren, en dus hield ik me in.

'En dat betekent dat we niet alleen maar genieten van de leuke dingen met jou. Ik ga het nu alleen over mezelf hebben, maar ik ben er vrij zeker van dat het ook voor de anderen in mijn gezin opgaat. Ik geniet enorm als jij hier met ons een spelletje speelt. Het plezier dat je in zo'n spelletje hebt, straalt helemaal van je af. Het is prachtig te horen hoe je aan tafel met ons discussieert over van alles en nog wat. Ik geniet van de manier waarop jij met mijn kinderen, geen enkele uitgezonderd, omgaat. Je bent een grote broer voor de jongste twee. Ik vind het prachtig hoe enthousiast je bent als je vertelt over je werk … '

Ineens schoot het me te binnen dat ik daarover nog niet met Stef had gesproken.

'Iets belangrijks in je hoofd?'

'Kan. Moet het nog bespreken met Stef en later met anderen.'

'Goed. Ik ga verder. Dat kunnen genieten van elkaar is het voordeel van het hebben van een relatie. Maar … het zou verrekte suf zijn, een mening, mijn mening, als je in een relatie alleen maar voor het leuke, het plezierige gaat. Samen in een relatie staan, wil ook zeggen dat je meeleeft als de ander het moeilijk heeft. Ik kan dat niet uitschakelen, lieve Marc! En als ik jou uitnodig om uit je schulp te komen en er met mij over te praten, dan wil ik ook niet dat jij je inhoudt! Dan wil ik graag dat jij je vrijelijk uitspreekt over alles wat jou dwars zit. En ja … dan kan het zijn dat ik bezorgd ben om jou, dan kan het zijn dat ik verdriet voel om datgene waar jij het moeilijk mee hebt, maar … dat hoort er nou eenmaal bij. Ik vind het fijn om een relatie met jou te hebben en wil volledig met je meeleven. Genieten, maar ook dat andere dat er is. Niets uitgezonderd. Maar … het is alleen maar meeleven.'

'Is dat niet voldoende?'

'Ach … ik wou … ik zou zo graag willen dat ik de zorgen van mijn kinderen, de zorgen van jou op me kon nemen en wegdragen. Er een oplossing voor vinden. Dat doen wat nodig is om alles weer goed te maken, maar … dat kan dus niet.'

'Maar … je helpt me wel ontzettend, dat weet je toch!' reageerde ik verbaasd.

'Ja. Praten lucht altijd op. Een goed gesprek kan leiden tot … maar … daar houd dan ook mijn meeleven mee op.'

'Ik heb het idee, dat je je eigen rol vreselijk onderschat op dit moment.'

Ik keek haar aan en zag een rimpel in haar voorhoofd. Er kwam een tweede. Een teken dat me duidelijk maakte dat zij zocht naar woorden, dat ze bezig was iets te formuleren.

'Wat ik bedoel, en ik hoop dat ik het goed zeg, trouwens … kijk mij nu eens stuntelen nu! Af en toe is het ook voor mij moeilijk, Marc, om de juiste woorden te vinden.'

'En dan zeg ik, om je gerust te stellen, dat geeft helemaal niets! Doe het op jouw manier!' Ze begon te lachen en ik lachte met haar mee. Het voelde goed zo samen bezig te zijn, maar ik was nog steeds heel erg benieuwd naar haar uitleg.

'Wat ik maar wil zeggen … ik kan een heel eind meegaan met jou in mijn meeleven, maar ik kan het niet zo voelen zoals jij. Ik leef mee. Ik ben bezorgd, maar als ik alles zo zou voelen als degenen met wie ik een relatie heb, dan … dan zou ik eraan onderdoor gaan. Dan zou ik de lasten van iedereen op mijn schouders nemen. Iets wat ik heel graag zou willen, maar wat ik niet kan. Ik leef mee. Meer is het niet.'

'Voor mij genoeg, hoor!'

'En … zie je wel … dat vergeet ik dus te zeggen en dat is het allerbelangrijkste eigenlijk, ik … oké nu wel goed zeggen allemaal … ik kan praten wat ik wil. Ik kan je dingen aanraden, maar … jij zult dingen moeten doen. Ik kan je op een spoor zetten, maar jij bent de enige die iets kan gaan doen. Toen jullie klein waren, was het anders. Ik kon nog wel eens iets doen. Zoals praten met jouw juf destijds over een andere naam voor jou.'

Opnieuw een bevestiging voor mij dat mijn geheugen vreemd in elkaar stak.

'Maar nu … nu sta ik aan de zijlijn, kan ik praten, adviseren, maar meer niet. Volgens mij begin ik mezelf te herhalen. Ben ik duidelijk geweest?'

