Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief


Forumindex  • Verhalen, gedichten en andere teksten  • De Huiskamer
 
Registreren
 
 
 

Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief

Over de Grens versus #metoo


Welkom en wat je verder wilt laten weten

Plaats een reactie

Bericht Over de Grens versus #metoo door Marko » vrijdag 10 november 2017 14:09

Voor wie het verhaal niet kent:
Dit is een extra deel en het speelt 6 jaar na het einde van Over de Grens.
Igor en Willem zijn een paar.
Mark woont samen met Tessa en Thomas. Ze hebben hun eigen appartement in het huis van Igor en Willem.
Wouter, Robin, Denise en Bart zijn vrienden en soms collega's van de drie.
Een serieus gemeende waarschuwing vooraf: dit is niet iets om even tussendoor te lezen en lees dit ook niet, als je zelf net bent lastig gevallen of erger.

____________

Het is een normale zondagmorgen in een huis in een dorp in het Münsterland met twee ingeschakelde laptops, twee slapende poezen, twee wakkere mannen in een badjas en twee dampende mokken koffie op of aan de grote keukentafel. In principe is het stil, afgezien van het geluid uit één laptop.

„Kun je wat anders opzetten, Igor?“
„Hoezo? Dit is interessant.“
„Op de vroege morgen?“

Igor knikt, zonder op te kijken. Willem ergert zich aan het geluid uit Igor’s laptop. Eigenlijk niet eens aan de geluiden van stemmen op zich, maar aan het onderwerp, waarover die stemmen praten en dat hem ongewild afleidt. Zijn man kijkt naar een babbelprogramma, dat ergens in de voorbije week is uitgezonden, terwijl hij zelf in het bedrijfssysteem van zijn werk nakijkt, wat de afgelopen zesendertig uur aan noodgevallen heeft opgeleverd. Het kost moeite om zijn aandacht op zijn eigen scherm te houden.

‘Dit verwoest mijn leven!’

De stem uit de luidspreker klinkt absoluut overtuigd van de eigen mening en Willem geeft op. Zijn werk gaat altijd door en morgenochtend is vroeg genoeg om een overzicht over het hele weekend te krijgen. Het is herfst en om dat weten, hoeft hij niet naar de spoedopnames te kijken. De bomen nemen afscheid van hun bladeren en in deze tijd van het jaar komen er altijd veel meer mensen dan normaal binnen, die afscheid van het leven hadden willen nemen. Voor de rest is het weekend – alcohol, drugs, geweld, familievetes en verkeersongelukken zijn de belangrijkste redenen achter de overige opnames. Hij sluit het programma en daarna de laptop.

„Goed. Kun je terugspoelen, dan kijk ik vanaf het begin met je mee?“

Igor knikt weer, start het programma opnieuw en staat op. Terwijl een presentator zijn inleiding voorleest, gaat hij achter zijn man staan, buigt zich voorover en slaat zijn armen om hem heen. Een hand verdwijnt in de ochtendjas en vindt een rustplaats in Willem’s kruis.

„Hoe voel je je?“
„Lekker, ontspannen en ... ik voel je nog.“
„Ik ook.“
„Mooi.“

Na een zoen in zijn nek laat Igor hem los en wandelt door naar het aanrecht. Terwijl Igor alles bij elkaar zoekt voor hun ontbijt, geeft hij Willem een aanwijzing.

„Die eerste kerel liegt zichzelf voor.“

Een ogenblik later komt de eerste gast in beeld en ziet Willem de hint van Igor en zijn eigen vermoeden bevestigd. De bijbehorende stem klonk eerder al meer dan gefrustreerd en zwaar beledigd. Nu hij het gezicht erbij heeft, klopt alles. De gast heeft een uiterlijk vol groeven en plooien, toont binnen een seconde twee gezichten. Voor de zekerheid houdt hij een hand voor het scherm en beweegt hem van rechts naar links. Het klopt, de linker- en rechterhelft van het gezicht verschillen compleet van elkaar. Igor heeft gelijk. Dit is iemand, die zich door het leven liegt.

Het gesprek kabbelt verder. De gast blijkt zichzelf te hebben uitgenodigd om zich te verdedigen tegen een beschuldiging van verkrachting. De feiten voldoen aan elk cliché. Twee aangeschoten of dronken jongens, ongeveer even oud, in een hotelkamer en de seksuele handelingen roepen een indruk op van een ongeplande ontdekkingsreis. Igor komt terug aan tafel met een volgeladen dienblad.

„Waarom interesseert je dit?“

Willem wijst naar het scherm, terwijl hij het brood met een mes te lijf gaat. Kaarsrechte plakken van acht millimeter dik zijn het doel en dat is voor hem geen probleem. Igor grijpt het eerste afgesneden stuk brood en begint het te smeren.

