Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief


Forumindex  • Verhalen, gedichten en andere teksten  • Lucky Eye
 
 
 
 

Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief

EEN FLUISTEREND HART

Plaats een reactie

Bericht EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 10 oktober 2020 05:47

Een verhaal van Lucky Eye

Met dank aan Benjamin van der Weg voor zijn hulp tijdens de eerste zeven hoofdstukken en Sjack013 die een aantal hoofdstukken doornam om fouten er uit te halen.



Disclaimer:
Dit verhaal is niet gebaseerd op feiten. Elke overeenkomst met gebeurtenissen, personen, plaatsen en tijden berust dan ook op toeval.




EEN FLUISTEREND HART




Hoofdstuk 1

'Prachtig, lui! We hebben het met elkaar gefikst!' zei mijn baas – Hans Mandemaker – terwijl hij zijn glas bier hief om te toosten met zijn vrouw Addy, Desmond, Harry, José, Janine, Karel, Marci, Remi, Selwyn, Yvette en mij. De reservering voor het feest op de maandagavond was pas op de vrijdag daarvoor binnengekomen en dat had voor de nodige stress gezorgd. De inkoop was nog wel de minste daarvan. Veel meer moeite had Addy moeten doen om personeel voor die avond bij elkaar te krijgen. Er waren natuurlijk vaste krachten voor de bediening, maar die hadden er al een hele dag opzitten aangezien het hoogseizoen was en het restaurant dan ook op maandag een geliefde pleisterplaats was voor allerlei eendaagse busreizen. Er waren natuurlijk zat vakantiekrachten. Sommigen daarvan – de jongsten – mochten echter niet ingezet worden in de avonduren en zeker niet na middernacht. En daarom was het ook dat ik gistermiddag was gebeld of ik kon komen helpen. Addy had zich bezwaard gevoeld mij te vragen, omdat ze wist dat maandag mijn vaste vrije dag was. Het maakte mij niet uit. Die dag moest ik sowieso een middagdienst draaien, omdat ik eerder eens een dienst had moeten ruilen en ik met Kees afgesproken had dat we dat buiten de boeken zouden houden: gewoon onderling ruilen zonder gedoe. Dat ik nu twee diensten zou draaien vond ik niet erg. Snel stuk te krijgen was ik niet en daarbij vond ik het heel erg leuk werk. Natuurlijk was het af en toe flink pezen en maakte het me behoorlijk moe, maar het gaf me op de een of andere manier ook een enorm stuk energie. Wellicht kwam dat ook omdat ik van en naar huis fietste en dat betekende voor mij van Zwolle naar Giethoorn een afstand van bijna 40 kilometer enkele reis; een fietstocht van ongeveer twee uur. Ik vond het prima. Ik had een racefiets en vond het fijn om flink hard te trappen. Het vakantiewerk maakte dat ik in de lange vakantie na het eindexamen wat om handen had en het verdiende nog leuk ook.

'Bedankt dat jullie bereid waren om hier te zijn vanavond en dit feest voor het zilveren bruidspaar, dat het zoals jullie weten op dit moment niet gemakkelijk heeft vanwege de terminale ziekte van Peter, tot een onvergetelijke dag te maken,' besloot Hans zijn korte, geïmproviseerde speech. Het bedankje van de baas werd met luid gejuich en een opnieuw heffen van de glazen begroet en ook ik deed daaraan mee. Maar toen stond ik voor een dilemma, een netelig vraagstuk dat ik al bijna de hele avond voor me uitgeschoven had tot dat moment in de hoop dat …

Toen de eerste gasten die avond vertrokken waren, was er al melding gemaakt van potdichte mist. Alle medewerkers wisten dat je na een late avonddienst kon blijven slapen. Op de zolder van het restaurant, boven de verdieping waar de familie Mandemaker woonde, stonden zes eenpersoonsbedden en die waren volgens Addy heel snel op te maken. Nog nooit had ik er gebruik van gemaakt en eigenlijk wilde ik dat ook nu niet.

Het gezellig afsluiten na de drukte van die avond liep op z'n einde. Tijd om op te stappen. De meesten woonden in de buurt. Een paar waren met eigen vervoer en anderen hadden ervoor gezorgd dat ze opgehaald werden. Niemand ging de kant van Steenwijk, waar Remi woonde, op en ook Zwolle, mijn woonplaats, lag niet op iemands route. Remi had al aangegeven dat hij zou blijven slapen.

'Ga je naar huis, Marc?' vroeg Addy me.

'Ik denk het wel.'

'Je bent gek!' liet Remi zijn mening duidelijk horen.

'Dank je.'

'Ik bedoel maar, ik ga nog niet eens terug naar Steenwijk op de fiets met dit weer! Gewoon niet vertrouwd, man! En jij moet nog veel verder!'

Dat laatste was het enige feit. Maar me snel laten overhalen, dat zat niet in mijn aard. Ja, ik ben eigenzinnig. Ik doe dingen op mijn manier en als er een besluit genomen moet worden, doe ik dat graag op grond van mijn eigen waarnemingen en dus liep ik door het restaurant in de richting van het terras. Achter me hoorde ik Remi tegen Addy zeggen dat ik echt knettergek was. Haar reactie, zo die er al was, hoorde ik niet. Op het terras keek ik in de richting van de gracht waar overdag de rondvaartboten aangemeerd lagen. De mist was een dikke brij en ik kon het water niet eens zien. Hier was het zicht dus duidelijk heel erg slecht. Mijn route naar huis liep onder andere over de weg tussen de twee gedeelten van de Belterwijde door en ik kon me voorstellen dat de mist daar nog dichter zou zijn. Water en mist trekken elkaar op de een of andere manier aan. Met de handen in de zakken van mijn nette zwarte broek keek ik voor me uit naar het niets. Er was gewoon niets te zien. Alleen maar mist. En dat terwijl ik heel erg goed wist wat er allemaal te zien was aan de overkant van de gracht. In mijn pauzes zat ik graag aan de waterkant. Meestal met iets om te eten. Pauzes zijn daar geschikt voor. Ik kende de tuin aan de overkant heel erg goed. De bewoners daar kenden mij ook inmiddels. Als ze, zolang het licht was, bezig waren in hun tuin – een echt plaatje – en mij zagen, groetten we elkaar. Ik had geen zin om te blijven. Ik wilde naar huis. Naar mijn eigen bed. Daar sliep ik altijd het beste. Raar eigenlijk want … nou ja … Uiteindelijk besloot ik om toch maar te blijven. Het kon gewoon niet anders. Blijven betekende wel dat ik twee berichtjes moest versturen. Reacties kwamen snel. 'Het zit echt potdicht,' zei ik toen ik terug in het restaurant was, 'en daarom blijf ik graag slapen.'

