Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief


Forumindex  • Verhalen, gedichten en andere teksten  • Lucky Eye
 
Registreren
 
 
 

Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief

VRIJGEVOCHTEN

Plaats een reactie

Bericht VRIJGEVOCHTEN door Lucky Eye » zaterdag 29 december 2018 12:34

Een verhaal van Lucky Eye

Disclaimer:
Dit verhaal is niet gebaseerd op feiten. Elke overeenkomst met gebeurtenissen, personen, plaatsen en tijden berust dan ook op toeval.



VRIJGEVOCHTEN




Hoofdstuk 1

Die zomers aandoende dag in april 2002 waarop het weer zo plotsklaps omsloeg, is een dag geworden die Karl en Rinze beiden nooit meer zullen vergeten. Rinze was boos op de fiets gestapt en woest trapte hij de pedalen in het rond. Hij had zijn hoofd er helemaal niet bij. Er waren alleen maar gedachten. Gedachten die hem razend maakten omdat hij zich niet begrepen voelde door zijn ouders. En niet alleen dat, ze hadden eigenlijk totaal niet willen luisteren naar wat hij te zeggen had! Het leek erop alsof zijn gevoelens er totaal niet toe deden en dat… dat was hem zo verrekte tegengevallen dat hij het liefst op dat moment meteen in tranen was uitgebarsten, maar… dat had hij niet gedaan. Hij had zijn gevoel van onmacht, van radeloosheid niet aan hen willen laten zien. Normaal gesproken was hij helemaal niet snel geëmotioneerd maar toen het water hem vanmiddag tot aan de lippen was gestegen, had hij wel willen janken maar toch had hij het niet gedaan. Zijn ouders zou hij niet laten zien hoe hij zich werkelijk voelde! Niet nu ze geen enkel begrip hadden getoond voor zijn gevoelens. Geen spoortje van inlevingsvermogen had hij bij hen beiden kunnen ontdekken. Zijn vader had alleen maar lopen razen en tieren terwijl zijn moeder alleen maar aan haar eeuwige schort had lopen te friemelen en met kalme woordjes had geprobeerd zowel zijn vader als hem te sussen. Altijd maar alles toedekken met die verdomde 'mantel der liefde'! Had hij maar zijn kop gehouden! Was hij maar niet ingegaan op dat wat zijn moeder had verteld over de ouders van John. Als hij niet daarop was ingegaan, zou er helemaal niets zijn gebeurd. Dan zou alles zo gelopen zijn als hij zich had voorgesteld maar… dat had hij niet gekund. Het was ook allemaal zo verrekte hypocriet!
Rinze slaakte een keiharde kreet en werd zich toen pas bewust van de omgeving om hem heen. Hij zag hoe voorbijgangers en mensen op de stoep naast het fietspad hem aanstaarden. Hij voelde dat zijn kleren drijfnat waren van de regen die gestaag uit de hemel viel en al een tijdje moest zijn gevallen, want anders had hij nooit zo nat kunnen zijn. Hij had er niets van gemerkt. Het mooie weer was voorbij en met dat het gevoel in zijn lijf terugkeerde, voelde hij zich doodongelukkig. Hij stopte en keek om zich heen.

"Verdomme", vloekte hij hardop, "waar ben ik!"

In de verte zag hij een bushalte en daar fietste hij zo snel het ging heen. Hij kwakte zijn fiets tegen het bushokje en bekeek het bordje. Zwolle daar was hij dus, zo concludeerde hij. Snel liep hij de regen uit en het bushokje in. Moet ik toch flink hard gefietst hebben, zo bedacht hij maar tegelijkertijd besefte hij zich ook dat hij niet eens wist hoe laat hij van huis was weggereden en ook niet hoe laat het nu was. Hij pakte zijn mobiele telefoon, opende deze en zag de tijd: 19:34. Hij stopte het ding weer in zijn broekzak, plaatste zijn ellebogen op zijn bovenbenen en verborg zijn hoofd in zijn handen. De tranen brandden achter zijn ogen en toen hij zich niet meer goed kon houden, liet hij ze lopen. De straaltjes water die uit zijn haren drupten, vermengden zich ermee. Pas toen iemand zachtjes op zijn schouder tikte, schrok hij op.

Karl had gedacht dat het kleine buitje waarmee de weersomslag was begonnen niet zo veel om het lijf had en was daarom zonder een paraplu mee te nemen of een regenjas aan te trekken van zijn flat naar het winkelcentrum gerend. Nu hij terug moest met een volgeladen vouwkrat in zijn armen bleef hij toch maar eerst eventjes wachten onder de overdekte uitgang. Toen het hem te lang begon te duren, waagde hij het er toch maar op. Ver kwam hij echter niet. Het was gewoon onbegonnen werk. Het regende zo ontzettend hard dat hij na de eerste stappen al drijfnat was. Snel schoot hij het bushokje op het plein in. Hij was niet de enige die een schuilplaats voor de regen gezocht had, zo bleek. Tegen het bushokje hing een fiets en het bankje was bezet door iemand die - hoe kon het - nog natter was dan hijzelf. De jongen was volkomen in gedachten verzonken en merkte zijn binnenkomst niet op. De regen roffelde op het glas van het bushokje. Karl zette de krat voor zijn voeten neer en probeerde te blijven bewegen om het niet koud te krijgen. De natte kleren aan zijn lijf voelden niet echt prettig. Kijkend naar de jongen zag hij dat het water hem uit de haren droop en dat geen draad aan zijn lijf meer droog was. Terwijl hij zijn voeten heen en weer zette, hoorde je ze sompen in zijn kletsnatte gympen.

"Slecht weer nietwaar," zo probeerde hij een gesprek aan te knopen.

Geen reactie. Oké dan niet, zo dacht Karl. Gebeurt wel vaker tegenwoordig dat mensen geen zin hebben in een praatje, zo verklaarde hij het stilzwijgen voor zichzelf. Maar net nadat die gedachte door zijn hoofd geschoten was, hoorde hij het zachte snikken van de jongen. Hij liep op hem toe en tikte met zijn wijsvinger op zijn schouder.

"Gaat het goed met je?"

Rinze schrok op en zag een doorweekte jongeman naast zich staan. De vraag werd herhaald en hij haalde zijn schouders op.

"Kan ik iets voor je doen?" Rinze schudde het hoofd. De jongeman was een volhouder want hij bleef proberen hem aan het praten te krijgen. "Ben jij ook overvallen door het slechte weer?"

Rinze had geen zin in een praatje. Hij wilde alleen zijn, alleen met zijn gedachten, alleen met zijn wanhoop, zijn… SHIT! Zo zou hij geen stap verder komen! Als hij hier bleef zitten mokken dan… kon hij er net zo goed uitstappen! Een eind eraan maken! NEE!!! schreeuwde alles in hem. DAT NOOIT! Zo gek zou niemand hem ooit krijgen. Maar wat moest hij dan? Terug naar huis? NEE! schreeuwde alles in hem. Praten was misschien nog niet zo’n gek idee ook al zou het tegen een volstrekt vreemde zijn. Praten had altijd geholpen toch? Altijd als hij problemen had gehad was zijn moeder er geweest om naar hem te luisteren. Soms ook zijn vader maar meestal zijn moeder. En dan was het probleem altijd een stuk gemakkelijker geworden. Je bracht het onder woorden en dan viel er meestal al een enorme last van je schouders. En ook had hijzelf vaak geluisterd als iemand een probleem had. John was die avond voordat hij … shit niet aan denken nu. Praten moet je, zo praatte hij op zichzelf in.

"Ik … heb … pro…ble…men," sprak hij klappertandend van de kou die nu tot in zijn botten leek te zijn doorgedrongen.

"Schuif eens een beetje op, wil je," zo sprak de jongeman en ging naast hem zitten. "Je hoeft niet zo ver weg te kruipen hoor, nat ben ik toch al." Rinze keek hem aan en zag dat de jongeman glimlachte. Gek! Hij vond het een mooie glimlach. Om de een of andere reden viel hem dat op. Idioot toch dat je op een moment als dit - waarin je je hopeloos verloren voelt - zoiets opvalt. "Wil je erover praten?" werd hem gevraagd.

Ja, dat wilde hij maar zou er iemand zijn om te luisteren. De meest belangrijke toehoorders in zijn leven - zijn ouders - waren hem ineens ontvallen en dat deed verdomde zeer!

"Wil je luisteren naar mijn problemen?" luidde het prompte antwoord dat bibberend werd uitgesproken.

"Ja, maar dit lijkt me niet echt een goede plek. Jou wel?" Rinze schudde zijn hoofd waarbij hij zijn gesprekspartner trof met een regenbui van waterdruppels uit zijn haren. Er werd door hem luid gelachen en Rinze trok zijn gezicht ook in een glimlach. Idioot, bedacht hij zich opnieuw, zoveel rommel en gedoe in mijn leven op dit moment en dan toch kunnen glimlachen om zo iets onbenulligs. "Kom op," werd hem gezegd en met dat hij dat gezegd had, reikte de jongeman hem zijn hand en trok hem overeind. "Ik pak mijn boodschappenkrat en jij je fiets. Tenminste, het is toch jouw fiets?" Rinze knikte. "En dan rennen we zo hard we kunnen naar die flat daar. Begrepen?" Rinze keek in de richting die hem aangewezen werd en knikte opnieuw. Toen begonnen ze beiden te rennen.

De jongen kon hem niet bijhouden. Karl was eerder bij de deur dan hij en dat was maar goed ook want zo kon hij eerst de deur van het slot doen, deze openhouden en kon de knaap meteen de hal in met fiets en al. Daarna pakte hij zijn krat op en liet de deur achter zich dichtvallen.

"Gelukt!" zo sprak hij. "Kom ik zal je fiets meteen even in de kelder zetten anders krijg ik last met de medebewoners." Hij nam de fiets over van Rinze en verdween naar beneden. Heel snel was hij weer terug. "En nu op naar boven. Vier trappen op en dan zijn we er," zo dirigeerde hij Rinze de trap op. De jongen liep wat moeilijk. Waarschijnlijk omdat zijn ledematen dienst weigerden vanwege de diep doorgedrongen kou. Op de tweede etage opende Karl de deur van zijn flat en bracht meteen de krat naar de keuken. Toen hij terugkwam in de hal stond de jongen daar te hijgen en te steunen van de inspanning. Karl wist van aanpakken en leidde Rinze meteen naar de douche. "Oké kleren uit en meteen onder de warme douche. Zorg dat je er lang onder blijft staan zodat de kou goed uit je lijf verdwenen is. Ik kom je kleren zo halen en die zal ik dan wassen en drogen. Kan ik alvast iets warms voor je te drinken maken?"

"Thee is prima," antwoordde de jongen.

"Nog voorkeur?"

"Zolang het maar geen rooibos is. Verder lust ik alles." Karl liep terug naar de keuken en zette het water op. Daarna liep hij terug naar de badkamer en klopte netjes aan. Toen hij de deur opendeed vroeg de jongen hem of het niet raar was om in je eigen huis op de badkamerdeur te kloppen.

"Raar wel," antwoordde hij, "maar wel zo netjes als je een gast hebt. Lukt het met uitkleden." De jongen schudde het hoofd. Hij had zijn T-shirt en gympen al wel uitgetrokken maar de jeans kleefde zozeer aan zijn benen dat hem dat niet wilde lukken. "Ga maar op de grond zitten," zei Karl. Toen de jongen zat, begon hij aan de broekspijpen te sjorren en na enig geruk en getrek, lukte het hem de jongen van dit kledingstuk te ontdoen. "Kom op, stap uit je shorts en dan onder het warme water. Je mag alles gebruiken waar je behoefte aan hebt!"

