Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief


Forumindex  • Verhalen, gedichten en andere teksten  • Lucky Eye
 
Registreren
 
 
 

Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief

NIEUW IN CALIFORNIË

Plaats een reactie

Bericht Re: NIEUW IN CALIFORNIË door Lucky Eye » zondag 11 november 2018 07:30

Hoofdstuk 11- Een Mooie Zondag

Curtis startte de auto en we reden weg van het kerkhof om naar huis te gaan. We waren allebei stil. Toen we thuis kwamen zaten Lois en moeder te praten in de kamer, dus bleven we een tijdje in de keuken, en praten eigenlijk over niets bij een kop koffie. Ik wist niet wat ik tegen hem moest zeggen. Na de aandoenlijke momenten die we juist hadden meegemaakt op het kerkhof, viel er weinig te zeggen. Eindelijk stond hij op en gooide z'n koffie weg. "Ga meer lucifers van boven halen, en ik denk dat ik dan naar buiten ga voor wat frisse lucht en om te roken. Ga je mee?" "Frisse lucht en roken? Lijkt me tijdverspilling." "Grappig." "Yeah, ik ga mee. Laat me dit even leegmaken," en hield m'n mok omhoog. "Goed, ben met een minuut terug."
Hij liet me alleen in de keuken met een halve kop koffie en mijn gedachten. Poëtisch, huh? Ik hoorde hem de trap opdraven en het verre geluid van open en dichtslaande deuren. Tenslotte kwam hij terug in de keuken, hield de lucifers triomfantelijk omhoog toen hij binnenkwam, en hij had een idiote grijns op z'n gezicht. "Goed gedaan." "Bedankt." Hij lachte breeduit, mijn sarcastische opmerking taxerend. "Heb ik je ooit verteld dat je mijn held bent," antwoordde ik droog. "De wind onder je vleugels, huh?" "Je bent niet slim." "Dat blijf je me vertellen," en terwijl hij naar de deur liep haalde hij m'n haar door de war. "Uitschot," riep ik naar z'n rug, en werd beloond met een opgestoken middelvinger over z'n schouder toen de deur dichtsloeg. "Klootzak!" riep ik, maar in dat stadium kon hij me nooit horen. Dus stond ik op en verliet de warmte van de keuken en volgde hem naar buiten.
Eerst kon ik hem niet zien, maar toen zag ik een lucifer opvlammen bij een van de fruitbomen, en dwaalde naar hem toe. "Hai." Hij nam een diepe haal van z'n sigaret. Het licht reflecteerde in z'n ogen, en dat was ook het enige gedeelte van z'n gezicht dat ik in het donker kon zien. "Hai jezelf." Ik ging op de lage muur zitten, die omringde wat Lois noemde haar ‘boomgaard'. Ik werd een rare geur gewaar, en nam een paar diepe snuiven om te achterhalen wat het was. "Wat is dat voor geur?" "Doe niet of je dom bent." Z'n stem klonk laag, en was moeilijk te plaatsen. Misschien was hij boos op me om iets, maar ik wist het niet zeker. "Marihuana?" "Bingo." "Jeez, m'n moeder gaat over de rooie, en Lois." "Lois maakt het niet uit, en je moeder komt het nooit te weten."
"Wat bedoel je met Lois maakt het niet uit?" Ik was verbaasd over de stelligheid waarmee hij dat zei. Hij kende Lois pas een paar dagen en wie was hij om mij te vertellen wat m'n oma wel en niet goedvond. Ik
was bezig terecht verontwaardigd te worden, toen me te binnenschoot dat ik Lois net zo lang kende, en dat hij recentelijk meer tijd met haar doorgebracht had dan ik. Dus misschien wist hij hoe ze er over dacht. "We hebben er vanmiddag over gepraat," zei hij simpel, mijn gedachten lezend. "Oh." "Maar, weet je, als je het echt niet wilt, dan rook ik het niet." Hij haalde de joint tussen z'n lippen vandaan en stond me zwijgend aan te kijken. Plotseling, voelde ik dat het op een of andere manier onredelijk was om hem te vragen om te stoppen met iets illegaals, zo hier voor me. "Het is jouw leven." "Doe dat niet." "Wat niet?" "Zo prikkelbaar tegen me. Zeg het gewoon, ja of nee?"
"Ik weet het niet. Ik denk dat je het waarschijnlijk zou doen, maar ik weet het niet." "Noem je dat een antwoord?" Hij schokschouderde, gooide de peuk op de grond en trapte hem uit met de hak van z'n schoen. "Daar. Tevreden?" "Curtis..." "Laat maar zitten. Ik denk dat ik vroeg naar bed ga." Hij maakte
aanstalten om naar het huis te gaan, maar ik greep z'n arm om hem tegen te houden. "Hebben we ruzie?" Ik was verbijsterd over z'n houding. "Ik weet het niet, hebben we dat?" en zulke antwoorden van hem hielpen me niet. In feite, toegevoegd aan mijn verbijstering, was ik bezig om kwaad te worden. Hij kon zo moeilijk zijn. Hij schudde m'n hand van z'n arm. "Het lijkt er op." "Niet voor mij." Z'n toon was moeilijk in te schatten, en het was te donker om z'n gezicht goed te kunnen zien. "Voor mij wel, en ik begrijp niet waarom."
"Ik zei laat maar zitten, Drew. Je wilt niet dat ik rook, dan rook ik niet. Simpel." "En waarom klink je dan zo kwaad als het zo simpel is?" vroeg ik, waarschijnlijk bozer dan nodig was. "Jeez, jij bent moeilijk tevreden te stellen." Ik was er niet zeker van, maar ik had het gevoel dat hij naar me lachte. Er was een korte stilte waarin hij intens naar m'n gezicht, die in een frons vertrokken was, staarde en toen begon hij hardop te lachen. "Wat?" Hij maakte me steeds bozer. "Je bent aantrekkelijk als je kwaad bent." "Rot op." Ik draaide me om en stampte terug naar huis. Hij volgde me niet, en toen ik de tussendeur opende om naar binnen te gaan, kon ik opnieuw de gloed van een sigaret zien onder de bomen. Goed, dacht ik,
als hij een eikel wilde zijn, was er niets dat ik er aan doen kon, en het was het niet waard om een poging te doen.
Ik maakte een kop koffie en ging naar boven om naar kwade muziek te luisteren. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar als ik in een slechte bui ben, wil ik het vertroetelen en het zo lang mogelijk laten duren. Ik voelde me aardig gegriefd en ik wilde een tijdje zwelgen in mijn eigen gevoel van beledigd zijn. Ik moest nadenken over wat er allemaal in mijn leven gebeurde. Er was zoveel veranderd in het tijdsbestek van een week, dat ik moest stoppen en gaan zitten voor een moment, en alles op een rijtje zetten. Als dat mogelijk was. Nu ik kon nadenken over het gesprek in de tuin, had ik geen idee waarom ik kwaad op hem was. Was het hem waar ik kwaad op was, of was ik kwaad op mezelf. Ik liet me op het bed vallen en staarde naar het plafond, proberend m'n gedachten te ordenen. Vond ik het erg dat hij rookte? Ik wist het niet. Ik hield zeker niet van de smaak van rook aan hem, maar was het aan mij om te proberen hem te laten stoppen? Was het een ruzie of zelf maar boos worden waard? Waarschijnlijk niet. Ik zette de stereo uit en ging rechtop zitten en voelde me een beetje idioot. Ik ging terug naar beneden en keek uit het keukenraam.
Buiten was het pikkedonker toen ik vallend en opstaand mijn weg probeerde te vinden naar de plek waar ik de oranje gloed voor het laatst had gezien. Een stem met een zweem van spot, klonk uit het donker. "Een guerrilla oorlogsvoering is niet je roeping Drew." "Ik denk het niet nee." "Waarom ben je terug gekomen?" "Um, ik denk om me bij je te verontschuldigen?" mompelde ik. "Waarvoor? Voor het hebben van een eigen mening? Dat is geen misdaad." "Maak het moeilijker dan het is, oké? Het spijt me, ik reageerde overdreven en ik weet niet eens waarom ik kwaad werd. Dus, het spijt me zoals ik al zei." "Excuses aanvaard." Nou, dat ging makkelijker dan ik verwacht had. Ik bewoog dichter naar hem toe en zat links van hem op het muurtje. Zijn arm gleed om mijn middel.
"Laten we nooit meer ruzie maken Curtis. "Ha. Alsof dat ooit zal lukken." "Yeah oké. Maar laten we geen ruzie maken over onzinnige dingen, oké?" "Goed." Hij trok me iets dichter naar zich toe, en ik legde m'n hoofd op zijn schouder. "Weet je, en ik meen het, als je het echt wilt spoel ik alles door de wc." "Nee. Dat hoef je niet te doen. Ik was een beetje in de war." "Waarvan?" "Waarom nu? Ik bedoel, we hadden toch een leuke tijd?" "Je bent me kwijt man. Ik kan het even niet volgen?" Hij klonk oprecht verbaasd. "Waarom moet je roken? Waar probeer je aan te ontsnappen?" "Ik MOET niet, ik wil het. En ik probeer nergens aan te ontsnappen. Het geeft me een relaxed gevoel, dat is alles. Het voelt goed. Ik was van
plan om maar een joint te roken, niet om compleet stoned te worden. Ik denk dat deze avond me meer in de war heeft gebracht dan ik dacht."
"Oh." Ik had misschien meer kunnen zeggen. "En het maakt me ook nog erg geil." Hij drukte me tegen zich aan en lachte een korte lach, die ik meer voelde dan hoorde. "Alsof dat nodig is." "Goed punt. Tenminste als jij in de buurt bent." "Slijmbal." "Nauwelijks. Je windt me op een bepaalde manier op Quinn." "Ja ja, ik denk dat dat spul naar je hoofd is gestegen vriend." "Je moet jezelf niet naar beneden halen, weet je. Je bent een reuze leuke kerel, geloof me, ik heb een goede smaak wat mannen betreft." Die opmerking, alhoewel erg vleiend, herinnerde me aan de vraag die gisteravond bij me op gekomen was. Ik wilde meer weten van Curtis' seksuele verleden, maar kon geen manier bedenken om het te vragen. En tegelijkertijd was ik doodsbang wat dat verleden inhield en dat ik niet zou blijken te voldoen aan zijn verwachtingen.
Ik moet daarover aan het peinzen geweest zijn, toen hij me opnieuw tegen zich aandrukte en vroeg: "Waar denk je aan?" "Aan jou." "Natuurlijk." En hij nam een lange trek. "Opschepper." "Ik dacht aan gisteravond." "Wat is daarmee?" "Hoe fijn het was." Ik voelde dat hij iets wilde zeggen en hem kennende
zou het wel een of andere flauwe grap zijn, dus ging ik door voor hij me kon onderbreken. "Ik denk dat jij, nou ja, met meer jongens bent geweest, huh?" "Oh, is het dat wat je dwars zit?" "Nou, niet dwars zitten, maar huh, ik vroeg het me af, omdat weet je, jij bent in feite de eerste voor mij." Een gedachte aan Josh schoot door m'n hoofd maar ik besloot dat hij eigenlijk niet meetelde, tenminste niet op de manier zoals ik er over dacht. In zekere zin was Curtis de eerste. De eerste persoon waar ik warme gevoelens voor had, de eerste persoon die ik genot wilde geven, snap je?
"In feite?" Verdomme, dat woord was hem opgevallen. Hij gniffelde. "Vertel." "Verander niet van onderwerp." "Het lijkt mij dat jij van onderwerp veranderd, niet ik. Jij wilt mijn verleden weten, dus heb ik ook het recht om die van jou te weten, toch?" Ik aarzelde voordat ik antwoordde, begreep toen dat hij gelijk had, en zei: "Ja, ik denk het wel." "Oké, wil je dat ik begin?" "Graag." "Je zult het niet leuk vinden. Het is een lang en smerig verhaal." "Is dat zo?" m’n Maag kromp ineen bij de gedachte aan wat ik misschien zou gaan horen. "Yeah. Nou, ik denk dat het begon toen ik negen was en ik mijn kont op
straathoeken verkocht voor 20 dollar per keer." "Wat?" vroeg ik ongelovig. "Domoor," en hij stompte op m'n schouder. "Ik maak een grapje. Jij bent m'n tweede, oké? En de eerste die me ervoor betaald." "Jeez, je klonk zo serieus."
"En jij was bereid het te geloven. Waarom is dat?" Hij klonk niet gekweld, maar ik kon zien waar hij naar toe wilde. Ik besloot dat het negeren van de vraag de veiligste weg was. "Wie was het?" "Weet je zeker dat je dit wilt doen?" Hij nam een laatste trek en drukte de peuk uit en liet de rook langzaam ontsnappen terwijl hij op een antwoord wachtte. Ik knikte, mijn stem niet vertrouwend, elk vreselijk scenario schoot door m'n hoofd. Ik dacht aan het volslagen ondenkbare, dat het z'n vader geweest was. Een andere gedachte, misschien nog erger, wiste dat uit, en dacht dat het misschien Tyler geweest was. Maar nee, dat kon niet. Of wel? Hij moet iets aan m'n gezicht gezien hebben, want hij glimlachte naar me en kneep in m'n hand. "Relax kerel, het is niets om je zorgen over te maken." "Nee?" "Nee. Het was Tyler niet." Hij grinnikte. Shit, was ik zo doorzichtig? "Nou, ga je me nog vertellen wie?"
Ik realiseerde me toen ik het zei, dat ik misschien had moeten ontkennen dat ik dacht dat het Tyler was maar het was te laat. Dus hoopte ik dat hij het zou laten rusten en verder ging met z'n verhaal. "Goed. Afgelopen zomer, ik verdiende een paar extra dollars met het parkeren van auto's bij de Country Club en daar was een jongen die thuis was van college. Zijn naam was Boyd en we leerden elkaar kennen. Heel simpel. Hij was eenzaam en ik ook en van het een kwam het andere. We hadden een tijdje contact maar ik heb al maanden niets van hem gehoord." "Oh. Zijn die brieven van hem?" "Boyd?" Hij lachte. "Hij mag dan studeren, maar hij kon amper zijn eigen naam schrijven, nee, liefdesbrieven waren niet z'n stijl. Ze zijn van mijn vader en moeder." "Oh, waarom bewaar je ze?" "Om me te herinneren hoe ze waren. Voor de kanker bedoel ik." "Het spijt me, dat had ik niet moeten vragen." "Het is oké, ander onderwerp, huh?" "Sorry. Um, en hoe lang waren jij en Boyd een stel?"
Ik ervoer steken van jaloezie bij de gedachte dat mijn vriend een relatie had gehad met een andere jongen. "Een stel? Nauwelijks Drew. Het was alleen seks, we gingen nooit uit, we praten nooit, we neukten alleen. Wat leuk was, maar niet wat ik noem bevredigend." "Echt?" "Echt. Ik had nog geen honderdste van wat ik met jou heb met hem. Ik voelde niets voor hem." Hij kuste me op de lippen. "Oké. Hoe zag hij eruit?" "Een typische sporter, 1.90, knap, blond en blauwe ogen. The all American boy. Maar niet erg slim." Hij snoof. "Niet echt je type dus, huh?" "Nee. Meer jouw type denk ik." Oeps, die zat. "Mijn type is ongeveer 1.80 met bruin haar en de donkerste, meest gevoelvolle en mooiste ogen die ik ooit gezien heb." "Nu weet ik dat je high bent!" En ik lachte naar hem. Hij was zo grappig als hij probeerde romantisch te doen, hij kon het niet echt, maar ik was zo blij dat we praatten.
"Helemaal niet, de eerste heb ik uitgedrukt, en de tweede was een gewone sigaret." Hij pauzeerde. "Ik hou teveel van je om het risico te lopen dat je kwaad wordt." Dit was teveel, ik maakte een beslissing. "En ik hou teveel van jou om je te vertellen wat je doen moet." "Zo lief!" En hij kuste me opnieuw. "Echt. Ik meen het. En misschien moet ik het ook maar eens proberen." Ik twijfelde, onzeker over wat ik wilde doen, maar ik wilde hem laten zien dat ik wilde dat hij zichzelf zou zijn. "Jij?" "Ik," zei ik beslist, ik had m'n besluit genomen. "Je hebt me overgehaald toen je zei dat het je geil maakte." Hij lachte naar me. "Oké, jij bent de baas meneer Quinn. Maar terwijl ik draai, moet jij vertellen, ik wil alles weten over jouw ‘feitelijke' eerste keer."
Hij voegde de daad bij het woord en viste het blikje uit de zak van zijn jas. "Um. Niet echt veel te vertellen. De avond voor we vertrokken, een vriend van school kwam langs en zei dat hij me altijd al gewild had." "Yeah, dat effect heb je," mompelde hij, zich concentrerend op z'n vlugge vingers. "Yeah, goed! Dus we, eh, we gingen naar buiten en hij, eh, pijpte me." "Gaaf." Dacht ik dat hij zei. "Wat?" "Hmm? Niets." "Um ja, dat was het eigenlijk. Hij ging naar huis, wij vertrokken en kwamen hier en ik heb hem sindsdien niet meer gesproken." Wow. Dat klonk zelfs voor mij gevoelloos. "Ik hoop dat je dat niet bij mij doet als je me ooit zat wordt." En keek me aan. "Ik zal nooit genoeg van je krijgen." "Zei hij!" En gaf me de joint. "Dat is waar. Um, misschien moet je hem voor me aansteken, ik heb maar een paar keer eerder gerookt." En gaf het stickie terug. "Oh, Meneer Moraal! De waarheid komt naar boven."
"Ik heb niet geïnhaleerd!" "Die is origineel!," grapte hij, z'n Zippo open klikkend. "Het is waar, ik verslikte me elke keer." "Weet je wat een shotgun is?" "Ik denk niet dat je het over wapens hebt, toch?" "Precies." Hij nam een lange haal van de joint en het eind gloeide fel op toen hij begon. Hij ademde uit. "Als je niet gewend bent om te roken, kan de rook ruw zijn voor je longen. Met een shotgun, inhaleer ik eerst en dan adem ik uit in jou mond. Begrijp je?" "Ik denk het." "Er gebeuren twee dingen. Ten eerste, de rook word gefilterd door mijn longen, en ten tweede, we moeten vrijen." Hij grinnikte. "Het begint steeds beter te klinken," lachte ik terug. "Laten we het doen." Hij nam een kort trekje en leunde voorover om zijn lippen op de mijne te plaatsen. Ik opende mijn mond voor hem en ademde voorzichtig in, genietend van de sensatie van de kus, en z'n vrije hand legde hij in m'n nek.
Ik voelde rook in mijn mond komen, en stond mezelf toe om voorzichtig te inhaleren. Verbazingwekkend genoeg, hoestte of verslikte ik me niet, en zowaar begon ik een lichte, plezierige, tinteling te voelen (veroorzaakt, natuurlijk, door de intense, plezierige prikkeling van zijn kus.) Hij trok terug, de kus verbrekend, met een grote grijns op z'n gezicht. "Je smaakt lekker," zei hij uiteindelijk. "Bedankt. Dat was gaaf." "Hoe voel je je?" "Warm." "Meer?" "Goed." Nu we ons hier aan gewaagd hadden, begon ik me relaxed te voelen en had al mijn angsten onderdrukt. Nou ja, de meeste. We herhaalden het proces van langzame, langdurige kussen een paar keer totdat de joint bijna op was en toen gaf hij hem opnieuw aan mij. Ik had een lekker gevoel, alsof ik een beetje dronken was, maar wel zo dat ik alles onder controle had. "Probeer het nu eens in je eentje," zei hij tegen me.
"Auw! Spelbreker, ik vond het veel leuker zoals we het deden." Hij grinnikte naar me en ik bracht het laatste puntje naar m'n lippen. Terwijl ik een diepe haal nam, vond ik het knap van mezelf dat ik kon
roken zonder te hoesten. Toch voelde ik de prikkeling van een hoestbui toen ik dieper inhaleerde. Ik liet de rook langzaam ontsnappen en trapte het puntje uit. "En?" Hij keek geamuseerd. "Wat?" "Voel je je oké?" "Ik voel me goed. Een beetje licht in m'n hoofd, maar op een leuke manier. We moeten dit nog eens doen, maar niet te vaak." "Gelijk heb je, als je tenminste steeds zoveel verspild," zei hij, terwijl hij de restanten van de uitgedrukte joint bekeek. "Wil je kauwgum?" "Waarom?" "Mintfrisse adem Drew." "Goed idee, oké." We zaten stil onder de bomen met onze armen om elkaar heen, alleen genietend van de stilte, de zachte kauw geluiden, en het lichte ruisen als we van tijd tot tijd van positie verwisselden.
Uiteindelijk zuchtte hij en met een lichte kreun stond hij op.
Hij stak z'n handen uit, ik pakte ze en hij hielp me om op te staan. Onze eerdere twistpunten waren totaal vergeten en ik voelde me zo prettig bij hem. Ik leunde voorover, sloeg m'n armen om hem heen, en drukte mijn lippen op zijn wang. Hij maakte een laag vrolijk geluid en hield me stevig vast. "Laten we naar binnen gaan, het is ijskoud hier buiten," zei ik uiteindelijk, en stapte terug. "Grappig, ik dacht dat het juist steeds heter begon te worden!" Ik kon alleen m'n hoofd schudden en ‘zielig' mompelen over dat grapje, terwijl we voorzichtig naar het huis begonnen te lopen. Halverwege werd ik van achteren getackeld, viel op de grond en al mijn adem werd er in een keer uitgeperst. Curtis ging snel schrijlings op me zitten, begon me te kietelen, terwijl ik schreeuwde en hem smeekte om op te houden. Hij verminderde de druk iets, hield m'n armen boven m'n hoofd vast en keek me met een ondeugende grijns aan. "Genade," beval hij. "Nooit!" Ik worstelde hevig onder hem en gooide hem bijna van me af. Hij kreunde, maar herstelde zich snel, rolde weg voor ik hem vast kon pakken en ik graaide naar z'n benen. Hij stond op, beducht voor mijn aanval ging hij iets van me af staan, terwijl ik een paar keer een schijnbeweging maakte.
Plotseling viel ik aan, greep hem om z'n middel, hij wankelde en viel achterover. Ik liet me vallen, half boven op hem, met de bedoeling hem te onderwerpen aan een kietelpartij. In plaats daarvan vonden onze lippen elkaar en een lange tedere kus was het gevolg. Ik zuchtte tevreden, rolde van hem af en daar lagen we hand in hand naast elkaar. Ik keek naar de paar sterren die te zien waren en draaide me op mijn zij om naar hem te kijken. Zijn ogen waren donkere poelen, zijn gezicht bijna niet te zien, maar onze blikken zaten vast en ik voelde me completer dan ooit, hier liggend met hem onder de oneindigheid boven ons. "Ik win," zei hij. "Gelul, ik had je kunnen hebben. Ik was nog aardig voor je. Trouwens, je
hoort gewond te zijn, dus was je aan iets begonnen wat je niet af kon maken," grapte ik. "Denk je dat?" "Yep, en je zou wat voorzichtiger met die rib moeten zijn." "Het is niet zo erg nu. En trouwens, marihuana verdoofd de pijn een beetje." "Yeah?"
"Yeah. Dus kun je vannacht wild met me doen." Hij trok schalks z'n wenkbrauwen naar me op, en ik barstte in lachen uit. "Kom op, laten we naar binnen gaan en geen paardje rijden deze keer, oké?" "Wat U wilt meneer Quinn, wat U wilt." We stonden op en sloegen de aarde van ons af. De meeste van Lois' bloemen hadden de aanval overleefd, maar ik had het gevoel dat we er morgen wel iets over zouden horen. Och ja, jong verliefden, wat kun je zeggen? Terug in de keuken trokken we onze jassen uit en gingen tegenover elkaar zitten om in elkaars ogen te kunnen kijken. Ik pakte zijn hand in de mijne, met een half oog naar de deur kijkend, voor het geval m'n moeder binnenkwam. "Dit is fijn," zei hij. "Wil je naar boven?" Tv kijken of zoiets?" "Goed. Neem wat chips mee, ik ben uitgehongerd." "Weet ik," antwoordde ik, m'n wenkbrauwen optrekkend. "Haha." Hij pakte een paar blikjes uit de koelkast. "Klaar?" "Altijd."
"Je bent een schaamteloze flirt! Ik moet je in de gaten houden." "Waarvoor?" Ik wierp een blik op zijn gezicht en rende toen als een speer de keuken uit, op de hielen gezeten door Curtis. Ik had een aardige voorsprong en was me vaag bewust van het feit dat m'n moeder riep dat we rustig moesten doen, terwijl ik mijn kamer in rende. En daar had hij me te pakken. We vielen beiden op mijn bed, waar hij me onderwierp aan dezelfde afstraffing die ik hem tussen de bloemen had gegeven. Een geweldige kus. God! Was het voor mij mogelijk om nog gelukkiger te zijn? "Zijn we hier om tv te kijken, of wil je je zondige gedachten op me uit proberen?" zei een gesmoorde stem in mijn nek. Ik dacht een moment na voor ik antwoord gaf. "Allebei. Maar laten we beginnen met tv kijken en het seksuele voor later bewaren, oké?" "Mijn idee. Wacht hier." Hij stond op en liep naar de deur. "Ik ga even iets gemakkelijkers aantrekken." En liep weg. Ik hoorde hem naar beneden lopen terwijl ik de tv aan het voeteneinde van het bed neerzette om het zo comfortabel mogelijk te maken.
Ik legde alle kussens die er waren aan het hoofdeinde, ging in een wat ik dacht meest smachtende houding liggen, en wachtte. Na een tijdje hoorde ik hem aankomen. "Wow, je ziet eruit om op te eten," zei hij, toen hij de kamer binnenkwam. Ik moest glimlachen om zijn iets ‘makkelijker' outfit. Een T-shirt, een pyjama broek en een paar dikke sokken. "Wat? Waar lach je om?" "Om jou natuurlijk." “Ik zou je daarvoor moeten slaan," zei hij, terwijl hij naast me ging liggen. "Maar in plaats daarvan moet je voor me strippen." "O ja, moet ik dat?" "Yep, maak je gereed om naar bed te gaan Andrew!" Hij deed een goede
poging mijn moeder na te doen en ik kon mijn lachen niet inhouden. "Als ze je hoort als je dat doet, ben je je leven niet meer zeker vriend." "Ik weet het," grinnikte hij. "Ik vind je moeder aardig." "Ze vindt jou ook aardig."
Ik was plotseling serieus, ervoor wakend dat het onderwerp van z'n vertrek niet ter sprake zou komen. Ik wilde dat hij zich welkom voelde in ons huis en wist dat ik het ook deed in mijn eigen belang. Maar ik maakte me zorgen om wat hij dacht dat mijn moeder dacht van hem. "Nou, ga je nog voor me dansen of niet?" veranderde hij van onderwerp. "Ik voel me zo goedkoop." "Dat ben je," en sloeg me met een kussen. "Dus, even kijken of ik dit goed begrijp, ik moet MIJN kamer verlaten als jij je gaat verkleden, maar jij blijft om naar mij te kijken, EN wil dat ik voor je dans?" Ik probeerde zoveel mogelijk verontwaardiging in mijn stem te laten klinken als ik kon, maar vond het nogal moeilijk. Hij was ook zo verleidelijk zoals hij daar naar me lag te kijken. Gekleed zoals nu leek hij meer jongensachtig dan normaal, zo veel liever. Zijn prachtige groene ogen waren op de mijne gericht en zijn haar zat door de war. Ik wilde juist zijn blik loslaten om, zoals hij gezegd had, ‘het op mijn ondeugende manier te doen.'. "Ja dat is het. Schudden met dat lichaam!" En sloeg me weer met het kussen.
"Ik denk het niet," zei ik ferm. "Preuts!" kaatste hij terug. "En dat zeg je tegen de man die je heeft af gezogen?" vroeg ik rustig terwijl ik opstond, m'n overhemd toestemming gevend om op de grond te vallen. "Man? Jezelf niet zo op hemelen jongen!" Was hier iets tegen in te brengen? Ik zuchtte en trok mijn shirt over het hoofd en kwam onhandig vast te zitten in een mouw. "Woo hoo! Gaan met dat lichaam," lachte hij. Ik viel om van het lachen, klauterde terug op het bed en sloeg hem een paar keer met een kussen. "Ik ben alleen maar een voorwerp voor je," verklaarde ik. "Luister, ga naar de badkamer om je om te kleden, ik wil niet dat je je ongemakkelijk voelt." Hij klonk serieus en dat verbaasde me een beetje. Waarom zou hij denken dat ik me zou schamen. Er was tenslotte niets wat hij nog niet gezien had. Ik stond weer op en met een zwaai maakte ik m'n riem los en liet m'n broek op de grond vallen bij het shirt. Ik trok mijn short en sokken in een vloeiende, goed geoefende beweging uit - ik heb een half uur nodig om me aan te kleden en maar 3 seconden om me uit te kleden! M'n moeder klaagde altijd dat ik nooit iets opvouwde.
Er lag een verbaasde uitdrukking op z'n gezicht. In mijn hoofd maakte ik een overwinningssprong (maak nooit overwinningssprongen in het echt als je naakt bent, is mijn motto), uiteindelijk had ik het voordeel. "Nou," zei ik, terwijl ik naakt voor hem stond, "moet je opschuiven met je dikke kont, zodat ik mijn kleren voor de nacht onder het kussen vandaan kan halen." "Hmm, daar moet ik over nadenken," antwoordde hij met een grijns. "Opschuiven. Nu. Voordat m'n moeder binnenkomt en dit kleine schouwspel ontdekt. Of we hebben heel veel uit te leggen." De waarheid daarvan inziend, zwaaide hij z'n benen van het bed en gaf me toegang tot mijn slaapkleding. Toen ik voorover boog om het op te zoeken, sloeg hij me op m'n kont, hetgeen ervoor zorgde dat ik een gil slaakte en me ronddraaide. Hij sloeg dubbel van het lachen en ik maakte een geërgerd geluid terwijl ik mijn geruite short en een T-shirt aantrok.
Ik completeerde m'n outfit met een paar witte sokken en nam m'n plaats in op het bed. Nadat hij tot bedaren was gekomen kwam hij naast me liggen. "Hé, weet je wat?" zei hij, terwijl hij me een por gaf. "Wat?" "Ik zou je nog eens voor je reet moeten slaan." "Waarom," vroeg ik nieuwsgierig. "Omdat je mijn kont dik noemde, jij klootzak." "O, dat. Weet je, het zou je niet misstaan om een paar kilo kwijt te