„Het fascineert mij.“

Igor ziet aan Willem’s ogen, dat dit nog geen antwoord is.

„Jij, mijn broer, Mark, Thomas, Karin?“
„Ah, op die manier. In dat rijtje hoort Karin niet thuis.“
„Waarom?“
„Karin kun je niet vergelijken met de anderen.“
„Eh ... dat is waar.“

Terwijl ze ontbijten, dicht naast elkaar, krijgt de gast alle ruimte om te vertellen. Ze kijken naar een ongemakkelijk gesprek, dat zich voortsleept. Als de presentator zich aan de eed op de kijkcijfers herinnert en overgaat naar het volgende onderwerp, drukt Igor op de pauzeknop en kijkt opzij.

„Wat vind jij hiervan?“
„Laat mij even bijkomen hiervan. Man, man ...“

Willem grijpt zijn mok koffie en houdt hem met beide handen vast. Zijn vingers vervlechten zich met die van de andere hand, zijn blik gaat op oneindig. Igor wacht en is nieuwsgierig hoe zijn man met het media-onderwerp van dit najaar omgaat. Zelf moet hij vaker aan zijn oudste broer denken dan in de afgelopen maanden.

„Weet je, het patroon is altijd gelijk. Het slachtoffer was tijdens zo’n gebeurtenis naïef, onervaren, onoplettend of voelde zich overvallen, was in elk geval niet sterk genoeg om zich te weren. De één miste de mentale, een ander de fysieke kracht daarvoor, een enkeling allebei.“

Willem valt stil, is in gedachten verzoken en gaat toch door.

„Tegelijk had de dader niemand, waarmee hij over dit soort onderwerpen kon praten. Er is nooit iemand geweest, die de dader heeft gecorrigeerd en hem heeft uitgelegd, dat hij verkeerd bezig is of was. Of zij, maar vrouwen worden niet zo snel als dader weggezet als dat bij mannen gebeurt.“

Willem zet zijn mok op tafel en kijkt Igor direct aan.

„Waar het om twee mannen gaat, valt mij op, dat de officiële mening sneller verandert – het is niet meer bijzonder, dat het twee mannen zijn, maar de nadruk wordt op de ongewenste intimiteiten gelegd. Het lijkt erop, dat de daders zelf meer moeite met hun homoseksualiteit hebben dan de maatschappij van nu en dat is ook een oorzaak voor dit soort incidenten.“
„Je bent weer heerlijk abstract bezig.“
„Wat moet je er anders van maken? We waren er niet bij – en als ik die vent zie, dan heeft niemand er iets aan gemist – en voor de rest past het wel in de wereld van nu. Wat vroeger normaal was, is nu niet meer geaccepteerd.“
„Andere normen, dat klopt. Ik zat meer met mijn oudste broer in mijn hoofd.“
„Wat je broer heeft meegemaakt, is ook niet niks en ik maak mij sterk, dat onder andere daardoor zijn huwelijken zijn mislukt. Seks was taboe en in zijn geval waren de rokken van de priester niet strak genoeg, boden juist geen bescherming.“
„Die priester ... hij moet meer slachtoffers hebben gemaakt.“
„Zeker. Ergens vind ik het merkwaardig, dat niemand anders in jouw familie slachtoffer van die man is geworden.“
„Dit is gebeurd, toen ik nog heel klein was. Het was een priester in het volgende dorp. Mijn moeder had ons allemaal bij verschillende mensen ondergebracht om zelf in Oostenrijk te gaan werken.“
„Oh ja. Waarom is ze eigenlijk teruggekomen?“
„Ze had genoeg geld verdiend om het huis af te bouwen, ze wilde haar kinderen weer bij zich hebben en ik ... weet het niet helemaal zeker, maar ik denk, dat er te veel over haar werd geroddeld in het dorp.“
„Over die priesters bij jullie niet? Ik verbaas mij er nog steeds over, dat minstens elke tweede geestelijke, die wij in Slovenië, Kroatië, Bosnië-Herzegowina en Servië tegenkomen een geherprogrammeerde kastnicht is.“
„Twee van de drie. Tenminste volgens de nieuwste schattingen. Ja, over de priesters werd wel gesproken. Toen ik op school zat, mochten we uit ons dorp nooit alleen, maar we moesten altijd met een groep naar de jeugdmis.“
„Dan was er iemand, die de priester doorhad. Hoe is dat nu?“
„Geen idee. Iedereen gaat wel naar de kerk, maar dat is meer vanwege de sociale controle dan omdat ze geloven. Ik geloof niet, dat er nog veel misbruik is. Uit de kerk zijn er te veel schandalen bekend geworden. Kun jij je nog de berichten herinneren over de geestelijke van de orthodoxe kerk, die in Banja Luka een jongensbordeel exploiteerde?“
„Ja. Geweldig verhaal, dat in die vorm nergens anders had kunnen gebeuren. Maar zie je, ook bij het misbruik vanuit een kerk, laten we maar in het midden houden welke kerk het is, zit er hetzelfde patroon in. Een machtsverhouding, geen nee durven, willen of kunnen zeggen en niemand, die de dader corrigeert. Ergens zou ik graag in een klooster, waar de aanstormende talenten van de kerk worden opgeleid, rondsnuffelen. Wat wordt die jongens of mannen geleerd?“
„Porno op de computers, opgeslagen als oefening voor een celibatair leven?“
„Bijvoorbeeld Waar was dat ook al weer? Oostenrijk of in Bayern?“
„Oostenrijk. Daar zijn ze ook dol op SM en kelders. Een klooster vol homoporno kan alleen in Oostenrijk.“