Toen Karl hem zo naakt voor zich zag staan, wist hij dat hij de leeftijd die hij het joch toegedacht had zou moeten bijstellen. Nadat Karl hem een washand had gegeven en een badhanddoek voor hem had klaargelegd, stapte de jongen onder de douche. De fluitketel liet zich horen en Karl rende terug naar de keuken.Het warme water deed hem goed. Waar hij de straal richtte, verdween de kou uit zijn lichaam en dat voelde ontzettend lekker. Het bewegen van armen, benen, schouders en nek deed niet langer zeer zoals dat eerder tijdens het rennen naar de flat en het beklimmen van de trappen wel had gedaan. Wow, kon hij hier maar eeuwig blijven staan. Wellicht dat er dan ook geen pijn, geen verdriet meer zou zijn. Stel je niet aan, zo sprak hij zichzelf toe. Word wakker man! Voor altijd hier blijven staan was gewoon een onmogelijkheid en met die gedachte draaide hij de kraan dicht. Zijn douchebeurt had behoorlijk wat condens veroorzaakt. Hij pakte de badhanddoek die de jongeman voor hem had klaargelegd en begon zich af te drogen. Met een uiteinde in elk van zijn handen haalde hij het textiel over zijn rug toen de deur openging.

"Lukt het?" werd hem gevraagd. "Owww, dit keer vergat ik te kloppen. Sorry."

"Geeft niets. Het is jouw huis tenslotte."

"Maar jij bent mijn gast!"

Rinze's rechterhand liet de badhanddoek los en hij stak hem naar voren. "Trouwens, ik heb me nog niet eens voorgesteld: Rinze van der Weide."

"Dit heb ik ook nog nooit meegemaakt," zei de jongeman en hij lachte.

"Wat?"

"Iemand die zich helemaal naakt aan mij voorstelt. Maar geen probleem hoor, ik heet Karl, Karl van Houthem," en hij schudde hem de hand. "De thee kan ik zo inschenken. Kleren in jouw maat heb ik helaas niet maar achter je hangt een badjas. Die zal wel iets te groot zijn maar hij is wel warm." En daarmee verdween hij uit de badkamer.

Karl kreeg het eventjes benauwd. De jongen was te mooi gewoon! Buiten de badkamer met de deur stevig achter zich dichtgetrokken, bleef hij staan. Hij had een hoogrode kleur en hijgde zachtjes. Wow, enorm wat een leuk joch. En dan ook nog zo onbeschaamd! Of zouden zijn manieren - hij had zich tenslotte nog niet voorgesteld - het gewonnen hebben van zijn schaamte voor zijn naakte lijf? Karl besloot er verder maar niet meer aan te denken. De jongen was zijn gast en hij had hem beloofd een luisterend oor te bieden. Dat was alles! Snel begaf hij zich naar de keuken waar hij, toen hij de badkamerdeur open hoorde gaan, twee koppen met heerlijk warme thee vulde.
Het huisje van Karl was overzichtelijk. Een ander zou zeggen klein maar Rinze vond het heel praktisch. Uit de badkamer komend, zag hij vier deuren waarvan er een de buitendeur was. Van de drie andere stonden er twee open en een was gesloten. Door de ene zag hij Karl bij het aanrecht staan en de andere open deur leidde naar de woonkamer.

"Loop maar naar de woonkamer," riep Karl hem toe. Achter de gesloten deur was dan de slaapkamer, zo vermoedde de jongen. Hij deed wat hem gezegd werd ervoor zorgend dat hij niet over de zoom van de badjas struikelde. "Toch echt te groot voor je hè!" zei Karl toen hij met twee mokken thee de woonkamer binnenstapte.

"Ja, dat wel maar zoals je al zei wel heel lekker warm."

"Ga zitten joh en maak het je gemakkelijk."

Karl had geglimlacht en opnieuw typeerde Rinze deze glimlach als leuk. Want de glimlach was niet alleen rond zijn lippen te zien maar ook zijn ogen twinkelden. Rinze nestelde zich in het hoekje van de bank met de benen onder z'n lichaam terwijl Karl een mok met dampende thee op de hoektafel vlakbij hem neerzette. Zelf ging hij in de stoel die haaks op de bank stond zitten. Al snel hadden ze beiden een mok in de hand en nipten ze van de warme thee.

"Woon je alleen hier?"

"Yep," klonk het korte antwoord. De toelichting kwam na het volgende slokje van de thee. "Ik woon alleen. Heb geen relatie op dit moment en vermaak me prima in m'n eentje."

"Maar zo helemaal alleen moet toch wel eens saai zijn," stelde Rinze.

"Soms is alleen wel eens een beetje eenzaam maar het heeft ook zijn voordelen."

"Zoals?"

Karl lachte luid en Rinze keek hem glimlachend aan. De lach van Karl was echt bijzonder leuk. Op de een of andere manier lachte hij met zijn hele lichaam. Alles aan hem leek te bewegen.

"Wat lach je?" werd de vraag al snel op hem afgevuurd.

"Om jou," klonk het dappere antwoord.

"Oh, ben ik om te lachen?"

"Ik bedoel het goed hoor! Je lacht leuk en daarom moest ik glimlachen. Daar is toch niets mis mee. Toch?"

"Ik zie je liever lachen dan huilen jongen! Maar mag ik je vragen hoe oud je bent?"

"Ja tuurlijk wel, maar waarom wil je dat weten?"

Karl verschoof iets en zette zijn inmiddels lege mok op de hoektafel.

"Toen ik je zag in het bushokje schatte ik je op zo'n 14 à 15 jaar."

"Je schatte mijn leeftijd dus op grond van mijn lengte."

"Ja, je hebt helemaal gelijk!"

"Maar… ik heb het vermoeden dat je om de een of andere reden van gedachten bent veranderd." Karl knikte. "Nou?" drong Rinze aan.

"Toen ik je bloot in de badkamer zag staan, wist ik dat ik fout zat," zei hij terwijl zijn hoofd rood aanliep. Nu begon Rinze hard te lachen en opnieuw vroeg Karl hem om een uitleg.

"Je lacht niet alleen leuk, maar je bloost ook heel leuk." Een nieuw lachsalvo volgde. Toen het lachen wat bedaard was ging Rinze verder. "Je bedoelt dus eigenlijk te zeggen dat wat ik had niet iets kon zijn van een 14- of 15-jarige?"

"Dat bedoel ik dus."

"Oké. Ik snap je. Ik ben 16 en word op 1 juni 17. Dus inderdaad het is wel de bedoeling dat ik iets meer heb dan iemand die 14 of 15 is," sprak de jongen gniffelend. "Maar veel mensen schatten mijn leeftijd verkeerd in hoor. Met mijn 1.60m ben ik dan ook een verrekt kleintje. Vandaar dat ik ook moeite moest doen om niet te struikelen over de zoom van je badjas. Want hoe lang ben jij?" Karl zei dat hij 1.85m was. "Zie je wel. Maar liefst 25 cm langer. Die badjas komt dus waarschijnlijk bij jou net over je knieën." Karl knikte instemmend.

"Maar zitten er meer kleine mensen bij jou in de familie? Is het iets genetisch of zo?

"Nee, niet echt. Mijn ouders zijn beiden groter dan ik ben. Mijn vader is maar liefst 1.97m en mijn moeder is met haar 1.73m ook geen kleine vrouw te noemen. Ik ben 8 weken te vroeg geboren en dat heeft me meteen al in het begin op achterstand gezet. Doktoren wilden later wel proberen die lengteachterstand weg te werken met groeihormonen, maar dat wilden mijn ouders niet hebben."

"Ook niet toen ze wisten dat je echt klein zou kunnen blijven?"

"Ook toen niet. Wij zijn thuis gelovig en mijn ouders willen dus niet knoeien met de natuur. Dingen gebeuren omdat het zo voorbestemd is."

"Oké!"

"De toon waarmee je dat zegt, is nogal sceptisch."

"Zo is het ook bedoeld. Neem me niet kwalijk hoor maar in dat soort dingen kan ik niet meer geloven."

"Geen probleem voor mij. Ik ben dan wel zo streng christelijk opgevoed, maar kan lang niet met alles instemmen. Soms zou ik best wel willen dat mijn ouders me wel hadden laten behandelen. Nu ben ik altijd overal de kleinste en dan moet je je altijd extra bewijzen, omdat men je anders letterlijk en figuurlijk over het hoofd ziet. Je moet altijd vechten voor je plaats in een groep omdat je soms gewoon niet serieus genomen wordt. Of anderen nemen je altijd in bescherming. Ook zo'n vreselijke gewoonte. Alsof ik niet voor mezelf kan opkomen!"

"Heb dat idee absoluut niet van jou, broeder. Volgens mij zit je tong op de goede plaats en weet je die uitstekend te roeren," reageerde Karl met een hernieuwde glimlach.

"Ja. Soms wel. Maar soms ook niet. Soms houd ik gewoon liever mijn mond."

"Laat me eens raden." Karl nam hem een tijdje nauwgezet op en ging toen pas verder.
"Vandaag deed je dat eens niet, en daardoor ontstonden je problemen?" Een knikje volgde als bevestiging maar meer kwam er nog niet.

"Wat is het voordeel van alleen zijn? Want die opmerking van je heb je nog steeds niet toegelicht."

"Het enige voordeel is dat je geen rekening hoeft te houden met anderen maar geloof me, ik zou veel liever met iemand samen zijn en wel rekening met hem houden."

"Je zegt 'hem'?"

"Ja. Ik val op jongens en heb ook al een paar keer een relatie met een jongen gehad."

"Nam je me daarom zo goed op toen je me bloot in de badkamer zag?"

"Sorry, slechte gewoonte van me maar geloof me ik zie niet vaak geheel blote jongens in mijn badkamer." Met een grijns op zijn gezicht keek Rinze hem aan. "Geloof je me niet?"

"Je hoeft je toch nergens voor te verontschuldigen zeg! En bovendien ik geloof je. Je lijkt mij een serieus type."

"Dank je. Tenminste ik leg het maar uit als een compliment."

"Zo was het ook bedoeld. Maar… sorry dat ik even teruggrijp op iets wat je eerder zei. Je zei eerder iets in de trant van 'dat kan ik niet meer geloven'. Ben je ook gelovig, of gelovig opgevoed dan?"

"Ja. Ik kom uit het zuiden…"

"Echt? Echt niet meer te horen!"

"Ja, die zachte g is vanzelf begonnen te slijten toen ik hier ben komen wonen. Als ik thuis bij mijn ouders ben praat ik nog echt Limburgs hoor! Maar ik kom dus uit het zuiden en ben rooms katholiek opgevoed. In die traditie heeft men mij dus ook heel veel dingen wijsgemaakt. Ze zullen het zeker goed bedoeld hebben hoor, maar… met zo verschrikkelijk veel dingen kon ik geen kant op dat ik het allemaal overboord heb gezet."

"Ook het standpunt met betrekking tot homoseksualiteit dus."

"Ja! Want anders had ik dus nooit een relatie mogen beginnen met een andere homo! Dan had ik alleen homo mogen zijn…"

"Dat wel?"

"Yep, dat wel. Je mag homo zijn maar je mag het dus niet doen."

"Tjonge…"

"Inderdaad een bizarre oplossing nietwaar?" Rinze knikte instemmend terwijl hij erover nadacht. Zoiets zou je toch werkelijk helemaal verknipt maken! Je mag het wel zijn maar nooit iets met een ander doen. Want dan bega je dus pas de zonde! Hij schudde het hoofd. "Nou daarmee kon ik dus onder andere niet leven. Toen ik besloot uit de kast te komen had ik al afgerekend met dat idiote standpunt en stond 'het geloof' me dus niet in de weg."

"Hoe reageerden je ouders?"

"Mijn vader was wel wat aangeslagen eerst maar mijn moeder zei dat ze het wel verwacht had. Op de een of andere manier had ze het geraden."

Opnieuw bekeek hij de jongen nauwgezet. Hij had lichtblond haar in heel kleine krulletjes. Hun kapsel was anders en ook de kleur - hijzelf had pikzwart haar - maar de krulletjes waren hetzelfde. Helderblauwe ogen, voor zijn lichte haren vrij donkere wenkbrauwen en een klein neusje. Zijn kin was duidelijk geproportioneerd.

"En beval ik je?"

"Shit, sorry man maar… Ja! Je bevalt me uitstekend en dat bedoel ik dan niet alleen om dat wat ik zie maar ook de rest." Rinze lachte.

"Ben ik zo'n open boek dan?"

"Voor anderen misschien niet maar ik heb het gevoel dat ik je aardig kan lezen. We hebben ook duidelijk een aantal dingen gemeen, zo heb ik al gemerkt en ik heb al goed geraden waardoor jouw problemen van vandaag zijn ontstaan dus…"

"Waar spitst het probleem zich op toe dan?"