raken," spotte ik. "O, hier krijg je spijt van," zei hij dreigend, en ik keek meesmuilend. "Misschien niet vandaag, misschien niet morgen, maar binnenkort en voor de rest van je leven." "Wat afgezaagd. Zo," zei ik, z'n gefronste blik negerend, "waar wil je naar kijken?" "Jou." "Begrijpelijk, maar mag ik je er aan herinneren dat we ons moeten gedragen tot m'n moeder langs geweest is," antwoordde ik hem eenvoudig. "Wat dacht je van een film. Ik heb er een paar op band." "Kies jij maar. Het maakt mij niet uit."
"Hier gaan we weer!. Meneer Beslissing is terug." Ik kroop naar het voeteneinde en begon de banden te bekijken om te zien wat er opstond. Niet dat wat ik op had geschreven ook op de band stond, daar was ik te lui voor. "O hé, wat dacht je van ‘The Opposite of Sex', al gezien?" "Nope. Maar ik heb de laatste tijd weinig films gezien. Is het een goeie?" "Zou hij in mijn collectie zitten als dat niet zo was?" kaatste ik
terug. "Nooouuu..." hij zei het langzaam en trok z'n mooi gezicht op. "Goed. Dan bekijken we deze." Ik besloot hem te negeren. Uiteindelijk had hij gezegd dat het hem niets uitmaakte en als ik de eerste paar uur met mijn handen van hem af wilde blijven, moest ik een goede film zien om mijn gedachten te verzetten. Ik stopte de band in de video en greep een paar kussens, legde ze aan het voeteneind en plaatste mijn armen onder m'n kin, zodat m'n voeten op het hoofdeinde lagen.
Curtis schoof de schaal met chips naar het midden, zodat we er allebei bij konden, maar ging niet naast me liggen. Z'n voeten lagen naast m'n ribben, en niet voor de eerste keer was ik blij met een tweepersoons bed. Iedereen die binnen zou komen zou denken dat we gewone tieners waren die
een slaappartijtje hadden en naar een film keken. Maar ik wist dat de zachte druk die ik voelde gedurende de film, mijn vriend was. Hoe gaaf is dat? Uitgezonderd van de gebruikelijke lachsalvo's, en het geluid van de krakende chips onder onze kiezen, bekeken we de film in stilte. Een plezierige stilte. Ongeveer 20 minuten voor het einde, tijdens de scène in de blokhut dat ze een baby krijgt, stak m'n moeder haar hoofd om de deur om te zeggen dat ze naar bed ging. "Nou, welterusten jongens. En hou het geluid op een normaal niveau, oké?" Ouders kunnen zo grappig zijn. Maar meer met een zuinig lachje. "Grappig mam," mompelde ik met een mond vol chips.
"Goedenacht Mevr. Quinn." Curtis wuifde en gaf haar een grote glimlach. O zo lief. Ze lachte terug. "Blijf niet te lang op, en vergeet je tanden niet te poetsen Andrew," zei ze terwijl ze de kamer verliet. "O, ma-ammmm!" riep ik haar na, Curtis lachte natuurlijk. Waarom koos ze altijd momenten als dit uit, om me als een zesjarige te behandelen. Niet dat er een moment was dat ze me wel als een zesjarige kon behandelen, maar je begrijpt wat ik bedoel, toch? Ik liet me vallen om het einde van de film te zien. Toen de aftiteling begon zette ik de video op terugspoelen en rolde op m'n rug. Legde mijn handen onder het hoofd zodat die iets omhoog kwam en ik Curtis aan kon kijken. Ik voelde dat een warme, sterke hand m'n been streelde en een verlegen glimlach speelde om z'n lippen.
"Zo," zei hij zachtjes. Ik reageerde niet, bleef hem aankijken en nam elke groef en lijn op in mijn geheugen. "Bij jou of bij mij?" "Hmm, interessant idee dat paren..." "Paren? Jeez, hoe klinisch is dat?" onderbrak Curtis me met een klap op m'n kuit. "Zoals ik zei. Paren lijkt me interessant maar aangezien op jouw kamer mijn moeder aan de andere kant van de muur ligt te slapen, dan opteer ik toch maar voor mijn kamer." Ik benadrukte nadrukkelijk alles wat ik zei, en dat ene woord zelf met extra nadruk. "Goed, want ik kan me moeilijk verplaatsen." "Nou, ik hoop dat je je een klein beetje kan verplaatsen." "Ja, waarschijnlijk wel." "Put jezelf niet uit voor mij." "Zal ik niet doen." Zijn blik gleed langs mijn lichaam en hij trok mijn sokken uit. Ik deed niets, nieuwsgierig als ik was waar toe dit zou leiden, al had ik een prettig gevoel wat dat was. "Weet je dat je leuke voeten hebt?" "Wat? Hoe kinky is dat?" Dat was niet wat ik verwachtte. "Nee, serieus. Normaal gesproken zijn voeten meestal lelijk, maar die van jou zijn mooi," mompelde hij. "Nou bedankt, denk ik," antwoordde ik sarcastisch en hij bloosde.
"Sorry. Hé, was het niet de bedoeling dat je je tanden ging poetsen?" Hij begon weer opgewekt en vrolijk te worden en ik wilde mezelf slaan omdat ik hem zichzelf dom liet voelen. "Ja. Wil je komen kijken of ik het wel goed doe?" "Nou, kinderen hebben ook constant toezicht nodig." Hij gaf me een knipoog toen ik juist een vinnige opmerking wilde geven, dus schudde ik alleen maar met m'n hoofd. Ik denk dat hij dat punt verdiende. We gingen naar de badkamer en stonden naast elkaar onze tanden te poetsen. Ik voelde me erg huiselijk, dit samen met een ander te doen, was vreemd. We kropen terug in bed en onmiddellijk trok hij me onmiddellijk tegen zich aan. Ik sloeg m'n armen om hem heen en genoot van de sensatie om
door hem te worden vastgehouden. Ik nam een diepe teug adem en hield het in terwijl ik mijn geestelijke beeldvorming voorzag van perfect plaatjes van hem.
Hij zuchtte en streelde mijn haar, bijna afwezig. Z'n gedachten waren ergens anders, maar deze stemmingswisselingen waren iets waar ik snel aan gewend raakte. En ik wist ze meesterlijk goed op te merken. "Wat is er?" vroeg ik z'n schouder. "Niets," antwoordde hij. Ik zei niets en wachtte tot hij verder zou gaan. Ik wist dat hij meer ging zeggen, maar we moesten eerst door een klein ritueel heen. "Ik wilde...." En hij stopte. "Wilde wat, schatje?" mompelde ik. "Schatje? Z'n stem klonk geamuseerd. "Wilde wat?" ik besloot hem niet de weg te wijzen. Er was iets dat hij wilde zeggen, maar ik was er niet zeker van of hij dat zou doen en ik verdomde het om het makkelijker voor hem te maken. Ik voelde me te goed om mezelf dat aan te doen, ik kon het van een kilometer afstand zien.
"Het is dom." "Nou en? Of je nooit eerder iets doms hebt gezegd!" "O leuk, bedankt voor de steun," antwoordde hij, maar er was geen spoor van rancune. "Klootzak," voegde hij er met een ondertoon aan toe en ik lachte kort. "Nou, wat was het voor iets doms?" "Het is niet belangrijk." Hij aarzelde opnieuw. Ik wachtte opnieuw. "Ik wilde je alleen maar opnieuw bedanken." "Waarvoor?" "Waarvoor? Voor alles, dombo. Voor donderdag. Voor vannacht. Voor het in m'n leven zijn. Voor het zijn van mijn leven. Ik, eh." Hij slikte en schraapte z'n keel, maar ging verder voor ik iets kon zeggen. "Ik ben in jaren niet zo gelukkig geweest. Nee nog nooit. Ik wil niet dat we dit ooit kwijtraken, Drew. Ik voel me zo met je verbonden en jij bent zo geweldig. En ik kan de woorden niet vinden om je te vertellen hoe belangrijk je voor me bent." "Dat is toch niet dom." Ik tilde mijn hoofd op om in zijn ogen te kijken. "Dat is het liefste wat iemand ooit tegen me gezegd heeft." En ik meende het echt.
"Je bent zoveel meer voor me dan alleen een geliefde. Ik wil je net zo goed leren kennen als ik mezelf ken, beter, in je gedachten te zijn, om altijd bij je te zijn." Ik kon alleen maar naar hem kijken, niets wat
ik zou zeggen zou goed genoeg zijn. "Sorry, ik zei toch dat het dom was," en hij draaide zich van me weg. "En ik zei dat het niet zo was," fluisterde ik. Ik vertrouwde mezelf niet om hardop te praten. "Hou me alleen maar vast vannacht. Is dat goed?" "Altijd." Ik schoof achter hem en sloeg een arm om hem heen, die snel door de zijne werd omsloten. Opnieuw voelde ik hem helemaal ontspannen in m'n armen, en alle spanning vloeide uit hem weg. Er was geen gevoel in de wereld zo goed als dit, deze totale overgave, dit zuivere gevoel van vertrouwen. We vielen in elkaars armen in slaap.
De zondagmorgen kwam en voor de eerste keer werd ik voor Curtis wakker. Terwijl het licht binnen stroomde, steunde ik op een elleboog, veegde zijn haar uit zijn gezicht en probeerde z'n sproeten te tellen. Hij kwijlde een beetje op mijn kussen, maar hij leek zo vredig, dat ik het niet over m'n hart kon krijgen om hem wakker te maken. Trouwens, ik was blij met de kans om naar hem te kijken, zonder me zorgen te maken om wat de ander zou denken, en dat hij zich ongemakkelijk zou gaan voelen. Uiteindelijk kwam er toch een eind aan. Hij ademde diep in, en toen hij uitademde trilden z'n oogleden en gingen open. Hij knipperde een paar keer naar me en toen verspreide een glimlach zich over z'n gezicht. "Dat is nou een uitzicht waar ik aan gewend wil raken om elke morgen wakker mee te worden." Hij rekte zich slaperig uit en draaide op z'n rug.
"Weet je, ik dacht precies hetzelfde." "Ja? En wat dacht je nog meer? Hij rekte zich lui uit en ik bewonderde zijn spieren. De kneuzingen begonnen langzaam blauw-geel te worden. "Dat zou je wel willen weten hè," zei ik raadselachtig. "Ja." Ik denk dat hij het in de eerste plaats daarom vroeg. "Niets speciaals." "Weden van wel?" "Nee serieus. Ik lag je alleen maar te bewonderen." Hij lachte naar me. "Je bent zo lief dat het pijn doet." "Mm, ga door." "Dat zou je wel willen." Ik bleef met z'n haar spelen. "Weet je, je zou je haar moeten laten knippen, het uit je ogen laten halen." "Mm." Curtis begon weer zwijgzaam te worden. "Ja, je hebt prachtige ogen." Ik haalde al het haar weg uit z'n gezicht. "En mooie jukbeenderen. Je zou ze moeten laten zien."
"Misschien vind ik het wel leuk op deze manier." Hij sloeg lui tegen m'n hand tot ik z'n haar terug liet vallen. "En misschien wil ik ze helemaal niet laten zien, misschien wil ik ze alleen voor jou bewaren." "Jij romanticus. K'm op, we moeten opstaan. We hebben het beste deel van de dag al gemist." Ik haalde een van mijn moeders favoriete uitspraken aan en liet het onderwerp vallen. "Ik denk het." Hij leek niet genegen om zich te bewegen, dus gooide ik de dekens van hem af en liep naar de badkamer. Ik keek een paar minuten naar mezelf in de spiegel en stapte toen onder de douche. Ik was bezig me af te drogen toen ik stemmen uit mijn kamer hoorde komen. Mijn maag kromp ineen. Gesnapt. Ik wist niet wat ik moest doen, de confrontatie aan gaan, of in de badkamer wachten en hopen dat een meteoor de aarde zou treffen.
Ik stond nog steeds bevroren van angst, toen er op de deur werd geklopt en Curtis' stem me terug bracht in de werkelijkheid. "Ben je aangekleed?" "Eh. Ja?" antwoordde ik aarzelend. De deur ging open en hij stapte binnen. "Je moeder kwam net binnen," zei hij. "Oh shit." "Geen paniek. Ik heb gezegd dat we tot laat films hebben gekeken en dat ik in slaap moet zijn gevallen." "En geloofde ze dat?" "Het leek erop. Ik heb haar verteld dat er niets gebeurd is." Hij haalde z'n schouders op. Hoe kon hij zo nonchalant doen? Ik was zojuist door mijn moeder betrapt, terwijl ik met een andere jongen had geslapen. Het kon bijna niet erger. "Ben je klaar met douchen?" "Wat?" "De douche? Kan ik er onder?" Hij sloeg op mijn nog steeds vochtige schouder. "Relax." "Makkelijk voor jouw om te zeggen," mopperde ik en ging verder met afdrogen terwijl hij een douche nam. Waarom had hij gezegd dat er niets was gebeurd? Suggereerde dat niet dat er wel iets gebeurd kan zijn?
Oh God, hoe moest ik me hier uit redden. Ik was bijna klaar met aankleden, toen hij te voorschijn kwam met een handdoek om z'n middel. "Voel je je al wat rustiger?" vroeg hij. "Nee," antwoordde ik op m'n meest vernietigende toon. "Jeez! Ik zie je beneden, ik ga om me aan te kleden." Ik keek hem na en stond een tijdje hyperventilerend bij mijn kast, voor ik het aandurfde om naar beneden te gaan. Mijn moeder en Lois waren in de keuken toen ik binnenkwam. "Hey," zei ik zo normaal mogelijk. "Ik heb een appeltje met je te schillen, Andrew Timothy Quinn," kondigde m'n moeder aan. "Oh," zei ik onschuldig. "Ja, ik heb jullie beiden gezegd niet te laat op te blijven. Curtis heeft nog steeds rust nodig en slapen op jouw bed helpt daar niet aan mee. Wat als hij kou vat?" Op? Ik denk dat het duidelijk werd, als hij tijdens het kijken naar een film in slaap valt ligt hij niet onder de dekens. "Het spijt me," waagde ik.
"Dat zal wel. Het spijt je altijd, nadat je iets doms hebt gedaan." Ik kende mijn moeder goed genoeg om te weten dat ze streng probeerde te zijn omdat ze dacht dat ze gelijk had en oprecht boos was en ik
ontspande een beetje. "Ik weet het. Maar hij lag zo rustig. Ik wilde hem niet wakker maken, dus heb ik een deken over hem heen gelegd en ben zelf ook gaan slapen." "Oké, maar de volgende keer maak je hem wakker. Ik weet zeker dat hij liever in z'n eigen bed had gelegen." "Bang dat hij me probeerde te verleiden?" vroeg ik uit de gein, en Lois proestte haar koffie over de krant die ze probeerde te lezen. "Andrew!" Mijn moeder keek ontzet. "Nou?" Plotseling begon ik dit leuk te vinden. "Natuurlijk niet! Doe niet zo idioot. Laat maar zitten." Gaaf, ik was naar beneden gekomen met het idee dat ik gesnapt was en het eindigde met het feit dat ik m'n moeder terugpakte. Die slag had ik gewonnen!
"Morgen allemaal," zei een vrolijke stem achter me en Curtis kwam de keuken binnen alsof niets hem uit z'n evenwicht kon brengen. Ik lachte hardop en mijn moeder gaf me een boze blik. Lois, was opnieuw druk bezig met de krant. "Wat is er?" vroeg Curtis, terwijl hij van de een naar de ander keek. "Wat willen jullie als ontbijt jongens?" Lois was de eerste die reageerde. "Pannenkoeken? Ik maak ze naar eigen recept." "Klinkt goed," beaamde Curtis. "Is er iets dat ik kan doen?" "Ik weet zeker dat er genoeg dingen zijn die je kan doen jongeman!" knipoogde Lois, en begon aan de pannenkoeken. "Moeder!" M'n moeder keek opnieuw ontzet. Dit beloofde een leuke dag te worden. We genoten samen van een vrolijk familieontbijt en ik realiseerde me opnieuw hoe gelukkig ik was en hoezeer Curtis dit soort normale dingen met zijn eigen familie moest missen.
Ik begon hem al te beschouwen als een deel van ons gezin, misschien omdat we allebei enigst kind waren. Ik zou het leuk vinden om hem als een soort geadopteerde broer te aanvaarden, mits we dan ook door zouden kunnen gaan met onze meer dan intieme relatie. Broer, vriend en minnaar in een, zonder dat er sprake is van incest dat het ingewikkeld zou kunnen maken. Een ding was zeker, hij was een stuk opener geworden sinds die eerste dag en daar was ik blij om. Onder zijn aanvankelijk vijandige buitenkant, klopte een hart van goud. Afgezaagd wellicht. Maar zo waar als maar zijn kan. Toen we klaar waren met eten, ruimden Curtis en ik op en deden de afwas. Toen ging hij naar boven om zijn sigaretten te halen en excuseerde zichzelf dat hij naar buiten ging om te roken, met alleen een lichte frons van m'n moeder. Zo gauw hij de deur achter zich dicht had gedaan, draaide ze zich met een serieuze blik naar me toe.
"Andrew, nog even over vanmorgen." "Mam! Vergeet het, alsjeblieft," jammerde ik. Ik dacht dat die hele
conversatie al vergeten was. "Nee, er is iets dat ik wil zeggen. Het was fout van je om hem in je kamer te laten blijven, alleen maar omdat hij gewond is. Ik wil dat je weet dat het me niets uitmaakt dat Curtis homo is, het maakt voor mij geen verschil, en het verandert niets aan wie hij is." "Mam." Ik probeerde er weer tussen te komen. "En, ik denk niet dat het bij jou past om grapjes te maken over zijn seksualiteit. Ik weet dat hij er zich niet helemaal bij op zijn gemak voelt en je helpt hem er heus niet mee door dat te doen." "Aw. Kom op, dat deed ik niet." "Dat weet ik, maar als hij je gehoord had, had hij dat misschien wel gedacht. Ogenschijnlijk zit het wel goed met je en heb je hem als vriend geaccepteerd. Maar ik ben bang dat zulke acties als afgelopen nacht, hem misschien op verkeerde gedachten brengen. En dat zou niet leuk voor hem zijn."
Ik was onder de indruk. Hier had ik geen antwoord op. Ze was bezorgd dat ik hem in de war zou brengen door hem op verkeerde gedachten te brengen? Ze had geen idee hoe gelijk, en tegelijkertijd, hoe verkeerd ze het had! "Oké." "Goed, laten we het er niet meer over hebben. Ik weet zeker dat als Curtis er aan toe is om over zijn seksualiteit te praten, hij het zal waarderen om een vriend te hebben om mee te praten. En ik vertrouw erop dat jij er dan aan toe bent, als hij besluit dat jij die vriend bent." Na dat gezegd te hebben, stond ze op en verliet de kamer. Ik keek lange tijd naar Lois, die me angstvallig negeerde. Uiteindelijk sloeg ze de krant neer en gluurde over de rand naar me. "Wat?" vroeg ik. "Je zal het haar uiteindelijk moeten vertellen. Ik weet dat het niet makkelijk zal zijn, maar het is makkelijker op de lange termijn, dan tegen haar te liegen - wat je bijna deed." "Ik weet het. Maar ze zal over de rooie gaan." "Klonk ze nu alsof ze er problemen mee heeft?" "Ze heeft er geen problemen mee dat Curtis homo is, maar haar eigen zoon is iets anders." "Misschien." En ze ging verder met de krant te lezen. "Wat heeft dat te betekenen?" verlangde ik.
"Andrew, hoe vaak moet ik je nog zeggen ‘vertrouw je moeder' of ‘je moeder is een stuk nuchterder dan je denkt' of welke variatie op dit thema dan ook, voor dat je me gelooft?" "Lois..." begon ik. "Dat was een retorische vraag, schat." Het gesprek was voorbij. Ik was verward. Ik was onzeker over zoveel dingen. Ik wist niet wat ik moest doen en hoe ik het moest doen. Mijn leven werd er niet gemakkelijker op, maar ik vreesde de gedachte, dat ik wist dat Lois gelijk had. Het enige probleem was, dat zodra ik met mijn moeder had gepraat - als ze dat redelijkerwijs wilde - Curtis en ik 24 uur per dag in de gaten zouden worden gehouden. Het zou zeker betekenen dat we niet meer bij elkaar konden slapen, tenminste tot ik 18 zou zijn. Elk woord en gebaar zou verkeerd worden uit gelegd. In het kort, elk obstakel dat ik altijd
had willen vermijden, zou tevoorschijn komen. Het begon erop te lijken, dat mijn droom om met m'n vriend onder hetzelfde dak te wonen, snel in een nachtmerrie kon veranderen. Ik ging naar buiten om met Curtis te praten.
"Nou, dat was gezellig," zei ik botweg. "Wat is er gebeurd?" "Mijn moeder vertelde me zojuist dat ik je niet in de verleiding moest brengen," voerde ik aan. "Gezond advies." "Je bent echt niet grappig." "Vertel maar. Wat is het probleem? Is je heteroseksualiteit nog buiten twijfel?" "Ja, maar ik wil niet tegen haar liegen en het kwam er verrekte dicht bij. Ik gaf een paar totale onzin antwoorden. Lois sprak me er op aan. Zij denkt dat ik het haar moet vertellen en ik denk dat het niet fair is om te verwachten dat ze liegt over ons tegen m'n moeder. "Nee, waarschijnlijk niet." "Maar als ik het vertel, zal ze ons tegenhouden, ik bedoel, om samen te zijn." "Alleen hier in huis." Ik kreeg het gevoel, met zulke antwoorden, dat hij me niet begreep en daarom zo halsstarrig deed. "Precies!" "Maar we hebben het er al over gehad dat ik hier niet voor altijd zal blijven." "Begin daar niet weer over."
"Bekijk het praktisch, Drew. Je moet het uiteindelijk aan je moeder vertellen. Je wilt niet tegen haar liegen, maar elke minuut dat ik hier ben en we samen zijn, is dat precies wat je doet. Conclusie - ik moet
vertrekken. Ik moet uiteindelijk toch en dat wil ik ook." "Je wilt weg?" "Ja. Ik wil niet afhankelijk van jullie zijn." "Maar het is geen probleem dat je hier bent," protesteerde ik. "Ik zei ook niet dat het dat is. Ik zei dat ik niet afhankelijk wil zijn. Niet dat ik het erg vind, maar ik wil het niet. Je hebt het me duidelijk gemaakt, soms meer dan anderen, dat je wilt dat ik blijf." Hij grijnsde naar me. "Maar ik heb m'n onafhankelijkheid nodig. Ik zal je moeder en Lois altijd dankbaar blijven voor dat ze me in huis hebben genomen. En, als ik een eigen huis zou hebben, was ons grootste probleem opgelost. Toch?" "Waarschijnlijk. Ik denk dat ze een bezoeking voor ons zal zijn bij alles wat we doen tot ik 18 ben." In feite, ik wist dat ze dat zou zijn.
"En ze heeft een sterk punt, aangezien het technisch een misdaad is." "Technisch." "Trouwens, je moeder kan ons niet constant in de gaten houden." Hij kneep in m'n schouder in, wat ik veronderstelde dat hij dacht dat het een geruststellend gebaar was. Maar ik kende m'n moeders bekwaamheden veel beter dan hij en soms grensden ze aan het bovenmenselijke. "Ik denk het." "Hé, we hebben het klaargespeeld om ontdekking te voorkomen in hetzelfde huis. Bedenk eens hoeveel makkelijker het zal zijn als je gewoon bij mij kan komen. Privacy, geen gluurders om je heen." "Ik denk het." "Je klinkt niet overtuigd. Relax vriend, alles komt op z’n pootjes terecht." Hij liet m'n schouder los, stond op en trapte z'n sigaret uit terwijl hij dat deed. "Laten we naar binnen gaan." Ik volgde hem gedwee. "Hebben jullie twee een zinvol gesprek gehad?" vroeg Lois argeloos. "Ja," antwoordde Curtis. "Nee," zei ik tegelijkertijd.
"Ah, dan ben ik meer geneigd om Mr. Reid te geloven en aan te nemen dat Andrew's goede humeur over een tijdje zal zegevieren, als hij gestopt is met pruilen." Ze glimlachte stralend en keerde terug naar haar krant zonder verder aandacht aan ons te besteden. "Wat wil je vandaag gaan doen?" vroeg Curtis. "Niet veel." "Prachtig. Heb je daar een tijdschema voor?" "Rot op." Ik had geen zin om grappig te zijn. Ik wist dat Curtis en Lois gelijk hadden, maar ik wilde niet dat hij wegging en ik wilde hem niet kwijt raken en ik wilde geen ruzie met m'n moeder. Volwassen worden is klote. "Laten we een stukje gaan rijden." "Waarnaar toe?" "Ergens waar het minder spookt. De stad uit, een frisse neus halen," antwoordde hij, radend naar wat ik op dat moment dacht. We gingen tenminste niet nog een keer naar het kerkhof. Dat zou mijn depressie alleen maar hebben verergerd.
"Is goed," stemde ik in. Nou ja, zo ongeveer. "Kom niet met hem terug voor dat hij een beetje is opgevrolijkt," viel Lois in. "Zal ik doen. En als hij nog niet lacht met etenstijd laat ik hem achter en kan hij terug lopen." Curtis leek zichzelf te vermaken. Hij wist dat hij gelijk had, en wist dat ik het wist. Ach donder toch op. "Niet meer dan hij verdiend." "Oké, als jullie twee klaar zijn." Ik had er eindelijk genoeg van dat die twee me op stang zaten te jagen en begon me te ergeren. Hij grijnsde breeduit en pakte zijn jas. "Ik haal m'n jas van boven, ben met een minuut terug." Ik rende de trap op en greep vlug een jas, want ik wilde ze niet te lang met z'n tweeën alleen laten. Ik wilde ze niet de gelegenheid geven om nog meer tegen me samen te spannen. En ja, dat klinkt paranoia. Maar weet je zo snel een ander woord als iedereen ECHT tegen je is?
Het leek erop dat we nooit spraken als we ergens naar toe reden, dat ieder met z'n eigen gedachten zat en deze keer was niet anders. Hij sloeg een paar keer af en al snel waren we in een dun bevolkt gebied; tien minuten later, de huizen werden snel kleiner, waren we op het platteland. Tot dan toe was ik met mijn gedachten ergens anders geweest, maar ik kwam terug uit m'n gemijmer toen we de weg verlieten en over iets verder reden dat ervan droomde op een dag een modderpad te worden. Misschien overdrijf ik een beetje, maar ik ben een echte stadsjongen en dit soort plaatsen maakt dat ik me ongemakkelijk voel. Na, wat een eeuwigheid leek, gereden te hebben langs een scherm van bomen, kwamen we op een open vlakte wat waarschijnlijk ooit een soort van camping was geweest. Het was volkomen verlaten. "We zijn er." "Het is prachtig," zei ik met al het gevoel dat ik op kon brengen. "Oké slimpie, we zijn er nog niet helemaal. We moeten een stukje lopen."
Hij zette de motor af, stapte uit en strekt zich. Zoog zijn longen vol met lucht en liet een lang ‘ahhhh' horen. Niet voor de eerste keer verwonderde ik me erover dat iemand die rookte zo dol was op frisse lucht, maar ik zei niets en stapte uit. "Nou, waarnaar toe?" "God. Een beetje vrolijker, of ik rijd weg en laat je hier achter." "Klootzak." "Dat begint er op te lijken." Hij stompte op mijn arm en begon een kleine heuvel op te lopen die een van de grenzen van de kampeerplaats vormde. "Volg me." Ik deed wat me gezegd werd, alleen omdat ik niets beters te doen had. Ik was bijna buiten adem toen ik bijna boven was en tussen de bomen door worstelde, waarvan de takken in m'n gezicht sloegen omdat ik achter hem liep. Ik wilde hem weer vervloeken, maar het uitzicht achter de bomen deed me zwijgen. Curtis draaide zich naar me om. "De inspanning waard?"
"Het is oké." Aan de voet van de heuvel, niet meer dan 40 meter vanwaar we stonden, was een grote rotspartij met daar achter een groot meer met blauw, blauw water, aan elke kant omgeven door bomen. "Er is een hotel aan de noordelijke kant en een paar bungalows aan de overkant, maar dit gedeelte is meestal vrij rustig," verklaarde hij. "Speciaal in deze tijd van het jaar." Het leek erop dat we de enige
mensen in de omgeving waren en we waren niemand gepasseerd nadat we van de weg af waren gegaan. "Het is prachtig, Curtis. Het spijt me dat ik zo'n klootzak was voor we hier naartoe gingen." "Maak je geen zorgen, ik begin eraan te wennen." Ik besloot om niet te reageren en liep de helling af naar de rand van het water. Ik bukte en zocht een platte steen uit om over de oppervlakte te gooien. We liepen heen en weer, elkaar aanmoedigend of beledigend, tot het ons begon te vervelen. "Laten we gaan zitten," stelde ik voor.
"Een moment," zei hij, naar z'n zak grijpend. Hij pakte het blikje van de afgelopen nacht en schonk me een grote grijns. Ik slikte alle commentaar in, maar was niet blij met de gedachte dat hij hier iets ging roken en dan terug zou rijden. Dus was ik totaal verrast toen hij achterover leunde en, met een verre worp en een schreeuw, het blikje in het meer gooide. "Waarom deed je dat?" vroeg ik verbaasd. "Omdat, ondanks afgelopen nacht, je er niet van houdt. En ik wilde je laten zien dat ik bereid ben dingen te doen, alleen maar omdat jij wilt dat ik het doe." "Wow." Opnieuw wist ik een keer niets te zeggen. "Buiten dat, ben jij de enige stimulans die ik nodig heb." Hij lachte dom naar me en het serieuze moment was voorbij. "Bedankt, Curtis."
"Met genoegen, schoonheid. Nou, laten we gaan zitten." Hij sloeg z’n arm om me heen toen we op een van de lage keien zaten. "Zie je, ik zei toch dat je moeder ons niet de hele tijd in de gaten kan houden." Ik kuste hem op z'n wang, een stilzwijgende bevestiging dat hij gelijk had om te verhuizen. Dat was het beste wat hij voor dit moment kon krijgen, ik was er in mijn gedachten nog steeds niet helemaal uit.