'Ja. Mag ik een knuffel van je?'

'Natuurlijk, lieverd! Kom!' Ze nam me in haar armen en troostte me toen ik alsnog mijn tranen liet lopen. 'Rustig maar, lieve jongen!' zei ze terwijl ze door mijn haren streek.

'Ga niet zeggen dat alles goed gaat komen,' snikte ik.

'Nee, dat doe ik niet. Vanzelf goed komen gaat bijna niets. Je moet er iets voor doen. Zelf de eerste stappen zetten, opdat er iets kan veranderen ten goede. Alleen jij kunt dat doen, lieve Marc!'

Ik wist het. Had ik het Remi ook niet zo gezegd?

'Niemand kan dat doen voor jou. Ik kan je helpen door je de gelegenheid te geven van je af te praten, maar … '

Ik voelde dat ze zich inhield. Dat ze iets wilde zeggen maar tegelijkertijd liever ook niet en dus vroeg ik haar door te gaan.

'Het klinkt misschien als me te veel bemoeien met, maar ik zeg het toch. Ga met Ruben praten, alsjeblieft! Gewoon als twee mannen samen. Kijk wat hij ermee kan. Wellicht kan hij je een aantal goede tips geven en misschien geeft hij je ook wel aan dat hij graag met jou in een andere setting wil praten.'

'Als psycholoog.'

'Ja. Misschien lijkt hem dat toch beter.'

'En jij? Wat vind jij? En, alsjeblieft, hou je niet in voor mij. Ik kan het wel hebben.'

'Ik denk dat het voor jou heel goed zou zijn als je met zo iemand zou gaan praten. Je problemen gaan niet zomaar weg. Ook niet als je continue een glimlach op je gezicht tovert, of als je jezelf voorhoudt dat je er wel overheen zult groeien, dat het zal slijten mettertijd. Ik denk dat het tijd is om er nu iets mee te doen. Veel langer zo doorgaan als jij nu doet, lukt niet meer, zo heb ik het gevoel. En nu jij weer.'

Ik slaakte een diepe zucht en liet die volgen door een tweede. 'Denk dat je gelijk hebt. Nog een nacht slecht slapen en je kunt mij echt opbergen. Ik trek het inderdaad niet meer. Ik … ik wil zoveel … ik wil genieten van mijn leven. Ik wil dingen ontdekken met Stef, maar … het ontbreekt me zo aan energie af en toe dat ik bang ben dat ik alles zal verkloten. Onze vakantie … onze relatie.'

'Stef zal je alle tijd geven die jij nodig hebt, Marc. Hij zal je nooit onder druk zetten.'

'Heb je hem dat ingeprent?'

'Niet nodig. Zo is Stef.'

En ja, ze had helemaal gelijk. Zo was Stef. Hij had zich altijd al opgeofferd voor mij. Niet omdat hem dat gezegd werd, maar omdat hij dat heel gewoon vond. En het woord opofferen was eigenlijk niet juist. Hij leed geen schade doordat hij met mij optrok. We hadden elkaar, in al die jaren, steeds aangevuld. 'Nog één ding.' En ik vertelde haar van de beelden, de herinneringen, die ik die nacht had gezien en van het telefoongesprek met mijn vader. 'Ik heb gezegd dat ik heel graag met hem wil praten, ondanks dat er ook enorme boosheid in me was. Is dat een goed besluit geweest?'

'Ja. Heel goed denk ik.'

Ik keek haar aan. Was even terug op een ander moment. Een ander gesprek dat wij samen hadden gehad. 'Weet jij meer?'

'Het is aan hem om dingen uit te leggen, Marc. En het is goed dat hij dat gaat doen.'

Even was het stil tussen ons beiden. Maar al snel begon ik me weer allerlei dingen in het hoofd te halen. Ik schudde het opnieuw van me af.

'En nu? Wat ga je nu doen?'

'Nu ga ik naar bed,' zei ik. 'Ik ga slapen.'

'Vergeet niet een pil te nemen!'

Opnieuw moest ik glimlachen. Had ik inderdaad nog niet gedaan. Niet slim. Die pijn was er nog steeds en zou niet vanzelf weggaan, ook al hoopte ik altijd van wel. 'Stef en jij moeten maar kijken hoe dat zit met naar Zuid-Limburg gaan vandaag, morgen, of wanneer dan ook.'



Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 166
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 184 keer
Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 28 november 2020 06:46

Hoofdstuk 14

Bij het aanrecht in de keuken nam ik een pil uit het kleine doosje dat ik altijd bij me heb. Maria vond het een uitstekend plan dat ik zou gaan proberen te slapen, maar gaf me nog wel een opdracht mee. Een overbodige, want ik had het zelf ook zo willen uitvoeren en daarom ging ik niet meteen naar boven, maar haalde eerst Stef op uit de woonkamer waar hij zat te lezen in de krant – ongetwijfeld de sportpagina's. 'Ga je mee naar boven?'