'Ben je altijd zo eigenwijs dat je het eerst zelf moet zien in plaats van iets aan te nemen van een ander!' kwam de kribbige opmerking van Remi.

'Zit niet te zeiken, joh,' reageerde Addy voor mij. En ik besloot er verder geen woorden aan vuil te maken.

Even later stonden Remi en ik samen in de badkamer op de eerste verdieping. Een ruime, modern ingerichte ruimte die ik goed kende. Bij mijn kennismakingsgesprek – het was geen sollicitatie geweest omdat Stef mij had voorgedragen en ze hier heel blij waren geweest dat er zo snel voorzien kon worden in de vacature – was Addy heel duidelijk geweest. Ze vond het prima dat ik van plan was op de fiets te komen vanuit Zwolle, maar wilde wel dat ik dan zou douchen in plaats van mijn zweet alleen maar te verdoezelen met een spuitbus. Ik vond het prima. Kreeg op de overloop de kast aangewezen waar ik washandjes, handdoeken en nog veel meer spullen kon vinden en ook wees ze me op de lijntjes op zolder waar ik mijn fietskleren kon hangen om te drogen. In het voorgedeelte hadden we ons uitgekleed en ik had gemerkt dat Remi zijn ogen goed de kost had gegeven. Ik had het verwacht. Toen Remi had gevraagd of hij zich nog even mocht douchen had Addy ons gezegd dat dat prima was, maar alleen als we op zouden schieten en vanwege de tijd samen zouden douchen. Ze had mij gevraagd om ons beiden van van alles en nog wat te voorzien, omdat ik de weg wist. Vervolgens had ze er nogmaals op aangedrongen dat we voort zouden maken, want Hans en zij wilden ook nog douchen alvorens ze in bed zouden stappen. Samen douchen scheelde gewoon tijd en ik vond het geen probleem. Had het vaker gedaan. Remi was net als ik homo, maar ik zou nooit iets met hem willen. Hij was … anders. Flirterig. Vrij. Te vrij. Vaak dubbelzinnig in zijn woorden en af en toe handtastelijk. Al een paar keer had ik hem, als we samen dienst hadden, een tik over zijn vingers moeten geven. Woorden leken niet echt tot hem door te dringen, want natuurlijk had ik hem de eerste keren dat hij mij opzettelijk en onnodig aanraakte gewaarschuwd. En nu keek hij en leverde commentaar op dat wat hij zag.

'Ik wist dat je borsthaar had, maar niet dat het zoveel was. Scheren is in hoor!'

Reageren was ik niet van plan. Ik zuchtte eens diep.

'Een streepje van je navel naar de rand van je boxer vind ik sexy, maar bij jou is het een waaier. Gewoon veel te veel!'

En dat was alleen nog maar toen ik mijn witte overhemd had uitgetrokken. Als kind was ik niet onzeker over mijn lijf. Dat kwam pas toen ik in de laatste klas van de basisschool zat en ineens alles anders leek te worden. Ik kreeg schaamhaar, haar op de binnenkant van mijn dijbenen, een groeispurt, werd 's nachts soms wakker met een natte vlek in mijn onderbroek, en mijn lid was vaak op de meest gekke momenten keihard ineens. Toen sloeg de onzekerheid toe, omdat ik dat alles vreselijk vond! Het haar liet ik verdwijnen met het scheermes van mijn vader, maar … het bleek onbegonnen werk. Bovendien veroorzaakte het een vreselijke jeuk toen het weer begon te groeien. Gelukkig was er iemand die mijn niet goed in het vel zitten opmerkte en de taak op zich nam mij te begeleiden. Hij zorgde ervoor dat ik door die moeilijke periode heen kwam. Hij stond me met raad en daad terzijde, was er voor mij. Een mentor als het ware. Toen zo rond m'n zestiende verjaardag de eerste borstharen kwamen, liet ik het gewoon zitten en merkte ik de uitbreiding zonder aanvechtingen op. Het hoorde bij mij. "Je kunt het niet anders maken, Marc!" had hij me altijd voorgehouden. "Neem het zoals het is. Ga geen gekke dingen doen." Vanwege zijn beroep had hij me laten beloven dat ik geen tatoeages zou laten zetten, absoluut niet zou roken en tot mijn zestiende geen alcohol zou gebruiken. Ik had het door hem opgestelde contract getekend en op mijn zestiende verjaardag had hij mij uitbetaald. Nog steeds hield ik me aan de voorwaarden van onze overeenkomst. Niet omdat ik daartoe verplicht was, maar gewoon omdat het me goed beviel en ik wel inzag dat hij het beste met me voorhad. Hij had me ook begeleid bij mijn homo-zijn en ook dat vond ik prettig. Zeker omdat hij daar als volwassene ervaring mee had. Hij was het zelf ook. Natuurlijk had ik hem naar seks gevraagd. "Wanneer ga je dat doen?" Een theoretische verhandeling was gekomen, waaruit ik begreep dat je het eigenlijk kon doen wanneer je maar wilde. Ik had het gereedschap, ik kon opgewonden raken van een leuke jongen, maar … hij was van mening dat ik het alleen moest doen als ik het ook echt wilde. "Werkt dat bij jou ook zo?" had ik gevraagd. Dat bleek niet zo te zijn, maar van zijn manier van doen werd je niet echt gelukkig, zo verzekerde hij me. Heel vaak en heel lang praatten we er daarna samen over en langzaamaan begreep ik wat hij bedoelde.

Toen ik de riem van mijn broek losmaakte, de rits naar beneden trok en de broek liet zakken kwam de volgende opmerking van Remi.

'Een onderbroek! Man, dat is al jaren uit de mode! Die koopt je moeder zeker voor je bij de Zebra!'

De samentrekking van Zeeman en Wibra herkende ik, maar zo langzamerhand werd ik het gezeik van Remi zat. Ondanks dat ene wist ik me nog te beheersen. Even later stonden we bloot onder de douche naast elkaar en voelde ik dat hij me nog steeds uitvoerig bekeek.

'Je hebt een pik met een tuitje.'

Ja. Alsof ik dat niet wist. Genetisch bepaald wellicht? Alsof hij mijn gedachten kon lezen, kwam zijn volgende vraag.

'Heeft je vader dat ook?'

Aangezien ik het niet wist, haalde ik mijn schouders op. Ik heb mijn vader wel eens bloot gezien, maar daar heb ik niet echt op gelet.

'Volgens mij ben je wel een braaf jochie. Niet dan?'

Een stomme opmerking en ik besloot niet te reageren. Werkte meestal het beste bij hem.

'Het zonnetje in huis!'

Ik slaakte een putdiepe zucht. Ik was moe en had absoluut geen zin meer in zijn opmerkingen, vragen, gezeur.