©original text: Ardveche
©Nederlandse vertaling: Lucky Eye, 2018. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 109
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 15:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 138 keer
Bericht Re: NIEUW IN CALIFORNIË door Lucky Eye » woensdag 21 november 2018 11:01

Hoofdstuk 11 - Een Mooie Zondag

Curtis startte de auto en we reden weg van het kerkhof om naar huis te gaan. We waren allebei stil. Toen we thuis kwamen zaten Lois en moeder te praten in de kamer, dus bleven we een tijdje in de keuken, en praten eigenlijk over niets bij een kop koffie. Ik wist niet wat ik tegen hem moest zeggen. Na de aandoenlijke momenten die we juist hadden meegemaakt op het kerkhof, viel er weinig te zeggen. Eindelijk stond hij op en gooide z'n koffie weg. "Ga meer lucifers van boven halen, en ik denk dat ik dan naar buiten ga voor wat frisse lucht en om te roken. Ga je mee?" "Frisse lucht en roken? Lijkt me tijdverspilling." "Grappig." "Yeah, ik ga mee. Laat me dit even leegmaken," en hield m'n mok omhoog. "Goed, ben met een minuut terug."
Hij liet me alleen in de keuken met een halve kop koffie en mijn gedachten. Poëtisch, huh? Ik hoorde hem de trap opdraven en het verre geluid van open en dichtslaande deuren. Tenslotte kwam hij terug in de keuken, hield de lucifers triomfantelijk omhoog toen hij binnenkwam, en hij had een idiote grijns op z'n gezicht. "Goed gedaan." "Bedankt." Hij lachte breeduit, mijn sarcastische opmerking taxerend. "Heb ik je ooit verteld dat je mijn held bent," antwoordde ik droog. "De wind onder je vleugels, huh?" "Je bent niet slim." "Dat blijf je me vertellen," en terwijl hij naar de deur liep haalde hij m'n haar door de war. "Uitschot," riep ik naar z'n rug, en werd beloond met een opgestoken middelvinger over z'n schouder toen de deur dichtsloeg. "Klootzak!" riep ik, maar in dat stadium kon hij me nooit horen. Dus stond ik op en verliet de warmte van de keuken en volgde hem naar buiten.
Eerst kon ik hem niet zien, maar toen zag ik een lucifer opvlammen bij een van de fruitbomen, en dwaalde naar hem toe. "Hai." Hij nam een diepe haal van z'n sigaret. Het licht reflecteerde in z'n ogen, en dat was ook het enige gedeelte van z'n gezicht dat ik in het donker kon zien. "Hai jezelf." Ik ging op de lage muur zitten, die omringde wat Lois noemde haar ‘boomgaard'. Ik werd een rare geur gewaar, en nam een paar diepe snuiven om te achterhalen wat het was. "Wat is dat voor geur?" "Doe niet of je dom bent." Z'n stem klonk laag, en was moeilijk te plaatsen. Misschien was hij boos op me om iets, maar ik wist het niet zeker. "Marihuana?" "Bingo." "Jeez, m'n moeder gaat over de rooie, en Lois." "Lois maakt het niet uit, en je moeder komt het nooit te weten."
"Wat bedoel je met Lois maakt het niet uit?" Ik was verbaasd over de stelligheid waarmee hij dat zei. Hij kende Lois pas een paar dagen en wie was hij om mij te vertellen wat m'n oma wel en niet goedvond. Ik
was bezig terecht verontwaardigd te worden, toen me te binnenschoot dat ik Lois net zo lang kende, en dat hij recentelijk meer tijd met haar doorgebracht had dan ik. Dus misschien wist hij hoe ze er over dacht. "We hebben er vanmiddag over gepraat," zei hij simpel, mijn gedachten lezend. "Oh." "Maar, weet je, als je het echt niet wilt, dan rook ik het niet." Hij haalde de joint tussen z'n lippen vandaan en stond me zwijgend aan te kijken. Plotseling, voelde ik dat het op een of andere manier onredelijk was om hem te vragen om te stoppen met iets illegaals, zo hier voor me. "Het is jouw leven." "Doe dat niet." "Wat niet?" "Zo prikkelbaar tegen me. Zeg het gewoon, ja of nee?"
"Ik weet het niet. Ik denk dat je het waarschijnlijk zou doen, maar ik weet het niet." "Noem je dat een antwoord?" Hij schokschouderde, gooide de peuk op de grond en trapte hem uit met de hak van z'n schoen. "Daar. Tevreden?" "Curtis..." "Laat maar zitten. Ik denk dat ik vroeg naar bed ga." Hij maakte
aanstalten om naar het huis te gaan, maar ik greep z'n arm om hem tegen te houden. "Hebben we ruzie?" Ik was verbijsterd over z'n houding. "Ik weet het niet, hebben we dat?" en zulke antwoorden van hem hielpen me niet. In feite, toegevoegd aan mijn verbijstering, was ik bezig om kwaad te worden. Hij kon zo moeilijk zijn. Hij schudde m'n hand van z'n arm. "Het lijkt er op." "Niet voor mij." Z'n toon was moeilijk in te schatten, en het was te donker om z'n gezicht goed te kunnen zien. "Voor mij wel, en ik begrijp niet waarom."
"Ik zei laat maar zitten, Drew. Je wilt niet dat ik rook, dan rook ik niet. Simpel." "En waarom klink je dan zo kwaad als het zo simpel is?" vroeg ik, waarschijnlijk bozer dan nodig was. "Jeez, jij bent moeilijk tevreden te stellen." Ik was er niet zeker van, maar ik had het gevoel dat hij naar me lachte. Er was een korte stilte waarin hij intens naar m'n gezicht, die in een frons vertrokken was, staarde en toen begon hij hardop te lachen. "Wat?" Hij maakte me steeds bozer. "Je bent aantrekkelijk als je kwaad bent." "Rot op." Ik draaide me om en stampte terug naar huis. Hij volgde me niet, en toen ik de tussendeur opende om naar binnen te gaan, kon ik opnieuw de gloed van een sigaret zien onder de bomen. Goed, dacht ik,
als hij een eikel wilde zijn, was er niets dat ik er aan doen kon, en het was het niet waard om een poging te doen.
Ik maakte een kop koffie en ging naar boven om naar kwade muziek te luisteren. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar als ik in een slechte bui ben, wil ik het vertroetelen en het zo lang mogelijk laten duren. Ik voelde me aardig gegriefd en ik wilde een tijdje zwelgen in mijn eigen gevoel van beledigd zijn. Ik moest nadenken over wat er allemaal in mijn leven gebeurde. Er was zoveel veranderd in het tijdsbestek van een week, dat ik moest stoppen en gaan zitten voor een moment, en alles op een rijtje zetten. Als dat mogelijk was. Nu ik kon nadenken over het gesprek in de tuin, had ik geen idee waarom ik kwaad op hem was. Was het hem waar ik kwaad op was, of was ik kwaad op mezelf. Ik liet me op het bed vallen en staarde naar het plafond, proberend m'n gedachten te ordenen. Vond ik het erg dat hij rookte? Ik wist het niet. Ik hield zeker niet van de smaak van rook aan hem, maar was het aan mij om te proberen hem te laten stoppen? Was het een ruzie of zelf maar boos worden waard? Waarschijnlijk niet. Ik zette de stereo uit en ging rechtop zitten en voelde me een beetje idioot. Ik ging terug naar beneden en keek uit het keukenraam.
Buiten was het pikkedonker toen ik vallend en opstaand mijn weg probeerde te vinden naar de plek waar ik de oranje gloed voor het laatst had gezien. Een stem met een zweem van spot, klonk uit het donker. "Een guerrilla oorlogsvoering is niet je roeping Drew." "Ik denk het niet nee." "Waarom ben je terug gekomen?" "Um, ik denk om me bij je te verontschuldigen?" mompelde ik. "Waarvoor? Voor het hebben van een eigen mening? Dat is geen misdaad." "Maak het moeilijker dan het is, oké? Het spijt me, ik reageerde overdreven en ik weet niet eens waarom ik kwaad werd. Dus, het spijt me zoals ik al zei." "Excuses aanvaard." Nou, dat ging makkelijker dan ik verwacht had. Ik bewoog dichter naar hem toe en zat links van hem op het muurtje. Zijn arm gleed om mijn middel.
"Laten we nooit meer ruzie maken Curtis. "Ha. Alsof dat ooit zal lukken." "Yeah oké. Maar laten we geen ruzie maken over onzinnige dingen, oké?" "Goed." Hij trok me iets dichter naar zich toe, en ik legde m'n hoofd op zijn schouder. "Weet je, en ik meen het, als je het echt wilt spoel ik alles door de wc." "Nee. Dat hoef je niet te doen. Ik was een beetje in de war." "Waarvan?" "Waarom nu? Ik bedoel, we hadden toch een leuke tijd?" "Je bent me kwijt man. Ik kan het even niet volgen?" Hij klonk oprecht verbaasd. "Waarom moet je roken? Waar probeer je aan te ontsnappen?" "Ik MOET niet, ik wil het. En ik probeer nergens aan te ontsnappen. Het geeft me een relaxed gevoel, dat is alles. Het voelt goed. Ik was van
plan om maar een joint te roken, niet om compleet stoned te worden. Ik denk dat deze avond me meer in de war heeft gebracht dan ik dacht."
"Oh." Ik had misschien meer kunnen zeggen. "En het maakt me ook nog erg geil." Hij drukte me tegen zich aan en lachte een korte lach, die ik meer voelde dan hoorde. "Alsof dat nodig is." "Goed punt. Tenminste als jij in de buurt bent." "Slijmbal." "Nauwelijks. Je windt me op een bepaalde manier op Quinn." "Ja ja, ik denk dat dat spul naar je hoofd is gestegen vriend." "Je moet jezelf niet naar beneden halen, weet je. Je bent een reuze leuke kerel, geloof me, ik heb een goede smaak wat mannen betreft." Die opmerking, alhoewel erg vleiend, herinnerde me aan de vraag die gisteravond bij me op gekomen was. Ik wilde meer weten van Curtis' seksuele verleden, maar kon geen manier bedenken om het te vragen. En tegelijkertijd was ik doodsbang wat dat verleden inhield en dat ik niet zou blijken te voldoen aan zijn verwachtingen.
Ik moet daarover aan het peinzen geweest zijn, toen hij me opnieuw tegen zich aandrukte en vroeg: "Waar denk je aan?" "Aan jou." "Natuurlijk." En hij nam een lange trek. "Opschepper." "Ik dacht aan gisteravond." "Wat is daarmee?" "Hoe fijn het was." Ik voelde dat hij iets wilde zeggen en hem kennende
zou het wel een of andere flauwe grap zijn, dus ging ik door voor hij me kon onderbreken. "Ik denk dat jij, nou ja, met meer jongens bent geweest, huh?" "Oh, is het dat wat je dwars zit?" "Nou, niet dwars zitten, maar huh, ik vroeg het me af, omdat weet je, jij bent in feite de eerste voor mij." Een gedachte aan Josh schoot door m'n hoofd maar ik besloot dat hij eigenlijk niet meetelde, tenminste niet op de manier zoals ik er over dacht. In zekere zin was Curtis de eerste. De eerste persoon waar ik warme gevoelens voor had, de eerste persoon die ik genot wilde geven, snap je?
"In feite?" Verdomme, dat woord was hem opgevallen. Hij gniffelde. "Vertel." "Verander niet van onderwerp." "Het lijkt mij dat jij van onderwerp veranderd, niet ik. Jij wilt mijn verleden weten, dus heb ik ook het recht om die van jou te weten, toch?" Ik aarzelde voordat ik antwoordde, begreep toen dat hij gelijk had, en zei: "Ja, ik denk het wel." "Oké, wil je dat ik begin?" "Graag." "Je zult het niet leuk vinden. Het is een lang en smerig verhaal." "Is dat zo?" m’n Maag kromp ineen bij de gedachte aan wat ik misschien zou gaan horen. "Yeah. Nou, ik denk dat het begon toen ik negen was en ik mijn kont op
straathoeken verkocht voor 20 dollar per keer." "Wat?" vroeg ik ongelovig. "Domoor," en hij stompte op m'n schouder. "Ik maak een grapje. Jij bent m'n tweede, oké? En de eerste die me ervoor betaald." "Jeez, je klonk zo serieus."
"En jij was bereid het te geloven. Waarom is dat?" Hij klonk niet gekweld, maar ik kon zien waar hij naar toe wilde. Ik besloot dat het negeren van de vraag de veiligste weg was. "Wie was het?" "Weet je zeker dat je dit wilt doen?" Hij nam een laatste trek en drukte de peuk uit en liet de rook langzaam ontsnappen terwijl hij op een antwoord wachtte. Ik knikte, mijn stem niet vertrouwend, elk vreselijk scenario schoot door m'n hoofd. Ik dacht aan het volslagen ondenkbare, dat het z'n vader geweest was. Een andere gedachte, misschien nog erger, wiste dat uit, en dacht dat het misschien Tyler geweest was. Maar nee, dat kon niet. Of wel? Hij moet iets aan m'n gezicht gezien hebben, want hij glimlachte naar me en kneep in m'n hand. "Relax kerel, het is niets om je zorgen over te maken." "Nee?" "Nee. Het was Tyler niet." Hij grinnikte. Shit, was ik zo doorzichtig? "Nou, ga je me nog vertellen wie?"
Ik realiseerde me toen ik het zei, dat ik misschien had moeten ontkennen dat ik dacht dat het Tyler was maar het was te laat. Dus hoopte ik dat hij het zou laten rusten en verder ging met z'n verhaal. "Goed. Afgelopen zomer, ik verdiende een paar extra dollars met het parkeren van auto's bij de Country Club en daar was een jongen die thuis was van college. Zijn naam was Boyd en we leerden elkaar kennen. Heel simpel. Hij was eenzaam en ik ook en van het een kwam het andere. We hadden een tijdje contact maar ik heb al maanden niets van hem gehoord." "Oh. Zijn die brieven van hem?" "Boyd?" Hij lachte. "Hij mag dan studeren, maar hij kon amper zijn eigen naam schrijven, nee, liefdesbrieven waren niet z'n stijl. Ze zijn van mijn vader en moeder." "Oh, waarom bewaar je ze?" "Om me te herinneren hoe ze waren. Voor de kanker bedoel ik." "Het spijt me, dat had ik niet moeten vragen." "Het is oké, ander onderwerp, huh?" "Sorry. Um, en hoe lang waren jij en Boyd een stel?"
Ik ervoer steken van jaloezie bij de gedachte dat mijn vriend een relatie had gehad met een andere jongen. "Een stel? Nauwelijks Drew. Het was alleen seks, we gingen nooit uit, we praten nooit, we neukten alleen. Wat leuk was, maar niet wat ik noem bevredigend." "Echt?" "Echt. Ik had nog geen honderdste van wat ik met jou heb met hem. Ik voelde niets voor hem." Hij kuste me op de lippen. "Oké. Hoe zag hij eruit?" "Een typische sporter, 1.90, knap, blond en blauwe ogen. The all American boy. Maar niet erg slim." Hij snoof. "Niet echt je type dus, huh?" "Nee. Meer jouw type denk ik." Oeps, die zat. "Mijn type is ongeveer 1.80 met bruin haar en de donkerste, meest gevoelvolle en mooiste ogen die ik ooit gezien heb." "Nu weet ik dat je high bent!" En ik lachte naar hem. Hij was zo grappig als hij probeerde romantisch te doen, hij kon het niet echt, maar ik was zo blij dat we praatten.
"Helemaal niet, de eerste heb ik uitgedrukt, en de tweede was een gewone sigaret." Hij pauzeerde. "Ik hou teveel van je om het risico te lopen dat je kwaad wordt." Dit was teveel, ik maakte een beslissing. "En ik hou teveel van jou om je te vertellen wat je doen moet." "Zo lief!" En hij kuste me opnieuw. "Echt. Ik meen het. En misschien moet ik het ook maar eens proberen." Ik twijfelde, onzeker over wat ik wilde doen, maar ik wilde hem laten zien dat ik wilde dat hij zichzelf zou zijn. "Jij?" "Ik," zei ik beslist, ik had m'n besluit genomen. "Je hebt me overgehaald toen je zei dat het je geil maakte." Hij lachte naar me. "Oké, jij bent de baas meneer Quinn. Maar terwijl ik draai, moet jij vertellen, ik wil alles weten over jouw ‘feitelijke' eerste keer."
Hij voegde de daad bij het woord en viste het blikje uit de zak van zijn jas. "Um. Niet echt veel te vertellen. De avond voor we vertrokken, een vriend van school kwam langs en zei dat hij me altijd al gewild had." "Yeah, dat effect heb je," mompelde hij, zich concentrerend op z'n vlugge vingers. "Yeah, goed! Dus we, eh, we gingen naar buiten en hij, eh, pijpte me." "Gaaf." Dacht ik dat hij zei. "Wat?" "Hmm? Niets." "Um ja, dat was het eigenlijk. Hij ging naar huis, wij vertrokken en kwamen hier en ik heb hem sindsdien niet meer gesproken." Wow. Dat klonk zelfs voor mij gevoelloos. "Ik hoop dat je dat niet bij mij doet als je me ooit zat wordt." En keek me aan. "Ik zal nooit genoeg van je krijgen." "Zei hij!" En gaf me de joint. "Dat is waar. Um, misschien moet je hem voor me aansteken, ik heb maar een paar keer eerder gerookt." En gaf het stickie terug. "Oh, Meneer Moraal! De waarheid komt naar boven."
"Ik heb niet geïnhaleerd!" "Die is origineel!," grapte hij, z'n Zippo open klikkend. "Het is waar, ik verslikte me elke keer." "Weet je wat een shotgun is?" "Ik denk niet dat je het over wapens hebt, toch?" "Precies." Hij nam een lange haal van de joint en het eind gloeide fel op toen hij begon. Hij ademde uit. "Als je niet gewend bent om te roken, kan de rook ruw zijn voor je longen. Met een shotgun, inhaleer ik eerst en dan adem ik uit in jou mond. Begrijp je?" "Ik denk het." "Er gebeuren twee dingen. Ten eerste, de rook word gefilterd door mijn longen, en ten tweede, we moeten vrijen." Hij grinnikte. "Het begint steeds beter te klinken," lachte ik terug. "Laten we het doen." Hij nam een kort trekje en leunde voorover om zijn lippen op de mijne te plaatsen. Ik opende mijn mond voor hem en ademde voorzichtig in, genietend van de sensatie van de kus, en z'n vrije hand legde hij in m'n nek.
Ik voelde rook in mijn mond komen, en stond mezelf toe om voorzichtig te inhaleren. Verbazingwekkend genoeg, hoestte of verslikte ik me niet, en zowaar begon ik een lichte, plezierige, tinteling te voelen (veroorzaakt, natuurlijk, door de intense, plezierige prikkeling van zijn kus.) Hij trok terug, de kus verbrekend, met een grote grijns op z'n gezicht. "Je smaakt lekker," zei hij uiteindelijk. "Bedankt. Dat was gaaf." "Hoe voel je je?" "Warm." "Meer?" "Goed." Nu we ons hier aan gewaagd hadden, begon ik me relaxed te voelen en had al mijn angsten onderdrukt. Nou ja, de meeste. We herhaalden het proces van langzame, langdurige kussen een paar keer totdat de joint bijna op was en toen gaf hij hem opnieuw aan mij. Ik had een lekker gevoel, alsof ik een beetje dronken was, maar wel zo dat ik alles onder controle had. "Probeer het nu eens in je eentje," zei hij tegen me.
"Auw! Spelbreker, ik vond het veel leuker zoals we het deden." Hij grinnikte naar me en ik bracht het laatste puntje naar m'n lippen. Terwijl ik een diepe haal nam, vond ik het knap van mezelf dat ik kon
roken zonder te hoesten. Toch voelde ik de prikkeling van een hoestbui toen ik dieper inhaleerde. Ik liet de rook langzaam ontsnappen en trapte het puntje uit. "En?" Hij keek geamuseerd. "Wat?" "Voel je je oké?" "Ik voel me goed. Een beetje licht in m'n hoofd, maar op een leuke manier. We moeten dit nog eens doen, maar niet te vaak." "Gelijk heb je, als je tenminste steeds zoveel verspild," zei hij, terwijl hij de restanten van de uitgedrukte joint bekeek. "Wil je kauwgum?" "Waarom?" "Mintfrisse adem Drew." "Goed idee, oké." We zaten stil onder de bomen met onze armen om elkaar heen, alleen genietend van de stilte, de zachte kauw geluiden, en het lichte ruisen als we van tijd tot tijd van positie verwisselden.
Uiteindelijk zuchtte hij en met een lichte kreun stond hij op.
Hij stak z'n handen uit, ik pakte ze en hij hielp me om op te staan. Onze eerdere twistpunten waren totaal vergeten en ik voelde me zo prettig bij hem. Ik leunde voorover, sloeg m'n armen om hem heen, en drukte mijn lippen op zijn wang. Hij maakte een laag vrolijk geluid en hield me stevig vast. "Laten we naar binnen gaan, het is ijskoud hier buiten," zei ik uiteindelijk, en stapte terug. "Grappig, ik dacht dat het juist steeds heter begon te worden!" Ik kon alleen m'n hoofd schudden en ‘zielig' mompelen over dat grapje, terwijl we voorzichtig naar het huis begonnen te lopen. Halverwege werd ik van achteren getackeld, viel op de grond en al mijn adem werd er in een keer uitgeperst. Curtis ging snel schrijlings op me zitten, begon me te kietelen, terwijl ik schreeuwde en hem smeekte om op te houden. Hij verminderde de druk iets, hield m'n armen boven m'n hoofd vast en keek me met een ondeugende grijns aan. "Genade," beval hij. "Nooit!" Ik worstelde hevig onder hem en gooide hem bijna van me af. Hij kreunde, maar herstelde zich snel, rolde weg voor ik hem vast kon pakken en ik graaide naar z'n benen. Hij stond op, beducht voor mijn aanval ging hij iets van me af staan, terwijl ik een paar keer een schijnbeweging maakte.
Plotseling viel ik aan, greep hem om z'n middel, hij wankelde en viel achterover. Ik liet me vallen, half boven op hem, met de bedoeling hem te onderwerpen aan een kietelpartij. In plaats daarvan vonden onze lippen elkaar en een lange tedere kus was het gevolg. Ik zuchtte tevreden, rolde van hem af en daar lagen we hand in hand naast elkaar. Ik keek naar de paar sterren die te zien waren en draaide me op mijn zij om naar hem te kijken. Zijn ogen waren donkere poelen, zijn gezicht bijna niet te zien, maar onze blikken zaten vast en ik voelde me completer dan ooit, hier liggend met hem onder de oneindigheid boven ons. "Ik win," zei hij. "Gelul, ik had je kunnen hebben. Ik was nog aardig voor je. Trouwens, je
hoort gewond te zijn, dus was je aan iets begonnen wat je niet af kon maken," grapte ik. "Denk je dat?" "Yep, en je zou wat voorzichtiger met die rib moeten zijn." "Het is niet zo erg nu. En trouwens, marihuana verdoofd de pijn een beetje." "Yeah?"
"Yeah. Dus kun je vannacht wild met me doen." Hij trok schalks z'n wenkbrauwen naar me op, en ik barstte in lachen uit. "Kom op, laten we naar binnen gaan en geen paardje rijden deze keer, oké?" "Wat U wilt meneer Quinn, wat U wilt." We stonden op en sloegen de aarde van ons af. De meeste van Lois' bloemen hadden de aanval overleefd, maar ik had het gevoel dat we er morgen wel iets over zouden horen. Och ja, jong verliefden, wat kun je zeggen? Terug in de keuken trokken we onze jassen uit en gingen tegenover elkaar zitten om in elkaars ogen te kunnen kijken. Ik pakte zijn hand in de mijne, met een half oog naar de deur kijkend, voor het geval m'n moeder binnenkwam. "Dit is fijn," zei hij. "Wil je naar boven?" Tv kijken of zoiets?" "Goed. Neem wat chips mee, ik ben uitgehongerd." "Weet ik," antwoordde ik, m'n wenkbrauwen optrekkend. "Haha." Hij pakte een paar blikjes uit de koelkast. "Klaar?" "Altijd."
"Je bent een schaamteloze flirt! Ik moet je in de gaten houden." "Waarvoor?" Ik wierp een blik op zijn gezicht en rende toen als een speer de keuken uit, op de hielen gezeten door Curtis. Ik had een aardige voorsprong en was me vaag bewust van het feit dat m'n moeder riep dat we rustig moesten doen, terwijl ik mijn kamer in rende. En daar had hij me te pakken. We vielen beiden op mijn bed, waar hij me onderwierp aan dezelfde afstraffing die ik hem tussen de bloemen had gegeven. Een geweldige kus. God! Was het voor mij mogelijk om nog gelukkiger te zijn? "Zijn we hier om tv te kijken, of wil je je zondige gedachten op me uit proberen?" zei een gesmoorde stem in mijn nek. Ik dacht een moment na voor ik antwoord gaf. "Allebei. Maar laten we beginnen met tv kijken en het seksuele voor later bewaren, oké?" "Mijn idee. Wacht hier." Hij stond op en liep naar de deur. "Ik ga even iets gemakkelijkers aantrekken." En liep weg. Ik hoorde hem naar beneden lopen terwijl ik de tv aan het voeteneinde van het bed neerzette om het zo comfortabel mogelijk te maken.
Ik legde alle kussens die er waren aan het hoofdeinde, ging in een wat ik dacht meest smachtende houding liggen, en wachtte. Na een tijdje hoorde ik hem aankomen. "Wow, je ziet eruit om op te eten," zei hij, toen hij de kamer binnenkwam. Ik moest glimlachen om zijn iets ‘makkelijker' outfit. Een T-shirt, een pyjama broek en een paar dikke sokken. "Wat? Waar lach je om?" "Om jou natuurlijk." “Ik zou je daarvoor moeten slaan," zei hij, terwijl hij naast me ging liggen. "Maar in plaats daarvan moet je voor me strippen." "O ja, moet ik dat?" "Yep, maak je gereed om naar bed te gaan Andrew!" Hij deed een goede
poging mijn moeder na te doen en ik kon mijn lachen niet inhouden. "Als ze je hoort als je dat doet, ben je je leven niet meer zeker vriend." "Ik weet het," grinnikte hij. "Ik vind je moeder aardig." "Ze vindt jou ook aardig."
Ik was plotseling serieus, ervoor wakend dat het onderwerp van z'n vertrek niet ter sprake zou komen. Ik wilde dat hij zich welkom voelde in ons huis en wist dat ik het ook deed in mijn eigen belang. Maar ik maakte me zorgen om wat hij dacht dat mijn moeder dacht van hem. "Nou, ga je nog voor me dansen of niet?" veranderde hij van onderwerp. "Ik voel me zo goedkoop." "Dat ben je," en sloeg me met een kussen. "Dus, even kijken of ik dit goed begrijp, ik moet MIJN kamer verlaten als jij je gaat verkleden, maar jij blijft om naar mij te kijken, EN wil dat ik voor je dans?" Ik probeerde zoveel mogelijk verontwaardiging in mijn stem te laten klinken als ik kon, maar vond het nogal moeilijk. Hij was ook zo verleidelijk zoals hij daar naar me lag te kijken. Gekleed zoals nu leek hij meer jongensachtig dan normaal, zo veel liever. Zijn prachtige groene ogen waren op de mijne gericht en zijn haar zat door de war. Ik wilde juist zijn blik loslaten om, zoals hij gezegd had, ‘het op mijn ondeugende manier te doen.'. "Ja dat is het. Schudden met dat lichaam!" En sloeg me weer met het kussen.
"Ik denk het niet," zei ik ferm. "Preuts!" kaatste hij terug. "En dat zeg je tegen de man die je heeft af gezogen?" vroeg ik rustig terwijl ik opstond, m'n overhemd toestemming gevend om op de grond te vallen. "Man? Jezelf niet zo op hemelen jongen!" Was hier iets tegen in te brengen? Ik zuchtte en trok mijn shirt over het hoofd en kwam onhandig vast te zitten in een mouw. "Woo hoo! Gaan met dat lichaam," lachte hij. Ik viel om van het lachen, klauterde terug op het bed en sloeg hem een paar keer met een kussen. "Ik ben alleen maar een voorwerp voor je," verklaarde ik. "Luister, ga naar de badkamer om je om te kleden, ik wil niet dat je je ongemakkelijk voelt." Hij klonk serieus en dat verbaasde me een beetje. Waarom zou hij denken dat ik me zou schamen. Er was tenslotte niets wat hij nog niet gezien had. Ik stond weer op en met een zwaai maakte ik m'n riem los en liet m'n broek op de grond vallen bij het shirt. Ik trok mijn short en sokken in een vloeiende, goed geoefende beweging uit - ik heb een half uur nodig om me aan te kleden en maar 3 seconden om me uit te kleden! M'n moeder klaagde altijd dat ik nooit iets opvouwde.
Er lag een verbaasde uitdrukking op z'n gezicht. In mijn hoofd maakte ik een overwinningssprong (maak nooit overwinningssprongen in het echt als je naakt bent, is mijn motto), uiteindelijk had ik het voordeel. "Nou," zei ik, terwijl ik naakt voor hem stond, "moet je opschuiven met je dikke kont, zodat ik mijn kleren voor de nacht onder het kussen vandaan kan halen." "Hmm, daar moet ik over nadenken," antwoordde hij met een grijns. "Opschuiven. Nu. Voordat m'n moeder binnenkomt en dit kleine schouwspel ontdekt. Of we hebben heel veel uit te leggen." De waarheid daarvan inziend, zwaaide hij z'n benen van het bed en gaf me toegang tot mijn slaapkleding. Toen ik voorover boog om het op te zoeken, sloeg hij me op m'n kont, hetgeen ervoor zorgde dat ik een gil slaakte en me ronddraaide. Hij sloeg dubbel van het lachen en ik maakte een geërgerd geluid terwijl ik mijn geruite short en een T-shirt aantrok.
Ik completeerde m'n outfit met een paar witte sokken en nam m'n plaats in op het bed. Nadat hij tot bedaren was gekomen kwam hij naast me liggen. "Hé, weet je wat?" zei hij, terwijl hij me een por gaf. "Wat?" "Ik zou je nog eens voor je reet moeten slaan." "Waarom," vroeg ik nieuwsgierig. "Omdat je mijn kont dik noemde, jij klootzak." "O, dat. Weet je, het zou je niet misstaan om een paar kilo kwijt te