'En onze vakantie?'

'Eerst nog even niet. Ik ben bekaf. Ik moet slapen, maar wil jou eerst ook bijpraten.'

In de kamer van Stef kleedde ik me uit en kroop onder het dekbed. Stef aarzelde wat en probeerde zijn getreuzel te omschrijven.

'Het lijkt me beter dat ik niet bij ga liggen. Vind je dat goed?'

Ik dacht dat ik hem wel begreep, maar nodigde hem uit om in elk geval bij mij op het bed te gaan zitten. 'Ik moet slapen. Maar eerst met jou praten. Dat wat ik met je moeder heb besproken, moet jij ook weten. Heb ik met je afgesproken.' Ik zuchtte. 'Het gaat niet zo goed met mij,' ging ik verder. 'Ik heb problemen. Problemen vanwege alles wat er speelt bij mij thuis. Dingen breken me op.' Alles gooide ik eruit. Herhaalde als het ware mijn gesprek met zijn moeder. Ik was blij dat Stef alleen maar luisterde. Hij onderbrak me totaal niet. 'Ik begin wat door te draaien. Ben gek bezig af en toe. En daarmee heb ik alles wel zo'n beetje gezegd,' besloot ik uiteindelijk.

'Je bent absoluut niet gek, man! Maar … ik kan me wel heel goed voorstellen dat je gek wordt van de situatie waarin jij rondloopt. Ik zou allang gillend van huis weggerend zijn als ik zoiets zou moeten meemaken als jij. Jij bent hartstikke sterk en ik begrijp heel erg goed dat je het nu allemaal even niet meer ziet zitten. En ja, dan is het heel erg goed dat je met iemand gaat praten. Je hebt dat al gedaan met mijn moeder. Een prima begin! Ruben ken ik als iemand die heel goed kan luisteren.'

Verbaasd keek ik hem aan.

'Ja, af en toe heb ik ook wel eens mijn probleempjes gehad en dat waren dingen waarmee ik jou niet lastig wilde vallen en ook niet naar mijn moeder wilde gaan. Mijn vader had heel goed gekund, maar … iemand die op afstand stond leek me beter. En … daar bij Grace voelde ik me ook thuis. Vandaar.'

'Je bent lief.'

'Maar … ik ben heel blij dat je nu weet dat je er iets mee moet gaan doen.'

'Ja. Ik kan niet anders. Nu eerst slapen en dan zie ik wel weer. Maar ik wil echt wel vakantie hebben! Dat Zuid-Limburg waar jullie altijd zo lyrisch over zijn, wil ik nu echt met eigen ogen zien!'

'Maar op de heenreis heb je toch wel iets gezien vorig jaar?'

'Weet je dat ik daar geen enkele herinnering aan heb? Waarschijnlijk was ik toen al niet helemaal lekker.'

'Wanneer wel?'

Ik schoot in de lach. Normaliter zou ik hem een stomp verkocht hebben, maar nu niet. Ik was moe. Heel erg moe en wilde slapen.

'Vind je het goed dat ik even bij je ga liggen?'

Natuurlijk vond ik dat goed. We wisselden een paar kusjes uit, maar het was me meer dan duidelijk dat hij me op dat moment niet in vuur en vlam zou zetten.


* * *


Ik werd wakker van het tikken van de regen op het zolderraam. Nou ben ik niet bang voor een buitje, maar … niet nat worden is altijd beter. Ik draaide mijn hoofd opzij en merkte dat Stef niet meer naast me lag.

'Lekker geslapen, slaapkop!'

'Ik wel. Jij ook?' Stef zat aan het tafeltje bij het raam. Hij las een Donald Duck Pocket.

'Nee. Te wakker gewoon. Overdag kan ik niet slapen.'

'Ik gelukkig wel. Op momenten dat ik er flink door zit, moet ik overdag slaap inhalen.' Ik zag dat hij wilde reageren, maar voorkwam dat door snel verder te gaan. 'En ja, ik weet dat dat volgens de geleerden niet mogelijk is, maar bij mij werkt het prima.'

'Eigenwijs!'

'Wetenschappers spreken elkaar ontzettend vaak tegen, dude! Het ene onderzoek toont dit aan en een volgende precies het tegenovergestelde. En dus … vind ik al dat geld dat ze daaraan besteden doodzonde! Maar … hebben jullie iets geregeld inmiddels?'

'Ja. Alles is geregeld, meneer. Je hoeft alleen maar even te gaan douchen, dan kunnen we in de auto stappen en op weg naar het Zuiden.'