Probeerde Rinze hem uit. Karl nam opnieuw de tijd om de jongen te peilen. Hij boorde zijn eigen groene ogen in de helderblauwe van die van Rinze en nam er de tijd voor. Rinze bleef hem vrijmoedig aankijken, niet van plan zijn blik af te wenden.

"Hoe het precies ontstaan is weet ik niet," zo sprak Karl na een poos van stilte, "maar je hebt verteld dat je homo bent."

"Wow, verbluffend zoiets!" concludeerde Rinze. "Ja, zo is het precies. Als je nog een kop thee inschenkt, zal ik eindelijk beginnen met te praten. Daarvoor was ik tenslotte hier gekomen.”

Karl stond op, pakte de twee lege mokken en liep naar de keuken om ze te vullen.



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, december 2018 (herziene versie)
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 152
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 184 keer
Bericht Re: VRIJGEVOCHTEN door Lucky Eye » zaterdag 29 december 2018 12:35

Hoofdstuk 2

Karl kwam terug met twee mokken dampende thee, zette zich in zijn stoel en Rinze stak meteen van wal.

"Oké. Dan zal ik maar beginnen. Vooraf moet ik je wel zeggen dat ik niet echt een prater ben, dus als het onsamenhangend of echt niet meer te volgen is, moet je maar ingrijpen maar ik zal m'n best doen."

"Oké. En als ik het niet meer kan volgen dan zal ik je tot rust manen en om uitleg vragen. Neem de tijd alsjeblieft. Er is geen enkele reden om je te haasten. Maar vooraf ook nog een opmerking van mijn kant als je het niet erg vindt."

"Ga je gang."

"Ben je nog van plan om vanavond terug naar huis te gaan?"

"Nee, eigenlijk niet. Hoezo?"

"Nou, misschien is het wel zo netjes - en ik denk dat het goed is om je zo te blijven gedragen - om je ouders te bellen en te zeggen dat je niet thuis komt."

"Moet ik hen zeggen dat ik bij jou ben dan?"

"Dat laat ik aan jezelf over. Maar laat hen in elk geval niet in ongerustheid."

"Denk je dat ze dat zijn?"

"Zeker weten."

"Oké dan zal ik ze even bellen."

Rinze diepte de telefoon op uit de zak van de badjas die hij droeg en koos het nummer uit het telefoonboek. Hij klikte ook op de 'handsfree toets' die het mogelijk maakte dat Karl mee zou kunnen luisteren.

"Van der Weide," klonk een diepe bas.

"Pap, met Rinze. Ik bel je om te zeggen dat ik bij een vriend van school ben op dit moment en dat ik daar ook blijf slapen."

"Geen denken aan! Ik wil dat je naar huis komt."

"Pap, ik blijf hier. Alles is al geregeld dus…"

"Jongen ik wil dat je thuis komt. Als je liever niet fietst dan kan ik je ook komen halen met de auto."

"Pap, je luistert niet naar me. Ik zeg dat ik hier blijf slapen. Morgen kom ik weer thuis."

"Luisteren doe jij anders ook niet best! Bij wie blijf je slapen, wat is zijn naam?"

"Dat doet er echt niet toe pap."

"Ik vind van wel Rinze."

"Alsjeblieft geef me mam anders hang ik op!" zei de jongen stellig en Karl zag dat hij meende wat hij zei.

"Rinze, is alles goed met je jongen?"

De toon van Rinzes moeder was heel anders dan die van zijn vader. Karl kon er duidelijk de ongerustheid in horen, iets wat hem enigszins geruststelde.

"Met mij is alles aardig goed mam. Ik blijf vanavond bij een vriend van school hier in Zwolle slapen en kom dus niet naar huis. Pap hoeft me ook niet komen te halen, want ik blijf gewoon hier. Morgen kom ik naar huis. Ik heb eventjes gebeld zodat jullie je niet meer ongerust hoeven te maken."

"Jongen?"

"Ja mam?"

"Ik hou van je."

"Dat weet ik mam. Maar ik heb het eventjes heel erg moeilijk en…"

"Dat weet ik jongen. Het is prima dat je morgen terugkomt. Ik hoop dat je lekker zult slapen jongen."

Karl hoorde duidelijk op de achtergrond het geraas en getier van Rinzes vader die het duidelijk niet eens was met de manier waarop zijn vrouw dit afhandelde.

"Dat zal wel lukken mam. Doei mam."

"Doei jongen." Rinze klikte het gesprek weg.

"En? Heb ik het een beetje goed aangepakt?"

"Ik vind van wel. Je hebt heel duidelijk gemaakt wat jouw standpunt is en daar ging het je om, zo had ik het idee. Toen het je bij je vader niet lukte, heb je het met je moeder afgehandeld iets dat naar mijn mening een goede optie was. Heb wel gehoord dat je vader het er nog steeds niet mee eens is, maar… dat doet er eventjes niet toe."

"Vind het wel zielig voor mijn moeder nu."

"Ja, dat kan ik me voorstellen. Maar maak je over haar niet te veel zorgen. Ze leeft al heel wat jaren met hem samen en zal wel vaker een storm hebben doorstaan." Rinze glimlachte naar hem en beaamde het. "Is je vader altijd zo dominant trouwens?"

"Ja. Ik ken hem niet anders."

"En je moeder? Pikt ze altijd alles van hem?"

"Voor zover ik weet wel. Ze neemt heel duidelijk de plaats in die haar is toebedeeld op grond van de Bijbel."

"En dat is?"

"Steun en toeverlaat van de man. Zeg ben jij die tekst vergeten?" Karl lachte.

"Gelukkig wel jongen. Het is de vertaling die het hem doet. Nu ik erover nadenk heb ik ooit eens iemand die tekst anders horen uitleggen. Je kunt de grondtekst - de tekst waarin de Bijbel geschreven is dus - ook zodanig vertalen dat er staat dat de vrouw de 'tegenover' van de man is. En dan heb je heel iets anders."

"Iets dat mij veel beter zou toelijken."

"Dat bedoel ik dus," zei Karl. "En nu je verhaal," zo spoorde Karl de jongen aan.

"Ik heb een vriend. Een gewone vriend, niet iemand waarmee ik een relatie of zo heb. Hij heet John en is zo anderhalf jaar ouder dan ik ben. Nu dus inmiddels ruim 18. We kennen elkaar omdat onze ouders kennissen van elkaar zijn en als zijn ouders bij die van mij op bezoek kwamen, dan kwam hij ook altijd mee en omgekeerd natuurlijk ook. Terwijl onze ouders kletsten, deden wij vaak een spelletje, keken tv, of soms bij hem zaten we op internet."

"Mag dat wel bij jullie?"

"Zijn vader is gemakkelijker daarin dan de mijne. We hebben wel internet hoor maar dan via een christelijke provider die heel veel dingen bij voorbaat al ontoegankelijk maakt met een of ander filter."

"Ja, ik ken dat."

"Oké. Toen John net 16 geworden was vertelde hij me in goed vertrouwen en de strikte belofte dat ik er nooit met iemand anders over zou praten dat hij op jongens viel. Ik kreeg natuurlijk meteen een gigantische boei en hij raadde als snel dat ik die gevoelens ook had. Dat versterkte de band tussen ons nog meer. We werden echte, dikke vrienden. Over alles praatten we met elkaar en ook over onze homoseksualiteit natuurlijk. Ik zal je meteen uit de droom helpen, gedaan met elkaar hebben we helemaal niets! We waren heel goede vrienden, maar voor ons beiden kwam dat niet ter sprake. Vanaf dat moment keken we wel eens samen porno als ik bij hem thuis was op het internet. Hij wist volgens hem hoe hij alle sporen kon wissen en bovendien hadden ze Het Net als provider. Bij mij thuis deden we dat niet omdat ik doodsbang was dat via die provider van ons altijd achterhaald zou kunnen worden waarheen ik gesurft had."

"Slim van je want ik denk dat dat heel goed mogelijk is."

"Angst kan je behoorlijk slim maken, zo heb ik het idee. John kreeg een jaar later een vriend. En dan eentje in de betekenis…"

"Ik snap het Rinze. Niet iets om uit te hoeven leggen."

"Oké, anders word ik wel erg langdradig hè?" Karl gaf hem een knipoog. "Hij vertelde mij daar zo ontzettend mooi over en ook toen ze dus echt seks met elkaar kregen, onthield hij mij die verhalen niet. Hij deelde alles met mij en ik alles met hem. Ook mijn angst met betrekking tot zijn relatie vertelde ik hem. Wat als zijn ouders er achter zouden komen? Wat als mensen van de kerk er iets van zouden zien? Hij verzekerde me dat ze heel voorzichtig waren en elkaar alleen maar ontmoetten bij zijn vriendje thuis en op plekken waar hij zeker wist geen mensen van onze kerk tegen te komen. Zijn vriendje was niet gelovig en dat alleen al zou niet mogen."

"Echt niet? Dus als een jongen van jullie kerk een meisje tegenkomt dat niet gelovig is dan is dat al een definitieve breuk?"

"Yep. Jongens en meisjes van onze kerk ontmoeten elkaar via de jongerenvereniging en daar vloeien enorm veel huwelijken uit voort. Die jongerenverenigingen ontmoeten elkaar dan ook nog eens door het hele land heen en zo heb je een aardige kruisbestuiving. Maar trouwen buiten je eigen genootschap is een breuk met de kerk."

"Lekker," zei Karl waarbij hij een van afschuw vertrokken geschikt trok.

"Enfin. Twee maanden geleden ongeveer dacht John het rijk thuis alleen te hebben en nam hij de gelegenheid te baat. Zijn ouders zouden een weekendje op familiebezoek zijn en dus nodigde hij voor de allereerste keer Tom bij hem thuis uit. En…het ging mis. Zijn moeder werd bij haar familie onwel en ze keerden die avond dus nog terug naar huis. Toen zij thuisgekomen naar boven liep, hoorde ze geluid in Johns kamer en toen zij de deur opende zag zij de twee jongens met de armen om elkaar heen, verwikkeld in een tongzoen. Toen was het huis natuurlijk te klein. Tom wilde blijven om de woede van vooral Johns moeder met hem te dragen, maar uiteindelijk wist John hem het huis uit te krijgen. Johns moeder is net zoiets als mijn vader: vreselijk dominant en als ze echt kwaad zijn, dan kun je je maar beter bergen."

"Zijn vader dan?"

"Dat is meer mijn moeder: rustig en gedwee. John kon ook altijd veel beter praten met zijn vader zoals ik dat doe met mijn moeder. De donderdag daarop kwam Johan bij me langs. Hij zag er vreselijk uit. Was enorm bleek in het gezicht, had diepe donkere wallen onder zijn ogen en vertelde mij wat er gebeurd was die zaterdagavond. Wat er daarna allemaal nog gebeurd was, daarover wilde hij niet praten. Alleen wel dat het hem vreselijk pijn deed allemaal en dat hij er niet meer tegen kon. Die nacht zou hij van huis weglopen. Hij was tenslotte meerderjarig en de ouders van Tom hadden ervoor gezorgd dat ze samen ergens een veilig onderkomen zouden hebben."

"SHIT man!"

"Ja, kun je je voorstellen hoe ik me voelde toen? Ik was ten einde raad gewoon. Er waren dus dingen gebeurd die iemand totaal konden afbranden! John is een sterke vent! Niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk en toch… Toch had men hem zover weten te krijgen dat hij van huis weg moest vluchten! Toen hij weg was, bleef het natuurlijk malen in mijn hoofd. Wat als ik ooit eens een vriendje zou krijgen… Ik werd zowat gek van mijn eigen gedachten. Twee nachten lang sliep ik helemaal niet en toen werd ik ziek. Vanwege mijn verminderde weerstand kreeg ik een zware griep en lag ik een week lang met zware koorts in bed. Na die week knapte ik langzaam weer op. John had me vrijdags na zijn vertrek al een sms'je gestuurd dat hij goed was aangekomen. Toen ik weer beter was, reageerde ik naar hem toe. We hebben gelukkig nog steeds heel goed contact via sms, mail en telefoon."