raken," spotte ik. "O, hier krijg je spijt van," zei hij dreigend, en ik keek meesmuilend. "Misschien niet vandaag, misschien niet morgen, maar binnenkort en voor de rest van je leven." "Wat afgezaagd. Zo," zei ik, z'n gefronste blik negerend, "waar wil je naar kijken?" "Jou." "Begrijpelijk, maar mag ik je er aan herinneren dat we ons moeten gedragen tot m'n moeder langs geweest is," antwoordde ik hem eenvoudig. "Wat dacht je van een film. Ik heb er een paar op band." "Kies jij maar. Het maakt mij niet uit."
"Hier gaan we weer!. Meneer Beslissing is terug." Ik kroop naar het voeteneinde en begon de banden te bekijken om te zien wat er opstond. Niet dat wat ik op had geschreven ook op de band stond, daar was ik te lui voor. "O hé, wat dacht je van ‘The Opposite of Sex', al gezien?" "Nope. Maar ik heb de laatste tijd weinig films gezien. Is het een goeie?" "Zou hij in mijn collectie zitten als dat niet zo was?" kaatste ik
terug. "Nooouuu..." hij zei het langzaam en trok z'n mooi gezicht op. "Goed. Dan bekijken we deze." Ik besloot hem te negeren. Uiteindelijk had hij gezegd dat het hem niets uitmaakte en als ik de eerste paar uur met mijn handen van hem af wilde blijven, moest ik een goede film zien om mijn gedachten te verzetten. Ik stopte de band in de video en greep een paar kussens, legde ze aan het voeteneind en plaatste mijn armen onder m'n kin, zodat m'n voeten op het hoofdeinde lagen.
Curtis schoof de schaal met chips naar het midden, zodat we er allebei bij konden, maar ging niet naast me liggen. Z'n voeten lagen naast m'n ribben, en niet voor de eerste keer was ik blij met een tweepersoons bed. Iedereen die binnen zou komen zou denken dat we gewone tieners waren die
een slaappartijtje hadden en naar een film keken. Maar ik wist dat de zachte druk die ik voelde gedurende de film, mijn vriend was. Hoe gaaf is dat? Uitgezonderd van de gebruikelijke lachsalvo's, en het geluid van de krakende chips onder onze kiezen, bekeken we de film in stilte. Een plezierige stilte. Ongeveer 20 minuten voor het einde, tijdens de scène in de blokhut dat ze een baby krijgt, stak m'n moeder haar hoofd om de deur om te zeggen dat ze naar bed ging. "Nou, welterusten jongens. En hou het geluid op een normaal niveau, oké?" Ouders kunnen zo grappig zijn. Maar meer met een zuinig lachje. "Grappig mam," mompelde ik met een mond vol chips.
"Goedenacht Mevr. Quinn." Curtis wuifde en gaf haar een grote glimlach. O zo lief. Ze lachte terug. "Blijf niet te lang op, en vergeet je tanden niet te poetsen Andrew," zei ze terwijl ze de kamer verliet. "O, ma-ammmm!" riep ik haar na, Curtis lachte natuurlijk. Waarom koos ze altijd momenten als dit uit, om me als een zesjarige te behandelen. Niet dat er een moment was dat ze me wel als een zesjarige kon behandelen, maar je begrijpt wat ik bedoel, toch? Ik liet me vallen om het einde van de film te zien. Toen de aftiteling begon zette ik de video op terugspoelen en rolde op m'n rug. Legde mijn handen onder het hoofd zodat die iets omhoog kwam en ik Curtis aan kon kijken. Ik voelde dat een warme, sterke hand m'n been streelde en een verlegen glimlach speelde om z'n lippen.
"Zo," zei hij zachtjes. Ik reageerde niet, bleef hem aankijken en nam elke groef en lijn op in mijn geheugen. "Bij jou of bij mij?" "Hmm, interessant idee dat paren..." "Paren? Jeez, hoe klinisch is dat?" onderbrak Curtis me met een klap op m'n kuit. "Zoals ik zei. Paren lijkt me interessant maar aangezien op jouw kamer mijn moeder aan de andere kant van de muur ligt te slapen, dan opteer ik toch maar voor mijn kamer." Ik benadrukte nadrukkelijk alles wat ik zei, en dat ene woord zelf met extra nadruk. "Goed, want ik kan me moeilijk verplaatsen." "Nou, ik hoop dat je je een klein beetje kan verplaatsen." "Ja, waarschijnlijk wel." "Put jezelf niet uit voor mij." "Zal ik niet doen." Zijn blik gleed langs mijn lichaam en hij trok mijn sokken uit. Ik deed niets, nieuwsgierig als ik was waar toe dit zou leiden, al had ik een prettig gevoel wat dat was. "Weet je dat je leuke voeten hebt?" "Wat? Hoe kinky is dat?" Dat was niet wat ik verwachtte. "Nee, serieus. Normaal gesproken zijn voeten meestal lelijk, maar die van jou zijn mooi," mompelde hij. "Nou bedankt, denk ik," antwoordde ik sarcastisch en hij bloosde.
"Sorry. Hé, was het niet de bedoeling dat je je tanden ging poetsen?" Hij begon weer opgewekt en vrolijk te worden en ik wilde mezelf slaan omdat ik hem zichzelf dom liet voelen. "Ja. Wil je komen kijken of ik het wel goed doe?" "Nou, kinderen hebben ook constant toezicht nodig." Hij gaf me een knipoog toen ik juist een vinnige opmerking wilde geven, dus schudde ik alleen maar met m'n hoofd. Ik denk dat hij dat punt verdiende. We gingen naar de badkamer en stonden naast elkaar onze tanden te poetsen. Ik voelde me erg huiselijk, dit samen met een ander te doen, was vreemd. We kropen terug in bed en onmiddellijk trok hij me onmiddellijk tegen zich aan. Ik sloeg m'n armen om hem heen en genoot van de sensatie om
door hem te worden vastgehouden. Ik nam een diepe teug adem en hield het in terwijl ik mijn geestelijke beeldvorming voorzag van perfect plaatjes van hem.
Hij zuchtte en streelde mijn haar, bijna afwezig. Z'n gedachten waren ergens anders, maar deze stemmingswisselingen waren iets waar ik snel aan gewend raakte. En ik wist ze meesterlijk goed op te merken. "Wat is er?" vroeg ik z'n schouder. "Niets," antwoordde hij. Ik zei niets en wachtte tot hij verder zou gaan. Ik wist dat hij meer ging zeggen, maar we moesten eerst door een klein ritueel heen. "Ik wilde...." En hij stopte. "Wilde wat, schatje?" mompelde ik. "Schatje? Z'n stem klonk geamuseerd. "Wilde wat?" ik besloot hem niet de weg te wijzen. Er was iets dat hij wilde zeggen, maar ik was er niet zeker van of hij dat zou doen en ik verdomde het om het makkelijker voor hem te maken. Ik voelde me te goed om mezelf dat aan te doen, ik kon het van een kilometer afstand zien.
"Het is dom." "Nou en? Of je nooit eerder iets doms hebt gezegd!" "O leuk, bedankt voor de steun," antwoordde hij, maar er was geen spoor van rancune. "Klootzak," voegde hij er met een ondertoon aan toe en ik lachte kort. "Nou, wat was het voor iets doms?" "Het is niet belangrijk." Hij aarzelde opnieuw. Ik wachtte opnieuw. "Ik wilde je alleen maar opnieuw bedanken." "Waarvoor?" "Waarvoor? Voor alles, dombo. Voor donderdag. Voor vannacht. Voor het in m'n leven zijn. Voor het zijn van mijn leven. Ik, eh." Hij slikte en schraapte z'n keel, maar ging verder voor ik iets kon zeggen. "Ik ben in jaren niet zo gelukkig geweest. Nee nog nooit. Ik wil niet dat we dit ooit kwijtraken, Drew. Ik voel me zo met je verbonden en jij bent zo geweldig. En ik kan de woorden niet vinden om je te vertellen hoe belangrijk je voor me bent." "Dat is toch niet dom." Ik tilde mijn hoofd op om in zijn ogen te kijken. "Dat is het liefste wat iemand ooit tegen me gezegd heeft." En ik meende het echt.
"Je bent zoveel meer voor me dan alleen een geliefde. Ik wil je net zo goed leren kennen als ik mezelf ken, beter, in je gedachten te zijn, om altijd bij je te zijn." Ik kon alleen maar naar hem kijken, niets wat
ik zou zeggen zou goed genoeg zijn. "Sorry, ik zei toch dat het dom was," en hij draaide zich van me weg. "En ik zei dat het niet zo was," fluisterde ik. Ik vertrouwde mezelf niet om hardop te praten. "Hou me alleen maar vast vannacht. Is dat goed?" "Altijd." Ik schoof achter hem en sloeg een arm om hem heen, die snel door de zijne werd omsloten. Opnieuw voelde ik hem helemaal ontspannen in m'n armen, en alle spanning vloeide uit hem weg. Er was geen gevoel in de wereld zo goed als dit, deze totale overgave, dit zuivere gevoel van vertrouwen. We vielen in elkaars armen in slaap.
De zondagmorgen kwam en voor de eerste keer werd ik voor Curtis wakker. Terwijl het licht binnen stroomde, steunde ik op een elleboog, veegde zijn haar uit zijn gezicht en probeerde z'n sproeten te tellen. Hij kwijlde een beetje op mijn kussen, maar hij leek zo vredig, dat ik het niet over m'n hart kon krijgen om hem wakker te maken. Trouwens, ik was blij met de kans om naar hem te kijken, zonder me zorgen te maken om wat de ander zou denken, en dat hij zich ongemakkelijk zou gaan voelen. Uiteindelijk kwam er toch een eind aan. Hij ademde diep in, en toen hij uitademde trilden z'n oogleden en gingen open. Hij knipperde een paar keer naar me en toen verspreide een glimlach zich over z'n gezicht. "Dat is nou een uitzicht waar ik aan gewend wil raken om elke morgen wakker mee te worden." Hij rekte zich slaperig uit en draaide op z'n rug.
"Weet je, ik dacht precies hetzelfde." "Ja? En wat dacht je nog meer? Hij rekte zich lui uit en ik bewonderde zijn spieren. De kneuzingen begonnen langzaam blauw-geel te worden. "Dat zou je wel willen weten hè," zei ik raadselachtig. "Ja." Ik denk dat hij het in de eerste plaats daarom vroeg. "Niets speciaals." "Weden van wel?" "Nee serieus. Ik lag je alleen maar te bewonderen." Hij lachte naar me. "Je bent zo lief dat het pijn doet." "Mm, ga door." "Dat zou je wel willen." Ik bleef met z'n haar spelen. "Weet je, je zou je haar moeten laten knippen, het uit je ogen laten halen." "Mm." Curtis begon weer zwijgzaam te worden. "Ja, je hebt prachtige ogen." Ik haalde al het haar weg uit z'n gezicht. "En mooie jukbeenderen. Je zou ze moeten laten zien."
"Misschien vind ik het wel leuk op deze manier." Hij sloeg lui tegen m'n hand tot ik z'n haar terug liet vallen. "En misschien wil ik ze helemaal niet laten zien, misschien wil ik ze alleen voor jou bewaren." "Jij romanticus. K'm op, we moeten opstaan. We hebben het beste deel van de dag al gemist." Ik haalde een van mijn moeders favoriete uitspraken aan en liet het onderwerp vallen. "Ik denk het." Hij leek niet genegen om zich te bewegen, dus gooide ik de dekens van hem af en liep naar de badkamer. Ik keek een paar minuten naar mezelf in de spiegel en stapte toen onder de douche. Ik was bezig me af te drogen toen ik stemmen uit mijn kamer hoorde komen. Mijn maag kromp ineen. Gesnapt. Ik wist niet wat ik moest doen, de confrontatie aan gaan, of in de badkamer wachten en hopen dat een meteoor de aarde zou treffen.
Ik stond nog steeds bevroren van angst, toen er op de deur werd geklopt en Curtis' stem me terug bracht in de werkelijkheid. "Ben je aangekleed?" "Eh. Ja?" antwoordde ik aarzelend. De deur ging open en hij stapte binnen. "Je moeder kwam net binnen," zei hij. "Oh shit." "Geen paniek. Ik heb gezegd dat we tot laat films hebben gekeken en dat ik in slaap moet zijn gevallen." "En geloofde ze dat?" "Het leek erop. Ik heb haar verteld dat er niets gebeurd is." Hij haalde z'n schouders op. Hoe kon hij zo nonchalant doen? Ik was zojuist door mijn moeder betrapt, terwijl ik met een andere jongen had geslapen. Het kon bijna niet erger. "Ben je klaar met douchen?" "Wat?" "De douche? Kan ik er onder?" Hij sloeg op mijn nog steeds vochtige schouder. "Relax." "Makkelijk voor jouw om te zeggen," mopperde ik en ging verder met afdrogen terwijl hij een douche nam. Waarom had hij gezegd dat er niets was gebeurd? Suggereerde dat niet dat er wel iets gebeurd kan zijn?
Oh God, hoe moest ik me hier uit redden. Ik was bijna klaar met aankleden, toen hij te voorschijn kwam met een handdoek om z'n middel. "Voel je je al wat rustiger?" vroeg hij. "Nee," antwoordde ik op m'n meest vernietigende toon. "Jeez! Ik zie je beneden, ik ga om me aan te kleden." Ik keek hem na en stond een tijdje hyperventilerend bij mijn kast, voor ik het aandurfde om naar beneden te gaan. Mijn moeder en Lois waren in de keuken toen ik binnenkwam. "Hey," zei ik zo normaal mogelijk. "Ik heb een appeltje met je te schillen, Andrew Timothy Quinn," kondigde m'n moeder aan. "Oh," zei ik onschuldig. "Ja, ik heb jullie beiden gezegd niet te laat op te blijven. Curtis heeft nog steeds rust nodig en slapen op jouw bed helpt daar niet aan mee. Wat als hij kou vat?" Op? Ik denk dat het duidelijk werd, als hij tijdens het kijken naar een film in slaap valt ligt hij niet onder de dekens. "Het spijt me," waagde ik.
"Dat zal wel. Het spijt je altijd, nadat je iets doms hebt gedaan." Ik kende mijn moeder goed genoeg om te weten dat ze streng probeerde te zijn omdat ze dacht dat ze gelijk had en oprecht boos was en ik
ontspande een beetje. "Ik weet het. Maar hij lag zo rustig. Ik wilde hem niet wakker maken, dus heb ik een deken over hem heen gelegd en ben zelf ook gaan slapen." "Oké, maar de volgende keer maak je hem wakker. Ik weet zeker dat hij liever in z'n eigen bed had gelegen." "Bang dat hij me probeerde te verleiden?" vroeg ik uit de gein, en Lois proestte haar koffie over de krant die ze probeerde te lezen. "Andrew!" Mijn moeder keek ontzet. "Nou?" Plotseling begon ik dit leuk te vinden. "Natuurlijk niet! Doe niet zo idioot. Laat maar zitten." Gaaf, ik was naar beneden gekomen met het idee dat ik gesnapt was en het eindigde met het feit dat ik m'n moeder terugpakte. Die slag had ik gewonnen!
"Morgen allemaal," zei een vrolijke stem achter me en Curtis kwam de keuken binnen alsof niets hem uit z'n evenwicht kon brengen. Ik lachte hardop en mijn moeder gaf me een boze blik. Lois, was opnieuw druk bezig met de krant. "Wat is er?" vroeg Curtis, terwijl hij van de een naar de ander keek. "Wat willen jullie als ontbijt jongens?" Lois was de eerste die reageerde. "Pannenkoeken? Ik maak ze naar eigen recept." "Klinkt goed," beaamde Curtis. "Is er iets dat ik kan doen?" "Ik weet zeker dat er genoeg dingen zijn die je kan doen jongeman!" knipoogde Lois, en begon aan de pannenkoeken. "Moeder!" M'n moeder keek opnieuw ontzet. Dit beloofde een leuke dag te worden. We genoten samen van een vrolijk familieontbijt en ik realiseerde me opnieuw hoe gelukkig ik was en hoezeer Curtis dit soort normale dingen met zijn eigen familie moest missen.
Ik begon hem al te beschouwen als een deel van ons gezin, misschien omdat we allebei enigst kind waren. Ik zou het leuk vinden om hem als een soort geadopteerde broer te aanvaarden, mits we dan ook door zouden kunnen gaan met onze meer dan intieme relatie. Broer, vriend en minnaar in een, zonder dat er sprake is van incest dat het ingewikkeld zou kunnen maken. Een ding was zeker, hij was een stuk opener geworden sinds die eerste dag en daar was ik blij om. Onder zijn aanvankelijk vijandige buitenkant, klopte een hart van goud. Afgezaagd wellicht. Maar zo waar als maar zijn kan. Toen we klaar waren met eten, ruimden Curtis en ik op en deden de afwas. Toen ging hij naar boven om zijn sigaretten te halen en excuseerde zichzelf dat hij naar buiten ging om te roken, met alleen een lichte frons van m'n moeder. Zo gauw hij de deur achter zich dicht had gedaan, draaide ze zich met een serieuze blik naar me toe.
"Andrew, nog even over vanmorgen." "Mam! Vergeet het, alsjeblieft," jammerde ik. Ik dacht dat die hele
conversatie al vergeten was. "Nee, er is iets dat ik wil zeggen. Het was fout van je om hem in je kamer te laten blijven, alleen maar omdat hij gewond is. Ik wil dat je weet dat het me niets uitmaakt dat Curtis homo is, het maakt voor mij geen verschil, en het verandert niets aan wie hij is." "Mam." Ik probeerde er weer tussen te komen. "En, ik denk niet dat het bij jou past om grapjes te maken over zijn seksualiteit. Ik weet dat hij er zich niet helemaal bij op zijn gemak voelt en je helpt hem er heus niet mee door dat te doen." "Aw. Kom op, dat deed ik niet." "Dat weet ik, maar als hij je gehoord had, had hij dat misschien wel gedacht. Ogenschijnlijk zit het wel goed met je en heb je hem als vriend geaccepteerd. Maar ik ben bang dat zulke acties als afgelopen nacht, hem misschien op verkeerde gedachten brengen. En dat zou niet leuk voor hem zijn."
Ik was onder de indruk. Hier had ik geen antwoord op. Ze was bezorgd dat ik hem in de war zou brengen door hem op verkeerde gedachten te brengen? Ze had geen idee hoe gelijk, en tegelijkertijd, hoe verkeerd ze het had! "Oké." "Goed, laten we het er niet meer over hebben. Ik weet zeker dat als Curtis er aan toe is om over zijn seksualiteit te praten, hij het zal waarderen om een vriend te hebben om mee te praten. En ik vertrouw erop dat jij er dan aan toe bent, als hij besluit dat jij die vriend bent." Na dat gezegd te hebben, stond ze op en verliet de kamer. Ik keek lange tijd naar Lois, die me angstvallig negeerde. Uiteindelijk sloeg ze de krant neer en gluurde over de rand naar me. "Wat?" vroeg ik. "Je zal het haar uiteindelijk moeten vertellen. Ik weet dat het niet makkelijk zal zijn, maar het is makkelijker op de lange termijn, dan tegen haar te liegen - wat je bijna deed." "Ik weet het. Maar ze zal over de rooie gaan." "Klonk ze nu alsof ze er problemen mee heeft?" "Ze heeft er geen problemen mee dat Curtis homo is, maar haar eigen zoon is iets anders." "Misschien." En ze ging verder met de krant te lezen. "Wat heeft dat te betekenen?" verlangde ik.
"Andrew, hoe vaak moet ik je nog zeggen ‘vertrouw je moeder' of ‘je moeder is een stuk nuchterder dan je denkt' of welke variatie op dit thema dan ook, voor dat je me gelooft?" "Lois..." begon ik. "Dat was een retorische vraag, schat." Het gesprek was voorbij. Ik was verward. Ik was onzeker over zoveel dingen. Ik wist niet wat ik moest doen en hoe ik het moest doen. Mijn leven werd er niet gemakkelijker op, maar ik vreesde de gedachte, dat ik wist dat Lois gelijk had. Het enige probleem was, dat zodra ik met mijn moeder had gepraat - als ze dat redelijkerwijs wilde - Curtis en ik 24 uur per dag in de gaten zouden worden gehouden. Het zou zeker betekenen dat we niet meer bij elkaar konden slapen, tenminste tot ik 18 zou zijn. Elk woord en gebaar zou verkeerd worden uit gelegd. In het kort, elk obstakel dat ik altijd
had willen vermijden, zou tevoorschijn komen. Het begon erop te lijken, dat mijn droom om met m'n vriend onder hetzelfde dak te wonen, snel in een nachtmerrie kon veranderen. Ik ging naar buiten om met Curtis te praten.
"Nou, dat was gezellig," zei ik botweg. "Wat is er gebeurd?" "Mijn moeder vertelde me zojuist dat ik je niet in de verleiding moest brengen," voerde ik aan. "Gezond advies." "Je bent echt niet grappig." "Vertel maar. Wat is het probleem? Is je heteroseksualiteit nog buiten twijfel?" "Ja, maar ik wil niet tegen haar liegen en het kwam er verrekte dicht bij. Ik gaf een paar totale onzin antwoorden. Lois sprak me er op aan. Zij denkt dat ik het haar moet vertellen en ik denk dat het niet fair is om te verwachten dat ze liegt over ons tegen m'n moeder. "Nee, waarschijnlijk niet." "Maar als ik het vertel, zal ze ons tegenhouden, ik bedoel, om samen te zijn." "Alleen hier in huis." Ik kreeg het gevoel, met zulke antwoorden, dat hij me niet begreep en daarom zo halsstarrig deed. "Precies!" "Maar we hebben het er al over gehad dat ik hier niet voor altijd zal blijven." "Begin daar niet weer over."
"Bekijk het praktisch, Drew. Je moet het uiteindelijk aan je moeder vertellen. Je wilt niet tegen haar liegen, maar elke minuut dat ik hier ben en we samen zijn, is dat precies wat je doet. Conclusie - ik moet
vertrekken. Ik moet uiteindelijk toch en dat wil ik ook." "Je wilt weg?" "Ja. Ik wil niet afhankelijk van jullie zijn." "Maar het is geen probleem dat je hier bent," protesteerde ik. "Ik zei ook niet dat het dat is. Ik zei dat ik niet afhankelijk wil zijn. Niet dat ik het erg vind, maar ik wil het niet. Je hebt het me duidelijk gemaakt, soms meer dan anderen, dat je wilt dat ik blijf." Hij grijnsde naar me. "Maar ik heb m'n onafhankelijkheid nodig. Ik zal je moeder en Lois altijd dankbaar blijven voor dat ze me in huis hebben genomen. En, als ik een eigen huis zou hebben, was ons grootste probleem opgelost. Toch?" "Waarschijnlijk. Ik denk dat ze een bezoeking voor ons zal zijn bij alles wat we doen tot ik 18 ben." In feite, ik wist dat ze dat zou zijn.
"En ze heeft een sterk punt, aangezien het technisch een misdaad is." "Technisch." "Trouwens, je moeder kan ons niet constant in de gaten houden." Hij kneep in m'n schouder in, wat ik veronderstelde dat hij dacht dat het een geruststellend gebaar was. Maar ik kende m'n moeders bekwaamheden veel beter dan hij en soms grensden ze aan het bovenmenselijke. "Ik denk het." "Hé, we hebben het klaargespeeld om ontdekking te voorkomen in hetzelfde huis. Bedenk eens hoeveel makkelijker het zal zijn als je gewoon bij mij kan komen. Privacy, geen gluurders om je heen." "Ik denk het." "Je klinkt niet overtuigd. Relax vriend, alles komt op z’n pootjes terecht." Hij liet m'n schouder los, stond op en trapte z'n sigaret uit terwijl hij dat deed. "Laten we naar binnen gaan." Ik volgde hem gedwee. "Hebben jullie twee een zinvol gesprek gehad?" vroeg Lois argeloos. "Ja," antwoordde Curtis. "Nee," zei ik tegelijkertijd.
"Ah, dan ben ik meer geneigd om Mr. Reid te geloven en aan te nemen dat Andrew's goede humeur over een tijdje zal zegevieren, als hij gestopt is met pruilen." Ze glimlachte stralend en keerde terug naar haar krant zonder verder aandacht aan ons te besteden. "Wat wil je vandaag gaan doen?" vroeg Curtis. "Niet veel." "Prachtig. Heb je daar een tijdschema voor?" "Rot op." Ik had geen zin om grappig te zijn. Ik wist dat Curtis en Lois gelijk hadden, maar ik wilde niet dat hij wegging en ik wilde hem niet kwijt raken en ik wilde geen ruzie met m'n moeder. Volwassen worden is klote. "Laten we een stukje gaan rijden." "Waarnaar toe?" "Ergens waar het minder spookt. De stad uit, een frisse neus halen," antwoordde hij, radend naar wat ik op dat moment dacht. We gingen tenminste niet nog een keer naar het kerkhof. Dat zou mijn depressie alleen maar hebben verergerd.
"Is goed," stemde ik in. Nou ja, zo ongeveer. "Kom niet met hem terug voor dat hij een beetje is opgevrolijkt," viel Lois in. "Zal ik doen. En als hij nog niet lacht met etenstijd laat ik hem achter en kan hij terug lopen." Curtis leek zichzelf te vermaken. Hij wist dat hij gelijk had, en wist dat ik het wist. Ach donder toch op. "Niet meer dan hij verdiend." "Oké, als jullie twee klaar zijn." Ik had er eindelijk genoeg van dat die twee me op stang zaten te jagen en begon me te ergeren. Hij grijnsde breeduit en pakte zijn jas. "Ik haal m'n jas van boven, ben met een minuut terug." Ik rende de trap op en greep vlug een jas, want ik wilde ze niet te lang met z'n tweeën alleen laten. Ik wilde ze niet de gelegenheid geven om nog meer tegen me samen te spannen. En ja, dat klinkt paranoia. Maar weet je zo snel een ander woord als iedereen ECHT tegen je is?
Het leek erop dat we nooit spraken als we ergens naar toe reden, dat ieder met z'n eigen gedachten zat en deze keer was niet anders. Hij sloeg een paar keer af en al snel waren we in een dun bevolkt gebied; tien minuten later, de huizen werden snel kleiner, waren we op het platteland. Tot dan toe was ik met mijn gedachten ergens anders geweest, maar ik kwam terug uit m'n gemijmer toen we de weg verlieten en over iets verder reden dat ervan droomde op een dag een modderpad te worden. Misschien overdrijf ik een beetje, maar ik ben een echte stadsjongen en dit soort plaatsen maakt dat ik me ongemakkelijk voel. Na, wat een eeuwigheid leek, gereden te hebben langs een scherm van bomen, kwamen we op een open vlakte wat waarschijnlijk ooit een soort van camping was geweest. Het was volkomen verlaten. "We zijn er." "Het is prachtig," zei ik met al het gevoel dat ik op kon brengen. "Oké slimpie, we zijn er nog niet helemaal. We moeten een stukje lopen."
Hij zette de motor af, stapte uit en strekt zich. Zoog zijn longen vol met lucht en liet een lang ‘ahhhh' horen. Niet voor de eerste keer verwonderde ik me erover dat iemand die rookte zo dol was op frisse lucht, maar ik zei niets en stapte uit. "Nou, waarnaar toe?" "God. Een beetje vrolijker, of ik rijd weg en laat je hier achter." "Klootzak." "Dat begint er op te lijken." Hij stompte op mijn arm en begon een kleine heuvel op te lopen die een van de grenzen van de kampeerplaats vormde. "Volg me." Ik deed wat me gezegd werd, alleen omdat ik niets beters te doen had. Ik was bijna buiten adem toen ik bijna boven was en tussen de bomen door worstelde, waarvan de takken in m'n gezicht sloegen omdat ik achter hem liep. Ik wilde hem weer vervloeken, maar het uitzicht achter de bomen deed me zwijgen. Curtis draaide zich naar me om. "De inspanning waard?"
"Het is oké." Aan de voet van de heuvel, niet meer dan 40 meter vanwaar we stonden, was een grote rotspartij met daar achter een groot meer met blauw, blauw water, aan elke kant omgeven door bomen. "Er is een hotel aan de noordelijke kant en een paar bungalows aan de overkant, maar dit gedeelte is meestal vrij rustig," verklaarde hij. "Speciaal in deze tijd van het jaar." Het leek erop dat we de enige
mensen in de omgeving waren en we waren niemand gepasseerd nadat we van de weg af waren gegaan. "Het is prachtig, Curtis. Het spijt me dat ik zo'n klootzak was voor we hier naartoe gingen." "Maak je geen zorgen, ik begin eraan te wennen." Ik besloot om niet te reageren en liep de helling af naar de rand van het water. Ik bukte en zocht een platte steen uit om over de oppervlakte te gooien. We liepen heen en weer, elkaar aanmoedigend of beledigend, tot het ons begon te vervelen. "Laten we gaan zitten," stelde ik voor.
"Een moment," zei hij, naar z'n zak grijpend. Hij pakte het blikje van de afgelopen nacht en schonk me een grote grijns. Ik slikte alle commentaar in, maar was niet blij met de gedachte dat hij hier iets ging roken en dan terug zou rijden. Dus was ik totaal verrast toen hij achterover leunde en, met een verre worp en een schreeuw, het blikje in het meer gooide. "Waarom deed je dat?" vroeg ik verbaasd. "Omdat, ondanks afgelopen nacht, je er niet van houdt. En ik wilde je laten zien dat ik bereid ben dingen te doen, alleen maar omdat jij wilt dat ik het doe." "Wow." Opnieuw wist ik een keer niets te zeggen. "Buiten dat, ben jij de enige stimulans die ik nodig heb." Hij lachte dom naar me en het serieuze moment was voorbij. "Bedankt, Curtis."
"Met genoegen, schoonheid. Nou, laten we gaan zitten." Hij sloeg z’n arm om me heen toen we op een van de lage keien zaten. "Zie je, ik zei toch dat je moeder ons niet de hele tijd in de gaten kan houden." Ik kuste hem op z'n wang, een stilzwijgende bevestiging dat hij gelijk had om te verhuizen. Dat was het beste wat hij voor dit moment kon krijgen, ik was er in mijn gedachten nog steeds niet helemaal uit.