Rustig de tijd nemend voor alles douchte ik me en haalde ook nog het scheermes over mijn gezicht. Met mijn toilettas beneden aangekomen stond inderdaad alles klaar. De auto was ingepakt en ik kreeg te horen dat we met z'n vieren zouden gaan. Maria en Lisa zouden een paar dagen naar Maastricht gaan, nadat ze ons hadden afgezet in Epen. Een goede oplossing. Toen Stef en ik achterin wilden plaatsnemen, werden we teruggefloten – niet letterlijk – door zijn moeder.

'Ik wil best rijden, maar niet het hele eind.'

'Maa… ' wilde Stef protest aantekenen. Hij werd echter meteen afgekapt.

'Niet zeuren, Stef! Jullie hebben beiden je rijbewijs en mogen dus onder begeleiding rijden. En ik weet heus wel dat Henrik Jan jullie toestemming heeft gegeven om ook zonder één van ons hier in de polder te rijden. Dus? Wie van jullie rijdt het eerste stuk?'

'Laat mij dat maar doen,' meldde ik me vrijwillig. Ik was goed wakker nu, maar wist niet zeker of dat over een tijdje nog zo zou zijn. Maria ging naast me zitten en ik zag dat ze me in de gaten hield. Ik vond het niet erg. Ze nam haar taak als begeleider serieus. Onderweg werd er over van alles en nog wat gepraat. Lisa was druk bezig met het maken van een lijstje van dingen die ze absoluut wilde gaan zien als ze in Maastricht waren. Ze bereidde zich heel erg goed voor, zocht het nodige op internet op en discussieerde met Stef over de prioriteit van de verschillende items op haar lijstje, want al heel snel had ze door dat het wel erg veel plannen waren voor een paar dagen uit.

De hele tijd dat ik reed viel de regen met bakken uit de lucht. Toen we Cuijk naderden gaf Maria aan dat het tijd was om wat te gaan eten. Het was nog wel vroeg, maar een betere stopplaats wist ze zo niet. Ik nam de afslag, volgde de bordjes naar het Van der Valk
Hotel en parkeerde netjes. Niet in één keer, maar met wat heen en weer steken kreeg ik de auto keurig in het vak.

'Je bent een heel goede chauffeur, Marc!' zo complimenteerde ze me. 'Maar met inparkeren iets te perfectionistisch.'

'Dank je voor beide opmerkingen, Mam.' Volgens mij was het voor het eerst dat ik haar zo aansprak, maar het voelde heel vertrouwd en ook Stef en Lisa keken er niet raar van op.

Meteen bij binnenkomst liep ik naar de toiletten. Ik was nog meer net gaan zitten, toen er een berichtje binnenkwam via Whatsapp. Het was van Remi: "Alles goed gegaan! Ruben is echt heel erg goed! Voor maandag een tweede afspraak. Nogmaals bedankt, Marc!"

"Graag gedaan, Remi!" tikte ik in en verzond het.

Het eten was van prima kwaliteit. De porties ruim, maar we moesten er wel wat lang op wachten. Net toen ik gekscherend had gevraagd of iemand wellicht de Uno-kaarten mee had genomen, werd er opgediend. De uitleg, met excuses, kwam echter ook meteen. Vanwege plotselinge ziekte van drie medewerkers hadden ze het met minder personeel moeten doen. Maria zei dat het goed was. Dat we nu echt honger hadden.

Stef reed het laatste stuk dat wat sneller had gekund als we op de snelweg waren gebleven, maar Lisa wilde per se dat we bij Venlo de oude weg door Noord-Limburg zouden nemen. "Het is daar zo mooi," had ze gezegd en ik kon niet anders dan haar gelijk geven. De Napoleonsbaan voert door kleine dorpjes en door een werkelijk prachtig gebied. Maria wist te vertellen dat dit vroeger de gewone weg naar het zuiden van Limburg was. En dat het in de zomer filerijden was hier. Nu was het gelukkig een stuk rustiger. De TomTom bleef heel lang roepen dat we moesten omdraaien, maar dat deden we niet. Het was een bewust gekozen omweg.

Net iets voor acht uur kwamen we aan bij het Zinkviooltje aan de Plaatweg in Epen. Na een dik uur rijden had Stef aangegeven dat hij, vanwege het slechte zicht door de aanhoudend vallende regen, ogen op steeltjes had. Hij had de auto op de vluchtstrook gezet en heel snel hadden we een stoelendans uitgevoerd, waarbij ik als enige op zijn plaats was blijven zitten. Na het knooppunt Kerensheide werd het landschap heuvelachtiger. Toen we de snelweg verlieten, liet Lisa – die nu naast Maria zat – me weten dat ik nu goed mijn ogen moest openhouden. Benieuwd naar wat er zou gaan komen, lette ik goed op. Eerst was er nog niet zoveel te zien. Wel een leuke helling naar beneden in de richting van Nijswiller en een wat vreemd gevormde rotonde. Toen we in Wahlwiller linksaf gingen, werd het na het dorp meteen heel erg mooi. Ik bleef het raampje schoonvegen omdat ik niets wilde missen van het uitzicht.