'Het lievelingetje van zijn mama … '

Woede voelde ik. De controle was weg. Een uitbarsting kon ik niet meer inhouden en met opeen geklemde kaken brieste ik: 'Nog een keer een opmerking over mijn moeder en, geloof me, ik sla je op je bek!'

'Sorry. Ik wist niet dat het onderwerp "moeder" zo gevoeli… '

Mijn rechter vuist schoot in de richting van zijn kaak. Ik zag hoe hij zijn armen in verdediging optrok en stopte op tijd zodat ik hem niet raakte.

'Oh. Echt serieus dus.'

Heel even was hij stil. Onder de indruk wellicht. Maar … bij Remi duurde dat nooit lang. Jammer genoeg.

'Hé, we hebben beiden een litteken op onze buik,' zei hij me.

Ik keek naar het genoemde gedeelte van zijn lijf en zag behalve zijn opgerichte pik een herinnering aan een operatie op de rechterkant van zijn lijf.

'Die van jou is groter.'

Even bekroop me het gevoel dat het weer een dubbelzinnige opmerking van zijn kant was, maar al snel realiseerde ik me dat hij het dit keer serieus bedoelde. Vergelijking van twee harde lullen was namelijk niet mogelijk, want die van mij was niet in erectie. En dus moest het wel gaan om het litteken dat bij ons beiden niet bestond uit de drie kleine gaatjes van een kijkoperatie die veelvuldig werd toegepast. Daarna wees hij me op nog twee littekens bij mij. Alsof ik dat zelf niet wist. De vierde zag hij niet.

'De staat van onze jongeheren is een duidelijk teken dat de opgetogenheid niet wederzijds is.'

Ditmaal wel een opmerking met een seksuele lading.

'Ik ben in elk geval blij jou eens helemaal bloot te zien.'

Ik vond het niet nodig te reageren.

'Toe, man! Kijk nou eens!' drong hij aan.

'Ik had hem al gezien, Remi. Hij is overduidelijk aanwezig, maar we moesten opschieten en als ik de tijd neem om jouw harde uitvoerig te bewon… '

'Oh, je bent bang dat je gecharmeerd raakt van mijn mannelijkheid?'

'Laat je nakijken, Remi! Ik hoef niets van je!'

'Maar jij bent wel heel erg mooi! Ik wist niet dat je zulke behaarde benen had, gast! Ik dacht dat wielrenners hun benen altijd schoren. Maar zoals ik al zei op je bovenlijf ben je te behaard. Nooit gedacht aan scheren?'

Ik reageerde op zijn eerste opmerking over mijn benen met de woorden: 'Ik ben geen wielrenner.'

'Niet? Maar je fietst elke keer dat je hierheen komt zo'n twee uur op een racefiets! En dan ook nog weer terug!'

'Ja. En toch geen wielrenner. Ik rij voor mijn plezier en niet voor mijn beroep.'

'Oh. Het gaat om de definitie. Prima. Maar ik heb daar niet zoveel mee. Je rijdt hard en daarmee ben je voor mij een wielrenner. Maar nu terug naar dat wat mijn ogen zien, als je het niet erg vindt.'

Tijd om iets te zeggen kreeg ik niet want hij ging meteen verder.

'Je pik lijkt me van leuk formaat als hij hard is. Hoeveel centimeter heb je?'

'Ik weet het niet,' reageerde ik omdat ik het nooit gemeten had.

'Nooit gemeten?'

Ik schudde m'n hoofd.

'Wie meet zoiets moois nou niet,' zei hij op niet begrijpende toon.

Uit stiekem vergelijkend warenonderzoek onder de douche na de gymlessen wist ik dat ik in slappe toestand niet een kleintje had. Maar … om daar nou zo'n drukte om te moeten maken, dat snapte ik niet.

'Waarom ben je niet hard? Vind je mij niet mooi?'

'Ik ben moe, Remi, en daarom heb ik geen erectie.'

'Daar weet ik wel iets op.'

'Eh! Waag het niet!' sprak ik vinnig toen ik zag hoe Remi's hand zich in de richting van mijn kruis begaf.

'Echt niet? Geen zin om even wat te spelen?'

'Schiet op, jongens! Wij willen ook nog douchen!' klonk de stem van Hans op de gang en hij liet er een lichte roffel op de deur op volgen. 'Jullie rugtassen staan bij de trap naar boven.'

Mijn rugzak. Die was ik helemaal vergeten. Gelukkig had Addy – en niet Hans – er wel aan gedacht. Extra spullen voor een onverwachte logeerpartij maken deel uit van de inhoud. Zoals: twee onderbroeken, een paar T-shirts, een handdoek, een tandenborstel hoewel nu niet echt nodig want ik had er één voor Remi en mezelf uit de kast gehaald, tandpasta, sokken, en een lange broek. 'Geen tijd, Remi! De baas roept!'

'Maar als we wel tijd hadden gehad?'

'Ook dan niet. Je hebt me verteld dat je een relatie hebt.'

'Nou? En?'

'Voor mij ben je dan verboden terrein.'

'Kleinburgerlijk hoor!'

Ik was klaar. Stapte onder de douche vandaan en droogde me snel af, trok één van de badjassen die ik gepakt had aan en poetste bij de wastafel mijn tanden. Remi stond al snel naast me, maar had niet de moeite genomen zijn badjas aan te trekken. Inwendig moest ik erom lachen. Zo was Remi. Ik spuugde de tandpastaresten uit, spoelde de wasbak schoon, pakte mijn kleren op en verliet de badkamer. Op de overloop deed ik de werkkleding in de wasmand en met de rest en mijn rugzak liep ik naar de zolderverdieping. Remi, inmiddels toch in badjas, volgde me al snel. Twee van de zes eenpersoonsbedden waren keurig opgemaakt. Addy kon snel werken, zo bleek maar weer eens. Tussen de twee bedden stond een nachtkastje. Het zolderraam stond op een kiertje open. Op de bedden lagen een T-shirt en een boxer. Waarschijnlijk het eigendom van Hans en heel lief bedoeld van Addy, maar de boxer zou ons beiden veel te groot zijn. Ik pakte hem op en met de duimen in de tailleband zag ik hoe wijd het ding was.

'Die past ons niet,' merkte Remi op.

'Het T-shirt zal nog gaan … '

'Als kort jurkje.'

'… maar die boxer echt niet.'

'Bloot dan maar?' klonk het als een voorstel uit Remi's mond.

'Voor mij niet nodig,' reageerde ik en liet aan Remi de inhoud van mijn rugzak zien.

'Ben je altijd zo goed voorbereid?'

