Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief


Forumindex  • Verhalen, gedichten en andere teksten  • Lucky's Corner
 
Registreren
 
 
 

Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief

MORGENSTER


Verhalen vanLucky Eye

Plaats een reactie

Bericht Re: MORGENSTER door Lucky Eye » vrijdag 27 oktober 2017 10:09

Hoofdstuk 21

Gewoontegetrouw praatte Max tijdens het chaufferen niet. Eigenlijk had hij het best kunnen doen. Het was enorm rustig op de weg en dat was logisch: het was erg vroeg. Maar toch had hij zijn mond gehouden. Af te toe had hij een blik opzij geworpen op zijn passagier. Eerst was Richard heel gespannen geweest en waren er grote, diepe denkrimpels op zijn voorhoofd te zien geweest. Daarna was hij in slaap gevallen. De vermoeidheid had hem overmand. Als het even kon keek hij naar de jongen rechts van hem. Dit was beter. Richard leunde iets naar rechts en hij was meer ontspannen nu en dat had hij nodig. Afleiding en ontspanning waren goed voor hem. Dat zorgde ervoor dat hij niet steeds in zijn hoofd zat.

'Oh … was ik weer eens in slaap gevallen?' verzuchtte Richard toen hij merkte dat de auto stilstond.

'Ja. Een goede zaak, jongen, want je was veel te vroeg wakker voor jou doen.'

De deur van het huis ging open en Joëlle verscheen in de deuropening.

'En kijk eens,' zei Max, 'er wordt al op ons gewacht.'

'Ja. Geen wonder. Ik heb haar uit bed gebeld.'

De toon was duidelijk. Richard voelde zich schuldig. 'Niet doen, Richard. Ga je nou niet schuldig voelen over jouw keuze. Het is een goede keuze, daar ben ik van overtuigd.'

'Ik nog niet,' klonk het mopperig.

'Laat het op zijn beloop. Je had het nodig om met Jocelyn over iets te praten en dat ga je nu doen.'

'Maar wat als er nou niets bijzonders uit komt. Wat dan?'

Max kon zich dat niet voorstellen en liet dat ook duidelijk weten door eraan toe te voegen: 'Kom op, er wordt op ons gewacht.'

'Wil je erbij blijven dit keer? En als ik je nodig heb, wil je dan ook gewoon meepraten?'

'Ik blijf erbij als jij dat wilt maar dat laatste laat ik over aan Jocelyn. Zij kan het beste beoordelen of dat handig en verstandig is. Mee eens?'

Richard knikte. Dat Max er opnieuw bij zou zijn voelde al als een hele steun. Verdomme! Waarom was hij ook altijd zo aan het twijfelen! Waarom moest hij altijd alles keer op keer overdenken!

'Goedemorgen, heren!' verwelkomde Joëlle haar vroege gasten. 'Het is een prachtige dag om vroeg op te staan, nietwaar?'

'Helemaal mee eens, Jo. Heb je Jocelyn wakker kunnen krijgen?'

'Zeker wel. Ze wacht al op jou in haar werkkamer, Richard. Max drink jij een kopje koffie met mij?'

Max gaf haar aan dat Richard had gevraagd of hij bij hem wilde blijven tijdens het gesprek.
'Geen probleem. Jullie bepalen wat goed is. Dan drinken we naderhand samen iets.'

En dat werd afgesproken.


***

Jocelyn had de telefoon wel horen overgaan maar had het opnemen overgelaten aan haar vriendin. De telefoon stond aan haar kant van het bed en dus … Even later had Jo haar wakker gemaakt. Eerst was ze hogelijk verbaasd geweest vanwege het vroege tijdstip maar daarna ook meteen klaarwakker. Ze was meteen onder de douche gestapt, had haar ochtendyoga gedaan en had in haar werkkamer al wierook aangestoken en een muziekje opgezet. Ze was er helemaal klaar voor. 'Goedemorgen, Richard, Goedemorgen, Max,' begroette ze haar bezoekers. 'Vroeg hoor, maar geen enkel probleem.'

'Echt niet?' vroeg Richard op een toon waaruit duidelijk bleek dat hij het zich niet kon voorstellen.

'Nee. Ik weet wat ik gezegd heb. Meestal maken cliënten er geen gebruik van mij maar jij wel en daar ben ik blij om.'

'Oh.'

'Je hebt iets van me nodig, Richard, en misschien klinkt dat gek, maar het geeft mij een goed gevoel. Een gevoel vooral dat je vertrouwen in mij stelt. En dat is in de relatie die wij hebben opgebouwd de afgelopen tijd heel erg belangrijk. Snap je?'

'Ja.' En dat was niet zomaar een antwoord maar hij begreep heel goed wat zij bedoelde.

'Max blijft erbij vanmorgen?'

'Ja,' antwoordde Richard voor Drummond, 'en als het kan, zou ik ook graag willen dat als het nodig is hij deelneemt aan het gesprek dat wij gaan hebben. Ik weet niet of dat kan maa… '

'Alles kan, Richard, jij bepaalt.'

'Dank je. Ik weet niet of het nodig is maar het kan zijn dat hij iets kan aanvullen of zo en misschien heb ik gewoon even nodig dat ik hem in de ogen kan kijken.' Het klonk vaag in zijn eigen oren maar het was wel hoe hij het voelde. Max was belangrijk voor hem. Net als Edith dat ook was. Hij wist dat hij altijd op hen kon terugvallen. Hij slikte. Hij had het moeilijk.

Jocelyn merkte dat Richard met zijn gevoel worstelde. Het was haar duidelijk dat hem iets hoog zat. Hij tobde ergens over. 'Ga maar zitten. Dan gaan we beginnen.' Toen Richard was gaan zitten, of beter gezegd liggen, begon ze met haar vaste opening om hem tot rust te laten komen. Ze had diverse variaties op dat begin. Ze besteedde aandacht aan de ademhaling. Gaf aan dat de adem een rustpunt kon zijn omdat het altijd aanwezig was. Soms snel, dan weer langzaam maar wel altijd present. En toen ze zag dat Richard met zijn ogen gesloten heel rustig in de stoel lag, begon ze met het stellen van vragen. Doodgewone vragen waarop Richard als automatisch antwoordde. Na een tijdje stopte ze en vroeg ze hem waarom hij vanmorgen was gekomen. Wat de aanleiding was.

'Het gaat om de broodtrommel,' zei Richard.

'Er is iets met een broodtrommel,' concludeerde Jocelyn. Haar geheugen was heel erg goed. Ze kon razendsnel eerdere gesprekken terughalen. Ze werkte alles uit en zette dat in haar computer maar dat diende vaak alleen als naslagwerk. Dat wat Richard had gezegd over zijn broodtrommel kwam naar boven. Ook wist ze ineens weer dat het toen geleken had of hij in gedachten heel ver weg was geweest, alsof … alsof hij ergens aan was blijven hangen in zijn geheugen.

'Ja. De vorige keer dat we dit deden vertelde ik dat ik van tafel was gestuurd maar het niet erg vond omdat ik nog wel iets in mijn broodtrommel had, of zoiets. In elk geval … daar kwam het op neer.'

'De woorden die je toen gebruikt hebt, zijn niet het belangrijkste, Richard. Veel meer is het van belang wat voor gevoel er bij jou was op dat moment. Het gaat om je broodtrommel. Er zat nog brood in. Was dat een opluchting voor jou?'

'Ja. Het was … ' Opnieuw was Richard weg.

Jocelyn merkte het meteen op. Ze keek naar de oogleden van de jongen en zag ze hevig trillen. 'Richard,' drong ze aan, 'probeer er bij te blijven. Vertel me wat de aanleiding was om te denken aan die broodtrommel. Het was een winterse dag, je was thuisgekomen uit school. Vertel me daar eerst eens iets over.' Ze hoopte met dit uitstapje hem terug te krijgen naar een beschouwende positie en niet naar iets waar hij middenin zat.

Richard zuchtte diep. Het leek of hij wakker werd maar het gekke was dat hij de vraag van Jocelyn wel had gehoord. 'Op school hadden we al in de sneeuw gespeeld: sneeuwballen gegooid, een sneeuwpop gebouwd, baantje gegleden. Allemaal leuke dingen en dat wilde ik thuis ook. Met de schoolbus ging ik naar huis. Ik stapte uit bij de vaste plaats en moest toen nog anderhalve kilometer lopen ongeveer. Geen probleem. De weg was aardig schoon. Thuisgekomen zette ik … ' En weer was hij weg.

'Waar blijf je aan hangen, Richard? Wat haalt je uit je verhaal van die dag?'

'Die broodtrommel! Hij kan 's avonds nooit in mijn rugzak gezeten hebben want … ik heb hem toen ik thuiskwam meteen in de vaatwasser gedaan.'

Max begreep ineens volledig waarom dat vreemd moest overkomen. Een broodtrommel die in de vaatwasser gezet was, kon 's avonds niet ineens met brood erin in een rugtas zitten. En toch … en toch was dat wat Richard had gezegd.

'Ik kan me heel goed voorstellen dat dit vreemd op je overkomt, Richard, maar laat het los voor dit moment. Ik wil met je naar een andere dag. Opnieuw een dag die voor jou niet makkelijk zal zijn geweest. Op jouw verzoek sluiten Max en ik steeds alles kort. We overleggen. Jij hebt aangegeven dat je dat graag wilt zodat wij en Edith jou goed kunnen begeleiden.'

Richard knikte. Dat was zijn wens geweest. Het voordeel voor hem was ook dat hij niet steeds alles weer opnieuw hoefde te vertellen. Het was gemakkelijker en minder pijnlijk soms.

'Ga even terug naar je adem. Richt je alleen op je ademhaling. Voel wat er gebeurt in je lijf. Voel de adem.'

Richard liet los. Bij Jocelyn was hij dat gewend inmiddels. Ook in de gewone sessies – zoals hij ze noemde – gebruikte ze dit vaak om even een moment van rust in te lassen als ze voelde dat hij dat nodig had. Als de emoties hem even te veel werden bijvoorbeeld.

'Probeer, als je weer rustig genoeg bent, eens terug te gaan naar een andere dag. Een dag waarop jij in elk geval van tafel werd gestuurd of niet aan tafel mocht verschijnen van hem. Een vervelende dag die wellicht vol zat met ruzie en gedoe. Het zal niet gemakkelijk zijn. Je zult het opnieuw beleven en dat vergt veel van je. Probeer, als het kan, aan al die gevoelens voorbij te gaan. Houd je stevig vast aan je ademanker en blijf in het moment. Richt je daarna volledig op je broodtrommel.'

Richard vond het vreemd. Dat van die broodtrommel hadden ze gehad toch? Waarom nou opnieuw zich richten op die broodtrommel?

'Kijk eens wat er met die broodtrommel is gebeurd die dag. Misschien vind je het een rare vraag maar probeer het eens. Geef me het voordeel van de twijfel, Richard. Vertrouw op me.'

Dat laatste zorgde ervoor dat hij toch deed wat ze zei; hij vertrouwde haar volledig. Hij zocht in zijn geheugen en kwam uit bij een andere dag. Een dag die als zoveel andere bol stond van gedoe. Toen hij en Stan thuiskwamen uit school had hij laveloos op de bank gelegen. Ze maakten te veel lawaai bij het binnenkomen volgens hem. Het kwam vaker voor dat hij overdag thuis was. Dat compenseerde dan zijn uren met het Canadian Footballteam van zijn school dat hij begeleidde. De competitie werd vaak in de avonduren afgewikkeld en soms waren er toernooien in de weekenden. Ze kwamen met te veel lawaai binnen. Stan was stuurs geweest om de een of andere reden en had zowat een klap gekregen maar hij was er tussen gesprongen en ving de klap op. Ging tegen de grond. Stan begon te huilen en rende op zijn aanwijzing naar boven maar moest terugkomen van hem. Hij bande de rest van de herinnering uit. Het deed hem te veel pijn. De broodtrommel. Hij moest zich richten op die broodtrommel dat had Jocelyn van hem gevraagd.

'Houd je gedachten aan die dag niet voor jezelf, Richard. Deel het met mij en Max. Laat ons weten wat er zich op die dag afspeelde.'

Hij begreep het. Het delen zou het draaglijker maken, zo wist hij inmiddels. Jocelyn spoorde hem altijd aan om te praten. Want daardoor kon hij het kwijt, was haar mening. En dat was ook zo. Het verlichtte hem als het ware. Het maakte het allemaal iets minder zwaar. Alsof hij een zware rugzak af mocht doen en hij het verschil meteen voelde. Hij vertelde haar en Max wat hij zo-even had gezien. 'Maar ik zal me richten op de broodtrommel,' zo besloot hij zijn samenvatting. 'Na … na het gedoe zetten we die beiden in de vaatwasmachine. Zij … zij kwam tegen de tijd dat we moesten eten thuis en maakte snel iets klaar. Hij deed nooit iets aan het eten. Als zij er niet was met het eten dan werd er pizza besteld. We hebben vreselijk veel pizza gegeten.' Hij moest lachen. 'Gek eigenlijk, nog steeds vind ik pizza lekker.'

'Gelukkig heeft dat geen nare herinneringen achtergelaten, Richard.'

'Toen het eten klaar was en we aan tafel gingen zitten, snauwde hij dat wij op moesten rotten. Stan was volgens hem brutaal geweest en ik had zijn gedrag goedgekeurd en dus moesten we … Zij was boos op hem. Had hij dat niet eerder kunnen zeggen, dan had ze niet zoveel hoeven te koken. Ze maakten ruzie. Stonden tegenover elkaar te kijven en Stan en ik namen onze schooltassen mee naar boven.'

'Die stonden toen nog beneden dus.'

Richard knikte. Dat was vaste gewoonte. 'Als we 's avonds naar boven gingen dan pas gingen onze schooltassen mee naar boven.'

'Waarom?'

'Weet ik niet. Het was een gewoonte.'

Jocelyn merkte dat Richard aan het denken sloeg en probeerde hem daarvan af te houden. 'Je geeft het weer zoals het was, Richard, en dat is prima. Zoals jij je het herinnert is het een feit.'

'Oké …'

'Vertel wat je bemerkte, Richard,' drong Jocelyn aan.

'De broodtrommels … ze … zaten in onze rugzakken … waren gevuld. We hadden te eten. En … dan … '

Jocelyn zag de tranen over Richards gezicht stromen. Hij stamelde, hakkelde en kwam niet meer uit zijn woorden. Het leek haar toe dat hij heel veel wilde zeggen maar dat het hem niet wilde lukken. 'Richard! Richt je op je ademhaling! Laat niet toe dat je herinnering met je aan de haal gaat. Gebruik je ademhaling als een anker, zoals je dat vaker hebt gedaan. Je in- en uitademing zijn er altijd. Het maakt niet uit hoe ze zijn, maar ze zijn er. Soms snel, gehaast en hoog in je lijf en andere keren rustig, kalm en diep onder in je buik. Het maakt allemaal niet uit hoe het voelt nu maar concentreer je op je ademhaling.' Ze zag hoe de jongen tegenover haar zijn uiterste best deed om weer rustig te worden. Ze zag dat het hem lukte ook. 'We besluiten deze sessie nu om daarna met z'n drieën erover te praten. Kom terug naar het nu, Richard, en laat alles los.'

Het zich richten op de ademhaling was een uitkomst geweest. Ook nu weer want … het ene dat hij had vastgesteld op dat ogenblik had consequenties voor iets anders en dat had hem vreselijk … benauwd. Had hij het verkeerd gehad? Had hij …? Nee, terugkomen uit het toen en er samen met Jocelyn en Max over praten. Dat was het enige dat hij op dit moment kon doen. Hij opende zijn ogen en keek in het stralende gezicht van Jocelyn.

'Voelt het goed voor jou?'

'Ja. Maar …'

Verder kwam Richard niet en ook niet nadat Jocelyn hem nog enige tijd had gegeven om zijn opmerking af te maken. Daarom nam zij het woord. 'Je hebt je vragen, en dat kan ik me voorstellen. Ben je eraan toe om het met ons te bespreken?'

'Ja. De broodtrommel zat bijna altijd in onze rugzak en was bijna altijd vol als we weggestuurd werden van tafel. Soms niet. En dat betekent dat zij, want hij zal dat absoluut nooit gedaan hebben, ervoor zorgde dat er brood in onze broodtrommels zat. Zij heeft ervoor gezorgd dat wij te eten hadden op die momenten en als zij het voor elkaar kon krijgen. Waarschijnlijk was het ook haar regel dat die schooltassen pas naar boven gingen na het eten. Dat weet ik niet zeker maar .. als dat allemaal zo is, en ik ben er bijna honderd procent van overtuigd dan … dan heb ik haar steeds verkeer… '

'Ho! Stop!' Onderbrak Max haastig Richards conclusie. 'Volgens mij ga je nu te ver. Corrigeer me alsjeblieft als ik het verkeerd zie maar ik heb het idee dat je nu wilt beginnen aan een gevolgtrekking die niet helemaal juist is, wellicht volledig onjuist is.'

Jocelyn ging haast als automatisch verder. Waar Max was gestopt, stapte zij in. Dat vond Richard altijd een prachtig moment. Het leek alsof die twee – en hij wist dat het absoluut niet zo was – helemaal op elkaar ingespeeld waren, alsof ze elkaars partner in de beroepsuitoefening waren. Hij luisterde en liet zijn eigen gedachten los.

'Je wilde zeggen dat je haar steeds verkeerd beoordeeld hebt. En, als je teruggaat naar je eigen woorden over haar dan weet je dat dat niet waar is. Over hem heb je steeds een heel duidelijke mening gehad en aan ons verteld. Over haar ben je steeds vaag gebleven gewoon omdat je, je eigen woorden, het niet wist. Je hebt haar nooit veroordeeld. "Ik weet het niet," kreeg ik vaak van jou te horen als ik probeerde haar rol duidelijker te krijgen. En ik weet dat ook Max in het allereerste begin heeft geprobeerd om voor zichzelf duidelijk te krijgen wat haar rol was en dat ook hij dat "Ik weet het niet," te horen kreeg. Ga dus nu niet beweren dat je haar altijd verkeerd hebt beoordeeld. Je hebt haar niet beoordeeld. Ben ik duidelijk naar jou toe, Richard?'

'Ja. Jullie hebben helemaal gelijk. Dank je, Max, dat je ingegrepen hebt.'

'Volgens afspraak, jongen, jij bent altijd heel duidelijk geweest en hebt me gezegd dat ik in moest grijpen als je te ver zou doordraven, en dat deed je volgens mij nu.'

'Goede afspraak, jongens,' was Jocelyn van mening.

Richard begon te glimlachen want hij had precies dezelfde afspraak met haar gemaakt toen hij voor de eerste keer bij haar op therapie kwam. Maar nu wilde hij toch verder. 'Maar … wat moet ik nu met dit beeld?'

'Het mag duidelijk zijn dat jouw verklaring over haar de juiste is geweest. Je wist het niet. Het was onduidelijk voor jou. De bijna altijd gevulde broodtrommel die ervoor zorgde dat jullie beiden vaak wel te eten hadden, en ook haar actie naar de politie toe op de dag dat Stan daar weg werd gehaald laten een beeld zien van iemand die zich toch … ' Jocelyn zocht naar woorden. Even wist ze het zelf ook niet. Het beeld van de vrouw was voor haarzelf ook heel erg onduidelijk. Ze was blij toen Richard haar tegemoet kwam met de woorden: "Het is moeilijk, nietwaar?"

'Ja,' zei Max, 'zoiets is heel erg moeilijk. Een ander mens beoordelen, zeker als je met grote tegenstrijdigheden van doen hebt zoals in dit geval, is heel erg moeilijk.'

'Laten we het er in elk geval op houden,' herpakte Jocelyn zich, 'dat zij tegenstrijdig is in dat wat wij nu van haar weten.'

'Ja.' Richard richtte zijn blik op Max. 'Weet jij al meer van haar?'

'We hebben de afspraak gemaakt dat ik pas iets bekend zou maken als ik over alle antwoorden zou beschikken. Toch?'

'Ja. Dat is onze afspraak en die wil ik eigenlijk ook zo houden. Maar … ' Zo zeker voelde Richard zich niet meer. De afspraak die hij gemaakt had met Max was duidelijk geweest en hij had het zelf zo voorgesteld. Max had nog allerlei mitsen en maren willen inbouwen maar daarvan had juist hij helemaal niets willen weten. En nu … wat moest hij nu? Dat wat hij nu wist over de broodtrommel bracht hem aan het twijfelen en natuurlijk ook haar gedrag op de dag dat Stan was opgehaald. Dat was ook al bijzonder geweest. Alles bij elkaar … hij wist het niet en verwoordde dat ook zo.

'Misschien is het goed dat Max en ik er samen even over praten,' stelde Jocelyn voor. 'Het is niet dat wij jou er buiten houden of zo maar … het is goed, zo denk ik, dat wij het er samen even over hebben. Vind jij het goed, Richard? Zeg het ons ook als jij het geen goed idee vindt en liever hebt dat wij er met z'n drieën over praten.'

'Jouw voorstel is prima. Maar … wat doe ik dan in de tussentijd?'

'Jo is vast en zeker in de keuken. Of bezig met een uitgebreid ontbijt of met haar nieuwe hobby waar ze maar geen genoeg van kan krijgen. Je weet de weg.'

En dat was waar. Hij wist inmiddels de weg in het huis. Hij kwam er vaak genoeg tenslotte. En dat niet alleen als cliënt van Jocelyn maar hij was er ook al een paar keer geweest samen met Max en Edith als die op visite waren geweest hier. De eerste keer hadden Stan en hij een rondleiding gekregen en daarom wist hij waar het atelier was en onderweg naar de keuken kon hij het niet laten om daar even naar binnen te gaan. Het was een en al ochtendlicht dat er binnenkwam door de glazen wand die uitkeek op het strand en het dak dat ook voor het grootste gedeelte uit glas bestond. Waarschijnlijk zat Jo hier heel vaak in de ochtenduren, zo kon Richard zich voorstellen. Hij liep langs een aantal schilderijen. Verschillende stijlen, zo had ze hem toen ook laten weten. Zelf kon hij helemaal niets op creatief gebied en daarom vond hij het allemaal heel erg knap wat ze maakte. Hij rukte zich los uit zijn overpeinzingen en ging verder naar de keuken. Daar zat Jo bij een tafel voor het raam. Ze was inderdaad met iets bezig. Hij kon haar rechterhand zien bewegen. 'Hoi,' groette hij haar. Even leek het alsof ze hem niet had gehoord en net toen hij nogmaals iets wilde zeggen, draaide ze zich naar hem om.

'Hé, Richard, wil je ontbijt?'

'Ik heb al wat gehad.'

'Kom, je gaat me toch niet vertellen dat een gezonde jonge vent als jij niet nog wat wilt! Bovendien zou het maar zo kunnen dat je je nu opgelucht voelt na je gesprek met Jocelyn en dat er ruimte is ontstaan of dat je gewoon weer zin hebt.'

Richard was naar haar toegelopen en keek naar wat ze aan het doen was. Hij zag een klein vierkant papiertje met afgeronde hoeken met daarop … tja … hoe noemde je zoiets. 'Wat ben je aan het doen?'

'Ik tangle.'

'Huh?'

'Dat zei ik ook toen ik het voor het eerst hoorde. Ik snapte er niets van.' En daarna begon ze uit te leggen.

Richard was naast haar gaan zitten en hoorde dat het een tekenmethode was die officieel Zentangle® heette en bedacht was door Rick Roberts en Maria Thomas. Het doen ervan noemden ze niet zentanglen maar gewoon tanglen. Het ging erom, zo kreeg hij te horen, dat je een bepaalde vorm van de basis af aan begon op te bouwen. En … 'Daar snap ik al niets van. Ik ben niet creatief. Ik kon vroeger alleen maar kleuren. Maar wel netjes binnen de lijntjes.'

Jo moest lachen. 'Jammer, zeg! Buiten de lijntjes kleuren is vaak veel leuker. Die lijnen beperken je zo.'

'Maar Zentangle is een methode, zo zeg je. En daar zullen dan toch ook wel weer regels voor zijn?'

'Een aantal eigenlijk. Een heel belangrijke is dat het niets hoeft voor te stellen. Een andere regel is dat je er plezier aan moet beleven en die vind ik het allerbelangrijkste. Bovendien zijn er zat mensen die tanglen bepaalde regels aan hun laars lappen. Je kunt regels dus heel goed tussen aanhalingstekens plaatsen. Zelf zal ik bepaalde regels altijd wel blijven hanteren omdat ze van alles met de filosofie erachter te maken hebben.'

Richard krabde zich met zijn linkerhand achter het linkeroor.

'Theorie, dude! Niet zo moeilijk kijken!'

'Maar dat soort dingen is altijd zo moeilijk.'

'Nee, juist niet.' Ze pakte een boek en liet hem een plaatje zien. 'Vind je dit mooi?' Een reactie duurde Joëlle te lang. 'Nou?'

'Ja. Het is heel mooi om te zien. Ik zie dat het abstract is en het hoeft dus niet iets voor te stellen, niet ergens op te lijken, en dan lijkt het makkelijker om te maken.'

'Dat vind ik ook. Zou je het zelf ook kunnen?'

Daarover hoefde Richard geen moment na te denken. 'Echt niet!' Zoiets was gewoonweg onmogelijk.

'De bedenkers van deze methode hanteren als motto "Alles is mogelijk, streepje voor streepje". Denk je nu anders over mijn laatste vraag?'

'Nee. Ik kan zoiets gewoon niet. Ik ben totaal niet creatief.'

Joëlle was nog niet van plan het op te geven. Ze pakte het boek er weer bij en sloeg het open in het begin. 'Kijk eens mee, als je wilt.'

Richard deed wat ze hem zei. Het boek was opengeslagen op de eerste echte pagina, na het voorwoord en de inleiding. Ze wees hem op de geschreven dingetjes onderaan.

'En dat? Kun je dat tekenen?'

'Nou ja … dat is niet zo moeilijk.' Het waren een stip, een streepje, een haakje waar je tekst tussen kunt plaatsen, een S-vorm en een rondje. Bovendien waren ze met de hand gemaakt en niet helemaal strak. Ook belangrijk voor hem.

'Dan kun je het. Dat is de overtuiging van de schrijvers van dit boek die ook de bedenkers van de methode zijn.' Nog steeds was er een denkrimpel in het voorhoofd van Richard te zien. Ze bladerde terug naar het plaatje dat ze hem eerder had laten zien. 'Richt je eens op dit gedeelte van deze tekening.' Ze wees het met de wijsvinger aan. 'Zou je dat kunnen tekenen?'

'Nee.'

'En ik ben ervan overtuigd dat je het wel kunt maar … en dat is de truc … je moet weten hoe het is opgebouwd. Bij Zentangle gaat het om allerlei patronen die opgebouwd zijn uit de lijntjes die ik je net liet zien. Steeds maar weer. Streepje voor streepje bouw je zo'n patroon op. En als je naar het totale plaatje kijkt zie je dat er meerdere patronen gebruikt zijn. Kijk maar.'

Opnieuw volgde hij haar vinger. En ja, nu zag hij dat het geheel opgebouwd was uit verschillende gedeelten. En dat zo'n gedeelte – Jo noemde het een segment –
ingevuld was met een patroon. 'En dat zou ik ook kunnen?'

Nog steeds klonk er groot ongeloof in Richards stem door, zo bemerkte ze. 'Ja.' Aan één woord had Jo genoeg.

Richard liet het even voor wat het was en kwam met een andere vraag: 'Het woord zen zit in de naam van deze methode maar zen heeft toch te maken met meditatie?'

'Ja. En daarom hebben ze ook heel duidelijk voor deze naam gekozen. Het is als het ware meditatief tekenen doordat je geconcentreerd alles stapje voor stapje doet.'

'Ik heb wel eens gelezen of gehoord dat je zen overal kunt doen. Dat het … ' even zocht hij naar de juiste formulering om het onder woorden te brengen '… je kunt alles zen noemen als je het maar doet met je aandacht er volledig bij.'

'Klopt. Je kunt afwassen zen noemen als je alleen maar bezig bent met de afwas en niet alvast denkt aan wat er na de afwas gaat komen of niet de dag nog eens doorneemt in je hoofd.'

'Lastig.'

'Ja. Kan ik me voorstellen. Maar het werkt wel heel bevrijdend. Je hoeft helemaal niets anders dan bezig te zijn met dat wat je onder handen hebt. Alleen maar bezig met de kopjes, het bestek, de borden in het teiltje met warm water.'

'Jullie hebben toch wel een vaatwasser?' liet Richard uitermate verbaasd horen.

'Echt niet! Dan mis ik een zenmoment!' Meteen barstte ze in lachen uit.

Richard kon niet anders dan ook lachen want haar lach werkte enorm aanstekelijk. 'Maar … sorry hoor dat ik blijf prat.. '

'Niet zo vaak sorry zeggen, Richard, nergens voor nodig. Je zit ergens mee en je vraagt ernaar. Heel goed juist.'

'Iets wat ik nog af moet leren, waarvoor ik ook bij Jocelyn kom.'

'Luister eens hiernaar,' ze stond op en liep naar een CD-speler op de buffetkast. Ze drukte er een USB-stick in en even later begon de muziek. Ze verstond er nog steeds niets was. Het was Nederlands, zo wist ze, maar het had voor haar net zo goed Zweeds, Deens of een heel andere taal kunnen zijn: gewoon niet te verstaan.

'Daar begrijp ik dus niets was,' liet Richard al weten voor het liedje helemaal uitgezongen was.

'Ik ook niet maar van de vertaling die ik gekregen heb van een vriendin van ons in Nederland weet ik dat het een geweldig mooie tekst is. Tenminste dat vind ik. Het gaat over loslaten. Vind je het goed dat ik het je opstuur?'

'Ja. Dat is goed. Maar nog even terug naar zen …gebruik je dat ook als je schildert?'

Jo was duidelijk in haar antwoord. Voor haar kon het niet anders, zo was ze van mening. Als ze schilderde werden subject en object één. Was er geen schilder, was er niet iets dat geschilderd werd, ging ze helemaal op in dat wat ze aan het doen was. En ja, dat was volgens haar zen. 'Maar vind je het leuk om eens samen met mij te tanglen?'

'Ik kan mijn rechterhand nog niet gebruiken.

'Geen probleem. Met links kan het ook.'

'Maar ik kan niet eens fatsoenlijk schrijven met links!'

'Geen probleem. Als je bewust gaat tanglen met je linkerhand zet je je hersenen flink aan het werk omdat ze ineens iets moeten doen dat ze nog nooit gedaan hebben. Een prima oefening. Bovendien zijn er genoeg mensen die af en toe tanglen met rechts en dan met links. Sommigen gebruiken er zelfs een dobbelsteen voor. Even is rechts, oneven links, of andersom natuurlijk. Nou?'

Haar opmerking over de dobbelsteen maakte hem aan het glimlachen vanwege zijn eerdere gesprek met Max maar zijn scepsis bleef. 'Wil je mij dat echt leren dan?'