'Niets bijzonders hoor! Heb ik zoveel jaren gezien!' bromde Stef.

'Ik niet, zeurdoos! Van de aanloop naar en het begin van de vakantie van vorig jaar weet ik niets meer.'

'Oh ja. Even vergeten. Sorry.'

'Toen we weg zouden gaan,' lichtte Maria toe, 'voelde je je al niet helemaal lekker. Ik probeerde je nog over te halen dat we het vertrek wat uit zouden stellen, maar daar wilde jij niets van weten.'

'Logisch toch?' kreeg ik steun van Lisa.

'Ja. Heel logisch. Vakantie is heel erg fijn. In de auto heb je heel lang geslapen. Bij Wahwiller heeft Lisa je wakker gemaakt en heb je je zitten vergapen aan het uitzicht, dat toen veel beter te zien was dan nu, maar … je bent het kwijt.'

'Kun je nu inhalen, maat,' zei Stef met een glimlach terwijl hij zijn hand op mijn knie legde.

'Niet flikflooien achterin!' reageerde Lisa fel.

'We zijn er bijna, zusje, daarvoor hebben we geen tijd meer. Ik hou niet van een vluggertje!'

'Mam!' beklaagde Lisa zich.

'Eigen schuld, Lisa. Je moet je niet overal mee bemoeien.'

Lisa deed er het zwijgen toe, maar niet nadat ze haar tong naar Stefan had uitgestoken.

Het dorp Epen vond ik klein. Het was een stuk kleiner in elk geval dan Mechelen. En het leek ook minder levendig. Nou ja, ook wel logisch natuurlijk als het zo hard en langdurig regent. Na het dorp reed Maria rechtdoor een smal weggetje in. Op het kruispunt had ik een paar ezels in een wei zien staan. Na een splitsing, waar wij links gingen, werd de weg nog smaller, zo had ik het idee. En ja, even later hadden we een echt probleem. Rechts een berm die steil opliep, links een dikke heg en recht tegenover ons een andere auto. Eerst was het flink remmen en toen weken beide auto's zover als mogelijk was uit. Maria gaf aan dat de ander door kon rijden. Het ging prima, maar het was even heel krap geweest. Maria zette de auto op de parkeerplaats. Uitstappen deden we echter nog niet. Het regende te hard. Stef werd ongedurig.

'Ik weet niet wat jullie gaan doen, maar ik blijf echt niet langer zitten hier!' en hij voegde meteen de daad bij het woord.

Even keken we elkaar aan, maar toen volgden we hem. Heel snel!

Hijgend stonden we in het gebouwtje waar "receptie" op had gestaan.

'Hallo, mevrouw Goelema! Heeft u een goede reis gehad?'

'Jazeker! Het was bij ons ook nat en het is er niet beter op geworden.'

'Wel lastig rijden zeker. Ik bedoel dat het extra vermoeiend was.'

'Gelukkig had ik twee co-piloten.'

'Mogen die twee,' en hij wees Stef en mij aan, 'al rijden dan? Zijn ze niet veel te jong?'

Maria legde de man het een en ander uit. Ik keek inmiddels om me heen. Zag een balie met daarachter een grote landkaart van de omgeving aan de muur. Ook zag ik een aantal fietsen staan. Een gewone (wel met versnellingen), een racefiets en een ATB. Hing er ongetwijfeld vanaf waar je wilde gaan fietsen. En ik had gelijk.

'Een racefiets is niet geschikt voor niet-verharde paden door het bos,' kreeg ik uitleg van Stef. 'En die gewone zou ik niet nemen, want daar zitten veel te weinig versnellingen op voor zover ik kan zien. Op weg naar Vaals heb je flink hoogteverschil te verwerken en dan sta zo stil.'

'Gaan we fietsen?'

'Lijkt me leuk.'

'Doen we. Maar wel een beetje rekening houden met mij, hè! Ik ben een rookie hier. Wil niet elke dag het onderspit delven.'

'We gaan ook wandelen. En dat ben je wel gewend van je vakanties met je ouders.'

Hij had gelijk, maar ik maakte hem duidelijk dat ik niet aan mijn ouders wilden denken.

'Sorry.'