'Wat kleren en logeren betreft wel. Ik hou ervan om niet voor verrassingen te komen staan.' En dat gezegd hebbende, trok ik de badjas uit, stapte ik in een schone zwarte onderbroek en trok ik een van mijn eigen T-shirts aan. De gebruikte spullen – sokken, onderbroek en onderbroek – hing ik aan een lijntje en stapte vervolgens in bed. Vanuit liggende positie sloeg ik Remi gade. Hij maakte zich op om ook in bed te stappen, maar deed dat op z'n "Remi's". Heel langzaam, alsof hij me met een stripact probeerde te verleiden, gleed de badjas van zijn schouders en vervolgens liep hij bloot nog wat heen en weer om zogenaamd zijn kleren goed op te hangen op een stoel. Hij was mooi. Heel erg mooi. Mijn ding reageerde echter niet. Ik had het vaker gemerkt dat als ik echt moe was hij gewoon niet hard wilde worden. Het lag niet aan Remi.

'Ik zie je wel kijken, dude. Ben je nu wel hard? Vind je me mooi? En nu de waarheid! Waarom was je net onder de douche niet stijf?'

Heel veel vragen tegelijkertijd. Ook zo'n onhebbelijke gewoonte van hem. 'Je ziet er prima uit.' En dat was ook het geval. Hij was een aantal centimeters groter dan mijn 1.80 meter. Slank en het was goed te zien dat hij regelmatig de sportschool bezocht. Hij was strak en had een echte six pack. Prachtig gewoon. Tegelijkertijd wist ik ook dat het showspieren waren. Toen wij samen eens de opdracht van Addy gekregen hadden om de voorraadkamer helemaal leeg te halen, zodat die grondig gereinigd kon worden, was hij degene die als eerste klaagde over spierpijn. Ik had nergens last van. Was sjouwen wel gewend. Heel vaak help ik Stef en zijn vader mee als laatstgenoemde een klus in het weekend of een vakantie had. Stefs vader is hovenier en zijn zoon weet daar inmiddels zoveel van dat hij goed kon meewerken. Vorig jaar werkte hij in de vakanties nog in het restaurant hier, maar hij vond het dit jaar leuker om samen met zijn vader te werken. Hij deed mij dit baantje aan de hand en daar was ik reuze blij mee, want het vakkenvullen bij de Albert Heijn in Zwolle Zuid was ik meer dan zat. Stef en zijn pa kunnen prima samenwerken. Ik ben tijdens dat soort klussen de dommekracht: ik schep vanaf de aanhanger de kruiwagen vol met aarde, krui deze naar de plaats van het werk en leeg hem daar om dat vervolgens enorm vaak te herhalen.

Oké, terug naar een beschrijving van Remi in adamskostuum. Zijn kruis was helemaal kaal. Zijn voorkeur of die van zijn vriend. Voor mij hoefde het niet. Bijwerken vond ik prima, maar zelf zou ik me daar nooit helemaal glad scheren. Hij had lichtblond, half lang haar met slagen erin dat nu donkerder leek omdat het nog gedeeltelijk nat was. Het lichtblonde is niet zijn natuurlijke kleur. Hij verft het en dat is na verloop van tijd duidelijk te zien bij zijn scheiding. Daar is het dan duidelijk niet lichtblond. Zijn lijf is helemaal zonder haren. Bijzonder, vond ik dat. Hij pakte een handdoek en droogde het nog eens af.

'Dat mag ik graag horen,' zei hij toen hij klaar was en de handdoek weglegde.

'Je bent mooi, Remi. Je vriend heeft mazzel dat hij zo'n knappe vriend heeft.'

Remi lachte. 'Je wilt dus niets met me?'

'Nee! Maar waarom bied je het aan? Je hebt een relatie!'

'Een open relatie,' verbeterde hij.

'Oh,' luidde mijn ietwat verbaasde reactie.

'En dan mag ik gewoon alles. Hij ook. Maar je bent wel homo toch?'

'Ja.' Een vraag met een voor mij makkelijk antwoord en iedereen die ernaar vroeg kon van mij dat antwoord krijgen. Ik had ook een vraag voor hem: 'Ben je gelukkig?' Weet niet waar die vraag ineens vandaan kwam. Vroeg het me gewoon af.

'Hmmm, lastig! Ben jij gelukkig?'

'Ja. Ik voel me gelukkig.'

'En toch sla je mij zowat op mijn kaak als ik een bepaald woord een paar keer gebruik.'

'Dat ik me gelukkig voel, wil niet zeggen dat ik geen … tja hoe omschrijf ik zoiets. Ik heb een paar dingen die me uit mijn balans kunnen brengen. Dan is het gevoel van geluk ineens ver te zoeken. Ik werk aan die zaken. Probeer het een plaats te geven. Weet niet of dat me gaat lukken. Maar … kom ik er niet alleen uit, dan ga ik hulp vragen.'

'Wauw, heel openhartig ineens van jou, Marc!'

'Je wilde een antwoord toch?'

'Ja. Dank je. En … al seks gehad?' zei hij toen hij dan toch eindelijk in bed stapte.

Gevoelens. Het had er even op geleken alsof wij een echt gesprek hadden, en met die laatste vraag was dat plotsklaps weer verdwenen.

'Nee.'

'Hoe oud ben je?'

Ik schrok op uit mijn gedachten, die me even hadden weggevoerd van deze zolderkamer. 'Zeventien. In november word ik achttien.' Waarom ik dat laatste had toegevoegd was voor mij een raadsel.

'Wordt het dan niet eens tijd?'

'Bepaalt je leeftijd wanneer je seks moet hebben?'

'Nou ja … nee. Niet echt. Ik was er vroeg bij.'

En ja, toen wilde ik eigenlijk toch wel weten op welke leeftijd hij begonnen was en ik vroeg het hem. Zijn antwoord was kort, maar zorgde wel voor een schrikreactie bij mij. 'Was dat niet erg jong?'

'Bepaalt je leeftijd wanneer je seks moet hebben?' papegaaide hij mijn eerdere vraag.

'Nee. Dat niet. Maar … '

'Jij vindt het te jong.'

Eigenlijk wilde ik het laten zitten. Ik had geen zin in een discussie. 'Ja.'

'Maar mijn vriend is ouder en begeleidde me heel erg goed.'

Des te meer reden voor mij om zijn antwoord onprettig te vinden. Jaren daarvoor had Andre me gewezen op dat wat de wet zegt over seks met …

'Hij is twaalf jaar ouder dan ik ben. Vind je dat ook erg?'

'Laat maar, Remi! Ik ben moe. Geen zin in een gesprek hierover. Bovendien heb ik niet het idee dat het aan mij is om er een mening over te hebben.'

'Diplomatiek antwoord, gast, maar je maakt mij niet wijs dat je er geen gedachten over hebt. Heb je vanwege je normen en waarden Hans ook afgewezen toen hij avances maakte?'

'Ja.' Hans had het inderdaad geprobeerd. Op een rustige avond toen we samen werkten had hij geprobeerd aan me te zitten en ik had hem heel snel duidelijk gemaakt dat ik daarvan niet gediend was.