'Anders had ik het niet gevraagd, dude! Ik wil het je heel erg graag leren. Voor mij is het ook leren want ik wil weten of ik dat wat ik weet ook kan overbrengen. Op jou dus. En het kan makkelijk genoeg. Je komt twee keer in de week bij Jocelyn. Als je je nou gewoon wat eerder laat brengen, dan leer ik het je. Steeds beetje bij beetje. En je zult zien dat je al snel zelf iets kunt maken. En haal nou eindelijk eens die denkrimpel uit je voorhoofd, dude!'

Haar laatste opmerking maakte hem opnieuw aan het lachen maar toen hij de keukendeur zag opengaan was er ook meteen weer het denken. Max en Jocelyn kwamen binnen en hij wist meteen wat hij hen wilde zeggen. Hij had een besluit genomen. Hij wilde toch iets over haar weten en vatte dat ook meteen in woorden.

Verbaasd keken de twee binnenkomers elkaar aan waarna Jocelyn het woord nam: 'Dat leek ons ook het beste, Richard. Maar als je helemaal niets wilt weten of toch meer dan dat, kunnen wij ons dat ook voorstellen.'

'Nee, dat is wat ik graag wil weten.'

Tot de volgende keer…



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, juni 2017
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 88
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 15:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 101 keer
Bericht Re: MORGENSTER door Lucky Eye » vrijdag 03 november 2017 10:43

Hoofdstuk 22

Victoria, British Colombia, Canada, vrijdag 4 juni, 00:12 uur

Taxichauffeur Steve Johnston had zijn dienst erop zitten en zoals altijd was het nadien met de collega's even naar de kroeg. Even een pilsje en dan ging hij naar huis waar niemand meer op hem wachtte. Vanavond zou het niet anders zijn. Hij zuchtte diep.

Steve liep het café met de naam 'Taxi Rank' binnen en het leek alsof zijn ogen meteen naar het grote tv-scherm in de hoek boven de bar werden getrokken. Twee vrouwen waren in een nieuwsprogramma met elkaar aan het praten. Het geluid stond uit, zo wist hij, want de gasten maakten teveel lawaai om het te kunnen horen. De balk onder in het scherm gaf echter een verkorte weergave van dat wat gezegd werd tussen beiden. Hij tikte een bekende van hem op de schouder en vroeg: 'Wie is die blonde, piepkuiken?'

'Op zoek naar een nieuwe vrouw, Opa Johnston?'

'Geen denken aan, piepkuiken, Sandra was mijn eerste, mijn enige en zal dat altijd blijven. Dat zoeken laat ik aan jouw generatie over. Maar wie is de blonde, Joe? Ik kan die kleine lettertjes in het scherm echt niet lezen.'

Joe las de tekst en begreep dat er het een of andere grote congres in de stad was. Een volgend nieuwsflits verscheen maar hij was niet voor één gat te vangen. Hij pakte zijn smartphone en tikte iets in dat hij had gelezen.

'Hè, wat doe je nou?' vroeg Steve ongeduldig.

'Rustig, Opa Johnston, ik zoek iets voor je op.'

'Met je telefoon?'

'Dit is meer dan een telefoon. Het is een smartphone.'

'En die is slimmer dan jij bent zeker!' Johnston gniffelde

Joe moest lachen. 'Nee, ouwe, het is een telefoon met een computer maar ik moet hem wel bedienen en zeggen waar hij naar moet zoeken. Kijk! Bedoel je haar?'

Steve keek naar het kleine schermpje dat Joe hem voorhield en inderdaad, dat was de vrouw die hij zo-even op tv had gezien. 'Ja. Dat is haar. Maar … wie is het?'

'Even verder zoeken.' Snel bewogen de vingers van Joe over de toetsen. 'Mrs. Carlier.'

'Oké, slimpie, mooi om te weten dat ze zo heet maar wie is Mrs. Carlier?'

Een nieuwe zoekopdracht werd geplaatst. Joe las gedeelten van de tekst voor die hij onder ogen had en vroeg daarna: 'Maar … wat wil je van haar?'

'Niets, piepkuiken, alleen maar geïnteresseerd,' zei Johnston. Hij bedankte Joe, klopte hem op de schouder en ging met zijn biertje aan een tafeltje zitten in een rustig hoekje. Mrs. Carlier zo dacht hij bij zichzelf. Ze was duidelijk ouder geworden maar hij had haar herkend. Een gezicht vergeten deed hij nooit.

Zijn glas was leeg en het was tijd om naar huis te gaan. Op de stoep voor het café haalde hij zijn telefoon, door de piepkuikens een koelkast genoemd, uit zijn broekzak. Ook pakte hij het visitekaartje van de private investigator die bij de taxicentrale was geweest uit zijn borstzak. Met zijn leesbril op het puntje van zijn neus las hij het nummer en tikte dat in op de toetsen. 'Met Steve Johnston,' sprak hij toen aan de andere kant werd opgenomen. 'Ik weet wie het is.'


***

Het weer was half juni prachtig. Richard lag uitgestrekt op een luchtbed in het water van het zwembad bij het huis van de Drummonds. Volgens iedereen die hij had gesproken over het weer was het uitzonderlijk mooi dit jaar. Richard vond het prima. Hij genoot er volop van en was al flink bruin. Eerder had hij rustig wat gezwommen maar nu wilde hij zich lekker laten opdrogen in de zon. Ook Stan genoot van het zwembad en lag er zodra het maar even kon in. Het strand boeide hem ook enorm en dat vooral omdat Nathan hem had leren surfen. Richard had het nog niet aangedurfd om op een surfboard te gaan staan. Dokter Jarvis had hem nog niet ontslagen van controle. De pijn in zijn ribbenkast was volledig verdwenen. Hij kon al weer hardlopen zonder dat het pijn deed. Vanwege zijn arm hield ze hem echter nog steeds in de gaten. Hij kon hem optillen en op schouderhoogte krijgen. Verder wilde het nog niet. Bovendien had hij nog moeite met het stevig vastpakken van dingen. Een directe aanleiding was er volgens haar niet en op de MRI die gemaakt was waren geen afwijkingen te zien geweest. Fysiotherapie en oefeningen om dagelijks te doen wierpen nu, zo had hij gemerkt, wel vrucht af. Zelf had hij opgemerkt, en ook aan zijn arts doorgegeven, dat de beweeglijkheid van zijn arm minder werd als hij moe werd en als hij te veel aan het denken was geweest.

Nog steeds maakte hij veel gebruik van de mogelijkheid om van zich af te praten. Aan drie personen wist hij dat hij alles kon toevertrouwen: Max, Edith en Jocelyn. Hij had zich aangeleerd – zij het met de nodige moeite – dat hij zodra er iets opkwam er meteen over praatte. Edith was vaak de klos omdat zij het meest thuis was. Jocelyn zag hij twee keer in de week op afgesproken tijden: therapie. Het was al een paar keer gebeurd dat hij op school ineens moest praten. Dan ging hij naar het kantoor van Max. Als die er was kon hij vaak meteen zijn ei kwijt. Was Max er niet, dan bracht mevrouw Lopez hem naar huis. Met Jo tanglede hij en dat gaf een enorm stuk ontspanning. De eerste keer had hij gevraagd om een stukje gum en een liniaal. Beide had ze hem niet gegeven. Volgens hem zou het resultaat een stuk beter worden met die twee attributen. "Je bent Canadees. Spreek je Frans?" had ze gevraagd. Een bevestiging van zijn kant was gevolgd. "Le mieux est l'ennemi du bien", had ze bijna plechtig gezegd en hij wist wat het betekende en ook van wie de uitspraak was. De betekenis was 'Beter is de vijand van Goed' en Voltaire had het uitgesproken. Volgens Jo waren heel veel mensen bang dat ze het niet goed genoeg zouden doen, en daarom hadden ze een gummetje nodig om een foutje weg te halen en een liniaal om in elk geval de lijnen recht te krijgen. Het bekende streven naar perfectie dat volgens haar de doodsteek voor het plezier was. En dat laatste … dat kon hij best begrijpen eigenlijk. En … het zou ook zomaar het einde van een leuke nieuwe hobby kunnen zijn, zo had hij gedacht en haar gezegd. Want … wat als je volgens jezelf nou eens een perfecte tangle gemaakt had. Wat dan? Nooit zou het meer beter worden dan die perfecte en … tja … dan kon je wel stoppen dus. Ze had hem diep in zijn ogen aangekeken en vervolgens haar armen om hem heen geslagen en geknuffeld. "Je bent geweldig wijs!" had ze hem in zijn oor gefluisterd. Maar toch … om het zo goed mogelijk te doen had hij zich heel bewust voorgenomen om zich te richten op dat wat hij aan het doen was en het niet te vergelijken met het werk van Jo. Hij tanglede niet alleen tijdens zijn niet-betaalde lessen maar ook thuis en beleefde er plezier aan. De vertaling van het Nederlandse liedje dat ze hem had laten horen, kende hij uit zijn hoofd. Het was een prachtige tekst. Maar … het helemaal kunnen toepassen vond hij nog wel moeilijk. Ook dat zou hij, zo was hij van mening, moeten leren en wel streepje voor streepje.

---

ALS JE LOS BENT…

Als je los bent van jezelf,
los van je verleden…
Als je los bent van de angst
op een dag niet meer te zijn…
Als je status niet meer telt…
Als je los bent van je geld
en los van schone schijn,
dan zie je toch weer nieuwe dingen
hoor je overal muziek in,
je muzikaliteit voorbij…
kun je blij zijn met de regen
of met een goeie paraplu…
kun je leven in het 'nu'…

Als je los bent van jezelf,
en je zorgen om de toekomst…
Als je los bent van de angst
voor onbestemde pijn…
Als je stil bent en je kijkt
naar alles tegelijk
en je niets meer hoeft te zijn,
dan hoef je niemand meer te volgen,
ben je zelf je eigen boek,
heb je niets meer te verliezen,
vind je zonder veel gezoek…
kun je lachen om je tranen
en krijg je tranen van de lach…
leef je nu van dag tot dag…

Als je los bent van jezelf
los van alle mooie praatjes…
Als je los bent van je denken,
van 'hoe red ik mijn gezicht?'
Als je los bent van wat moet,
geen woord dat er nog toe doet
en je bent je eigen licht,
dan zing je zelf je eigen liedjes,
raak je nooit meer van de wijs,
zie je van alles in de verte,
maar ook de schoonheid van de reis,
zie je telkens als je loslaat
na elk eind weer een begin…
krijgt alles zijn eigen zin!

Tekst en muziek: Chris Winsemius

---

Hij was blij met de hem geboden mogelijkheden en greep ze met beide handen aan. De woede – die hij heel vaak nog voelde – wilde hij onder controle zien te krijgen. Met de twijfel – aan van alles en nog wat – had hij meer moeite. En ja … dan was er nog dat ene … dat ene dat hij …

Het onderzoek dat Max deed naar het verleden van Stan vorderde gestaag zo had hij het idee want regelmatig lagen er grote enveloppen van onderzoeksbureaus op het tafeltje in de hal. Vrijwel meteen in het begin had hij voorgesteld dat er pas iets onthuld zou worden als alle gegevens binnen zouden zijn. Hij wilde geen halve antwoorden. Daar had helemaal niemand iets aan. Bij één gelegenheid waren ze daarvan afgeweken: die ochtend of beter gezegd nacht toen hij en Max naar Jocelyn en Jo gereden waren. Toen had hij gevraagd of alles goed met haar was. Het antwoord was geweest dat zij bij hem weg was en dat het naar omstandigheden goed ging. Ze was opgevangen door familie. Dat er familie van haar was had hem verbaasd. Maar … dat hadden meer dingen die hij te weten was gekomen over haar. De broodtrommel, de door haar afgegeven verklaring bij de politie en toen dat. Verklaren kon hij het nog steeds allemaal niet, maar – zo had Jocelyn hem geleerd – dat hoefde ook niet. Niet nu. Daarvoor zouden er antwoorden moeten komen, eventueel van haar kant. En … hij wist niet of hij op haar antwoorden zat te wachten..

Ineens schrok hij op uit zijn overpeinzingen. Een plons werd gevolgd door een enorme golf water over hem heen en zijn voornemen om dit keer eens opgedroogd uit het zwembad te komen ging ten onder. Zeker toen Stan hem van het luchtbed kieperde om hem daarna meteen onder water te duwen. Zich verzetten deed hij niet. Stan zou dan zijn grote, sterke armen om hem heen slaan om zijn greep op hem te verstevigen en dat voelde vast niet prettig. Dus liet hij zich onderduwen en probeerde hij zich te redden met de lucht die nog restte in zijn longen. Toen zijn broer hem losliet schoot hij bliksemssnel naar de oppervlakte om daar zijn longen vol te zuigen.

'Had ik je mooi te pakken, hè!'

'Ja, dat had je, broertje,' kreeg Richard uit zijn mond nadat hij nog wat lucht had gehapt. 'Maar niet leuk, Stan! Ik was bijna droog, man!'

'Nou en? Er zijn handdoeken genoeg hoor!'

De logica was duidelijk. Inderdaad, handdoeken genoeg dus waarom zou je droog uit het zwembad willen komen? 'Was het leuk vandaag voor jou?'

'Ja. Er was iemand die me allerlei vragen heeft gesteld. Maar ik wist niet alles hoor.'

'Dat hoeft toch ook niet?'

'Jij weet wel altijd alles.'

'Nee, dat is niet waar. Ook ik weet niet alles.'

'Maar wel veel. Meer dan ik weet.'

'Dat is niet belangrijk, Stan,' zei Richard en zwom naar hem toe.

'Echt niet?'

'Nee, echt niet!' Richard voelde hoe Stan zijn armen om hem heen sloeg maar wel voorzichtig. 'Kennis is iets wat niet belangrijk is. Veel belangrijker is hoe je als mens bent, Stan. En jij bent een goed mens.'

'Vind je?'

'Ja!' Richard wijdde bewust niet uit. Soms was een kort en duidelijk antwoord veel beter en in dit geval volgens hem ook. Het zou waarschijnlijk geen nieuwe vragen oproepen bij zijn broer en dat deed het ook niet, dit keer. Wel zorgden de armen om hem heen er toen ineens voor dat hij opnieuw kopje onder gaan. Proestend kwam hij even later weer boven en dat tot grote schik van Stan.

'Hahaha, die zag je niet komen, hè?'

'Je bent een plaaggeest, Stan!'

'Ja, leuk hè!'

'Ja, leuk hoor! Richard zuchtte eens diep. Stan deed een nieuwe poging zijn armen om hem heen te slaan maar dit keer ontkwam hij en zwom snel naar de kant om zich daar op het droge in veiligheid te brengen. 'Jammer, broertje, een andere keer weer. Ik ga me douchen.'

'Ik wil eerst!' riep Stan.

'Bekijk het maar, bro! Ik ben sneller dan jij!' Richard rende snel het huis in en het was aan zijn razendsnelle reflexen te danken dat hij Max niet ondersteboven liep.

'Ho ho! Wat een haast!'

'Sorry, Max. Ik probeer aan dat wilde beest van een broer van mij te ontkomen.'

Max glimlachte want achter Richard verscheen de grote, eveneens kletsnatte, gestalte van Stan. 'En dat is je niet gelukt want ik heb je opgehouden.'

'Euh.'

'Dank je, Max. Nu kan ik lekker eerst onder de douche.' Snel maakte Stan gebruik van Richards verwarring en glipte langs de twee anderen het huis in.

'Laat hem maar, Richard, dan hebben jij en ik even tijd om met elkaar te praten.'

'Heb je je laatste gegevens binnengekregen?'

'Nee. Jammer genoeg nog niet. Het schiet op. Binnenkort hoop ik op nieuwe ontwikkelingen. Loop je even mee naar mijn kamer?'

'Ja. Ik droog me even snel af en kom dan naar je toe.' Hij haastte zich weg.

In hun kamer hoorde hij Stan zingen onder de douche. Hij vond het mooi om te horen. Vroeger thuis had hij dat nooit gedaan. Sinds ze hier waren was hij dat gaan doen. Een teken dat het goed met hem ging. Bovendien kon hij goed zingen, zo vond Richard. Hij zuchtte opnieuw. Hij pakte een handdoek en droogde zich af om daarna een badjas aan te trekken en naar de kamer van Max te gaan. Wat zou hij willen bespreken? Ging het over de laatste test die Stan vandaag gemaakt had en de rapportage daarover binnenkort?

'Ga zitten, jongen,' zei Max toen hij binnenkwam. Hij wachtte tot Richard zat en stak toen van wal. Er was iets dat hij met de jongen moest bespreken maar voor hemzelf was het allemaal niet duidelijk. Het was iets dat Edith had opgemerkt. En zij vond dat hij er met Richard over moest praten. Zijn voorstel dat zij het met hem bespreken zou had ze afgewimpeld met de woorden dat hij beter van de tongriem gesneden was dan zij. En ja, misschien was dat ook wel zo maar een gesprek over iets beginnen dat hij zelf niet had geconstateerd, dat hem niet was opgevallen, vond hij wel heel moeilijk. In zijn opening verwoordde hij dit allemaal. Hij had het nooit een probleem gevonden om een gesprekspartner te laten zien dat hij ook niet alles wist. Dat hij soms volledig in het duister tastte. Het was niet een teken van zwakte, zoals men vaak dacht, maar veel meer een openheid die er heel vaak toe leidde dat degene met wie je in gesprek was zich opende. En het leek erop dat Richard dat ook zou doen. 'Herken je het, Richard?'

'Ja.' Opnieuw volgde een diepe zucht.

'Kun je het me uitleggen?'

'Ik weet niet of je het zult kunnen begrijpen.'

'Dat is niet van belang. Zo denk ik.' Max zag op het gezicht van Richard dat hij totaal niet begreep wat hij met zijn woorden bedoelde en lichtte het toe met een voorbeeld. 'Toen je mij vertelde dat …' heel zorgvuldig omzeilde hij het woord dat de jongens nooit gebruikten, 'dat hij Stan en jou terroriseerde kon ik dat ook niet begrijpen. Het ging mijn begrip volledig te boven omdat ik zelf vader ben en me niet kan voorstellen dat ik me ooit zo tegenover mijn kinderen zou gedragen. Desalniettemin wist ik dat ik iets kon betekenen voor jou. Voor jou en Stan. Ik sta, al zeg ik het zelf en ik wil mezelf absoluut niet ophemelen, open voor heel veel dingen. Ben ruim van begrip en niet geneigd snel dingen af te keuren of te veroordelen. Dat laatste zeker niet. Het is niet aan mij om een oordeel over iemand te vellen.'

'Maar stel nou eens dat het vreselijk is wat ik je zou vertellen. Wat dan?'

'Dan moeten we samen eens kijken hoe we ermee om kunnen gaan,' gaf hij zijn oprechte mening weer.

'Maar moeten wij hier dan weg?'

De blik op het gezicht van de jongen drukte ware verschrikking uit. Het verdriet, de angst die op het jeugdige gezicht te lezen waren spraken boekdelen en maakten dat Richard eensklaps vele jaren ouder leek. Deze knaap liep nog steeds met veel te veel dingen in zijn hoofd rond. Dingen die hij niet met anderen wilde bespreken, zo concludeerde Max. Hij kon nog steeds niet zover komen om alles met anderen te delen, laat staan eindelijk eens iets te vertellen dat hem en hem alleen aanging. Maar op datzelfde moment schoot hem ook iets anders te binnen. Had Richard in zijn eerste sessie met Jocelyn niet gezegd dat hij een geheim had? Zou dat wat Edith meende gezien te hebben daarmee te maken hebben? Zou hij dat woord laten vallen? Lang overwegen hoefde Max niet. 'Heeft het te maken met het geheim dat je hebt, waarvan je eerder tegenover Jocelyn aangaf dat je zoiets had?'

'Ja.' Voor Richard voelde het alsof de bodem onder hem weg viel en dat terwijl hij nog helemaal niets gezegd had over de inhoud van dat geheim. Er was nog niets onthuld en toch voelde het alsof hij in adamskostuum tegenover Max stond. Naakt en kwetsbaar als op de dag van zijn geboorte. En wat … wat als hij het zou vertellen? Hij wilde er niet aan denken. Hij kon het gewoon niet vertellen en toch voelde ook dat niet goed. De laatste tijd had hij er heel veel aan moeten denken. Gewoon omdat hij zich goed voelde en dat … dat had er waarschijnlijk voor gezorgd dat zijn pantser af en toe wat afgebrokkeld was, dat hij de ophaalbrug die hem altijd had beschermd had laten zakken, want anders had Edith nooit iets kunnen opmerken. En nu? Wat nu?

'Nee. Nooit, Richard.'

Richard schrok op uit de gedachten die hem bestormd hadden. Die het veilige kasteel dat hij om zich heen had opgebouwd aangevallen hadden.

Max zag dat dat wat hij gezegd had niet begrepen werd. 'Het is een antwoord op jouw vraag, jongen. Jij en Stan hoeven hier niet weg. Wat jouw geheim ook is, jullie zijn hier veilig. Jouw geheim is hier veilig. Jullie mogen weg als jullie dat willen maar alleen als jullie het daar aan toe hebben en wij er zeker van zijn dat jullie een goede plek hebben om te wonen en dat jullie in staat zijn om voor jezelf te zorgen. Eerder lijkt ons dat niet verstandig.'

Richard voelde tranen prikken. Weer voelde hij die onmetelijke liefde in de woorden die Max sprak. Verdomme! Waarom moest hij nou zowat weer janken! Hij wilde dat niet! Hij … verdomme! In de afgelopen weken had hij heel veel met Max en Edith gepraat. Alle ellende van thuis was inmiddels wel voor het voetlicht gekomen. Het getreiter. Het gesar. De uitdagingen. Dat ene moment dat hij het niet langer gepikt had dat hij Stan steeds maar weer kleineerde en hem werkelijk een aantal slagen had verkocht met zijn honkbalknuppel. Het was hem zo gemakkelijk afgegaan dat hij er later enorm van was geschrokken. Maar het was noodzakelijk geweest. Het kon niet anders. Hij moest op dat moment laten zien dat er een grens was bereikt omdat Stan eraan onderdoor zou zijn gegaan. Maar nu … wat nu … moest hij het Max vertellen?

Max bleef Richard aankijken en zag de grote aanvechting in hem. Hij wist dat de jongen een keuze aan het maken was maar ook dat hij het daar vreselijk moeilijk mee had. Had hij nog een handreiking nodig? Of zou het er zonder verdere hulp van zijn kant op eigen kracht uitkomen? Hij wist het niet. Wist ook even niet wat wijs was om te doen op dit moment. Toen het hem te machtig werd, gooide hij het over een andere boeg. 'Weet je nog steeds zeker dat je niets van het onderzoek tot nu toe wilt weten? Dat je wilt wachten tot ik alle gegevens binnen heb?'

'Ik weet niets meer zeker, zo voelt. Het voelt alsof ik loop op flinterdun ijs en het ijskoude, donkere water eronder mij naar beneden dreigt te trekken. Ik … ik ben bang. Bang voor alles. Ik val op jongens, ben homoseksueel, een homo. Zo, nu weet je het.'

Tot de volgende keer…



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, juni 2017
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 88
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 15:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 101 keer
Bericht Re: MORGENSTER door Lucky Eye » donderdag 09 november 2017 15:26

Hoofdstuk 23

Diverse gevoelens overvielen Max tegelijkertijd op het moment dat Richard zijn verklaring aflegde. Enerzijds was er, hoe vreemd het wellicht ook klonk, een soort van blijdschap. Het was volgens hem, hij kon er naast zitten want hij had zo ontzettend veel met de jongen gepraat, de allereerste keer dat Richard iets heel persoonlijks over hem zelf gezegd had. Iets dat alleen van hem was. Meestal waren de gesprekken gegaan over wat er bij hem thuis was gebeurd aan ellende. Situaties waar hij en Stan midden in hadden gezeten. Maar dit keer kwam het van diep van binnen bij Richard. Aan de andere kant was er ook zoiets als verbazing want hoe kwam de jongen erbij dat dat een reden zou kunnen zijn om hem op straat te zetten? En dan waren er ook nog verwondering en teleurstelling. Waren hij en Edith niet duidelijk genoeg geweest? Hadden ze niet goed genoeg benadrukt dat ze vooral open waren? Maar … hij wist ook dat hij nu voorzichtig zou moeten zijn met een antwoord. Richard mocht absoluut niet het gevoel krijgen dat hij iets fout had gedaan. Dat zou hem kunnen afschrikken, als het ware. Zijn woorden heel zorgvuldig kiezen was dan ook geboden. 'Oh. En denk je dat wij je daarom het huis uit zouden sturen?'

'Zou toch kunnen.' Richard boog zijn hoofd en keek naar zijn handen.

Met wie rekende de jongen? Op grond waarvan, van welke ervaring dacht hij dat zoiets mogelijk was? 'Richard, wil je me aankijken alsjeblieft?' Max zag hoe Richard zijn hoofd ophief en hem aankeek. 'Dank je. Dit praat beter zo. Ik kan me je twijfel en angst voorstellen. Je bent heel anders opgevoed dan dat Edith en ik onze kinderen hebben gedaan.'

'Als hij het geweten zou hebben, zou hij me echt doodgeslagen hebben. Altijd maar weer dat eeuwige gepreek over een man moeten worden. Hij noemde me na dat debacle met dat verdomde Canadian Football van hem een mietje! Als hij het geweten had dan … '

'Wij zijn anders, Richard. Wij zijn niet jouw …' met moeite wist hij te voorkomen dat hij het woord zou gebruiken dat de jongens nooit gebruikten. 'Wij zijn anders dan hij, Richard! Wij houden van jou en van Stan en het maakt voor ons helemaal niet uit dat jullie niet onze eigen kinderen zijn. Wat zeg ik? Jullie zijn onze eigen kinderen wel! We hebben op onze oude dag twee prachtige nieuwe zoons gekregen en noemen hen onze kinderen omdat wij van hen houden! Hoor je me, Richard! Wij houden van jullie!'

Richard zag de tranen die bij Max over zijn gezicht liepen en begon zelf ook te huilen. Te huilen omdat hij Max verdrietig had gemaakt.

'En ga je nou niet schuldig voelen omdat ik aan het huilen ben! Laat dat, Richard! Ik weet inmiddels precies hoe jij je voelt nu. Je voelt je schuldig. Laat dat!'

'Maa… '

'Nee, ik huil omdat ik ontroerd ben. Niet omdat jij me aan het janken hebt gemaakt. Het is niet jouw schuld! Zoek niet steeds de schuld voor van alles en nog wat bij jezelf! Ik weet dat het de overlevingsstrategie is die jij je hebt moeten aanleren maar het is niet waar! Steeds als er bij jou thuis iets fout ging zocht jij de schuld bij jezelf om scherp te blijven, om ervoor te zorgen dat het niet opnieuw fout zou kunnen gaan maar het is niet waar! Je hebt niet aan alles schuld! En zeker niet aan dat gejank van mij!' Max haalde zijn zakdoek te voorschijn, droogde zijn ogen en snoot luidruchtig zijn neus.

'Maar waarom huil je dan?'

'Omdat liefde er soms voor zorgt dat je moet huilen. Ik houd van jou en vind het vreselijk dat jij je zo rot voelt op dit moment. Je omschrijving van lopen op flinterdun ijs en het koude, donkere water dat aan je trekt, gaf me kippenvel. Daarom huil ik, Richard. Liefde maakt dat je je betrokken voelt bij iemand en dat voel ik me dus ook bij jou. Liefde is prachtig maar tegelijkertijd maakt het je ook zo vreselijk gevoelig.'

Richard knikte. Hij wist er alles van. Het verscheurde je.

'Je begrijpt wat ik bedoel?'

Opnieuw knikte Richard.

'Dan zul je je waarschijnlijk ook heel goed kunnen voorstellen dat ik doorvraag want ik kan me niet voorstellen dat het feit dat jij op jongens valt jouw geheim is. Of je gehele geheim is. Edith en ik hebben je verteld over onze kleinzoon Marc. Hij is ook homo. Net als jij dus. En we hebben je verteld dat hij, toen hij bij ons woonde, zijn coming out had. Dat wij die, onbewust van wat er precies speelde, uitgelokt hebben omdat we voelden dat hij met iets zat en er bij hem op aangedrongen hebben open naar ons toe te zijn. We hebben toen geen druk gezet. Alleen maar aangeboden dat wij een luisterend oor konden bieden als hij met iets zat. We wisten ook niet dat het zoiets was. Wisten wij veel? We zagen alleen maar dat hij niet goed in zijn vel zat. Dat hij niet zichzelf was. Natuurlijk is jouw situatie anders. Heel anders. Maar toch … toch had je kunnen weten dat wij jou en Stan daarvoor nooit de deur zouden wijzen.'

'Ik weet het. Er is meer … maar … ' Weer boog Richard zijn hoofd. Kon hij het werkelijk vertellen? Zouden ze Stan en hem niet alsnog op straat zetten? 'Maar wat als het nou iets is dat jullie niet kunnen tolereren?'

'Richard, wij houden van jou en Stan. Ik heb niet een van mijn kinderen ooit de deur gewezen. En geloof me ze hebben het, vooral de jongens, soms behoorlijk bont gemaakt. En ik zal dat ook nu niet doen. Nooit zal ik dat doen! Mijn kinderen, moeten zich hier thuis kunnen voelen en dat betekent dat Edith en ik kunnen schuiven. Inschuiven. Ruimte kunnen maken ook als onze kinderen, kleinkinderen, jij en Stan, Nancy en Nathan, onze vrienden heel anders zijn dan wij. Maar … geloof me … ik heb het idee dat wij bij dat wat jou dwars zit helemaal niet zo veel ruimte hoeven te maken. Weet je zeker dat je niet wilt weten hoe ver het onderzoek inmiddels gevorderd is?' probeerde hij opnieuw.

'Ook dat weet ik niet. Het voelde goed om pas aan het eind de totaaloplossing aangeboden te krijgen maar … ik weet helemaal niets zeker meer.' Hij legde zijn handen op zijn hoofd en verborg zijn gezicht achter zijn armen. 'Niets weet ik meer!'

'Een goed punt om verder te gaan, lijkt me. Als je koffiemok helemaal leeg is, kun je er weer nieuwe koffie ingieten.'

Richard liet zijn armen zakken. Ja. Dat was een mooie opmerking. Al die jaren lang had hij helemaal vol gezeten van dat ene. Dat ene dat niet goed was. Dat niet kon. Dat niet mocht. Vol tot aan de rand. Zo vol dat het dreigde over te stromen en hem te verdrinken. 'Ik … ik zal het vertellen. Nee, ik wil het vertellen. Het is goed … ook al is het heel erg moeilijk om te vertellen … dat ik het eindelijk aan iemand vertel. Maar … niet alleen aan jou. Edith moet er bij zijn en Nancy ook. En ook Jocelyn, lijkt me.'

'Goed. Ik kan me jouw keuze heel goed voorstellen. Je hoeft het zo maar één keer te vertellen en voor iedereen is het dan ook meteen duidelijk.'