"Daar ben ik blij om Rinze, want goede vrienden zijn maar dun gezaaid."

"Zeker. Maar vind je het goed als ik nu eerst even mijn thee leegdrink."

"Nou…" begon Karl plagend. Ze dronken beiden hun mok langzaam leeg waarna Karl ze opnieuw vulde in de keuken.

"Oké. John was dus weg. Vanmorgen had mijn moeder de moeder van John ontmoet bij de slager in het dorp. En tijdens het avondeten deed ze daar verslag van. Ze vertelde dat Johns moeder het er zo vreselijk moeilijk mee had dat John zo maar ineens was verdwenen. En vooral omdat ze helemaal niet wisten wat de reden was. Ik wist dat dat grote flauwekul was, want John had me verteld dat hij een epistel van drie A4'tjes had volgetikt als afscheidsbrief. En dus… liet ik me ontvallen dat haar opmerking hypocriet was. Meteen wist ik dat ik dat dus nooit had moeten doen. M'n vader sprong er meteen boven op. 'Wat bedoel je,' klonk het haast snauwend. Ik probeerde er nog onderuit te komen door te zeggen dat ik er liever niet over wilde praten maar wist dat dat bij mijn vader niet tot de mogelijkheden behoorde. 'Je noemt mevrouw Bakker hypocriet, jongen. En daarvoor wil ik uitleg van je!' Verder eten had geen zin meer en dus legde ik mijn vork en mes neer en begon te praten. Ik zei dat de ouders van John best wel wisten waarom hij weg was en hoopte dat die opmerking afdoende zou zijn. Natuurlijk niet! 'En hoe weet jij dat dan?'
Ik vertelde van de afscheidsbrief die John voor hen gemaakt had. Mijn vader hield vol dat mevrouw Bakker een integer persoon was en er zeker niet over zou liegen tegenover mijn moeder. Dat maakte me al behoorlijk pissig. Hij geloofde mevrouw Bakker dus boven mij! We aten verder en ik hoopte vurig dat dit gesprek beëindigd was maar nee… er kwam nog meer. 'En weet je dan ook waarom John weg is gegaan?' Ik knikte bevestigend maar mijn vader wilde het naadje van de kous weten. Hij bleef op een gemene manier aandringen en toen knalde ik eruit dat John homo was en dat hij een vriendje had en dat mevrouw Bakker hen had zien zoenen. Mijn vader sprong op van tafel en begon op een vreselijk manier te schelden. Vloeken deed hij nog net niet omdat dat tegen zijn geloof is, maar ik heb hem nog nooit zo tekeer horen gaan. Daarbij fulmineerde hij vooral tegen John die hij bestempelde als een perverse smeerlap en hem allerlei andere vreselijke etiketten opplakte. Na enige tijd kalmeerde hij iets en ging weer zitten.
En toen kwam het toppunt van alles. 'Heeft hij jou ooit lastiggevallen? Heeft hij ook seks met jou willen hebben?' Ik beet hem toe dat John mijn vriend was. 'Je moet het me vertellen jongen! Als hij jou ooit bij dit soort zondige praktijken heeft betrokken, moeten wij het weten.' Het woordje zondig deed alle stoppen in me doorslaan. Net als mijn vader zo-even, sprong ik nu op van mijn stoel. Wat ik precies allemaal gezegd hebt weet ik niet maar het komt erop neer dat ik zei dat een homoseksuele relatie absoluut niet zondig was en als dat wel zo was dat dan de regels nodig aangepast moesten worden. Dat ik ook op jongens viel en te zijner tijd ook een relatie met een jongen zou krijgen.
Eerst was het zo stil dat je een speld kon horen vallen maar toen brak de hel los. Mijn vader was des duivels. Alle typeringen die hij net op John had losgelaten, troffen nu ook mij. Mijn moeder huilde en friemelde met haar handen aan haar jasschort. In de kleine pauzes die vielen in de scheldkanonnades van mijn vader bleef ik herhalen dat ik er recht op had te zijn zoals ik was. Dat ik van mijn ouders verwachte dat ze mij zouden respecteren zoals ik was. Geen van die woorden kwam aan want mijn vader bleef maar razen en tieren en uiteindelijk stapte ik op. Mijn stoel ging tegen de vloer en ik rende naar buiten, sprong op mijn fiets en reed weg."

"En je belandde in Zwolle, in het bushokje vlak bij mijn huis."

"Yep."

"Wat doet je het meeste verdriet nu?" Lang nadenken hoefde Rinze niet.

"Het feit dat mijn ouders me niet de gelegenheid geven om te zijn wie ik ben."

"Je ouders of alleen je vader?"

"Beiden, denk ik."

"In je verhaal kwam je moeder haast niet voor."

"Maar ze heeft ook niets gezegd waarmee ze me hielp!"

"Misschien kon ze dat niet op dat moment Rinze."

"Nou ja, in elk geval mijn vader dan. Hij heeft me gewoon enorm beledigd door alles waarvoor hij eerst John en daarna mij uitmaakte. Met zijn veroordelende houding doet hij alsof hij de waarheid in pacht heeft! Alsof hij weet hoe God het een en ander bedoeld heeft! Dat alle homo's verdorven zijn! En dus… ook ik!"

"Ik begrijp je jongen. Dat moet enorm veel pijn doen. Maar is er ook iets van angst in je?"

"Ja! Als je John gekend zou hebben en gezien zou hebben hoe hij er uitzag die donderdagavond dan zou jij ook bang zijn geweest. Ik weet niet wat hem allemaal is overkomen die week maar het moet vreselijk geweest zijn."

"En ben je nu bang dat jou hetzelfde zal overkomen?"

"Ik weet het niet."

"Je zou natuurlijk John kunnen bellen en hem vragen wat er gebeurd is die week."

"Zou kunnen inderdaad maar misschien is het wel beter om het maar gewoon onder ogen te zien op het moment dat het er is en je niet door verhalen van een ander bij voorbaat al overstuur te maken." De jongen toverde een wrange glimlach op zijn gezicht.

"Je bent klein van stuk jongen maar een verrekt dapper ventje!"

"Ik hoop dat ik daar iets aan heb wanneer het wel echt problematisch gaat worden als ik thuis ben."

"Woorden van mij zullen je niet zo vreselijk veel helpen Rinze, maar als het echt de spuigaten uitloopt, wil ik dat je me onmiddellijk belt."

"En dan?"

"Dan kom ik je uit die ellende weghalen."

"Waarom man? Waarom zou je? Waarom doe je dit alles? Je haalt een wildvreemde vogel in huis en dan bied je ook nog eens zoiets aan. Je moet zoiets alleen zeggen als je het ook werkelijk meent!"

"En dat doe ik Rinze! Geloof me alsjeblieft! Pak je mobieltje en zet mijn nummer in je adresboek. Nu!" Rinze deed wat hem gezegd werd en Karl noemde de cijfers van zijn telefoonnummer een voor een voor hem op. "Oké en nu probeer je of het werkt." De verbinding kwam tot stand en toen Karl zijn apparaat opnam, sloeg hij meteen Rinze's nummer op. "Dag of nacht Rinze, het maakt mij niet uit. Je belt me en als je wilt kom ik je halen."

"Maar waarom doe je zoiets voor iemand die je amper kent!"

"Je zegt dat ik je amper ken en als je het in tijd bekijkt, is dat ook zo. Het is nu net iets na negen uur," zei hij na zijn horloge geraadpleegd te hebben, "en toen ik je zag in dat bushokje was het iets over halfacht. Kort inderdaad maar toch heb ik het idee dat ik je al heel erg lang ken. Zoals je zelf ook al zei, jij bent een aardig open boek voor mij en dat boek heb ik nog lang niet uit. Ik vind het een heel interessant boek en wil er graag nog veel verder in lezen."

"Oh wow. Is die tekst van jezelf?" zei de jongen met een gelaatsuitdrukking die sprak van diepe ontroering.

"Van mezelf ben ik niet zo origineel hoor. Ik weet niet waar hij vandaan komt maar ik heb hem iets bewerkt geloof ik," antwoordde Karl met een glimlach die hij liet volgen door een knipoog. "Voor mij is het belangrijk dat jij iemand hebt op wie je terug kunt vallen. John kon doen wat hij wilde, zijn leven leiden zoals hij dat wilde doordat hij gesteund werd door zijn vriend en diens ouders. Als jij door dingen die er later thuis staan te gebeuren in de problemen komt, wil ik ook dat jij weet dat er iemand is die jou kan helpen."

"Maar ik ben nog steeds minderjarig. Dat is het grote verschil met John."

"Ja. Dat heb ik me ook gerealiseerd maar we vinden wel een oplossing jongen! Geloof me!" Het werd stil. En in die stilte die viel keken ze beiden elkaar langdurig aan. Het leek alsof het een soort van aftasten was waarbij ze beiden de ander probeerden te scannen. Te zien hoeveel echtheid er in de ander zat. Na een kwartier ongeveer verbrak Karl de stilte. "Wil je iets anders drinken dan thee?"

"Heb je bier in huis?"

"Mag jij bier drinken dan?"

"Nee, eigenlijk niet maar bij verschillende vrienden thuis doe ik dat ook en waarom dan niet hier bij jou!"

"Zo hoor ik het graag Rinze!" Karl haalde het bier uit de keuken en serveerde het in een flesje zonder glas. Ze proosten in stilte door de flesjes tegen elkaar aan te duwen. "Je doet zeker VWO hè?" stelde Karl vast.

"Yep. Heeft mijn manier van praten me verraden?"

"Een beetje wel. Je woordenschat is zo groot dat ik me niet anders kon voorstellen dan dat je VWO moest doen."

"En wat voor opleiding heb jij gedaan en waar verdien jij je kost mee? Met het oppikken van verdwaalde straatzwervertjes?" Karl lachte luid om de gemaakte grap en ook Rinze deed mee. De geladenheid van het eerdere zware gesprek verdween en maakte plaats voor een luchtiger atmosfeer.

"Ik heb mijn VWO gehaald op het internaat niet zo ver van waar mijn ouders woonden en nu klooi ik wat met computers."

"En kun je daarvan leven?"

"Ik maakte een grapje jongen. Ik werk op de ICT-afdeling van een groot postorderbedrijf."

"Ah, Wehkamp dus."

"Inderdaad. Daar beman ik de helpdesk met een paar anderen. En verder doe ik in mijn vrije tijd heel veel computerwerk voor mensen die ik ken."

"En waar staat dan je eigen PC. Heb hier niets zien staan."

"Zeg, ik wil ook wel eens tot rust komen hoor! Als ik dat ding in mijn woonkamer zou zetten zou ik helemaal vierkante ogen krijgen. Wil je hem zien?"

"Zeker!"

"Alleen als je me belooft dat je niet op de rotzooi in dat kamertje zult letten."

"Ik garandeer je niets! Als ik er een stekelige opmerking over kan maken, laat ik dat niet aan me voorbijgaan." Met een diepe zucht alsof hij zich gekrenkt voelde door de laatste opmerking van Rinze stond Karl op en ging hem voor naar zijn werkplek. Rinze merkte al snel dat er nog een kamer was waarvan hij de deur niet had kunnen zien omdat die kamer alleen maar via de keuken te bereiken was. Ook zag hij in de keuken het kleine balkon waar nog was hing in de nog steeds stromende regen. "Ahum! Denk je dat die was daar droog gaat worden?"

"Als ik het maar lang genoeg laat hangen, lukt dat vast wel een keer."

"Maar waarom hang je de was buiten op als je een wasdroger hebt!"

"Buiten drogen is beter voor het milieu en bovendien ruikt je was een stuk lekkerder. Jouw moeder droogt haar was toch zeker ook het liefst aan de waslijn buiten?"

"Ja, dat wel maar ik vind het zo'n werk en gesleep."

"Niet moeilijk doen jochie! Je moet er iets voor over hebben. En dan hier - voilà - mijn heiligdom." Rinze stapte door de deuropening heen en keek met oprecht verbazen om zich heen.