'Was je niet bang dat hij je zou ontslaan?'

'Nee. Ik pik zoiets van niemand, zoals je zelf ook wel hebt gemerkt. En als hij meent me daarom te moeten ontslaan, dan doet hij dat maar.'

'Jij hebt makkelijk praten. Je bent jong en hebt zo weer een baantje.'

'Wat bedoel je daar nou weer mee!' reageerde ik enigszins boos omdat ik het niet snapte.

'Zoals ik het zeg. Jonge werknemers zijn goedkoop. Ik ben inmiddels 23 en moet dus oppassen. Voor mij tien anderen.'

De toelichting was duidelijk, maar het paste helemaal niet bij Remi. Het had ietwat zwaarmoedig geklonken en zo kende ik hem niet. Remi was altijd zo positief als wat en dit … Maar het klopte ook niet en daarom moest ik er gewoon iets van zeggen. 'Flauwekul, Remi! Je weet net als ik heel goed dat Hans de baas in de keuken is en dat Addy de rest allemaal regelt en dus ook de personeelszaken. Zij neemt mensen aan en ontslaat ze en Hans zijn mening is daarbij niet van belang!'

'Ja, je hebt gelijk. Je bent scherp. Mijn zielige verhaal haalt bij jou niets uit. Ik had gehoopt dat je me zou willen troosten en me helpen van mijn harde af te komen.'

'En daarom verzin je een verhaal?'

'Af en toe verzin ik iets om te krijgen wat ik wil. Ik vind seks geweldig! Ben er gek op! Krijg er nooit genoeg van! Hou van experimenteren! Kinky dingen! Seks is veel meer dan alleen maar pik in kont of elkaar zuigen! Val ik je nou tegen? Vel je nu wel een oordeel over mij?'

'Nee! Ik hoef niemand te oordelen! Doe dat ook nu niet! En dus ook jou niet!' Het leek erop dat mijn opmerking hem aan het denken zette, want even later bood hij mij zijn verontschuldigingen aan omdat hij mij eerder kleinburgerlijk had genoemd. Ja, hij had toen wel heel snel zijn mening klaar gehad en mij geoordeeld, maar dat was voor mij nog steeds geen reden om hem te oordelen.



Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 154
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 184 keer
Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 17 oktober 2020 06:47

Hoofdstuk 2

Die nacht sliep ik amper. Toen Remi eindelijk zijn mond had gehouden en in slaap was gezakt, sliep ik zelf ook even in. Maar niet voor lang. Ik kende het. Het is me vaker overkomen dat als ik te moe ben, ik over de slaap heen lijk te zijn. Even was ik wel helemaal weg. Maar het was hooguit drie kwartier. Met een luide schreeuw werd ik wakker uit een enge droom. Hijgend en dik in het zweet zat ik rechtop in bed. Ik stapte uit bed en liep naar het raam in de muur. Daar ging ik met opgetrokken knieën zitten en keek opnieuw in het niets. Ik probeerde me het herinneren waar ik op uitkeek. Was dit de voor- of achterkant van het gebouw. Ik wist het niet. Koos ervoor om me de bloementuin van de overburen voor de stellen. De tijd die verstreek zorgde ervoor dat ik weer rustig werd. De inhoud van mijn nachtmerrie was mij onbekend. Iets of iemand had voorkomen dat ik mijn mond kon openen om te praten. Hoezeer ik ook mijn best deed, er was geen enkel geluid uit mijn keel ontsnapt totdat er ineens die schreeuw was geweest. Eng! Ik stond op, trok mijn van het zweet natte T-shirt en onderbroek uit en haalde schone exemplaren – de laatste set – uit mijn rugzak. Remi lag rustig te slapen. Ik benijdde hem. Gebeurde niet vaak, maar dit keer wel.

Echt wakker worden hoefde ik de volgende ochtend niet. Na mijn enge droom had ik namelijk geen oog meer dicht gedaan. Remi was nog diep in slaap toen ik uit bed stapte, mijn kleren oppakte, mijn spullen van het lijntje haalde en beneden de badkamer opzocht. Uit het woongedeelte kwamen geluiden van de familie. Ik hoorde de tv. De kinderen waren dus ook al wakker. Vakantie en dan toch vroeg wakker. Ze leken op mij op die leeftijd, stelde ik vast. Ik waste me, kleedde me aan en verliet de badkamer. Netjes klopte ik aan de deur van het woongedeelte.

'Ben jij mal!' reageerde Addy verontwaardigd toen ze de deur voor mij opendeed. 'Als wij mensen een bed aanbieden mogen ze zich overal vrijelijk in huis bewegen hoor!'

'Sorry. Ik … '

'Je bent netjes opgevoed. Ik begrijp het.'

Er woorden aan toevoegen was niet nodig, zo vond ik.

'Wat wil je eten?'

Ik zei dat ik het zelf wel kon klaarmaken, maar daar wilde ze niets van weten. "Hè, ik ben de moeder hier, hoor!" kreeg ik als reactie. Ik vroeg haar om een kom muesli met yoghurt en een appel erin en ging naast de twee jongens, Laurens en Sander, op de bank zitten. Ze keken iets die ik nog kende van vroeger. Het leek erop dat Ash uit Pokémon iets modernere kleren aan had, maar voor de rest was het precies als vroeger. Behalve dan natuurlijk de monstertjes zelf, want die moesten nu wel tot de zevende generatie of zo behoren.

'Heb jij op zolder geslapen?' vroeg de jongste van de twee broers.

'Ja.'

'Daar zijn spoken!'

'En geesten!' vulde Laurens aan.

Het leek alsof ik in hun achting steeg, want ik had een hele nacht op zolder geslapen. Nou ja … niet echt natuurlijk, maar dat wisten zij niet. Ze bleven me maar aankijken. Verwachtten ze nou een antwoord van mij? Kleine broertjes of zusjes was ik niet gewend. Zelf was ik de benjamin van een gezin met drie kinderen en mijn ouders hadden, gelukkig, besloten er niet nog meer te nemen. 'Niets van gemerkt,' zei ik en bedankte de moeder van de jongens voor de kom en het glas melk die ze voor me neer zette.

'Neem die twee niet te serieus, Marc, ze kijken te veel tv.'

'Echt niet! Op zolder zijn spoken! Ik heb ze zelf gezien!'