Richard knikte. Max begreep het zoals altijd meteen goed. Niet een doorvertellen van een verhaal dat hij gedaan had aan Max maar alles uit de eerste hand. Niet dat het makkelijk zou zijn. Vier mensen die naar je luisterden was wellicht moeilijker dan één. Maar toch … toch was het het beste om te doen. Nou ja … wist hij veel.

'Okè,' smeedde Max het ijzer toen het heet was en gaf hij Richard geen kans om zich alsnog te bedenken, 'dan gaan we nu meteen iets regelen.'

'Maa… '

'Nee, niets maar. Geen bedenkingen, geen uitstel meer,' zei hij met een glimlach op zijn gezicht en een knipoog naar Richard. 'Als jij je gaat douchen en aankleden, dan zorg ik ervoor dat Nancy en Nathan hierheen komen. Nathan en Stan gaan dan naar de bioscoop maar houd er wel rekening mee dat ze dan een actiefilm uitkiezen om te kijken.'

Richard moest ondanks alle ellende die hij nog steeds voelde lachen.

'En wij eten dan dadelijk pizza uit de oven.'

'Maa… ' probeerde Richard nog een keer.

'Niets te maren, jongen. Je hebt een enorme stap voorwaarts gezet en die gaan we nu niet meer blokkeren. Nergens mee. Mee eens?'

'Ja,' zei Richard, zij het met de nodige aarzeling diep van binnen maar er toch van overtuigd dat het goed was om nu door te pakken.


* * *

Drie kwartier later zaten ze met z'n vijven in de studeerkamer van Max. Richard en Nancy op de bank ieder in een hoek en de Drummonds en Jocelyn Harper in fauteuils tegenover hen. Edith had de pizza's in stukken gesneden en opgediend en ze hadden afgesproken die eerst te zullen opeten. "Eerst eten en dan praten", zo had ze gezegd. Richard was als laatste klaar met het eten. Hij had heel erg lang zitten treuzelen steeds. Hij voelde zich absoluut niet op zijn gemak. Hij vroeg zich af of zijn besluit om dit te willen bespreken wel zo'n goed idee was geweest. Het leek alsof hij voor het eerst in zijn leven echt bang was. Thuis was hij dat ook wel vaak geweest maar … dat was toch anders geweest. Het voelde nu als een vreemd, onwerkelijk gevoel waarmee hij zich geen raad wist. Terwijl hij zijn laatste happen nam, informeerde Max de dames over dat wat Richard die middag met hem besproken had. Ook gaf hij heel duidelijk zijn eigen gevoelens weer. Dat hij, ook namens Edith, gezegd had dat de jongens hun kinderen waren.

'Je had het niet mooier, niet beter kunnen zeggen, lieve Max,' beaamde ze de woorden van haar man volledig.

'En nu, nu gaan we verder,' zo zei Max toen ook Richard klaar was met eten, de borden weggezet waren op zijn bureau en de koffie was ingeschonken. 'Verder na een onderbreking omdat Richard graag wilde dat jullie er bij zouden zijn als hij verder zou gaan,' zei hij met een knikje van zijn hoofd in de richting van de dames.

'Ik breek even in,' voorkwam Jocelyn dat of Max verder zou gaan met een inleiding of dat Richard zou gaan beginnen met zijn verhaal. 'Ik ben heel blij dat Richard vanmiddag eindelijk iets wat heel belangrijk is voor hem heeft laten zien aan Max en dat hij dat nu via Max ook met ons heeft gedeeld. Heel belangrijk. Heel moeilijk ook en ik begrijp dat wat nu komen gaat mogelijk nog moeilijker voor hem is om te vertellen. Praten is belangrijk. Gehoord worden ook. Dit is niet een therapeutische sessie. Laten wij ons als toehoorders, als het kan, onthouden van commentaar tot Richard klaar is met praten. En ik weet het … als er emoties mee gaan spelen … is dat heel erg moeilijk. Laat je dan gewoon gaan. Laat mijn woorden dan voor wat ze zijn, woorden en niet meer dan dat. Mijn rol is dezelfde als die van jullie: een vriend van Richard.' Even viel ze stil om daarna toch nog het een en ander toe te voegen. 'En als er vragen opkomen als Richard aan het vertellen is … dan … nou ja … stel ze gewoon want ik denk dat het voor hem belangrijk is dat wij goed snappen wat hij ons duidelijk wil maken. Hoewel ik hier dus niet ben als therapeut en ik ook niet gebombardeerd wil worden tot gespreksleider ben ik wel van plan om op de rem te trappen als dat nodig is. Als ik van mening ben dat het gesprek een verkeerde kant op gaat, of als ik merk dat wij onszelf verliezen in het gesprek door emoties of iets anders, geef ik dat aan en vraag ik jullie om even een adempauze te nemen. Jullie kennen allemaal het hulpmiddel van het ademanker en daar zal ik jullie dan aan herinneren.'

'Dus eigenlijk zijn er gewoon geen regels,' vatte Nancy samen wat zij ervan had begrepen.

'Gelukkig heb jij veel minder woorden nodig dan ik, Nancy,' antwoordde Jocelyn glimlachend.

'Oké, dan ga ik beginnen. Bedankt dat jullie er allemaal zijn. Met elkaar hier is het gewoon gemakkelijker,' begon Richard. 'Ik zou alles aan Edith en Max kunnen vertellen maar dan moet ik het later nog een keer of wat gaan vertellen en …nou ja … Ja. Ik ben in de war. Ik voel me enorm beroerd en weet nie… '

'Stop dan even, Richard, dan haal ik iets voor je op,' zei Edith en kwam meteen in de benen.

'Gebruik je ademanker, Richard,' stelde Jocelyn voor. 'Je weet uit onze eerdere gesprekken hoe dat werkt en hoe dat vaak helpt. Het zorgt ervoor dat je erbij kunt blijven.'

Heel bewust concentreerde Richard zich op zijn ademhaling en voelde al snel dat hij rustiger werd. Toen Edith terug was kreeg hij een glas water van haar en hij wist dat ze er iets in gedruppeld had. Iets dat hij ook de eerste avond hier van haar gekregen had en ook later vaak als zij het nodig achtte. 'Dank je.' Hij nam een paar kleine slokjes en hield het glas daarna in zijn hand. 'Dit helpt echt,' zo zei hij tegen Nancy. 'Het maakt me rustiger en … dat heb ik nodig.' Hij zuchtte. 'Het verhaal van Stan en mij is nog niet uit. Niet na alles wat ik jullie tot nu toe verteld heb. Er is meer te vertellen nog. Ik heb al heel veel verteld. Jullie weten al heel veel van mij en … zo langzamerhand ben ik zelf de draad kwijt. Ik weet niet meer precies wat ik wel of wat ik niet gezegd heb. En als ik ga praten kan het zijn dat er dingen voorbij komen die ik al gezegd heb, die jullie al weten. Neem het me alsjeblieft niet kwalijk als ik me weer eens zelf herhaal.'

'Je moet het vertellen zoals jij wilt,' gaf Nancy haar mening weer, 'zoals goed voor jou is, Richard. Dus maal alsjeblieft niet om dingen die je als eens verteld hebt. Doe het zoals het voor jou goed is.'

'Dank je, Nancy.' Hij pakte haar hand en kneep erin.

'Dit wat ik nu wil gaan vertellen is wel het allermoeilijkste voor mij om te vertellen ooit. Max heeft me overtuigd van de liefde die jullie voor Stan en mij voelen maar toch … toch blijft het een moeilijk onderwerp. Ik denk dat er mensen zat zijn die het zouden afwijzen en veroordelen en dat op heel verschillende gronden. Ik weet dat jullie niet oordelen, dat jullie houden van, van Stan en mij houden en dat voelt ontzettend goed. Zo ontzettend goed dat ik zo weer zou kunnen gaan huilen omdat ik dat niet ken. Nooit hebben ze van Stan of mij gehouden. Er was altijd alleen maar geschreeuw, geruzie, gedonder in de glazen. Altijd en eeuwig hetzelfde liedje. Liefde? Dat kenden ze niet. Misschien naar elkaar toe maar daar zagen we ook helemaal niets van. Ik … nee … laten we het niet over hen hebben. Elk woord over hen gesproken is zonde van de tijd.'

'Maar, als je het nodig hebt blijf dan wel over hen praten, Richard,' vulde Jocelyn aan. 'Ze zijn er nog steeds. Nog steeds in jouw gedachten aanwezig. Onderdruk dat niet. Praat erover.'

Richard herpakte zich. Hij nam nog een slokje uit het hem gegeven glas. De zo-even opgekomen emoties liet hij weer bezinken. Hij wilde het niet. Hij wilde het niet over hen hebben. 'Ja. Dat zal ik doen en je weet dat ik dat ook doe. Ik val je vaak genoeg daarmee lastig en ik weet dat jij dat niet zo ervaart maar nu verder. Ik zal teruggaan naar het begin.' Hij begon te vertellen dat hij niet precies wist wanneer het was dat hij Stan naar boven haalde om in de kamer tegenover de zijne te gaan slapen. 'Hij kon traplopen omdat ik hem dat geleerd had. Als zij niet thuis waren oefende ik dat met hem. Het was het meest veilig als hij zelf naar boven zou kunnen gaan om zich te verbergen voor hen als het weer eens bal was.' Ook vertelde hij dat Stan toen hij bij hen thuiskwam in het begin niet kon lopen. Of niet wilde lopen. Hij had nooit geweten wat het precies was. 'Ik heb hem dat ook geleerd. Kon hem niet tillen ook. Hij was te zwaar voor me. Stan boven laten slapen was ook een stuk veiliger want ze kwamen er haast nooit. Te veel moeite waarschijnlijk,' snoof hij. 'Alleen de huishoudster kwam er één keer in de week. Maar niet meer toen ik naar high school ging. Toen moest ik de boel zelf schoonhouden van hen.' Hij ging verder over de nachtmerries. 'Jullie weten dat wij ze beiden hebben. Jullie,' richtte hij zich tot Edith en Max, 'zijn er wakker van geworden in de eerste weken. Stan heeft mij nooit kunnen vertellen waarover hij droomt. Zodra hij wakker wordt is het weg bij hem. En gelukkig maar. Het zou er alleen maar toe leiden dat hij ook overdag met allerlei rottige gedachten zou rondlopen. Gelukkig gaat het hier steeds beter. De nachtmerries zijn er nog af en toe maar volgens mij wordt het bij ons beiden minder. Stan sliep dus boven en vaak gebeurde het dat als hij 's nachts wakker werd van zo'n droom hij ook in zijn bed geplast had. Ik heb het Max eerder verteld zodat het nieuwe matras in elk geval niet beschadigd zou raken als het hem weer overkwam . Als het gebeurd was riep hij mij. Ik slaap altijd heel licht en ging dan ook altijd meteen naar hem toe als ik hem hoorde. Toen hij klein was hielp ik hem met douchen, trok ik hem iets droogs aan en legde hem dan in mijn bed. Ik haalde dan zijn bed af en legde het natte beddengoed beneden in het washok neer zodat het de volgende dag gewassen kon worden. Als hij bij mij lag, bleef hij rustig. De volgende ochtend wist hij helemaal niet dat hij naar gedroomd had en vroeg hij zich verbaasd af hoe het kwam dat hij bij mij in bed lag.' Tal van voorbeelden over onrustige nachten volgden. Ruzies over weer een lading nat beddengoed en dat zij niet van plan was die rommel steeds te moeten opruimen. 'Terwijl zij het niet eens opruimde! Geplaag aan tafel van hem tegenover Stan. Opnieuw ruzie als ik me er dan tegenaan bemoeide. Voor het incident op school waar ik had geprobeerd de situatie thuis bespreekbaar te maken volgde er dan steevast een pak slag voor mij als straf. Daarna niet meer. Ik heb jongens altijd leuk gevonden. Leuker dan meisjes. Ik vind ze gewoon leuker om te zien. Meisjes zijn vaak aardiger, dat wel. Ze hebben ook vaak een beter inlevingsvermogen dan jongens. Jongens doen zich stoer voor omdat dat nou eenmaal van ze gevraagd, geëist wordt. Het hoort bij het rollenpatroon. Hij moest er ook niets van hebben dat ik zat te huilen als ik mij bezeerd had of zoiets. Ik moest me als een man gedragen, werd er dan naar me geschreeuwd, en ik kreeg een pets om mijn oren op de koop toe. Moeilijk natuurlijk om te weten dat je anders bent. Ik was anders en wist honderd procent zeker dat hij … dat hij me erom zou verafschuwen. Nou hoefde ik niets van hem. Dat niet. Ik hoefde zijn goedkeuring of zo niet maar toch … ik wist dat hij homo's haatte. Hoorde vaak genoeg zijn opmerkingen, aan tafel of als hij televisie keek, over homo's en wat ze met hen zouden moeten doen. Dus … ik was gewaarschuwd. Ik wist dat ik er nooit iets mee zou kunnen doen want dan … dan zou mijn leven gewoon gevaar lopen. Of … die angst was er bij mij in elk geval. En … ik weet echt niet of het reëel was die angst. Ik had hem tenslotte nog nooit iemand iets zien doen. Nou ja … behalve ons dan.'

'Nu onderbreek ik het even, Richard. Jij bent iemand die ik al vaker heb gezegd dat je niet hoeft te twijfelen aan je gevoel, je gevoelens. Jouw angst was heel voorstelbaar. Twijfel daar niet aan. Hij was al gewelddadig tegenover jou en Stan om de meest gewone dingen. En dus was die bepaalde angst van jou gebaseerd op feiten. En dus werkelijk.'

Richard knikte. Hij was blij met Jocelyns toevoeging. Het sterkte hem. Hij gaf aan dat het in het begin van zijn puberteit heel moeilijk was geweest om er niets mee te doen. Dat er iemand was geweest op wie hij verliefd was geweest en dat het wederzijds was. Er was echter nooit iets gebeurd. Hij had het niet aangedurfd vanwege de angst voor ontdekking. 'Stom gezegd wellicht, maar gelukkig voor mij verhuisde de jongen en ging die verliefdheid over. Jarenlang ging het goed. Ik wist me te beheersen. Af en toe keek ik op internet naar de site van BelAmi. Ik had een computer op mijn kamer omdat dat voor school nodig was. Het waren korte filmpjes die ik keek want ik wilde niet dat Stan zou merken wat ik deed. En bovendien … had ik altijd iets dubbels met porno. Het voelde voor mij niet goed.' In de ogen van Nancy zag hij onbegrip en hij lichtte zijn opmerking toe. 'Porno. Dat bedoel ik. Het is niet … niet hetzelfde als liefde. Het gaat om de seks en voor mij … voor mij moest er ook iets anders zijn. Iets met meerwaarde. Liefde is heel iets anders dan seks toch?'

Nancy kon niet anders dan daarmee instemmen. 'Ja, daarin heb je gelijk.'

'En dus probeerde ik het later niet meer te doen. Niet meer naar die site te kijken. Ook omdat ik bang was dat zij het toch op de een of andere manier, ook al kwamen ze nooit boven, zouden ontdekken. Misschien zou het zoveel invloed op me hebben dat ik me anders zou gaan gedragen. Ik weet allemaal niet meer wat ik toen dacht. Bovendien trok Stan naarmate hij ouder werd steeds meer naar mij toe. We deden steeds meer dingen samen. Konden ook heel goed met elkaar opschieten. Ruzie hadden we nooit. Gewoon ook omdat we een gezamenlijk front vormden, zo denk ik. We hadden een band omdat … Nou ja … ik denk dat het duidelijk is. Toch?'

De vraag was reden voor Max om iets van zich te laten horen. 'Ja. Dat is het, Richard. Een stuk gedeelde smart zorgt voor verbroedering, zo denk ik.'

Tot de volgende keer…



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, juni 2017
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 88
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 15:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 101 keer
Bericht Re: MORGENSTER door Lucky Eye » donderdag 16 november 2017 16:55

Hoofdstuk 24

'Ik was zestien en Stan twaalf toen het gebeurde. Stan lag met heel veel dingen achter op leeftijdgenoten maar niet met alles. Die nacht was er weer een nachtmerrie geweest met alle gevolgen van dien. We waren dat weekend alleen thuis. In de tijd dat hij onder de douche stond had ik zijn beddengoed naar beneden gebracht en de wasmachine alvast aangezet. Toen hij klaar was met douchen kwam hij bij mij in mijn bed liggen. Even praatten we nog wat samen en toen vielen we in slaap.' Richard zuchtte diep. Nu kwam het moeilijke gedeelte. Hij keek zijn drie toehoorders een voor een aan. Op het gezicht van Max viel helemaal niets te lezen. Hij was het voorbeeld van een volledig luisterend oor, zo schoot het door zijn hoofd terwijl hij zich de benaming van Jocelyn herinnerde. Hij liep niet alvast vooruit op wat er zou kunnen gaan komen. Edith friemelde met haar handen aan een papieren zakdoekje waarvan al bijna helemaal niets meer over was. De restanten lagen op haar schoot, zo zag hij. Ze was gespannen. Reden voor hem om niet te lang meer te wachten. Het gezicht van Nancy was opmerkelijk bleek. Op het gezicht van Jocelyn lag een glimlach. Een glimlach die hem aanmoedigde verder te gaan. 'Laat ik vooraf zeggen dat jullie gerust kunnen zijn. Er komt geen geweld meer. Ze waren weg en kwamen onze rust niet verstoren. Dat wat kwam verraste mij volkomen. Ik werd wakker die ochtend en voelde me ontzettend goed. Ik denk dat het goed is als ik de dingen benoem zoals ze zijn … of is het beter dan ik dingen omschrijf en inkleed?'

Edith wist welke kant het op zou gaan. Haar gespannenheid kwam niet zozeer door de vrees voor nog meer omschreven geweld als wel door het feit dat ze vurig hoopte dat Richard het allemaal zou kunnen vertellen. Dat hij niet terug zou deinzen nu. 'Wees gewoon duidelijk,' zei ze. 'Wij hebben zoons gehad en Nancy heeft een vriend met wie ze intiem is volgens mij.'

Richard zag dat er een blos over Nancy's bleke wangen trok. Een teken voor hem dat Edith het wel eens bij het juiste eind kon hebben. Hij glimlachte en knipoogde naar zijn vriendin. 'Oké, ik werd wakker met een erectie. Voor jongens iets heel gewoons. Een goed gevoel. Maar er was meer. Ik lag op mijn zij en voelde dat Stan … ' een nieuwe, zo mogelijk nog diepere zucht volgde. 'Hij lag dicht tegen me aan en had ook een erectie. Ik weet nog precies hoe ik me voelde op dat moment. Het voelde zo vreselijk goed en een fractie van een seconde later wist ik dat het niet mocht! Dat het niet kon! Hij was mijn broer! En … zoiets mocht gewoon niet! Ineens vloog hij overeind en rende naar onze badkamer toe. Ik hoorde hoe hij de deur op slot deed en dat was vreemd want dat deden we nooit. Niet omdat we in en uit bij elkaar liepen maar uit een stukje veiligheid. Stan is soms wel eens onhandig, jullie weten het,' zei hij in de richting van de Drummonds, 'en dat is hij altijd geweest. Soms stoot hij zich wel eens ergens aan of struikelt ergens over met alle gevolgen van dien en als hij dan de deur van de badkamer op slot zou hebben, zou het veel moeilijker voor mij zijn om bij hem te kunnen komen en hem te helpen. We respecteerden elkaars privacy volledig. Als hij in de badkamer was, kwam ik niet binnen en andersom ook niet. Maar nu … nu sloot hij de deur wel af. Ik stond op en klopte op de deur en zei dat hij open moest doen. Hij reageerde niet. Ik raakte vertwijfeld, voelde paniek in me en deed iets wat ik normaal gesproken nooit zou hebben gedaan. Ik bonkte op de deur en schreeuwde naar hem maar kreeg de reactie dat ik op moest rotten. Niets voor Stan. Bovendien hoorde ik hem na het schreeuwen naar mij zachtjes huilen. Ik haalde mijn gereedschapset onder mijn bed vandaan, want van zijn spullen mocht ik nooit gebruik maken, stak een schroevendraaier in … ik weet niet hoe zoiets heet … aan de binnenkant draai je er de deur mee op slot en dan heb je ook iets aan de buitenkant van de deur zitten. Daar stak ik de schroevendraaier in, draaide het slot terug en opende meteen de deur. Stan zat op de grond en huilde. Toen hij me zag sprong hij op en schreeuwde opnieuw dat ik weg moest gaan. Toen ik bleef staan, beukte hij met zijn vuisten op me in.'

Max luisterde met grote aandacht. Elk gesproken woord nam hij in zich op. De manier waarop Richard sprak, de woorden die hij koos − zo wist hij inmiddels uit de talloze gesprekken die ze samen hadden gevoerd − waren belangrijk. Dat hij het woordje "beuken" gebruikte betekende dat Stan hem werkelijk pijn had gedaan.

Richard ging verder en zei dat hij zijn armen om Stan had heen geslagen en hem zo tot rust had weten te krijgen. 'Hij voelde zich vreselijk rot om dat wat hij gedaan had. Maar ook weer niet. Tot rust gekomen vertelde hij dat hij van mij hield. Dat hij verliefd op mij was en dat hij wist dat seks daar ook bij hoorde. Dat hij … ook dat graag met mij wilde. Ik wist even niet hoe ik het had. Was … ' hij zocht naar een ander woord dat beter uitdrukte wat hij bedoelde maar vond het niet 'was vertwijfeld. Stan verliefd op mij? Het kon niet! Het mocht niet! Hij was mijn broer!' Even laste Richard een pauze in. 'Ik werd praktisch. Liet hem zijn boxer uittrekken en stuurde hem onder de douche. Ik bleef wachten tot hij klaar was en gaf hem een handdoek want ik wilde niet het risico lopen dat hij zich opnieuw zou opsluiten. Daarna gingen we terug naar mijn slaapkamer, gaf ik hem een nieuwe boxer en T-shirt en zittend op het bed deed ik een poging hem uit te leggen dat het niet kon. Dat we broers waren en dat wetten verboden dat familieleden seks met elkaar hadden. Dat het niet mocht dus. Hij luisterde maar ik wist niet of hij het snapte. Toen ik uitgepraat was zei hij opnieuw dat hij verliefd op mij was, dat hij van me hield en hij vroeg me of ik dan niets voor hem voelde. Ik zei hem dat hij mijn broer was en dat ik daarom van hem hield. Maar dat er geen sprake van seks tussen ons beiden kon zijn. Ook niet omdat we beiden toevallig op jongens vielen. Dat durfde ik hem toen wel te vertellen.' Nog een zucht. Hij voelde zich rot. Naar. Het spookte in zijn hoofd en hij had even een adempauze nodig. 'Edith, wil je me alsjeblieft nog een kop koffie inschenken? Hij stond op en liep naar het toilet. Bij de wasbak spatte hij wat koud water in zijn gezicht dat enorm rood was, zo zag hij in de spiegel. Ging het goed? Deed hij het goed? Vertelde hij het zoals het werkelijk gebeurd was? Allerlei evaluatievragen schoten door zijn hoofd maar hij weigerde er een antwoord op te geven. Ik doe wat ik doe, zo sprak hij tegen zijn spiegelbeeld en daarbij bewust de woorden gebruikend die Max en Jocelyn zo vaak tegen hem hadden gezegd als hij met hen had gepraat. Toen hij zich weer wat rustiger voelde ging hij terug.

Jocelyn stond leunend tegen de muur tegenover de deur van het toilet op hem te wachten. 'Gaat het goed met je?'

Haar bezorgdheid deed hem goed. Hij haalde zijn neus op en snifte. 'Ja. Het werd me even te veel en daarom … nou ja … ik moest even weg.'

'Het is heel goed dat je je ruimte genomen hebt, Richard. Letterlijk je ruimte hebt genomen. Zorg ervoor dat je dat blijft doen. Klaar om verder te gaan?'

Hij knikte en liep met haar naar Max' studeerkamer.

Edith had koffie gehaald en ingeschonken en praatte met Nancy over de film die Nathan en Stan zouden gaan kijken. 'Hij heeft me beloofd naar een animatiefilm te gaan,' zo zei Nancy.

'Maar Stan kan heel overtuigend zijn,' reageerde Edith.

'Ja, daar weet ik alles van. Hij weet precies wat hij wil. En het is dan heel erg moeilijk om hem van iets af te brengen. Richard, kom zitten. Wat een moeilijke situatie!'

Richard ging dit keer vlak naast haar zitten en pakte haar hand beet. 'Ja. Een heel moeilijke situatie. Ik wist dan ook niet hoe ik ermee om moest gaan.'

'Volgens mij wist je dat heel erg goed,' gaf Max zijn mening. 'En dat heb je gedaan ook.'

'Oh,' voegde Edith zich in het gesprek, 'dus jij weet weer eens precies hoe het is gegaan?'

'Ik heb een idee. Meer niet.'

'Nou, maak van je hart geen moordkuil!' daagde Edith hem uit.

'Vind je dat goed, Richard, of vertel je het zelf liever?'

'Ik neem wat koffie en luister naar je,' zei de jongen die meteen zijn beker oppakte om er wat uit te drinken.

'Volgens mij was er voor jou maar één juiste oplossing. Je moest rekening houden met Stan. Met de mogelijkheden en onmogelijkheden van je broer. Het leeftijdsverschil dat op die leeftijd relatief gezien nog groot was. En verder zal er bij jou een onnoemlijk grote angst geleefd hebben dat zij het zouden merken. Je was al bang dat je homoseksualiteit zou opvallen dus … En dus ga ik ervan uit dat je hem duidelijk hebt gemaakt dat er tussen jullie niets op dat gebied kon zijn. Geen verliefdheid. Geen seks.'

'Ja,' kwam Richard met zijn antwoord nadat hij zijn beker half leeg had gedronken en weer terug had gezet op tafel. 'Ik kon niet anders dan zo reageren.'

'Maar … was je verliefd op hem?' vroeg Jocelyn.

'Nee. Ik had nooit dat soort gevoelens naar hem toe gehad. Er waren altijd wel jongens op wie ik heimelijk verliefd was maar niet naar Stan toe. Hij was mijn broer.'

'En toch?' vroeg Edith.

'Wat "en toch"?' wilde Nancy weten. 'Richard?'

'Als dit het hele verhaal geweest zou zijn, zou er geen enkele reden zijn geweest om dit met elkaar te bespreken. Dan was het op dat moment over en uit geweest en zou er nooit meer over gepraat hoeven te worden.'

'Dus er is toch een "en toch"?

'Ja.' Richard dronk de rest van zijn beker leeg. 'Op dat eerste moment waren er niets anders dan allerlei bezwaren van mijn kant. Stan was nog maar twaalf! Hij was mijn broer! Hij heeft niet altijd een even goede kijk op dingen! Allerlei dingen die op dat moment heel belangrijk waren en zwaar wogen.'

'Dat met dat leeftijdsverschil, dat snap ik niet,' vroeg Nancy om een uitleg.

Max gaf die. 'Een leeftijdsverschil van vier jaar tussen zestien en twaalf is een kwart. Als je twintig en zestien bent is dat nog maar een vijfde gedeelte. En zo langzamerhand wordt dat leeftijdsverschil van vier jaar relatief gezien steeds kleiner. Absoluut gezien blijven het altijd vier jaren maar in verhouding gezien niet.'

'Nu snap ik het.'

'Goed om te horen dat het je duidelijk is geworden want dat zou altijd de bedoeling moeten zijn van het praten met elkaar: dingen duidelijk maken naar elkaar toe. Is er nog koffie?'

Edith schonk nog een beker vol voor de heren.

'Zoals ik eerder al zei, Stan en ik groeiden steeds meer naar elkaar toe. In de weekenden waren we bijna altijd alleen thuis en was het gewoon heel erg leuk samen. Ik had een wrak van een auto kunnen kopen e… '

'Een barrel dat er nog beroerder uitzag dan je auto van nu?' plaagde Nancy hem.

'Ja. Misschien niet voorstelbaar maar het was wel zo. Maar het ding reed en in de weekenden trokken we erop uit. Zagen prachtige dingen op het eiland. Gingen vaak naar het strand. We leefden ons uit met de beperkte middelen die we hadden. De band tussen ons werd steeds sterker en alhoewel Stan er niet meer over begon, in het begin had ik hem nog wel een aantal malen erop moeten wijzen dat wat hij wilde niet kon, begon ik hem met heel andere ogen te zien. Ik werd verliefd op hem. Niet meteen. Het duurde echt een aantal jaren maar in die tijd veranderde Stan enorm. Van de grote jongen werd hij een grote man en … ik was verloren.' Richard boog zijn hoofd voorover en verstopte zich opnieuw achter zijn armen.

'Richard, er is geen enkele reden om je voor je reactie te schamen,' sprak Jocelyn op zachte toon. 'Niet nodig om je te verbergen voor ons.'

'Maar hij was nog steeds mijn broer!' klonk het hard terwijl Richard opsprong van de bank. 'Ik kon het niet maken! Ik had hem letterlijk verboden verliefd op mij te worden en wat deed ik zelf … ik werd verliefd op hem! En toch … toch kon ik er helemaal niets mee doen! Het mocht niet! Het kon niet! Niemand zou het ooit begrijpen! Hoe kon je nou verliefd worden op je broer! Iedereen zou mij verwijten dat ik misbruik had gemaakt van zijn situatie. Iedereen zou me beschuldigen van machtsmisbruik omdat hij zijn beperk… '

'Dat snap ik niet,' zei Nancy terwijl ze Richards arm beetpakte en hem terug trok op de bank. 'Rustig blijven zitten, jij! Hij was het eerst verliefd op jou, jongen, en niet andersom! Jouw verliefdheid op hem heeft volgens mij alleen maar te maken met het feit dat hij jou de ogen heeft geopend.'

'Maar hij blijft mijn broer! Het is en blijft incest hoe je het ook wendt of keert, wie van ons twee ook maar als eerste het heeft aangegeven! En incest is verkeerd! Mag niet!' Richard voelde zich enorm beroerd. Hoe vaak had hij in zijn dromen en in zijn gedachten niet seks gehad met Stan?

Heel even wisselden Max en Jocelyn een blik met elkaar en daarna nam eerstgenoemde het woord. 'Richard, stop alsjeblieft met deze lijn van gedachten,' zei Max heel kalm en rustig. 'Blijf open naar ons toe, als het kan. En ik weet dat je dat kunt want anders was je dit gesprek met ons niet aangegaan. We zijn op de goede weg. Sluit dit niet af in vertwijfeling.'

'Maar het kan toch niet? Ook al houd ik enorm veel van Stan … het is allemaa… ' Hij brak. Dikke tranen rolden over zijn wangen. Hij voelde hoe Nancy haar armen om hem heen sloeg en hem knuffelde. Lief. Vreselijk lief haar poging hem te troosten en te kalmeren. Ze streelde over zijn schouders en het maakte hem rustiger. Hij bedankte haar en veegde zijn tranen weg met een nieuw papieren zakdoekje dat van Edith afkomstig moest zijn. Hij keek naar Max. Die keek hem recht in de ogen en glimlachte.