Igor beweegt zijn wenkbrauwen, Willem glimlacht en vult hem aan.

„Of in Rusland, het Rusland aan de Europese kant van de Oeral dan.“
„Ik had eigenlijk verwacht, dat je nu met een kalifaat aan zou komen, maar laat maar. Ik vroeg mij eerder af wat zo’n gesprek met jou doet?“

Igor maakt een gebaar naar de laptop. Willem lacht en rekt zich uit. Zijn badjas valt open. Automatisch kijkt Igor even naar buiten, maar er is niemand, die zijn man zo kan zien en zelf geniet hij van dit uitzicht. Een vrijwel naakte Willem exclusief voor hem. De dag begint goed en kan alleen beter worden.

„Niets.“
„Echt?“
„Ja. Ik zie dit helemaal los van mijn, van ons leven.“
„Bij jou komen de herinneringen niet terug?“
„Welke?“
„Die oude kerel, die jou ...“
„Ach, die gek. Dat is nu ... goh, ik weet niet eens meer in welk jaar dat is gebeurd. Is ook niet belangrijk. Die man zal nu tegen de tachtig zijn, als hij nog leeft, en hij heeft wel wat geprobeerd, maar meer dan een beetje rommelen is er nooit gebeurd. Ik heb niet het gevoel, dat ik er schade aan heb overgehouden.“
„Je hebt geen behoefte als een echte dramakoning nog aangifte te doen en met je verhaal naar buiten te gaan?“
„Waarom? Laat hem lekker genieten van zijn pensioen, hopelijk in goede gezondheid. Ja, hij is verder gegaan dan op dat moment goed voor mij was of waar ik aan toe was, maar aan de andere kant ... Het was ook spannend, interessant, nieuw. Alleen toen hij mij vroeg om er met niemand over te praten, wilde ik dat juist niet beloven en ’s avonds heb ik zijn naam bij mijn vader laten vallen. Een maand later is hij overgeplaatst.“
„Macht.“
„Nee, hij was een van de agenten of marechaussees, die ons moest beveiligen.“
„Daarom zeg ik ‘macht’. Jij hoefde alleen iets te zeggen.“
„Dat is toch normaal? Hij hoorde min of meer bij het personeel en als personeel suboptimaal functioneert, dan neem je er afscheid van.“

Igor schiet in de lach en Willem begrijpt zijn man totaal niet.

„Willem ... je bent nu net je vader of moeder. Voor jullie was en is dit normaal, maar dat is het niet. Niet iedereen is met personeel op een landgoed opgegroeid.“
„Oh ... eh ... sorry?“

Willem kijkt Igor zo onschuldig mogelijk aan. Zo heeft hij deze gebeurtenis nooit eerder bekeken. Igor slaat de spijker op zijn kop – hij had mogelijkheden, die anderen niet hadden en heeft ze ook gebruikt. Zonder erover na te denken.

„Ik geloof, dat ik weet, waar jij op uit bent. Alleen heb ik mij nooit als slachtoffer gevoeld, omdat ik mijzelf niet als een slachtoffer heb gezien.“

Willem gaat weer rechtop zitten en leunt met zijn ellebogen op tafel.

„Ja, ik heb wel een paar vervelende dingen meegemaakt, maar dat zie ik los van een eventueel slachtofferschap. Ik was er zelf bij en alles wat er is gebeurd, heb ik met mijn volle verstand meegemaakt en daardoor was ik minstens voor een deel zelf verantwoordelijk. Het heeft er eerder voor gezorgd, dat ik beter op mijzelf ging passen en mij beter probeerde te beschermen. Er ontbreekt bij mij iets in mijn systeem, denk ik, waardoor ik simpelweg niet in staat ben om in de slachtofferrol te kruipen.“

Igor knikt.