'Waar dan?' wilde ik weten en dat had ik beter niet kunnen doen, want toen kreeg ik een heel fantastisch verhaal te horen en dat van de oudste werd gevolgd door een vertelsel van Sander en toen die klaar was kwam de oudste nog met een aanvulling. 'Oh.' was mijn korte reactie. Maar nog steeds zou ik hen moeten zeggen dat ik ze niet had gezien. Ik had dan wel de hele nacht niet geslapen, maar met dat wat zij omschreven had ik geen ontmoeting gehad. De spoken en geesten die mij in de nachtelijke uren wakker hadden gehouden leken totaal niet op dat wat de jongens mij hadden beschreven. Bij mij ging het om heel gewone, nou ja, misschien beter gezegd niet zo gewone gebeurtenissen uit mijn leven. Tenminste … dat is mijn idee erover. Ik besloot dat het beter was om een hap te nemen en mijn ogen te richten op de tv. Doordat ik het liet voor wat het was, werden mij ook geen vragen meer gesteld. Mijn bankgenoten keken ook weer naar de televisie en dus was het rustig. De enig andere geluiden kwamen uit de keuken. Addy moest over een enorme kracht beschikken. Gisteravond was ze later dan ik naar bed gegaan en nu zag ze er zo fris als een hoentje uit. Ze was een mooie vrouw en als ik niet op jongens viel dan … Flauwekul dat soort gedachten! Ik viel op jongens en wist dat dat niet zou veranderen. Had er ook nooit moeite mee gehad. In het begin wel iets natuurlijk, want ik wilde niet anders zijn dan anderen. Maar … jongens waren zo verrekte mooi dat ik er vaak hard van werd en gewoon moest rukken. André had het laatste zetje naar mijn acceptatie gegeven met de woorden: "Zorg ervoor dat je wordt wie je bent!" En dat gehoord en begrepen hebbende, had ik er ook meteen vrede mee gehad. Geen aanvechtingen of zo. Scheelde ook dat ik thuis niet gelovig ben opgevoed, denk ik. Mijn ouders waren niet gelovig. Eén van beiden is nog wel zo opgevoed – weet niet wie – maar dat boek is allang gesloten en dus waren wij kinderen daar ook nooit mee geconfronteerd. Op de basisschool had ik er wel iets over opgestoken, maar het niet echt interessant gevonden. Het christendom niet, maar ook de andere wereldgodsdiensten niet. Ik vond het niet nodig er iets mee te doen. Had het idee dat het mij niet raakte allemaal en ja … als iets mij niet raakt, hoef ik er verder ook niets mee te doen.

Met het ontbijt achter de kiezen vond ik het tijd om naar huis te gaan en dus stond ik op.

'Ga je weer naar zolder?' wilde de oudste van de twee jongens weten.

'Nee, niet nodig. Ik heb alles al mee naar beneden genomen en ga naar de schuur om mijn racefiets op te halen en naar huis te rijden.'

'Is die racefiets van jou?'

'Ja.'

'Wauw! Die is mooi, man!'

'Dank je.'

'Kun je snel?'

De vraag was kort, maar duidelijk. Ik had zin in een grapje. 'Hangt ervan af.'

'Huh?'

'Met de wind in de rug gaat het sneller dan met de wind tegen.' Dat leek hij te begrijpen. Hij knikte in elk geval.

'Mam? Mag ik mee om naar de fiets van Marc te kijken?'

'Doe maar niet, lieverd, je bent nog in je pyjama.'

'Alsjeblieft, mam, ik zal niet lastig zijn.'

Addy stelde mij de vraag of ik het goed vond en aangezien ik er geen probleem mee had, liepen we even later naar het schuurtje toe. Laurens pakte mijn hand toen ik buiten was en op de een of andere manier voelde dat heel erg goed. Er schoot een brok in mijn keel. In de schuur aangekomen, stoof hij meteen op mijn fiets af.

'Hij is echt gaaf, Marc!'

'Dank je!' Me omkleden hoefde ik niet echt. In de badkamer had ik mijn wielrenbroek aangetrokken onder een lange spijkerbroek. Die laatste moest alleen uit en ik moest mijn helm opzetten – maar dat als allerlaatste omdat ik een hekel aan dat ding had – en mijn schoenen en handschoenen aantrekken. Alle drie de items had ik bij de fiets achtergelaten.

'Rare schoenen,' was zijn eerste opmerking toen ik ze aandeed. 'Ze maken zo'n raar geluid en het lijkt alsof je er niet goed op kunt lopen.'

Ik legde hem uit waarom ze er zo uitzagen en dat ze eigenlijk alleen maar bedoeld waren om mee te fietsen en hij vond het reuze interessant om te weten. Daarna volgde de ene vraag de andere op en allemaal in de trant van: "Waar is dat voor?" Ik nam de tijd, beantwoordde ze allemaal rustig en al naar gelang mijn kennis reikte. Toen de stroom eindelijk tot stilstand kwam, bedankte hij mij. Een goed opgevoed joch. Ik bedankte hem omdat hij zoveel belangstelling had en vroeg hem of hij later ook zo'n fiets wilde.

'Ja, echt wel! Ik vind wielrennen prachtig! Ben nu al de beste van de klas en dat op een gewone fiets!'

'Dat is goed, man!' liet ik mijn bewondering blijken.

'Ga je nu naar huis?'

Er werd geklopt, Addy kwam binnen en zei: 'Ik was nog vergeten te zeggen dat ik je salaris heb overgemaakt e… '

'Maar ik moet morgen nog werken?'

'Nee, dat hoef je dus niet! Ga vakantie vieren, Marc! Je hebt de laatste tijd enorm veel gewerkt en Hans en ik zijn heel erg blij met je tomeloze inzet, maar je moet ook de tijd nemen om tot rust te komen. Dus ben je morgen vrij en zien we je na je vakantie graag terug. De uren van morgen betalen wij je gewoon uit.'

'Oké, ik geloof dat weigeren geen zin heeft, als je het zo stelt.'

Laurens begon te lachen. 'Je kent mijn moeder goed.'

'Inderdaad protesteren heeft geen zin. Als ik eenmaal een besluit heb genomen, dan valt daar niet meer aan te tornen. Bovendien zou ik je dan echt voor gek verklaren, zoals Remi je gisteren al noemde.'

'Ach, Remi,' verzuchtte ik, 'een lieve jongen, maar … verder zeg ik niets.'

'Je bent verstandig, Marc.'

'Zei ze dat maar eens tegen mij,' klonk het uit de mond van haar zoon.

Even voelde ik iets van medelijden met de jongen, maar de reactie van Addy maakte me duidelijk dat Laurens' reactie overtrokken was.

'Als jij verstandige dingen doet en zegt, noem ik jou toch ook zo, lieverd! En je weet heel erg goed dat je al heel erg goed bent daarin! En hup nu naar binnen! En waag het niet buiten te blijven drentelen in je pyjama, want ik heb geen zin om ook nog voor verpleegster te moeten spelen in de zomervakantie! Heb je Marc bedankt voor alle vragen die je hem ongetwijfeld hebt gesteld en die hij heeft beantwoord?'