We werden uit ons tweegesprek gehaald door de man van de receptie. 'Even opletten, heren! Jullie tent staat daar.' Hij wees naar een hoek. 'Die moeten jullie straks even in de auto leggen. Hij was hier keurig op tijd hoor, maar vandaag is er hier geen enkele droge bui geweest, vandaar dat ik hem niet heb kunnen opzetten. Jullie mogen gebruik maken van een van de huisjes die we dit jaar voor het eerst hebben hier. Het enige dat ik van jullie verwacht, na afloop van jullie veertien dagen, is een goede recensie.'

'Maa… ' probeerde ik iets in te brengen wetende dat een huisje ongetwijfeld veel duurder zou zijn.

'Alles is geregeld en betaald, hoor! Maak je om mij en mijn bloedjes van kinderen maar geen zorgen.'

Ik keek Stef aan en die haalde zijn schouders op. Toen hij gezegd had dat alles geregeld was had ik aangenomen dat hij van alles op de hoogte was, maar nu twijfelde ik daar aan. Later navragen dus.

'Oh ja,' kwam er nog een opmerking van de baas van de boel, 'Jan en Riet wonen links naast jullie. 'Het kan zijn dat je Jan af en toe tegenkomt op jullie veranda. Hij is wat in de war soms. Absoluut niet gevaarlijk of lastig, maar gewoon warrig. Je mag hem gewoon zeggen dat hij moet verkassen.'

'Is dat Riet van de koffie?' vroeg Maria.

'Ja. Wijd en zijd bekend hier. Ze komen hier al van lang voor mijn tijd.'

Dat moest dan al heel erg lang zijn, bedacht ik me terwijl ik de leeftijd van de man probeerde in te schatten; iets dat mislukte.

'Maar dit jaar voor het eerst zonder tent of camper. Ze zijn er te oud voor. Daarom waren ze ook heel blij dat wij nu die huisjes hebben. En ja, Riet zal jullie ongetwijfeld uitnodigen voor de koffie, maar dat mag je gerust weigeren.'


* * * 



'Vind je het niet prachtig?' vroeg Stef me toen we al onze spullen hadden opgeruimd in het huisje dat voor twee weken van ons zou zijn.

'Jaa,' verzuchtte ik. 'Net een relatie met jou en nu al samenwonen! Beter kan gewoon niet!'

'Malloot! Het is maar voor twee weken hoor!'

'Twee weken die ontzettend lang gaan duren, want ik wil niet hebben dat jij de dagen gaat aftellen of dat soort ongein! Afgesproken?'

'Ja, baas!'

Ik rende op hem af, kreeg hem te pakken en drukte een zoen op zijn lippen. Verdere amoureuze bezigheden werden voorkomen, omdat er op de deur werd geklopt. Even bleven we beiden staan kijken naar elkaar. Toen besloot ik toch maar te reageren op het eerdere geklop, liep naar de deur en opende deze.

'Ah, onze buren!' zei een oudere dame. Beter gezegd een dame in de leeftijd van een oma die ik nooit had gehad. Ze was modern gekleed in spijkerbroek en een vrolijk gekleurd shirt. 'Hebben jullie al gegeten?'

'Nee, mevrouw!'

'Pfff, zeg hoor eens! Ik ben geen mevrouw hoor! Ik heet Riet en mijn man heet Jan. We zijn dan wel flink veel ouder dan jullie, maar elkaar bij de voornaam noemen is wel zo prettig. Vind je niet?'

Haar tongval was duidelijk Amsterdams. Ik knikte, omdat ik het idee had dat ze nog veel meer wilde vertellen.

'En ik dacht dus, die twee hebben een flink eind gereden, Jan zag een sticker op de auto van Hasselt, nu net hun huisje ingericht en dan hebben ze vast geen zin meer in zelf iets te eten maken en al helemaal geen zin om naar het dorp te gaan voor een restaurant en dus zou ik pannenkoeken kunnen bakken, als jullie dat lusten in elk geval.'

'Ja, zeker wel!' bracht ik uit, 'Maar wij willen u euh … jullie niet tot last zijn. Jullie hebben tenslotte ook vakantie.'

'Kom zeg! Tot last zijn! Ik bak al jaren pannenkoeken en dat soms voor heel grote gezelschappen, dus daar is absoluut geen sprake van.' Ze keek op haar horloge en stelde voor dat we over een half uur bij hen zouden aanschuiven. Ik vond het prima.

'Maar we hebben woensdag nog pannenkoeken gehad!' beklaagde Stef zich pas toen Riet weg was.

'Tja, dan had je maar moeten ingrijpen, dude! Had je moeten zeggen dat je niet opnieuw pannenkoeken wilde eten. Trouwens, ik lust altijd pannenkoeken!'