„Je hele jeugd. Je bent zo opgegroeid.“
„Ja ... nee ... ook ... misschien. Onzin, je hebt gelijk. Over mijn jeugd praat ik alleen met jou en met Mark, Tessa en Thomas. Met anderen is dat zinloos, omdat die anderen mij meestal in een slachtofferrol proberen te duwen, anders kunnen ze het niet bevatten, wat ik allemaal heb meegemaakt en lnuchter bekeken, zo bijzonder was het nu ook weer niet.“
„Jammer. Tijdens dat gesprek net, probeerde ik mij voor te stellen, hoe het zou zijn verlopen, als jij ook was uitgenodigd.“
„Waarom ik en niet jij?“
„Ik? Wat had ik kunnen zeggen?“
„Igor, jij zou met een vertaling van een spreekwoord uit je jeugd beginnen en daarna stap voor stap elk argument, waarmee het type zich probeert te verdedigen, onderuit halen. Ik zou hem veel persoonlijke vragen stellen en dat zouden hele andere vragen zijn, dan waar die suffe presentator mee kwam. Jij of ik, dat maakt niet uit. Onze aanpak verschilt, maar we zouden allebei hetzelfde doel kiezen en die man afbranden, totdat er alleen een paar verbrande schoenen overblijft.“
„Jij gelooft het verhaal van die kerel ook niet?“
„Van allebei niet, hoewel ik ze wel begrijp en de gekozen aanpak vind ik totaal verkeerd. Dit is niet iets voor een praatprogramma. De andere jongen of man heeft er nooit meer over gesproken, het verdrongen en nu is het ineens omhoog gekomen in de stroom van misbruikberichten. Maar het is lang geleden en jij weet net zo goed als ik, dat herinneringen vervormen in de loop der tijd. Het goede aan het verhaal is, dat hij is weggerend.“
„En de dader?“
„Ik zou het liefste in de rol van rechter kruipen en hem ondervragen zoals in een rechtszaal gebeurt en dan wil ik vooral weten of en hoe zijn gaydar werkt, want dat is in de beschuldigingen over en weer overduidelijk een bizar feit. Hij heeft geprobeerd een hetero in bed te krijgen! Kun jij je dat voorstellen?“
„Nee, totaal niet. Ik zou eerder willen weten of hij een vaste relatie heeft en hoe lang al? In zijn gezicht zie ik iemand, die graag de controle heeft en wil houden.“
„Zou heel goed kunnen. Heeft het slachtoffer een zaak, denk je?“
„Nee. Het is het woord van twee mannen tegenover elkaar en dan nog zoveel jaar geleden ... ik vind het geen zaak voor een rechtbank.“
„Mijn idee. Maar ... Igor, zelf zijn wij ook niet helemaal brandschoon op dit gebied.“

Willem heeft een dwingende blik, Igor een vragende en hij gokt.

„Bruno?“

Willem lacht kort en knikt. Igor ziet alleen een heldere lucht zonder wolken aan de horizon.

„Bruno wilde zelf en maar al te graag. Wij hebben hem altijd laten kiezen wat hij wilde. Daar zie ik geen enkele aanwijzing voor aanranding of verkrachting!“
„Geen slechte herinneringen?“
„Nee, alleen goede. Al ben ik gelukkig, dat we zoiets alleen met Bruno hebben beleefd en verder altijd iedereen netjes hebben afgewezen.“
„Je hebt geen idee wat wij met Bruno verkeerd hebben gedaan?“
„Nee ... oh, ja. Maar Willem, hij kroop altijd al graag tussen ons in.“
„Toch is dat het punt. Het was verkeerd om hem boterkoek te serveren zonder te vertellen wat er nog meer in zat.“
„Echt?“
„Heel strikt genomen was het een misdrijf. Zeker volgens de nieuwe normen. Gelukkig is het niet te vaak voorgekomen. Bruno is vaker zonder dan met boterkoek uit de kleren gegaan bij of voor ons.“
„Oh ... goed ... en wat verwacht je?“
„Niets. De THC heeft hem alleen geholpen voorbij zijn eigen angsten te kijken, meer niet. Wat jij zegt – Bruno wilde zelf. Het beste, wat we kunnen doen, is de volgende keer op de hints van hem en Alain ingaan in plaats van te spiegelen.“

Igor zwijgt en denkt hier over na.