Een teken dat zij haar zoon en mij goed kende. 'Dat heeft hij gedaan,' antwoordde ik voor hem. 'Tot ziens, Laurens! Tot na mijn vakantie!'

'Veel plezier. Waar ga je hee… '

'Wegwezen, jij!'

'Zuid-Limburg, Laurens,' riep ik hem na terwijl hij zich van de schuur naar het huis haastte.

Ik was van plan mijn fiets naar buiten te duwen en op te stappen, maar bedacht me. Ik keek Addy aan, opende mijn mond om iets te vragen, maar slikte de vraag ook weer in.

'Weet je,' zo begon ze, 'wat je nu laat zien, dat deed je in het begin dat je hier was ook vaak. Dan zat je met een vraag, maar stelde je hem uiteindelijk niet. Had je waarschijnlijk het idee dat je als nieuweling niet te veel moest vragen, omdat we jou dan stom zouden vinden. Of zoiets. Maar … ik had gehoopt dat je dat inmiddels had afgeleerd.'

Het was herkenbaar voor mij. Een van mijn opvoeders hanteerde het motto van Michelle uit de tv-serie 'Allo. 'Allo!: "Listen very carefully. I shall say this only once". En daarom besloot ik op een gegeven moment om maar geen vragen meer te stellen. Gelukkig had Remi ook een goede kant en me voorgehouden dat ik moest leren vragen. 'Sorry.'

'Ook zoiets! Niet al te vaak zeggen, man! Kom, schiet je vraag op me af! Als het echt een stomme vraag is, antwoord ik gewoon niet.'

'Maar het is wel heel persoonlijk,' zocht ik nog een uitweg.

'Man, ben ik effe blij! Komen we eindelijk ook eens op dat vlak terecht!'

Haar antwoord snappen deed ik niet, maar toen ik haar zag glimlachen, begreep ik dat ze mij in het ootje nam. Nou ja … misschien was het toch een hint. Ik was gesloten. Ik wist het.

'Ik bedoel maar te zeggen, gewoon vragen, Marc!'

'Weet je het zeker?'

'Ja. Het is goed om, ook in een zakelijke relatie zoals jij en ik die hebben, elkaar af en toe te bevragen over iets persoonlijks. Niet vandaag, maar als je terug bent van je welverdiende vakantie, wil ik jou ook het een en ander vragen.'

'Ohhhh?'

'Ik zal het je uitleggen. Maar het kan wel even duren en dus lijkt het me beter dat je je fiets even weg zet en we erbij gaan zitten. Tenminste … als je tijd hebt.'

Dat had ik. Zag dat ze niet op mijn reactie had gewacht, maar met succes op zoek was gegaan naar iets om op te zitten en met twee houten klapstoeltjes terugkwam. Toen we tegenover elkaar zaten, ging ze verder.

'Laatst zag ik je aan het water zitten in je middagpauze. Je had een boterham in je hand, maar die bewoog geen enkele keer in de richting van je mond. En … je ogen stonden werkelijk heel erg droevig en … nou ja … ik maakte me zorgen om je. En dat is niet het enige dat me opgevallen is. Vaak ga je in je pauzes weg. Enerzijds kan ik het me voorstellen. Even naar buiten, een frisse neus halen, is heel goed. Maar … niet als het pijpenstelen regent! Op de een of andere manier lijkt het alsof je iedereen wil ontlopen. Tijdens je werk ben je naar klanten en collega's charmant en heel sociaal, maar … Laatst kwam ik je tegen in het dorp. Je was toen gelukkig wel bezig met je boterhammen, maar … je liep me straal voorbij. Zelfs toen ik je groette, hoorde en zag je me niet. En dus … wil ik heel graag, dat jij je eens opent naar mij toe. Ik ben er niet alleen voor vragen over het werk en dat soort dingen. Maar als jou iets dwars zit, dan ben ik bereid om naar je te luisteren. Altijd! Duidelijk?'

'Ja. Bedankt.' Ik slikte.

'En nu ga ik zorgen voor de koffie en dan kom jij met je vraag zonder verdere pogingen die alsnog niet te stellen.' Ze pakte haar mobiele telefoon, belde met Laurens en vroeg of hij twee koffie naar het schuurtje wilde brengen. 'Dat is in gang gezet.'

Laurens, nog steeds in zijn pyjama, kwam snel. 'Ik heb het in twee grote mokken gedaan, mam, want anders zou het eroverheen geklotst zijn en dat is zonde.'

'Net als altijd voor de oude meneer Goudsmit,' kwam de reactie van Sander die achter zijn broer binnenkwam met de koekdoos.

De oude meneer Goudsmit. Dat was een verhaal apart.

'Lieverds, jullie zijn geweldig! Dat jullie zelf aan de koek gedacht hebben! Echt heel erg goed!

Ik zag de jongens glimmen van trots. En het voelde geweldig voor me, maar …

'En nu je vraag,' zei Addy toen haar zoons weer terug naar huis waren gegaan.

Eromheen dralen wilde ik niet meer. Ik voelde een soort vertrouwelijkheid tussen ons en dat voelde goed. 'Ben je in verwachting?' Mijn wangen gloeiden ondanks het goede gevoel toch van de blos die erop verscheen.

'Marc! Dit weet nog niemand! Hoe … '

'Een blik in je ogen en af en toe zag ik hoe je met je hand over je buik streek, of hem daar even liet rusten.'

'Ja,' verzuchtte ze. 'Zo'n klein wonder wil je vanaf het allereerste moment beschermen.'

Het was een heel liefdevol antwoord, maar ik voelde het als pijn.

'Niemand weet het nog. Nou ja … de huisarts en ik zijn de enigen. Zelfs Hans heb ik het nog niet verteld. Het ligt wat gecompliceerd. Ik … nou ja … bepaalde dingen weet je ongetwijfeld.'

'Als je bedoelt dat Hans af en toe … Ja. Dat weet ik.' Het helemaal uitspreken was niet nodig. Onze half afgemaakte zinnen waren voldoende. We begrepen elkaar.

'Ik wil dat dat stopt, Marc! Ik wil dat Hans van mij alleen is! Is dat stom?'

'Nee! Naar mijn mening niet. Als ik verliefd op iemand ben, zou ik precies hetzelfde willen.'

'Ik werd verliefd op Hans en wist dat hij ook met jongens seks had. Ik vond het prima. Was hopeloos verliefd en ja … dan lijkt het alsof je ook dat soort dingen pikt. Maar nu … met nummer drie op komst, iets dat hij ook wilde, wil ik dat er dingen veranderen! We werken keihard! Veel te veel soms! Hans is alleenheerser in de keuken en duldt niemand naast zich! Dat moet veranderen! Hij moet tijd gaan maken voor ons! De opvoeding is in de regel alleen mijn taak en dat wil ik niet meer. Hij moet zijn steentje bijdragen! Wat minder in de keuken van het bedrijf en wat meer in onze eigen keuken, om het maar eens zo te zeggen. En … dat gerommel met jongens, daar moet hij ook mee stoppen.'