©original text: Ardveche
©Nederlandse vertaling: Lucky Eye, 2018. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 109
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 15:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 138 keer
Bericht Re: NIEUW IN CALIFORNIË door Lucky Eye » woensdag 21 november 2018 11:02

Hoofdstuk 12 - Pech

Een tijdje zaten we daar gewoon. Genietend van elkaars warmte en de stille kameraadschappelijke stilte tussen ons. Een aantal boten passeerde, de lengte van het meer overstekend, maar dat was dan ook het
enige dat de sereniteit en de schoonheid van de middag verstoorde. Toen de schaduwen langer begonnen te worden, bewoog Curtis zich en haalde hij zijn arm van mijn schouders. "Wil je praten? Of gaan we gewoon terug?" vroeg hij, zijn handen in de zakken van zijn jas stekend en wrijvend over zijn ribbenkast om ze te warmen. "Nu niet," reageerde ik na een kort moment van overpeinzing. Ik wilde met hem praten, wilde proberen hem wat verstand bij te brengen maar wilde deze hele middag, die zo prachtig was geweest, geen geweld aandoen. "Laten we maar teruggaan." "Oké." Stijfjes stonden we op van de rots waar we op gezeten hadden en baanden ons een weg terug over de steile helling. Tegen de tijd dat we terug waren bij Curtis' auto was deze nog slechts een donkere schim tussen de omringende schaduwen.
Hij gaf me de sleutels. "Wil je dat ik rij?" "Yeah. Ik denk dat ik de laatste dagen wat te veel gedaan heb. Ik voel me wat stijf." "Oh echt?" stak ik hem de gek aan. "Probeer ons niet te pletter te rijden," zei hij met een droevige beweging van zijn hoofd. We stapten in de auto en de verwarming verdreef de avondkilte snel toen we de weg opdraaiden en terugreden naar huis. Het leek alsof het geen enkele tijd had gekost voor we weer terug waren bij Lois' huis. De terugweg lijkt altijd korter te duren, ben ik de enige die zoiets opvalt? We waren te laat voor het eten maar Lois en mijn moeder hadden genoeg voor ons overgelaten in de koelkast en dat warmden we op in de magnetron. Ze zaten in de woonkamer gebogen over een nieuw spelletje Scrabble. Als ik ooit zo word, hoop ik dat iemand me doodschiet. De rest van de avond brachten we door in mijn kamer.
We keken t.v. terwijl ik de notities doorlas die Kate me gebracht had. Het kwam me allemaal behoorlijk bekend voor en ik had het idee niet veel gemist te hebben. "Ik ben kapot," zei Curtis uiteindelijk gevolgd door een langgerekte gaap. "Ga naar bed. Na het bijna betrapt zijn van de vorige nacht lijkt het me beter dat we even wat rustig aandoen, huh? En ik voel me ook niet 100% lekker dus aan mij zou je ook niet zoveel plezier hebben." "Ah," protesteerde ik maar ik zag de wijsheid van zijn woorden in. "Trouwens, morgen moet je weer naar school Andrew!" grijnsde hij naar me. "Zo, dan ga ik maar naar beneden. Oké?" "Ja. Ik denk het," zuchtte ik. "Krijg ik nog een kusje voor de nacht?" "Heb je er een verdiend dan?"
"Altijd!" Zijn antwoord was simpel en overduidelijk onmogelijk om tegen in te gaan.
Daarom leunde ik naar hem toe en kusten we elkaar lang totdat hij zich van me losmaakte een ‘goedenacht' fluisterde en me een tikje op mijn hoofd gaf. "Goedenacht," antwoordde ik inwendig ongelukkig omdat ik weer alleen zou zijn. "Je bent trouwens toch al oversekst," zei hij terwijl hij van me
wegliep. "Zeg dat nog eens!" riep ik naar zijn rug maar hij negeerde me en ik hoorde zijn voetstappen de trap afgaan en ik was echt alleen. En zo voelde ik me ook. De volgende ochtend werd ik wakker van het aanhoudende geluid van mijn wekker. Op schooldagen stel ik de wekkerradio in op een station waar ik
een grote hekel aan heb. Zo'n hekel dat ik wel uit bed moet komen om het af te zetten. En tot nu toe werkte dat uitstekend. Na mijn douchebeurt kleedde ik me met de gebruikelijke zorg aan en ging naar de
keuken.
Mijn moeder was al vertrokken naar haar werk maar Lois was druk bezig met de verzorging van haar planten. "Goedemorgen," praatte ze vrolijk. "Hoi!" "Heb je goed geslapen?" "Ik denk het." "Heb je niets ongewoons gehoord?" Haar toon was ondeugend. "Zoals?" "Een vreemd soort beest in mijn bloemperkje, misschien?" Ze lachte gemeen naar me. "Ik weet echt niet waar je het over hebt," bracht ik tegen haar in
terwijl ik naar haar teruglachte. "Geluk voor jou jongeman, dat die bollen spoedig op uitkomen stonden." "Sorry, Lois." Ik probeerde beteuterd te kijken maar slaagde daarin duidelijk niet. "Is Curtis al op?" Verandering van onderwerp wil wel eens goed werken op zo'n moment. "Ik heb hem nog niet gezien. Waarom ga je niet even kijken?" "Nee, ik wil hem niet storen. Gisteren voelde hij zich niet echt lekker
ik denk dat hij zich wat te veel heeft ingespannen."
"Nou ja, ik zeg niet graag ‘heb ik het niet gezegd', dus daarom mag je dat zelf bedenken." "Ik ga maar eens naar school." "Ja, je moeder heeft dit voor je achtergelaten." Lois overhandigde me een gesloten enveloppe. "Ze zei dat je het moest afgeven op de administratie." "Cool. Wat heeft ze geschreven?" "Dat je een aantal lessen gemist hebt vanwege persoonlijke omstandigheden." "Oké. Denk dat dat veel uitleg bespaart, hè?" "Ja. Ga nu maar." De wandeling naar school was rustig dit keer terwijl ik door de woonwijken slenterde. Meer vertrouwd in elk geval dan de vorige keer toen ik de tocht van school naar huis had gewaagd. Ik arriveerde vijftien minuten voor het begin van de lessen en had zodoende nog voldoende tijd om de brief af te geven bij Agnes. Toen zocht ik mijn weg naar de hal en mijn kluisje om een aantal boeken die ik voorlopig nog niet nodig had op te bergen.
Daar zag ik Tyler en David. "Hey, Drew!" riep David terwijl hij naar me toe rende. Tyler volgde hem
in een rustiger tempo; de tijd nemend om eerst nog wat woorden te wisselen met een paar andere jongens. "Goed weekend gehad?" Gevolgd door een knipoog. "Gaat je niets aan David." "Hey." Tyler voegde zich bij ons. "Hoe is het met die saaie pier?" "Blijf je hem zo noemen?" vroeg ik, maar niet echt geërgerd omdat ik wist dat Tyler het niet kwaad bedoelde. "Waarschijnlijk wel." Tyler grijnsde breeduit en liet me zijn perfecte tanden zien. De snee op zijn wang genas, zo te zien, behoorlijk goed. "Nou blijf dat maar niet doen." Was alles dat ik zei. "Sorry, ik wilde je niet boos maken, ik maakte alleen maar een grapje."
"Ik weet het maar hij zou het niet fijn vinden. Veel te veel mensen hebben hem al allerlei namen toegevoegd. Als zijn vrienden dat nou ook nog eens gaan doen?" "Je hebt gelijk. Sorry, Drew." Nou, hoe vind je dat? Tyler Ellis had zijn excuses aangeboden. Te zien aan de verblufte uitdrukking op het gezicht van David was dit inderdaad een heel opmerkelijke gebeurtenis. "Laten we er over ophouden. Wat heb je het eerste uur?" Ik dacht aan een carrière in diplomatieke kringen, want ik begon een talent te ontwikkelen om moeilijke conversaties in een veilige haven te leiden. "En wat heb jij het eerste uur?" Hij legde overduidelijke de nadruk op ‘jij' en ik begreep absoluut niet waar hij op doelde. "Wiskunde," antwoordde ik uit mijn hoofd. Ik had namelijk even tevoren nog mijn lesrooster bekeken. "En wat heb ik dan?" "Wiskunde?" zei ik hem plagend. Want ineens realiseerde ik me dat mijn vraag natuurlijk volledig overbodig was geweest.
De vorige week had hij samen met mij wiskunde gehad dus was het logisch dat hij dat nu ook had. We grijnsden naar elkaar en Tyler begon te lachen. "Jullie moeten met deze act het toneel op jongens," leverde David als wrang commentaar hetgeen hem meteen een hoofdklem van Tyler opleverde die hem hiermee een verontschuldiging afdwong. David werd door de bel voor een verdere afstraffing gespaard en we liepen naar onze klas terwijl we hem nariepen hem bij de lunch weer te zien. De morgen ging zonder noemenswaardigheden voorbij. Ik liep van les naar les en was in staat meer aandacht te besteden aan hetgeen me verteld werd dan op de voorgaande donderdag en daarom slaagde ik er in de lunch te bereiken zonder dat er een leraar naar me geschreeuwd had. Eigenlijk dus best wel een prettige dag. Ik stopte in de hal om mijn boeken weg te leggen voordat ik de jongens ontmoette voor de lunch en toen ik mijn kluisje sloot, hoorde ik iemand tot me spreken.
"Hai! Flikker." Ik besteedde geen aandacht aan de stem net doend alsof hij het niet tegen mij had alhoewel dat overduidelijk was. "Ik zei, hai flikker." Een hand greep mijn schouder vast, ik draaide rond en sloeg zijn hand weg. "Ik heb je wel gehoord." Ik herkende de jongen in het geheel niet. Hij was veel groter dan ik en een koude rilling liep me over de rug. Dit was nou precies wat ik altijd had proberen te voorkomen op school. "En waarom antwoordde je me dan niet, pikkenlikker?" Er lag een superieure, valse trek op zijn gezicht. "Je dacht zeker aan je vriendje, hè?" Hij werd vergezeld door drie andere jongens en zelfs al zou ik in staat zijn hem te pakken, hetgeen ik hogelijk betwijfelde, dan nog zou ik gigantisch op mijn donder krijgen van zijn maten. "Fuck you," was het enige dat ik kon bedenken te roepen. "Ja, dat zou je wel willen he?" Hij duwde me hard tegen m'n schouder en ik knalde tegen de kluisjes achter me. Er waren diverse mensen in de hal maar iedereen deed alsof ze niet zagen wat er gebeurde.
"Misschien zou jij dat wel willen," antwoordde ik terwijl ik mijn shirt rechttrok me er van bewust dat mijn grote mond me wellicht in nog grotere problemen zou brengen. Mijn hart bonkte. De valse lach verdween
van mijn belagers gezicht en werd vervangen door een boosaardige frons. "Jij kleine engerd." En hij duwde me opnieuw naar achteren. "Hey!" Ik draaide mijn hoofd naar links en zag Brian, de jongen van de zwemploeg, de hal in komen naar ons toe. "Wat is er hier aan de hand?" vroeg hij op dwingende toon aan de grotere jongen. Na mijn laatste ontmoeting met Brian, waarbij ik hopeloos faalde om indruk op hem te maken, was ik reuze blij hem nu te treffen. "Donder je op Brian. Dit is tussen mij en de homo." Ik bedacht me dat ik geen enkele poging had gedaan om te ontkennen dat ik gay was. "Laat hem met rust Mike."
"Dit gaat jou niet aan." Ik wrong me in allerlei bochten terwijl Mike me nog steeds bij een schouder tegen de muur gedrukt hield om aan zijn greep te ontkomen. "Maar nu wel," zei Brian. "Sinds wanneer hou jij het met flikkers?" "Drew is geen flikker," antwoordde Brian in de overtuiging dat hij mij te hulp kwam. "Zeker weten van wel. Ik zag hem knuffelen met zijn vriendje gisteren bij het meer." Bij het meer? Dan moest hij op een van de boten gezeten hebben die heen en weer gevaren waren of hij had ons bespioneerd vanuit de bosjes. Waarschijnlijk zag hij de uitdrukking op mijn gezicht want hij zei: "Je dacht zeker dat niemand je kon zien hè. Stelletje mietjes, jij en die halfgare Reid?" "Is het waar?" vroeg Brian me. Ik gaf geen antwoord, bleef staren naar Mike en poogde me los te maken. "Laat me gaan." Brians interventie, alhoewel niet direct helpend, bracht meer en meer mensen om ons heen.
Dit leek Mike te ontmoedigen omdat hij waarschijnlijk bang werd dat een leraar zou komen vragen wat er aan de hand was. "Ik zie je nog wel." Mike liet me los. Uitdagend begon ik met overdaad mijn kleren recht te strijken hetgeen me een klap met de platte hand van Mike tegen mijn voorhoofd opleverde. Ik knalde achterover tegen de kluisje. Hij en zijn maten maakten zich met gevloek en snedige opmerkingen in mijn richting uit de voeten. "Dank je," zei ik tegen Brian toen ze weg waren. "Geeft niet," luidde zijn antwoord en hij liep van me weg zonder verder iets te zeggen. Ineens had ik geen enkele zin meer in mijn lunch. Ik wist dat Brian de groep ‘sporty boys' zou opzoeken en dat ik daar absoluut niet meer welkom zou zijn, nu. Bovendien had ik een geweldige hoofdpijn en mijn maag zat zo in de knoop dat ik mijn eetlust volledig kwijt was. Na de lunch had ik Engelse literatuur en daarom slenterde ik naar de bieb. Rustig de tijd laten verlopend en uit de buurt van mensen blijvend.
Ik voelde me echt beroerd. Hetgeen een leuke dag had beloofd te worden leek nu te worden tot de meest ellendige uit mijn leven. Waarom had hij ons moeten zien? Waarom moest er altijd iets bijzonders van gemaakt worden? De liefde tussen twee mensen is toch zeker het belangrijkste, niet tot welke sekse ze behoren? Ik pakte een willekeurig boek en ging op een plaatsje zitten waar iedereen me kon zien en waar elk gesprek onmogelijk zou zijn. Ik wilde met niemand praten en dit was de beste manier om dat te voorkomen. Toen de bel ging, liep ik snel naar de volgende klas en ging ergens achterin zitten. Ik trok mijn jas uit en verstopte mijn neus snel in het boek dat ik meegenomen had om vreemde vragen van mijn klasgenoten te vermijden. En van Kate in het bijzonder. Ik hoopte dat de klas zich snel zou vullen en dat zij niet meer naast me zou kunnen gaan zitten.
Maar die hoop vervloog snel. Iedereen kwam traag als een slak terug van de lunch maar niet mevrouw de vice-president, ze was precies op tijd. Ik realiseerde me, ook al was die gedachte opgekomen, dat mijn bittere gedachten in haar richting totaal niet terecht waren. Maar ik kon het niet stoppen. Ik was boos op de wereld en ik wilde er iemand de schuld voor kunnen geven. "Daar ben je. De jongens misten je bij de lunch." Kate legde haar rugzak op het tafeltje naast het mijne. "Ik was aan het lezen," antwoordde ik zonder op te kijken. "Ja dat zie ik. Sinds wanneer ben je geïnteresseerd in ..." Ze hield
even in, draaide haar hoofd en las de rugtitel van het boek "...De Ecologie van de Noordwest Kust." "Het is voor een project," knorde ik. "Natuurlijk. En wat is er nu echt gebeurd?" Ze verlaagde haar volume en
ging verder: "Smacht je naar Curits?" lachte ze liefjes maar ik reageerde niet. "Je leek zo vrolijk vanmorgen?"
"Mejuffrouw Tomski! Dit is de Engelse les, geen kletsuurtje." De stem van de lerares bracht Kate tot zwijgen, voor het ogenblik. Ik bleef staren naar het boek proberend elk oogcontact met haar te voorkomen. "Zo gemakkelijk kom je niet van me af Drew. Ik wil weten wat je dwars zit," zei ze. "Niets." "Natuurlijk. Daarom ben je zo blij en opgewekt." "Schei uit, alsjeblieft. Oké?" "Nee, het is niet oké. Er zit je iets dwars en ik wil weten wat," siste Kate terug. "Er is niets." "Zeg wat is er met jullie twee aan de hand?" wilde de lerares weten. "Als jullie niet stil kunnen zijn, haal ik jullie uit elkaar." "Sorry, mevrouw Carter." Ze was voor een paar ogenblikken stil en veinsde aandacht te hebben voor haar eigen opdracht terwijl ze toch steeds steels in mijn richting keek. Blikken die ik steeds trachtte te ontwijken. Ik was verward en bang. Wat had Mike bedoeld toen hij zei ‘Ik zie je nog wel'. Wat stond me te wachten? Kon ik hier op school wel blijven nu hij mij en Curtis samen in het openbaar had zien zoenen?
Aan hoeveel mensen zou hij het doorvertellen? Hoevelen zouden niet meer met me willen praten? Hoeveel me met de nek aankijken en schofferen? Wat moest ik doen? "Je komt hier niet vandaan zonder dat je mij een goed antwoord hebt gegeven meneertje." En om haar woorden kracht bij te zetten, schopte ze me onder de tafel door tegen m'n benen. "Nou is het genoeg! Mejuffrouw Tomski ga maar ergens anders zitten. Hier vooraan graag zodat ik je in de gaten kan houden. Wat jij en meneer Quinn ook te bespreken hebben zal zeker kunnen wachten tot na schooltijd, dat weet ik zeker." De scène leverde ons een lachsalvo vanuit de klas op omdat lerares voordat ze deze woorden uitsprak haar boek met een klap had dichtgeslagen en ons over haar brillenglazen aankeek. Tegen haar zin zette Kate zich in beweging en verhuisde ze.
"Dat valt me van je tegen Kate." Gelukkig was ik aan een verdere ondervraging ontsnapt. Ik stortte me weer in mijn put van zelfbeklag en verstopte me weer achter het scherm van mijn boek waar ik geen woord in las. De les ging verder. Toen de bel ging, was ik al halverwege het lokaal. Snel de gang in om een voorsprong op Kate op te bouwen. Ik had besloten dat het genoeg was voor deze dag en dat ik de rest van de dag zou gaan spijbelen. Ik liep gehaast door de hal, de knokkels van mijn hand wit van het stevig vasthouden van mijn rugzak, hoofd naar beneden en ogen gericht op de vloer. Opeens stond er iemand midden in mijn pad die duidelijk niet van plan was uit de weg te gaan. Ik raakte in paniek dat dit het ‘later' zou zijn waar Mike over gerept had.
Ik stopte en keek omhoog. Het was David en hij had een geamuseerde glimlach op zijn gezicht. "Je hebt haast vriend. Maar je gaat wel de verkeerde kant op," zei hij terwijl hij zijn armen voor zijn borst kruiste. "Yeah," mompelde ik. "Wat is er aan de hand?" Brian vertelde dat Mike je heeft lastig gevallen." "Niets bijzonders." De leugen was zo overduidelijk dat ik even moest huiveren. "Het gaat wel goed." "Ja natuurlijk, daarom heb je ook je lunch maar overgeslagen." "We komen te laat." Ik dacht dat een plotselinge verandering van koers een veilige manier was om me hier uit te redden. De lichtgeraaktheid
van onze scheikundeleraar was welbekend en veel besproken en in feite was het David zelf geweest die me hiervoor had gewaarschuwd.
"Je hebt gelijk, laten we gaan." Mijn kans om stiekem weg te glippen, glipte me dus door de vingers. Ik was nu niet alleen gedoemd de scheikunde les bij te wonen maar zou ook zeker geen kans zien David
kwijt te raken voor het einde van onze schooltijd. "Maar je moet me straks alles vertellen, oké?" "Jij je zin." "Goed, kom op." Hij legde een arm om mijn schouders die ik snel wegwerkte. Het was al beroerd genoeg dat Mike en zijn bende het mij moeilijk maakten en ik wilde niet David hierin betrokken zou raken. Ik begon te lopen. "Wat is er? Wat heb ik verkeerd gedaan?" wilde David weten. Ik reageerde niet maar liep stug door. Het binnentreden van het lokaal van Dr. Bates maakte het voor hem onmogelijk om mij opnieuw te bestoken met vragen. Nooit gedacht dat ik zo blij zou kunnen zijn met een scheikunde les. De hele les lang broedde ik op mijn problemen. Dit hele gedonder had ik nou op mijn vorige school met Aaron willen voorkomen. Gelukkig had Dr. Bates niet door dat ik ook dit keer geen enkele aandacht voor zijn voordracht had.
Ik was me zeer bewust van de lege plek naast me, die van Curtis en vroeg me af wat hij op dit moment
deed. Ik miste hem en wou dat ik nu met hem kon praten. Ik zag hem als mijn reddingsboei. Natuurlijk, praten met David zou me wel wat opluchten maar mijn hart uitstorten bij Curtis zou me veel beter doen
voelen. "De les is voorbij." Ik werd uit mijn gedachtewereld teruggetrokken naar de werkelijkheid. "Jullie kunnen naar huis gaan." David stond naast me met een grijns op zijn gezicht. "Huh?" Ik was nog mijlen ver weg. "Wat heb je toch vandaag? Je doet zo vreemd." "Ik weet het. Sorry." "Hey, je hoeft je tegenover mij niet te verontschuldigen hoor." Hij haalde zijn schouders op. Ondanks al zijn geplaag was hij een goede vent. En ik wist dat hij bereid was om te wachten tot ik wilde gaan praten. "Zullen we Ellis gaan opzoeken, yeah?"
"Prima." De gedachte aan een weerzien met Tyler was een plezierige maar dit keer duidelijk gekleurd door het vooruitzicht dat Brian er ook zou zijn. Ach, maakt het ook uit. Uiteindelijk zou ik toch eens iedereen moeten zien. De jongens waren echt heel cool geweest toen ze het van mij en Curtis hadden ontdekt. Ik hoopte alleen maar dat dat zo zou blijven nu ook anderen, zoals Mike en zijn vrienden, ervan af wisten. We liepen samen door de hal geen van ons beiden pratend. Ik verloren in gedachten. Hij mij tijd gevend om na te denken. "Hey, Vincent! Vincent!" David negeerde Mike. Hij en zijn vrienden hingen rond bij de deur toen we naar buiten liepen. "Pas maar op, anders bespringt die flikker je straks nog!" Een koor van hoongelach van zijn vrienden volgde. "Mike, waarom ga je niet naar huis om met je zus te neuken, kun je wat stoom afblazen," antwoordde David kalm terwijl hij doorliep.
"Jij bastaard! Ik zal die vuile flikkersmoel in elkaar rammen!" Mike rukte zichzelf los van de wand en nam een paar stappen in onze richting. David draaide op de plek om en liet zijn rugzak van zijn rug glijden. Klaar voor actie, zijn ogen heen en weer schietend tussen Mike en zijn gang. "Kom op dan?" vroeg hij. "Doe niet zo stom, Vincent. Dit heeft niets met jou te maken." Mike keek wat weifelend nu David zich duidelijk tegen hem verzette. Dit had hij niet verwacht. "Hij heeft gelijk David. Dit gaat om mij," zei ik zachtjes tegen mijn vriend. "En jij bent mijn vriend en daarom gaat het ook om mij," luidde zijn reactie. Hij keek me niet eens aan. "Waarom loop je niet gewoon door Vincent?" probeerde Mike terwijl hij nog dichterbij kwam en de anderen ook in beweging kwamen. "Durf je niet met mij, stoere jongen?" "Wat doet hij met je? Zuigt hij je pik?" sneerde Mike. "Met een gebroken kaak kan hij dat straks niet meer doen, huh? Geen wonder dat je hem beschermt, hij heeft een lekker mondje zo te zien."
Zijn bendeleden lachten opnieuw. Ik stond daar en deed niets. Mijn vriend bereid om tot mijn verdediging het tegen vijf jongens op te nemen. Ik kon nauwelijks bevatten wat er stond te gebeuren. We waren duidelijk in de minderheid en duidelijk van minder gewicht. We zouden compleet ingemaakt worden, geen twijfel mogelijk. "David, laten we gaan, oké?" "Yeah, David laten we gaan. Ga met hem naar huis en neuk hem maar fijn." Met een hoger stemmetje trachtte Mike me te imiteren. "Mike, je bent een zak weet je dat?" Davids stem had alle rust en kalmte verloren en hij leek echt pissig. Plotseling begon het te gebeuren. Mike wierp zich naar voren en haalde uit naar David die opzij sprong.
Ik reageerde meteen door me op Mike te wierpen en wild met mijn armen te slaan. Ik raakte hem een keer goed voordat een van zijn maten me van Mike aftrok terwijl een andere zijn vuist zo hard in mijn maag sloeg dat ik alle lucht verloor. Pijn vloeide door mijn lijf en ik hapte naar adem terwijl ik slap in de greep van die eerste hing. Opnieuw werd ik geraakt, dit keer in mijn gezicht en eventjes werd het me zwart voor de ogen toen ik rondtolde en op de grond viel. Ik was me bewust van schreeuwende stemmen en voetstappen die op het tumult afkwamen. Een voet raakte me gemeen in mijn ribbenkast en ik kromp ineen. Meer geschreeuw en zich snel verwijderende voetstappen, toen stilte. Iemand rolde me op mijn rug en een bekende stem vroeg me of het ging met me. "Drew? Drew? Gaat het me je?" Er lag een sterke, koele hand op mijn voorhoofd, langzaam opende ik mijn ogen en keek op naar Curtis die
naast me geknield zat. "Curtis?" "Yeah. Alles goed?”
"Ja, het is oké met me. Help me overeind." Met zijn hulp slaagde ik erin overeind te komen en veegde met mijn mouw over mijn gezicht. Er zat wat bloed op mijn lip en alles deed me zeer, maar voor de rest was alle oké. "Wat doe je hier?" "Ik wou je afhalen na schooltijd," was zijn reactie. Ik werd me bewust
van de mensen die om ons heen geschaard stonden: David, Tyler, Dan (de sporty-boys) en Kate. "Wat is er gebeurd?" wilde ik weten. En snel vulden ze hetgeen in dat ik gemist had. Tyler en Dan hadden gezien dat Curtis op me stond te wachten bij zijn auto toen ze de school hadden verlaten. Ze waren naar hem toegegaan en met hem aan de praat geraakt. Daarna hadden ze op David en mij gewacht. Kate was er ook bij gekomen en had verteld dat ze zich zorgen om me maakte. Toen waren David en ik naar buiten gekomen en hadden we onze verhitte uitwisseling met Mike gehad. Tyler had al zoiets verwacht omdat hij van Brian gehoord had van mijn eerdere confrontatie met Mike.
Toen de eerste klappen gevallen waren, was Curtis meteen op me toegerend ongeacht zijn eigen verwondingen. Tyler was hem gevolgd. Waarschijnlijk hadden ze gigantisch klop gekregen, ik lag tenslotte al uitgeteld, als Dan zich er niet ook mee bemoeid had. Mike en zijn buddies hadden zich uiteindelijk uit de voeten gemaakt. "Wel, ik weet niet wat jullie nodig hebben maar ik beslist een Coke,"
kondigde David breed grijnzend en met een pijnlijke trek op zijn gezicht aan. Hij had een paar rake klappen opgelopen maar had het beter doorstaan dan ik. Maar ja, ik was natuurlijk ook hun eigenlijke doelwit geweest en zodoende waren de meeste slagen op mij terechtgekomen. "Ik ook," viel Tyler hem bij. "Laten we naar het winkelcentrum gaan, huh?" Ik keek naar Curtis en probeerde uit te vinden wat hij dacht.
"Yeah, kom op jongens, we bijten heus niet!" zei Dan terwijl hij Curtis op zijn schouders sloeg en naar ons beiden lachte. Zo stapten we met z'n zessen in de auto's van Tyler en Curtis (Kate met mij en Curtis om te voorkomen dat we er stiekem tussenuit zouden knijpen!) en reden naar het winkelcentrum. Daar genoten we van ons drinken en namen het gevecht waarin we allen betrokken waren geweest nog eens door. Op grappende wijze beledigden we elkaars gevechtsstijl. Curtis voelde zich duidelijk niet op zijn gemakt in deze kleine groep en regelmatig kneep ik onder de tafel in zijn hand in een poging hem gerust te stellen. Hij lachte dan zwakjes naar me en deed een vernieuwde poging om aan de gesprekken deel te nemen. Het was duidelijk dat hij het voor mij deed en ik werd door zijn pogingen voor mij hevig geroerd. Bijna net zo geroerd werd ik door de anderen die grote moeite deden hem te laten blijken dat hij geaccepteerd werd in hun groep maar ik wist gewoon dat wat ze ook probeerden hij zich nooit echt thuis zou voelen. Hij was gewoon een te rustige jongen en te veel op zichzelf.
We liepen terug naar de auto's en ik bedankte ze allen dat ze mij en David te hulp waren gekomen."Geen probleem, vriend," antwoordde Tyler als eerste. "Ik zat er al tijden op te wachten om Mike eens flink klappen te geven. Jammer dat hij eerst de kans kreeg om David en jou te raken." "Yeah, hij zal zich wel eerst goed beraden voor hij weer iets begint," lachte Dan. "Ik had hem wel kunnen hebben." David richtte zich tot zijn volle lengte op en trok een zo boos gezicht dat iedereen vreselijk moest lachen. "Natuurlijk, held!" Tot mijn diepe verbijstering was het Curtis die antwoordde en David een vriendschappelijk duwtje gaf en een glimlach schonk. "Ik neem je wanneer je maar wilt Reid!" reageerde David strijdlustig. "Echt?"
Als iemand anders al de uitdrukking op Curtis gezicht had gezien terwijl hij dit zei, ze lieten het in elk geval niet blijken. Davids onderkaak viel echter naar beneden en ik moest vreselijk lachen. Het was zo goed om te zien dat mijn vriendje zich openstelde voor mijn nieuwe vrienden net als hij zich voor mij had opengesteld. Het maakte me niets uit dat ik daarbij onderweg een paar klappen had opgelopen. Het enige probleem was nu hoe ik het aan mijn moeder zou moeten uitleggen.