'Ik was bang dat ik er geen woord tussen zou krijgen.'

'Dat lukte mij ook bijna niet. Als ze met die koffie van haar ook zo overtuigend is, dan zijn onze magen na deze vakantie flink geteerd!'

Stef moest lachen en ik besloot hem nog eens stevig beet te pakken en onze dertig minuten te gebruiken voor nog wat gezoen en ander lichamelijk contact.


* * *


De pannenkoeken waren overheerlijk! Ik heb altijd gezegd dat die van Stefs moeder de allerbeste waren, maar na een stuk of zeven wist ik het zo net niet meer. Een rangschikking maakte ik niet. Daar waagde ik me niet aan. We hadden ijs na en ook dat was lekker. Daarna kwam haar vaste vraag: "Koffie?" En ook dat sloegen we niet af. Onderwijl vroeg ze ons het nodige en vertelde ze zelf ook heel veel. Zij en haar man hadden vijf kinderen en inmiddels tien kleinkinderen. De oudste kleinkinderen hadden het nog niet toe aan kinderen en aan de manier waarop ze dat zei, was het te merken dat ze dat jammer vond. De rol van overgrootmoeder zag ze wel zitten. Toen we na de koffie op wilden stappen, vroeg ze of we van spelletjes hielden. En ja, toen was ik verkocht! Heb ik al gezegd dat ik van spelletjes hou? Ze had een hele verzameling meegenomen en binnen de kortste keren was ik helemaal in mijn element. Als ik een spel speel, ga ik er helemaal in op. Wil ik winnen ook! Maar, ik kan ook uitstekend tegen mijn verlies! Maar winnen, daar zet ik me voor in! En … ze had ook spelletjes die ik niet kende, maar wel degelijk wilde leren spelen. Het werd snel laat en toen we na het zoveelste spelletje dan toch eindelijk opstapten, liep ze met ons mee naar buiten en kwam ze met dezelfde mededeling over Jan als wij eerder te horen hadden gekregen.

'Je moet het hem maar niet kwalijk nemen,' zo besloot ze. 'Hij is erg in de war soms. Meestal gaat het heel erg goed, maar af en toe … '

'Dat moet heel lastig zijn,' zei ik meelevend.

'Ja. Maar ik ben blij dat ik hem nog heb, en dat we ook dit jaar nog op vakantie konden gaan!'

Ik kreeg steeds meer het idee dat Riet een vrouw naar mijn hart was. Er kwam echter toch nog een vraag.

'Zijn jullie … euh hoe formuleer ik dat netjes?'

Stef was haar voor. Hij wilde haar waarschijnlijk niet laten worstelen met woorden in haar hoofd en meende goed aan te voelen wat ze wilde vragen. 'Ja, wij zijn homo. We hebben sinds een paar dagen besloten dat we samen een relatie willen. We kennen elkaar al ons hele leven lang, maar van iets echts was het nog niet gekomen.'

Hij omschreef het leuk en ik was benieuwd wanneer het wel tot iets echts zou komen, als je begrijpt wat ik bedoel.

'Ik vind het prima, jongens! Een van onze zoons woont ook samen met zijn vriend en het is heerlijk om te zien hoe goed ze voor elkaar zijn. Geniet van elkaar, zou ik willen zeggen. En als we jullie kunnen helpen met het een of ander, gewoon vragen. Jan kent de omgeving heel erg goed en weet de mooiste wandelpaden, ook de niet gemarkeerde, hier in de wijde omgeving. En … ik heb de koffie altijd klaar. En als hij niet klaar is, dan heb ik hem heel snel gezet. Thee kan ik ook maken hoor, als jullie dat liever hebben!'

We namen afscheid en gingen naar ons huisje. Moe van de drukke dag liet ik me op de bank neervallen. Stef plofte naast me naar en legde meteen zijn hand op mijn bovenbeen en begon die te strelen.

'Mmmm,' kreunde ik vergenoegd. 'Dat voelt goed, lieve Stef.'

'Dat vind ik ook, schat. Je vind het toch niet erg dat ik "schat" zeg, hè?'

'Natuurlijk niet, man! Dat is toch prima!'

'Nou ja, … '

'Gewoon dingen uitproberen, schat. Als er iets is dat een van ons beiden, of ons beiden, niet bevalt, dan merken we dat vanzelf.'

'Ja. Zullen we gaan douchen?