Iets zinnigs zeggen kon ik niet en dus hield ik mijn mond.

'Als ik hem ga vertellen dat ik zwanger ben, dan … dan zal ik hem voor de keuze stellen. Het wordt het een of het ander.'

'Moeilijk voor je, lijkt me.'

'Ja. Dat wel. Maar anders kan ik het niet. We hebben plannen. We willen uitbreiden, maar dat kan alleen als we genoeg energie daarvoor hebben. En dus moeten we investeren. En dat kan niet met onze eigen inzet. Die zit aan zijn max. Het moet op een andere manier. Maar … dat is allemaal bedrijfstechnisch en daar zal ik je niet mee lastig vallen. Hou je wel voorlopig je mond?

'Tuurlijk! Van mij zal niemand iets horen.'

'En jij? Pas jij ook een beetje op jezelf?'

'Hoe bedoel je?'

'Twee diensten achter elkaar draaien is voor niemand goed, Marc! Als ik het geweten had, was het absoluut niet gebeurd! Iedereen heeft zijn grenzen. Die opzoeken af en toe, daar is niets mis mee, maar erover heen gaan, kan gevolgen hebben. Dus … doe het nooit meer! Ik hou je in de gaten! Kom, wegwezen, jij! En geniet van je vakantie, Marc!'

Maar het kwam er toch nog niet van. Ik zag een vraag op haar gezicht en voelde me haast verplicht om haar te vragen die te stellen. En dat deed ik dus ook.

'Nee. Iets persoonlijks,' luidde haar antwoord.

'Ik dacht dat dat geen probleem was tussen ons,' antwoordde ik uitdagend.

'Oké, maar voel je niet verplicht ook maar iets te antwoorden! Afgesproken?'

Knikken vond ik voldoende.

'Ik weet dat Hans jou heeft lastig gevallen. Heb gezien dat jij je uitstekend wist te verweren. Heb geprobeerd hem toen al wat in te binden. Hem in elk geval verboden het personeel lastig te vallen, omdat ik goede krachten niet kwijt wil raken, maar … weet jij of Hans iets heeft met Remi?'

Lastig. Maar … ik kan niet liegen. In elk geval niet tegen iedereen. En zij was een van die personen. Tegen sommige mensen kan ik keihard de waarheid ontwijken of zelfs een verzonnen verhaal ophangen, maar … bij haar niet dus. Ze bood me een uitweg.

'Als je het niet wilt vertellen, begrijp ik dat. Ik had het ook niet moeten vragen. Sorry.'

'Vannacht heeft Remi me iets verteld, maar … ik vraag me af of het waar is.'

Ze glimlachte. 'Altijd lastig met hem, nietwaar?'

'Ja. Die jongen ratelt aan een stuk door en … nou ja … soms sluit ik me gewoon af.'

'Heel verstandig! Kom ga naar huis!'

'Nee.' En toen vertelde ik haar wat Remi me had verteld over Hans. Dat Remi hem niet had kunnen weigeren omdat …

'Wat een flauwekul!' zei ze toen ik uitgepraat was. 'Remi weet heel goe… '

'Dat zei ik hem dus ook. En daarom weet ik dus ook niet zeker of hij wel of niet iets heeft of heeft gehad met Hans. Begrijp je?'

'Ja. Maak je er maar geen zorgen om. Ik kom er wel achter. Straks onderwerp ik de schone slaper aan een derdegraadsverhoor en daarna is mijn wettige echtgenoot aan de beurt!'

Ze klonk strijdvaardig en opgewekt tegelijkertijd. Een enge combinatie eigenlijk.

'Maar … nog een vraag?'

'Prima. Ik heb de koffie nog niet op,' bracht ik naar waarheid naar voren.

'Opnieuw iets waar ik me eigenlijk niet mee zou moeten bemoeien.'

'En dus maak je mij nieuwsgierig,' antwoordde ik nadat ik een slok koffie – niet de laatste –
had doorgeslikt.

'Het zit zo.'

En toen kwam er een heel verhaal. Het raakte me meteen. Het onderbuikgevoel, waarmee ik al een tijdje rondliep en waarop ik maar niet een goed antwoord wist te krijgen, kwam ineens klaarhelder weer in beeld. En met dat, rees er woede in me op. Opnieuw! En opnieuw gerelateerd aan … Oh ja, het had allemaal zo logisch geklonken! Had zo duidelijk geleken! En ik wist heel goed wat mijn beweegredenen waren geweest om ermee in te stemmen dat ... Maar …

'Marc? Alles goed?'

'Ja.'

'Je ziet enorm wit ineens, man!'

'Alles is goed.'

'Ik krijg ineens het gevoel dat het voor jezelf ook niet meer helemaal duidelijk is, op dit moment. Is dat juist?'

'Ja.' Was dat voldoende. Nee. Ik moest het iets duidelijker maken en vertelde haar dat ik mijn keuze zou heroverwegen. Waar dat op uit zou komen, wist ik niet. Maar alles beter dan iets doen wat ik eigenlijk helemaal niet wilde.

'Oké! Heel fijn dat jij en ik eens zo goed met elkaar gepraat hebben. En dat ande…

'Dat heeft te maken met mijn thuissituatie.'

'Voel je niet gepusht! Ik wilde alleen maar zeggen dat we daar eens over zouden kunnen praten, maar alleen als jij dat wil, lieverd!'

Dat laatste woord voelde zo verdomde goed! Ze had het gebruikt tegen Laurens en Sander en nu ook tegen mij. En tegelijkertijd deed het ontzettend veel pijn. Ik verbeet de tranen en probeerde kalm te blijven, want alleen dan kon ik er iets tegen haar over vertellen. Ik hield het heel kort. Gaf aan dat het voor mij thuis niet goed voelde en liet het daarbij.'

'Dank je, Marc. Bedankt voor je openheid. Tijd om vakantie te gaan vieren nu?'

'Ja!'

'Doe je de groeten aan Stefan!'

Dat beloofde ik. Nadat ik mijn handschoenen had aangetrokken en de helm had opgezet, hield ze de deur van het schuurtje voor me open, zodat ik makkelijk met mijn fiets naar buiten kon. Ik stapte op de fiets en met een "Tot ziens en bedankt!" reed ik weg. Toen ik me bij de brug bij de grote weg aangekomen omdraaide, zag ik haar nog staan. Zij stak haar hand op en zwaaide naar mij en ik deed hetzelfde.



Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 154
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 184 keer
 

Plaats een reactie

Terug naar Lucky Eye

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 0 gasten


cron