„Vind je het echt nodig?“
„Hoe pijnlijk het ook voor ons is, ja. Dan houden we de omgang open. Er hangt een vraag in de lucht. De laatste keer, dat we elkaar hebben gezien, kwam het onderwerp al indirect langs. Bruno vertelde over een roes, toen ze met vrienden van Alain een joint hadden opgestoken.“
„Ja, totaal ongeloofwaardig. Alsof hij nooit eerder zo’n roes had beleefd.“
„Op het moment zelf had ik niet door, maar net schoot het door mijn hoofd. Ik denk, dat ze of bevestiging zochten – ze hebben elkaar vrij compleet verteld wat ze allemaal hebben uitgespookt, voordat ze elkaar kenden – of ze zoeken naar een gespreksopening richting een kwartet... met ons.“
„Nee. Als jij wilt, ga je gang, maar zonder mij.“

Willem lacht.

„Ook niet. Zonder jou is er helemaal niets aan. We geven ze de volgende keer de achterste logeerkamer.“
„Ja, goed idee en op ruime afstand van onze kamers. Houden we het bij een biecht?“
„En een troefkaart. Bruno heb ik bij het gay-center leren kennen, een paar weken nadat ik jou voor het eerst was tegengekomen. Hij was zo groen als gras en meegesleept door een vriendin, want zelf durfde hij geen stap naar binnen te zetten. Maar goed, een paar weken later was hij er weer en moest op tijd weg, want hij had toen nog geen auto of rijbewijs. Daarom heb ik hem de logeerkamer aangeboden als hij uit wilde gaan. Dat scheelde hem een dure taxirit en hij kon het zo laat maken als hij wilde.“
„En?“
„Wat denk je? Op de allereerste avond was hij nog heel bang dat elke andere homo iets van hem wilde. Toen hij bij mij de eerste keer bleef slapen en de volgende morgen uit de logeerkamer kwam, liep hij zo trots als een pauw rond met een stevige ochtenderectie en sprong bij mij op bed, liever nog erin. Het heeft mij best veel moeite gekost om hem duidelijk te maken, dat overnachten bij een andere homo niet automatisch seks met de gastheer inhoudt.“
„Dat laatste heb je nooit eerder verteld. Ik kan mij nog wel herinneren, dat Bruno af en toe bleef slapen.“

Igor is afgedaald in zijn geheugen en Willem helpt hem.

„Kan het zijn, dat jij die keer, dat Bruno voor het eerst bleef slapen, ergens aan de andere kant van het land zat? Ik weet nog wel, dat ik het daarna beter vond om jou in het weekend bij mij te hebben. Een beetje bescherming tegen zo’n jonge, puberende, bronstige reebok leek mij niet verkeerd.“

Igor twijfelt.

„Het zou allemaal kunnen, maar wie bedoel je met de reebok?“
„Bruno. Jij had ook toen al een hele andere status bij mij.“

Willem knipoogt, Igor ontspant weer iets.

„Ergens is het raar. Jij hebt Bruno toen afgewezen en toch is hij later bij ons in bed beland.“
„Het zal het momentum geweest zijn, dat het ervan is gekomen. Of ik heb een fantasie van Bruno en van jou opgevangen en ben daarin meegegaan, heb het toegelaten of ik had geen zin om er iets aan te doen. Hoe het precies is gegaan, weet ik niet meer. Een volgende keer kunnen we vragen naar zijn versie. Weet jij nog hoe lang het is doorgegaan?“
„Een kleine drie jaar, denk ik. Bruno kwam hoogst officieel afscheid van ons ... van ons bed nemen, omdat hij Alain had ontmoet. Op mij kwam hij zelfs een beetje verdrietig over. We moesten hem overtuigen, dat hij een goede beslissing had genomen.“
„Ja, dat weet ik nog.“

Willem bevestigt de herinnering en Igor graaft verder.

„Eigenlijk ben ik er vrij zeker van, dat Bruno eerst bij ons in bed is beland en pas later van de boterkoek heeft gesnoept... Ja, ik weet het weer. Normaal kwam hij om de zoveel weken op vrijdagavond langs om zijn spullen alvast te brengen en daarna zelf uit te gaan. Als hij een vriend had, dan kwamen ze met tweeën langs.“
„Klopt.“
„Kort nadat hij aan de kant was gezet door zijn laatste vriend - die voor Alain - kwam hij ook langs, maar had hij geen zin om uit te gaan. In plaats daarvan begon hij met mij en jou te flirten.“
„Echt?“
„Ja, zo is het begonnen. En het deel met de boterkoek was een tijd later, op een zaterdag. Hij kwam binnen, we hadden het op tafel liggen en hij had al een stuk opgegeten, voordat we iets konden zeggen. Als we al een fout gemaakt hebben, dan is het, dat we toen onze mond hebben gehouden.“
„Hm ... volgens mij omdat we nieuwsgierig waren wat het met hem zou doen.“
„En daarna hebben we ook niets gezegd, omdat hij uit zichzelf al naar Grootmoeders Cake vroeg. We zijn ervan uitgegaan, dat hij wel wist wat hij at.“
„En vergeten dat te checken. Dan was het miscommunicatie ... en mijn geheugen wordt met het jaar slechter.“
„Dit met Bruno was voor jou sport, spel en ontspanning, daarom heb je er niet zoveel van onthouden. Maar als Alain en Bruno vragen hebben, dan kunnen we best antwoord geven. We weten nu weer hoe het gegaan is. Als jij meer filosofisch dan abstract naar die jaren zou kijken, dan hebben wij Bruno laten zien wat goede seks is en hem daarmee klaargestoomd voor Alain. Al wil ik niet weten, wat die twee samen uitspoken.“
„Nee, ik vind de hints al erg genoeg. Daar hoef ik niet meer details van te hebben. En onze seks is zo ook al heel erg goed. Met anderen zou het op een teleurstelling uitlopen.“
„Oké. Willem?“