"Wow, het is maar goed dat je me voorbereid hebt want anders zou ik tegen de grond gegaan zijn en dan zou ik absoluut niet lekker zijn gevallen." De kamer van hooguit 2 bij 3 meter stond helemaal vol met computers, computeronderdelen en andere randapparatuur. Van de vloer was alleen de plek achter de bureaustoel nog vrij. "En kijk je hier ook porno?" zei Rinze waarna hij vreselijk moest gniffelen.

"Nee, deugniet! Daarvoor neem ik de laptop mee naar mijn slaapkamer natuurlijk!"

"Kijk je vaak porno op het internet?"

"Ik ben geen seksmaniak Rinze, maar af en toe vind ik het fijner om terwijl ik naar iets leuks kijk mezelf te bevredigen dan dat zonder iets te doen. Val ik je nou tegen?"

"Echt niet!"

"Oké, dan nu een praktisch probleempje. Waar wil je straks slapen! Zoals je ziet staat daar in de hoek een opklapbed. Dat zou je mogen gebruiken, maar dan moeten we eerst samen deze kamer behoorlijk uitmesten."

"En het alternatief is?"

"Ik heb twee opties. Je zou kunnen slapen op de bank maar die ligt niet echt makkelijk, dat weet ik uit eigen ervaring. De tweede mogelijkheid is dat je het aandurft om bij mij in bed te slapen."

"Met z'n tweeën in een eenpersoons bed?"

"Nee, makker! Ik heb je toch verteld dat ik al een paar relaties heb gehad en uit de tijd van die eerste relatie stamt een echt tweepersoonsbed. Dus wat ruimte betreft, hoef je je geen zorgen te maken. Dat bed is dus altijd breder dan wat je thuis hebt." Rinze keek hem bedenkelijk aan. "Of heb je thuis helemaal voor jouzelf alleen een tweepersoons bed?"

"Ahum laat je nakijken zeg! Dit figuur," en hij bewoog daarbij zijn rechterhand van zijn hoofd tot aan zijn voeten, "in een tweepersoons bed! Je zou me nooit meer terugvinden man! Maar… ik weet het zo net nog niet hoor! Laat me eerst die laatste optie maar eens zien." Quasi verongelijkt ging Karl hem voor naar de slaapkamer. Gniffelend doch zorgvuldig de zoom van de badjas vermijdend kwam Rinze achter hem aan. Theatraal opende Karl de deur voor hem en liet zijn gast voorgaan. "Ziet er netjes uit zeg! Volgens mij ben je een echt huishoudwonder."

"Ik doe mijn best, meneer!" Rinze liep naar het bed toe, ging op de rand zitten en probeerde de veerkracht van het matras.

"Niet slecht!" stelde hij na de gedane controle vast. "Maar ik weet het nog steeds niet. Een hoofdkussen zou wel handig zijn, anders…"

"Komt eraan," haastte Karl zich te zeggen en meteen dook hij in een van de kasten om met een kussen tevoorschijn te komen. "Al geregeld. Verder nog iets dat meneer blieft?"

"Denk dat ik hier wel zou kunnen slapen. Als ik tenminste kan slapen," kwam er somber achteraan.

"Straks, als we gaan slapen doe je maar gewoon je best en als het niet lukt, vraag me dan om iets. In mijn medicijnkastje heb ik een of ander paardenmiddel op geheel natuurlijke basis van mijn moeder en dat slaat je geheid een fors aantal uren van je benen."

"Oké! Een lekker soort drugs dus eigenlijk."

"Het is maar hoe je het noemen wilt. Ik zal even kijken hoe het met de was is, want die ben ik vergeten uit de machine te halen. Hoe laat wil je gaan slapen?"

"Als je het niet erg vindt dan wil ik zo dadelijk toch wel gaan liggen. Ben verrekte moe geworden van al dat gedoe."

"Dat kan ik me voorstellen Rinze. Geen enkel probleem."

"Maar jij mag nog gerust opblijven hoor als je wilt."

"Zeg jochie ooit eerder een logeerpartijtje meegemaakt waarbij de deelnemers ver na elkaar naar bed gingen?" Rinze reageerde met een big smile en besloot verder maar niets meer te zeggen. Karl hevelde in de keuken de was over in de droogmachine en kwam toen terug naar de slaapkamer. Hij gooide Rinze een ondersloop en een sloop toe en deze ging daarmee aan de slag tot groot vermaak van Karl, want het ging de jongen niet echt gemakkelijk af. "Doet je moeder dat soort dingen altijd voor je?"

"Ja man! Zoiets heb ik nog nooit zelf hoeven doen. Het enige dat ik thuis doe is het schoonmaken van mijn eigen kamer en meehelpen met de afwas. Verder hoef ik nooit iets te doen." Toen het hem niet wilde lukken schreeuwde hij om hulp: "Geef me instructies HELP, HELP."

Karl viel haast dubbel van het lachen en nadat ze beiden uitgelachen waren, deed Karl hem voor hoe je het kussen netjes in de sloop krijgt. Toen ging de tweede als vanzelf en Rinze was apetrots op het resultaat.

"En dan nog over de nachtkleding. Een pyjama aan je uitlenen kan ik niet. Hoe slaap je thuis gewoonlijk?"

"T-shirt en short, maar die heb je nog niet droog anders had ik die kunnen dragen."

"Een T-shirt kan ik je lenen, hoewel dat bij jou dan een soort van nachthemd zal worden en wacht…" Karl dook opnieuw in een kast en kwam even later met een sportbroekje met elastisch tailleband op de proppen. "Deze zou je kunnen proberen. Als hij nog te wijd voor je is dan kun je de veter aantrekken zodat alles netjes blijf hangen."

Rinze liet de badjas van zijn schouders glijden en probeerde de hem aangereikte spullen uit. Het sportbroekje paste redelijk wel maar het T-shirt werkte op de lachspieren van hen beiden zodat Rinze besloot dat deze dan maar uit moest blijven. Het was warm genoeg nog tenslotte. De jongen stapte in bed en Rinze vond naast het bed een Garfield pocket.

"Mag ik deze lezen van je?"

"Zeg dude, je bent mijn gast, maar alsjeblieft je hoeft niet steeds alles te vragen. Doe wat je wilt, beschouw mijn huis als het jouwe. Ik wil dat je je thuis voelt hier! Begrepen!"

"Ja baas!" zei Rinze terwijl hij zijn hand in saluut aan zijn hoofd bracht om vervolgens gestrekt te gaan om de belevenissen van een eigenzinnige kat te lezen.

Karl kondigde aan dat hij nog eventjes zou gaan douchen. Zo'n tien minuten later kwam de jongeman met een handdoek om zijn middel geknoopt terug in de slaapkamer waarbij hij naar een kast liep, daaruit een short en T-shirt haalde en zich opmaakte om de kamer weer te verlaten. Rinze keek verbaasd op en ging met wijd opengesperde ogen rechtop zitten.

"Wat heb jij nou?" vroeg Karl verbaasd.

"Zeg hallo, wat hebben we hier!"

"Huh, wat bedoel je!"

"Je zegt tegen mij dat ik me hier thuis moet voelen en wie gedraagt er zich hier vreemd: JIJ!" En daarbij richtte hij zijn wijsvinger op de borst van Karl.

"Hoe bedoel je? Ik snap je niet?"

"Nee dat mag duidelijk zijn, OEN! Wie is er hier eigenlijk thuis. Jij of ik!"

"Nou ik natuurlijk, maar ik wil…"

"Eventjes niet praten Karl, maar gewoon naar mij luisteren! Jij bent hier dus eigenlijk thuis. En het is dus heel normaal dat jij komende vanuit de badkamer een handdoek om je middel knoopt en dat je spullen voor de nacht uit de kast haalt en weer terugloopt om je in de badkamer om te kleden???" Karl brak in lachen uit omdat hij inderdaad met iets heel idioots geconfronteerd was. "En dan nog lachen ook nog," sprak Rinze beteuterd.

"Sorry jongen. Als ik wil dat jij je hier gedraagt alsof je thuis bent, dan zou ik dat zelf ook moeten doen. Je hebt helemaal gelijk, maar… Ik heb het idee dat er bij jou meer achter zit." Ditmaal was het de beurt aan Rinze om verbaasd te kijken en te vragen wat er bedoeld werd. "Je zit er gewoon op te wachten om mij in adamskostuum te zien en spreek me maar niet tegen!"

"JAAAAAA! STRIPPEN!" joelde Rinze waarna hij zijn vingers in zijn mond deed en erop floot. Karl ontknoopte de handdoek, liet deze op de grond vallen en draaide zich meteen om. "LEKKERE BILLENNNNNNNNNNNNNNN," joelde Rinze en opnieuw klonk er schel gefluit.

"En nou stil zijn, snotneus! Kalmeer wat zeg! Of is dit de eerste keer dat je een naakte man hebt gezien?" Hij stapte in bed en trok het dekbed over zich heen om hem meteen daarna weer terug te duwen. Het was veel te warm.

"Slaap je altijd in T-shirt en short?"

"Ja. Helemaal bloot slapen doe ik eigenlijk nooit. Alleen als het stikheet is, maar dat is het nu nog niet anders raakte jij helemaal oververhit."

"Grappig hoor! Maar nu je het zegt dit was geloof ik inderdaad de allereerste keer dat ik een vent helemaal bloot heb gezien."

"ECHT?" Rinze knikte. "Maar hoe zit het dan met douchen na de gymles op school?"

"Je denkt toch niet dat er bij ons op school na het gymmen gedoucht wordt hè!"

"Echt niet?"

"Nee joh. Iedereen stapt bezweet van zijn gymkleren terug in zijn gewone kleren."

"Gatverdamme!!!"

"Dat vind ik dus ook."

"Wat draag jij bij het sporten op school."

"Een T-shirt en een voetbalbroekje met binnenbroek."

"En dat broekje trek je over je onderbroek aan?"

"Nee, dude ik niet. Maar verder iedereen wel. Die zijn te benauwd om hun blote kont aan iemand te tonen."

"Tjee zeg wat een krampachtige bedoening."

"Ja en ook lekker stinkend. Je ballen soppend in het zweet in je onderbroek, stel je dat eens voor." Karl gniffelde om de beeldspraak en legde zich op z'n zij zodat hij de jongen aan kon kijken.

"Zal ik het licht uit doen, dan kunnen we proberen om te slapen." Rinze vond het goed en toen ze in het donker lagen, herhaalde Karl het aanbod van een slaapmiddel als het echt nodig zou zijn.

"Ik wil het eerst zonder proberen, maar als het echt niet lukt dan zal ik erom vragen, vind je dat goed?"

"Zeker maat! Ik hoop echt dat je goed zult slapen."

"Ik ook. Welterusten."

"Welterusten."



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, december 2018 (herziene versie)
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 152
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 184 keer
Bericht Re: VRIJGEVOCHTEN door Lucky Eye » zaterdag 29 december 2018 12:37

Hoofdstuk 3

De nachtrust, die de jongen zo hard nodig had, leek hem niet echt gegund, zo bleek al snel. In het begin hadden ze rustig naast elkaar gelegen. Karl had zich heilig voorgenomen om niet in slaap te vallen voordat hij zeker wist dat Rinze sliep. Op de een of andere manier wilde hij de jongen in bescherming nemen. Toen het de jongen maar niet wilde lukken om in slaap te vallen, begon deze op fluisterende toen tegen zijn bedgenoot te praten.

"Heb je broers of zussen?"

"Ja, heel wat. Wil je er wat lenen?" Rinze gniffelde maar eigenlijk zou hij dat best willen. Thuis was hij maar alleen en een broer of zus leek hem wel wat. "Ik ben de jongste van 12 kinderen en heb vijf broers en zes zussen." Rinze was oprecht verbaasd over zoveel kinderen.

"Heeft dat te maken met het roomse geloof? Dat je bijvoorbeeld niet mag doen aan voorbehoedsmiddelen of zo?"

"Nee, het is echt een keuze van mijn ouders geweest. Beiden waren ze opgegroeid als enig kind en beiden vonden ze dat helemaal niets. Bij vrienden en vriendinnen zagen ze wel die rijke roomse gezinnen en dat vonden ze prachtig, vandaar dat ze zelf ook zo'n gezin zijn gaan stichten. En ik weet zeker dat als mijn moeder het niet had aangekund ze zeker vroeger gestopt zouden zijn."

"Gelukkig niet!"