©original text: Ardveche
©Nederlandse vertaling: Lucky Eye, 2018. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 109
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 15:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 138 keer
Bericht Re: NIEUW IN CALIFORNIË door Lucky Eye » woensdag 21 november 2018 11:03

Hoofdstuk 13 - Uit de kast

"Nou, ik zie jullie nog wel, oké?" Tyler sloeg Curtis op de rug hetgeen hem even naar adem deed snakken. Ik had ook al de nodige vriendelijke schouderklopjes ontvangen en wist dat het zeer deed! Maar het was goed bedoeld. "Succes met je moeder, Drew," voegde hij eraan toe terwijl hij zich naar me toekeerde en mijn steeds paarser wordende hoofd zag. "Wil je dat ik later op de dag nog even langs kom?" Hij leek bezorgd en bijna zei ik ‘ja'. "Nee. Dat gaat wel goed," lachte ik naar hem. "Bedankt dat je me bent komen redden Tyler. En jij ook Dan. Bedankt." "Geen probleem, makker. Daar zijn vrienden voor, bovendien, Mike is gewoon een zak." Dan grijnsde naar ons. "Maar, ik moet gaat, see you!" En hij verdween. Waarschijnlijk woonde hij ergens dichtbij en had hij geen lift nodig van Tyler. En dat was op zich prettig want zo kon iedereen met Tyler meerijden en waren ik en Curtis eindelijk alleen.
"Dat was leuk," zei Curtis terwijl we naar zijn wagen liepen. "Je haatte elke minuut ervan. Maar ik vind het fijn dat je het geprobeerd hebt," reageerde ik. "Oké, je had me door. Maar het zijn leuke gasten, ik pas er alleen niet tussen." "Geef het wat tijd." "Zal ik doen. Voor jou." En daar kon ik gewoon niets op zeggen. "Ik ben blij dat je me kwam ophalen," zei ik tegen Curtis toen we in de auto schoven. Mijn blauwe plekken en verwondingen waren duidelijk zichtbaar tegen de tijd dat we thuis kwamen en ik zou je op geen enkele manier kunnen verbergen voor mijn moeder. Ik pijnigde mijn hersenen in een poging om met een verhaal te komen dat haar nieuwsgierigheid zou bevredigen. Maar had geen geluk. "Ja, ik ook. Niemand dolt met mijn vriendje!" Hij grapte maar voor hem en mij was het duidelijk dat hetgeen zojuist gebeurd was een blijvend probleem zou kunnen zijn en dat niet altijd Tyler en zijn groep me
zouden kunnen beschermen. "Behalve jij", luidde mijn droge commentaar. "Precies. Exclusieve eigendomsrechten."
"Eigendom?" Ik draaide me naar hem toe en keek hem verontwaardigd aan.Hij liet zijn wenkbrauwen op en neer gaan. Ik begreep niet waarom hij ineens zo vrolijk was. "Je kont!" "Ja, later misschien. Maar vraag je me niet waarom ik je op kwam halen?" "Omdat je natuurlijk geen minuut langer zonder me kon!" zei ik plagerig. "Zoiets. Lois en ik zijn op huizenjacht geweest vandaag." "Wat?" Ik was gechoqueerd. Natuurlijk hadden we het er over gehad maar dit was zo ongelofelijk snel. Nog gisteren had hij er over geklaagd dat hij zich niet 100 procent voelde en nu vertelde hij me dat hij klaar was om te gaan. "Ik geloof dat je me wel gehoord hebt," antwoordde hij op rustige toon, zijn ogen op de weg."Wat wil je ermee zeggen?" "Ik zeg," hij zuchtte diep, "dat ik naar een eigen woning ga." "Dat begrijp ik, zak. Ik wil weten wanneer!" "Donderdag." En met dat ene woord leek mijn leven ineens kleurloos en
verlaten. Ik kon niets bedenken om te zeggen. Het betekende dat ik Curtis precies een week had gekend en dat hij zou gaan.
Hij draaide zich naar me toe en lachte naar me. Duidelijk ingenomen met zichzelf en zijn kleine demonstratie dat hij op eigen benen kon staan. Toen zag hij mijn gezicht en zijn glimlach vervaagde. "Wat is er mis?" Uit zijn stem klonk bezorgdheid. "Waarom donderdag? Waarom zo snel?" Ik huilde bijna. Dit kwam als een echte schok voor me terwijl ik geweten had dat het zo gebeuren - eens. Ik was boos op mezelf dat ik er zo'n probleem van maakte maar ik kon mijn emoties gewoon niet onder controle houden. "Omdat ik niet tot een last wil zijn. En als ik gezegd zou hebben ‘volgende week' of ‘volgende maand' jij nog steeds gezegd zou hebben dat het te snel was." Hij lachte opnieuw dit keer lieftallig misschien wel omdat hij zich gevleid voelde vanwege van tegenwerpingen. Hij had gelijk, natuurlijk, maar het leek allemaal zo oneerlijk, het ging gewoon allemaal te snel. "Hoe ga je het betalen?"
"Ik kan mijn oude baantje bij de garage weer terugkrijgen maar dan moet ik wel volledig komen werken. Tenminste tot ik iets beters vind. Maar het is ook maar een klein appartement hoor, niet echt een paleis, en de kakkerlakken dragen ook bij in de kosten." "En school?" Zijn grapje negerend. "Hoe bedoel je?" Hij haalde zijn schouders op. "We weten beiden Drew dat ik geen geleerde zal worden. Als ik later terug wil naar de schoolbanken kan ik dat altijd nog doen. Er is altijd nog zoiets als avondschool." "Het lijkt erop dat je alles keurig uitgestippeld hebt." Ik deed geen enkele poging om de boosheid in mijn stem te verbergen en hij aarzelde lichtjes. "Ik heb veel nagedacht de laatste dagen." Een nieuwe glimlach. "En dit
leek me het beste - bovendien hadden wij niet besloten dat het makkelijker zou zijn om samen te zijn als ik een woning voor mezelf had?" "Jij stemde daarmee in," antwoordde ik beledigd terwijl ik door het raam
naar buiten staarde.
"Jij was het met me eens," herinnerde hij me. "En bovendien, is het maar voor een paar maanden. Dan zoek jij toch ook naar een plekje om samen te zijn. Nietwaar?" Ik moest toegeven dat ik daar nog niet aan gedacht had. Hij had gelijk. School zou dan gesloten zijn, ik zou op zoek zijn naar een vakantiebaantje totdat mijn eerste jaar op de universiteit zou beginnen en zou dan 18 zijn - en dus kunnen doen wat ik wilde. Voor het eerst zag ik de zon achter deze verdomd zwarte wolk schijnen. "Ik denk het." Ik probeerde terug te lachen maar slaagde er niet in. "Zo, en wat ga je je moeder vertellen over je blauwe plekken, kampioen?" vroeg hij, terwijl hij speels met zijn vuist de zijkant van mijn hoofd
raakte en grijnsde als een halfgare. "Weet ik niet. Ik denk, misschien, de waarheid?" Wat zei ik? "Pijnlijk. Maar misschien wel het beste?"
Waarom klonken we beiden zo twijfelachtig? Mijn moeder had zoveel gedaan de laatste week om te bewijzen dat ze geen boeman was, maar toch was het nog moeilijk. Hoe in vredesnaam kon ik haar dit vertellen. "Yeah." Beiden vervielen we in stilte voor de rest van de reis. Toen we eindelijk de oprit opreden had ik nog niets kunnen bedenken. Minstens een dozijn ideeën waren in mijn hoofd opgekomen maar alles had ik ze ook weer aan de kant geschoven. Er was geen enkele goede manier om het te vertellen. Waarom moest het ook zo moeilijk zijn? Het leek er meer op dat ik haar moest vertellen dat ik iemand vermoord had maar alles wat ik moest zeggen dat iemand met een half onsje aan hersenen mij in mekaar had willen slaan omdat ik van Curtis hield. Heel veel. "Nou, daar gaat ie dan." We traden samen de keuken binnen.
"Wat in vredesnaam is er met jou gebeurd?" wilde m'n moeder meteen weten toen ze van haar stoel opsprong en naar me toe liep. "Het is goed met me mam." "Dat is het niet! Heb je gevochten? Wat is er gebeurd?" Het was duidelijk dat ze een verklaring wenste en ze keek van mij naar Curtis. "Umm.." begon hij. Zijn ogen schoten heen en weer tussen mij en mijn moeder. Ik kon hem eigenlijk geen steun bieden en daarom sprong ik er maar in. "Laat Curtis met rust mam, het heeft niets met hem te maken. Eigenlijk,
was hij juist degene die ervoor zorgde dat het gevecht ophield." Ik kon er niets aan doen maar ondanks dat ze gezegd had dat ze de jongen aardig vond, merkte ik gewoon dat zij er al vanuit gegaan was dat de
moeilijkheden waarin ik zat met hem te maken hadden. "Zo, met wie heb je gevochten?" Mopperend nam ze weer plaats.
"Een jongen genaamd Mike en een stel van zijn lafhartige vrienden," vulde ik aan terwijl ik mezelf een glas water vulde meer om iets te doen te hebben dan dat ik dorst had. "Waarom?" "Mam, ik wil hier eigenlijk liever niet over praten," jammerde ik plotseling niet in staat om ermee door te gaan en haar te vertellen wat er gebeurd was - en waarom! "Toch." Er was geen enkele wijze waarop ik er onderuit zou kunnen komen."Curtis, zou je ons eventjes alleen willen laten?" vroeg ik hem met een zucht. Hij keek me aan met een pijnlijke blik, lachte toen, knikte en sukkelde de keuken uit. "Ik wacht Andrew." Ik trok een stoel naar achteren en nam tegenover mijn moeder plaats aan de tafel mijn handen stijf in elkaar gevouwen voor me. Ik concentreerde mijn blik op de lijnen in het hout en nam een flinke hap adem. Toen ik naar haar keek waren haar ogen gericht op mij en lag er een ongeduldige blik op haar gezicht. Haar lippen waren stijf opeengeklemd. Ze wachtte.
Ik begon aarzelend. "Het is nogal ingewikkeld." "Ik heb de tijd. Praat." "Oké. Wel, je weet waarom Curtis en zijn vader die ruzie hadden?" Dit leek me een goede opening omdat het uitging van een vaststaand feit, Curtis' seksuele voorkeur, en het gaf mij de gelegenheid om langzaam toe te werken naar waar de pijn lag. Tenminste in theorie scheen het me te werken. "Ja." "Oké. Je moet me beloven dat je naar me luistert en niet meteen boos wordt, oké?" Ik rekte tijd en beiden wisten we dat. "Nou, daar is die jongen Mike, en hij begon me lastig te vallen vanmorgen, maar Brian kwam langs en hield hem tegen. Ik wist dat het niet over zou zijn omdat hij me iets duidelijk wilde maken dus na schooltijd kwam hij opnieuw achter me aan. Tyler en Curtis hebben me geholpen. Dat was het." Ik haalde mijn schouders op en wachtte voor de onvermijdelijke ondervraging me een echte zak voelend omdat ik haar niet de volledige waarheid verteld had.
Ik kon het niet. Hoe vertel je je moeder dat je homo bent? "Waarom viel hij je lastig? Omdat Curtis homo is?" "Deels." Ik zuchtte zwaar. "En?" Mijn moeder hield haar blik strak op me gericht en ik wiebelde op
mijn stoel heen en weer onder haar starende ogen. "Dit zal je niet leuk vinden," mompelde ik. "Laat maar horen dan." "En ik wil niet dat je Curtis hier de schuld van geeft, want het is niet zijn fout." Ik pauzeerde even om na te denken wat ik gezegd had en merkte dat ik me terugtrok in mijn verdediging voordat ik ook maar iets gezegd had. "Het is niemands fout, eigenlijk." "Andrew, zeg het nou, ik geef niemand de schuld. Maar je moet het toegeven dat je ontzettend veel problemen hebt gehad sinds je Curtis ontmoet hebt. En al die extra problemen, die hebben we niet nodig." Mijn moeder had eerder te maken gehad met mijn excuses en wist dat ik ontzettend veel niet ter zake doende dingen aanhaalde liever dat dan ik
werkelijk vertelde wat er aan de hand was.
"Ik vind Curtis aardig." "Dat weet ik Andrew." "Nee. Ik denk het niet. Ik vind hem heel erg aardig." Voordat mijn moeder opnieuw kon beginnen te praten, drukte ik door. "En Mike zag ons zondag samen bij het meer." "En daarom valt ie je lastig? Omdat hij jullie samen zag?" Ik knikte. "En hij weet dat Curtis gay is." Ze noemde het als een feit en een blik van begrip spreidde zich uit over haar gezicht. "Dus jij verdedigde Curtis." "Nee. Hij eist helemaal niets over Curtis." Ze had totaal de verkeerde conclusies getrokken. "Maar dan begrijp ik nog steeds niet wat hij tegen jou had," zei ze verbijsterd. "Andrew, wat het probleem ook is, vertel het me, alsjeblieft." Ik raakte al m'n moed bijeen, keek mijn moeder recht in
de ogen en probeerde het opnieuw. "Mike wist niets van Curtis, tot zondag, hij ons samen zag." "Samen?" "Ja." "Wat probeer je me te vertellen, Andrew?"
"Dat ik Curtis aardig vind," verklaarde ik simpelweg, terug naar waar ik begonnen was. Het was duidelijk dat mijn moeder nu begrepen had waar ik het over had maar dat ze hoopte dat er nog een andere verklaring mogelijk zou kunnen zijn. Ze sloeg haar handen voor haar gezicht en stak ze toen langzaam in de lucht. "Wat heeft hij me je gedaan?" Haar stem was vlak en afgemeten, vechten om haar emoties onder controle te krijgen. "Met me gedaan?" Ik was verbijsterd. "Hij heeft niets met me gedaan! Wat
is er met je?" schreeuwde ik haast. "Zo praat je niet me!" Haar humeur was duidelijk bevroren. "Nou, praat dan ook niet net alsof hij een crimineel is!" "Hij moet iets gedaan hebben met je, zo was je niet voordat je hem leerde kennen," verklaarde ze op vlakke toon. Boos schoof ik mijn stoel naar achteren en liep weg bij de tafel klaar om me om te draaien en mijn reactie naar haar terug te werpen met al de nadruk die ik er in kon leggen.
"Hoe was ik niet? Ja ik was het wel. Maar ik durfde het je gewoon niet te vertellen omdat ik wist hoe je zou reageren. Dat het verkeerd was. Dat er iets mis met me was. Nou, dat is het dus niet! En ik kan er niet meer tegen. Ik wil er niet langer om liegen en me anders voordoen dan ik ben. Ik ben volledig normaal. En mijn gevoelens voor Curtis zijn net zo normaal! Ik hou van hem! En het maakt me niet uit wat jij ervan denkt." Daar was het dan, eindelijk alles eruit. Ik stopte om adem te halen toen de keukendeur zich opende en Curtis naar binnen kwam. "Ik hoorde geschreeuw," zei hij terwijl hij van de een naar de ander keek. "Is alles goed?" Zijn aandacht richtte zich op mij. "Ja." Mijn stem nauwelijks op de sterkte van een fluistertoon en ik bemerkte dat tranen over mijn gezicht liepen. Mijn vuisten waren zo
stevig gebald dat mijn nagels bijna bloed tevoorschijn lieten komen uit mijn handpalmen. Curtis leek niet overtuigd en terwijl hij mijn moeder compleet negeerde, liep hij naar me toe en legde een hand op mijn
schouder. Ik trilde en een blik van bezorgdheid verscheen op zijn gezicht.
Ineens, stortte ik in en begon ik vreselijk te janken terwijl ik me aan hem vastklampte. Alles verdween om me heen en het hele universum bestond uit niets anders dan mezelf en Curtis. Hij bracht me terug naar de tafel en liet me plaatsnemen op een stoel. Van heel ver werd ik me bewust dat mijn moeder zei dat het haar speet, telkens weer opnieuw. Ze huilde ook, en ik was verbijsterd, want dat had ik haar nog nooit zien doen. Het deed me zeer dat ik het was waarom ze huilde en ze had al zoveel problemen. Ik wist dat het fout geweest was om het haar te vertellen. Mijn hoofd was van binnen zwart ik kon me niet concentreren en haast geen lucht krijgen. Deze paniekerige toestand duurde, zo leek het tenminste, een eeuwigheid maar uiteindelijk bracht Curtis' hand die me over mijn rug streelde en zijn stem doortrokken van bezorgdheid me weer terug aan de oppervlakte en begon ik weer controle over mezelf te krijgen. Toen ik mijn ogen eindelijk weer opende, zag ik mijn moeder aan mijn ene kant en Curtis aan mijn andere kant zitten.
Lois, waarvan ik niet eens wist dat ze binnengekomen was, rommelde in haar EHBO-koffertje. Ik duwde ze allen weg en zei dat het goed ging met me. "Oh, Andrew. Het spijt me zo." Mijn moeders make-up rond haar ogen was doorgelopen en ze leek ouder, ouder dan ik haar ooit had gezien. De bevestigende warmte van Curtis' hand op mijn rug was nooit weggeweest al die tijd en had me kracht gegeven om te praten. Zeker weten. "Dat hoef je niet tegen mij te zeggen." Mijn stem was verrassend sterk. "Drew, het is goed...," begon Curtis zachtjes. "Nee. Ze moet zich verontschuldigen bij jou." Ik viel hem in de reden.
Ze had een aantal zeer hatelijke en pijnlijke opmerkingen over hem gemaakt en ik wilde dat ze hem daarvoor haar excuses aanbood. "Andrew heeft gelijk Curtis," begon mijn moeder. "Mrs. Quinn, het is goed, echt. U was overstuur, laat het daar maar bij." Hij leek niet erg op zijn gemak net zoals hij was geweest die eerste dag toen Lois hem gesommeerd had om zijn shirt uit te trekken.
Ondanks de ernst van de situatie kon ik bij de herinnering daaraan een lach niet onderdrukken en toen ik eenmaal was begonnen kon ik eenvoudigweg niet meer stoppen. Toen het eindelijk wel lukte, stroomde
opnieuw tranen over mijn gezicht. Ze keken vreemd naar me maar met een voorzichtige glimlach op hun gezichten. Opnieuw had ik bewezen dat ik gek was maar eentje van het blije soort. "Waarom nemen we het er niet even van, nemen een kopje thee en bepraten we dit als volwassenen?" Lois, de kalme stem van het verstand nam het roer over. Curtis bleef rond me hangen, haalde me een zakdoek en zorgde
ervoor dat ik me weer met meer mezelf voelde terwijl de thee stond te trekken. Uiteindelijk zaten me gevieren rond de tafel en de gespannen stilte viel opnieuw in. Curtis nam onder het tafelblad mijn hand in de zijne en kneep er zachtjes in. Mijn moeder bekeek dit alles (de beweging van onze armen zei haar natuurlijk genoeg!) met een uiterlijk onleesbare uitdrukking op haar gezicht.
"Margaret, misschien moest jij maar beginnen?" Lois nam een slokje van haar thee en wachtte. "Curtis..." Mijn moeder stopte eventjes en haar blik verschoot naar mij. Toen kwamen haar woorden er als een vloedstroom uit. "Andrew heeft gelijk, ik moet je mijn verontschuldigingen aanbieden. Ik heb dingen
gezegd die ik niet had moeten zeggen, dingen die niet waar zijn en waarvoor je me hopelijk kunt vergeven. Het spijt me." "Het is oké. Laten we het vergeten." Curtis ongemak met de hele situatie was overduidelijk. Hij keek naar de tafel, zijn haar hangend voor zijn gezicht. Ik kreeg het idee dat zijn stevige greep op mijn hand niet alleen voor mij was, maar zeker ook voor hemzelf. "Oké. Nu jij Drew," vervolgde Lois. "Het spijt me dat ik tegen je geschreeuwd heb mam." "Ik ook." "Goed. Nu we allemaal weer vrienden zijn en het geschreeuw voorbij is, kunnen we misschien deze discussie voortzetten zonder elkaar ook maar ergens de schuld van te gaan geven? Hmm?" Lois toon was lichtjes maar het was duidelijk dat ze zich geërgerd had.
Aan mij of aan mijn moeder ik wist het niet. En ik denk dat het er ook niet toe doet. Niemand antwoordde haar. "Ik neem aan dat de stilte een bevestiging is van mijn voorstel. Nu, Drew, jij en Curtis hebben je moeder veel uit te leggen, ga je gang. En Margaret, je zult heel veel vragen hebben. Maar hou je netjes dit keer." Ze draaide zich verwachtingsvol naar mij toe. "Curtis en ik..." Ik keek naar hem voor morele steun en hij gaf me een glimlachje. "Curtis en ik, willen graag samen zijn." Daar was het er eruit. Hij kneep nog strakker in mijn hand en knikte maar zijn blik schoot eventjes weg van de mijne. "Ik begrijp het," antwoordde mijn moeder. "En jij wist hiervan?" vroeg ze Lois ons geheel en al negerend. Dit had ik niet verwacht dat er zou gebeuren. "Ja. Maar het was Andrew die het je moest vertellen, niet ik." Lois nam een nieuwe slok van haar thee.
"En natuurlijk had hij me dat eens gezegd," ging ze verder op ietwat sarcastische toon, "gelukkig kwam dat gevecht en moest hij wel eerder!" "Margaret, niet op die toon!" "Hoe lang, voel je je al zo?" Mijn moeder negeerde bewust de terechtzetting van haar moeder en richtte zich weer op mij. "Huh? Umm, sinds vorige donderdag?" Het leek het juiste antwoord omdat het allemaal gebeurd was toen ik hem ontmoet had. Toen begreep ik pas dat mijn moeder eigenlijk iets anders bedoelde. "Oh, nee, ik begrijp het. Ik denk dat ik het altijd al wel geweten heb, weet je?" In feite was dit de waarheid. Zolang ik seksuele gedachten had waren daar andere jongens bij betrokken. Maar in het echt was er nooit iets gebeurd totdat Josh (vergetende het incident met Aaron) langs was gekomen. En eigenlijk was dat meer actie van zijn kant dan van de mijne. Zo eigenlijk was het toch Curtis waarmee alles begonnen was. Hoe moeilijk en ingewikkeld alles ook mag lijken ik wist wat ik wou.
"Waarom heb je nooit me mij gepraat?" wilde mijn moeder weten. Ik zuchtte en wilde net zeggen dat ik wist dat ze boos zou reageren toen zij zei: "Die school moet een hel voor je geweest zijn. Maar je vader
stond erop ... Het spijt me zo Andrew." Ik was compleet verrast. Ik keek naar Lois in de hoop dat ze mij een handreiking zou kunnen geven nu hoe verder te gaan en om zeker te weten dat ik het goed gehoord had. "Ik heb je steeds gezegd jongen dat je moeder geen monster was!" Ze lachte naar haar dochter en tikte haar op haar hand. "Oh, dank je wel moeder!" Ze richtte haar hoofd weer op en gaf Lois een strenge blik. De toon die ze aangeslagen had was zo overduidelijk de mijne als ik met haar sprak dat ik gewoon moest lachen. Er is echt niets nieuws onder de zon. Mijn moeder keek me vreemd aan.
"Mam.." begon ik te zeggen, maar wist niet hoe ik verder moest gaan. Wat kon ik zeggen? "Mam, ik hou van Curtis en ik weet dat het misschien niet jouw ideale voorstelling van zaken is maar er is niets dat ik
daaraan kan veranderen. Zelf al zou ik het willen, wat ik niet wil." Ik draaide me naar mijn vriendje toe en keek naar hem. Zijn ogen waren nog steeds op mij gericht. "Hij is de meest prachtige mens die ik ooit
ontmoet heb. En hij betekent zo geweldig veel voor mij. En zelf heb je gezegd dat ik uit mijn schulp gekropen ben sinds ik hem ontmoet heb." Ik vind het prachtig om haar eigen woorden tegen haar te gebruiken. "Dat was omdat ik voor het eerst iemand gevonden heb waarmee ik over mijn gevoelens kan praten. En hij voelt en begrijpt me. En ik wil bij hem zijn." Ik hield me even in omdat ik niet wist wat ik verder nog moest zeggen.
Curtis' gezicht was een mix van emoties, gedeeltelijk onleesbaar zoals bij mijn moeder. Maar hij was erg rood geworden. "En jij Curtis. Je zegt niet veel maar hoe voel jij je?" Curtis keek als een hert gevangen in de koplampen van een auto. Niet echt een welsprekend figuur moest hij nu ineens zijn diepste gedachten en gevoelens onder woorden zien te brengen. Zijn stem was aarzelend maar won al snel aan kracht toen hij mijn moeders blik ontmoette. "Mrs. Quinn, uhm, zo is het voor mij ook. Uhm, ja, ik hou heel veel van
Drew. U hebt een geweldige zoon en ik ben ontzettend blij dat ik hem ontmoet heb en dat we zo close zijn geworden. Hij is geweldig voor me geweest en ik heb me nog nooit zo compleet als met hem gevoeld." "Aan de manier waarop jullie naar elkaar kijken, zie ik dat jullie sterke gevoelens voor elkaar hebben en dat jullie veel om elkaar geven. Maar Andrew, je bent nog zo jong. Weet je zeker dat dit goed is, dat dit is wat je wilt?"
Mijn moeder in opperste staat van bezorgdheid. "Ja!" Ik was overduidelijk. Ik ben nergens anders in mijn leven ooit zo zeker van geweest. Ze bleef lange tijd naar me kijken maar ik draaide mijn ogen niet voor de hare weg. Uiteindelijk liet ze haar starende blik van me los en zuchtte, alle kracht leek uit haar weg te vloeien. "Nou dan, dit is misschien niet waar ik ooit op gehoopt had. Maar als jij gelukkig bent denk ik dat dat het enig is dat van belang is." Ze verplaatste haar aandacht van mij naar Curtis: "Curtis, Lois vertelde me dat je vandaag een appartement gevonden hebt?" "Ja. Donderdag ga ik verhuizen." "Ja, ik denk dat dat het beste is. En bovendien vind ik dat jullie twee het even wat rustig aan moeten gaan doen. Ik weet niet wat er tot nu toe tussen jullie is voorgevallen maar ik kan wel wat raden. Maar
totdat jullie beiden 18 zijn is het voorlopig stop. Begrepen?" "Mam!"
"Nee. Geen ‘mam', Andrew. Begrijp je me. Ik kan niet verhinderen dat jullie samen zijn en als jullie dat echt willen zal ik dat ook niet doen. Maar ik kan er wel voor zorgen dat jullie je gedragen en ervoor zorgen dat geen van jullie tweeën in de problemen komt. Nu, begrepen?" "Ik denk het." Ik liet mijn hoofd hangen. Natuurlijk had ze gelijk, maar natuurlijk zou ik mijn begonnen relatie met Curtis nu niet gaan
veranderen. Zeventien of anders. "Curtis?" Mijn moeder was nog niet tevreden. Ze richtte zich nu op hem. Curtis knikte zijn instemming met wat ze gezegd had. "Oké, ik ben bereid jullie te vertrouwen, voor nu. Dus geen stiekeme ontmoetingen meer op elkaars kamers. Geen romantische rendez voutjes meer bij het meer. Ik vind het vreselijk om jullie beiden met blauwe plekken te zien rondlopen!" Ik gaapte haar eventjes aan en viel haar toen bij in haar gelach.
Zoals haar manier was, had ze duidelijk gemaakt wat ze wilde en ging nu gewoon verder alsof er niets gebeurd was. Het was moeilijk voor te stellen maar de beproeving om mijn seksualiteit met haar te bespreken was voorbij. Voor nu in elk geval. "En voor jullie beiden, als jullie toch besluiten om mijn preken te negeren, wees dan voorzichtig in Gods naam." "Mam!" jankte ik met echte angst in mijn stem. "Nou waarom maken jullie niet dat je wegkomt, dan kunnen je grootmoeder en ik het eten voorbereiden." Het was geen vraag en daarom stonden we beiden op en liepen we naar de deur. "En jongens? Je hoeft niet steeds zo aan elkaar te hangen hoor. Jullie zijn duidelijk geweest." Opnieuw moest Curtis blozen en liet mijn hand los alsof hij plotseling van vuur was. Iedereen lachte opnieuw en we verlieten de kamer.
"Nou, dat ging nog aardig gemakkelijk," zei Curtis uiteindelijk toen we boven aan de trap waren gekomen en mijn kamer binnengingen. "Ja, vind ik ook," viel ik hem zeurend bij. "Wat is er nou mis?" "Niets. Vertel me eens wat meer over dat appartement van jou." "Nou, het is op Richmond Drive?" Ik schudde mijn hoofd, ik was tenslotte ook nog niet zo lang in de stad en wist dus absoluut niet waar het was. "Het ligt mooi centraal en slechts een paar minuten van de garage. Het is klein, slechts één slaapkamer, één badkamer en een ruimte met keuken en woonkamer. Het moet wat opgeknapt worden maar het meeste kan ik zelf doen. En het is gedeeltelijk gemeubileerd en daarom heb ik niet zoveel spullen nodig. Ik kan langzaamaan beginnen." "Klinkt goed." Hij was echt enthousiast maar mijn woorden klonken niet goed en ik wist dat ik zijn pret bedierf. "Dank je."
"Het spijt me Curtis. Ik ben blij omdat jij blij bent. En je hebt helemaal gelijk het zal gemakkelijker worden als je een plaats voor jezelf hebt maar ik was er zo aan gewend geraakt je hier bij me te hebben. Weet je, gewoon waar ik je graag wilde." "Me wilde, huh?" grijnsde hij. "Stop." Ik had geen zin in grapjes. "Je weet wat ik bedoel!" "Dit is geen grote stad, Drew. God, je kunt binnen 10 minuten naar me
toe wandelen. En als je de auto leent ben je bij me voor je goed en wel hard geworden bent!" Ondanks mezelf moest ik lachen. "Ik heb het niet over seks." "Weet ik. Maar het is wel waar. Weet je? Ik ga het land niet uit. En je kunt zo vaak komen als je wilt, wanneer je maar wilt. En als je de lange reis niet aankunt, kun je altijd nog telefoneren." Hij was bij me komen zitten, sloeg een arm om me heen en kuste me op mijn wang. "Weet ik. Maar het lijkt net of jouw leven doorgaat terwijl het mijne stil blijft staan er op wacht om te beginnen. Jij gaat op jezelf staan, zonder mij. Je hebt me niet nodig."
"Natuurlijk wel! Denk je dat ik hier niet bij je zou willen blijven? Zeker liever dan alles in de wereld, maar dat kan niet voor eeuwig zijn." "Ik weet het. Ik gedraag me stom maar kan het niet helpen. Ik voel me
verlaten." Hij knuffelde me en trok me dicht tegen zich aan. Ik liet me door hem troosten maar van binnen verwenste ik mezelf omdat ik me zo kinderlijk gedroeg. Maar, het was fijn om zo door hem vastgehouden te worden, speciaal na de dag die ik beleefd had en de warmte van zijn lichaam en het strelen van zijn vingers door mijn haar te voelen. Ik zuchtte en begon tot rust te komen in zijn omarming. "Je bent niet stom." Hij kuste me boven op mijn hoofd en liet zijn voorhoofd rusten tegen mijn schouder en fluisterde: "Ik vind je lief," in mijn oor. We bleven lang zo zitten, in stilte en ik kwam
helemaal tot rust. Het gaf me tijd om mijn gedachten op orde te brengen en de gebeurtenissen van vandaag in perspectief te zien.
"Ik hou van je," mompelde ik tegen zijn borst aangedrukt. "Weet ik." "Doe niet zo zelfvoldaan?" Ik duwde hem van me af en zag dat mijn spot hem geraakt had. Plotseling voelde ik me een stuk beter. Meer als mijn oude zelf. "Hey, je kunt me mooi helpen verhuizen donderdag." "Probeer me maar eens tegen te houden. Ik wil zeker weten dat het bed goed staat!" "Maar wel na schooltijd," plaagde hij me. "Kom je me halen dan?" "Zekers." We bleven rondhangen in mijn kamer en keken naar de t.v. totdat mijn moeder ons naar beneden riep. Om eerlijk te zijn hadden we niet echt t.v. gekeken. Het ding had aangestaan maar onze aandacht was meer bij elkaar geweest terwijl we daar aan het voeteneind van het bed gezeten hadden en elkaar hadden gekust. Het voelde zo goed en ik wist alsof ik het nog nooit geweten had, dat we, wat mijn moeder ook wou, we niet naar haar zouden luisteren en echt niet zouden wachten tot ik 18 was. No way!
We hadden een plezierige maaltijd en iedereen kletste gezellig alsof er helemaal niets gebeurd was. En alhoewel er soms een beetje spanning was, deed ieder zijn best om te laten zien dat alles goed was. Zoals gebruikelijk ruimden Curtis en ik de tafel af en deden we de afwas. Daarna namen we een kop koffie en gingen terug naar mijn kamer. Toen we wegliepen begon mijn moeder te praten. "Andrew, ik ben blij dat we vandaag gepraat hebben. En ik ben echt blij dat je het hier plezierig vindt. En dat je Curtis hebt ontmoet en dat hij je ook blij maakt. Het zal nooit gemakkelijk voor jullie twee zijn maar jullie hebben een erg sterke liefdesband. Jullie zullen een goede start maken. Alles zal terecht komen. Ik ben trots op jullie. Op jullie beiden."
"Dank je mam." Ik drukte haar stevig in mijn armen en protesteerde niet eens toen ze haar handen door mijn haar haalde. Ik voelde me zo close met haar en was zo blij dat ze me accepteerde zoals ik was. Ze bevrijdde zichzelf en richtte zich tot mijn vriendje, nu een gedeelte van onze kleine familie. "Curtis, als je geld wilt lenen of als je iets anders nodig hebt voor je huis, weet dan dat je het alleen maar hoeft te vragen." "Dank u, mevrouw Q., maar ik heb al alles wat ik nodig heb." En terwijl hij dit zei, liet hij zijn arm om mijn middel glijden.