Igor heeft een dubbelzinnige toon en oogopslag.

„Als we gaan biechten en troefkaarten uitspelen, dan wil ik ook iets anders weten.“
„Wat?“
„Heeft Bruno zich eindelijk laten besnijden?“

Willem lacht voluit.

„Tja, als we toch met de billen bloot gaan, dan hoort die vraag er zeker bij. Als we gaan vertellen, heeft Alain tegen die tijd toch al continu een rood hoofd of hij is dronken. Je kunt het rustig vragen.“
„Ik was met Bruno mee naar een arts gegaan, als hij had gedurfd. Zijn voorhuid was echt zo verschrikkelijk nauw, dat hij eerst ijswater nodig had om zich goed te kunnen wassen. Weet je dat nog?“
„Zijn lichaam, zijn penis, zijn complexen. We hebben hem de medisch noodzakelijke route gewezen, maar die weg moest hij zelf inslaan en daarvoor ontbrak het hem aan moed.“

Willem klapt tegelijk zijn laptop open en kijkt in de agenda.

„Begin volgende maand komen ze langs, Harry en zijn jongens overigens een dag later. Het wordt zeker een ander weekend dan normaal. Help je mij onthouden, dat ik dat weekend wel in het hoofd van iedereen kijk?“

Igor steekt een duim op, waarna ze echt beginnen te ontbijten. Lang blijft het niet stil. De poezen bedelen en krijgen hun zin. Ze zijn sneller van tafel als er iets te eten op de vloer valt en als ze hebben gegeten, gaan ze vanzelf naar buiten op jacht naar buit om mee terug de keuken in te slepen. Een klop op de keukendeur kondigt een bezoeker aan. Willem heeft zijn badjas al helemaal dicht, voordat de deur langzaam opengaat.

„Hoi! Hebben jullie nog wat te eten in huis?“
„Zijn jullie weer vergeten boodschappen te doen?“

Igor plaagt Mark, die zwijgend doorloopt en in de kasten kijkt, dan zijn telefoon uit zijn ochtendjas pakt en een bericht verstuurt. Totaal rustig pakt hij drie borden en schuift daarmee aan, rechts van Willem. Zodra hij zit, slaat hij eerst een arm om zijn vader, wrijft even om daarna achter Willem langs Igor nog even aan te raken. Mark slaapt nog, heeft geen behoefte aan een gesprek. Stemmen uit de gang kondigen de komst van de andere twee aan.

„Hoi!“

Tessa en Thomas zijn net zo wakker als Mark. Ze lopen direct door naar de koffiemachine en komen met verse koffie voor iedereen aan tafel. Igor en Willem wachten. Meestal komt na de eerste kop leven in de drie.

„Hoe ging het gisteravond?“

Igor probeert de stemming te peilen en ziet drie opgewekte gezichten. Het vierde observeert Tessa. Mark is het meest wakker.

„De zaal was bijna uitverkocht en het publiek wel goed, geïnteresseerd. De nieuwe stukken kwamen goed aan en verder was het zoals altijd.“

Thomas knikt, Tessa lacht even – bitter.

„Mijn stalker was er ook.“

Igor zucht, schudt zijn hoofd en denkt na.

„Tessa ... dat kan zo niet doorgaan. Jullie moeten hier wat aan doen. Stel alsjeblieft een brief op met een herhaling van het huisverbod, een contactverbod en een forse dwangsom bij overtreding. Je mag de camerabewaking hier inbouwen, zodat hij niet op het idee komt een postbode of pakkettenbezorger te imiteren.“
„Vind je zoiets nodig? Zodra Mark of Thomas hem zien, blijven ze dicht bij mij. Zelfs op het toilet wachten ze voor de deur. Zit ik daar, hoor ik aan de andere kant commentaar over mannen in het damestoilet.“

De jongens glimlachen even. Willem neemt het over van Igor.