Jocelyn raadde Richard aan om even gebruik te maken van zijn ademanker en stelde voor dat iedereen dat zou doen. Even alleen maar aandacht voor de ademhaling. Alleen maar richten op het in- en uitademen. Rust zoeken in jezelf. Toen zij zelf rustig genoeg was om verder te gaan, bedankte ze de anderen.

Max verbrak de stilte die na Jocelyns dankwoorden nog een tijdje in de lucht was blijven hangen. 'Ik breek niet snel mijn afspraken maar ik ga dat nu wel doen. Toen Edith me met haar vage boodschap op pad stuurde om met jou te praten vandaag, begreep ik eerst werkelijk niet welke kant zij uitwilde. Dat heb ik je ook zo gezegd, Richard. Het was me helemaal niet duidelijk. Luisterend naar jouw verhaal, terugkijkend op de afgelopen weken is het me nu allemaal wel duidelijk geworden. Ook helder geworden welke tekenen ik allemaal gemist heb en Edith wel heeft waargenomen.' Hij keek haar aan, pakte haar hand en zei: 'Dank je, schat, voor dat wat je opgemerkt hebt. Zonder dat zouden we namelijk nu niet zo ver gekomen zijn.'

'Ik weet wat ik zie en als ik liefde zie die echt is, dan moet dat ook gevierd en beleefd kunnen worden.'

'Maar, Richard, je had het toch steeds afgehouden? Er niets mee gedaan?' vroeg Nancy.

'Ja. Maar als je in huize Drummond komt, en dat weet je zelf ook wel denk ik, dan voel je je gelukkig. En ik voel me zo gelukkig en vrij hier dat ik een stukje pantser heb laten vallen. Vrijer ben geworden. Ook ten opzichte van Stan. Af en toe heb ik hem gestreeld, over zijn wang geaaid en daarbij heb ik gedacht dat niemand het had gezien.'

'En wat vond Stan daarvan,' vroeg Edith.

'Hij heeft er nooit iets over gezegd. Er ook niet eens op gereageerd!'

'Af en toe doet hij me versteld staan,' sprak Edith haar verbazing uit.

'Hoe bedoel je?' wilde Nancy een verduidelijking.

'Ik denk dat Stan bang is geweest,' zo lichtte Edith haar woorden toe, 'dat als hij dat wel zou doen Richard zich weer zou terugtrekken in zijn schulp. En dat zou hij vast en zeker ook hebben gedaan. Nu … nu heeft hij zich tevredengesteld met de voorzichtige toenadering. Alsof dat genoeg was voor hem.'

'Ja. Er zit meer in die jongen misschien dan wij allemaal beseffen. Oké, maar nu terug naar dat wat ik zei over het breken van mijn belofte. Jij en ik hadden afgesproken dat jij pas geïnformeerd zou worden over het onderzoek dat ik heb ingesteld naar de achtergrond van Stan op het moment dat ik alle gegevens bij elkaar had. En in overleg met Jocelyn zijn we daar eenmaal van afgeweken omdat jij vragen had over haar.'

'Maar voor de rest wil ik dat nog steeds,' klonk het met volle overtuiging uit Richards mond omdat hij totaal niet begreep welke kant Max op wilde en waarom hij zou tornen aan hun afspraak.

Max schudde zijn hoofd en legde uit dat die belofte gedaan was op grond van de gegevens die toen voor handen waren en dat je soms, als het getij verspringt, de bakens moet kunnen verzetten.

'Maar wat heb ik nou aan halve gegevens?'

'Ik denk dat je met dat wat ik je wil gaan vertellen heel veel kunt. Bovendien is het onderzoek in een flink gevorderd stadium. Laat ik beginnen bij het begin. Het onderzoek naar de moeder van Stan was eerst niet meer dan een papieren zaak. Met de geboortedatum in zijn paspoort en zijn originele achternaam die jij je wist te herinneren konden de onderzoekers aan de gang. Het zoeken was echter enorm moeilijk want … de moeder van Stan, Joyce Williams, zij … zij heeft hem nooit af kunnen geven bij jou thuis.'

'Wat? Ik ben toch niet gek! Ik heb die naam echt horen noemen!'

'Dat is waar. Je hebt de naam horen noemen maar degene die hem gebruikte kan niet Joyce Williams, niet de moeder van Stan, geweest zijn. Joyce Williams is vrijwel onmiddellijk na de geboorte van Stan overleden.' Max hield zich even in voordat hij verder ging. Hij voelde en zag de enorme verbazing, bij Nancy en Edith. Eerstgenoemde zat hem met open mond aan te staren en Edith had haar hand voor haar mond geslagen. Het voelde alsof ze net zo verbaasd waren als hijzelf toen hij het te horen kreeg en de bewijzen ervan onder ogen had gezien. Jocelyn was bij dat wat hijzelf had gedaan aan het onderzoek zijn hulp, steun en toeverlaat geweest en zij was dus volledig op de hoogte van alles wat hij ging onthullen. 'Het bewijs van overlijden heb ik gezien. Ik heb de hulp van … haar … ik blijf haar zo maar noemen denk ik … heb de hulp van haar gekregen om die gegevens te achterhalen. Stan is door hen geadopteerd. Zij gaf mij een brief waarin zij het ziekenhuis waar Stan ter wereld kwam in Seattle verzocht om medewerking. Hulp om te achterhalen wie Stans echte moeder was en wie eventueel hem afgegeven kon hebben, bijna twee jaar later, bij hen in Metchosin.'

'Vreemd,' mompelde Richard.

'Laat los dat het Stans moeder geweest is,' adviseerde Jocelyn hem.

'Ja. Dat kan dus gewoon niet.'

'Nee,' ging Max verder. 'Haar naam is Katheryn Webster. Tenminste … zo heette ze toen. Ik ga snel verder voor jullie met vragen komen. Zij was een vriendin van Joyce Williams en die had voor haar overlijden geregeld dat Katheryn de voogdij over Stan zou krijgen als haar iets zou overkomen.'

'Was er niet een vader?' kwam Edith met een vraag die haar al even op de lippen lag.

'Joyce is niet officieel getrouwd geweest. Iemand herinnerde zich ergens een voornaam van een vriend.'

'Ja?' drong Nancy ongeduldig aan.

'Petur.'

'Zijn tweede voornaam!' riep Nancy uit terwijl zijn opsprong van de bank.

'Ja. Petursson, de zoon van Petur. De onderzoekers hebben geprobeerd Katheryn Webser te vinden maar zijn daar helaas niet in geslaagd. Het lijkt erop alsof ze na haar bezoek aan Metchosin van de aardbodem is verdwenen.'

'Ik heb alles dat hier betrekking op heeft gelezen en ken de feiten maar vind het nog steeds vreemd dat zoiets tegenwoordig nog kan. Zomaar verdwijnen?' vroeg Jocelyn zich hardop af.

'Het blijkt te kunnen. Maar juist vanmorgen … was er toch een opening. Ik werd gebeld door ene Sam Holland, taxichauffeur in Victoria. We zijn er bij het onderzoek vanuit gegaan dat iemand Katheryn en Stan naar Metchosin moet hebben gereden. Een taxi leek aannemelijk. In de registers van één centrale werd de aantekening gevonden van die rit met daarbij de naam van de chauffeur. Hij is echter een aantal jaren geleden overleden en kon ons dus niet helpen. Het onderzoeksbureau heeft wel bij die centrale toen visitekaartjes achtergelaten in de hoop dat er wellicht iemand anders iets zou weten en vanmorgen sprak ik dus met Sam Holland. Hij wil alleen rechtstreeks met een betrokkene praten en niet met het onderzoeksbureau. En dat heb ik hem toegezegd. Voor zover dus voorlopig de zoektocht naar de herkomst van Stan.' Max zuchtte. Het was een heel verhaal geworden.

Joceyn keek even de kring rond. Iedereen leek ontspannen. Een nieuwe adempauze was niet echt nodig, zo was ze van mening. Ze knikte naar Max en die begreep meteen waar ze op doelde.

'Oké. Verspringend tij, bakens die verzet moeten worden. Vanavond heb ik dingen gehoord die er voor mij toe leiden om een gemaakte belofte te breken.'

'Ga je dat nou nog eens doen, of blijf je dat alleen maar herhalen,' onderbrak Edith haar man.

'Ik ben langdradig, ik weet het. Sorry. Maar ik probeer het zo duidelijk mogelijk te maken dat het niet mijn gewoonte is om een belofte te breken.'

'Dat lijkt me wel duidelijk nu,' luidde Ediths ietwat prikkelige respons.

'Richard, liefde is prachtig. En zoals Edith al zei moet dat gevierd en beleefd kunnen worden. Verdorie! Ik blijf ook maar herhalen! Nu dan waar ik heen wil. Schrik alsjeblieft niet.' Heel bewust haalde Max even adem voor hij verder ging. 'Stan en jij zijn geen halfbroers.'

Richards ogen werden groot en zijn mond zakte open. 'Wat?'

'Wat?' klonk het uit Nancy's mond.

'Wat?' echode Edith om meteen daarna op te staan en te zeggen: 'En nu heb ik iets sterkers nodig dan koffie.'

Even later kwam Edith terug met een dienblad met daarop glazen en verschillende soorten sterke drank. Uit de stemming in de kamer begreep ze dat de vier na haar weggaan niet verder hadden gepraat. Max keek met een heel lieve glimlach op zijn gezicht naar het tweetal op de bank dat er heel verbouwereerd bij zat. Richard wilde geen drank. Hij had het nog nooit gedronken. Hoewel Edith daar, gezien zijn achtergrond, begrip voor had gaf ze hem te kennen dat je soms voor de shock iets moest nemen. Hij liet zich overhalen. 'Snel een eerste teug nemen om de schrik, nee beter gezegd de verbijstering, weg te spoelen,' raadde ze hem aan en ze keek toe hoe hij deed wat ze hem had voorgesteld. 'En vertel nu eindelijk verder, Max!' zei ze nadat ze weer was gaan zitten.

'Jij en ik, Richard, bleven hier achter die vrijdag terwijl de anderen Stan gingen ophalen. Ik had een gesprek met Nick en vroeg hem onder andere om foto's te maken van jouw gesloopte slaapkamer, van Stan zelf en meer van dat soort dingen, als hij die kon vinden, die als bewijsmateriaal zouden kunnen dienen. Ook vroeg ik hem om te kijken of hij DNA-materiaal van hen kon vinden. Hij vond genoeg, deed het allemaal netjes in plastic zakjes, labelde die en dat heb ik laten onderzoeken. Jij en Stan hebben ook materiaal afgestaan, weet je nog?'

Richard knikte. Het was die eerste zaterdag geweest toen ze hier waren. Toen was ook nog de politie – die getipt was door hun collega's in Victoria – gekomen om een verklaring op te nemen in verband met de mishandeling van Stan door hem. 'En? Ga verder!'

'En uit onderzoek van dat DNA-materiaal blijkt dat zij niet jouw … zijn. Je weet wat ik bedoel. En hij is het ook niet van Stan.'

Een gevoel alsof hij van de bank viel, overviel Richard. Maar meteen was er ook die ene vraag. 'Maar … hoe zit het dan?' Hij hijgde. Zijn hart bonkte in zijn keel en hij hoorde Jocelyn zeggen dat het goed was dat iedereen opnieuw even een adempauze nam. Eigenlijk wilde hij dat helemaal niet. Hij wilde antwoorden maar toch … toch luisterde hij naar dat wat ze had gezegd. Hij liet zich door haar kalm uitgesproken woorden meenemen naar die rustige plek binnen in hem zelf die hij door haar had ontdekt. Hij had zijn ogen gesloten en hoorde het toen Max weer begon te praten. Maar dat wilde hij niet. 'Dus zij beiden zijn niet … '

'Er is geen relatie kind ouder, Richard. Je bent hun kind niet.'

Richard nam nog een flinke teug uit het glas. Het spul brandde, net als de eerste slok, in zijn keel maar het maakte ook dat hij alert en helder bleef. 'Weet je dat dat een heel grote opluchting voor me is?'

Max keek verbaasd op. Wat hij ook verwacht had, dit niet. Heel snel wisselde hij een blik met Jocelyn. Zij was tijdens een groot deel van het onderzoek zijn vertrouweling en partner geweest. Edith had, net als Richard, niets van het onderzoek willen weten. Jocelyn was op de hoogte van het DNA-gebeuren.

'Nee,' merkte Nancy kort op in reactie op Richards vraag. 'Ik weet niet hoe ik me zou voelen als ik in jouw situatie zat maar of ik opluchting zou voelen?'

'Ik bedoel … tja … lastig … ik … ik … ' Richard staakte zijn stamelen. Misschien was het beter om even helemaal niets meer te zeggen. Maar toch voelde hij zich van binnen heel opgelucht. Heel vrolijk ineens. Was het de drank? Nee! Duidelijk niet. 'Zoals jullie weten heb ik steeds het woord moeder en vader omzeild. Het bewust niet willen gebruiken. Ik heb hen nooit zo willen noemen omdat zij dat nooit voor mij zijn geweest. Ze waren mijn moeder en vader niet! Zo voelde ik dat en dat is dus de opluchting die ik voel. Ik hoef hen ook niet zo te noemen! Zij zijn mijn ouders niet! En dat ik nu niet weet wie mijn ouders dan wel zijn, doet er voor mij niet toe. Het zijn vreemden die mij afgestaan hebben waarschijnlijk … of zoiets. En dus hoef ik ook hen niet mijn ouders te noemen. Want ook zij doen er voor mij niet toe! Ze maakten nooit deel uit van mijn leven en zullen dat ook nooit doen!'

Max was in tweestrijd. Hij kon Richards opluchting wat betreft zijn niet-echte ouders heel goed voorstellen. Maar … wilde hij zijn biologische ouders ook niet kennen? En … waar bleef die ene reactie. Wanneer daalde het echte gevoel nou in? Opnieuw wisselde hij een blik met Jocelyn. Ze knipoogde naar hem en wees met haar hand naast haar stoel, zodat alleen hij het kon zien, naar Richard. En toen hij keek … toen zag hij dat het kwartje was gevallen.

Ineens leek het of helemaal niets er meer toe deed, voor Richard. Niet de opluchting dat die twee uit Metchosin niet zijn ouders waren. Niet de vragen die er in zijn hoofd waren opgekomen met betrekking wie zijn biologische ouders dan wel waren. Alles was niets, in vergelijking met dat ene … dat prachtige … dat reusachtige … 'Maar … ?'

'Ja, Richard?'

'Als … ' hij voelde tranen in zijn ogen opwellen maar tegelijkertijd brak er een enorme glimlach door op zijn gezicht. Zijn mondhoeken schoten omhoog terwijl hij tegelijkertijd ook moest huilen. 'Ik … Stan … we mogen van elkaar houden … Dit is … geweldig!'

Tot de volgende keer…



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, juni 2017
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 88
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 15:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 101 keer
Bericht Re: MORGENSTER door Lucky Eye » zaterdag 25 november 2017 07:28

Hoofdstuk 25

'Ja, Richard, dat is geweldig.' Jocelyn stond op uit haar stoel, liep naar hem toe en trok hem van de bank omhoog. Ze sloeg haar armen om hem heen en knuffelde hem. Ze voelde zijn schokkende lijf in haar armen en hield hem stevig vast omdat ze bang was dat zijn knikkende knieën hem niet zouden houden. Pas toen ze merkte dat hij weer stevig op zijn benen stond, maakte ze haar omarming iets losser. 'Je mag van Stan houden. En hij mag van jou houden. Geen enkel beletsel, lieve jongen. En … het is niet een professionele houding maar ik ga je kussen. Nou ben ik hier vanavond ook niet als je therapeut, heb ik dat al eens gezegd? Ik ben hier als je vriend. En daarom ga ik je kussen. Je kussen om je te feliciteren met het geluk dat je ten deel is gevallen. En … ik moet een eind maken aan dat geleuter van mij want de anderen willen je vast ook kussen en feliciteren. Ze zoende hem op beide wangen, fluisterde hem iets in zijn oor en keek hem daarna nog een tijdje diep in zijn groene ogen. Ze zag dat hij gelukkig was en hem een "dank je" vormen met zijn lippen.

Amper kon hij het bevatten. Hij mocht van Stan houden en de anderen, ze gunden het hem allemaal. Ze waren zo vreselijk blij voor hem dat hoewel de stroom van tranen even opgedroogd was er toch weer nieuwe tranen kwamen.

'Gut, kerel!' verzuchtte Max toen hij als laatste aan de beurt was om Richard te feliciteren, 'het duurde toch wel even voor je het door had. Niet dan?'

'Ja. Er waren zoveel dingen die in mijn hoofd zaten dat juist dat ene, dat allerbelangrijkste voor mij, geen ruimte kon krijgen. Maar … dat besef kwam gelukkig wel. Dank je, Max, voor alles wat je voor mij hebt gedaan.'

'Ho, ik niet alleen hè. Je weet dat ik hulp gehad heb. Heel veel hulp. En dat Jocelyn ook het nodige werk heeft verzet.'

'Ja. Dat weet ik. En ik ga jullie allemaal, en hij keek de anderen ook allemaal even aan, daarvoor bedanken. Ik weet nog niet hoe maar … dat komt nog wel.'

Max kuste Richard en liet hem toen pas los. 'Ik houd van je, jongen!'

'Dat weet ik, Max. Dat heb ik van het begin af aan, die donderdagavond, gemerkt. De liefde. Liefde die Edith en jij mij gaven.' Na deze laatste opmerking moest hij gaan zitten. Hij voelde dat zijn benen slap onder hem werden. Vermoeidheid? Daar hield hij het op in elk geval. Nee, corrigeerde hij zichzelf ook meteen, dat was het niet. Het waren de antwoorden die ontbraken. Op bijna nog niets had hij een antwoord en … die wilde hij wel hebben. Max?'

'Ja?'

'Er zijn nog zoveel dingen die ik wil weten.'

'Nu?'

'Hij keek de kring rond. Alleen als jullie ook nog verder willen.' Hij zag alleen maar knikjes. Dat sterkte hem.

'Oké. Dan ga ik verder. Jij en ik hebben ooit afgesproken dat ik de vrije hand had in het onderzoek. Toch?'

'Ja, dat klopt.'

'We hebben het toen volgens mij ook gehad over mogelijke zijwegen in zo'n onderzoek. Een gevonden element kan tot iets leiden dat je in eerste instantie niet bedoeld had te onderzoeken en … '

'De vrije hand mag duidelijk zijn, Max,' zei Richard met een glimlach op zijn gezicht en in zijn stem.

'Toen het DNA totaal niet leek te matchen ben ik verder gegaan. Ik begreep dat je antwoorden zou willen hebben maar … dat betekende wel dat ik een onderzoek zou moeten instellen naar … waar jij vandaan kwam. Begrijp je dat?'

Hij had dat verwacht. En toch was er schrik in hem ineens. Maar … het was toch logisch? Hij moest ergens vandaan gekomen zijn.

Jocelyn zag iets van paniek op het gezicht van Richard dat eerder wat rode blosjes had gehad vanwege de sterke drank en het ingedaalde besef dat hij van Stan mocht houden maar dat nu steeds bleker begon te worden. Ze keek van Richard naar Max en weer terug.

'Vertel het me. Maar … als ik het niet meer wil horen, zal ik dat aangeven. Is dat goed?

Max knikte. 'Je moeder … zij heette Victoria, Vicky voor familie en vrienden, Hartman.'

De achternaam. Hij wilde weten hoe je dat schreef en vroeg ernaar. Het bleek niet Amerikaans te zijn en ook niet Duits, toen Max het voor hem spelde. Heel even was hij afgeleid door zijn denken maar de opmerking van Nancy die volgde hoorde hij wel heel duidelijk.

'Je zegt heette.'

Max knikte en keek naar Jocelyn.

Zij voelde aan wat ervan haar verwacht werd en vroeg Richard om alles even op zich in te laten werken. Daarna benoemde ze dat Max altijd heel zorgvuldig was met de woorden die hij koos en dat hij de verleden tijd niet voor niets had gebruikt.

Richard kende Max goed genoeg. Hij wist wat dat "heette" betekende.

'Als ik het kort samenvat kan ik me voorstellen dat het voelt alsof je gevoelens, je emoties in een achtbaan zitten. Ik haat achtbanen. Ze gaan over de kop vaak en daar kan ik niet tegen. Zo zou het ook voor jou kunnen voelen. Je ouders die jij nooit ouders hebt genoemd blijken je ouders niet te zijn. Dan is er ineens een echte moeder en die … die is inmiddels overleden en … ' Hier werd ze onderbroken.

'Voor mij voelt het anders.'

'Spreek het uit, Richard.'

'Hoe weet je dit allemaal, Max?' Heel bewust ging de jongen voorbij aan dat wat Jocelyn hem had gevraagd. Hij wilde dit eerst weten.

'Zij heeft me in de twee gesprekken die ik met haar heb gehad heel goed geïnformeerd.'

'Sorry hoor, maar nou ben ik de draad weer eens kwijt,' gaf Nancy blijk van de onduidelijkheid voor haar. 'Zij?'

'Mary Donahue,' noemde Richard de moeder die niet zijn moeder was bij haar naam. 'Laten we het niet moeilijker maken dan het is. Voor mij hangt aan hen beiden geen gevoel meer. Zij heet Mary en hij heet Shaun. Laten we hen zo noemen vanaf nu om het voor iedereen duidelijk te maken.' Hij sloeg zijn blik naar beneden, zuchtte diep en keek toen opnieuw de anderen een voor een aan. Zijn blik werd helder. Zijn ogen twinkelden. 'Het voelt voor mij niet als iets ergs. Niet dus als een achtbaan die over de kop gaat. Ik heb met Mary en Shaun geen band gevoeld. Nooit. En ik heb dat met Victoria Hartman ook niet. Ik kan dat ook nooit gevoeld hebben want zij heeft mij op de wereld gezet en daarna waarschijnlijk overgedragen aan de Donahues. Toch?'

'Ja. Zo is het gegaan, maar niet helemaal. Wat ik ga vertellen weet ik deels van Mary en voor de rest van de onderzoekers.' Een vrij lange opsomming van data en gebeurtenissen volgde. In oktober 1988 werkte Vicky Hartman in het universiteitsziekenhuis in New York. Zij leerde voor arts en liep stage op de verpleegafdelingen op dat moment. Zij raakte, waarschijnlijk ongewild, in verwachting. Mary werkte als hoofdverpleegkundige in hetzelfde ziekenhuis. Dat ze elkaar goed kenden was naar voren gekomen uit het ondervragen van ziekenhuismedewerkers die Mary en Vicky hadden gekend. In november staakte Vicky haar opleiding tijdelijk en vertrok met de noorderzon uit New York.

'Dat vertrek had dus te maken met het feit dat ze in verwachting was,' memoreerde Richard.

'Daar lijkt het wel op.'

'Maar waarom wilde ze verdwijnen?'

'Ik kom daar straks op terug, als je het niet erg vindt. Oké?' Max zag Richard knikken en ging verder. 'Begin december verlieten Mary en Shaun New York plotseling. Collega's die achtergrondinformatie gegeven hebben verbazen zich nog steeds over dat, zo lijkt het, overhaaste vertrek. Gelukkig moeten mensen zich registreren als ze ergens gaan wonen en daarom doken ze een paar weken later op in Chicago.'

'Daar ben je geboren, Richard!' merkt Nancy op.

'Dat klopt. De geboorteplaats van Richard. Opnieuw hadden de onderzoekers geluk. Er waren nog buren die zich Mary en Shaun wisten te herinneren en wel om de reden dat zij daar in hoge verwachting aankwam. De buren hadden het niet verantwoord gevonden dat het paar in haar toestand nog zo'n lange reis met de auto had gemaakt.'

'Maar … nu snap ik het niet. Ik ben niet haar kind heb je eerder verteld!'

'Toneelspel. En er is meer show opgevoerd. Jouw achternaam was Donahue toen je hier kwam maar toen Mary en Shaun in New York woonden heetten ze Sterling. Het is te danken aan Mary's openhartigheid dat ik jullie dit allemaal kan vertellen.'

'Maar waarom al dat valse gedoe!' merkte Edith boos op terwijl ze de snippers van verscheurde zakdoekjes van haar schoot veegde..

'Zand in de ogen strooien. Zorgen dat sporen goed verdoezeld werden. Daarom werd er toneelgespeeld. De oude buren wisten verder te vertellen dat er voor de kerst een nichtje bij Mary en Shaun op bezoek kwam. En ook dat werd weer onthouden vanwege een zwangerschap. Ook het nichtje, Vicky dus, was hoogzwanger. Op 6 januari werd er een baby geboren. Het nichtje ging na een paar dagen weer weg en was nog steeds in verwachting.'

'Dat kan dus niet! Richard was haar kind heb je eerder verteld.'

'Ze waren goed in toneelspelen, Nancy,' legde Jocelyn kalm uit. 'Een kussen onder een trui kan een zwangerschap doen vermoeden.

'Shit! Wat een idioten zeg!'

'En verder?' drong Richard aan.

'Het was dus een wisseltruc als het ware. Vicky bracht jou ter wereld en stond jou inderdaad af aan Mary en Shaun.'

Nancy was nog steeds boos. 'Weet je waarom ze dat deed?'

'Gedeeltelijk maar op die vraag hoop ik nog meer antwoorden te vinden. Kom ik later op terug. Een paar weken daarna verhuisden de Sterlings naar Canada. Daar raakten de onderzoekers het spoor bijster. Ook omdat de Sterlings hun naam wijzigden in Donahue. Illegaal, zo weet ik. Alle sporen van hun oude leven werden verwijderd. De reden daarvoor is dat Shaun flinke schulden had. Schulden bij gevaarlijke mensen in New York vanwege het gokken. Hun eigen kapitaal was volledig verdwenen en Shaun stelde Mary voor om helemaal opnieuw te beginnen. Eerst zag zij dat niet zitten maar nadat zij op straat een keer staande was gehouden door iemand die haar erop gewezen had dat zij ervoor moest zorgen dat Shaun over de brug kwam en dat zij anders via haar Shaun zouden dwingen, deed haar besluiten Shauns voorstel met grote tegenzin aan te nemen. Een kind, een nieuw land – haar geboorteland – , een nieuwe naam dat alles zorgde voor een compleet nieuwe identiteit voor Mary en Shaun in de hoop dat ze zouden kunnen ontsnappen aan de criminele geldschieters die Shaun en dus ook haar in hun macht hadden.'

'Is het gek dat ik totaal geen medelijden of medeleven voel?' vroeg Richard gericht aan Jocelyn.

'Nee. Op dit moment is dat niet mogelijk. Het kan zijn dat dat later misschien wel komt. Maar … zie het absoluut niet als iets dat moet, als een verplichting. Hun leven is dat van hun geweest. Zij hebben hun keuzes gemaakt en daar sta jij volledig buiten.'

Richard pakte zijn glas op en nam een flinke slok. Het spul brandde in zijn keel. Waar hij verwacht had dat het zijn gevoel, want er was wel degelijk iets dat hij voelde en dat was bedrog, zou verdoven deed het dat niet. Het hield hem juist helder en alert. Toen hij het glas opnieuw naar zijn lippen bracht werd zijn arm tegengehouden door Nancy.

'Hier met dat glas, Richard! Je hebt nog nooit gedronken en daarom doe je nu voorzichtig aan! Hier met dat glas!'

'Nancy heeft gelijk, lieverd,' bemiddelde Edith. 'Een paar slokken voor de schrik is goed maar nu kun je het beter laten staan.'

Met een brede, lieve glimlach gaf hij zijn glas aan Nancy en bedankte haar en Edith voor hun interventie. 'Ik ben blij dat er zoveel mensen zijn die om mij geven en voor mij zorgen. En ik bedoel dat absoluut niet cynisch. Ik ben eerlijk en oprecht.'

'Max! Hoe zit het nou precies?'

'Wat, schat?'

'Vicky verwachtte een kind. Ongewild, zei je.'

'Ja. Van Mary heb ik begrepen dat ze van een avondje uit met iemand en het vervolg daarop in verwachting is geraakt. Absoluut niet gewild. Sorry, Richard.'

'Het geeft niet. Ook hier kan ik de eerdere woorden van Jocelyn op toepassen.'

'De vader is door Vicky niet aan Mary genoemd. Voor Vicky kwam het ongelegen. Ze zat midden in haar studie die ze wilde afmaken. Maar of dat de echte reden is, weet ik niet. Hopelijk krijg ik nog meer duidelijkheid.'

'En daarom sloot ze die deal met Mary en Shaun,' deed Richard een poging het verhaal snel af te maken.

'Zat er … hmm … moeilijk om de juiste woorden te vinden,' probeerde Jocelyn een vraag te formuleren. 'Heeft Mary op die overeenkomst aangedrongen?'

'Ja. En dat omdat Shaun haar onder druk zette. Ze moesten verdwijnen.'

'Ik kwam dus ter wereld en toen?'

'Mary en Shaun verhuisden naar Canada. Daar hebben ze werkelijk het hele land doorkruist. Ergens hebben ze illegaal hun naam en officiële papieren veranderd. Overal hebben ze gewerkt en ondertussen uitgekeken naar een vaste baan en een vaste woonplaats. Na twee jaar werd dat Metchosin.'

'En Vicky?'

'Wil je dit weten, Richard?'

'Je mag het vertellen maar zodra ik stop roep, wil ik dat je ook echt stopt. Mocht ik dan nog vragen hebben dan stel ik ze.'

Max kon prima leven met die nieuwe spelregel. 'Vicky is niet meer teruggegaan naar New York. Ze heeft haar opleiding afgemaakt in Baltimore. Heeft zich daar gespecialiseerd in kindergeneeskunde en in dat vakgebied echt een uitblinker geworden. Ze heeft boeken geschreven, over de hele wereld gastcolleges gegeven, en noem maar op. Vijf jaar geleden is ze overleden ten gevolge van kanker.'

'Ahhhh,' verzuchtte Nancy verdrietig. 'Als … '

'Ja … als … daar staat dit hele verhaal bol van, zo voelt het voor mij,' gaf Richard uiting aan zijn gevoel. 'Als dit … als dat … maar het is allemaal anders.'

'Maar anders is niet mis,' meende Jocelyn de ondertoon die ze gemeend geproefd te hebben in de woorden van Richard te moeten ondermijnen.

'Je liedje.'

'Niet mijn liedje. Het liedje van Eveline Beumkes dat we kregen van onze vriendin in Nederland.'

'Ja? En hoe gaat dat dan?' was Nancy benieuwd.