©original text: Ardveche
©Nederlandse vertaling: Lucky Eye, 2018. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 109
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 15:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 138 keer
Bericht Re: NIEUW IN CALIFORNIË door Lucky Eye » woensdag 21 november 2018 11:05

]size=125]Epiloog (I)[/size]

"Erg romantisch, Curtis," zei mijn moeder met al het sarcasme dat ze bijeen kon rapen in haar stem maar toch zag ik een spoortje van een glimlach rond haar lippen. "Maar serieus, als er iets is dat wij kunnen doen om de verhuizing gemakkelijker te maken, laat het dan weten." Dit was een erg genereus aanbod van haar gezien onze eigen precaire financiële situatie en ik was geroerd door het feit dat ze zo'n aanbod
deed. Maar dit was een jongen die niet eens de prijs van een pakje sigaretten wilde aannemen! "Dank u mevrouw Quinn. Maar het zal prima gaan, echt." Hij lachte breeduit naar haar. "Ik stel alles dat u en Lois voor mij gedaan hebben erg op prijs." "We hebben het met plezier gedaan," viel Lois in. "En over hulp bij de verhuizing gesproken, je doet wat je gezegd is jongeman. Weet dat ik je appartement gezien heb." Curtis keek alsof hij wilde protesteren maar iets weerhield hem. Het was niet angst voor het weerwoord van Lois maar meer het idee dat berusten in wat zij zei, dankbaarheid liet zien.
Hij glimlachte en knikte naar haar, haar blik ontwijkend. Maar vanwaar ik zat, zag ik de vochtigheid in zijn ogen en opnieuw voelde ik mijn liefde voor deze speciale jongeman. "En ik denk dat je nu ook wel kunt stoppen me mevrouw Quinn te noemen. Noem me maar Margaret, Curtis," voegde mijn moeder toe met iets dat veel weg had van een brede glimlach. "Oké." Hij klemde zijn lippen opeen en knikte opnieuw, zijn eigen stem niet vertrouwend omdat de tranen in hem opwelden. "De volgende keer." Ik lachte in elk geval naar mijn vriendje omdat hij verwelkomd was in onze kleine familiekring. "Oh, in hemelsnaam, Andrew geef die jongen een knuffel!" verweet Lois me en ik was dolgelukkig om haar commando op te volgen. Sloeg mijn armen om hem heen en hield hem zo stevig mogelijk vast terwijl hij vocht om niet in tranen uit te barsten.
We verlieten de keuken voorwendend dat Curtis een sigaret op de veranda wilde roken. Maar het was meer dat hij bij iedereen vandaan wilde. Ik had hem al een paar keer met zijn mouw door zijn ogen zien strijken. Buiten nam hij zijn gewone positie, leunend tegen de reling aan. Hij staarde in het duister, zijn adem langzaam en regelmatig. Ik was nog maar een week in dit huis maar associeerde het net zoveel met Curtis als met mijn grootmoeder. Alles hier ademde een herinnering aan de prachtigste week van mijn leven. De week waarin ik de liefde had ontdekt. Het leek dat hij niet wilde praten en ik vond het prima zo, leunend tegen de muur en naar hem kijkend in stilte. Eigenlijk heel prima. "Waar kijk je naar?" vroeg hij eindelijk met een zucht terwijl hij zijn aansteker wegstopte. "De mooiste, meest perfecte man in de wereld," antwoordde ik. Sentimenteel misschien maar het paste uitstekend bij mijn stemming. "Je bent grappig," lachte hij terwijl hij niet opkeek.
"En jij bent helemaal van mij." Ik stapte naar hem toe en legde een arm om zijn brede schouders. Hij zuchtte zachtjes en zijn spieren, die nog steeds pijn deden van zijn vaders pak slaag, ontspanden zich.
"Tenminste tot donderdag." "Ook nadien!" "Ja, daarna ook." "En voor de rest van je hele lange leven." Hij lachte luid, nam me in zijn armen en trapte zijn sigaret uit. "Is dat een bedreiging?" "Nee. Een belofte." Curtis kuste mijn nek zachtjes en kroop dicht tegen me aan. Ik smolt in zijn omhelzing. Het leek erop dat alles toch nog goed zou komen. "Ik zal je daar aan houden." "Je kunt het zwart op wit krijgen als je wilt."
Ik kon het niet helpen maar moest lachen. Hij klonk zo serieus, zo bezorgd. Ik nam zijn hand in de mijne en liep met hem de tuin in. We liepen in stilte naar wat ik onze boom had genoemd. Daar tilde hij me op een van de onderste, lage takken, duwde mijn knieën vaneen en ging er zelf tussen staan. Hij knuffelde me opnieuw en drukte zijn lippen op de mijne.
We waren ver genoeg van het huis vandaan om niet gezien te worden door mijn moeder en toch van elkaar te genieten. En dat deden we dan ook, gewoon daar bij elkaar in het duister. Kussend, knuffelend en genietend van elkaars lichaam, warmte en nabijheid. Niet voor de eerste keer leek het me toe dat het hele universum alleen maar bestond uit mijn vriendje en mijzelf. Ik weet niet meer hoelang we daar gestaan hebben en het kan me ook geen donder schelen maar uiteindelijk drong de kou door in ons Utopia en voelde ik haar te overduidelijk. "Je rilt," mompelde Curtis in mijn oor. "Ik tril," antwoordde ik, "van lust." "Je hebt je moeder gehoord hè," klonk hij wijs terwijl hij met zijn handen over mijn rug wreef. "Niets van dat alles tot donderdag." "Eigenlijk zei ze, totdat ik achttien was," corrigeerde ik hem. "Raar, zo heb ik het nou niet opgevat." Hij grijnsde en knipoogde naar me. "Nee, je kon wel eens gelijk hebben." Ik koos bewust een toon van ontluikend begrip. "Nu ik er nog eens over na denk, zei ze inderdaad donderdag."
"Ga je mee naar binnen?" Hij lachte en was zo te zien blij dat mijn geheugen net zo slecht was als het zijne. En ik voelde me plotseling veel beter sinds het verbod dat mijn moeder eenzijdig had afgekondigd. "Ja, laten we tv gaan kijken of iets anders." Ik lachte en knipoogde nu naar hem. "Ja, iets anders." Hand in hand liepen we terug naar het huis, voor nu in elk geval vergetend dat mijn moeder gezegd had dat we niet steeds zo aan elkaar hoefden te hangen en waren al snel weer terug in de gezellige warmte van de keuken. Ik kon mijn moeders stem in de verte horen, waarschijnlijk was ze aan het telefoneren in de woonkamer. Lois slurpte van haar koffie en las een boek en keek op toen we binnenkwamen. "Ah, de tortelduifjes zijn weer terug," mompelde ze met groot sarcasme. "Lois," mompelde ik terug als groet terwijl ik de hand van mijn vriend losliet, maar Curtis reageerde niet. "Ik hoop dat mijn bloemen jullie uitje dit keer wel overleefd hebben!" "Zeker."
"Goed. Neem wat koffie er is nog voldoende." Lois richtte zich weer op haar boek en Curtis schonk ons beiden een kop in. De warmte van de koffie deed me realiseren hoe koud het eigenlijk buiten was geweest. Natuurlijk het was ook onze eigen schuld geweest. We hadden allebei alleen een overhemd gedragen. We namen de koffie mee naar mijn kamer om tv te kijken. En raar genoeg was dat eigenlijk het enige dat we deden. We zaten op het voeteneind van het bed onze armen tegen elkaar aan en praatten af en toe wat. Af en toe wisselden we een kus uit maar het was niet de nacht voor passie, alleen maar intimiteit. "Nou, ik moet maar eens naar bed gaan." Curtis mompelde het in mijn haar en ik knikte terwijl hij opstond. "Loop je met me mee?" Ik keek naar zijn verbijsterende glimlach en moest gewoon teruglachen zoals hij daar stond mij zijn hand aanbiedend.
"Oké." Ik nam zijn hand aan en samen liepen we naar de deur van mijn kamer. Daar stopten we. Curtis draaide zich naar me om en pakte ook mijn andere hand vast. "Dank je voor deze prachtige avond Mr. Quinn," zei hij terwijl hij me diep in de ogen keek. Ik voelde me week worden ondanks de stupide
situatie. "Het was mij een plezier, Mr. Reid." "Zouden we dit nog eens kunnen doen?" "Dat zou ik prettig vinden." "Nou, goedenacht dan." Hij boog zich naar me toe en kuste me vluchtig op mijn wang. "Goedenacht," slaagde ik erin te zeggen. Alhoewel dit een avond was geweest waarop we het minst fysiek met elkaar bezig waren geweest toch had ik het behoorlijk opwindend gevonden. "Slaap lekker, schoonheid." Curtis werd weer zichzelf, lang genoeg in elk geval om met een grijns op zijn gezicht door mijn kapsel te woelen. Ik schold op hem toen hij dat deed. Oh, ik haat het toch zo als mensen mijn haar door de war maken. "Jij ook, Curtis."
Ik sloeg zijn hand weg en we kusten elkaar opnieuw. Nu minder dan karakters uit een film maar meer als verliefde tieners. Ik lag een tijdje zo in zijn armen voordat we uit elkaar gingen. En toen was ik alleen. Ik slaakte een diepe zucht en stond daar met mijn voorhoofd tegen de deurpost geleund totdat mijn maag stopte met draaien. Ik kleedde me om in mijn nachtgoed, ging naar de badkamer om mijn tanden te poetsen en slipte uiteindelijk in een ineens enorm groot maar verschrikkelijk koud en leeg bed. Ondanks de vreselijke verlatenheidsgevoelens viel ik al snel in slaap. "Hey." Een ruwe hand rukte aan mijn schouder gevolgd door een zachte stem. "Wordt wakker!" "Mmmph?" Ik rolde weg van deze inbreuk op mijn slaap en verborg mijn hoofd onder het kussen. Maar de hand bleef op mijn schouder en rolde me
weer terug op mijn rug. Ik wilde niet wakker worden en naar school gaan. Ik had een wondermooie droom over Curtis. Curtis? Wacht eens, het was de stem van Curtis en zijn hand. Plotseling schoten mijn ogen open.
Het was nog steeds pikdonker en ik kon zijn contouren, alhoewel hij naast me op het bed zat, nauwelijks onderscheiden. "Ik heb echt geprobeerd om een brave jongen te zijn," fluisterde hij. "Huh?" informeerde ik op mijn eigen intelligente wijze. "Maar ik moest steeds denken aan jou hier in je eentje. Eenzaam." "Wie zegt dat ik eenzaam ben?" plaagde ik hem, terwijl ik plotseling wakker begon te worden. "Oké, ik moest er steeds aan denken dan hoe jij hier naakt lag." Hij grijnsde breeduit en ik kon zijn witte tanden zien schitteren in de duisternis. "Dat beter?" "Ietsjes." Ik probeerde niet te lachen en mijn stem op een fluistertoon te houden. "Maar ik ben niet naakt." "Naakt." Hij negeerde me volkomen en drukte een vinger tegen mijn lippen. "Ik dacht aan jou naakt, sexy en prachtig mooi, uhm, had ik al sexy gezegd?" "Yep." "Oké, ik geef het toe, ik was eenzaam daar beneden. Ik moest steeds aan je denken. En de kussens lijken nou niet echt op jouw lichaam. Zachter, dat wel maar ze knuffelen niet terug. Dat goed genoeg?"
Hij beet op zijn onderlip. "Kan ik er in komen?" "Moet je dat nog vragen?" "Nou ja, je moeder zei ..." "Curtis?" viel ik hem in de rede. "Yeah?" "Kan jij me één tiener in de hele wereldgeschiedenis opnoemen die geen seks heeft gehad, omdat zijn moeder hem dat verbood?" "Oh." Hij keek bedachtzaam. "Oh", stemde ik met hem in. "Zou ik dan de eerste moeten zijn?" "Uhm, nee?" Hij twijfelde, ogenschijnlijk oprecht onzeker wat het juiste antwoord moest zijn. "Nee," echode ik. "Zo, mag ik er nu inkomen?" "Schiet op voor ik mijn interesse in je verlies." Ik lachte naar hem en sloeg de dekens voor hem terug zodat hij achter me kon kruipen terwijl ik me op mijn zij draaide. Het eerste wat ik voelde waren zijn koude voeten tegen mijn warme benen en ik slaakte een gesmoorde kreet van schrik. Hij fluisterde een verontschuldiging, legde de rest van zijn lichaam tegen het mijne en sloeg een arm om me heen. Hij lichtte zijn hoofd op en onze lippen ontmoetten elkaar en gingen van een voor een lange, slome, mint-frisse zoen.
Het was een glorierijk moment. Waarom zijn stiekeme ontmoetingen toch altijd zo extra opwindend? Na een tijdje verbraken we de kus en draaide ik me terug op mijn rug terwijl ik hem met een vinger op zijn lippen vroeg stil te zijn. "Wacht." Ik rolde door en stelde mijn wekker in zodat ik zeker zou weten dat we
wakker zouden zijn voor mijn moeder. Het was twee uur in de ochtend en daarom zette ik de wekker op zes uur. Zo vroeg zou ze niet op zijn. Toch? "Goed bedacht, slimmerdje," mompelde Curtis tegen mijn schouder omdat hij met me meegerold was en zich opnieuw tegen mijn rug had genesteld. Het was prachtig, de manier waarop hij me in zijn armen hield en ik wist dat hij deze positie verkoos omdat zijn rug nog steeds pijn deed. En, om eerlijk te zijn, vond ik dit ook een lekkere houding. Zijn sterke handen hadden zo een vrije toegang tot de voorkant van mijn lichaam en gaven me het geweldige gevoel door hem toegedekt te zijn.
Alhoewel ik er bij moet zeggen dat ik in tegenstelling tot hem geen andere positie kende. Ik had geen vergelijkingsmateriaal. Maar, als vlinders in je buik door zijn aanraking een goed teken zijn (en dat is
het) dan wist deze jongen hoe hij je moest beroeren. "Mmm," zei ik terwijl zijn hand over mijn borst ging. "Mmm?" "Ja, ‘mmm'. Dat voelt goed Curtis." "Doet het dat?" vroeg hij zachtjes. Hij knabbelde aan mijn oor terwijl zijn hand over mijn buik streek en in mijn short gleed. Hij betastte mijn harde pik. "En hoe voelt dit?" "Goed," slaagde ik er in te zeggen tussen twee zuchten door. Het voelde fantastisch maar ik liet geen kans voorbij gaan om hem te plagen. "Gewoon goed? Misschien moet ik stoppen?" En hij liet mij los. "Waag het niet!" piepte ik. "Heb ik al gedaan, zak." Hij rolde van me weg op zijn rug maar ik had
een klein lachje gehoord en wist dat dit zijn manier was om me terug te pakken. Snel als een weerlicht rolde ik met hem mee en sloeg een been over hem heen hierbij alle lakens en dekens van hun plaats trekkend. Ik zat nu op hem met een knie aan elke kant van zijn lijf.
Door mijn snelheid had ik hem verrast en was het mij gelukt zijn armen boven zijn hoofd vast te pinnen. Maar Curtis was gewend aan hard werk. Zijn armen waren veel sterker dan de mijne, verdorie zijn hele lijf was sterker dan het mijne en ik maakte me dan ook geen enkele illusie dat ik lang dit voordeel zou behouden. "Zeg dat het je spijt," eiste ik. "Oh? Je wilt het hard spelen, huh?" Hij grijnsde naar me en probeerde niet eens vrij te komen. "Nou, probeer me niet nog erger te verwonden." Zijn grijns verbrede, maar ik verstrakte door de gedachte aan zijn toegetakelde lijf, de vreselijk rode striemen op zijn rug die zijn vader hem toegebracht had. "Curtis ..." De herinneringen aan een T-shirt vast aan zijn lijf geplakt door het bloed, hij bewusteloos op de keukenvloer, zijn gezicht vol blauwe plekken werden me te veel. Ik liet hem los. Curtis' hand was ineens op mijn wang, de andere in mijn nek en hij trok me naar zich toe. Hij kuste het puntje van mijn neus.
"Drew, ik ben blij dat je je zorgen over me maakt. Dat je zoveel om me geeft. Maar dat is allemaal voorbij nu. Nooit krijgt hij meer de kans me dat aan te doen. Ik heb jou, jij hebt mij en dat is wat belangrijk is. Het is over en voorbij. Vergeet het! Oké?" Opnieuw kuste hij me, dit keer op de lippen. "Lach erom dat haalt de pijn eruit." "Curtis ..." begon ik. En opnieuw werd ik onderbroken door een kus. "Moet ik je blijven kussen tot je eindelijk je mond eens houdt?" vroeg hij me terwijl hij mijn hoofd van zich afduwde en me als een ongehoorzaam puppy voorzichtig aan mijn haren heen en weer schudde. "Misschien," grijnsde ik. "Vind ik prima hoor." Hij trok me naar zich terug en we hervatten ons stille, zachtaardige kussen, terwijl hij me omdraaide en nu bijna boven op mij lag. Een hand bleef over het stof van mijn T-shirt strijken en zond geweldig lekkere gevoelens door mijn lijf. Ze herinnerden me eraan hoe prettig ik het gevoel van zijn handen op mijn lichaam vond. Maar ook hoe zeer ik hem zou missen. Hoe vreselijk erg ik hem zou missen elke avond, elke nacht.
Ik weet dat het stom klinkt. Ik kende hem nog maar zo kort maar ik was hem geheel en al toegewijd. Ik had Curtis gewoon nodig om me compleet te voelen. Ik was even weg gedut toen ik hem zachtjes hoorde zeggen: "Ik was geloof ik hier gebleven." En hij bracht zijn hand opnieuw in mijn shorts. "Eek." Een andere manier om het geluidje dat ik voortbracht, toen zijn vingers me beet pakten, in letters neer te zetten weet ik zo niet. Ik was meteen weer volop wakker en ook meteen opgewonden. "Dat was een hoog toontje," fluisterde hij. "Je nam me bij verrassing." "Nee, bij je ballen," grinnikte hij. "Je wordt nooit een echt komediant, Reid." "Natuurlijk wel." Hij bespeelde me zachtjes en langzaam met zijn vingers. "Ik ben een grappige jongen. En het is niet slim van jou om iemand die je in deze positie heeft tegen te spreken." "Oké, je bent duidelijk."
Ik kreunde onder zijn heerlijke strelingen en gaf toe omdat ik niet wilde dat hij zou ophouden en met mij in een discussie zou geraken. Hij kneep wat harder en ik kreunde luider: "Oh, man." "Dat voelt goed hè, Pennsylvania?" "Dat is lang geleden dat je me zo noemde." Ik kreunde opnieuw en gaf geen antwoord op zijn vraag. "Weet ik," luidde zijn antwoord. Zijn adem kietelde in mijn oor. "Het was die eerste dag." "Kun je je voorstellen dat dat nog maar een week geleden is?" Ik keek over mijn schouder om hem aan te kijken en hij draaide een beetje naar me toe zodat we elkaar aan konden kijken. "Er is zoveel gebeurd." "Weet ik, ik draag de sporen om het te bewijzen." Hij grijnsde naar me in het duister maar ik wist dat zijn ogen niet lachten. "Oh, Curtis." Ik pakte hem beet en liet mijn vingers door zijn haren gaan. "Ik hou zoveel van je. Je hebt mijn hele leven veranderd. We kennen elkaar nog maar zo kort maar ik kan me geen leven meer voorstellen zonder jou. Dat zou gewoon vreselijk zijn."
"Vreselijk?" Geamuseerd trok hij een wenkbrauw op. "Wat is daar mis mee?" "Niets." Hij leunde naar voren en kuste me lichtjes. "Drew, jij bent het enige dat in mijn leven telt. Je bent mijn minnaar, mijn vriend en mijn familie en dat alles verpakt in een begerenswaardig omhulsel. Ik zal alles doen om je te houden, alles." "Weet je, dat ik eigenlijk helemaal niet hier heen wilde verhuizen?" "Nou, ik ben blij dat je het wel gedaan hebt." Hij stopte en liet mijn blik even los. Toen hij opnieuw begon te spreken was zijn stem laag en weifelachtig. "Wil je iets stoms horen?" "Oké." Ik stemde in en hij richtte zijn hoofd wat op en ik zag dezelfde droevige glimlach die ik al zo vaak had gezien als hij aan iets pijnlijks dacht. "Dit is echt, echt stom." "Probeer maar," antwoordde ik, terwijl ik mijn hand op zijn arm legde en er zachtjes in kneep. Ik hoopte dat het hem een soort van zelfverzekering zou geven. "Zal je niet lachen?" "Natuurlijk niet!" "Oké, nou je weet nog wel hoe stil ik was in de scheikundeles?" "Knorrig is het woord dat je zoekt," voegde ik toe.
"Oké. Dank je wel meneer Van Dale." "Huh?" "Van Dale, je weet wel die van het woordenboek! Jezus, en jij moet hier doorgaan voor de slimme van ons twee?" "Oké, je hebt me te pakken." Ik voelde me rot dat ik de clou van zijn grap gemist had en nog rotter omdat Curtis zichzelf weer eens onderuit haalde. "Nou ga door met het verhaal." "Oké, waar was ik gebleven?" "Knorrig in de scheikundeles," gaf ik aan. "Oh, yeah." Hij aarzelde een ogenblikje alsof hij moest bedenken wat de volgende zin zou zijn. "Nou, ik was verrast dat ik je daar zag en daarom had ik na de les zo'n haast. Ik moest nadenken." "Verrast? Maar ..." Wat bedoelde hij toch in vredesnaam? "Maar ik had je nog nooit eerder gezien?" Wachtend op een respons hield hij zijn hoofd een beetje schuin. "Precies!"
"Nou, dat is dus het stomme gedeelte, dat had ik dus al wel, eigenlijk, zo'n beetje." "Hoe?" "Ongeveer een maand geleden, nadat mijn vader me ..." Hij dwaalde af."Nou ja, ik had een droom en jij kwam daarin voor. Of iemand die er uitzag als jij." "Een droom," zei ik zachtjes en voorzichtig. Niet zozeer een vraag als wel een poging om te begrijpen waar dit heen ging. "Ik zei toch dat het stom was." Hij haalde zijn schouders op en glimlachte verlegen. "Ik herinnerde me weinig van die droom maar elke keer als ik aan die jongen in de droom dacht voelde ik me geprikkeld. En ik had diezelfde droom nog een paar keer nadien." "Telkens dezelfde droom?" "Ja, de jongen, jij dus, was gekomen om me mee te nemen uit mijn
verrotte leven." Zijn stem was nu zo zacht dat ik grote moeite moest doen om hem te horen. Ik wist dat hij zich niet plezierig voelde.
"Nou en toen jij die dag dus binnenkwam in de scheikundeles, was het alsof mijn droom werkelijkheid werd. Het was gewoon ongelofelijk." Hij keek naar me op. "Weet je dat ik je naar huis volgde? Daarom was het voor me mogelijk om te stoppen en jou een lift naar huis te geven." "Je volgde me?" "Ja. Ik moest gewoon weten waar je heen ging." Ik had het gevoel dat als ik hem beter zou kunnen zien, ik kon zien dat zijn wangen bloosden. "Nou man, ik was reuzeblij dat je dat gedaan hebt." Ik trok hem naar me toe en omhelsde hem zo hard als ik durfde. "Ik ook," luidde zijn antwoord terwijl hij me knuffelde. "Het was zo stom maar ook zo werkelijk," mompelde hij in mijn nek. "Nee dat is het niet," mompelde ik terug. "Natuurlijk wel. En het meest gekke is dat ik niet eens weet of je wel zoveel op die jongen uit die droom lijkt of dat ik dat gewoon wilde. Snap je? Ik kan het me echt niet meer herinneren maar als ik nu mijn ogen sluit, zie ik jou." Hij kuste me teder op mijn lippen en ging verder. "Dat is het rare met dromen, je krijgt nooit alles." "Oh, dat weet ik nog ze net niet." Ik kuste hem terug met een gemene glimlach op mijn gezicht. "Hoge dunk van jezelf hè, Pennsylvania."
"Yup. Maar ik weet iemand, nog geen miljoen kilometer van hier, die die mening deelt." "Wat moet ik toch met je aan?" vroeg hij terwijl hij zijn hoofd meewarig schudde. "Bemin me?" bood ik me aan. "Nou, dat is mogelijkheid." Opnieuw kuste hij me. "Het is dat, of een pak rammel." "Ohhh," grijnsde ik naar hem. "Ziek figuur!" "Ik vind het niet stom, Curtis." Opeens was ik weer serieus, hield zijn gezicht in mijn beide handen zodat hij naar me moest kijken. "Ik vind het gewoon geweldig. Als dat er voor heeft gezorgd dat je me volgde, stopte en me een lift gaf, denk ik dat dat het beste is dat ons is overkomen. Zelfs al was ik het niet in die droom, in deze ben in het zeker wel." Ik kuste hem opnieuw en deze keer bleven we lang tezamen, elkaar vasthoudend en kussend. "Dank je Drew," zei Curtis toen we ons van elkaar losmaakten en naar adem hapten. "Je bent de beste."
Ik kon alleen maar glimlachen toen we elkaar weer opnieuw begonnen te kussen. Zijn handen gleden weer over mijn lijf en trokken aan de rand van mijn short. Ik besloot hem te helpen en verhief mijn lichaam een eindje van het bed zodat hij hem helemaal naar beneden kon trekken ook begon ik mezelf van mijn T-shirt te bevrijden en daardoor kreeg hij gemakkelijk toegang tot elk plekje van mij dat hij wilde. Hij lag stil naast me en keek naar me voordat hij zijn eigen T-shirt uittrok en bovenop me kwam. Ik lag languit op mijn rug en hij zat schrijlings op me. Mijn erectie drukte tegen de achterkant van zijn short en gemeen lachte hij naar me. Ik lag rustig achterover en gaf me over aan alles wat hij met me van plan was. "Ik vind het mooi als je zo slap en passief bent," mompelde hij terwijl hij de palmen van zijn handen op mijn schouders drukte en ze haast masseerde.
"Niet helemaal slap, zeker?" grapte ik en hij lachte naar me terwijl zijn handen liefelijke bewegingen begonnen te maken over mijn borst. Ik richtte me iets op en legde mijn handen op de warme, stevige
oppervlakte van zijn biceps terwijl ik door mijn strelende bewegingen zijn zachte, donsachtige, korte haartjes voelde. Mijn ogen waren gericht op zijn brede, krachtige borst en op de zacht gloeiende krommingen van zijn spieren. "Dat voelt prima," mompelde Curtis terwijl hij zijn eigen bewegingen even staakte en ik even kon genieten van de zekere, niet te vermurwen kracht van zijn armen. "Ben ik blij om, want ik wil dat je je goed voelt bij mij." "Ik ook, Drew." Hij leunde voorwaarts om me opnieuw te kussen. Zijn hand gleed onder mijn hoofd en hij begroef zijn vingers in mijn haar, me dichter naar hem toe trekkend. Het was geweldig.
"Jij ook, wat?" Wil je dat ik me goed voel? Of wil je dat ik jou een goed gevoel geef?" Ik grijnsde naar hem en eventjes keek hij bedenkelijk. "Beide." "Oké, dat vind ik goed." Ik knikte en sloeg mijn armen om hem heen, hem naar beneden trekkend in een warme omhelzing. "Zeg, over die hand van jou ...." Ik hoefde geen tweede keer aan te vragen want zijn hand gleed al verder over mijn lichaam naar beneden en stopte bij de binnenkant van mijn dijbenen waar hij me opnieuw heerlijk begon te strelen. Ik kromde mijn rug en kreunde van genoegen. Onze conversatie was nu volledig opgedroogd omdat Curtis volledig opging in het bewerken van mijn lichaam met zijn heerlijke handen. Zijn bewegingen stopten voor geen moment, steeds was er dat heerlijke gevoel van hem aan mijn hete lijf. Toen hij zijn hoofd ter hoogte van mijn kruis had gebracht, stopte hij even en keek me aan. Hij toonde me een plezierige glinstering in zijn ogen toen hij zich over mijn lid boog en hem in zijn mond nam.
Oh, wat heerlijk, oh wat vond ik dat fijn en wat had ik dat gemist. Die sensatie. "Wacht!" wist ik met moeite uit te brengen. "Wat is er mis?" "Niets." Ik draaide me om op het bed en in een betere positie om hem te benaderen. Ik wilde hem dezelfde dienst bewijzen die hij mij deed. Ik wilde dat we samen zouden genieten, elkaar plezier verschaffen op hetzelfde moment. Ik pakte de rand van zijn short en begon hem naar beneden te trekken. Hij hielp mee door zijn onderlijf heen en weer te bewegen. Eventjes was er een obstakel: zijn harde penis. Maar toen we beiden geheel naakt en plezierig daar lagen, leunden we simultaan naar elkaar toe. Warme adem op elkaars dijen, liefelijk strelende handen, zoekende tongen en gedienstige lippen. We concentreerden ons geheel op elkaar en werkten in stilte. Gaven al onze aandacht aan hetgeen we onder handen hadden, bij wijze van spreken. We namen de tijd en genoten van de sensationele gevoelens.
Wachtend op elkaar, naderden we de rand en lieten dan weer gaan. Na een tijd die gigantisch lang leek, werd mijn ademhaling piepend en moeilijker. Mijn bewegingen waren haast spastisch en ook die van Curtis. We bereikten samen de rand en gingen er overheen, genietend van een ultieme climax. Na een poos van heerlijk nagenieten, kwam Curtis kussend langs mijn lichaam weer omhoog terwijl hij de lakens meenam. Hij begroef zijn neus tegen mijn sleutelbeen terwijl ik daar uitgeput en voldaan lag met een
arm om zijn rug geslagen. Een lange, slome, liefderijke kus volgde. Ik haalde een hand door zijn haren. Ik genoot met volle teugen van zijn warmte wetende dat het er de komende tijd niet zoveel van zou komen en wilde volledig verdrinken in dit gevoel voor zolang het nog kon. In gedachten ging ik na hoeveel ik van hem hield, hoe goed hij wel niet voor me was en hoe goed eigenlijk in alles.
Ik kwam maar tot een conclusie: ik was compleet verliefd op hem. "Dat was mooi," hoorde ik hem mompelen in mijn oor terwijl hij zich tevreden grommende en zuchtend tegen me aan vlijde. "Yup," bracht ik uit, mijn armen om hem heen slaand toen hij eindelijk stil bleef liggen. "Lig je prettig?" "Perfect." Hij kuste mijn blote borst zachtjes en legde zijn hoofd tegen me aan. Zijn adem kietelde me. "Je bent beter geworden." "Ik heb een goede leraar gehad," antwoordde ik gniffelend. Vastberaden hem niet het plezier te geven dat ik boos zou worden. Maar ik gaf hem wel een speelse tik tegen zijn schouder om hem te laten merken dat ik zijn geklier niet op zijn plaats vond. "Auw," jammerde hij terwijl hij zijn hoofd oprichtte en me versuft aanstaarde. "Gewonde man hier, hoor!" "Oh zanik toch niet zo, baby!" "Tiran!" gromde hij met zijn hoofd tegen mijn borst.
We lagen een tijdje zo, rustig met elkaar te praten en af en toe terugkomend op wat ons de laatste dagen was overkomen. Toen we dat onderwerp doorgenomen hadden, praatten we over onze kindertijd, hoe het was om als een homo op te groeien en hoe we dit beiden hadden aangepakt. Over onze ouders, over alles en nog wat dat ons voor de lippen kwam. De laatste keer dat ik naar hem keek was het tegen vijven en ik weet dat we daarna nog wat gepraat hebben maar wanneer ik nou precies in slaap gevallen ben weet ik niet meer. Het was mijn bedoeling geweest om hem vlak voordat we in slaap zouden vallen terug te sturen naar zijn eigen kamer maar dat kwam er dus niet van. "Eruit, eruit, eruit!" De stem van Lois vocht zich door de mist in mijn slaperige hoofd en ik richtte me op. Daarbij viel Curtis' arm van me af hetgeen me een woeste grom van hem opleverde. Het was bijna zeven uur en mijn wekker was dus niet afgegaan.
Lois stond in de deuropening in haar ochtendjas. Ik knipperde met mijn ogen en probeerde wakker te
worden. "Ik had al het idee dat jullie tweeën niet zouden luisteren naar Margaret en daarom dacht ik dat het goed was om het even te controleren. Ze is nu in de douche, dus Curtis, schiet op, eruit!" "Wat?" vroeg hij, slaperig en knipperend met de ogen zoals ik had gedaan. "Nu!" Lois stapte naar het bed toe en Curtis trok krampachtig alle lakens over zijn naakte borst. "Oh, in hemelsnaam Curtis, je hebt niets dat ik nog nooit gezien heb hoor. Schiet op, eruit, eruit." Curtis keek naar mij, weer terug naar Lois en toen weer naar mij en ik moest zo verschrikkelijk lachen om zijn verwarde gezicht. Toen begon hij onder de lakens te rommelen. "Drew, waar zijn mijn shorts?" vroeg hij uiteindelijk klagend terwijl hij de lakens heen en weer verplaatste en zijn best deed zichzelf te blijven bedekken, hetgeen hem maar slecht gelukte.
Toen hij eindelijk naast het bed stond, vond ik zijn shorts en gooide hem naar hem toe, toekijkend hoe hij hem met moeite aantrok vlak voor mijn grootmoeder. De hele scène was pathetisch en lachwekkend maar tegelijkertijd beangstigend omdat ik wist dat mijn moeder ons elk moment zou kunnen betrappen. "Oké, dan nu terug naar je kamer," commandeerde Lois hem. Ze keek over haar schouder naar mij en schudde haar hoofd. "Met jou praat ik later nog wel." Ik kon slechts grijnzen en knikken. De voorgaande nacht was zo'n boze blik van Lois best wel waard. Toen ik na me gedoucht en tot in de puntjes aangekleed te hebben eindelijk beneden kwam, zat Curtis al aan tafel met een enigszins beschaamd gezicht koffie te drinken met Lois en mijn moeder. Hij zag eruit alsof hij weinig had geslapen, hetgeen ook zo was maar hij zag er goed uit in zijn spijkerbroek, T-shirt en met blote voeten. Erg goed. Hij keek naar me op, zijn haar voor zijn ogen en lachte naar me toen ik binnenkwam.
"Goedemorgen, liefje, goed geslapen?" kirde Lois en ik antwoordde haar met een frons en een korte grom terwijl ik plaats nam. "Hey," begroette Curtis me. "Hey," mompelde ik terug. "Nou wat zijn jullie vrolijk zeg vanmorgen!" zei mijn moeder lachend om en naar ons. Duidelijk onwetend van wat er gebeurd was en hoe weinig we geslapen hadden. Ik keek zijdelings naar Curtis en glimlachte naar hem en hij naar mij. Hij werd rood en als mijn moeder het al gemerkt had, koos ze ervoor om niet te reageren. "Zo en wat zijn de plannen voor vandaag?" vroeg ik wetende dat ik naar school zou moeten en ondanks de steun die ik zou krijgen van David, Tyler en Dan keek ik er niet echt naar uit om Mike en zijn kornuiten weer te zien. Ik had het idee dat dingen niet gedurende een nacht zouden overdrijven en dat hij me niet met rust zou laten.
"Nou, ik moet naar mijn werk," viel mijn moeder in. "En ik heb mijn naaigroepje deze morgen," voegde Lois toe. "Maar Curtis en ik gaan nadien winkelen." "O ja?" Curtis' hoofd schoot omhoog. Het was duidelijk dat hij hier niets van had geweten, net zo min als ik. "Ja. Dat gaan we doen," informeerde Lois hem met nadruk. Curtis draaide zich naar me toe en zei. "Het lijkt er dus op dat ik ga winkelen." "Dat lijkt erop," antwoordde ik en sloeg hem vriendschappelijk op zijn schouder. "Met een oude dame." Hij hief zijn duim op naar Lois en toverde een grijns op zijn gezicht. Ze lachte hier onstuimig over en ging verder en overtroefde hem. "En daarna gaan deze ‘oude dame' en jij op bezoek bij Dr. Ellis." Ze lachte haar suikerzoete glimlach naar hem wetende dat ze hem afgetroefd had. Ik vond het prachtig dat Curtis begonnen was met de ‘oude dame' grap. Een teken dat hij zich openstelde voor mijn familie en ook dat
hij door hen geaccepteerd was.
Maar, misschien was het ook wel logisch. Hij en Lois hadden de laatste week natuurlijk ook veel tijd samen doorgebracht. Het was goed. "Dat hoeft echt niet hoor, ik voel me prima ...," begon hij zijn
protest. "Ik zou maar opgeven als ik jou was, jongen," adviseerde ik hem, hem op zijn schouder kloppend. "Ze is vastberaden. Je weet hoe stijfkoppig oudere mensen kunnen zijn." "Dat blijkt," zuchtte Curtis, overgave in zijn toon leggend en duidelijk af te lezen van zijn gezicht. "Brave jongen," richtte Lois zich tot hem. "Maar even serieus nu, die ribben van jou moeten nagekeken worden. En dr. Ellis vond het een prima idee. En nu even voor jou jongeman." Ineens richtte ze haar aandacht op mij. "Van die opmerking zal je nog spijt krijgen." "Hey! Hij beledigde je, niet ik?" Ik knikte hevig in Curtis' richting terwijl ik jammerlijk protesteerde. "Het is niet eerlijk!" "Curtis heeft meer speelruimte omdat hij gewond is," antwoordde Lois en gaf me een knipoog. "En bovendien is hij veel knapper dan jij bent." Curtis werd vuurrood en concentreerde zich hevig op zijn eten.
"Moeder!" Mijn moeder bemoeide zich met de conversatie, terwijl ze haar krant naar beneden haalde. "Laat die jongen toch met rust. Andrew, ben je bijna klaar? Ik rijd je naar school." "Dat is echt niet nodig." "Dat weet ik maar ik doe het toch." "Wat maakt het mij ook uit." Ik at snel af, stond in stilte op en kuste een verbaasde Curtis op zijn wang. Met hervonden vastberadenheid wendde ik me tot mijn moeder. Ik was klaar om naar school te gaan. "Oké, laten we gaan." We namen afscheid van Lois en Curtis (die nog steeds zijn hand tegen zijn wang hield) en mijn moeder leverde me bij school af om de massa tegemoet te treden. Ik liep het gebouw binnen en zocht mijn weg naar Tylers kluisje, de gebruikelijke ontmoetingsplaats van de jongens voordat de les begon. Ik had het gevoel dat het opstootje met Mike snel rond was gegaan want het leek me alsof ik raar werd aangekeken toen ik door de gangen liep.
Maar misschien was het ook alleen maar mijn verbeelding. Toen ik de hoek omliep was ik niet verbaasd dat David al bij Tyler stond, ik zag ze eigenlijk nooit alleen. Maar ik was wel verrast door de aanwezigheid van Brian en nog verraster werd ik toen hij als eerste begon te praten. "Hey, killer." "Hey, Brian," antwoordde ik voorzichtig. "Yo, Drew," zei David met een grijns en een knipoog. "Mooie blauwe plekken, man." "Yeah, dank je." Ik glimlachte naar hem terug. "Ik ben tegen een deur opgelopen, jongens." Dit maakte hen allen aan het lachen. "Hey, wat is er zo grappig?" vroeg Dan terwijl hij onze kleine groep naderde en mij op mijn rug sloeg. "Hey, kampioen. Auw! (terwijl hij mijn gezicht bekeek) Het is vast geen prettig gezicht je tegenpartij te bekijken."
"Hoi Dan," begroette ik hem met een brede grijns maar we hadden niet veel tijd om te praten omdat de bel klonk als signaal dat we opnieuw een nieuwe, diepe teug mochten nemen uit de bron van opvoeding. Ik pakte mijn rugzak van de grond en draaide me naar David toe met een trieste uitdrukking op mijn gezicht. Hij lachte naar me en trok beide wenkbrauwen ten teken dat hij begreep, zo legde ik het tenminste uit, dat ik niet echt overliep van enthousiasme. "Laten we gaan, amigo." "Oh, hey Drew?" Brian kwam ons achterop toen ik met David naar onze eerste les liep. Ik stopte en draaide me om, om te zien wat hij wilde, een vragende blik op mijn gezicht. "Na de lunch heb je vrij hè?" "Umm, ja?" "Cool. Zullen we dan naar het zwembad gaan, ja?" Ik staarde hem aan. "Wat aan je snelheid werken?" "Ja." Wist ik uit te brengen.
Waarom was Brian ineens zo vriendelijk tegen me? Ik realiseerde me dat ik niet echt oprecht klonk en vandaar. "Yeah, dat is echt tof van je, man." "Geen probleem." Hij haalde zijn schouders op en verdween naar zijn eigen les. Tyler keek naar hem toen hij wegliep met een brede grijns op zijn gezicht, draaide zich toen naar mij en knipoogde voordat hij zichzelf uit de voeten maakte zonder enige vorm van uitleg. Ik richtte me naar David. Maar hij haalde alleen maar zijn schouders op en daarom liepen we verder naar het klaslokaal. De morgen ging snel voorbij en zonder veel moeite. Ik had nog steeds het gevoel dat er over mij gepraat werd en dat mensen raar naar me keken, maar ik kwam Mike en zijn trawanten, die altijd rond hem hingen, gelukkig nergens tegen. Daarom haalde ik de lunch in een stuk. De volgende twee uren bracht ik met Brian door in het zwembad. Hij riep naar me, gaf me tactische tips en instructies en moedigde me enthousiast aan.
Tegen het eind voelde ik me een stuk beter over mijn zwemprestaties dan ooit tevoren. "Nog een paar weken training en dan ben je echt goed," zei Brian vanaf de kant waar hij zich zelf opgehesen had nadat hij een paar baantjes met me gezwommen had. "Ja, dank je." Ik leunde met mijn armen op de kant naast waar hij zat. Plotseling moest ik hem gewoon de vraag stellen die de hele tijd al door mijn hoofd had gespookt. "Waarom doe je dit, Brian? Ik kom nooit meer in het team." "Zeker niet, maar het kan nooit kwaad om aan je conditie te werken." Haalde hij zijn schouders op. "En, je hebt niet helemaal gelijk. De volgende keer kan je wel in het team komen." "Maar waarom?" vroeg ik opnieuw, me bewust dat hij de vraag genegeerd had. "Waarom help JIJ mij?" "Tyler vertelde me dat ik je te hard had aangepakt." Tyler, misbruik makend van zijn autoriteit. "Yeah?" "En bovendien, gedroeg ik me gisteren als een zak."
Dit laatste mompelde hij meer tegen zichzelf dan tegen mij maar ik voelde dat het oprecht gemeend was.
"Laat maar zitten." Ik probeerde mijn schouders op te halen. "Nieuw jochie moet niet denken dat iedereen hem meteen mag." "Maar je had wel een flitsende start!" Hij barstte uit in lachen en schopte wat water naar me toe met zijn voet. Daarom deed ik het enig mogelijke, op dat moment. Ik pakte hem bij zijn enkel en trok hem van de kant af het water in. Daarna zwom ik zo snel mogelijk bij hem vandaan. Een schreeuw klonk op en Brian zette de achtervolging in. Hij zwom veel sneller en het was onvermijdelijk dat hij me zou inhalen. Toen hij dat deed, sloeg hij zijn armen rond mijn middel en trok me onder water. Toen ik weer boven kwam, lachte hij nog steeds. Een tijdje lang klierden we door elkaar nat te spatten, wat te worstelen en te proberen elkaar onder te duwen. Uiteindelijk zwommen we naar de kant.
Brian was er als het eerste uit en reikte me zijn hand. Toen ik naast hem stond, legde hij een arm om mijn schouders. "Je bent oké, Drew." "Dank je, Brian." Ik denk dat ik een soort van test in het water goed had afgelegd of zo en was blij dat ik er een vriend bij had gekregen. We liepen naar de kleedkamer en gingen toen uit elkaar voor de volgende les die middag. De rest van de dag verliep gladjes en toen ik na de laatste bel naar Tylers auto liep, zag ik Mike voor het eerst. Verbazingwekkend genoeg, maakte hij zich echter uit de voeten toen hij mij zag! Tyler, had zijn belofte gehouden en wachtte op mij om me een
lift naar huis te geven. "Zo, dus jij hebt met Brian gepraat?" vroeg ik terwijl we wegreden. "Het was de bedoeling dat hij dat niet zou vertellen," zuchtte hij. "Dank je, Tyler," zei ik terwijl ik naar hem keek en enigszins bloosde. "Maar niet weer hè, oké?" "Niet meer wat?" "Mensen vertellen hoe leuk ik wel niet ben en dat ze aardig tegen me moeten zijn."
"Hey!" protesteerde hij terwijl hij zijn blik van de weg afhield en naar me keek. "Ik heb nooit gezegd dat hij aardig tegen je moest zijn. Ik heb nog nooit iemand verteld dat ze aardig tegen jou moesten zijn. Ik
heb hem alleen gevraagd jou een eerlijke kans te geven en te proberen je te leren kennen." "Yeah?" "Yeah!" "En David en Brian gevraagd om een oogje op me te houden?" vroeg ik wrang. "En jij rijdt me zeker niet naar huis om er zeker van te zijn dat Mike me niet te pakken krijgt?" "Eigenlijk," zei hij met een schuldige blik op zijn knappe gezicht, "heb ik wel een reden om je naar huis te rijden." "Oh?" "Ik wil weten wat mijn vader tegen saaie pier gezegd heeft." Het kwam er zo gemakkelijk uit dat ik vermoedde dat hij totaal vergeten was dat ik hem gevraagd had Curtis niet zo te noemen. "En daarom moet ik wel mee omdat ik zeker weet dat mijn vader het me niet zal vertellen. Beroepsgeheim en zo." "En ik dacht dat je alleen maar bezorgd om mij was!" lachte ik. "Nah, mij gaat het om Curtis."
"Dank je wel, zak," mopperde ik maar in plaats van me te antwoorden knipoogde hij alleen maar toen hij de BMW Lois' oprit opreed. "Eruit," blafte hij de sleutel uit de ontsteking halend. "Charmeur." "Je herkent het." Hij gleed van de bestuurdersplaats. "Kom op, kom op, schiet eens op man." We liepen samen naar het huis terwijl ik mijn hoofd schudde. Mijn moeder was nog aan het werk maar Curtis' wagen was er zodat ik concludeerde dat hij en Lois klaar waren met hun excursie en ook ik was nieuwsgierig naar wat Tylers vader gezegd had. We vonden ze in de keuken, vriendelijk met elkaar kletsend en omringd door een half dozijn tassen bij de keukentafel. Ze hadden dus serieus inkopen gedaan. Curtis keek me aan toen we binnenkwamen en gunde ons een vermoeide, kleine glimlach.
"Hey, Drew." Zijn lach verbreedde zich toen hij Tyler achter me zag. "Tyler?" "Hallo jongens," glimlachte Lois naar ons beiden. "Ice tea?" "Dat klinkt prima, Lois," antwoordde Tyler zoals altijd meteen geheel op
zijn gemak. Hij ging op de stoel naast Curtis zitten en maakte met een hand diens haren door de war hetgeen hem een diepe frons opleverde. "En wat zei mijn vader, saaie pier?" Oké, nu wist ik dat hij het gewoon deed om te klieren. Ik schudde mijn hoofd bedroefd en ging bij hen zitten terwijl ik een drankje van Lois aannam. “Hij zei dat ik in een prima fysieke conditie was," antwoordde Curtis. "Huh! Dat had ik je ook wel kunnen vertellen," zei ik zachtjes mompelend maar toch weer niet zo zachtjes dat ze het allemaal hoorden.
Tyler barstte in lachen uit en Lois schudde verontwaardigd kijkend, met een frons maar ook een beginnende glimlach op haar gezicht, haar hoofd. Curtis kreeg een diep rode kleur en ook ik moest blozen. "En Lois en ik hebben inkopen gedaan," veranderde hij snel het onderwerp van gesprek. "Yeah, wat heb je gekocht?" redde Tyler hem. "Spullen voor mijn appartement." En hiermee was voor hem de kous af. "Kussens, kleedjes, lakens!" voegde Lois triomfantelijk toe en arme Curtis moest opnieuw blozen omdat zijn macho imago geheel naar de knoppen werd geholpen. "Dat is niet alles dat we gekocht hebben!" mopperde hij, zijn hoofd gebogen. "Nee, we hebben ook spullen voor de keuken en de badkamer gekocht," vulde Lois het lijstje aan onwetend wat ze met haar woorden deed terwijl ze druk bezig was de keuken op te ruimen.
"En kleren en nieuwe schoenen, eigenlijk zijn het meer laarzen." Tyler, Curtis en ik wisselden geamuseerd een blik achter haar rug om. Nog een tijdje kletsten we over niets in het bijzonder totdat Tyler in beweging kwam. "Wel, jongelui, ik moet gaan. Ik zie je morgen wel op school Drew." Hij kneep ons beiden in de schouder. "En jij, als je hulp nodig hebt op donderdag bel me dan, saaie pier?" "Oké, Ellis, vanwege die laatste opmerking zal ik jou alle dozen laten dragen!" pakte Curtis hem terug. "Ik en Drew, wij zijn gewond." Tyler keek naar ons op terwijl hij het nummer van zijn gsm noteerde voor ons. "Yeah, ik had al wel gedacht dat jullie een echte man nodig hadden." Tyler liep van ons weg en bukte zich lenig om het mandarijntje dat ik naar hem gooide te ontwijken. Hij grijnsde en zwaaide ons gedag. De rest van de middag hingen we rond op mijn kamer.
Af en toe speelde Curtis op zijn nieuwe gitaar terwijl ik dingen voor school doornam. Na het diner zetten we dit voort. Soms praatten we over de ophanden zijnde verhuizing gewoon relaxed in elkaars nabijheid. Aan alle goede dingen komt echter een eind en dat was toen Lois binnenkwam om Curtis te zeggen dat hij naar zijn eigen kamer moest gaan. "En jongeman, dit keer blijf je op je eigen kamer. Ik heb geen zin om opnieuw vroeg op te staan om jullie huid te redden. Begrepen?" Ze trok een streng gezicht naar ons terwijl ze bij de deur stond en tikte ongeduldig met haar voet op de grond totdat Curtis opstond en zich in de richting van de deur bewoog. "Och, kus die jongen in vredesnaam goedenacht." "Huh?" Curtis richtte zijn hoofd op en lachte naar haar. "Goeie nacht, vriend," zei ik terwijl ik opstond, naar hem toeliep en hem op zijn lippen kuste.
"Slaap goed, schoonheid," mompelde hij terwijl hij een arm om me heen liet glijden. Lois wendde zich discreet van ons af en speels liet hij zijn tong tussen mijn lippen doorglijden. Het was een opmerkelijk enerverende ervaring. Misschien wel omdat mijn grootmoeder in dezelfde kamer was! Nadat hij weg was en ik in bed was gestapt, was ik in seconden in slaap. Het gebrek aan slaap van de vorige nacht eiste duidelijk zijn tol. Dat en natuurlijk dat vermoeiende zwemmen van die middag met Brian. Al met al, was het een prachtdag geweest. Woensdag kon me op school niet snel genoeg omgaan omdat Curtis en ik gepland hadden om de avond samen door te brengen. Onze laatste avond onder hetzelfde dak. Ik weet, ik had me miserabel moeten voelen omdat hij de volgende dag zou verhuizen. Zo snel nadat ik hem had leren kennen en hij mijn hele leven had veranderd. Maar ik voelde me allesbehalve miserabel. Het leek alsof ik de hele dag op lucht wandelde.
Ik was niet in staat me te concentreren op wat dan ook behalve op mijn gedachten aan Curtis. Kate wees me erop in de bibliotheek en Tyler en Dan maakten genoeg flauwe grappen waar ik anders om gegild zou hebben maar vandaag gebeurde dat gewoon dus niet. Toen de laatste bel ging, rende ik praktisch het gebouw uit naar het parkeerterrein voor de school waar Curtis op me zou wachten. Bewust deden we niets opzichtigs maar stapten in de auto en reden naar het meer voor onze privacy. Hey! Het was geen weekend dus Mike was er niet en daarom liepen we de rest van de middag hand in hand langs het water te praten. Af en toe stopten we voor een kus. We hadden Lois en mijn moeder verteld dat we niet thuis zouden zijn voor het avondeten en daarom reden we naar de McDonald's en kochten ons diner in de McDrive. In de auto aten we het op. Alles bekeken, was het eigenlijk best wel romantisch. Wij met z'n tweeën daar zo heel alleen.
En na het eten bleven we nog heel lang samen op een rustig plekje in de auto zitten. Uiteindelijk reed Curtis ons naar huis. Mijn huis, en na deze nacht niet langer het zijne. Ik hielp Curtis met het inpakken van zijn spullen en de nieuwe dingen die hij gekocht had. Er was nog steeds zo verrekte weinig, eigenlijk veel te weinig om een nieuw leven mee te beginnen. En om eerlijk te zijn, zat ik de meeste tijd op het bed en keek toe hoe hij aan het inpakken was en bekritiseerde ik hem omdat hij het fout deed naar mijn mening. Sommigen van ons zijn geboren werkers en weer anderen om toezicht daarop te houden. Ik behoor tot de laatste categorie en dat komt eigenlijk wel goed uit, want ik ben gewoon verrekte lui. Gelukkig nam Curtis mijn kritiek met een glimlach op. Af en toe echter, als het hem teveel werd, kreeg ik een klets tegen mijn benen.
"Dat is een mooi shirt," merkte ik op toen hij begon zijn kleren in te pakken. De kamer leek hopeloos leeg en de paar dozen met zijn spullen maakten dat ik me verdrietig begon te voelen. "Lois kocht het voor me vandaag," zei hij enigszins sip kijkend. "Ik zei haar dat het niet nodig was, maar je weet hoe ze kan zijn hè!" Hij haalde zijn schouders op. "Het was lief van haar." "Dat wee ik. Maar ik word geacht voor mezelf te beginnen en jullie hebben al zoveel voor me gedaan. Ik was nooit met haar gaan winkelen als ik geweten had dat ze dit van plan was." "Ja, ze kan behoorlijk overtuigend zijn." Ik grinnikte en dacht aan mijn eigen ervaringen met Lois. "Nou, ze heeft vandaag zowat driehonderd dollar uitgegeven," vertelde hij me terwijl hij doorging met zijn werk nadat hij het shirt op de stapel had gelegd. "Zoveel?" "Yeah."
Hij knikte en aan de houding van zijn schouder kon ik zien dat er meer zou komen. "Dus ik denk dat ik alles bij alles jullie zo'n 500 dollar schuldig ben." "Curtis..." Ik zuchtte. Moesten we nou echt deze discussie opnieuw gaan voeren? Oké, misschien had Lois niet zoveel moeten uitgeven maar ze was allesbehalve seniel. Ze wilde hem helpen en het was haar geld. "Drew, stop." Hij belette me verder te spreken en Lois te verdedigen. "Ik wil dat je iets voor me doet." "Wat?" Ik was meteen op mijn hoede toen hij begon met het opvouwen van een ander shirt en keek toe hoe hij de hanger terug hing in de kast. Dat was tenslotte van Lois en niet van hem.
"Ik moet zien uit te vinden hoeveel Tylers vader vraag voor een consult." "Huh?" "Ik heb er een hekel aan dat ik mensen geld schuldig ben, Drew. Ik wil weten hoeveel dr. Ellis van me krijgt en ik wil jou vragen of jij niet via Tyler daar achter kunt komen." "Hij zei dat hij het graag deed, Curtis," zuchtte ik opnieuw. "Maakt me niets uit." "Maar..." "Discussie gesloten, Drew." "Jezus, Curtis. Ga je dat altijd zo aanpakken?" Ik stond op en keek hem in zijn gezicht. "Nou? Ik bedoel, mag ik je misschien helpen? Of slaat dat stomme gedrag van je ook op mij?"
"Drew..." begon hij maar dit keer viel ik hem in de rede. "Nee, luister naar mij. Zo kun je niet leven. Je hoeft niet de martelaar uit te hangen die geen enkele vorm van hulp van zijn vrienden wil accepteren. Daar zijn vrienden en familie juist voor man. Je te helpen als dat nodig is. Zo, in vredesnaam, hou op je zo stom te gedragen en laat ons je helpen. Oké?" "Drew, daar ben ik niet aan gewend. Oké? Ik sta op mezelf. Ik moet op mijn eigen benen leren staan." "Maar dat is het nu juist. Je bent niet meer alleen. Je hebt mij en een hele groep vrienden die je kunnen helpen, die je willen helpen. Waarom sta je dat niet toe?"
Ik stak mijn arm naar hem uit en legde mijn hand op zijn arm. "Vergeet het verleden. Als je opnieuw wilt beginnen, moet je het verleden achter je laten." "Ik doe mijn best, Drew." Hij trok me naar zich toe en omhelsde me stevig terwijl hij mijn haar kuste. "Ik denk dat ik jou gewoon nodig heb om me te helpen de juiste richting te vinden." "Dat kan ik doen voor je." "Goed." Hij kuste me opnieuw, teder en zacht. "En er is geen enkele manier dat je me kwijt kunt raken." Ik knuffelde hem zo stevig als mogelijk was. "Weet je nog die eerste dag dat jij me knuffelde?" Ik voelde dat hij ‘ja' knikte. "En dat ik zei dat je me
los moest laten en dat jij zei ‘geen kans'?" Opnieuw knikte hij. "Wel dat krijg je nu dus terug, zak." "Dank je, Drew."
Hij begroef zijn gezicht tegen mijn nek en ik stond daar bewegingsloos en hield zijn wondermooie, stevige, mannelijke lichaam tegen het mijne terwijl hij zachtjes tegen me sprak. "Jij bent gewoon perfect, weet je dat? En ik? Ik ben de gelukkigste, meest blije persoon in de hele wereld." "Yeah, ik ben bijzonder," stemde ik in en daar stonden we, lichtjes heen en weer schommelend en elkaar vasthoudend. Er was nog zoveel dat we moesten bepraten en we waren beiden bang maar geen van ons zei een woord. We stonden daar in stilte en putten kracht uit elkaar. Wat er ook zou gebeuren altijd zou er deze stille communicatie tussen ons zijn. Dit gevoel van nabijheid dat ik nooit met een ander levend wezen had gevoeld. Het was eenvoudig, onbeschrijfelijk en wondermooi. Curtis was zo sterk en zeker en bij hem in de buurt zijn maakte dat ik me veilig voelde. Maar ook gewild en nodig. Vitaal.
...