„Hoe lang is die firma al niet bezig met jullie?“
„Twee maanden.“
„Dan zijn ze hardnekkig en dit is niet de eerste keer, dat zo’n talentenjager jullie lastig valt. Igor ziet het goed, het wordt tijd om officieel te reageren.“
„Hm.“

Mark en Thomas brommen tegelijk. Een seconde later steken ze hun hand op naar Tessa, die inslaat, draait en schudt om vervolgens Igor aan te kijken.

„Wil je mij helpen met die brief?“
„Waarom? Jij bent hier de juriste, de partner in een advocatenkantoor.“
„Dit gaat over ons en dat is iets anders dan een brief voor een cliënt. Het moet perfect zijn.“
„Goed, kom straks hier naar toe met alles wat je al hebt, gaan we vandaag teksten in plaats van muziek componeren.“

Tessa is direct weer gerustgesteld. Mark wijst met zijn duim omlaag naar de laptops, die beide nog open staan.

„Willen jullie een date met die griezel?“

Igor en Willem lachen beide en schudden hun hoofd.

„Igor wilde dat gesprek zien en daardoor kwamen we aan de praat over iemand anders en hebben even nagekeken wanneer we hem weer zien. Hoezo?“
„We hebben dat gesprek eerder deze week al gezien. Op zich prima lesmateriaal.“
„Maar?“
„Twee mannen in plaats van een man en een vrouw.“

Vader en zoon communiceren weer eens met een minimale hoeveelheid woorden. Niet alleen Igor, ook Tessa en Thomas waren gedwongen om te leren hier mee om te gaan. Thomas springt erin.

„Mark, je hebt er meer aan als Tessa en ik op beeld vertellen hoe het is. Jij niet, want jij bent hun docent. Dan heb je een paar minuten beeld om het gesprek op gang te brengen.“
„Als het onderwerp al behandeld mag worden. Er is toestemming nodig.“

Mark twijfelt. In Igor’s ogen een terechte twijfel, want hoewel Mark docent in de vakken Nederlands en Duits is, neemt hij ook andere lessen over van zieke collega’s. Als invaller heeft hij minder ruimte om nieuwe onderwerpen in het lesprogramma mee te nemen. Tessa probeert hem te overtuigen.

„Ik zie het wel voor mij. Als ik nu eerst iets zing en daarna vertel over de vorige talentenjager, die dacht leuk te zijn door mijn borsten beet te pakken, dan is dat best herkenbaar voor jouw leerlingen.“
„En op het einde trek je je schoenen uit en laat je zien hoe jij ze als wapen hebt gebruikt. Je hebt hem bijna aan de muur gespijkerd met die hoge hakken. Mark, als je zo’n video eerst aan je collega’s laat zien, dan krijg je vast en zeker toestemming. Of je collega’s willen de film zelf gebruiken.“

Thomas ziet het ook voor zich en is helemaal enthousiast. Willem legt een hand op Mark’s bovenbeen en trekt zo zijn aandacht.

„Dat laatste is misschien nog beter, Mark. Jij stelt het voor en laat anderen het maar behandelen. Als je het zelf doet, ga je misschien meer vertellen dan je vooraf wilde.“
„Kun jij nog wat bijdragen, Thomas?“

Igor wacht niet op vader en zoon, maar blijft bij het voorstel. Thomas schudt zijn hoofd.

„Nee, niet vanuit mijn werk. Bij ons werken alleen mannen. En die ene opdrachtgeefster, die het liefst in lingerie de deur opendoet, als ik eraan kom ... dat is eerder grappig en zielig dan wat anders. Gelukkig moet ik de komende weken de nieuwe projecten opstarten en hoef ik niet bij die vrouw langs te gaan.“
„En vanuit jullie andere werk?“
„Ook niets. De vertegenwoordigers van de muziekindustrie zijn erg, maar daar kunnen we mee omgaan. Over ons publiek heb ik niets te klagen. Ze komen in de eerste plaats naar onze optredens voor onze muziek en eigenlijk gaan alle gesprekken daarover, nooit over iets anders.“

Mark lacht even na Thomas’ mening.

„Die vertegenwoordigers vallen ook best mee. Als we weigeren of uitleggen, dat we alles in eigen beheer doen, dan vinden ze het super en geweldig. Helemaal als ze ontdekken, dat wij momenteel veel programma’s van muziek voorzien of de muziek van anderen produceren. De enige twee, die problemen gaven of geven, zijn door een televisieproducent van talentenjachten op ons af gestuurd.“
„De keerzijde van succes. Tessa, wees niet te bescheiden bij de hoogte van de dwangsom.“

Willem vat het samen, waarop Mark knikt en tegen hem aan leunt. Igor vindt het rustig in de keuken.