'Het gaat zoals het gaat, en het is zoals het is. En loopt het anders dan je denkt … dan loopt het anders en niet mis,' klonk het dichterlijk uit de mond van Richard. 'Een mooie, wijze tekst die ik van Jocelyn mee heb gekregen een keer. Een tekst waar ik wat mee kan. Een wijsheid waar ik blij mee ben. Als het anders loopt is het niet per se fout. Het is ook zoals Max en Edith hun kinderen opgevoed hebben. Mij hebben laten zien dat je het woordje 'fout' niet zo snel in de mond moet nemen. Het is anders. En zo … is mijn hele leven dus anders gelopen. En absoluut niet mis! Mijn leven … de hele weg die ik gelopen heb, alleen, en met Stan … heeft mij gemaakt tot wie ik ben, heeft ons gemaakt tot wie we zijn.'

'Wauw!' Het voelde voor Nancy als een openbaring. 'Je hebt helemaal gelijk. Ik … nou ja … bij mij is het ook niet allemaal gegaan zoals de bedoeling was. En … eigenlijk heb ik dat ook … nooit gezien als iets dat mis was. Het was anders. Ik werd niet opgevoed door een vader en een moeder maar door een opa en een oma. Zeker anders, maar zeker niet mis. Heel mooi!'

'Sorry, hoor,' kwam Edith nadat het een paar tellen stil was gebleven, 'ik loop de kans dat je "stop" gaat roepen, Richard, maar ik vraag er toch naar. Maar weet dat ik je ingrijpen respecteer.'

Voor Richard was het geen probleem en met een handgebaar gaf hij Edith de ruimte haar prangende vraag te stellen.

'Vicky is overleden. Maar … zijn er familieleden?'

Tot de volgende keer…



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, juni 2017
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 88
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 15:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 101 keer
Bericht Re: MORGENSTER door Lucky Eye » zaterdag 02 december 2017 07:48

Hoofdstuk 26

Onrust. Dat was wat Richard toen ineens voelde. Zijn hand ging naar de tafel maar … het glas was er niet meer. Gelukkig! Dit soort dingen moest hij zelf aan kunnen, zelf zien op te lossen en er niet zoiets als drank voor willen gebruiken. Moest hij ingrijpen? Nu al? Toen hij weer rechtop zat, zag hij de ogen van Max die op hem gericht waren. 'Ik denk dat je straks daarop mag ingaan. Ik weet het nog niet. Maar … laat mij alsjeblieft eerst een paar vragen stellen. Dan heb ik ook de tijd, zo denk ik, om na te denken of ik Ediths vraag beantwoord wil hebben. Oké?' Hij keek naar Max en Jocelyn en Edtih.

'Prima, Richard, stel je vragen.'

'Het spijt me, Edith, je moet nog even wachten.'

'Het geeft niets, jongen, dit gaat over jou. Dit jou gaat aan en jij kiest de manier waarop jij dat wilt doen.'

'Oké. Mijn eerste vraag gaat over Mary. Max, je hebt diverse keren aangegeven dat jij dingen weet via haar. Hoe is dat zo gekomen? Heb je haar ontmoet? Hoe wist je waar ze was? Euhh… dat zijn eigenlijk al drie vragen.' Zenuwachtig schoot hij in de lach.

'Ik ga niet tellen, Richard. Je mag alles vragen wat je wilt. Voor zover ik antwoorden heb, zal ik je die geven. Misschien niet in de volgorde waarin jij de vragen hebt gesteld. Toen Mary haar verklaring afgaf op het politiebureau, de verklaring waarin zij aangaf dat zij ervan wist dat Stan een tijdje bij jou zou zijn, heeft ze aangegeven dat ze zelf ook niet thuis zou zijn. Ze gaf een adres op in Portland en daarbij een Amerikaans mobiel nummer. De dienstdoende politiebeambte heeft het nummer in haar bijzijn meteen uitgeprobeerd om te controleren. Toen Nick later kwam met eenzelfde verhaal, bevestigd door jouw brief, hebben ze Mary nogmaals gebeld om het te checken. Haar adres heb ik van de politie hier gekregen. Jocelyn en ik hebben haar twee keer ontmoet. De eerste keer was kort omdat ze bijna niet aanspreekbaar was.'

'Drank?' vroeg Richard.

'Nee. Eerder het droogstaan. Afkickverschijnselen. Psychische nood.'

'Shit!'

'Niet jouw schuld, Richard,' probeerde Jocelyn hem te laten inzien.

'Het belangrijkste wat ze me zei was dat ze blij was dat iedereen bij Shaun weg was. Dat het nu veiliger was voor iedereen.'

'Hoe zit het met dat tijdstip van afgeven van die verklaring?'

'Dat kwam in het tweede gesprek naar voren onder andere. Het was vooropgezet door haar. Ze wist hoe jij Stan had geïnstrueerd voor noodgevallen: naar boven gaan, deur barricaderen en jou bellen. Ze riep naar Stan dat hij moest doen wat jij hem had opgedragen. Stan handelde daarna maar durfde, met hen in huis, niet te bellen. De volgende ochtend deed ze of ze naar haar werk ging. Ze bleef echter in de buurt ergens. Ik weet niet waar. Maar wel zodanig dat ze de toegangsweg naar het huis in de gaten kon houden. Ze zag Shaun weggaan. Ze zag Nick komen en later wegrijden met Stan. Ze wist dat jij iets geregeld had en ging daarna naar de politie.'

'Dank je. Duidelijk.'

'Tijdens dat tweede gesprek hebben we ook het hele verhaal te horen gekregen over Vicky, het opgevoerde toneelspel in Chicago, en jouw geboorte.'

'Deed dat haar iets?'

'Ja. Ze is niet ongevoelig, Richard.'

'Dat bedoel ik ook niet. Sorry, als ik me verkeerd heb uitgedrukt. Maar … ik snap zoveel niet.'

'Mary had haar probleem, nee, beter gezegd problemen. Het eerste was Shaun. Ze was hopeloos verliefd op hem. Trouwde te jong met hem en kwam er al snel achter dat hij niet trouw was aan haar.'

'Kerels zijn zulke kloothommels!' luchtte Nancy haar gemoed.

'Hij had diverse affaires. Soms kort, soms langer. Ze wist er steeds van maar … was, zoals ik al zei, hopeloos verliefd. Bleef dat ook. Al het verkeerde dat Shaun deed, wist ze wel recht te breien waarbij ze zichzelf vaak de schuld gaf.'

'Maar dat is toch belachelijk,' wond Edith zich zichtbaar op.

'Het komt vaker voor dan ons lief is, Edith,' gaf Jocelyn aan. 'Vaak wordt het gedaan om confrontaties te mijden en zo was het ook bij Mary.'

'Ze kon Shaun niet aan. Hij was … '

'Sloeg hij haar?' wilde Richard weten.

'Ja, dat kwam af en toe voor maar wat dat betreft kon ze hem wel aan. Veel erger dan dat was dat hij haar geestelijk mishandelde. Kleineerde. Het andere probleem was dat Mary geen kinderen kon krijgen. Shaun en zij wilden allebei graag kinderen maar het lukte niet. Mary wist zeker dat het aan haar lag en kreeg later na onderzoek gelijk. Vanwege dat praatte ze zijn vreemdgaan goed. Shaun was een man. Hij moest zich bewijzen. Ook haar reden om, zij het met de nodige tegenwerpingen van haar kant, Stan te accepteren als zijn zoon.'

'Wat een flauwekul zeg!' verzuchtte Nancy. 'Als Nathan ooi… ' Ze voelde de hand van Richard op haar arm en hield zich stil.

'Welk bewijs kwam er dat Mary geen kinderen kon krijgen?'

'Mary's moeder kon geen kinderen krijgen. Zij en haar man probeerden van alles en nog wat. Uiteindelijk werd er een experimenteel hormoonpreparaat geprobeerd en het lukte. Ze kregen twee dochters.'

'Een tante die ik nooit heb gekend,' klonk het schamper uit Richards mond.

'Ja. Je moeder was de jongste, je tante de oudste. Die experimentele medicatie zorgde ervoor dat de moeder van Mary dus toch in verwachting raakt. Echter …zoals wel vaker met experimentele medicijnen helaas … de gevolgen ervan, de werking op langere termijn, zijn niet in te schatten. Mary en Clare konden beiden geen kinderen krijgen. En dat is naar alle waarschijnlijkheid het gevolg van de behandeling die hun moeder heeft ondergaan.'

'Zoiets is vreselijk,' vond Edith en Nancy sloot zich daarbij aan.

'Maar waarom ken ik haar, Clare bedoel ik, niet?'

'Clare kon absoluut niet opschieten met Shaun. Ze kon totaal niet begrijpen dat Mary zich zo liet behandelen door hem. En dat leidde uiteindelijk tot een zo heftige ruzie dat de zussen elkaar niet meer wilden zien. Er was jarenlang totaal geen contact. Mary heeft pas dit jaar het contact hersteld.'

'Maar waarom dit jaar en niet eerder?'

'Ze voelde aankomen, haar woorden, dat de bom zou barsten.'

'En wat bedoelde ze daarmee? Want dat snap ik niet,' reageerde Nancy fel.

'Ze was zelf niet bij machte om dingen te veranderen. Zag zelf niet een oplossing. Had er de kracht niet voor,' antwoordde Jocelyn nadat ze een blik had gewisseld met Max. 'Haar kracht was in de loop der jaren verdwenen. Al haar energie was weg. Ze werkte zich ongans om te zorgen dat het huishouden kon blijven draaien.'

'Maa … maar hij werkte toch ook!'

'Mary had ingestemd met het veranderen van identiteit, de wisseltruc met Vicky, het verkassen naar Canada enzovoorts onder de voorwaarde dat Shaun zou ophouden met gokken, de reden van zijn torenhoge schulden in New York, en zijn alcoholgebruik. De eerste tijd ging dat prima. Tenminste, zo dacht ze. Zij werd echter veel in beslag genomen door de zorg voor jou, Richard.'

Richard snoof. 'Echt?' cynischer kon het niet klinken.

'Ik begrijp de manier waarop je reageert helemaal. Geloof me, Richard. Ik val jou en jouw gevoelens absoluut niet af. Ik was bij beide gesprekken met Mary en heb nu ook weet van haar gevoelens. Van haar leed. In de eerste bijeenkomst die ik met jou had gaf jij op een gegeven moment een twistgesprek tussen Mary en Shaun weer. Ze schreeuwden naar elkaar en het ging erover dat Shaun jou gewild had en daarna nooit meer naar jou had omgekeken. Weet je nog?'

'Ja,' Richard boog zijn hoofd. Het deed hem nog steeds pijn.

'Je vroeg mij wat ze daarmee bedoelde. Ik wist dat natuurlijk niet. Je vroeg je af of zij misschien zo geworden waren door jou, dat het jouw schuld was. Daar antwoordde ik negatief op. Nooit jouw schuld!'

Richard knikte. Zo was het ook. Heel vaak had hij het er daar later opnieuw over gehad met Jocelyn en hij wist nu dat het niet zijn schuld was.

'Ik raadde je toen aan om het te laten rusten omdat we op dat moment niet wisten wat voor pijn, verdriet en dergelijke van haar kant haar tot die woorden brachten.' Heel bewust liet Joceyn een stilte vallen. Eentje die ze zo lang mogelijk wilde laten duren. Maar ook niet zolang dat iemand anders het woord zou nemen. 'Nu, nadat ik haar gehoord heb, weet ik dat wel. Geloof me, ze heeft voor je gezorgd.'

'Sorry ik … '

'Nee, niet steeds sorry zeggen. Ik heb je gezegd dat ik jouw reactie kan invoelen, dat ik het begrijp. Logisch als je weet wat jij allemaal hebt meegemaakt, als je altijd het gevoel hebt gehad dat er niemand voor jou zorgde. Vanaf het moment dat jij bewust in de wereld stond, heb je er altijd zelf voorgestaan. Maar … er was ook een periode daarvoor. Een periode waarin Mary voor jou heeft gezorgd. In het begin was je volledig afhankelijk van haar. Voor alles. Zodra het enigszins kon, leerde ze jou dingen. Leerde ze jou hoe je dingen moest doen. Zo snel mogelijk. Zodra het mogelijk was, leerde ze het je. Maakt niet uit wat. Wassen, haren kammen, je schoenen veteren, noem maar op. Ze leerde het je ook omdat je enorm leergierig was.'

De tranen liepen Richard over de wangen. Het deed pijn en anderzijds … kon hij het zich heel goed voorstellen. Hij was nog steeds zo. Hij wilde dingen leren om het daarna zelf te kunnen doen. Hij had niemand nodig. Toch?

'Herkenning, nietwaar?' Jocelyn zag Richard knikken. Met een felle blik in haar ogen en toch een glimlach om haar mond weerhield ze Nancy ervan om troost te bieden en Edith om tissues aan te reiken. Ze wist dat hij hier doorheen moest en dat hij dat zelf zou moeten doen. Ze wist ook dat hij het kon. Nu kon wist ze, want anders zou ze de hulptroepen hebben laten helpen.

'Maar … '

Maar het verzet was er ook nog, zo bemerkte ze. 'Denk aan je broodtrommel. Je wist je er iets van te herinneren, bleef eraan hangen. Ook een stukje zorg van haar kant voor jullie beiden. Ze deed niet veel maar … deed wel iets.'

'Maar hoe zit het dan met haar uitspraak die jij zo-even aanhaalde, toen ze zei dat hij mij had gewild en ze eigenlijk niet.'

'Zelf kon ze geen kinderen krijgen. Een groot verdriet in haar. Ze bedoelde met die opmerking dat hij had voorgesteld dat ze het kind van Vicky zouden nemen om hun identiteit te veranderen. Dat het niet haar voorstel was geweest. "Jij hebt hem gewild! Ik niet!", gaf Jocelyn Mary's woorden weer die Richard eerder had genoemd. 'Zij had altijd heel graag een kind gewild. Maar toen dat niet lukte en op een gegeven moment duidelijk werd waarom, accepteerde zij het niet kunnen krijgen van een kind.'

Richard zuchtte. 'Stan?'

'Toen Stan gebracht werd brak voor haar eerst een nachtmerrie aan. Vandaar dat ze zo opgefokt was die avond. Ineens stond er een vrouw voor de deur met op haar arm een kind dat van Shaun, haar man, was. Woedend was ze. Dat verklaarde haar twistgesprek met die vrouw. Ook het onderliggende daarvan. Shaun had bewezen dat hij een man was en een kind kon verwekken. Maar dat wel bij een andere vrouw, een echte vrouw. Een bij wie hij wel een kind kon verwekken. Haar onmacht. Haar angst ook om hem te verliezen, want ze bleef ondanks alles verliefd op hem. En … dat buitte hij uit. Hij mishandelde haar geestelijk door haar er regelmatig op te wijzen dat zij geen vrouw was want vrouwen hoorden kinderen te kunnen krijgen.'

'Maar ze liet Stan helemaal alleen thuis en ik vond hem zoals ik verteld heb. En dat die eerste middag al!'

'Shaun zou die middag vroeg thuiskomen en van alles en nog wat meenemen voor Stan. Luiers, potjes met eten, babyflesvoeding, maar hij kwam niet thuis. Hij bleef ergens drinken met vrienden. Zijn moeder, laat ik haar zo maar even noemen voor het gemak, had niet al te veel meegegeven. En dus moest ze wel snel even naar de supermarkt in de buurt toen Shaun te lang wegbleef en Stan verschoning nodig had en er geen luiers meer waren. Niet omdat ze zorgeloos was, maar juist omdat ze wilde zorgen.'

Richard snifte en haalde een hand langs zijn ogen.

'Jij zorgde veel voor Stan. Zij ook. Want jij ging naar school. Ze vond het wel heel erg moeilijk. Ze kon amper contact met Stan maken. Hij huilde heel veel. Jij was de enige bij wie hij rustig werd, vertelde ze ons. En dan lukte het haar soms wel om hem eten te geven, zijn luier te verschonen zonder dat hij een huilbui kreeg, als jij maar in de buurt was.'

'Oké,' merkte Nancy op, 'prima allemaal, maar we weten van Richard dat Mary net zo goed dronk als Shaun, ze ging met hem weekenden weg naar gokhuizen en zo … waarom dat dan allemaal?'

Max begreep Nancy's vraag heel erg goed. Het was het dubbelzinnige in de persoon van Mary. Enerzijds toch dat zorgzame dat er was en tegelijkertijd het tegenovergestelde. Het zo snel mogelijk ervoor zorgen dat een kind als Richard zichzelf zou kunnen redden zodat zij er niet meer naar om hoefde te kijken. 'Er is een gezegde of spreekwoord dat zegt "If you cannot beat them, join them" of te wel "Als je ze niet kunt verslaan, sluit je dan bij hen aan".'

'Voor mij niet duidelijk, Max!'

'Voor mij wel,' meldde Richard zich met een klein stemmetje. 'Zij heeft er waarschijnlijk, zo neem ik aan, heel lang tegen gevochten.'

'Waartegen?'

'Tegen het alcoholgebruik van Shaun. Dat niet kunnen verslaan, het uiteindelijk opgeven en zelf ook gaan gebruiken. Een gebruik om de ellende te vergeten. Zou een verklaring kunnen zijn toch?' richtte hij zijn vraag een Jocelyn.

Jocelyn antwoordde dat dat de waarschijnlijke gang van zaken was geweest. Daarna vertelde ze nogmaals dat Mary geprobeerd had Shaun van het drinken en gokken af te krijgen. Dat ze dat ook als voorwaarde had gesteld toen Shaun haar zijn voorstel had gedaan wat betreft Vicky en haar ongeboren kind. Het had geleken alsof Shaun woord had gehouden. Ook de eerste tijd in Canada scheen hij zich te houden aan zijn afspraak met haar. Maar daarna was het toch weer misgegaan. Daarna was het voor haar duidelijk geworden dat ze zoveel mogelijk moest zien te werken omdat ze nooit meer bedreigd wilde worden. 'En ja … er zitten voor ons wellicht heel veel dubbelzinnigheden in haar gedrag maar … wij hebben ons dan ook nooit hoeven te verplaatsen in haar situatie. Ze heeft haar keuzes gemaakt. En heeft ten gevolge van die keuzes heel veel wroeging.'

'Waarover onder andere? Is ze daar duidelijk in geweest?' kwam Edith met een vraag die haar, zij het in diverse andere bewoordingen, al heel lang op de lippen lag.

'Ze is daarin niet duidelijk geweest,' gaf Max aan. 'Ze werd heel vaak emotioneel op dat soort momenten.'

Nancy voelde nog steeds niet iets van medeleven met Mary. Ze kon zich haar gedrag amper voorstellen en merkte op: 'Vanavond zijn eerder de woorden toneelspelen en toneelspel gevallen, volgens mij. Zij werd emotioneel als jullie haar om een toelichting vroegen. Is dat ook gespeeld?'

Opnieuw keken Jocelyn en Max elkaar aan. Niet omdat ze het antwoord niet wisten maar alleen om te bepalen wie het woord zou voeren. Jocelyn was de eerste die een knikje gaf en dus nam Max het woord.

'Het is ons oordeel, onze beoordeling van Mary, dat zij oprecht is. Een toelichting zal zij geven, zo heeft ze toegezegd maar daarvoor wil zij eerst het traject van ontwenning van alcohol en pillen doorlopen hebben.'

'Toch niet alleen maar om er daarna op terug te kunnen komen?' Nancy bleef scherp en sceptisch.

'Nee, Nancy, het is onze overtuiging dat zij oprecht is. Haar woorden zijn welgemeend. Ze … ' Jocelyn moest nadenken voor ze verder ging en daarbij keek ze even naar Richard. Zijn gezicht was niet langer meer zo spierwit als eerder. Er was weer wat kleur gekomen op zijn wangen. 'Ze geeft om Richard en Stan. En ik weet dat dit heel vreemd kan overko… '

'Nee, dat doet het bij mij niet. Niet meer,' onderbrak Richard haar. 'Als zij niet om Stan had gegeven had zij hem niet gezegd dat hij moest doen wat ik hem had opgedragen. Ze ging ervan uit dat hij alle drie de punten zou uitvoeren en dat ik meteen naar huis zou komen. En ja … dan was er waarschijnlijk een confrontatie gevolgd met Shaun of … of … of ze had me gezegd Stan mee weg te nemen. En daarna haar actie naar de politie. Ook dat getuigt daarvan. Ze breide het goed zodat Shaun geen poot had om op te staan als hij verhaal zou willen halen. Hoe gaat ze een verklaring geven? Want … ik weet niet of ik het aankan om haar te spreken.'

'Dat is ook iets dat ze genoemd heeft. Ze kan het zich heel goed voorstellen dat je daar geen behoefte aan hebt. Ze heeft voorgesteld je een brief te schrijven,' gaf Max het voorstel van Mary weer.

'Oké. Maar … alsjeblieft bewaar hem voor mij tot ik erom vraag want ik weet niet wanneer ik eraan toe ben. Ik … ik wil … ik weet het niet.'

'Neem je tijd, Richard, dat is iets dat ik altijd tegen je gezegd heb en dat moet je ook nu doen. Jij bent eraan toe als jij eraan toe bent.'

'En als die dag nooit komt?'

'Dan is het, zoals het is.'

Richard zuchtte diep. 'Ik ga even een glas water halen voor mezelf. Wil iemand anders ook iets?'

Tot de volgende keer…



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, juni 2017
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 88
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 15:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 101 keer
Bericht Re: MORGENSTER door Lucky Eye » zaterdag 09 december 2017 07:02

Hoofdstuk 27

Met de opgenomen bestelling liep Richard naar de keuken waar Nancy zich al heel snel bij hem voegde.

'Ben je kwaad op mij?' vroeg ze toen ze bij het aanrecht stonden.

'Waarom?'

'Nou ja … ik voel nog steeds alsof ik er niet aan wil dat Mary ook een goede kant zou kunnen hebben.'

'Ik denk dat ik heel goed aanvoelde waarom jij zo vasthoudend was.'

'Oh?'

'Je probeert mij in bescherming te nemen. Je wilt niet dat ik opnieuw door haar bezeerd wordt. Toch?'

Nancy was verbaasd. Was het zo duidelijk geweest? 'Ja. Dat was het. Ik zou het vreselijk vinden dat als … als zij terug in jouw leven zou komen … nou ja … dat het dan bijvoorbeeld uit zou komen dat zij toch niet zo oprecht is als Jocelyn en Max menen. Ze zou je dan opnieuw pijn doen, Richard, en dat wil ik niet! Absoluut niet!'

'Dank je, Nancy. Ik ben heel erg blij dat je zo voor mij vecht. Maar … ze zal nooit een deel van mijn leven kunnen worden, lieve Nancy. Dat kan ik niet. Ik … ik … nou ja … heb het al eerder gezegd geloof ik … zij is nooit deel van mijn leven geweest. Ik heb haar niet geaccepteerd als één van mijn ouders. Nooit! En … dat was toch de rol die ze gehad zou moeten hebben. Een andere rol dan nu? Nee. Dat kan ik niet. Alleen die brief … die wil ik eventueel lezen maar ik denk niet dat er veel meer te lezen zal zijn dan dat we nu gehoord hebben van Max en Jocelyn. Dus … bezeren zal ze me niet. Nogmaals bedankt, Nancy. Je bent een geweldige beschermer.'

'En … als we straks terug zijn? Wil je het dan nog wel hebben over de familie van je echte moeder?'

Richard slikte. Ja, dat was er ook nog. 'Moeilijk. Ook zoiets waar ik nooit iets mee gehad heb.'

'Mag ik je één vraag influisteren?'

Hij knikte.

'Misschien dat die vraag dingen voor jou ook duidelijk maken. Vraag alsjeblieft of ze weten waarom Vicky jou niet zelf wilde opvoeden en … een tweede vraag dus ook … wanneer de familie wist van jouw bestaan.'

Het waren dingen waar hijzelf ook al aan had gedacht maar desalniettemin bedankte hij Nancy voor haar hulp. En toen had hij nog een vraag voor haar: 'Wat maakte jou het meest boos vanavond?'

'Het gedrag van Shaun. Ik heb wel vaker horen beweren dat mannen geboren zijn om overspel te plegen. Dat ze nooit genoeg aan één vrouw hebben. En dat … dat vind ik gewoon walgelijk! Als Nath… '

'Nathan is anders, lieve Nancy! Hij is niet zo! Daar geloof ik niets van. Bovendien, uitzonderingen bevestigen de regel. Hij is niet zo, ik ben niet zo. Ik heb genoeg aan één geliefde in mijn leven. Meer wil ik er niet eens. En als ik hem naar jou zie kijken, weet ik gewoon dat dat voor hem ook zo geldt.'

'En als hij het toch doet dan snijdt ik hem hoogstpersoonlijk zijn pik en ballen af!'

Ondanks de enorm met gif beladen opmerking schoot Richard in de lach. 'Rood haar.'

'Wat is er met rood haar?'

'Ze zeggen wel eens dat vrouwen met rood haar erg fel zijn.'

'Ook maar een stomme regel die lang niet voor iedere roodharige vrouw opgaat.'

'Bij jou wel, lieve Nancy. Maar houdt dat felle er alsjeblieft in. Het past heel goed bij je. Je weet mij door dat felle soms ook weer met beide benen op de grond te zetten, te bepalen bij de realiteit. Dank je.'

'Ik moet jou bedanken. Sinds jij hier bent lijkt het alsof mijn leven ineens zo anders is geworden. Zo meer betekenisvol. Ik … nou ja … moeilijk te zeggen.


***

Nadat Richard naar de keuken gegaan was om de bestelde drankjes op te halen en Nancy hem gevolgd was viel er een enorme stilte in de studeerkamer van Max. Jocelyn, Edith en Max leken zich te laven aan de ingevallen rust.

Max voelde zich alleen ineens. Het hele traject van de onderzoeken had hij er niets van besproken met Edith. Het was haar wens geweest om er, net als Richard, niets van te weten. En hij had dat gerespecteerd. Hij wist waarom ze het zo had gewild. Ze wilde Richard, ook bij totaal verrassende uitkomsten, kunnen invoelen. Ze wilde hem tot steun kunnen zijn en had het idee dat ze dat, zonder informatie vooraf, zo het beste kon zijn. Maar … het had hem wel heel veel moeite gekost. Altijd had hij alles met haar besproken en nu … nu niet. Toen het werk hem te heftig en te veel was geworden had hij Jocelyn ingeschakeld. Ze had aangeboden, vanwege haar betrokkenheid bij Richard, het voor niets te doen maar dat had Max niet willen hebben. Ze had een huis, een eigen praktijk, een partner en alleen de zon ging voor niets op. Hij had ervoor gezorgd dat ze haar uren mocht declareren bij de Giles Hammond Stichting.. Het had hem goed gedaan met haar samen te werken. Ze was veel kundiger nog dan hij op het gebied van een gesprek voeren, zo had hij gemerkt. Dat had natuurlijk alles te maken met haar werkveld. Ook hun gezamenlijke besprekingen waren altijd heel erg goed geweest. Af en toe waren er wat meningsverschilletjes maar ook altijd hadden ze consensus weten te bereiken, waren ze er samen uitgekomen. 'Je bent stil, Edith, is alles goed?' Een antwoord kwam er niet direct. Ze pakte een nieuw papieren zakdoekje en begon die heel bewust te versnipperen, zo zag hij. Hij stond op, liep naar haar stoel en reikte haar zijn hand. 'Kom, laten we samen even op de bank gaan zitten.' Ze liet zich door hem geleiden. Op de bank kroop ze dicht tegen hem aan en begon zachtjes te huilen.

Jocelyn keek naar het tweetal en voelde de liefde die volop stroomde tussen die twee. Het was prachtig om te zien dat twee mensen zo verliefd en vol van liefde voor elkaar konden zijn. Max had opgemerkt wat ook haar was opgevallen: de stille onrust bij Edith. Ze was stil geweest net als zij beiden maar toch … toch waren de zakdoekjes de een na de ander versnipperd.

'Het is gewoon niet eerlijk,' snikte Edith. 'Richard en Stan … ze zijn beiden zulke lieve jongens en dan … dan wordt er zo wreed en gemeen met hen omgegaan. En … dan kan Mary wel zeggen dat ze voor hen gezorgd heeft maar … wat is dat waard als je ze zodra ze voor zichzelf kunnen zorgen niet echt meer naar hen omkijkt? Wat is dat waard, Max? Je weet net zo goed als ik dat je je hele leven lang voor je kinderen moet zorgen. Natuurlijk verandert de manier waarop je dat doet maar je kunt ze nooit helemaal … aan hun lot overlaten.'

'Nee, lief, nooit. Jij en ik zullen altijd voor onze kroost blijven zorgen. En is het niet voor onze kinderen en hun partners, dan wel voor hun kinderen. Zo zitten wij in elkaar. Zo doen wij het.'

'Maar er is dus ook een andere manier,' klonk het snifferig.

'Ja. Maar … ' hij vond het moeilijk om het niet als een excuus te laten overkomen, 'bij Mary … waren er heel andere omstandigheden. Ik heb Richard ook een keer iets uitgelegd over leren. Bij ons hadden onze kinderen de kans om iets te leren. Wij lieten hen hun fouten maken en vingen hen op. Zo zorgden wij voor onze kinderen. Anders dan hij ooit had gekend. En … zo is het denk ik ook met Mary. Ze zag geen andere mogelijkheid. Had wellicht geen andere mogelijkheid.'

'Maar waarom is ze nooit bij de klootzak vandaag gegaan,' kwam Edith's felle reactie.

'Liefde.'

'Ik kan me daar totaal niets bij voorstellen.'

'Nee, omdat jij Edith bent en ik Max. Voor ons is liefde iets heel anders. De betekenis van dat woordje kan op verschillende manieren worden ingevuld. Wat voor jou en mij waar is, hoeft dat niet te zijn voor anderen. Niet voor Mary. Zij was verliefd op Shaun wat voor een vreselijke man hij ook was voor haar en Richard en Stan. Liefde maakt blind, en dat ging voor haar ook op.'

'Maar is dat niet vreselijke stom!'

'Hoe denk je dat Mary zich nu voelt?'

'Oh … ja … ziet ze nu wel in dat het anders had moeten zijn?'

'Ja. Dat ziet ze nu wel in.'

'Oké, dan moet ik het daarbij laten. Dank je, Max, voor het eeuwige geduld dat je met me hebt.'

'Onderdeel van ons liefdespact, schat. Jij hebt dat geduld ook altijd met mij.'

De deur ging open en Nancy kwam binnen met het dienblad gevolgd door Richard die zich meteen verontschuldigde dat Nancy al het werk deed. 'Haar voorstel hoor! Ze vertrouwde het mij om de een of andere reden niet toe.'

Jocelyn schoot in de lach. 'Vond je hem wat te bibberig, Nancy?'

'Ja, niet helemaal stabiel op dit moment. Grapje hoor, Richard!'

'Ja, ja, maken jullie maar grapjes over mij. Vooral blijven doen hoor, dames!'

De drankjes werden uitgedeeld en Max en Edith bleven samen zitten op de bank, hand in hand.

Richard, gezeten in de stoel waar eerder Edith zat, stelde voor, ook gezien de tijd die ze nog hadden voordat Nathan en Stan terug zouden zijn, om verder te gaan. Hij zei nog nagedacht te hebben over een paar dingen en wilde als eerste weten of er ook geprobeerd was om met Shaun te praten.