"Hoezo?"

"Dan was jij er nooit geweest man!" Karl lachte zachtjes in het donker.

"Maar dan moet de oudste bij jullie wel stukken ouder zijn dan jij bent." Rinze liet een lach horen. "Ik weet niet eens hoe oud jij bent!" sprak hij uit wat hij zich zojuist had gerealiseerd.

"Ik ben 26 en mijn oudste zus is bijna 17 jaar ouder dan ik ben. Toen ik 6 was, kreeg zij haar eerste kind en was ik ineens oom Karl. En dat was best heel idioot vond ik."

"Veel neefjes en nichtjes nu."

"Enorm veel. Al mijn broers en zussen zijn getrouwd en allemaal hebben ze kinderen."

"Net zoveel als je ouders." Er werd gelachen.

"Nee, hoor. Die 12 heeft niemand gehaald. Het maximale is vijf, het minimale één. En allemaal bij elkaar zijn het er," snel begon Karl de nawas bij elkaar op te tellen, "35!"

"Wow man! Meer dan drie voetbalelftallen!"

"Goed gerekend makker. We kunnen zo naar het WK met elkaar."

"En verder heeft het zich nog niet uitgebreid?"

"Je brengt het wel lekker jongen!" En zachtjes gaf hij Rinze een stomp tegen zijn borst. "De oudste van die 35 is net 20 geworden en heeft al wel een paar jaar een vaste vriendin en trouwplannen voor over een aantal jaren, maar verder is het nog niet. Mag ook nog wel eventjes duren."

"En zijn jullie erg close als familie?"

"Ja, eigenlijk best wel. De familie die in Nederland woont… "

"Heb je ook broers en zussen in het buitenland dan?"

"Yep. Een broer woont in Oostenrijk en een zus in Zwitserland. De rest zie ik meestal elke maand wel bij de een of ander. Een keer per maand vieren we de verjaardagen die er die maand zijn geweest bij iemand. Mijn oudste zus maakt voor elk jaar een soort van planning, zodat er geen onmin kan ontstaan over waar er wat gevierd gaat worden. Iedereen houdt zich daar keurig aan tenzij er ergens een crisis ontstaat."

"Als ik dat zo hoor stel ik me haar voor als een vrij bazig typje!"

"Helemaal verkeerd ingeschat, jongen! Anna organiseert dingen wel maar laat de uitvoering over aan anderen, tenzij ze zelf aan de beurt is om het te organiseren natuurlijk. Nee, Anna is een prima mens. Net als alle anderen eigenlijk."

"Klinkt haast te perfect, die familie van jou." Opnieuw moest Karl lachen en opnieuw kreeg zijn bedgenoot een stomp te verwerken.

"We zijn echt niet perfect, jongen. Perfect zijn is ook nergens voor nodig. We zijn mensen en allemaal laten we af en toe wel eens ergens een steekje vallen en daar is niets mis mee. Af en toe bakkeleien we wat met elkaar, maar ook altijd weten we onder dat gedoe weer een streep te zetten gelukkig. Alleen politiek is een taboe en…" Karl hield midden in de zin op want hij merkte dat Rinze in slaap was gevallen. Eindelijk dan! Hij keek op de klok. Het was 23:32 uur. Hij wachtte nog eventjes en ging toen zelf ook zijn best doen om in te slapen en dat lukte al vrij snel.
Twee uren later schrok hij wakker toen hij een hand van Rinze met een klap recht op zijn neus kreeg. Verschrikt schoot hij overeind en tastte naar het geblesseerde lichaamsdeel, maar meteen realiseerde hij zich dat hij zijn aandacht beter kon richten op Rinze. Deze woelde enorm en bleef om zich heen slaan. Karl knipte het bedlampje aan en zag dat het zweet de jongen op het hoofd en lijf parelde. Snel stapte hij uit bed en haalde een handdoek en een van zijn T-shirts uit de kast. Voorzichtig maakte hij de jongen wakker. Deze reageerde verdwaasd en het leek alsof hij gewoon doorsliep. Karl kreeg hem zover dat hij rechtop ging zitten en begon rug, borst en hoofd droog te wrijven waarna hij hem het T-shirt aantrok. Wel veel te groot maar dat was geen probleem. Hij hoefde tenslotte niet mee te doen aan een modeshow. Toen hij de jongen in het kledingstuk gehesen had, sommeerde hij hem weer te gaan liggen en al heel snel was Rinze weer in diepe slaap.
Een half uur later herhaalde hetzelfde tafereel zich nog eens en Karl realiseerde zich dat dit niet zou werken. Op de een of andere manier verwerkte de knaap waarschijnlijk alles dat hij overdag had meegemaakt in zijn slaap. Het T-shirt dat hij de jongen zo-even had aangetrokken was doorweekt van het zweet en moest nodig vervangen worden. Ook het sportbroekje was nat en aan vervanging toe. Opnieuw maakte hij hem wakker, ontdeed hem van de natte kledingstukken, droogde hem af en verkleedde hem. Daarna liep hij naar de badkamer voor een glas water en een pilletje. Toen hij terugkwam, was Rinze alweer in slaap, maar toch maakte Karl hem wakker. Gewillig liet hij zich het pilletje voeren en met een slok water slikte hij het weg. Even later was de rust weer teruggekeerd en dat bleef zo de rest van de nacht.
Ondanks de gebroken nacht werd Karl rond zijn vaste tijd wakker: 06.30 uur. Al zeker drie jaar lang was dat zijn vaste tijd om te ontwaken. Soms iets eerder, soms iets later maar altijd zo rond de klok van halfzeven opende hij zijn ogen. Bovendien maakte het niets uit - zoals ook nu weer bleek - hoe laat hij in bed lag en in slaap viel. De zon was al eerder op dan hij en de slaapkamer was al behoorlijk verlicht. Dat betekende in elk geval dat het na de urenlange regen van gisteravond en vannacht weer droog was geworden. De vogels vierden feest, zo leek het wel en zongen het allerhoogste lied. Karl vond het heerlijk om al luisterend naar hun ochtendconcert nog eventjes te blijven liggen en vanochtend was het nog bekoorlijker dan anders. En dat lag niet aan de vogels buiten maar aan de jongen die naast hem lag. Over diens gezicht lag een heerlijk serene glimlach. De jongen sliep de slaap der onschuldigen, alsof hij nog nooit iets in zijn leven had mee hoeven maken en toch… toch was dat anders, zo realiseerde Karl zich snel. De jongen maakte op dit moment een vertrouwenscrisis mee zoals hij nog nooit had gekend in zijn jonge leven.
De vertrouwde omgeving zoals die er altijd voor hem geweest was, was ineens weggevallen en waarschijnlijk had hij het gevoel dat hij er helemaal alleen voor stond. Karl hoopte van harte dat hij het vertrouwen van Rinze gewonnen had en dat de jongen zijn hulp zou inroepen als het nodig was. Hij van zijn kant zou het niet alleen bij woorden laten maar alles doen wat hij zou kunnen om de jongen te helpen, daarvan was hij meer dan overtuigd. Rustig bleef hij liggen en genoot van het uitzicht. De jongen was verrekte mooi! Toen hij merkte dat hij een stijve begon te krijgen, sprak hij zichzelf vermanend toe. Kom op man! Zoiets kan ik niet maken! Deze jongen is hier omdat hij mijn hulp nodig heeft, niet om een rol te spelen in mijn seksuele fantasieën. Geërgerd door zijn eigen gedrag liet hij zich langzaam uit bed rollen, pakte uit de kast schone kleren en liep de slaapkamer uit.
In de woonkamer deed hij eerst zijn dagelijkse oefeningen om fit te blijven: rek- en strekoefeningen, push ups, sit ups en een serie yoga oefeningen. Het kon eigenlijk niet toepasselijker vandaag want de zon liet zich opnieuw van haar beste kant zien. Karl was iemand die in de regel hield van een strak, vastomlijnd schema. Dat werkte voor hem heel erg goed en had hem in het verleden enorm geholpen om niet totaal te flippen. Na zijn oefeningen waste en schoor hij zich in de badkamer om zich vervolgens aan te kleden. Een kakikleurige korte broek over een witte boxer, een wit overhemd met korte mouwen en een paar witte sokken maakten hem het heertje. Daarna begon hij in de keuken met het ontbijt. Als hij alleen was - en dat was meestal het geval - dan at hij zittende aan het kleine tafeltje in de keuken waar twee gammele stoeltjes bij stonden, maar nu dekte hij zorgvuldig de tafel in de woonkamer voor twee personen. Tegen de tijd dat hij klaar was, had hij zo'n enorme honger dat hij toch maar besloot in elk geval al iets te eten. Op langslapers was geen wachten, zo grinnikte hij voor zich uit. Het maakte ook niets uit tenslotte. Hij was reuze blij dat de jongen sliep en hoopte dat hij straks verkwikt en wat ontlast van zijn zorgen wakker zou worden.
Na zijn ontbijt, liep hij naar zijn computerkamer en begon daar wat op te ruimen. Hoognodig want het was werkelijk een te grote puinhoop geworden. Uit de ravage die hij overzag bleek nog steeds zijn ongeordende geest, zo concludeerde hij. Heel veel dingen had hij kunnen stroomlijnen en organiseren maar ergens bleef die kleine afwijking nog steeds aanwezig. Zolang hij op zijn werk maar goed presteerde en alles goed geordend hield kon hij ermee leven, zo dacht hij. En daar waren nooit klachten gekomen tot nu toe. Zijn inzet werd altijd prima gevonden ja soms zelfs wel eens een beetje te. Dan moesten ze hem haast verplichten om vrij te nemen want anders draafde hij door. Na de vloer in elk geval zo leeg gemaakt te hebben dat hij weer fatsoenlijk heen en weer kon lopen, ging hij op de bureaustoel zitten en zette de computer aan. Eventjes nog wat werk doen voor Rinze wakker zou worden, zo dacht hij.
Al met al duurde het wakker worden van Rinze nog behoorlijk lang. Toen het Karl te lang begon te duren, ging hij toch maar eens voorzichtig kijken. Het was toen kwart voor tien en op zijn tenen sloop hij de slaapkamer binnen. De jongen sliep nog steeds. Karl ging net zo voorzichtig weer de slaapkamer uit. In de keuken zette hij het koffiezetapparaat aan om vervolgens nog wat werk te doen op zijn computer. Hij had al twee koppen koffie op toen om 10:50 uur de kleine blonde - danig in de war zittende - krulletjes van Rinze om de hoek van de computerkamer tevoorschijn kwamen. Hij had de ogen nog maar amper los, zo bleek. Het lange aan hem uitgeleende T-shirt reikte hem tot halverwege zijn dijbenen.

"Goedemorgen, zonneschijn!" zo begroette Karl hem vrolijk.

"Ben jij al lang op?" klonk de slaperige reactie.

"Ik wel jongen, maar daar hoef jij geen rekening mee te houden. Bovendien kun je als excuus aanvoeren dat je gedrogeerd was."

"Huh? Wat? Gedrogeerd?"

"Jij als VWO-klant kent dat woord toch wel?"

"Zeker wel dat betekent dat je iets geslikt hebt om…"

"Ja ja ja, je hoeft je kennis niet tentoon te spreiden hoor! Maar in jouw geval ging het niet om iets prestatieverhogends maar om iets dat je van de benen zou slaan."

"Maar ik heb niets geslikt!"

"Je zult het kwijt zijn jochie, maa…"

"En hoe kom ik aan dat T-shirt? Zo ben ik niet gaan slapen! En…" Voor Karl werd het duidelijk dat Rinze van zijn nachtelijke activiteiten totaal geen weet had.

"Ga zitten Rinze," zo onderbrak hij de jongen, "dan leg ik het je uit."

"Goedemorgen trouwens, sorry dat ik dat niet meteen gezegd heb, maa…"

"Geeft niets. Als je zo verward wakker wordt, kan ik me voorstellen dat je eerst graag antwoorden wilt en die ga ik je nu geven."

Rinze ging zitten op de stoel die Karl hem gewezen had en deze deed hem verslag van dat wat er zich in de nachtelijke uurtjes had afgespeeld.

"Heb je iets van die slag overgehouden?" vroeg Rinze meelevend, nadat Karl het hele verhaal had verteld.