* * *


Een tijdje later lagen we dicht tegen elkaar aan in bed. Al onder de douche had ik me bedacht dat dit huisje een uitstekend alternatief was voor een tent. In onze eigen douche konden we doen wat we wilden. Toen we naakt tegenover elkaar stonden waren we al beiden flink opgewonden en onze pikken stonden rechtop. Eerst maakten we ons nat en zeepten we ons in, terwijl we onze ogen goed de kost gaven. De opwinding nam bij mij flink toe. We spoelden ons af en daarna ging ik op mijn knieën voor Stef zitten. Al snel had ik hem flink aan het kreunen en iets later spoot hij mijn mond vol. Daarna deed hij hetzelfde bij mij. Het was heerlijk. Handwerk was altijd goed geweest, maar een ander die je klaarmaakt … ja daar wil ik wel een rangschikking in maken.

Ook het liggen in een echt bed heeft mijn voorkeur boven een campingmatrasje, hoezeer Stef mij ook verzekerd had dat die van hen prima waren. Dit voelde voor mij stukken beter. Meer ruimte, mijn eigen kussen die Grace ook mee had gestuurd hierheen en die niet met Maria en Lisa verder was gegaan, lekker bloot tegen elkaar aan en toen ik in slaap dreigde te sukkelen stelde Stef een laatste spelletje voor. Ik dacht dat het seks zou zijn, maar vergiste me flink.

'Ik stel jou een vraag waarvan ik het antwoord dat ik verwacht al heb opgeschreven. Als ik gelijk heb, verdien ik één punt. Als ik het fout heb, krijg jij het punt.'

Eenvoudig. Maar wel bedoeld, zo had hij toegelicht, om elkaar nog beter te leren kennen.

'Oké, kom maar op met je vraag.'

Stef ging rechtop zitten, haalde een schrijfblok en pen van zijn nachtkastje en schreef iets op. Toen kwam zijn vraag: 'Zou jij naar een naaktstrand willen?'

'Oké … daar moet ik over nadenken.'

'Wat!!!'

Zijn verbazing snapte ik niet. Voelde ook meteen aan dat ik grote kans had om een punt te scoren en dat beviel me wel. 'Is het een gewoon naaktstrand?'

'Doet dat er iets toe? Waarom zeg je niet meteen "nee"! Want zoiets wil jij toch niet?'

Op z'n tijd – op dat moment dus ook – hou ik wel van wat slap ouwehoeren. Maar tegelijkertijd was het meer voor mij. Een gewoon naaktstrand zag ik wel zitten, maar … en meteen begreep ik ook dat die overweging alles te maken had met een vooroordeel, iets dat ik dus niet hardop moest uitspreken. 'Een gewoon naaktstrand is een naaktstrand waar vrouwen zijn, mannen, kinderen, opa's en oma's. Snap je?'

'Ja. Denk dat ik begrijp wat je bedoelt. Maar … dat andere,' ook hij begreep waarschijnlijk dat het beter niet hardop uitgesproken kon worden, 'wil je dus niet.'

'Helemaal juist! En daarom is die vraag van jou niet met een "ja" of "nee" te beantwoorden voor mij. Maar … ik zal je tegemoet komen. Laten we deze eerste vraag zien als een oefening. Morgen stel je me een andere vraag, maar dan wel duidelijker. Oké?'

'Nee! Ga er nu gewoon van uit dat het een gewoon naaktstrand is, zoals jij omschreef. Zou je er dan heen willen of niet.'

'Alleen maar als jij met me mee zou gaan.' Ik wist het. Nog steeds geen echt antwoord op zijn vraag.

'Met jou kun je soms ook geen kant uit! Maar ik capituleer. Laat maar lekker. Morgen probeer ik het wel opnieuw.'

'En dan wel wat duidelijker graag met je vraag!' Ik kreeg een kussen tegen mijn hoofd en werd daarna stevig in de houdgreep genomen. Niet dat ik dat erg vond. Zo kon ik zijn heerlijke lijf heel goed tegen het mijne voelen. We stoeiden lekker met elkaar. Lieten onze handen toe op plaatsen waar we dat eerder nooit hadden gedaan en werden lekker moe. Uiteindelijk kropen we dicht tegen elkaar aan en praatten zachtjes nog wat met elkaar. Toen ik opnieuw in slaap begon te vallen, waarschuwde mijn liefste mij dat ik mijn onderbroek moest aantrekken. Zo lief van hem!

Het was een bijzondere dag geweest. Eerst Remi. Toen mijn eigen sores. Allerlei gedachten hadden zich aan mij opgedrongen en pas na een goed gesprek was het rustiger geworden in mijn hoofd. Vanaf dat moment had ik in een soort van flow gezeten. Ineens was het allemaal anders geweest. Ik had me overgegeven aan dat wat er was en wat zou gaan komen en alles had goed gevoeld. Heerlijk!



Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 166
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 184 keer
 

Plaats een reactie

Vorige

Terug naar Lucky Eye

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 0 gasten


cron