'Die mogelijkheid hebben we overwogen en met twee partijen besproken. Ten eerste met de juristen van de Stichting. Zij raadden het ons af omdat jij voor Stan een aanklacht wegens mishandeling tegen hem hebt ingediend. Jij, wij, zijn partij in die aanklacht en dan met Shaun gaan praten leek hen niet juist. De politie in Victoria was de tweede partij die we ernaar gevraagd hebben maar hun antwoord was hetzelfde. Shaun … ' Max zuchtte 'Shaun is ontspoord. Hij heeft op die vrijdag dat Stan en Mary bij hem weggingen problemen veroorzaakt in een café. Werd die nacht opgesloten. De volgende ochtend met een proces verbaal heengezonden. Die middag tijdens een toernooi van zijn team maakte hij stampei in het stadion en ging op de vuist met een van zijn eigen spelers. Zijn werkgever heeft hem de maandag daarop geschorst. En ook die gebeurtenissen waren voor Jocelyn en mij reden genoeg om niet met hem te praten.'

'Dank je, het is me duidelijk. Verder. Ik … ik … SHIT … ' Richard voelde de stress in zich opborrelen. Het voelde zo rot allemaal ineens. De woede was er weer.

'Neem je tijd, Richard. Ga niet overhaast te werk,' deed Jocelyn een poging om de onrust die ineens op Richards gezicht te lezen was weg te nemen.

'Nou ja … ik heb altijd gedacht dat … heb het jou ook gezegd volgens mij, Max, dat … dat hij … Shaun … mij mijn voornamen heeft gegeven. Gewoon omdat hij vond dat ik een echte man moest zijn. Het is verwarrend allemaal. Heet ik echt Richard? En nu weet ik ook niet meer welke achternaam ik moet gaan gebruiken. Heb er drie zo lijkt het … Sterling, Donahue, Hartman. Maar als hij mij die voornamen heeft gegeven dan … dan wil ik die ook niet! Dan wil ik dat ze gewijzigd worden. Kan dat?'

'Dat zou kunnen,' was Jocelyns prompte reactie. 'Maar het is niet nodig. Niet Shaun en Mary hebben jou je voornamen gegeven maar Vicky. Zij heeft jou Richard Maynard genoemd en dat als verwijzing naar haar achternaam Hartman.'

Max gaf een toelichting. 'Je weet dat ik geïnteresseerd ben ik de herkomst en betekenis van namen. Op die avond, zolang geleden alweer zo lijkt het, dat je voor het eerst bij ons was gaf ik jou de betekenis van je voornamen en je achternaam. Vicky had zich er waarschijnlijk ook in verdiept. Ik denk … maar dat is misschien alleen maar een gevoel en … iets dat ik niet, nooit, zal kunnen bewijzen … dat ze jou die twee namen heel bewust heeft gegeven. Ze wist dat je kracht en moed nodig zou hebben en haar wens voor jou is in vervulling gegaan.' Max schoot vol. 'Sorry, ik begin een oude dwaas te worden.'

'Waarom krijg ik van jullie allemaal altijd te horen dat ik geen "sorry" mag zeggen en doen jullie het eigenlijk net zo vaak? Kom zeg! Sorry is niet nodig! Ook niet als je emotioneel wordt van zoiets dat je zo mooi hebt omschreven, Max. Ik … als ik moet kiezen dan denk ik dat de naam … nou ja … euhh … ik weet het gewoon niet. Ik ga verder met mijn vragen. Of beter gezegd, dit is een vraag van Nancy zij wil het heel graag weten en vroeg mij ernaar te vragen maar ik wil dat zelf ook weten. Maar … ik weet niet of ik alles wil weten. Nu al wil weten. Het kan zijn dat ik toch op de rem trap.'

'Laat eens horen?' vroeg Jocelyn.

'Is het bekend waarom Vicky mij heeft afgestaan?'

'Mary vertelde Max en mij dat het kwam omdat het haar studie in de problemen bracht. Maar, daar zijn wij beiden van overtuigd, er moet meer achter zitten. Dat meer is echter nog onduidelijk. En daarom lijkt het mij goed om met de familie een gesprek te gaan voeren. Hopelijk kunnen we dan meer te weten komen.'

'Met wie hebben jullie contact gehad?'

'Ik kreeg,' zo lichtte Max toe, 'van mijn onderzoekers het telefoonnummer van de moeder van Vicky … '

'Je oma, Richard!' klonk het verrukt uit de mond van Nancy maar ze voegde er meteen een verklaring aan toe: 'Voor mij is mijn Oma heel belangrijk maar voor jou misschien niet. Het … nee, dat zouden we niet meer zeggen.'

'Dank je, Nancy, ook voor dat weglaten van een excuus. Jouw oma is een moordvrouw en ik weet hoe Edith omgaat met haar kleinkinderen en zij verdient hetzelfde predicaat. Maar ga alsjeblieft verder, Max.'

'Toen ik haar belde, was ze heel confuus. Ze schrok ongetwijfeld van mijn toch zo zorgvuldige introductie. Ze verbond mij op de een of andere manier door met haar zoon. Met hem, Johan Hartman, ik mocht hem ook John noemen, de oudere broer van Vicky, heb ik gesproken.'

'Logisch. Je zou je toch rot schrikken!' gaf Nancy haar gevoel de vrije loop.

'Ja. Logisch ook wel. Met hem heb ik een lang gesprek gehad. Ik had het gevoel dat het van zijn kant, en dat is ook heel verklaarbaar, vooral een checken van mijn … laat ik het maar betrouwbaarheid noemen … was. Hij wilde zeker zijn om te voorkomen dat zijn ouders te grote hoop zouden krijgen.'

'Wisten ze van mijn bestaan?'

'Ja. Maar dat gedeelte vind ik heel moeilijk om opnieuw te vertellen nu. Jocelyn, wil jij het doen?'

'Natuurlijk, Max. Heel goed dat je het aangeeft dat het voor jou even te veel is. Zo hebben wij steeds samengewerkt, moeten jullie weten. We hebben elkaar aangevuld waar dat nodig was. Beiden hebben we onze eigen vaardigheden en ik ben echt heel blij dat Max mij heeft gevraagd of ik met hem wilde samenwerken hieraan. Oké, het was de allerlaatste dag van het leven van Vicky. Zij was heel erg ziek. Opgenomen in het ziekenhuis. Iedereen wist dat ze spoedig zou komen te overlijden. Haar moeder, zo vertelde Johan aan Max, had op dat moment een vraag voor Vicky: "Liefste, je bent zo geweldig goed met kinderen … waarom … waarom ben je zelf nooit getrouwd en heb je geen kinderen gekregen. Als ik zie hoe je omgaat met Charles en Haimi en met je patiëntjes dan heb ik altijd het idee dat er een pracht van een moeder aan jou verloren is gegaan." Die vraag veroorzaakte grote onrust bij Vicky. Zo erg dat het personeel de familie moest vragen om even naar de gang te gaan. Na een kwartiertje mochten ze terug. De arts schudde met zijn hoofd en zij begrepen dat het afscheid nabij was. Vicky pakte de hand van haar moeder en kwam tot het volgende: "Ik heb een zoon gekregen, zestien jaar geleden, hij heet R… " '.

Stil. Het was stil. Enorm stil. Een stilte waarin je een speld had kunnen horen vallen. Iedereen was bezig met alleen maar zijn of haar eigen gedachten.

Nancy vond het enorm zielig. Waarom had ze er zo moeilijk over gedaan? Wat was de reden daarvoor? Godsdienst? Schaamte?

Edith voelde verdriet. Zo zou het nooit moeten gaan. Als je ongewenst zwanger raakte, dan .. dan … Hier was zoveel verdriet geweest. Voor Vicky moest het vreselijk geweest zijn om … om haar kind af te staan. Maar hoe was ze daar toe gekomen? En … dan … het verdriet van haar moeder toen ze te horen kreeg dat er toch een kind van Vicky was … en tegelijkertijd … alleen maar de beginletter van zijn voornaam … meer niet … onzekerheid …

Max had het bewust niet willen vertellen. Het raakte hem als grootvader te veel. Toen Johan Vicky's laatste ogenblikken had verteld was hij compleet stilgevallen … had hij niet geweten wat te moeten zeggen … waren er stille tranen gekomen. En daarom had hij het nu niet willen overbrengen.

Jocelyn was kalm. Rustig. Ze probeerde zich niet al te zeer te laten raken. Ze lette heel goed op Richard. Ze zag zijn tranen. Hij ging haar aan het hart. Ze maakte zich zorgen om hem. Hoe zou hij dit alles oppakken? Verwerken?

Richard kon zijn tranen niet bedwingen. Uiteindelijk had zijn moeder zijn bestaan dan toch bevestigd. Zijn bestaan erkend. En wat moest hij nou?

'Daarna hebben Johan en ik besloten om het gesprek te beëindigen,' bracht Max iedereen weer terug bij het verhaal. 'We hebben een datum afgesproken waarop Jocelyn en ik naar Hawaï gaan. Een gesprek onder, in eerste instantie, zes ogen leek ons beter. Ik hoop echter dat dat gesprek zo goed verloopt dat we daarna ook de ouders van Vicky kunnen ontmoeten. Johan is echter enorm voorzichtig.'

'Waarom?'

'Bij de vader van Vicky werd zeven jaar geleden een hersentumor ontdekt. Die is operatief verwijderd. Het was een zeer zware en risicovolle operatie en hij is er niet helemaal goed van hersteld, zo heb ik begrepen. Als mocht blijken dat het toch niet om de juiste persoon zou gaan, zou dat heel nare, emotionele gevolgen kunnen hebben. Vandaar die voorzichtigheid.'

Jocelyn had Richard continue gadegeslagen. Hoewel ze aan het begin van de avond aangegeven had dat ze hier niet was als zijn therapeut had ze die functie de laatste minuten wel uitoefenend. Ze had hem in de gaten gehouden. Gekeken of het nodig was om Max te onderbreken. Gekeken wat voor signalen Richard afgaf. Eerst had hij heel rustig in zijn stoel gezeten maar langzaamaan was hij onrustig geworden. Met de nagels van zijn rechterhand was hij regelmatig over zijn wang heen en weer gegaan. Het begin van rode strepen tekenden zich af. Een teken voor haar om in te grijpen. 'Richard? Wil je daarmee stoppen? Ik weet dat het een onbewuste handeling is maar zorg ervoor dat je er bewust van wordt.'

Richard stopte. Shit, zijn wang deed zeer. Hij was zo opgegaan in die paar mededelingen van Max dat hij helemaal niet had opgemerkt wat hij aan het doen was. 'Sorry,' kwam er automatisch over zijn lippen. 'Nee, dat hoef ik niet te zeggen,' kwam ook meteen de correctie. En hij wist ook wat Jocelyn nu van hem wilde. Ze vroeg zonder daar expliciet om te vragen naar een reactie van zijn kant, naar een weergave van zijn gevoelens. 'Ik voel me overrompeld. Natuurlijk … ik wist al eerder vanavond dat er familie was … maar als ze dan benoemd worden – een oom, een neef, een nicht, een oma, een opa – dan … dan is het toch ineens anders. Ik … wij … Stan en ik hebben nooit familie gekend. Zij waren er en meer ook niet. En als je dan hoort dat jij, Max, met een tante hebt kennisgemaakt die dan wel officieel niet echt een tante van ons is, en ook met een oom van mij hebt gesproken … dan voelt dat enorm vreemd. Zoiets had ik nooit! Familie!' Hij voelde tranen prikken in zijn ogen maar wilde ze niet laten lopen. Niet nodig. Niet nu. Het koppie erbij houden. 'Tja … en nu weet ik het ook even niet. Ben ik nu volledig op de hoogte van alles dat de onderzoekers ontdekt hebben?'

'Ja. Alle grote lijnen zijn uitgetekend,' zei Max rustig en kalm.

'Ik weet nu niet of … of ik verder wil gaan. Of ik wel wil dat jullie naar Hawaï gaan. Elke stap in die richting zal er namelijk toe leiden dat … dat ik zelf ook aan de bak moet … ergens … en … shit … ik weet niet of ik dat durf.'

'Waar twijfel je aan?' legde Jocelyn de woorden van Richard uit.

'Je kent me door en door. Twijfel. Ik twijfel altijd en overal aan.'

'Nee. Niet waar. Je maakt een karikatuur van jezelf door dat te zeggen. Ik weet honderd procent zeker dat jij vanaf het moment dat jij met je honkbalknuppel naar beneden rende om ervoor te zorgen dat Shaun in het vervolg van Stan en jou af zou blijven, zeker wist wat je wilde. Dat er op dat moment en alle momenten daarna geen sprake was van twijfel. Elke terugslag die kwam ving jij op. Niet door te twijfelen en onzeker te zijn maar door te weten wat je wilde. Ging het niet volgens plan A dan kwam er een plan B. Zeker. Je was er zeker van wat je wilde. Je wilde daar weg. Zo snel mogelijk. Alles stond ik het teken daarvan. Jij bent zeker van je zaak, Richard! Vanaf dat moment was je zeker van jezelf. Je wist wat er gedaan moest worden. Beatrice had haar voorbereidende werk gedaan en jij hebt het afgemaakt op dat moment. Een moment van ommekeer. Jij nam de touwtjes in handen. En natuurlijk … af en toe moest je je even bezinnen om te kijken of de koers die jij bepaald had nog bereikt zou worden. Geen probleem. Je wist dat jij er zou komen. En ja … de afgelopen tijd was moeilijk. Je maakte een smak. Letterlijk. Het beton was hard. Zorgde voor langdurig ongemak. En … toen jij je overgegeven had aan de zorg van Edith en Max kon je tot rust komen. Eindelijk tot rust komen. Maar … met die rust kwam ook de twijfel. De onzekerheid. Want … je hoefde even niet meer te zorgen. Niet voor jezelf, alles werd geregeld hier voor je. Niet voor Stan, Edith en Max leerden heel goed met hem omgaan en Stan liet zich door hen en anderen begeleiden. En ja … het nadeel van die rust om je heen was dat er twijfel kwam. Je had even teveel tijd om na te denken. Op te gaan in jouw gedachtewereld en dat zorgde voor onzekerheid. Maar … dat is een fase waar je door heen aan het komen bent, Richard. Je zult weer terugkeren, mijn vaste overtuiging, naar de persoon die je voordien was.'

Nu kwamen de tranen wel. Zijn voornemen om niet te huilen aan werd aan flarden gescheurd door oplaaiende emoties. Waarom voelde hij dit zelf niet zo? Waarom twijfelde hij aan de vreselijk goed bedoelde woorden van Jocelyn?

'En je zult het nu nog niet zo voelen. Twijfel is er nog steeds. Was er aan het begin van de avond. Je had je geheim. En … wij hadden ook nog het een en ander in petto voor jou. Heel moeilijk allemaal. Maar … met tijd, die jij jezelf moet gunnen, Richard, zul je er komen. Daarvan ben ik overtuigd. Vertrouw je mij?'

Richard knikte. Kon alleen maar knikken even. Maar hij vond dat niet genoeg. Hij hief zijn hoofd op en sprak met een van tranen doordrongen stem: 'Ja. Ik vertrouw jou. Ik vertrouw Max. Ik vertrouw Edith. Ik vertrouw Nancy. Ik vertrouw Nathan. Ik vertrouw Stan. En … daarnaast al die andere vreselijke lieve mensen die ik de afgelopen tijd hier heb leren kennen. Maar … ik vertrouw mezelf soms nog niet. Soms voel ik me nog zo nietig, zo klein, zo … onbeduidend.'

'Ook dat weet ik. En daar werken jij en ik samen aan. En geloof me, vertrouw me ook daarin, we hebben al flinke vorderingen gemaakt.'

Richard nam de tissue die Nancy van Edith gekregen had aan en veegde daarmee over zijn ogen. 'Doe me er nog maar één,' zei hij zacht. Toen hij die gekregen had nam hij opnieuw het woord: 'Ik denk … dat jullie het moeten doen. Ik wil heel graag dat jullie naar Hawaï gaan. Maar … ikzelf ga nog niet met mee. Ik wil heel graag dat jullie het eerste contact leggen. Als jullie absoluut overtuigd zijn dat dit familie van mij is, dan wil ik ook contact hebben met hen. Maar dan moet het wel honderd procent zeker zijn.'

'Dank je, Richard, voor je vertrouwen in ons,' antwoordde Max ook namens Jocelyn. 'Ik heb er een heel goed gevoel over maar zal zorgen voor duidelijk, wetenschappelijk bewijs.'

'En … omdat ik niet een deuk wil oplopen wil ik ook graag dat je hen vooraf vertelt dat ik homoseksueel ben en een relatie heb met Stan. Ze zullen dat en hem ook volledig moeten accepteren.'

'Neem ik mee. Een duidelijke en heel voorstelbare voorwaarde van jouw kant.'

Opnieuw was het even stil tussen de vijf personen in de studeerkamer maar toen verbrak Edith de stilte en bracht het gesprek terug naar iets dat eerder die avond al ter sprake was gekomen. 'Ik heb nog een vraag,' merkte ze op. 'Je hoeft niet te antwoorden. Het kan zijn dat het al eerder aan de orde is geweest maar … dan is het niet goed bij mij blijven hangen. Dus … een vraag van mij aan jou,' zo richtte ze zich tot Richard en toen ze hem zag knikken ging ze verder. 'Je bent hier naar Monterey gekomen om te studeren. Je wilde met je studie een vak gaan uitoefenen.' Ze zag het Richard bevestigen. 'Dan wilde je Stan laten overkomen. Maar … maar dan?'

Richard snapte de vraag. De anderen niet, zo had hij het idee. 'Of je voor iedereen duidelijk bent, weet ik niet.' Hij zag hoofden schudden.

'Oh… '

'Nee, niets toevoegen, Edith, want voor mij ben je wel duidelijk. Ik wilde Stan hierheen halen als ik alles voor elkaar had. Ik had met niemand ooit gesproken over Stan omdat ik hem hierheen wilde halen als mijn vriend. Met hem samen wilde wonen als mijn vriend. Twee jongemannen die een relatie met elkaar hebben. Kon ook gerust dan want niemand kende Stan als mijn broer, halfbroer. En ja … dan was er het probleem van onze gezamenlijk achternaam. Maar daarvoor had ik al een oplossing. Plan … aan welke letter ben ik toe?' Richard schoot in de lach en was blij dat de anderen ook begonnen te lachen want het brak iets van de spanning. 'Ik ben niet trots op de oplossing die ik bedacht had. En zeker niet meer na alles wat ik over Mary en Shaun heb gehoord. Ik was van plan om een vals paspoort voor Stan te laten maken.'

'Richard!' klonk het verontwaardigd uit de mond van Nancy.

'Dat was de enige oplossing! Het kost wat geld maar … het is te regelen.' Hij keek de kring rond en zijn blik bleef rusten op het gezicht van Edith. Een lieve glimlach en heel erg twinkelende ogen zorgden ervoor dat hij haar bleef aankijken. 'Edith?'

'Een binnenpretje. Meer niet. Ga alsjeblieft verder.'

Maar toen Richard aangaf dat hij klaar was was het de beurt aan Max voor een vraag. Hij wilde graag weten of Richard zijn plannen had aangepast toen alles anders liep, toen hij Stan toch over had moeten laten komen naar Monterey.

Richard dacht na voor hij begon te praten. Dacht lang na maar uiteindelijk bracht hij het onder woorden. 'Ik was er nog steeds niet helemaal uit. Voor mij was het echter van het begin af aan wel duidelijk dat mijn oorspronkelijke plan zou moeten worden aangepast. Jullie kenden Stan. Wisten van onze familierelatie en … samenwonen hier in Monterey kon dus niet. En … daarom was ik van plan om hier weg te gaan en samen ergens anders met Stan te gaan wonen.'

'Je wilde ons achterlaten?' kwam het met grote nadruk op het laatste woord uit Ediths mond.

'Ik zag geen andere mogelijkheid. Toen niet in elk geval. Nu … nu is alles anders. Het … ik … er was enorme vertwijfeling bij mij. Mijn plan was in het water gevallen. Alles was ineens anders en dus moest ik het wel aanpassen. Ik hield van Stan. Ik houd van Stan en … hij van mij … en wilde … '

'Ik begrijp het, Richard,' onderbrak Edith hem. 'Je wilde het beste voor Stan.'

'En voor mezelf natuurlijk. Ik wil niet zonder Stan leven. Ik kan het niet!'

'Oké,' maakte Max een begin om alles samen te vatten en het gesprek te beëindigen want op de klok had hij gezien dat Nathan en Stan spoedig op de stoep zouden staan, 'we weten dat er geen familieband is. Samenwonen is voor jullie dus geen enkel probleem en alsjeblieft … haal het niet in je hoofd om hier weg te gaan! Je weet dat wij van jullie houden! Dat jullie speciaal voor ons zijn en wij willen er alles aan doen om ervoor te zorgen dat jullie samen gelukkig kunnen zijn.'

Richard onderbrak de afsluiting, waarvan hij het idee had dat die wel eens lang zou kunnen gaan duren, van Max. 'Edith, denk je dat samenwonen met Stan tot problemen kan leiden?'

'Je bedoelt wat betreft organisatie en zo, neem ik aan?'

'Ja. De praktische kant van dingen. Ik … nou ja … ik wil …' Richard vond het nog steeds moeilijk om aan zichzelf te denken. Om aan te geven wat hij zelf zo vreselijk graag wilde. Zijn hele leven had tot nu toe in dienst gestaan van Stan. Altijd had hij zijn broer beschermd. Altijd had hij van alles en nog wat gedaan om te werken aan het plan om zijn broer daar weg te halen. 'Ik … nu alles anders is … wil ik heel graag gaan studeren. Ik wil naar de universiteit. Ik wil daar leraar worden. Computeronderwijs. Ik weet niet eens wat er precies allemaal mogelijk is maar dat is wat ik heel erg graag wil. En … ik weet niet of dat te combineren is … met het samenwonen met Stan. Dat is iets waar ik nog niet goed over na heb kunnen nadenken omdat er altijd wel iets anders was om over na te denken.'

Jocelyn gaf aan dat dat ook niet het meest urgente was. Dat het logisch was dat zoiets op de tweede plaats kwam. De zorg om Stan was altijd het eerste geweest voor Richard. 'Hoe schat jij Stan in, Edith?'

'De onderzoeken zijn allemaal achter de rug nu. Volgende week hebben we het eindgesprek maar … dat zal niet meer zijn dan het stellen van een diagnose. Veel belangrijker is dat jij, Richard, dat wij weten hoe we het beste met Stan kunnen omgaan en wat zijn mogelijkheden zijn. Ik denk dat hij heel veel kan leren. Kijk maar eens wat ik hem de afgelopen tijd heb kunnen bijbrengen op het gebied van het huishouden,' zei ze met iets van moederlijke trots en voldoening in haar stem. 'Kijk maar eens hoe hij kan strijken bijvoorbeeld.'

'Vast beter dan ik dat kan,' gaf Nancy te kennen.

'Nou heeft hij ook een heel goede lerares natuurlijk,' sprak Richard vergoelijkend.

'Ik bedoel maar dat Stan nog lang niet aan het eind van zijn ontwikkeling is,' vatte Edith samen. 'Hij kan nog heel veel groeien. Hij heeft potentie genoeg. Is leergierig. Heeft interesse maar … heeft ook zijn beperkingen. Het gaat langzaam. Met kleine stapjes en ik denk dat het goed is dat je hem de tijd geeft, Richard.'

Die laatste opmerking snapte de jongen niet helemaal. Was hij niet altijd heel voorzichtig met Stan? Gaf hij hem niet altijd alle tijd?

'Ik zie hoe de vragen in je oprijzen. Ik neem je helemaal niets kwalijk. Nooit! Hoor je me?'

'Ja. Maar … '

'Jij hebt ook het recht om je te ontwikkelen. Je hebt zo-even je plan aan ons weergegeven. Jouw wens geuit. En … daar moet je werk van maken. Je kunt het! En het zou doodzonde zijn om je op te offeren om … nou ja … ik bedoel maar, jullie zouden allebei de mogelijkheid moeten hebben je te ontplooien. Stan kan dat! Jij kunt dat! Maar … en dat is mijn heel persoonlijke mening die ik nu ga verwoorden … samen gaan wonen terwijl jullie beiden nog volop bezig zijn je toekomstplannen te gaan waarmaken … lijkt me wat te veel van het goede.'

Richard begreep het even niet. Hij zag alleen maar dat zijn nieuw geformuleerde toekomstbeeld in duigen viel en de teleurstelling moest dan ook van zijn gezicht af te lezen zijn geweest want Edith ging meteen verder.

'Ik bedoel niet dat je het niet moet doen.'

'Je bent mij nu ook kwijt,' zei Nancy hoofdschuddend.

Max keek naar zijn levensgezel en zag haar worstelen met de woorden. Hij sprak niet vaak voor haar maar nu had hij het idee dat hij dat wel moest doen. 'Ik denk dat Edith het volgende bedoelt, en als ik het niet goed heb, schat, dan vul je me maar aan en verbeter je me maar.' Hij richtte zich rechtstreeks tot Richard en zei: 'Ontplooi je beiden. Maar doe dat vanuit een situatie waarin je je nog geen zorgen hoeft te maken over een gezamenlijk huishouden.' Een snelle blik op Edith liet hem opluchting zien.

'Ja. Dat bedoel ik,' voegde ze eraan toe om daarna het toch in eigen woorden te gieten. 'Blijf alsjeblieft hier bij ons wonen. Samen. En werk dan vanuit die betrekkelijke rust hier aan jullie gezamenlijke toekomst.'

Max keek naar Richard en zag hoe achtereenvolgens allerlei emoties zich op zijn gezicht aftekenden: verwarring en besluiteloosheid maar uiteindelijk ook opluchting. Of was het meer overgave. Het maakte Max niet uit. Met beide laatste opties was hij in zijn nopjes. Voor het eerst had Richard die avond zijn eigen plannen laten zien. In alle gesprekken die hij met de jongen had gevoerd tot deze avond toe was dat nooit eerder naar boven gekomen. Altijd had alles in het teken gestaan van Stan, van het zorgen voor een goede en veilige plaats voor Stan. Zelfs het voorstel van Fred Quintana was onderdeel daarvan geweest. En … hoe ze dat nu moesten gaan plooien, wist hij nog niet maar hij had er alle vertrouwen in dat er een oplossing zou komen. 'Hoeveel tijd hebben we nog?' vroeg hij met een blik op de klok.

'Ik check wel even of de film al afgelopen is,' stelde Nancy voor en pakte haar telefoon.

Max wachtte Nancy's handelingen niet af maar gaf aan wat zijn verdere bedoelingen waren met betrekking tot het onderzoek naar de vrouw die Stan had afgegeven bij Richard thuis. Hij praatte zo bondig mogelijk wetende dat Richard een goed verstaander was die in de regel aan een half woord voldoende had. En toen hij uitgepraat was en alles had gezegd wat hij wilde zeggen kwam Richard ook meteen met een antwoord.

'Als … als ik in die richting, het onderzoek voor Stan, je ergens mee kan helpen dan moet je me dat zeggen. Ik ga graag met je mee, als je dat wilt.'

'Het is niet belangrijk wat ik wil. Het gaat erom wat jij wil, Richard.'

'Ik wil me graag nuttig maken op dat stukje en dan kun je op mij rekenen.'

'Dat vind ik prachtig, jongen. Bedankt!'

Nancy had even met Nathan gepraat en legde haar telefoon weer neer. 'Ze komen naar huis.

'En dan nu,' zo kondigde Richard haast plechtig aan, 'nog een allerlaatste vraag van mijn kant. Een vraag waarop ik het antwoord van Jocelyn al gekregen heb toen ze het mij influisterde eerder vanavond. Ik denk te weten wat jullie ervan denken maar … toch wil ik hem gesteld hebben.' Hij keek Nancy, Max en Edith aan en bewaarde even het stilzwijgen alsof hij de spanning wat wilde opvoeren. 'Jullie vinden het oké dat ik homo ben. Oké dat Stan en ik iets hebben nu we geen enkele familierelatie blijken te hebben maar … wat als we nou wel halfbroers zouden zijn geweest. Wat dan?' Opnieuw zocht hij hun gezichten op. Nancy glimlachte breed. Edith glimlachte ook en weer was er die bijzondere twinkeling in haar ogen. Op het gezicht van Max was niets te lezen.

'Voor mij maakt het helemaal niets uit,' nam Nancy als eerste het woord. 'Verliefd zijn is echt heel erg fijn! Een gevoel dat gewoon niet te beschrijven is en … het maakt mij niet uit op wie je verliefd bent. Wetten proberen ons te beschermen maar … iets als liefde regelen met een wet … tja … erg lastig lijkt me. Enige voorwaarde voor mij is dat het van beide kanten een eigen vrije keus is.'

'Ik laat mijn antwoord over aan Edith,' sprak Max. 'Zij weet mijn mening over heel veel dingen en ook over dit. Dat krijg je als je zolang getrouwd bent als wij zijn. Nou is het nie… '

'Ja, ja, al goed, Max. Als je mij het woord wilt laten doen, houd dan ook gewoon je mond!'

Nancy schoot in de lach en Richard kon vanwege het toneelstukje dat opgevoerd werd ook niet anders want er lag nu wel een heel bijzondere uitdrukking op het gezicht van Max; een heel verongelijkte maar toch wel komische.