"Nee, hoor! Het was meer schrik dan dat het pijn heeft gedaan eigenlijk. Maar wil je ontbijten?"

Rinze knikte en beiden stonden ze op om terug te lopen naar de woonkamer. Rinze bleek een enorme eetlust te hebben en de eerste drie boterhammen gingen naar binnen zonder dat er ook maar een woord gewisseld werd. Karl bediende zich ook nog een keer want van het werk had hij best honger gekregen. Pas na die derde boterham begon de jongen weer te praten.

"Hèhè! Daar was ik aan toe, man! Ik geloof dat ik nog nooit zo'n honger gehad heb. Is dat een bijwerking misschien van dat pilletje van je moeder?"

"Zelf nooit iets van vernomen. Maar als je wilt, zal ik haar dat vragen."

"Was maar een grapje hoor, maar neem je dat spul zelf ook wel eens dan?"

"Alleen in noodgevallen."

"En wat noem jij een noodgeval?"

"Ik heb een afwijking di…"

"Eentje maar?" proestte Rinze het uit. Karl haalde naar hem uit maar miste.

"Ja… vervelend joch! Eentje maar, maar als je niet serieus wilt luisteren dan vertel ik het je niet." Plagerig stak Rinze de tong naar hem uit. "Ohhhhh en ook nog zoiets doen," sprak Karl quasi beledigd.

"Het is het enige lichaamsdeel dat je nog niet echt hebt kunnen bekijken dus…" Karl schudde z'n hoofd en keek hem bedenkelijk aan.

"Wil je dat ik verder vertel over mijn afwijking, want misschien is het wel handig dat je het weet."

"Ja hoor, lieverd, vertel maar verder." Karl schaterde het uit. "Weer niet goed?!?!"

"Die afwijking van mij noemen ze tegenwoordig ADHD. Een Engelse afkorting voor Attention Deficit Hyperactivity Disorder en wordt in het Nederlands vertaald als Aandachtstekortstoornis met Hyperactief Gedrag. Soms worden die letters ook wel eens uitgelegd als Alle Dagen Heel Druk. Toen ik klein was kenden ze die term volgens mij nog nauwelijks en was je alleen maar vervelend belastend voor je ouwelui. Niet dat mijn ouders er echt moeilijk over deden hoor, want met 11 andere kinderen was het altijd wel druk bij ons. Maar zelf had ik er wel dus heel veel last van. Kon soms totaal niet tot rust komen, sliep vreselijk slecht altijd en vandaar dat mijn moeder op een gegeven moment die pilletjes gebruikte om me te kalm te krijgen en dat lukte dan ook aardig. Op zo'n pilletje sliep ik enorm lang en daarna ontwaakte ik zo fris als een hoentje."

"Om vervolgens de drukte weer opnieuw op te bouwen?"

"Je begrijpt het helemaal! Zo ging het vaak."

"En met leren op school hoe ging dat dan?"

"Op de basisschool was het een ramp. Altijd kregen mijn ouders als opmerking van de ouderspreekavond mee: 'Er zit veel meer in Karl dan hij laat zien'. En bovendien vonden ze me vaak lastig. Ik kon slecht stilzitten was dus ook altijd heel snel afgeleid en kreeg bergen strafwerk en stond vaak in de hoek. En natuurlijk zat er ook wel meer in mij maar vanwege die drukte in mijn kop kon ik me soms helemaal niet concentreren en was het altijd een chaos daar van binnen." Karl tikte tegen de zijkant van zijn schedel.
"Zelf stoorde ik me totaal niet aan die opmerkingen van de leraren. Ik vond het wel goed. Naar gewoon voortgezet onderwijs gaan zou kunnen leiden tot een ramp en daarom besloten mijn ouders me naar het internaat te sturen. Eerst zag ik daar enorm tegenop, maar… uiteindelijk pakte het voor mij ontzettend goed uit. Wat ik daar leerde was structuur. Gedurende een dag had alles zijn vaste tijd. Opstaan, douchen, eten, leren en zo had alles zijn vaste plek in het verloop van de dag. En dat was voor mij een openbaring. Bij ons thuis was het met 12 kinderen soms echt een zooitje en wellicht dat dat ook niet echt bevorderlijk is geweest voor mijn afwijking."

"Misschien moet je het geen afwijking noemen."

"Waarom niet?"

"Nou… dat klinkt niet echt positief vind ik."

"Hoe zou jij het willen noemen dan?'

"Tja… dat weet ik zo ook niet maar ik bedenk wel iets voor je." Een knipoog volgde. "Was dat internaat met geestelijken?"

"Ja. Het was een internaat met paters." Karl zag de jongen iets rood worden in het gezicht. "En welke vraag brand er nu op je lippen?"

"Nee, laat maar. Is niet zo belangrijk."

"Dan vertolk ik je gedachten wel. Je wilt me vragen of ik daar homo geworden ben, nietwaar?" Rinze werd nog dieper rood in het gezicht en kon alleen maar knikken. "Nee, jongen. Homo ben ik altijd al geweest voor zover ik weet. Ik heb jongens altijd veel mooier gevonden dan meisjes. Toen ik als achtjarige naar de rivier ging om te zwemmen was dat meer om naar de jongens te kijken dan om te zwemmen. Meisjes waren er ook voldoende natuurlijk, maar ik vond het lichaam van die jongens veel interessanter.
Er zijn heel wat beerputten open gekomen de laatste tijd over machtsmisbruik, seksuele intimidatie, verkrachtingen en dergelijke op dat soort instituten maar ik durf er mijn hand voor in het vuur te steken dat geen van de paters die ik daar tegengekomen ben zich aan iets dergelijks heeft schuldig gemaakt. Natuurlijk kregen we wel eens flink straf maar nooit in de vorm van lijfstraffen. Ze zetten je op je nummer! Zeker wel! Maar verder gebeurde er niets en gelukkig maar want zo'n instituut als een internaat is er in de eerste plaats toch om kinderen te vormen en niet te misvormen. Mijn paters hebben mij uitstekend gevormd en daar ben ik ze nog steeds dankbaar voor."

"Mmm, dat zal ik ook zeker niet ontkennen! Fysiek zit je prima in elkaar ik kwijl zowat als ik naar je kijk!"

"Ik bedoelde natuurlijk een andere manier van vormen, maar ook op sportief gebied hebben we heel veel gedaan bij de paters."

"Ik geloof je, Karl. Je bent een uitstekend pleitbezorger. Ooit overwogen om advocaat te worden?"

"Nee jongetje. Ik had dan wel VWO maar heb niet eens overwogen om te gaan studeren. Ik wilde iets met m'n handen doen. Alleen maar werken in mijn hoofd zou voor mij een te grote belasting zijn geweest."

"En daarom bouw je dus in je vrije tijd computers voor jezelf, familie en vrienden." Karl knikte en nam een hap van zijn brood. Een tijdje was het stil omdat ook Rinze weer iets te eten had genomen. "Hoe oud was je toen je voor het eerst seks had?"

"Je laat het netjes in het midden of dat met een meisje of een jongen is."

"Jaaa, netjes ben ik hè!" luidde de reactie met volle mond.

"Nou, niet helemaal netjes want dan had je eerst wel je mond leeggegeten," zei Karl om vervolgens een brede glimlach op zijn gezicht te toveren. Rinze mompelde een verontschuldiging, maar Karl hield hem voor dat zoiets niet nodig was. Zijn opmerking was als een grap bedoeld, zo hield hij hem voor. "Je steeds verontschuldigen kan een gekke gewoonte worden, dus begin er maar niet aan."

"Maar hoe oud was je nou?" drong Rinze aan.

"Ik was 13 en zat en in het tweede jaar van het internaat."

"Dus toch daar!"

"Ja! Maar het was iets met een jongen die net zo oud was als ik. Tuurlijk hadden jongens daar wel seks! Er werd heel wat getrokken en er werd ook flink over gepraat. En er waren ook jongens zoals Lucas en ik, die iets met elkaar hadden. Maar er was geen sprake van machtsmisbruik. Geen oudere jongens die het deden met jongere tegen hun zin om maar iets te noemen. Lucas en ik deelden een kamer. Er waren allemaal tweepersoonskamers en geen grote slaapzalen op het internaat trouwens. Het eerste jaar leerden we elkaar goed kennen. We hielpen elkaar waar mogelijk en Lucas hielp me waar hij kon om me te laten houden aan de vastgestelde regels.
In het begin had ik daar vreselijk veel moeite mee en ging ik dus ook regelmatig in de fout. Lucas hing overal briefjes op in onze kamer zodat ik er niet meer omheen kon. Zo bracht hij mij de broodnodige rust. Ook was hij vaak mijn 'advocaat'. Als er onmin was tussen mij en een andere jongen en het was terug te voeren op mijn afwijking, dan nam hij het altijd voor me op en deed hij zijn uiterste best de ander erop te wijzen dat ik soms er niet alles aan kon doen. Zelf wilde ik me daar zo min mogelijk op beroepen omdat ik vooral normaal wilde zijn."

"Verstandige jongen was het dus," merkte Rinze op.

"Zeker. Heel veel van hem geleerd." Een brede smile volgde.

"En toen…"

"Wat toen?"

"De seks!"

"Hahahaha, je bent me er eentje, schat! Oké omdat je zo aandringt. De seks kwam in het tweede jaar. Na de zomervakantie, die bij ons twee hele maanden duurde, kwamen we terug en meteen die eerste avond zoenden we elkaar. Beiden gaven we te kennen dat we elkaar ontzettend gemist hadden. En dat was ook zo! Ik had in Lucas een echte kameraad gevonden en hij dus ook in mij. We hielden van elkaar."

"Wow man. Prachtig om te horen."

"Meer seks horen?"

"Nee, zo is het wel genoeg voor mij. De meer ranzige details hou je maar voor je."

"Ranzig! Seks is niet ranzig hoor, je kunt er alles over zeggen, maa…"

"Rustig maar dude, neem anders een pilletje."

Karl sprong op, rende om de tafel heen en trok zijn gast van z'n stoel af. Meteen waren ze verwikkeld in een heftige stoeipartij. Ze rolden over de vloer en probeerden elkaar onder te krijgen maar ondanks het feit dat Rinze duidelijk kleiner was, lukte dat Karl allerminst. De jongen gaf uitstekend tegengas, zo goed zelfs dat Karl al snel begreep dat hij nooit zou kunnen winnen en daarom gaf hij het op een gegeven moment op. Rinze maakte daar dankbaar gebruik van. Pinde de handen van Karl vast terzijde van zijn hoofd en zat schrijlings op hem. Hijgend van de inspanning keken ze elkaar in de ogen en glimlachten allebei.

"Vind… je… me… knap… genoeg… om… seks… mee… te hebben…?" bracht Rinze hijgend uit. Karl nam de tijd om eerst op adem te komen voordat hij antwoordde ondanks het feit dat Rinze hem diverse keren met een gehijgd "nou…?" aanspoorde.

"Bij mij gaat het daarom niet, jongen!"

"Waarom… dan… wel…? Moet er … meer zijn… voor jou…?"

"Goed begrepen Rinze. Voor mij moet er meer zijn. Alleen maar een knap uiterlijk kan misschien mijn hoofd op hol brengen en mijn pik in opstand laten komen, maar er is dan geen sprake van echt gevoel, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik wil niet zomaar seks met iemand hebben, hem dan weer verlaten en nooit weer zien. Als ik seks met iemand wil, dan moet ik hem kennen en in de regel duurt dat een tijdje. En dan niet alleen maar kennen, maar ook een goed gevoel over hem hebben. Ik ken zat mensen heel goed, maar met de meesten zou ik echt nooit seks willen hebben. Begrijp je me een beetje?"

"Je zei 'in de regel' dus dat betekent dat het ook anders zou kunnen zijn?"

"Ja!"

"Zou het in mijn geval anders kunnen zijn?"

"Ja! Jij maakt het verschil, jongen. Jij bent zo anders dan alle anderen met wie ik ooit een relatie gehad hebt. Jij bent… ik zei het al eerder… een open boek voor mij. Je bent nog geen 24 uur in mijn leven, maar toch lijkt het alsof ik je zo al verrekte lang en zo verrekte goed ken…"

"Goed genoeg om seks mee te hebben?" Karl knikte. Rinze boog zich over zijn 'slachtoffer' heen en drukte een klein kusje op zijn neus. Opnieuw glimlachten ze naar elkaar. "Je bent lief, Karl."