„Waar zijn de anderen? Slapen ze nog?“
„Bij Wouter en Robin hangt ‘niet storen’ aan de deur. Ze komen straks vanzelf hierheen. Denise en Bart zijn er niet. Ze zijn gisteravond direct doorgereden naar Bart’s moeder. Wij hadden geen zin om mee te gaan, over twee weken komen onze ouders langs en we vonden, dat we vandaag een vrije dag verdiend hebben.“

Tessa vertelt alles met een onderkoelde lach in haar stem. Igor glimlacht en kijkt haar nog eens in de ogen.

„Mooi, zijn wij ook weer bij. Eh ... Tessa, kan het zijn, dat je zwanger bent?“
„Wat?“

De kreet komt van alle drie tegelijk, die nu echt wakker zijn. Willem lacht en Igor gaat nog eens nadenken, hoe hij dit voorzichtiger zou kunnen vragen.

„Je ogen staan anders. Het is net alsof je met één oog naar buiten en één oog naar binnen kijkt. Die blik ken ik alleen van zwangere vrouwen.“
„Oh ... ik ben inderdaad over tijd. Mark? Thomas? Hebben we nog zo’n test in huis?“
„Beslist.“

Mark is zeker van zichzelf. Willem legt een arm om hem heen en kijkt rond.

„Jullie lijken alleen verrast in plaats van geschrokken.“
„Nou ja, je kunt een zwangerschap niet plannen. Pas ... ja, alleen voor jullie, nooit aan onze ouders vertellen ... sinds zes weken heb ik mijn jongens puur natuur.“

Tessa’s bekentenis stemt Igor en Willem tot nadenken. De drie beginnen te eten. Pas na een paar minuten reageert Igor.

„Goed, voor het geval je zwanger bent, is dat gewenst en in zekere zin ook gepland. Hebben jullie al de eerste antwoorden voor jullie ouders?“
„Ja.“

Thomas knikt. Igor kijkt naar Willem, die al glimlacht.

„Mag ik beginnen? Jullie ouders zullen het nodige willen weten. Wie is de vader? Hoe lang ben je al zwanger of wanneer is de berekende geboortedatum? Waar willen jullie leven of waar moet de geboorte plaatsvinden – hier of in Nederland? Eh ... ben ik nog wat vergeten, Igor?“
„De juridische aspecten, hoeveel kinder jullie willen, of jullie niet te jong zijn om ouders te worden ... en of jullie al namen hebben of weten of het een jongen of een meisje wordt?“

Terwijl ze praten, verdraaien Willem en Igor telkens weer hun stem en imiteren zo de ouders van de drie, waarmee ze ze allemaal tot lachen brengen. Thomas stapt in.

„Niet alles is al duidelijk. Eerst willen we zekerheid – Tessa, de testen liggen in de badkamerkast, links bovenin – en daarna hopen, dat alles goed gaat. In principe hebben we niets gepland, we weten alleen twee dingen zeker ...“
„Wanneer ik de biologische vader ben, dan wordt Thomas als vader vermeld en omgekeerd ...“
„En het kind krijgt drie namen. Al het andere laten we op ons afkomen. Zo en nu ga ik even weg. Ik wil het weten.“

Zoals vaker praten de drie met één mond. Igor en Willem zijn eraan gewend geraakt. Willem wacht totdat Tessa is verdwenen en pakt over de tafel heen Thomas’ hand vast, tegelijk houdt hij Mark vast.

„Igor en ik hebben al een één of twee keer erover gesproken. De baby krijgt één mama en twee papa’s. Tot zover is dat allemaal nog te overzien. Maar vijf opa’s en drie oma’s? En daar komen nog een paar tantes en ooms, neven en nichten bij. Je zou haast medelijden met zo’n baby krijgen ...“
„Zoals gezegd, Willem, we laten het allemaal op ons afkomen.“

Thomas legt Willem het zwijgen op. Mark gaat rechtop zitten en legt zijn hand op die van Thomas.

„Afwachten, Thomas, afwachten ...“
„... en geduld hebben, veel geduld.“

Igor verbaast zich over de laconieke houding van de twee.

„Nog even dit, Mark, Thomas. Willem en ik zijn blij, dat als Tessa zwanger is, de vader geen talentenjager is, maar ze gewoon van jullie zwanger is. Als ...“

____________

Het verhaal Over de Grens is als boek verkrijgbaar: Eboek en Pocket

Marko
Berichten: 499
Geregistreerd: vrijdag 14 september 2012 07:50
Woonplaats: Mrkopalj
Heeft Bedankt: 139 keer
Ontvangen Bedankjes: 934 keer
 

Plaats een reactie

Terug naar De Huiskamer

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Google Adsense [Bot] en 2 gasten