'Ik zei het al eerder vanavond, als ik liefde zie moet dat gevierd en beleefd kunnen worden. Incest is het woord dat gebruikt wordt om een seksuele relatie tussen naasten te verbieden. Maar de definitie van het woord verschilt in sommige rechtssystemen enorm, zo weet ik. Ooit hadden wij twee broers hier in huis. Ze scheelden een jaar van elkaar. Thuis was het niet goed voor hen. Ze waren weggelopen van huis, zwierven op straat rond en werden door de politie hier opgepakt. Er werd gezorgd voor opvang en zodoende kwamen ze bij ons. Ze liepen rond met allerlei trauma's, echt heel erg naar. Wij hebben ze opgevangen en een thuis geboden. Daarnaast ook doorverwezen naar hulpverleners. De oudste was enorm gesloten. Zijn herkomst speelde hem parten. De jongste had daar ook last van maar hij was veel opener. Hij praatte heel veel van zich af. Vertelde ons bijvoorbeeld wat ter sprake kwam in de therapie. Heel handig ook wel voor ons want dan konden wij daar weer op inspelen. Op een dag vertelde hij me aan de keukentafel dat hij en zijn broer al jarenlang seks hadden samen. Het kwam er gewoon heel natuurlijk uit. Ik had nergens naar gevraagd. Wel dingen opgemerkt. Net als bij jou en Stan waren er die blikken over en weer. Het vluchtige aanraken. Maar er bewust nooit naar gevraagd en er niets mee gedaan. Toen hij er echter open over was, kon ik er iets mee. Hij vond het heel moeilijk dat zijn broer zo gesloten was. Dat het leek alsof hij hier niet gelukkig was. Nog net zo was als thuis eigenlijk. Hij wilde van mij weten wat ik ervan vond dat zij iets hadden met elkaar. Voor mij is het allerbelangrijkste of de liefde echt is. Of het eeuwigheidswaarde heeft. Het was bij hen niet alleen maar experimenteren en het draaide om meer dan seks alleen. Het was echt. Beiden verliefd op elkaar tot over hun oren bleek toen ook de oudste opener werd en erover durfde te praten. En … ik heb toen precies dezelfde woorden gebruikt over de liefde. En dus … mag het duidelijk zijn. Ook voor mij maakt had het niets uitgemaakt als jij en Stan wel een familierelatie hadden gehad. Ik zie wat ik zie. Ik voel wat ik voel. En als dat liefde, echte liefde is, dan maakt het mij helemaal niets uit tussen welke personen dat speelt. Liefde is niet te verklaren. Het is lang niet altijd duidelijk waarom je verliefd wordt op iemand en … waarom zou je niet verliefd kunnen worden op een naaste. En … daarom moest ik eerder ook al glimlachen. Dat het echte liefde was blijkt uit het feit dat ze nog steeds samen zijn. Officieel getrouwd, en de twee vaders van twee geadopteerde kinderen: een meisje en een jongen. Elk jaar krijgen we in elk geval een heel lange brief zo voor de Kerst met foto's en soms ook gewoon tussendoor.' Edith smolt zowat. De herinnering, de liefde die ze voelde voor die twee jongens was zo groot. 'Maar de oudste heeft dus ook zijn naam gewijzigd, net als jij van plan was Richard, opdat niemand het gek zou vinden dat twee jongens met dezelfde achternaam samen zouden wonen.'

'Wauw, een heel mooi verband tussen hen en Stan en mij. En … je praat er zo … zo … liefdevol over. Je voelt dat ook echt zo, hè?'

'Ja. Ze zijn een deel van Max en mij geworden. Net als jij en Stan dat nu ook al zijn.'

'Je gebruikte twee keer het woordje naaste,' merkte Richard op. 'Ik ken jullie goed genoeg om te weten dat woorden, net als bij mij, belangrijk zijn bij jullie. Je gebruikt het niet voor niets.'

'Met naaste bedoel ik liefde binnen een familieverhouding bijvoorbeeld. Maar nu schiet het me te binnen dat dat een verduidelijking behoeft. Ik moet er aan toevoegen dat het moet gaan om gelijken. Is dat duidelijker?'

'Voor mij niet,' kwam Nancy prompt.

'Ik bedoel ermee dat er voor mij helemaal niets mis is met iets dat ontstaat tussen gelijken. En met gelijken bedoel ik niet een jongen met een jongen of een meisje met een meisje maar mensen die gelijkwaardig aan elkaar zijn ook als dat binnen familieverband is.'

'Oké,' richtte Nancy zich snel tot Edith voor ze weer verder zou gaan met praten, 'maar wat zijn dan ongelijken.'

'Voor mij, en het is natuurlijk alleen maar mijn definitie en niet eentje die voor iedereen hoeft te gelden, is er sprake van ongelijkheid bij bijvoorbeeld een relatie van ouder tot kind. Dan heb je toch vaak te maken met een machtsverhouding.'

'Oh. Ja.'

'Nogmaals. Mijn definitie. En ik heb dus geen enkele moeite met dat wat jij voelt voor Stan en voor wat Stan voelt voor jou.'

'Ook niet … ' Richard stopte even om zijn woorden te goed te overwegen. 'Ook niet als je weet dat Stan … nou ja … anders is dan elke andere zeventienjarige jongen?'

'Nee. Ook dan niet. Ik heb de kans gehad om jullie heel vaak te observeren de afgelopen tijd. Jullie gaven Max en mij ook die gelegenheid. Heel vaak als jullie wat bespraken met elkaar was dat gewoon in de woonkamer of in de keuken waar wij erbij waren. En ik heb telkens gezien hoe goed jij met Stan omgaat. Je hebt hem wel eens op dingen gewezen als hij bijvoorbeeld zijn rotzooi achter zich liet slingeren. Maar je hebt hem nooit terechtgewezen zoals een ouder zou doen. Je hebt hem altijd alle ruimte gegeven om zijn eigen mening te vormen, hoe moeilijk dat ook is voor hem. Je was steeds geduldig. Vroeg hem om die mening en maalde er niet om dat het lang duurde voordat er iets kwam of als er helemaal niets kwam. Je hebt hem steeds in zijn waarde gelaten, Richard, en dat is voor mij een teken dat je Stan ziet als een volwaardig gelijke.'

'Maar is hij dat ook?'

'Nee. En toch zie jij hem zo en toch behandel jij hem zo. En daar gaat het om. Het gaat om jouw handelen, Richard. En … je doet het perfect. Ik snap niet waar je die kennis vandaan hebt gehaald om zo met iemand om te gaan. Het is in elk geval niet iets dat zij je hebben bijgebracht. Hij heeft in elk geval steeds gehandeld vanuit een machtspositie. Misbruik gemaakt van de macht die hij had over jullie beiden en … en jij bent in staat om totaal niet zo te zijn. Ik kan niet anders zeggen dan, petje af.'

'Ik kan niet anders,' gaf Richard een verklaring voor zijn gedrag. 'Ik heb hun gedrag ook gezien en me steeds voorgehouden dat ik absoluut niet zo wil zijn als zij. Steeds maar weer. Steeds weer me dat ingeprent en … '

'Ja,' liet Jocelyn van zich horen, 'maar dan is het nog steeds de kunst om het ook zo te doen. Zo uit te voeren als je jezelf hebt voorgenomen. Heel vaak val je toch in de valkuil waar je weet van hebt en waarvan je jezelf hebt voorgehouden er niet in te vallen. Praktijkvoorbeelden genoeg.'

'En daarom des te meer, blijkt het hoe sterk jij bent, Richard. Je doet je namen meer dan eer aan,' sloot Max het gesprek af.

Tot de volgende keer…



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, juni 2017
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 88
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 15:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 101 keer
Bericht Re: MORGENSTER door Lucky Eye » donderdag 14 december 2017 06:43

Hoofdstuk 28

Met een goed gevoel liep Nathan de bioscoop uit. Naast hem liep Stan. Hij keek opzij en zag ook bij hem een brede glimlach op zijn gezicht. 'En, blij dat we deze zijn gaan kijken?' vroeg Nathan.

'Ja. Dit was een leuke film. Spannend.'

'Yep, maar je weet het hè, mondje dicht.'

Stan glimlachte naar Nathan. Hij zou zijn mond houden.

'Kom, dude, laten we wel even op het internet gaan kijken waar 'Shrek 4' nou eigenlijk over gaat want als Nancy me straks vragen gaat stellen, zijn we het haasje.'

Stan ging naast Nathan op het bankje voor de bioscoop zitten en keek hoe Nathan op zijn smartphone de titel van de door hem genoemde film googlede. Samen bekeken ze de tekst op het schermpje en Nathan vroeg of hij het een beetje kon onthouden. 'Ja. Denk het wel.'

Ineens merkte Nathan een sombere trek op het gezicht van Stan op. 'Alles goed, bro?'

Stan bromde wat.

'Als er iets is, mag je het me gerust zeggen hoor!'

'Er is niets.'

Nathan kende Stan inmiddels goed genoeg om te weten dat zo een kort antwoord het overtuigende bewijs was van het tegendeel. 'Kom op, Stan, we kennen elkaar goed genoeg om met elkaar te praten. Of niet?'

'Ja … maar … ik weet het niet altijd even goed.'

Een onduidelijke omschrijving voor Nathan maar hij was niet voor één gat te vangen. 'Kun je me uitleggen wat je bedoelt?'

'Denk je dat ze thuis praten met elkaar?'

'Ja. Dat denk ik wel.'

'Ik ook. Want het was helemaal niet de bedoeling dat we naar de bios zouden gaan.'

'Dat klopt. Er was geen afspraak gemaakt maar … is dat erg?'

'Nee.'

'Je bent toch gek op films?'

'Ja.'

'Hoeveel hebben we er gezien sinds je hier woont?'

'Ik weet het niet. Heel veel. En ik wil er nog veel meer zien,' klonk het gretig.

'En dat gaan we ook doen maar waarom nou precies je vraag of ze thuis met elkaar praten?'

'Soms denk ik … ach, ik weet het ook niet,' sloot Stan zijn poging om dat wat hij dacht onder woorden te kunnen brengen geïrriteerd af.

'Neem je tijd, Stan. Probeer het me rustig te vertellen.'

'Soms ben ik bang.'

Oh. Dit was niet wat Nathan had verwacht en ineens vroeg hij zich af of het wel verstandig van hem was geweest om aan te vragen. Nog nooit eerder had hij een echt diep een-op-een gesprek gehad met Stan. Altijd was of Nancy of Richard erbij geweest en nu … nu kon hij niet meer terugkrabbelen natuurlijk. 'Waarvoor ben je bang?'

'Voor Richard.'

Daar snapte Nathan helemaal niets van. Dit was iets dat hij totaal niet had verwacht maar … misschien moest hij gewoon verder vragen. 'Maar Richard is toch altijd goed voor jou? Hij heeft altijd voor je gezorgd. En waarom ben je dan bang voor hem?'

'Soms denkt hij heel veel. En … '

Stilte. Grote stilte. Nathan wist niet of hij die moest laten voortduren tot Stan met een aanvulling kwam of dat hij zelf verder moest vragen. Gelukkig werd de keus hem uit handen genomen toen Stan verder ging.

'Ik ben bang dat hij hier weg wil.'

'Wat?' De door hem in het kleine woordje gelegde verbijstering was geheel oprecht. 'Weg van hier?'

'Ja.'

'Waarom?'

'Ik weet het niet. Ik snap het niet. Het is goed hier. Ik ben blij en gelukkig hier. En ik … ik wil het niet!'

'Heb je Richard ernaar gevraagd?'

'Nee.'

'Oké, het is dus meer een gevoel van jou.' Voor Nathan was deze constatering iets van een opluchting. Een gevoel was iets dat je fout kon hebben en een woordelijk weergegeven iets niet.

'Ja. En … het is misschien stom van me dat ik dat de… '

'Nee. Dat moet je niet zeggen, Stan.' Nathan porde met zijn elleboog speels in Stans ribben. 'Soms proberen we de gevoelens van een ander te begrijpen. Heel lastig. Lastig omdat we iets bij een ander denken op te merken en dan … dan kunnen we het goed of fout hebben. Maar als we er niet naar vragen, weten we dat niet. Soms durven we dat niet te vragen. Zijn we bang voor het antwoord. Snap je me een beetje?'

'Ja. Ik denk het wel. Heb jij dat ook wel eens met Nancy?'

'Oh, man, laten we het daar maar niet over hebben.'

Stan begon te glimlachen. Het laatste dat Nathan had gezegd had ineens heel grappig geklonken.

'Ja. Ik heb dat ook vaak met Nancy. Zij is … heel erg lief. Dat weet je. Maar … ook zo heel anders dan ik ben. Ik … ik ben iemand van dingen doen. Zij veel meer van praten. Zij wil graag over gevoelens en zo praten en ik … ik heb die dingen niet eens, geloof ik. Nou ja … ze zullen er wel zijn ergens maar diep ondergesneeuwd.'

'Sneeuwt het hier dan wel eens?'

Nathan hield zich in. Zijn eerste impuls was om in lachen uit te barsten maar hij wist dat hij dat met Stan niet moest doen. Stan nam heel veel dingen letterlijk en het woordje "ondergesneeuwd" had bij hem meteen de associatie met echte sneeuw opgeroepen. 'Soms. Maar dan alleen in de bergen om de stad in het noorden en oosten. Maar ik ben wel eens naar de bergen geweest en daar valt soms flink veel sneeuw in de winter. Maar … ik bedoel dat ik wel gevoelens heb maar die liggen … dieper.' Hij wees ter illustratie op zijn onderbuik maar zag dat Stan het nog steeds niet helemaal begreep. 'Zij zijn verstopt. Verborgen.'

'Oh.'

'Ben ik duidelijk nu want anders moet je doorvragen. Afgesproken, Stan?'

'Ja.'

'Maar jij meende dus iets bij Richard gemerkt te hebben?'

'Ja. Richard maakt altijd plannen. Voor ons. Voor later. En nu … lijkt het of hij dat weer doet. Maar … ik … ik ben ook niet zo goed met die dingen. Ik kan het ook fout hebben.'

'Als ik merk dat er iets is bij Nancy, dan vraag ik daar tegenwoordig naar. Heb ik ook moeten leren. Eerder deed ik dat niet en dan … dan leidde dat altijd tot vervelende dingen. Nu vraag ik ernaar zodra ik iets opmerk.'

'Moet ik dat ook doen?'

Even was Nathan in dubio. Moest hij hem zeggen dat te doen of toch heel duidelijk maken dat het om een keuze ging. Hij koos voor het eerste wetende dat het tweede zou kunnen leiden tot onduidelijkheid. 'Ja. Ik zou het vragen. Gewoon doen. Richard kan je dan een antwoord geven en met dat antwoord wordt alles voor jou duidelijker. Zo is je broer. Hij zal je duidelijkheid geven als jij hem erom vraagt.' Meteen na zijn antwoord klonk het geluid van zijn whatsapp. Hji pakte zijn smartphone echter niet meteen. 'Heb ik je iets kunnen helpen hiermee?'

'Ja.'

'Oké. Even het berichtje bekijken en dan gaan we naar huis.' Nathan zag dat het een berichtje van Nancy was met de vraag of de film al afgelopen was. Hij tikte een antwoord dat ze onderweg naar huis waren en verzond dat. 'Kom, we gaan naar huis.'

'Moet ik het Richard meteen vragen?'

'Zodra jullie met z'n tweeën zijn. Dat lijkt me een goed moment.'

'Oké. Oh, niet vergeten de kaartjes voor 'Iron Man 2' weg te gooien.'

Nathan schoot in de lach. 'Dank je, maatje, anders krijgen we alsnog problemen!' Hij pakte de kaartjes uit zijn broekzak, verscheurde ze om de snippers vervolgens in de prullenbank naast het bankje te gooien.

'Ja. Je had me gezegd dat ik je daaraan moest herinneren.'

'Goed gedaan, makker!' Nathan sloeg zijn arm om de schouders van Stan en zo liep het tweetal naar de parkeerplaats waar Nathans auto stond.

Het was maar een kort ritje. Nathan merkte dat Stan onrustig was. Hij hoopte dat het niet zijn schuld was. Dat hij hem niet nog onzekerder had gemaakt met de antwoorden waarvan hij dacht dat hij er goed aan had gedaan. De auto stond nog maar amper stil of Stan rende al naar de voordeur. Nathan haastte zich achter hem aan en hoorde in de hal dat wat Stan tot Richard sprak.

'Ik wil hier niet weg!'

Nathan voelde zich rot. Was hij niet duidelijk genoeg geweest? Hij had toch gezegd dat Stan het moest vragen als hij en Richard met z'n tweeën waren? Oh … ineens begon het hem te dagen. Hier in het bijzijn van de anderen waren ze ook met z'n tweeën. Oké, het was al gebeurd. Niets meer aan te doen.

'Euh … ' stamelde Richard.

'Waarom wil je weg, Rich?'

'Ga rustig zitten, Stan,' deed Richard een poging zijn broer wat tot kalmte te manen.

'Nee! Zeg het me! Je moet praten met me. Me dingen zeggen als jij … nou ja … ik weet het niet.'

Richard was inmiddels naast Stan gaan staan. Hij pakte hem bij de arm en leidde hem naar de bank. 'Ga alsjeblieft zitten.' Toen Stan was gaan zitten, zette hij zich naast hem. 'Ja, we moeten praten. Jij en ik samen.'

'Maar waarom wil je weg.'

'Ik wil niet meer weg. Ik ga hier niet meer weg. Ik blijf hier, samen met jou.'

'Maar … ik dacht … ik dacht dat je weg wilde.'

'Had je dat gemerkt bij mij?' In Richard stem was duidelijk iets van verbazing en ook iets van blijdschap te horen. Zijn broer had iets gemerkt bij hem en dat … dat was heel bijzonder.

'Ja. Maar ik ben ook zo stom soms!'

'Nee, Stan, dat ben je niet. En het is niet goed om dat te zeggen. Bovendien had je het helemaal goed. Ik heb er inderdaad aan gedacht om hier weg te gaan en … ik dacht dat jij het niet zou merken. Dat is pas stom!'

'Als ik het niet mag zeggen, mag jij dat ook niet!'

'Je hebt gelijk. Doen we het allebei niet. Maar zoals ik al zei, we blijven hier allebei. Vanavond heb ik heel lang met Edith, Nancy, Jocelyn en Max gepraat. Dat had je vast wel begrepen.' Richard zag Stan knikken. 'En … ik heb heel bijzondere dingen aan hen verteld en ook heel bijzondere dingen van hen gehoord. En dat alles, dat alles, zal ik je straks vertellen.'

'Waarom straks? Mag Nathan het niet weten? Want als dat zo is, dan vind ik het niet eerlijk! Nathan is mijn vriend!'

'Ik vertel het straks ook allemaal aan Nathan,' gaf Nancy te kennen.

'Oh.'

'Ik vertel het je straks als we met z'n tweeën op onze kamer zijn. Was de film leuk?'

'Ja! Heel sp… Heel leuk!' herstelde Stan zich snel met een blik op zijn broeder in de leugen waarbij hij het niet kon voorkomen dat zijn hoofd rood begon te worden.

'Ik ben blij dat jullie het leuk hebben gehad samen.'

'En wij hebben ook gepraat. Met z'n tweeën!'

'Goed, Stan, want als er iets is om over te praten, dan moet je dat doen,' complimenteerde Richard zijn broer die ineens niet meer zijn broer was.

'Ja. Jij ook!'

'Ik weet het, Stan. Ik weet hoe het moet maar … ik doe het niet altijd.'

'Niet handig.'

'Nee. Dat overkomt mij ook. Maar ik wil nu graag naar onze kamer. Ga je mee?'

'Ja.'

'Heb je Nathan bedankt dat hij je mee heeft genomen naar de bioscoop?'

'Nee.'

'Hoeft ook niet,' was Nathan van mening.

Maar daar was Stan het niet mee eens. Hij goot zijn bedankje niet in woorden maar in een stevige omhelzing.

'Het is al goed, maat, we kunnen het uitstekend vinden samen. Of niet dan?'

'Vinden? Ben je iets kwijt?'

Nathan wist niet zo snel hoe te moeten reageren.

'Welterusten, allemaal,' zei Richard terwijl hij een poging deed Stan met zich mee te trekken. Iets dat niet lukte want Stan rukte zich los en hij kon bij de deur blijven wachten tot Stan, hij had het kunnen weten, iedereen welterusten had gewenst en twee zoenen had gegeven zoals hij gewend was hier te doen.


* * *

'Ik hoef niet te douchen hè want dat heb ik vanmiddag ook al gedaan na het zwemmen,' zei Stan toen ze op hun kamer waren aangekomen.

'Hoeft niet. Onze tanden poetsen is goed genoeg. Maar als je wilt, als je je bijvoorbeeld zweterig of plakkerig voelt, dan mag het wel. Maar wil je me eerst even helpen om onze bedden tegen elkaar te schuiven?' vroeg Richard.

'Dat kan niet.'

'En waarom niet?'

'Er staat een tafeltje tussen met een lamp er op.'

'Die kunnen toch wel weg?'

'Oh. Ja. Maar … waarom wil je de bedden tegen elkaar zetten?'

'Omdat we straks met elkaar moeten praten en als we dat liggend kunnen doen zonder die lamp er tussen is dat wel zo gemakkelijk.'

'Oh. Is goed. Maar ik doe het. Jij niet. Jij mag niet tillen.' Stan liep naar het tafeltje toe, haalde de stekker uit het stopcontact en zette de lamp op de tafel bij het raam. Daarna verplaatste hij het tafeltje en schoof vervolgens de bedden tegen elkaar aan. 'Zo goed?' vroeg hij en overkeek het gedane werk.

'Ja. Wil je nu het tafeltje naast jouw bed zetten? Dan kun jij het gebruiken als nachtkastje.' Richard keek hoe zijn broer, nee, gek, Stan was zijn broer niet, deed wat hem gevraagd was. En opnieuw kwam, toen hij klaar was de vraag of het zo goed was. 'Bijna. Wil je de lamp ook nog even op het tafeltje zetten?' En dat gedaan hebbend was Stan echt klaar. 'Dank je, Stan!'

Stan was in de badkamer en Richard wachtte, zittend op de rand van zijn bed, tot hij klaar was. Stan was mooi. Heel erg mooi. Dat had hij gezien toen de jongen in hun slaapkamer uit zijn kleren was gestapt, naar de kast was gelopen om een boxershort en T-shirt te pakken en pas toen naar de badkamer was gelopen. Maar hij moest er wel bij blijven. Ervoor zorgen dat er gepraat werd. Best lastig als je je gevoelens eindelijk de vrije hand kon laten terwijl er … gepraat moest worden. Hij had het niet kunnen nalaten zijn ogen goed de kost te geven. Stan zag er ontzettend mooi uit. Aan alle kanten. Enerzijds voelde het vreemd voor hem om zo over Stan te denken maar aan de andere kant ook weer niet omdat het voelde als een bevrijding. Eindelijk kon hij zijn gedachten gewoon laten gaan, mocht hij Stan zien zoals hij werkelijk was: een vreselijk mooie jongen op wie hij verliefd was. En ja, natuurlijk wist hij dat het nog best moeilijk zou kunnen worden om met Stan samen te wonen, samen te leven. Maar uitdagingen zou hij niet uit de weg gaan. Obstakels op je pad kon je ook zien als opstapjes, nietwaar?

'Jouw beurt,' zei Stan toen hij de badkamer uitkwam. Hij zag zijn broer schrikken. 'Maakte ik je aan het schrikken?'

'Ik was even in gedachten en hoorde je niet terugkomen.' Richard bleef nog even zitten en keek toe hoe Stan zich afdroogde. Hij was dus toch onder de douche gestapt. Toen hij het beeld te mooi vond en zijn lijf reageerde, stond hij op en sloot de badkamerdeur achter zich. Hij kleedde zich uit en glimlachte toen hij zijn lichamelijke reactie bezag. Hij stapte onder de douche. Niet te warm en niet te koud. Zijn gedachten schoten alle kanten uit maar gelukkig merkte hij het snel op. Een mogelijkheid om een knip aan te brengen en te zorgen dat hij met zijn aandacht bij het douchen bleef. Te lang hier blijven staan wilde hij niet. Er moest nog gepraat worden. Zijn harde verdween snel. Zag hij er tegen op? Vond hij het vreemd om dit onderwerp met Stan te bespreken? Nee, dat was het niet. Hij hoopte alleen dat het hem zou lukken om Stan alles duidelijk te maken. Hij verliet de badkamer met de handdoek in zijn hand en zag meteen iets dat hem niet aanstond. 'Stan?'

'Ja?'

'Wil jij je spullen even opruimen?' wees Richard hem op dat wat hij vergeten was.

'Oh ja. Vergeten.' Stan stapte uit bed en raapte zijn kleren van de grond om die vervolgens in de wasmand in de badkamer te deponeren. Toen hij terugkwam zag hij dat zijn broer al in bed lag. Hij zag het witte T-shirt dat hij droeg. Gelukkig was het niet meer die pyjamajas. Dat deed hem er herinneren aan toen Richard ziek was. En dat vond hij niet leuk. 'Zal ik het raam open doen?'

'Vind ik goed. Frisse lucht vind ik lekker.'

'Ja.' Stan stapte weer in bed en draaide zich meteen op zijn zij met het gezicht naar Richard toe. 'Bijna net zoals we thuis de laatste tijd altijd sliepen,' merkte hij op.

'En daarvoor ook al vaak.'

'Ja. Maar dat was stom. Dan … dan … nou ja, je weet wel.'

'Ja. En daar is helemaal niets mis mee, Stan. Je weet heus wel dat daar een aanleiding voor was. Sinds je hier woont is het maar een paar keer meer gebeurd.'

'Ja. Gewoon omdat het hier goed is.'

'Ja. En het wordt nog beter, Stan. Was 'Iron Man 2' spannend?'

'Ja, man, echt … ' midden in de bedoelde zin hield Stan zijn mond. Hij kleurde hoogrood in zijn gezicht en hals en wilde rechtop gaan zitten maar werd tegengehouden door Richard die zijn hand op zijn bovenarm had gelegd en hem zachtjes tegenhield.

'Het geeft niets, Stan. Je hebt een leugentje verteld omdat je niet wilde dat wij het zouden weten.'

'Het mocht niet van Nancy.'

'Nancy heeft een spannende film uitgelegd als niet goed voor jou maar dat is haar mening. Niet die van mij. Natuurlijk, enge films kunnen gevolgen hebben maar … om dan alle spannende en leuke films te gaan vermijden, lijkt me niet goed.'

'Oh. Dus van jou had het wel gemogen?'

'Ja.'

'Het was een heel gave film! Echt heel goed. Je moet ook een keer gaan kijken. Dan ga ik met je mee.'

Richard zag de gelaatsuitdrukking op het gezicht van zijn broer en genoot. Stan was gelukkig hier en dat bleek uit alles. 'Maar nu gaan we praten. Ik heb je heel veel te vertellen maar het is niet altijd even gemakkelijk. Daarom moet je als ik niet duidelijk genoeg ben me vragen het op een andere manier te vertellen, op een manier die wel duidelijk voor jou is. Zul je dat doen?'

'Ja, maar … wat is er nou dan?' vroeg Stan ongeduldig want hij snapte er helemaal niets van waarom er zo laat 's avonds nog gepraat moest worden. Deden ze anders bijna nooit.

'Wij zijn broers.'

'Halfbroers,' corrigeerde Stan hem.

'Ja, je hebt gelijk.'

'Dat werd mij verteld toen jouw moeder jou bij ons thuis had afgeleverd. Jij wa… '

'Ga verder,' klonk het ietwat geïrriteerd uit de mond van Stan.

'Ik zal het niet noemen, Stan. Beiden hebben we er een hekel aan hen zo te noemen en daarom doe ik het niet. Maar ze hebben altijd gelogen, Stan. We zijn geen broers, zijn geen halfbroers.'

'Huh?' Stan ging rechtop zitten en ditmaal was Richard niet snel genoeg om hem tegen te houden maar toen Richard hem vroeg om weer te gaan liggen, deed hij dat.

'Zo is het beter. Zo kan ik je in de ogen kijken terwijl ik lig.'

'Je bent moe,' meende Stan te kunnen zien op het gezicht van Richard. Vaak had hij dat soort dingen fout. Hij kon dat niet zo goed maar hij probeerde het wel af en toe, hij oefende ermee.

'Ja. En toch moeten we praten. Wij zijn geen broers. Wij zijn geen familie van elkaar.'

'Ik snap het niet! Ze hebben toch altijd gezegd dat wij halfbroers waren.'

'Lijken wij op elkaar?'

'Nee. Niet echt. Nou ja … helemaal niet. We zijn echt heel erg anders, jij en ik.'

'Dat was het eerste dat Max opviel toen ik hem een foto van ons beiden liet zien die eerste avond dat ik hier was en later ook toen hij jou in het echt zag. Twee halfbroers die helemaal in niets op elkaar lijken. Nou hoeven broers en halfbroers echt niet altijd op elkaar te lijken maar … wij verschilden volgens hem wel heel erg veel van elkaar. Of mensen familie van elkaar zijn kun je testen. Als ze bijvoorbeeld van jou en mij een haar nemen kunnen ze bepalen of wij familie van elkaar zijn.'

'Oh. We moesten een keer iets doen. Iets dat leek op een wattenstaafje in de mond en zo.'

'Ja. Dat heb je goed onthouden, Stan,' Richard was blij dat Stan het zich herinnerde. Het maakte dingen gemakkelijker om te vertellen. 'En dat wattenstaafje hebben ze bekeken. Er onderzoek naar gedaan. En daaruit bleek dat wij geen familie van elkaar zijn. We hebben geen gemeenschappelijk … familielid.'

'We zijn dus helemaal geen broers!'

Het kwam er verschrikt uit, zo voelde Richard aan en daarom strekte hij meteen zijn hand uit naar het gezicht van Stan. Hij streelde hem over zijn wang. Een niet meer geheel zachte wang. Stan zou zich morgen moeten scheren. 'Geen broers. En dat voelt waarschijnlijk heel vreemd. Voor mij in elk geval wel toen ik het hoorde. Want … we zijn altijd broers geweest. Toch?'

'Ja. Jij bent altijd mijn grote broer geweest. Je hebt me altijd geholpen zoals een grote broer dat doet. En nu … nu is dat niet waar?'

'Het blijft altijd waar dat ik je heb geholpen zoals een grote broer dat doet. Ik wist niet anders op dat moment en dus was ik toen je grote broer. En jij … jij was mijn kleine broertje. Iemand die ik wilde helpen. Als je geplaagd werd. Als je hulp nodig had met schoolwerk.'

'Jij hebt mij heel veel geleerd, Rich. Praten, lopen, lezen. Dat weet ik nog heel goed.'

'Ja. Ik ook nog,' zei Richard met een glimlach op zijn gezicht.

'Van dat lezen zeiden ze op school steeds dat ik stom was. Dat ik het niet kon.'

Heel duidelijk hoorde Richard hoe er een stuk boosheid lag opgesloten in de woorden en stem van Stan. 'En toch kon je het.'

'Ja.' De boosheid die hij zo-even had gevoeld maakte plaats voor een gevoel van trots. Hij kon toch lezen want zijn grote broer had het hem geleerd. 'Maar … als wij geen broers zijn, wat zijn we dan van elkaar?'

Het antwoord was zo eenvoudig, dacht Richard. Eigenlijk waren ze helemaal niets van elkaar. Wettelijk hadden ze geen enkele relatie. Maar om zoiets zo kort door de bocht te zeggen, door alleen het woordje "niets" te gebruiken, dat zou hij nooit doen. Het zou een enorme schok teweeg brengen bij Stan, zo kon hij zich heel goed voorstellen. Het antwoord moest dus heel goed ingekleed worden. 'Wij hebben ons altijd gedragen, ook omdat het ons zo verteld was, als broers. We hebben lol gemaakt met elkaar, als broers. We hebben voor elkaar gezorgd, als broers.'

'Jij zorgde voor mij. Ik niet voor jou. Dat kan ik niet,' was Stan stelling en kort.

'Jij zorgde op jouw manier ook voor mij.' En omdat hij wist dat Stan een voorbeeld zou willen hebben, ging hij meteen verder. 'Jij hebt altijd gezorgd dat dingen voor mij helder en duidelijk waren. We hadden maar één doel. En dat was zo snel als het kon weg van daar. Daar heb jij altijd voor gezorgd. Als ik jou zag, of hoorde via de telefoon, dan wist ik meteen weer wat er moest gebeuren.' Ooit had hij het aan Max in heel andere woorden vervat maar dat … durfde hij nu niet tegen Stan te herhalen. Het zou sowieso wel eens een emotioneel gesprek kunnen worden en dus … gebruikte hij die woorden niet. 'Bovendien heb je me ook heel veel aan het lachen gemaakt.'