Lucky Eye
Berichten: 109
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 15:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 138 keer
Bericht Re: NIEUW IN CALIFORNIË door Lucky Eye » woensdag 21 november 2018 11:07

EPILOOG (II)

Op dat moment kon ik me geen leven voorstellen waarin ik niet mijn armen om zijn nek kon slaan, om mijn geliefde, mijn vriend en me kon koesteren in zijn omhelzing. "Yep," fluisterde hij tegen mijn nek toen we elkaar loslieten. Hij keek me in de ogen met zijn mooie groene ogen en er was geen vergissing
mogelijk over wat hij zou gaan zeggen. "Ja, ik denk dat je heel bijzonder bent. Nee, ik weet dat je heel bijzonder bent." "We gaan niet slijmerig doen hè, Reid?" zei ik met een lach. "Hey!" Hij probeerde verongelijkt te kijken maar slaagde er niet in, omdat hij wist dat ik een van zijn eigen woorden tegen hem gebruikte. "Zorg dat je wat slaap krijgt, knappe jongen." Ik lachte naar hem. "Morgen zul je al je kracht nodig hebben." "Oh ja, is dat zo?" Hij trok zijn wenkbrauwen op en grinnikte.
"Natuurlijk." Ik knipoogde en lachte luid. "Je kunt niet verwachten dat die arme Tyler alles voor je gaat doen!" "Je bent ook zo'n plaaggeest, ga mijn kamer uit!" En hij schoof me in de richting van de deur. "Dat meen je niet, toch?" Ik liet mijn onderlip hangen en trok een verdrietig gezicht. In plaats dat hij me zou overladen met sympathie, probeerde hij juist mijn onderlip beet te pakken en met een gil sprong ik bij hem vandaan. "Hey, het is de laatste keer dat ik dat tegen je kan zeggen." Hij keek nadenkend. "Vreemd." "Yep, vanaf morgen zal je me uit je appartement moeten zetten in plaats van je kamer!" Ik grijnsde als een idioot. "Lijkt me wel een cool idee!" "Erg cool." "En aangezien het jou een goed idee lijkt om mij je kamer uit te zetten mr. Reid, ik ga naar bed." We kusten elkaar nog een keer voordat ik mijn weg zocht naar mijn lege kamer en mijn lege bed. Hij hield mijn hand vast net zolang tot onze armen geheel gestrekt waren en toen liet hij me gaan.
De volgende dag ontwaakte en Curtis lag nog in bed toen ik klaar was om al naar school te gaan. Daarom glipte ik even zijn slaapkamer binnen om hem een kusje op zijn voorhoofd te geven en hem eraan te herinneren dat hij mij na schooltijd zou komen ophalen. Beiden wisten we dat we niet veel zouden kunnen doen maar ik wilde echt proberen hem te helpen en hem te leren mij bij zijn zaken te betrekken. Gewoon omdat ik het gevoel had dat ik de laatste dagen overal een beetje buiten stond. De ochtendlessen gingen voorbij in eenzelfde trance als de vorige dag en ik begon me af te vragen wat ik hier eigenlijk deed. Ik verspilde iedereens tijd op dat moment, ook de mijne. Tijdens de laatste les voor
de lunch kwam opeens een vreselijke gedachte bij me naar boven en zodra de bel ging, rende ik naar de kantine op zoek naar Tyler.
"Tyler!" riep ik toen ik hem zag zitten aan zijn gewone tafel. "Drew? Wat is er jongen?" "Kun je me naar het winkelcentrum rijden?" vroeg ik terwijl ik naar hem toeliep. "Waarom?" "Curtis verhuist naar zijn nieuwe huis vandaag." "Dat weet ik, ik zou toch komen helpen, weet je nog?" Hij legde zijn hand op mijn schouder om te voorkomen dat ik van de ene op de andere voet zou blijven heen en weer springen alsof ik nodig naar het toilet moest. "Zo, wat is er dan?" "Ik heb nog geen cadeau voor hem gekocht. Geen welkomstcadeau!" "Oh." Breeduit grijnsde hij naar me en duwde een vuist tegen mijn kaak. "Je bent ook zo'n schatje!" "Ja, grappig hoor, kun je mij er heen rijden?" "Natuurlijk," zei hij terwijl hij meewarig kijkend zijn hoofd schudde. "Oké, kom op dan."
Als een gehoorzame puppy volgde ik Tyler het gebouw uit en met zijn auto reden we de stad in. Niet voor de eerste keer kwam de gedachte in mij op dat Tyler een geweldige vent was. Niet iedereen zou zoveel moeite voor een ander doen als hij de laatste tijd voor mij gedaan had. Van mezelf weet ik, dat ik nooit zo open ben geweest voor iemand. Zelfs niet op mijn oude school waar ik sommigen al jaren gekend had. En hij kende mij nog maar een paar dagen en was al zo goed voor me geweest. Wetende dat er mensen waren als David en Tyler deed me beseffen dat ik me eigenlijk best wel egoïstisch had gedragen. Lois had me daar ook al op gewezen en op mijn andere kleine tekortkomingen. Dat alles maakte dat ik een beter mens wilde worden, voor hen, voor mezelf, maar bovenal voor Curtis.
"Zo, wat ga je voor hem kopen?" vroeg ik Tyler toen we een van de tempels van onze moderne consumptiemaatschappij betraden. Er waren gewoon veel te veel winkels en ik was een slechte boodschappenjongen. "Ik denk een wekker." Hij grijnsde naar me en maakte een grap over Curtis dat hij door alles heen slaapt, dat hem niet interesseert. Ik moest lachen en vertelde hem dat we op maandag samen door de wekker heen waren geslapen en door Lois betrapt waren in mijn bed omdat de wekker niet was afgegaan. "David en ik wisten dat al hoor!" "Wist je dat?" Verbaasd keek ik hem aan en hij grijnsde schaapachtig. Ik moest hem gewoon een stomp verkopen. "Echt een schatje ben jij!" "Yeah, oké. Maar wat ga jij voor Curtis kopen?"
"Ik heb geen idee. Is het goed als ik wat rondneus?" "Zeker. Ik heb geen haast." Samen liepen we de diverse winkels in en uit en ik snuffelde troosteloos rond bij de elektronische apparatuur en zelfs, bij wat klein-meubelen. Tyler bleef op een gegeven moment staan en schraapte zijn keel. "Drew? Vriend? Ik denk dat je verkeerd zit te zoeken, man." "Yeah?" Ik was verbaasd. "En waar moet ik volgens jou dan zoeken?" "Je denkt aan iets voor zijn flat. En dat is prima. Ik weet zeker dat hij een toaster of een espressoapparaat of wat dan ook nodig heeft. Maar dat zijn dingen die David en ik kunnen kopen. Jij moet iets voor hem kopen dat hem aan jou herinnert. Dat als hij er naar kijkt, hij aan je denkt."
"Wow, Tyler Ellis, onder die ruwe bolster van jou schuilt waarachtig een warm kloppend hart!" Ik lachte en sloeg hem op zijn schouder. "Oh God, Drew, maak me niet belachelijk hier!"
Hij pakte mijn pols met een grijns beet en schudde mijn arm. "Gedraag je een beetje!" "Dat zal niet gaan gebeuren," grijnsde ik naar hem terug verbaasd over mezelf dat ik zo open naar hem was en bovendien op zo'n plaats als een winkelcentrum. "En, aan wat had je gedacht? Een pluchen speelgoedbeest of zoiets?" "Niet echt iets voor Curtis." Hij plofte neer in een stoel die deel uitmaakte van een display en zei: "Hey, best comfortabel eigenlijk." "Nee. Niet een speelgoedbeest," zei ik Tyler totaal negerend. Ik dacht diep na en liet verschillende opties door mijn hoofd gaan. "Een of ander sieraad? Een armband of een ketting?" Ik haalde mijn schouders op. "Prima, waarom niet?" Maar hij klonk niet echt overtuigd. Ik keek hem aan met een frons op mijn gezicht en liet daarna mijn blik door de winkel glijden op een desperate zoektocht. En toen zag ik het perfecte welkomstcadeau. Mijn frons veranderde in een brede glimlach. Tyler keek me aan. "Wat? Waar komt die gemene grijns op je kop vandaan?"
"Kom maar mee." Ik liep van hem weg en hij sprong in de benen en volgde me, nieuwsgierig om te weten wat ik in gedachten had. Ik leidde hem de winkel door naar het cadeau dat ik Curtis wilde geven en triomfantelijk wees ik het hem aan. Tyler barstte uit in lachen en sloeg me op mijn rug en ik lachte met hem mee; ik had iets gevonden waar we het over eens konden zijn! Nadat het cadeau netjes was ingepakt door de verkoopster, ging ik met Tyler nog naar de juwelier. Ik droeg nog steeds het kruisje dat ik van Curtis had gekregen en dacht dat het een goed idee was om hem iets vervangends te kopen. Bovendien was het een beter cadeau om hem te geven als er anderen in de buurt waren. Eenmaal een keuze gedaan en afgerekend, reden we in een opperbest humeur terug naar school. "Dank je geweldig, Tyler," zei ik toen we de auto parkeerden.
"Altijd bereid je te helpen vriend." Grijnsde hij voordat hij verder ging. "Yeah, oké," glimlachte ik terug. "Maak je er maar geen zorgen om Drew. Ik ben blij dat ik kan helpen. Zelfs als ik je niet zo mogen, maar dat doe ik wel, het is het minste dat ik kan doen voor Curtis. "Jullie waren echt goede vrienden, hè?" "En dat worden we weer." Hij klopte me op mijn knie, een vreemd maar geruststellend gebaar. "En ik moet jou daarvoor bedanken. Laten we nou maar ophouden met deze respectbetuigingen en weer naar de les gaan, huh?" "Yeah." Ik stemde er mee in en we liepen terug naar school afscheid van elkaar nemend bij de deur. Tyler ging van die gewichten tillen die niet uit zichzelf omhoog gaan en ik liep naar de bibliotheek om Kate op te zoeken. Ze zat aan wat ik ondertussen ‘onze tafel' in het rustige hoekje van de ruimte noemde en met een diepe zucht liet ik me op de stoel tegenover haar vallen. Het sprak tot haar voordeel dat ze haar mond gesloten hield toen ik mijn hoofd met een grom op de tafel neerlegde en het daarna, gesteund door mijn armen, weer oprichtte.
Had ik al verteld dat ik een slechte boodschappenjongen ben? Kate wreef over de rug van mijn hand en stond me toe nog een aantal malen diep adem te halen. Toen ik me weer wat meer mens voelde liet ik haar het kruisje zien dat ik voor Curtis had gekocht en ze liet duidelijk merken dat ze het mooi vond. Misschien had ik haar mee moeten nemen in plaats van Tyler? Hmm. Al snel waren we lekker aan het kletsen. Ik bracht haar op de hoogte van mijn ‘coming out' ten opzichte van mijn moeder en de voorbereidingen voor Curtis' verhuizing en gedurende de hele tijd betoonde Kate zich een voorbeeldig luisteraar. Ze beloofde dat ze Curtis, nadat hij een paar dagen de tijd had gehad om te wennen, op zou
zoeken en dan wat planten voor hem zou meenemen. Ik vertelde haar dat Lois de flat waarschijnlijk wel ruim zou voorzien van groen. Als vervanging stelde ze voor om een romantisch diner voor ons tweeën te
koken. Ik bloosde en protesteerde voor de schijn (hé, wie ben ik) maar de deal was rond.
"Nou, nog een paar minuten en dan zijn we van dit alles weer bevrijd," kondigde ze aan terwijl ze een weids gebaar met haar armen maakte. "Je kunt maar beter opschieten en je minnaar gaan opzoeken!" "Haha," zei ik zonder enig teken van humor. "Zullen we gaan?" vroeg ze terwijl ze van haar stoel opstond en haar spullen in haar rugzak stopte. "Ik loop wel even met je mee naar de parkeerplaats." "Nou, dank je?" antwoordde ik zo beleefd mogelijk terwijl ik mijn arm door de hare stak. En zo liepen we door de verlaten gangen (de blauwe lijnen!) naar buiten de zonneschijn tegemoet. Het was goed om weer buiten te zijn en de frisse lucht te voelen. Ondanks dat ik een gedeelte van de dag van school weg was geweest, was ik me toch een beetje claustrofobisch gaan voelen. Van afstand, zag ik een figuur leunend op de motorkap van een oude, rode Ford en mijn hart maakte een sprongetje.
Hij was gekleed in jeans en een oud, blauw shirt waarvan de knopen allemaal open waren om een T-shirt te onthullen. Hij had de mouwen van het shirt opgerold, droeg een zonnebril en had een sigaret in zijn mond. "Hey!" riep ik naar hem toen we dichterbij kwamen. "Hey, makker," antwoordde hij terwijl hij de sigaret op de grond gooide en hem met de voorkant van zijn laars uittrapte. "Kate, hi, hoe is het met jou?" "Beter sinds ik jou zie, cara mia!" grapte ze terwijl ze hem op zijn wang kuste. De kus en het grapje maakten dat Curtis moest blozen. "Nou, ik zal jullie twee alleen laten. Ik weet zeker dat jullie genoeg te
doen hebben." "Okay, zie je," zei ik tegen Kate toen ze ons gedag had gezegd en wegliep. "Bye, Kate." "Veel plezier, jongens! Ik hoop dat alles goed uitpakt voor jullie," riep ze terwijl ze naar ons zwaaide. "En Curtis? Ik kan bijna niet wachten om langs te komen en je woning te bekijken!"
"Zo..." Curtis leunde met zijn armen op mijn schouders en vouwde zijn handen ineen achter mijn hoofd. "Hoe was jouw dag, stuk." "Ik?" Ik veinsde dat ik niet wist tegen wie hij het had en keek over mijn schouder. Ik lachte. Daarna plaatste ik mijn handen op zijn heupen en leunde voorover om hem te kussen. "Prima, ja, prima," knikte ik. "En de jouwe? Hoe ziet het eruit? Ben je al horendol geworden van Lois?" "Um, geweldig, goed en bijna," antwoordde hij nadat hij de vragen had overwogen en toen veranderde zijn gezicht in een brede idiote grijns. "Ze is naar huis gegaan." Hij knipoogde suggestief naar me. "Kom, ga met me mee en bekijk het zelf maar! Je zult het haten!" Zijn enthousiasme werkte aanstekelijk en ik moest gewoon terug grijnzen terwijl we in de auto stapten en op weg gingen naar ons nieuwe thuis.
De rit verliep in stilte en het was duidelijk dat hij zich er geweldig op verheugde. Ik echter, vocht nog steeds met bergen van rotgevoelens van angst voor de toekomst. Treurigheid over het idee dat ik niet meer steeds bij hem zou kunnen zijn en jaloezie over zijn hervonden onafhankelijkheid. Maar alles werd gelukkig bedekt door een vaag gevoel van plezier, trots in hem en de werkelijke en diepe wens om hem blij te zien. "Nou, we zijn er!" zei hij terwijl hij een goed uitziend appartementengebouw aanwees. Niet echt luxueus maar wel goed onderhouden. "Ziet er prima uit," was mijn reactie. "Hou je mond." Hij stompte me op mijn arm en lachte. "Kom op!" En toen volgde ik hem de trappen op naar zijn appartement, nummer 4B. Hij stopte bij de deur en viste de sleutels uit de zak van zijn jeans. "Klaar?" "Ik wel," antwoordde ik. "Ga je me over de drempel dragen?"
"Ben jij gek?" Hij keek me aan terwijl hij de sleutel in het slot ronddraaide. "Je weegt wel driehonderd pond man." "Jij lelijkerd!" lachte ik naar hem toen de deur opendraaide en ik zijn appartement voor de eerste keer zag. De grote kamer was een beetje kleiner dan mijn slaapkamer en bevatte ook een kleine keukenhoek, gescheiden van de rest door een buffet. Het was een woon- en eetkamer ineen. Verder waren er twee deuren en ik nam aan dat een leidde naar de badkamer en de tweede, wees rustig mijn hart, naar de slaapkamer! Overal verspreid stonden dozen in de met twee fauteuils, een niet best uitziende bank en een eettafel met vier stoelen gemeubileerde kamer. Het zag er niet zo beroerd uit als ik gedacht had. Er was geen enkel spoor te bekennen van de kakkerlakken die een gedeelte van de huur
zouden betalen, een grapje van Curtis waarmee hij me geplaagd had.
Met de nodige inspanning en wat fantasie zou er nog heel wat van gemaakt kunnen worden. "En?" Wilde hij weten terwijl hij ongeduldig stond te dribbelen. "Wat vind je ervan?" "Ik denk dat het prachtig is Curtis. Echt heel mooi." Ik grijnsde, trok hem dicht tegen me aan en omhelsde hem. "Het is echt goed, er moet nog het een en ander gedaan worden maar het is geweldig." "Dank je, Drew," luidde zijn antwoord terwijl hij me terug knuffelde en regelmatig kuste. "En... wil je de slaapkamer zien?" Plagerig knipoogde
hij naar me. "Uhh..." Ik speelde onverschilligheid. "Ja, laat maar zien." Mijn wens, in dit opzicht, werd meteen uitgevoerd. Bliksemsnel, als superman, was hij aan de andere kant van de kamer. Bij de deur stopte hij en knipoogde opnieuw. Met een dramatisch gebaar, wierp hij de deur open en begon te blozen. "Kom in mijn boudoir."
Hij lachte en duwde me naar binnen. Het was niet geweldig groot maar was licht en er stond een tweepersoonsbed. Wat heb je nog meer nodig? Er was een grote inloopkast, die vanwege de geringe
inhoud nog groter leek. Maar op het bed stond nog een doos met kleren erin. Over de stoel hingen de gordijnen die nog opgehangen moesten worden. "Wat hebben jullie eigenlijk uitgevoerd de hele dag?" vroeg ik hem terwijl ik rondkeek. "Het grootste gedeelte van de ochtend hebben we schoongemaakt. Lois stond erop." Hij keek terneergeslagen. "En eigenlijk heb ik niet zo heel veel gedaan." "Het is prachtig Curtis." Ik glimlachte naar hem en kneep stevig in zijn hand. "Ik maakte maar een grapje. Ik ben blij dat je niet al te veel gedaan hebt. Ik wil je echt helpen en was werkelijk bang dat alles al gedaan zou zijn." "Wil je vadertje en moedertje spelen, huh?"
"Je bent niet lollig!" Ik lachte toch en sloeg hem op zijn arm. "Oh! Bijna vergeten!" Ik deed mijn rugzak af en haalde het keurig door de dame in de winkel ingepakte pak tevoorschijn en overhandigde het hem. "Wat is dat?" "Een welkomstcadeautje." Ik grijnsde en trok mijn wenkbrauwen op. "Wow. Dat had niet gehoeven, Drew," protesteerde hij terwijl hij met uitpakken begon. "Het is niet alleen voor jou." "Huh?" Hij keek verbaasd naar me en ging verder met uitpakken. "Oh my God! Drew!" "Vind je het mooi?" "Jij perverseling." Hij grijnsde dwaas en keek zo blij op het moment dat hij de scharlaken rode, satijnen lakens omhoog hield, die ik voor zijn nieuwe huis gekocht had. "Ik hou van je, sufferd!" Hij gooide het pak op het bed en tilde me met een grom op. Draaide met me in het rond en liet me op het bed neerploffen. Met een snelle beweging maaide hij de doos op de vloer en toen lag hij boven op me en kusten we elkaar passioneel.
We rolden om en om in elkaars armen. Ik was in een roes en brandde van verlangen naar hem; ik wilde hem zo graag, ik wilde hem voor altijd. "Ik hou ook van jou Curtis," mompelde ik tegen zijn nek terwijl ik hem furieus kuste. Zijn handen werkten mijn T-shirt naar boven en hij rolde me op mijn rug. Met mijn armen gevangen in mijn T-shirt kon ik weinig anders doen dan hem zijn gang laten gaan. En je hoorde mij niet klagen. Hij richtte zichzelf iets op om zich toegang tot mijn broek te geven en begon mijn riem los te maken. Ik had mijn armen onder voldoende controle om hem te helpen. Al snel zat mijn broek ter hoogte van mijn knieën en begonnen we elkaar opnieuw te kussen. Zijn vaardige, sterke vingers betastten mijn lichaam en ik kreunde luid.
"Hallo. Iemand thuis?" Werd er bij de voordeur geroepen. Tyler! Ik had hem het adres van het appartement gegeven toen we aan het winkelen waren maar had me niet gerealiseerd dat hij zo snel langs zou komen om zijn cadeau af te geven. Ruw duwde ik Curtis van me af maar het was eigenlijk niet nodig want hij deed al grote moeite om zelf snel in de benen te komen. Mijn duw zorgde er alleen maar voor dat hij hard tegen de muur aan bonkte met een gesmoorde kreet. Waarschijnlijk hadden we de deur open gelaten. Ik probeerde mijn kleren recht te trekken terwijl Curtis op de grond zat, zijn rug tegen de muur en luid giechelend. "Wat is er zo grappig?" Wilde ik weten terwijl ik mijn broek optrok en
mijn T-shirt op zijn plek deed. Net toen ik mijn riem vastmaakte, verscheen Tyler in de deuropening en David liep achter hem en deed grote moeite om langs Tyler een blik in de slaapkamer te werpen. Mijn
gezicht had dezelfde kleur als de lakens die ik Curtis gegeven had terwijl ik mijn kleren fatsoeneerde onder Tylers geamuseerde blik.
"Storen we?" vroeg hij doodkalm. En opnieuw brandden mijn wangen. Ik probeerde mijn verlegenheid te verbergen. Curtis kon niet stoppen met lachen maar deed dat nu wel zachtjes. Het leek alsof hij grote pijn had. Hij had zijn armen om zich heen geslagen en wiegde zichzelf als een baby heen en weer. Tyler stapte langs me heen met de allerbreedste grijns die ik ooit gezien heb. Groot genoegen scheen uit zijn ogen. Hij stak zijn hand uit naar Curtis en hielp hem in de benen. "Alles goed met je?" "Yeah," wist Curtis uit te brengen terwijl hij van zijn gezicht de tranen van het lachen afveegde met zijn handen. "Wat heb ik gemist?" vroeg een perplexe David. Hij droeg een doos die waarschijnlijk de klok bevatte die ze voor Curtis hadden gekocht. "Niets dat in de krant hoeft te komen," reageerde Tyler en opnieuw steeg het bloed me naar het hoofd. "Oh god!" krijste David, terwijl hij een stap achteruit liep en begon te lachen. "Je bedoelt...?"
"Ik bedoel dat als wij vijf minuten later ten tonele waren verschenen..." Tyler maakte de zin niet af en lachte naar Curtis en mij. De verlegenheid kwam opnieuw terug maar ik was de enige die er onder leed. Curtis deed nog steeds niets anders dan lachen. "Sluit dan ook de deuren, kinderen!" "Dank je, ome Tyler," wist ik uiteindelijk te zeggen. "Waarom heb je trouwens niet gezegd dat je langs zou komen?" "Ik dacht dat je na schooltijd wel op me zou wachten," zei hij terwijl hij zijn schouders ophaalde. "Dit is voor jou," zei David en overhandigde Curtis het pakje. "Het is van Tyler en mij samen." "Uhm, dank je." Curtis nam het pakje aan met de ogen naar de vloer gericht. Snel gleed zijn blik even naar mij en het leek er op dat hij zou gaan protesteren, maar mijn blik op hem weerhield hem daar waarschijnlijk van. "Is het mogelijk dat we uit de slaapkamer gaan, alsjeblieft?" vroeg ik Tyler terwijl ik hen allen met handgebaren achteruit duwde.
"Natuurlijk, jullie moeten ook wat tijd doorbrengen in de rest van het huis." Hij knipoogde naar me en duwde David voor zich uit. Curtis liep achter hen en scheurde het papier van het pak af. Hij hinnikte nog
steeds een beetje. "Oh, hey, jongens, prachtig. Dit is geweldig." "Geen probleem, amigo." Tyler greep Curtis beet en verwarde diens reeds warrige haarbos. Snel ontsnapte hij aan Tylers greep met een diepe
frons op zijn gezicht, nog steeds behoorlijk oncomfortabel met al dat recente, kameraadschappelijke gedoe. "Yeah, wel het minste dat we konden doen," viel David in. "Zo, en willen jullie dat we nu wat helpen?" "Uhm, ja, als jullie het niet erg vinden?" zei Curtis. Eigenlijk had ik wel wat tijd alleen willen hebben met mijn vriendje, maar aangezien er nog steeds behoorlijk wat te doen was en ik nog wat tijd had om bij te komen van de schrik van de ‘overval' accepteerden we hun aanbod. En zo waren we al spoedig bezig met het herschikken van het meubilair en het uitpakken van al die dingen die Lois hem opgedrongen had.
Zoals ik al gezegd en verwacht had, had ze besloten het geheel wat op te vrolijken door hem planten te geven die zeker geen lang leven beschoren waren, leer mij Curtis kennen. De kleedjes en kussens die ze gekocht had pasten erg goed en maakten het echt gezellig. Toen we er uiteindelijk over eens waren waar ze de gebruiken (ik won!) leek het geheel comfortabel en plezierig. Na ongeveer twee uur werk, riep Curtis ‘Halt'. Alles zag er goed uit en er was nog slechts een klein beetje nodig om het geheel op een echt thuis te laten gelijken. We lieten ons in de stoelen vallen en David haalde wat te drinken uit de koelkast. Eten en drinken was er genoeg want Lois had Curtis niet geheel onverzorgd achtergelaten. "Echt, dit ziet er helemaal niet gek uit," zei Tyler nadat hij een grote slok had genomen. "Yeah, voor een konijnenhol," reageerde Curtis met een schampere lach. "Ach, hou toch op." Tyler gooide een kussen naar hem. "Ik zou een moord doen voor een plek van mezelf."
"Ben jij gek?" David was degene die reageerde. "Je hebt het thuis prima voor elkaar man!" "Ja, maar de vrijheid van een eigen plek is wel erg aanlokkelijk." "Ja, ik denk het." David bond onmiddellijk in. "Ja, dat zou niet gek zijn." We zaten wat en praatten over niets in het bijzonder voor een tijdje. Gewoon relaxend en uitrustend van het harde werk. Waarschijnlijk, zou mijn moeder al het heen en weer schuiven van het meubilair, het uitpakken en opruimen in de helft van de tijd hebben kunnen doen, maar wij waren toch behoorlijk gebroken. Zware dag op school, moet je maar rekenen! Uiteindelijk maakte ik koffie. In de keuken vond ik een zak met koekjes die Lois gekocht had en deze maakten wij soldaat terwijl we onze conversatie verder voerden. Maar uiteindelijk begreep Tyler de blikken die ik in zijn richting zond en begreep hij dat ik wilde dat David en hij zouden opstappen. Curtis, die in groepen nooit helemaal op
zijn gemak was, had zich prima gehouden maar dat kwam, denk ik, omdat hij gewoon netjes en vriendelijk wilde zijn. Met een zucht, hees Tyler zich op uit zijn stoel.
"Ik denk dat we maar eens moeten gaan." "Huh?" vroeg David. "Oh? Je kunt wel blijven eten hoor als je dat wilt?" bood Curtis aan. Wat gebeurde er toch? Blijven eten? Was dit de Curtis die ik kende en liefhad, de asociale Curtis waar ik mijn dagen mee had doorgebracht? Ik keek naar hem, het leek toch echt op hem, maar de woorden die eruit kwamen waren niet de zijne. "Ik bedoel niet dat ik iets wilde gaan koken of zo maar gewoon wat uit het vuistje." "Huh?" De tijd was gekomen om iets intelligents aan het gesprek toe te voegen, dacht ik. De personen in gesprek waren Tyler en Curtis en David en ik waren slechts toekijkers. We keken elkaar sullig aan en haalden toen, tegelijkertijd, onze schouders op. "Tenminste, als jullie geen haast hebben?" voegde Curtis nog toe. "We moeten echt gaan en jullie alleen laten," ging Tyler verder. "Maar dank je, dude."
Hij stak Curtis zijn hand toe en schudde diens hand stevig. "Nodig ons nog maar eens uit als je helemaal gesettled bent, oké?" "Natuurlijk." Curtis lachte tegen zijn oude vriend en mijn hart voelde goed bij het idee dat zij zo goed met elkaar over weg konden. Gewoon weer, zoals ze waren geweest voordat Curtis' moeder was overleden. Hun handdruk bleef stevig en Curtis kwam voor mij in het Guinness book of Records omdat hij de eerste was die Tylers handdruk wist te weerstaan. "Nou, ik denk dat we dan maar gaan," zei David tegen mij toen Curtis hen uitliet. We schudden elkaar de hand en nadat ze ons een plezierige dag verder gewenst hadden, liepen ze de trap af naar beneden. We waren alleen. "Blijven jullie eten?" vroeg ik Curtis met een frons, handen op mijn heupen. "Ja, ik wilde gewoon wat sociaal proberen te zijn." Hij haalde zijn schouders op en grijnsde om de blik die ik hem schonk.
"Sociaal?" plaagde ik hem nog wat meer. "En daar kies je van alle dagen vandaag voor uit? Terwijl wij een bed hebben dat nodig ingewijd moet worden?" "Oh, je wilt dus toch vadertje en moedertje spelen? Of toch maar eerst eten?" vroeg hij terwijl hij me schuin aankeek en dwaas naar me grijnsde. "Hmm, misschien toch maar eerst wat eten. Zo onweerstaanbaar ben je nou ook weer niet, weet je! Helemaal niet!" "Natuurlijk wel." Hij grijnsde nog wat breder en schudde zijn hoofd voor mijn gezicht heen en weer. "Je komt nu met me naar bed." "Ja hoor, je tovenaarstrucjes werken heus niet bij mij hoor," reageerde
ik. "En, wat eten we nou?" "Pizza?" stelde hij voor. "Er is een zaak hier om de hoek." "Handig zeg." "Erg handig," stemde hij toe. Ik kreeg het idee dat hij veel van zijn loon daar zou heenbrengen omdat hij me nou niet echt een huishoudelijk type leek. "Ga, jij ze halen? Dan ruim ik hier wat op?"
"Prima." Het was het minste wat ik kon doen. Ik verliet het huis en liet hem met de rommel achter. Ik moest een poosje wachten omdat er een aantal anderen voor me waren maar vond dat niet erg. Ik was blij dat ik de pizza's kon betalen. Een kleine maar belangrijke overwinning! Toen ik terugkwam was er eigenlijk weinig echt veranderd. De glazen waren afgespoeld en stonden te drogen maar voor de rest had Curtis weinig vooruitgang geboekt. "Hey," riep ik, vermoedende dat hij in de slaapkamer was. En daar was hij, want toen ik na de pizza's op de keukentafel gestationeerd te hebben daar binnenkwam, werd ik begroet door een explosie van rood satijn. Hij had het bed opgemaakt en zat, zachtjes op en neer wippend op het voeteneind. Een brede, stomme glimlach op zijn gezicht. "Hey," luidde zijn antwoord. "Eten?" "In de keuken." "Cool, hoeveel krijg je van mij?" "Moet ik je slaan?" "Prima," zei hij terwijl hij me volgde naar de keuken. "De volgende ronde is voor mijn rekening."
"Zie je, het werkt. Dat is nou delen. Heb je dat begrepen, Curtis?" vroeg ik hem de maniertjes van mijn moeder zo goed mogelijk benaderend. "Krijg je er nou nooit eens genoeg van om steeds alles goed te doen?" vroeg hij. Ik was verrast en het duurde even voor ik met een antwoord kwam. "Nog niet, maar als het zover is, zal ik het je laten weten." Tijdens ons informele diner, bespraken we het appartement. Overwogen om nog eens het meubilair te verschuiven en praatten over wat, waar goed zou staan en waar de t.v. moest staan (zodra hij er een had). Of de telefoon wel goed stond of dat het toch beter dichter bij de keuken kon staan. Al dat soort van lichte, gemakkelijk te verteren stof. Gek eigenlijk, maar op hetzelfde moment ook echt cool. Na het eten wasten we af en droogden de spullen die we samen gebruikt hadden.
"Hier, dit is voor jou." Curtis overhandigde me een klein cadeauzakje. Er zat een set met sleutels in. "Je eigen sleutels." "Curtis... Ik ... wow, bedankt." Ik omhelsde hem stevig, blij met zijn cadeau. "Zo, kun je komen en gaan wanneer je maar wilt." "Ben je niet bang dat ik je met een andere man overloop?" grapte ik. "Er zal geen andere man zijn. Er zal nooit een andere man zijn, niet voor mij. Jij bent de enige die ik nodig heb." Een oprecht gemeend antwoord. "Werkt dat zinnetje eigenlijk wel?" vroeg ik. "Ik weet het niet, maar ik zal het uitproberen." Hij strekte zijn hand naar me uit en zonder aarzeling pakte ik zijn hand en liet ik me door hem naar de slaapkamer leidden. Dit keer er zeker van dat de voordeur op slot zat. "Ik heb het idee dat het werkt," mompelde hij toen ik het licht in de woonkamer uitdeed en de deur achter me sloot.
Niet voor de eerste keer had ik het idee dat het universum ineenkromp en nog slechts bestond uit de ruimte waar wij ons bevonden: onze kleine slaapkamer. Alleen ik en Curtis, niets anders bestond, niets anders deed er meer toe, en niets zou ooit tussen ons kunnen komen. Hij trok me naar hem toe en daar stonden wij naast het met satijn bekleedde bed en kusten elkaar steeds weer opnieuw. Onze hoofden tegen elkaar, onze handen die elkaars lijf aftastten. Geheel, volmaakt verheugd in elkaar en met elkaar. Uiteindelijk gaf hij mij een duwtje en viel ik achterover op het bed. Het satijn voelde goed maar de erotische werking ging voor mij meer uit van zijn ruw katoenen shirt en de stevigheid van zijn lichaam waarnaar ik op keek. "Drew, ik hou van je, man," fluisterde hij terwijl hij naar me keek. "Ik hou ook van jou," reageerde ik. Zijn uitdrukking was zacht en warm. "En nu opschieten, beweeg je kont deze kant uit man."
"Wat? Wil je mijn kont?" vroeg hij zijn kin vooruit en me verbaasd aankijkend. "Misschien later. Maar nu wil ik je gewoon naakt." "Daar kan ik voor zorgen." Snel schopte hij zijn laarzen uit en trok hij zijn shirt en T-shirt van zijn lijf. De jeans volgden en mijn prachtig mooie vriend stond daar nog slechts in zijn shorts en sokken. "Nu moet jij iets uittrekken." "Doe het zelf maar, tijger," klonk mijn koele reactie. "Daar kan ik voor zorgen," zei hij opnieuw terwijl hij knikte. Hij boog zich over me en we kusten langdurig terwijl zijn vingers de knopen van mijn shirt losmaakten. Hij nam zijn lippen niet van de mijne. Spoedig lag ik daar met een bloot bovenlijf. Ik besloot hem een weinig te helpen door mijn gympen uit te schoppen en hij verwijderde mijn riem, voor de tweede keer die dag! Enige momenten later lag ik daar geheel naakt en uitgestald voor hem toen hij mijn sokken uitdeed.
Terwijl hij naast me ging zitten, gingen ook zijn sokken uit en als laatste zijn shorts. En toen waren we weer een, onze armen om elkaar heen geslagen, erecties dringend tegen elkaars dijen en buiken geduwd terwijl we om en om rolden over het ruime, zijdezachte bed. Absoluut hemels! Tenminste, dat is mijn definitie van het woord. Zo bleven we een tijdje bezig. Rond elkaar cirkelend, onze handen en lippen op ontdekkingstocht over onze lichamen, elkaar leren kennend, beter dan ooit tevoren. Geen zorgen dat mijn moeder wakker zou kunnen worden van onze geluiden. Geen zorgen dat iemand zou kunnen binnenkomen. Deze plek was de onze, deze tijd was de onze, we waren samen, we waren veilig en zouden dat blijven. Ik wist het net zo zeker als dat ik wist dat morgen de zon weer op zou komen. Hij gleed van me weg zijn aandacht verplaatsend naar mijn borst en toen wegslippend naar mijn kruis ondanks de vaste greep van mijn vuist in zijn haarbos.
Even trok ik eraan en hij keek naar me op. Een geamuseerde blik in zijn mooie, groene ogen. Toen met een lichte beweging richtte hij zich op precies de plaats die ik wilde. "Oh, God!" wist ik amper kreunend uit te brengen terwijl ik terugzakte in de kussens. Ik kromde mijn rug terwijl hij meer en meer van mij in
zijn mond nam. Man, hij was goed. We draaiden rond op het bed zodat ook ik hem dit plezier kon bewijzen. Ik nam hem in mijn mond zoals ik in de zijne zat en paste alles toe dat ik van hem geleerd had tijdens onze korte tijd samen. Het voelde als echte, volmaakte liefde. Het gevoel van de zachte huid van mijn vriend, zijn stevige spieren en hij in mij, zijdeachtiger dan welk deel van zijn lichaam ook. Zacht en
tegelijkertijd hard, een geweldige combinatie! Ik sloot mijn lippen zo strak mogelijk rond zijn lid en bewoog mijn hoofd zachtjes heen en weer, plagerig terug en weer vooruit.
Tegelijkertijd speelde ik met mijn tong rond zijn schacht en eikel. Een luide kreun was mijn beloning en die kreun voelde ik meer dan ik hem hoorde want met mijn handen op zijn kont, duwde ik hem zo diep mogelijk naar binnen. Alhoewel ik me bewust was van de tijd die verstreek, en het feit dat mijn moeder en Lois me thuis verwachtten, rekten we het zo lang mogelijk. Regelmatig veranderden we van positie en gebruikten tong, lippen en vingers om elk deel van de ander te stimuleren. We kusten en knuffelden en ik had de mooiste ervaring van mijn jonge leven. Elke keer dat een van ons het randje naderde, stopte de ander met zuigen, likken en trekken en wachtte lang genoeg om de ander tot rust te laten komen, de spanning weer af te laten nemen. Zodoende maakten we onze belevenis zo intens mogelijk. En het werkte, ik verlangde hevig maar op een plezierige manier.
Na meer dan een uur van puur sensueel genot wilde ik wanhopig graag klaar komen. "Curtis..." kreunde ik. "Curtis, alsjeblieft." Waarschijnlijk begreep hij mijn onduidelijk gearticuleerde smeekbede want snel verdubbelde hij zijn pogingen en nam hij mij met gemak het geheel in zijn keel. Een truc die ik nog niet onder controle had. Ik moest me tevreden stellen met het gebruik van mijn hand als toevoeging op het
werk van mijn lippen in mijn pogingen om hem te laten spuiten op hetzelfde moment als ik zou klaarkomen. Opnieuw liet zijn zacht gekreun en de verstevigde grip van zijn handen op mijn dijen me weten dat ik iets goeds deed. Hij begon zachtjes met zijn onderlijf te stoten in mijn greep en ik voelde hoe de spanning zich opbouwde in de zachte lijnen van zijn lichaam, terwijl de heftige bewegingen die hij maakte me deden realiseren dat ik op de juiste knopjes drukte. Mijn eigen ballen zaten strak in mijn zak en hij gebruikte al zijn vaardigheden om me te laten komen. Het voelde fantastisch.
Ik kreunde en steunde luid nu en naderde het stadium van totale extase. "Oh Curtis!" schreeuwde ik het uit niet meer in staat om mij in te houden. Mijn lippen deden zeer van het bijten erop en mijn rug kromde zich toen hij me naar het randje bracht en met een diepe kreun, duwde hij me erover. Ik verkrampte, mijn lichaam bewoog als vanzelf en ik weet zeker dat ik striemen op hem heb achtergelaten toen ik me hevig aan hem vastklampte. Het orgasme trok door mijn hele lijf. Het was het beste wat me ooit was overkomen maar, ik had het gevoel dat het nog beter zou kunnen als we meer gewend waren aan elkaars lichaam en meer gelegenheid hadden om te oefenen! Daar dacht ik echter niet aan op dat
moment. Toen waren mijn gedachten alleen maar bij dat heerlijke gevoel van klaarkomen en ook bij het idee dat ik hem wilde proeven.
"Wow," zuchtte hij terwijl hij zich oprichtte om naar lucht te happen terwijl mijn penis uit zijn mond gleed. Hij draaide zich op zijn zij en ik draaide hem op zijn rug. In deze positie had ik volledige toegang
tot hem en ik maakte er meteen gebruik van. Ik knielde tussen zijn benen en duwde zijn dijen uiteen. Ik boog mijn hoofd voorover voor de taak die ik voor ogen had. Zijn pik in mijn mond en een hand rond de
schacht van zijn lul terwijl ik met de andere zijn borst en buik streelde. Ik werkte stevig en hongerig naar hem door terwijl hij met zijn vingers in mijn haar greep. Hij kermde en kreunde en mompelde mijn naam en zette me met zijn passie in vuur en vlam net zoals hij zojuist had gedaan met zijn tedere bewegingen en zoekende tong. Ik negeerde zijn smeekbedes om hem snel te laten komen maar werkte in een rustig
tempo door, plaagde hem en maakte dat hij zich zo goed voelde als maar kon.
"Oh, Drew, man, Drew," steunde hij en met een mondvol lachte ik naar hem. Even later wist ik dat hij de lijn gepasseerd was. Zijn grip op mijn haar verstevigde zich en hij kromde zijn rug net zoals ik zo-even gedaan had. Hij duwde zichzelf dieper bij mij naar binnen en ik verbaasde me erover dat ik hem zo ver in me kon hebben zonder enig probleem. Meteen echter werd ik ook bang dat ik zou stikken. Ik plaatste mijn handen op zijn heupen en duwde hem met zijn rug plat op het bed en op dat moment kwam hij. Hij lag te stuiptrekken, zijn ogen gesloten, zijn hoofd heen en weer bewegend en een geluid dat leek op ‘nnnnnnnggggg' ontsnapte aan zijn opeengeklemde tanden. De eerste lading was in mijn mond gekomen en het overigen landden op mijn gezicht en borst maar wat zou het? Veel belangrijker was het dat mijn pogingen hem te plezieren gelukt waren. En zo was het bedoeld.
"Dat. Was. Fan. Tastisch." Wist hij uiteindelijk zuchtend uit te brengen terwijl hij volledige lam op het bed lag. "Goed," fluisterde ik terwijl ik half naast en half op hem lag. Ik kuste zijn borst, zijn nek, zijn sleutelbeen, zijn oorlelletje, zijn wang en als laatste zijn lippen. Hij opende zijn mond en onze tongen vochten loom met elkaar toen hij een hand op mijn schouder legde. We moesten elkaar eens loslaten omdat ik vreselijk nodig een plas moest doen. Ik stond op en trok hem omhoog aan zijn handen. Hand in hand liepen we naar de badkamer. Hij stapte onder de douche en ik deed mijn behoefte. Snel vergezelde ik hem echter en drapeerde mezelf rond hem in al zijn glorie. Ik was vreselijk gelukkig met hem. Hij voelde goed en was goed voor me. Mijn leven had een gelukkige wending genomen met hem. "Heb je nog even?" vroeg hij toen we uit de douchecabine kwamen en op de betegelde vloer stonden.
"Voor jou?" fluisterde ik terwijl ik hem omhelsde en met mijn vingers patronen tekende op zijn rug. "Voor jou, heb ik alle tijd van de wereld." Ik vond het alleen al geweldig om hem zo vast te houden. Het was bijna zo goed als seks met hem hebben. Mijn maag kromp ineen terwijl hij me knuffelde en in mijn oor fluisterde hoeveel hij van me hield. "Je bent geweldig, Drew," mompelde hij terwijl we in de warmte van de ruimte langzaam droog werden. "Laat me nooit alleen, makker." "Zal ik nooit doen," reageerde ik. "Alhoewel, behalve dan dat ik straks naar huis moet." "Weet ik." Hij kuste de bovenkant van mijn hoofd een paar keer en toen mijn voorhoofd, neus en lippen. "Maar dat maakt niet uit. Ik zal je missen, maar ik weet dat je terug zult komen morgen en dan kunnen we opnieuw kennismaken." "Jij, druiloor," fluisterde ik terwijl tranen zich in mijn ogen vormden.
We gingen terug naar de slaapkamer en schoven naakt tussen de nieuwe satijnen lakens dicht tegen elkaar aan. Onze handen teder op elkaars lichaam. De zachte dreun van zijn hartslag in mijn oor toen ik mijn hoofd op zijn borst legde. Ik sloot mijn ogen en drukte me zo dicht mogelijk tegen hem aan en kreunde een beetje. Hij legde een van zijn sterke armen om me heen en hield me vast terwijl zijn andere hand door mijn haar speelde. "Ik wil dat we altijd zo dicht bij elkaar zijn," mompelde hij tegen me terwijl ik langzaam in slaap dommelde. Het laatste dat ik hoorde was: "Je maakt dat ik me heel bijzonder voel, Drew."
Het geluid van een rinkelende telefoon haalde me uit mijn slaap. Curtis maakte zich los uit onze omstrengeling en liep naar het apparaat om het op te nemen. Wie in hemelsnaam zou er nou bellen, dacht ik slaperig terwijl ik op mijn horloge keek en probeerde te ontcijferen hoe laat het was. Ik kon vaag zijn stem in de andere kamer horen terwijl hij een kort gesprek met de mysterieuze beller voerde. Hij lachte en ik hoorde dat hij de ander gedag zei. Stilletjes wachtte ik tot hij terug kwam in de slaapkamer. Hij ging op de rand van het bed zitten en trok me naar zich toe. Teder en zacht kuste hij me. "Het was Lois," mompelde hij zachtjes tegen mijn nek aan terwijl mijn handen zijn lichaam betastten. "Yeah," reageerde ik. Ik had het al verwacht. Het was nog niet zo erg laat, maar ze was voorzichtig en probeerde te voorkomen dat we moeilijkheden zouden krijgen met mijn moeder. Enerzijds was ik dankbaar maar anderzijds vond ik het vreselijk dat ik niet zelf kon uitmaken hoe laat ik thuis wilde komen.
"Sliep je ook?" vroeg ik Curtis terwijl ik hem aankeek. "Nee. Ik heb naar jou liggen kijken," luidde zijn reactie en hij lachte verlegen. "Yeah?" vroeg ik met een brede lach, blij dat ik een man had die wakker
wou blijven om naar mij te kijken. Maar de echte wereld was er nog steeds en ik zou met haar moeten afrekenen. "Wat zei ze?" "Ze zei dat ik een broek aan moest trekken en je naar huis moest brengen." "Ze heeft gelijk, waarschijnlijk," stemde ik in maar wel met een gelimiteerde portie enthousiasme want ik was begonnen aan mijn favoriete tijdverdrijf: Curtis kussen. "Ze heeft gelijk." Hij duwde zijn lippen op de mijne en zijn tong verschafte zich toegang tot mijn mond. "Ik weet het," zuchtte ik de lange, lome tongzoen afbrekend. Het was prachtig maar er moest een einde aan komen. Voor nu dan!
"Nou, schiet op dan, kleed je aan!" commandeerde hij mij met een tik op mijn dijbeen. Zelf trok hij zijn jeans over zijn naakte lijf aan niet van plan op zoek te gaan naar zijn onderkleren die hij door de kamer
had gegooid toen hij zich uitkleedde. Ik bleef even naar hem kijken en toen met een nieuwe, diepe zucht zette ik me in beweging en begon ik me aan te kleden. Toen we beiden gekleed waren, nam ik zijn handen in de mijne en keek hem diep in zijn ogen. Hij keek terug naar me met een blijde uitdrukking. "Curtis, het spijt me dat ik zo moeilijk deed over het feit dat jij zo graag een plek voor jezelf wilde." "Het is oké, Drew, ik begrijp het wel." Hij kneep in mijn handen. "Ik wil ook niet bij jou vandaan zijn. Je bent het enige waar ik steeds aan denk. Lois moest steeds herhalen wat ze zei vandaag omdat ik in gedachten mijlen ver weg was," grinnikte hij.
"Dank je," fluisterde ik terwijl ik in zijn armen kroop en opnieuw het gevoel van hem om me heen diep in me opsnoof. "Kom op, ik rij je naar huis." Gehoorzaam volgde ik hem het appartement uit en naar de plaats waar zijn auto geparkeerd stond. Het was volledig donker toen we in de auto stapten en in stilte wegreden naar mijn huis. "Kom je nog mee naar binnen?" vroeg ik toen we op de oprit tot stilstand kwamen. "Ik denk het niet. Ik kan wel wat slaap gebruiken," antwoordde hij met een verontschuldigende glimlach. "Morgen kom ik wel even langs om iedereen gedag te zeggen en dan kun jij met me meekomen voor een poosje, oké?" "Oké." Ik glimlachte alhoewel een donker gevoel van weer een nacht alleen in bed te moeten doorbrengen me bekroop. Maar in elk geval hadden we bij hem thuis nu meer vrijheid. Dat was iets.
"Ik meende het echt hoor, Drew, van die sleutel? Gebruik hem wanneer je wilt, als je Lois of je moeder zat bent, als je met iemand wilt praten, of als je seks wilt." Hij lachte naar me. "Je weet waar ik ben." "Oké," fluisterde ik naar hem terwijl de tranen opnieuw begonnen te branden in mijn ogen. "Ik ben niet ver weg en zal je nooit verlaten. Ik zal er altijd voor je zijn, zoals jij er geweest bent voor mij." Opnieuw kuste hij me. "Je bent mijn redder, jongen." We kusten nog eens, teder, liefdevol. Ik wist dat alles in orde zou komen. Ik wist dat ik van hem hield en dat hij van mij hield. "Welterusten, Curtis." "Slaap lekker, Drew." Nog een kus. "Ik hou van je." "Ik hou ook van jou."
Ik stapte uit de auto en bleef op de oprit staan totdat zijn achterlichten verdwenen in de verte. Ook toen bleef ik nog even staan nadenkend over alles wat er gebeurd was. Ik had die paar minuten in totale stilte en overdenking nodig voordat ik de warme en welkome ontmoeting met mijn familie aan kon. Eens had hij gezegd dat hij mijn vrienden en familie wilde zijn en dat ik de zijne was. Hij had gelijk gehad. Deze lieve, zorgzame jongeman betekende alles voor me. En alhoewel ik alleen in bed zou liggen vannacht wist ik dat ik niet alleen was. Ik was nieuw in Californië, maar ik wist dat ik daar moest zijn.

EINDE

Ten eerste wil ik natuurlijk Ardveche bedanken die dit prachtige verhaal geschreven heeft en mij toestemming verleend heeft om het in het Nederlands te vertalen.
Ten tweede Timo die mij op een moeilijk moment te hulp schoot en een aantal hoofdstukken voor mij heeft vertaald en dat eigenlijk niet vermeld wilde hebben. Echt Timo, als jij er niet was geweest, was het verhaal nooit afgekomen. Je hielp me door een gigantische dip heen. Ten slotte wil ik iedereen bedanken voor het trouw volgen van dit lange vervolgverhaal en de vele positieve opmerkingen die ik op dit verhaal heb mogen ontvangen. Ik geloof dat ik de meeste mensen teruggeschreven heb, maar mocht ik iemand vergeten zijn dan wil ik diegene hierbij alsnog bedanken.

©original text: Ardveche
©Nederlandse vertaling: Lucky Eye, 2018. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 109
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 15:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 138 keer
 

Plaats een reactie

Vorige

Terug naar Lucky Eye

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast


cron