'Echt?'

'Ja. En dat weet je ook wel, grapjas! Wie haalde altijd de gekste toeren uit aan het strand? Wie sprong er in zijn blootje, omdat we onze zwembroeken niet mee hadden genomen omdat het eigenlijk veel te koud was, in het ijskoude water bij Towerpoint!'

Stan begon te gniffelen. 'Richard?'

'Ja?'

'Weet je dit pas sinds vanavond?'

'Ja. Vanavond hebben Max en Jocelyn het mij verteld. En Edith en Nancy weten er ook van. Waarom vraag je dat?'

'Omdat je de laatste tijd anders was.'

'Kun je dat uitleggen?'

'Eerst nog een vraag. Ik mocht niet verliefd zijn op jou omdat we broers waren. Toch?' Stan keek naar Richard en zag hem knikken.

Richard begreep dat hij eigenlijk niet veel meer hoefde toe te lichten. Er was Stan op de een of andere manier een licht opgegaan terwijl hij dat niet had ontstoken. Stan had voldoende gehad aan de inleiding op het veel langere betoog dat hij van plan was geweest te houden.

'De laatste tijd was je anders. Ik begreep heus wel dat als ik niet verliefd op je mocht zijn ik niet aan je mocht zitten. Ik wilde dat wel. Maar … het kon niet, had je gezegd. De laatste tijd deed jij het wel. Je streelde me door m'n haren, over m'n arm, over m'n wang. En … dat vond ik heel erg fijn omdat ik nog steeds altijd op jou verliefd ben gebleven. Het mocht niet maa… '

'Je hebt het heel goed begrepen, Stan. Sinds we hier samen wonen voel ik me gelukkig. Heel erg gelukkig. De eerste tijd was het wat wennen maar al snel wist ik dat we hier veilig waren. Dat het hier goed was en ja … de laatste tijd verloor ik de voorzichtigheid wat uit het oog. Vond ik het fijn om je aan te raken want … ik ben ook verliefd op jou. Altijd geweest. Jij was er eerder mee, dat wel. Jij zei het als eerste. En alles wat ik gezegd heb toen was waar. Het kon niet! Als we halfbroers waren kon het niet! Mocht het niet! Maar … ik voelde die verliefdheid net zoals jij die voelde. Het is een heel erg goed gevoel. Toch?'

'Jahhh,' klonk het op een langgerekte zucht.

'Toen jij het mij had verteld en ik voelde dat het wederzijds was … ik bedoel daarmee dat ik ook op jou verliefd was, moest ik zien te voorkomen dat het hen zou opvallen. Je weet wel hoe hij tekeer kon gaan als er iemand op tv was die homo was.'

'Ja. Dan werd hij heel kwaad altijd en ging het meteen op een andere zender.'

'En dus moesten we heel voorzichtig zijn. Ik kon jou niet zeggen dat ik ook verliefd was op jou omdat ik bang was dat jij dan ook meteen seks zou willen.'

Stan gniffelde en werd opnieuw rood.

'En logisch! Als je verliefd bent op elkaar, dan wil je dat ook heel erg graag. Maar … dat ging dus niet. Daarom heb ik jou nooit verteld dat ik verliefd op jou was. Begrijp je waarom ik het heb gedaan?'

'Ja. Het was goed van jou. Het zou gevaarlijk zijn geweest. Je beschermde mij en ook jezelf.'

'Ja. Daarom vertelde ik het je niet. Maar nu hoeft dat niet meer. Ik houd van je, Stan! Kom je bij me liggen?' Richard schoof naar achteren op zijn eigen bed en maakte zo ruimte voor Stan.

Stan kwam dicht bij Richard liggen. Hij wilde dit heel erg graag en toch … toch voelde het vreemd. Hij voelde zich … hij wist niet hoe hij het moest noemen. En toen Richard een arm om zijn schouder legde, had hij het helemaal niet meer. Hij begon te trillen en zachtjes te huilen.

'Het is goed, Stan. Laat je tranen maar komen. Het geeft allemaal niets. Ik moet ook huilen.' De tranen kwamen terwijl hij de omarming van Stan aanhaalde. Hij trok hem zo strak tegen zich aan dat zijn ribben lichtjes pijn begonnen te doen.

'Niet doen! Straks doe je jezelf zeer,' zo klonk het huilerig uit de mond van Stan.

'Dat geeft niet, lieve Stan. Ik wil jou voelen. Jouw lijf tegen het mijne. Voel je mij ook?'

'Ja.'

'Voelt het goed?'

'Ja. Richard?'

'Ja?'

Stan viel stil. Hij probeerde de vraag die hij wilde stellen juist te krijgen. Maar misschien moest hij het ook gewoon niet vragen. Misschien moest hij het gewoon niet willen weten. Misschi…

'Stel je vraag, Stan. Blijf er niet mee zitten in je hoofd.'

'Maar misschien is het een stomme vraag.'

'Stomme vragen zijn er niet.'

'Jij bent ouder.'

Richard hoorde de opmerking. Zou Stan er moeite mee hebben dat hij ouder was? Ineens overviel hem een stuk angst. Zou Stan het leeftijdsverschil een probleem vinden?

'Ik bedoel … heb jij al seks gehad?'

Richard slaakte inwendig een putdiepe zucht en daarna begon hij te glimlachen. 'Nee, Stan, ik heb nog nooit iets gedaan met een jongen.'

'Ik ook niet.'

'Voor ons beiden is het dus helemaal nieuw. En daarom, zo denk ik, moeten we het ook niet te snel doen. We moeten er eerst met elkaar over praten.'

'Praten over seks? Is dat niet stom?'

'Lijkt me niet. Weet jij alles wat ik zou willen?'

'Nou ja … de gewone dingen. Toch?'

'En wat zijn die gewone dingen?'

'Nou ja … dat weet je wel.' Stan voelde hoe hij rood was in zijn gezicht. Hij vond het vreemd om zo met elkaar te praten.

'Noem de dingen zoals ze zijn, Stan. Je weet de termen best wel. Ik weet dat je op internet pornosites hebt bekeken en daar is helemaal niets mis mee. Maar noem de dingen zoals ze zijn.'

Stan vond het maar raar. Waarom moest je praten over seks. Je wist toch wat je wilde? Hij in elk geval wel. 'Euhhh nou ja … pijpen en neuken … dat bedoel ik,' zei hij terwijl hij voelde dat zijn gezicht nog warmer werd.

'Ja. Gewone dingen. En zoenen? Strelen? Likken?'

'Je kont?'

'Ja. Dat heb je toch wel eens gezien in filmpjes?'

'Ja maar … ik weet het niet.'

'Moet ik het wel doen bij jou? Lijkt het je lekker?'

Stan hoefde er niet over na te denken. 'Ja.' Maar hij begreep nu ook dat het raar was dat hij niet wist of hij dat bij Richard wilde doen. Maar ook neuken en zo … hij wilde het wel maar …

Ditmaal was het niet hij die aan het denken sloeg, zo bemerkte Richard. Het was duidelijk dat Stan er even niet meer bij was met zijn gedachten. Hij was ergens anders mee bezig en eigenlijk had hij veel liever dat Stan er open over was en er met hem over praatte. 'Stan, het is goed om erover na te denken. Voor jezelf duidelijk te maken wat jij wilt. En als je vragen ergens over hebt, blijf er dan niet mee zitten. Heb ik ook moeten leren. Hier. Ik had ook enorm veel vragen en dacht dat ik alles alleen moest oplossen maar … dat is niet zo. Over het onderwerp van seks tussen ons twee kunnen jij en ik met elkaar praten. En denk er daarbij aan dat niets te gek is. Er zijn geen gekke dingen. Praat over alles wat met seks te maken heeft met mij. Sluit je niet van mij af. We houden van elkaar en het delen van onze gedachten over seks hoort daar ook bij.'

'Maar … ' Verder kwam Stan niet. Hij viel weer stil.

'En dat praten, dat uitwisselen van gedachten hoeft niet nu. Daar hebben we alle tijd voor. En ik ben van plan om die tijd ook te nemen.'

'Maa… '

Richard legde een vinger tegen de lippen van Stan. 'Volgens mij ben jij nu net zo moe als ik en ik wil je nog andere dingen vertellen. Dingen die belangrijker zijn dan seks.'

'Oh.'

Richard moest glimlachen. 'Of vind jij seks het allerbelangrijkste.'

'Dat weet ik niet. Het lijkt me wel heel leuk.'

'Zeker. Seks lijkt mij ook heel erg leuk en zeker met jou. Ik vind je heel erg mooi, Stan.'

'Ik jou ook. Je bent lief.' En toen drukte Stan voorzichtig zijn lippen op die van Richard. Een voorzichtige kus. Een lieve kus.

'Dank je, Stan. Dat was heel lief van je.'

'Vertel maar verder als je wilt.'

'Eerst nog een vraag. Je merkte dat ik de laatste tijd regelmatig aan je zat en toch heb je daar niets over gezegd tegen me. Waarom niet?' Hij had het idee dat hij het antwoord wel wist en het was eerder die avond ook onder woorden gebracht maar toch wilde hij het graag van Stan zelf horen.

'Omdat ik bang was dat als ik er iets van zou zeggen je ermee zou stoppen. Ik vond het fijn dat je het deed en … nou ja … ik wilde niet dat het zou stoppen.'

'Dank je, Stan. En nu de rest.' Richard begon te vertellen dat het zijn uiteindelijke bedoeling was om samen met Stan ergens te gaan wonen. Een huis voor hen beiden. En dat, als het volgens de wet van California kon, hij ook met hem wilde trouwen. Ideeën die Stan wel aanstonden, want hij knikte heftig ten teken dat hij dat ook wilde. 'Maar zover is het nog niet. Ik wil heel graag studeren. Ik wil naar de universiteit.'

'Maar moeten we hier dan weg?'

Opnieuw merkte Richard iets van angst op in de stem van Stan. 'Nee. Dat hoeft niet.'

'Eerder wilde je wel weg hier. Waarom?'

Het was een onderbreking van datgene wat hij wilde vertellen maar Richard nam er toch alle tijd voor om het uit te leggen wat hij eerder die avond had verteld. 'Snap je het?' vroeg hij toen hij klaar was.

'Ja. Ik denk het wel.'

'Anders moet je het vragen, hè?'

'Ja. Maar mag dat ook later? Want ik denk dat ik het nu wel begrijp maar later komen er misschien nog wel vragen.'

'Dat is natuurlijk ook goed. En dan nu verder over mijn studeren. De universiteit van Los Angeles heeft op de school waar ik nu zit een eigen afdeling en ik denk dat ik de lessen hier kan volgen. Misschien moet ik soms voor een paar dagen of zo weg maar nooit lang.' Voordat Stan iets kon inbrengen van twijfel of tegenspraak, ging Richard verder. Hij vertelde dat zij beiden zolang Richard naar de universiteit zou gaan bij Edith en Max zouden blijven wonen.

'Weet je wat?' zei Stan toen hij eindelijk een gelegenheid vond om iets te zeggen. 'Ik ga ook leren!'

'Wat?' liet Richard verbaasd horen.

'Euhhh … dat weet ik nog niet.'

'Nee, zo bedoelde ik het niet. Ik … euhh … waarom zou jij gaan leren?'

'Oh. Nou … weet je … als jij werk hebt en wij wonen samen in een huis, dan kan ik niet niks gaan doen. Ik wil voor jou zorgen, Rich! Als jij thuis komt dan moet het eten klaar zijn, het huis schoon zodat jij dat niet meer hoeft te doen.'

Richard keek Stan aan en voelde de tranen in zijn ogen opwellen.

'Heb ik iets stoms gezegd want ik zie dat je huilt.'

'Het woordje "stom" moet je niet zoveel gebruiken, lieve Stan. Je hebt niets stoms gezegd. Je maakt me heel erg blij, Stan. Ik ben blij dat je zo goed meedenkt maar … je moet dat alleen maar doen als … '

'Als wat?'

'Als je dat ook zelf wilt. Het moet niet zo zijn dat je dat soort dingen wilt gaan leren omdat je vindt dat het moet.'

'Ik wil het ook. Ik help Edith al heel veel. Toch?'

'Ja, dat doe je. En vind je dat fijn?'

'Anders deed ik het niet.'

Richard moest glimlachen. Zo kende hij Stan weer. Hij sloeg een arm om hem heen en nestelde zich dicht tegen hem aan. 'Ik houd van je, Stan.'

'Ik ook van jou.' Stan gaf Richard een nieuwe kus. 'Is er nog meer dat je moet vertellen?'

'Ja. Iets over je moeder.' Even wachtte Richard of er een vraag zou komen maar toen die niet kwam, ging hij verder. 'Het gaat om het onderzoek dat Max heeft opgestart. Binnenkort gaan hij en ik naar Victoria o… .'

'Ik wil haar niet zien! Hoor je me!' Stan had Richards arm ruw van zich afgegooid en zat met zijn knieën opgetrokken en de armen daarom heen gevouwen op het bed.

'Lieve Stan, ga alsjeblieft weer liggen.'

'Ik wil niet naar haar toe! Ik wil haar niet zien!' klonk het opnieuw heel resoluut.

'Dat hoeft ook niet. Heb ik gezegd dat dat moest?'

Stan schudde zijn hoofd.

'Als ik je zou vragen het wel te doen, zou je het dan doen?'

De vertwijfeling was groot ineens bij Stan. Als Rich het vroeg zou hij het dan doen? Hij zou altijd alles doen wat Rich van hem vroeg maar dit … dit wist hij niet. Gek eigenlijk! Of niet? Maar voor hem was ze zijn moeder niet. Ze had hem weggegeven. 'Ik weet het niet. Ik doe alles voor je maar … '

'Stan, het hoeft ook niet. Het kan … ' Bijna had hij gezegd dat het niet eens kon, dat zijn moeder overleden was maar … gezien zijn dwarse houding, leek het hem beter daar voorlopig nog niet over te praten. Eerst het andere gedeelte van het verhaal, zijn gedeelte van het verhaal. 'Maar … het is wel belangrijk dat Max en i… '

'Waarom?'

Richard had zijn beginnende uitleg niet eens af kunnen maken. Stan had begrepen welke kant hij op wilde waarschijnlijk en daarom begon hij aan zijn zoveelste uitleg van die avond. 'De reden voor mijn plan om hier weg te gaan had te maken met onze achternaam. Die is gelijk.'

'Nou en?'

Richard merkte de stuurse ondertoon in de stem van Stan op en vroeg opnieuw of hij wilde gaan liggen. Toen Stan dat niet deed, gooide hij het over een andere boeg: 'Kom op, Stan, ga nou liggen. Het praat veel gemakkelijker voor mij.'

'Hmmm.'

'Het is gemakkelijker voor mij. Alsjeblieft?' Het was gezelliger dan dit in elk geval. En tegen een Stan aanpraten die zijn kop ergens tegen aangooide had geen enkele zin, zo wist hij uit ervaring. Toen Stan weer ging liggen, was Richard dan ook heel blij. 'Onze naam. Het was niet mijn bedoeling dat je hier nu al zou zijn. Dat heb ik je verteld.'

'Ja. Je wilde wachten tot jij alles voor elkaar had.'

'Ja. En dan zou ik je hierheen halen onder een … ' even twijfelde hij over het juiste gebruik van woorden '… andere naam.'

'Maar waarom? Wat is er mis met onze achternaam.'

'Er is niets mis mee, Stan, maar als wij hier zouden gaan samenwonen als twee jongens die van elkaar houden en dezelfde achternaam hebben dan … dan zouden mensen kunnen gaan denken dat het vreemd is. Die achternaam is hetzelfde.'

'En dat kan niet?'

'Mensen zouden kunnen gaan denken. Er zouden praatjes kunnen komen.' Richard speculeerde. Hij wist het. Het kwam echt wel vaker voor dat mensen die een relatie hadden toevallig dezelfde achternaam hadden. 'Ik wilde jouw achternaam veranderen zodat er in elk geval geen praatjes zouden komen. Zodat wij rustig ergens konden gaan wonen. Maar toen je toch eerder hierheen moest komen, moest ik iets anders verzinnen. En daarom wilde ik weg.'

'Maar nu hebben we nog steeds dezelfde achternaam.'

'Ik denk het niet. We zijn geen broers, geen halfbroers. We weten dat jij officieel Williams heet. Maar ik ben officieel niet hun kind en dus draag ik officieel ook niet hun naam. En daarom moet ik je nu ook het een en ander gaan vertellen over mij. Over mijn achtergrond. Het is een verwarrend verhaal. Du… '

'Ik doe mijn best om goed te luisteren, Rich. Dit is heel belangrijk voor jou. En wat belangrijk is voor jou is ook belangrijk voor mij. We horen nu echt bij elkaar.'

'Dank je, lieve Stan.' En toen begon hij het hele verhaal dat Max en Jocelyn van Mary hadden gehoord over te dragen aan Stan. Hij deed het een stuk beknopter, er werden heel andere woorden gebruikt maar de inhoud was hetzelfde. Toen Richard stopte met praten keek hij Stan indringend aan.

'Wat een idioten!'

'Ja.'

'Wie doet nou zoiets! Wie … idioot gewoon. Weet niet wat ik moet zeggen, Rich.'

'Je hoeft niets te zeggen, Stan. Het is voor mij belangrijk dat je geluisterd hebt en dat je weet wat er allemaal gebeurd is.'

'Jouw moeder heeft jou dus ook weggegeven.'

'Ja. En bij mij is het ook niet duidelijk waarom.'

'Wil je dat weten?'

'Ja. Ik wil het wel graag weten. Jij?'

'Hoeft voor mij niet.' Stan zuchtte. Het was gek allemaal. Ze waren dan wel geen broers maar … ze hadden wel een overeenkomst. Beiden waren ze weggegeven door hun moeders. Rare moeders! Wie doet nou zoiets!

'Stan, er is nog meer dat jij moet weten. Niet over mij maar over jezelf.'

'Ik wil van haar niets weten!' klonk het opnieuw.

Richard drong aan en zei dat hij van mening was dat Stan het wel moest weten maar vat op hem krijgen deed hij niet. Stan volhardde zijn duidelijk uitgesproken "nee". 'Ik kan het begrijpen, Stan, maar soms is het goed om achtergronden te weten, te weten waarom dingen zijn gebeurd, te weten wie onze moeders zijn geweest. Van mijn moeder is er familie.'

'Wil je die ontmoeten?'

'Ik heb tegen Max en de anderen gezegd dat ik het nog niet weet maar … ik wil het wel, denk ik. Maar alleen als die familie dat ook wil en zij ons beiden accepteren zoals we zijn.'

'Maar waarom? Je hebt toch niets met die mensen?'

'Dat vraag ik me dus af. Ze zijn familie van mij. Ik heb gehoord over familieleden. En … ' Richard slikte iets weg, 'het is toch familie. We hebben een gezamenlijke achtergrond. En … '

'Vind je het moeilijk om over te praten?'

'Ja, Stan, heel moeilijk. Vooral omdat ik niet snap waarom mijn moeder mij weggegeven heeft. En … eigenlijk wil ik dat wel weten. Misschien … misschien weten zij dat wel of … kunnen we er als we over haar praten achterkomen met elkaar. Dat zou ik fijn vinden. Ik wil het graag weten.'

Stan wist opnieuw niet wat hij moest zeggen. Het leek hem dan ook beter om maar niets te zeggen. Richard kende hem. Richard wist hoe het werkte bij hem.

'Moeilijk hè, Stan?'

Hij knikte alleen maar. Dat was duidelijk. Heel moeilijk maar er was iets dat hij wel wilde weten. 'Hoe weten jullie dit allemaal?'

'Mary hee… '

'Mary?'

SHIT! Hij had het anders moeten doen, wist Richard meteen. Was hij te moe? Had hij daarom de controle uit het oog verloren? Hij wist meteen dat het beter geweest zou zijn als hij een vage term had gebruikt. Iets als dat de onderzoekers van Max het hadden uitgevonden. Maar … het was niet de waarheid. En …

Stan schoot overeind en ging op zijn knieën in bed zitten. 'Zij heet zo! Hebben ze met haar gesproken?'

Hij was er zelf achtergekomen. Nu was het helemaal op z'n plaats om de waarheid te vertellen en er niet omheen te draaien. 'Ja. Ze hebben met haar gesproken. Zij heeft deze inform… '

'Ik wil niet dat je haar een naam geeft, Rich! Dat hebben we nooit gedaan. Jij en ik hebben dat nooit gedaan en ik wil het nu ook niet! Hoor je me!' Klonk het fel en woest.

Als eerste zag Richard de flikkering in de ogen van Stan. Maar ook zijn woorden en de rest van zijn volop gespannen lijf gaven heel duidelijk aan dat de rust van zo-even nu volledig verdwenen was. En dat door het noemen van haar naam. Zijn eerdere stellingname dat er met Stan beter niet over hun thuis gepraat kon worden, was helemaal juist geweest. 'Stan, probeer weer rustig te worden. Ga alsjeblieft weer liggen.'

'NEE! Ik wil het niet! Ze hebben met haar gepraat en dat wil ik niet. Jullie geven haar een naam en dat wil ik niet! Ze moet geen naam hebben, Rich!'

Richard was ook rechtop gaan zitten en deed een poging de hand van Stan te pakken. Het mislukte want Stan trok zijn hand snel achteruit. 'Stan, alsjeblieft, probeer weer rustig te worden.' Het was tevergeefs. Stan liet zich niet rustig praten. Hij stapte van het bed af en ijsbeerde wild door de kamer heen en weer. 'Ze heeft ons eerder geholpen, Stan. Ze heeft ervoor gezorgd dat jij weg kon gaan zonder dat hij je terug zou kunnen halen. Het was voor het onderzoek nodig om over gegevens te beschikken, Stan, en zij … zij werkte mee. Anders waren we nooit achter de waarheid gekomen, Stan!'

'Ik wil het niet! Ze moet geen naam hebben!' Stan stopte bij de muur en bonkte er met zijn vuisten keihard tegenaan.

Meteen sprong Richard uit het bed. Hij probeerde Stan bij de muur weg te krijgen opdat hij zich niet langer zelf zou bezeren maar het lukte niet. Stan sloeg hem van zich af. Richard wist dat hij iets anders moest verzinnen. Hij had geleerd, eerst van Beatrice en later van anderen, hoe hij een veel groter iemand kon overrompelen. Hij wierp zich op Stans benen en wist hem omver te trekken. Worstelend rolden ze over de grond. Stan sloeg naar hem. Miste. Richards lijf protesteerde. Zijn ribben deden pijn. Hij had ook geleerd dat je soms aan de noodrem moest trekken. Hulp moest inroepen en dit was zo'n moment. 'HELP!' schreeuwde hij keihard om het vervolgens nog een paar keer te herhalen. Voetstappen op de gang, de deur ging open en Max en Edith kwamen naar binnen.

'Stop, Stan!' klonk het onverbiddelijk uit de mond van Edith. 'Niet doen! Wat ook de aanleiding is, doe het niet! Houd er onmiddellijk mee op!'

Stan hoorde de woorden van Edith en liet Richard meteen los.

Richard liet zijn blik razendsnel van de kamerdeur naar de deur van de badkamer gaan en de Drummonds begrepen meteen wat hij bedoelde. Edith deed de deur van de slaapkamer dicht en ging ervoor staan en Max posteerde zich voor de andere deur. Gelukkig waren woorden bij die twee niet nodig. Ze hadden meteen begrepen wat hij bedoelde. Stan mocht niet de gelegenheid krijgen om zich nu af te sluiten. 'Stan,' probeerde Richard maar er kwam geen reactie nog.

Helemaal stil zat hij daar met opgetrokken knieën, waar hij zijn armen omheen geslagen had, op de grond. Edith had gelijk. Dit mocht niet. Hij had Richard nooit mogen slaan. Dat had hij nog nooit gedaan. Tranen kwamen uit zijn ogen. Het deed pijn. Hij had iets gedaan dat hij nooit had mogen doen. Nog nooit had gedaan. Ja, plagen, stoeien, dat was goed maar slaan … dat deed alleen hij. En nu … nu was hij niets beter dan hij …

'Stan, het is goed.'

'Nee, dat is het niet. Ik mag jou niet slaan, Rich. Ik wil niet zijn zoals hij.'

'Dat ben je niet Stan. Dat zul je ook nooit zijn.'

'Maar ik heb jou geslagen, ik wilde je pijn doen!'

'Ik weet het. Maar ik weet ook de reden daarvoor.' Heel even keek hij van Stan weg naar Max en Edith terwijl hij met de vingers van zijn hand het teken maakte dat ze dichterbij konden komen. 'Het gaat over die naam. Waarom wil je niet dat ik, wij, die naam hebben gebruikt, Stan? Kun je mij dat uitleggen?'

Hij wist precies waarom hij de controle had verloren. 'Ze mag geen naam hebben, Rich. Ik wil nooit meer aan haar aan hem herinnerd worden.'

'Ze heeft voor mij en voor jou gezorgd toen we klein waren, Stan,' deed Richard een poging om Stan te laten inzien dat er meer kanten aan Mary zaten. Iets dat hijzelf ook had geleerd die avond. Maar het was een brug, of meerdere bruggen, te ver.

'Huh!' klonk het schamper. 'Ze deed niets voor ons, Rich! Nooit! Jij hebt altijd voor mij gezorgd!'

'Maar ik was er niet altijd, Stan. Zeker niet toen jij klein was.'

'Een luier omdoen kan iedereen! Bij haar wilde ik niet eten! Nooit!'

Richard verbaasde zich enorm over die herinnering.

Edith merkte op dat het koud was in de slaapkamer van de jongens. Ze wist dat ze hielden van frisse lucht, deed ze zelf ook, maar zo in boxer en T-shirt zittend op de grond vond ze te koud. Ze haalde het dekbed van Stans bed en drapeerde dat voorzichtig over zijn schouders. Ook bij Richard deed ze dat.

'Dat is zorgen!' merkte Stan scherp op. 'Edith zorgt voor ons.'

'Je bent lief, Stan. Vreselijk lief.'

'Het spijt me zo verschrikkelijk, Rich, ik had het nooit mogen doen,' snikkend sloeg hij zijn armen om Richard heen.

'Het is goed, Stan.'

'Nee, dat is het niet. Ik ha… '

Max greep in en ging op z'n knieën op de grond naast de grootste van de twee zitten en legde zijn hand op diens schouder. 'Stan, soms doen we allemaal wel eens dingen die anders hadden gekund.'

'Zie je wel, dat het niet goed is,' begon Stan opnieuw.

'Nee, de woorden "niet goed" heb ik niet gebruikt, Stan,' maakte Max duidelijk. 'Kijk me eens aan, als je wilt?'

Stan draaide zijn hoofd weg van Richard en keek naar Max. De ogen van Max stonden zoals altijd heel vriendelijk. Het zorgde ervoor dat hij zich wat rustiger begon te voelen. Hij zag een glimlach op Max' gezicht komen. Hij voelde tranen uit zijn ogen rollen. Hij draaide zijn hoofd in de richting van Edith. Bij haar zag hij tranen en een glimlach.

'Dank je, Stan.'

'Het spijt me echt, heel erg!'

'Dat is goed, Stan, maar het overkomt ons allemaal wel eens dat we ineens iets anders doen dan we normaal doen. Het kan zijn dat er in ons ineens iets lijkt te ontploffen. Was dat bij jou ook zo?'

Hij knikte.

'Weet je nog wat het was?'

'Rich noemde … noemde … haar naam.'

'Oké. Het is voor ons allemaal heel erg gemakkelijk om dat niet te doen. Vanaf het begin dat jullie hier waren hebben we hen altijd zonder naam, zonder de woorden huhhuh en huhhuh, begrijp je wat ik bedoel, Stan?' Max zag een knikje en ging verder: 'Zonder naam, zonder titel genoemd. We zeiden steeds hen, hij en zij. En dat blijven we doen als het voor jou beter is. Is het voor jou beter zo, Stan?'

'Ja,' klonk het benepen en snifferig. 'Ik denk het wel. Maar het liefst praat ik helemaal niet over hen. En zeker wil ik hun namen niet horen!'

'Dan spreken we dat af, Stan. Hier met z'n vieren spreken we dat af en ik zal ervoor zorgen dat anderen dat ook te weten komen, Stan, daar kun je op vertrouwen. Vertrouw je mij?'

'Ja.'

'Dank je, Stan.'

'Mag ik nog iets zeggen?'

'Hé, dude,' liet Richard zich voor het eerst weer horen, 'natuurlijk mag je dat!'

Stan dacht na. Hoe kon hij dit het beste zeggen. Het maakte niet uit, zo besloot hij, als het er maar uit kwam. 'Ze heeft me één keer echt geholpen.' Meteen daarna viel hij weer stil.

De drie anderen in de slaapkamer keken elkaar even aan. Moesten ze wachten tot Stan verder ging? Kwam er niets meer?

Max nam het initiatief maar wel zodanig dat hij de bal bij Stan liet liggen. 'Wil je ons erover vertellen, Stan? Het hoeft niet, het mag wel.'

'Die laatste avond. Hij was met mij begonnen te vechten. Eerst was hij alleen maar bezig met woorden. Plagen. Treiteren. Proberen dat ik iets terug zou zeggen. Deed ik niet. Hij zei vervelende dingen over jou, Rich. Maar ik zei niets terug. Toen begon hij te slaan en te vechten. En … eerst deed ik niets terug.'

Richard zag hoe Stan huiverde. De herinnering deed hem pijn, zo was hem duidelijk. Hij legde een hand op zijn schouder en zag dat Edith hetzelfde deed.

'Toen begon ik wel terug te slaan. Ik moest wel. Hij deed me pijn … maar … toen wist ik niet meer wat ik deed. Ik wilde … ' tranen kwamen.

Edith had heel graag willen ingrijpen. Heel graag die grote, sterke jongen willen omhelzen om hem te troosten maar ze wist maar al te goed dat het verkeerd zou zijn. Jarenlange ervaring weerhield haar ervan om een zo belangrijk verhaal te onderbreken.

Ook Richard wilde troost bieden maar de hand van Max om zijn bovenarm weerhield hem daarvan. De blik in de ogen van Max was duidelijk. Niets doen. Niet nu.

'Wat voelde je, Stan?' vroeg Max bijna op fluistertoon.

'Boos. Ik was boos. Heel erg boos. Ik … ik wilde hem doodslaan! Ik had hem doodgemaakt als … als … zij mij niet had weggetrokken van hem. Dat heeft zij wel goed gedaan want anders … anders was ik nooit gelukkig geworden!'

Tot de volgende keer…



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, juni 2017
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 88
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 15:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 101 keer
 

Plaats een reactie

Vorige

Terug naar Lucky's Corner

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast


cron