En voordat Karl hetzelfde terug kon zeggen, drukte de jongen zijn lippen op die van Karl hem zodoende het spreken belettend.



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, december 2018 (herziene versie)
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 152
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 184 keer
Bericht Re: VRIJGEVOCHTEN door Lucky Eye » zaterdag 29 december 2018 12:39

Hoofdstuk 4

Karl sloot zijn ogen en genoot van het gevoel van de lippen van de jongen op die van hemzelf. Daarna deed hij zijn lippen een stukje van elkaar en als vanzelf deed Rinze hetzelfde en liet hij zijn tong bij hem naar binnen gaan. De tong van Rinze streelde langs die van hem en het voelde zo ontzettend goed dat Karl meteen een erectie voelde opkomen. Tongen bezorgde hem altijd een gigantische opwinding en ook nu dus. Gelukkig lag Rinze niet bovenop hem anders zou hij het meteen gemerkt hebben. De tong ging rustig onderzoekend heen en weer. Karl vond het lekker maar wilde ook dat de jongen zou genieten en nam het werk over. Zijn tong in de mond van Rinze was feller, uitdagender en toen hij zijn ogen opendeed, zag hij in de short die de jongen droeg een duidelijke tentstok overeind staan. Opnieuw scharrelde zijn tong heen en weer door Rinze's mond daarbij diverse keren diens tong opzoekend. Ineens moest Karl enorm lachen. De tongzoen werd verbroken en Rinze vroeg:

"Wat is er?"

"Ik proef pindakaas!" schaterde Karl het uit.

"Geen wonder! Ik heb drie boterhammen met pindakaas achter de kiezen." Opnieuw uitbundig gelach van Karls zijde.

"Ja! Juist daar proef ik het," proestte Karl het uit van het lachen. Rinze kon niet anders dan mee lachen. De lach van Karl werkte aanstekelijk. Hij liet de jongeman los en ging op z'n zij naast hem liggen, het hoofd op zijn borstkas. Karl sloeg een arm om hem heen en drukte hem stevig tegen zich aan.

"Was die tongzoen lekker?" Rinze bromde zachtjes. "Bezorgde het je een stijve?"

"Heb je het gezien? Nu was het Karls beurt om te brommen.

"Vind je het vervelend dat ik daar zo opgewonden van raakte?"

"Waarom?"

"Nou ja, zou toch kunnen."

"Echt niet jongen. Tongen geeft mij ook altijd een erectie dus waarom zou ik jou dan daarover iets verwijten?" Rinze schoof zijn hand onder Karls witte overhemd en streelde hem zachtjes op de huid rond de navel. Erboven voelde hij glad fluweelachtig zachte huid en daaronder korte haartjes. Het strelen voelde enorm goed, zo ervoer Karl. Het was te lang geleden dat iemand hem zo lekker had gestreeld. Twee extra knoopjes maakte Rinze los zodat zijn hand gemakkelijker naar boven zou kunnen gaan om daar Karls lijf te verkennen.

"Je vindt het toch niet erg hè?"

"Je gaat maar gerust je gang jongen."

Het strelen begon opnieuw. Rinze verkende de borstpartij en vond ook daar haartjes. De tepels reageerden beiden op de aanraking door zijn hand en vingers.

"Grappig," constateerde Rinze om vervolgens met duim en wijsvinger in de linkertepel te knijpen. "Is dat prettig of doet het pijn?"

"Het is iets gevoelig maar doet geen pijn. Het brengt juist iets meer opwinding. Het is een heel apart gevoel."

"Mag ik je nog wat vragen?"

"Jij altijd."

"Hoe weet jij wat een jongen van 14 heeft," vroeg Rinze daarmee teruggrijpend op een opmerking die Karl gisteren had gemaakt.

"Heb je het idee dat ik ooit iets met een jongen van 14 heb gehad? Dat ik een pedo ben?" klonk Karls stem verongelijkt.

"Nee, dat heb ik absoluut niet! Denk je dat ik je anders zou hebben gezoend?"

"Gelukkig maar dat die gedachte niet bij je opgekomen is want anders zou ik me behoorlijk kut gevoeld hebben!" Even was het stil en Karl genoot opnieuw van Rinze's strelende handen en vingers over zijn borst. "Heb je gisteravond nog meegekregen dat ik 35 neefjes en nichtjes heb?" Rinze bewoog zijn hoofd op en neer. "Nou, elk jaar zijn wij als familie met elkaar twee weken op vakantie in Frankrijk. Mijn ouders hebben daar een stuk grond waarop vijf vakantiehuisjes staan. Die hebben ieder zo'n acht à tien slaapplaatsen. Een snelle rekena…"

"40 à 50," vulde Rinze in.

"Inderdaad. Die 35 neefjes en nichtjes hebben 22 ouders want aan eenoudergezinnen doen we niet bij ons in de familie gelukkig. Dan mijn ouders en ik er nog bij en dan hebben we in totaa…"

"60," gaf de jongen het antwoord.

"Kan dus net niet maar daarvoor hebben we tenten. Slapen is dus geen probleem. Maar met de sanitaire voorzieningen is het wat krapjes. Elk huisje heeft twee badkamers maar toch is het niet al te riant voor zoveel personen. Toen de familie groter en groter werd, is er één van de mannen begonnen zich te wassen in het meertje en te douchen onder de waterval en nu is het al jaren de gewoonte dat de mannen en jongens dat doen. Aangezien ik neefjes in alle leeftijdscategorieën heb, weet ik dus aardig hoe een jongen in verschillende leeftijdsfasen eruitziet. Duidelijk?" Rinze knikte opnieuw.

"Kun je je als homo wel inhouden bij zoveel mannelijk bloot om je heen?"

"Tuurlijk wel man! Het is familie en bovendien is het functioneel naakt hè! Het is geen seksueel, opwindend naakt!"

"Oww. Nou ja ik zou me kunnen voorstellen dat als ik daar voor het eerst tussen zou staan, ik meteen een harde zou krijgen! Zou niet weten waar ik m'n ogen zou moeten laten."

"Bij ons thuis hebben we nooit moeilijk gedaan over bloot."

"Dat zou dan het verschil zijn, denk ik. Gisteren vertelde ik je al hoe het toegaat bij de gymles op school en thuis is het bij mij al net zo krampachtig. Mijn vader wil bijvoorbeeld absoluut niet dat ik onaangekleed beneden kom."

"Bloot?"

"Dat zou hem helemaal een rolberoerte bezorgen! Nee, ik bedoelde in m'n nachtkleding zoals ik hier bij je lig."

"Dat kan al niet?" Rinze schudde z'n hoofd.

"En een korte broek in de zomer?" vroeg Karl terwijl hij het antwoord eigenlijk al wel kon raden.

"Tot en met de basisschool mag je als jongen een korte broek dragen, maar daarna is het voorgoed over."

"En in het zwembad dan?"

"Zwembroek natuurlijk maar dan niet zo'n lekkere sexy ballenknijper of zo'n strakke met van die korte pijpjes, maar het liefst eentje met zo lang mogelijke pijpen."

"Dan zal je wel niet echt bruin worden in de zomer, denk ik."

"Helemaal gelijk. In lange broek in de zon zitten is dan niet echt bevorderlijk hè! En dat terwijl jij nu al zo mooi gekleurd bent." Steels liet Rinze een vinger glijden over Karls onderarm.

"Dat zit in de genen, jongen. Bij mij in de familie is bijna niemand helemaal wit. Zelfs in de winter hou ik nog iets van kleur."

"Daar kan ik enorm jaloers om worden, weet je dat. Trouwens om alles wat jij hier hebt! Je hebt zo verrekte veel vrijheid en dat voelt zo enorm goed, weet je. Ik voel me hier als een vogel die eindelijk ontsnapt is aan zijn kooi en eindelijk de vrije ruimte leert ontdekken. Vanmorgen bijvoorbeeld. Ik was al vroeger wakker maar kon mijn ogen echt niet loskrijgen, vandaar dat ik maar weer rustig in slaap ben gesukkeld."

"Verstandig, Rinze maar uitslapen mag thuis dus ook niet," concludeerde Karl.

"Om acht uur hoort iedereen uit z'n bed te zijn, tenzij je ziek bent natuurlijk."

"Ook in de weekenden en vakanties?"

"Yep. Dan ook. Op zondag moeten we sowieso naar de kerk natuurlijk en op de andere zes dagen van de week hoor je je nuttig te maken en niet je tijd te verdoen in je bed!"

Karl voelde een golf van medelijden met deze o zo lieve jongen over zich heen slaan. Dat kon je toch geen leven noemen. Niets mocht hij zelf bepalen, zo leek het! Zijn hele leven werd voor hem uitgestippeld en dat was waarschijnlijk dus ook de aard met het probleem met zijn ouders nu. Die hadden voor hem een toekomst bepaald die hij, nu hij ontdekt had homoseksueel te zijn, niet zou kunnen nakomen.

"Baal je niet enorm van dat leven?" vroeg Karl haast fluisterend.

"Zolang je er geheel en al inzit, heb je er geen weet van wat je mist. Bijvoorbeeld op de basisschool, dan is je wereld nog zo ontzettend klein dat je echt helemaal niets mist. Maar als je dan naar het voorgezet onderwijs in de grote stad gaat, Zwolle dus, dan lijkt het alsof er zich een wereld voor je opent. Die wereld, zo wordt er thuis, op school en in de kerk op gehamerd, is echter vol van zonde en allerlei kwalijke praktijken en dus… dus hou je als vanzelf een beetje afstand maar… ik dus niet. Ik heb me niet laten beperken. Ik ontmoette op het station, als ik in de winter met de bus ging, jongens en meisjes uit ons dorp, die niet tot onze kerk behoorden en mengde me daar ook onder. Natuurlijk leverde me dat thuis een donderpreek op, omdat dat niet zo hoorde maar toch bleef ik het doen. Natuurlijk wilde ik op een gegeven moment een mobiele telefoon. Slim als ik was, speelde ik dat via mijn moeder. Ik liet haar de grote voordelen zien en speelde daarbij in op het gevoel van veiligheid en zo. M'n vader was echter niet om te krijgen. Hij zou zo'n ding niet voor mij betalen. En dus nam ik baantje als tijdschriftenbezorger, maar dat mocht natuurlijk ook niet!"

"Waarom niet, je zou dan toch voor je eigen financiën zorgen?"

"Jawel, maar er zaten ook bladen bij als Panorama en Nieuwe Revue en die zijn natuurlijk taboe!" Karl maakte een begrijpend geluidje. "Toen dus maar krantenjongen voor het Reformatorisch Dagblad. Dat kon wel door de beugel. En met het geld dat ik verdiende kocht ik uiteindelijk een mobiele telefoon en ook mijn eerste paar All Stars. En dat laatste was ook al iets dat mijn vader absoluut niet aanstond. 'Hoe kon je zoveel goed geld verspillen aan zoiets duurs,' was zijn reactie. Ik weet al niet eens meer wat ik gezegd heb. Misschien heb ik er wel gewoon het zwijgen toe gedaan, want dat is soms de beste manier."

"Maar ja, dan krijg je wel dus dat je steeds meer langs elkaar heen leeft!"

"En dat gebeurt dan ook. Mijn vader er ik leven ook echt langs elkaar heen. Omdat ik het absoluut niet eens ben met zijn manier van het dirigeren van alles wat er bij ons thuis gebeurt en ik niet meer wil ageren daartegen. In het begin van de puberteit heb ik dat constant gedaan en dat leverde continue strijd op. Een strijd die ik NOOIT kon winnen omdat er gewoon niet geluisterd werd naar mijn argumenten. Waarschijnlijk sloegen die niet altijd ergens op hoor, maar soms moeten die toch wel iets van waarheid bevat hebben. Maar dan niet de waarheid die mijn vader, of de bijbel, of de kerk, wilde. En langs die maatstok wordt alles bij ons gemeten. En dan krijg je dus een verrekt krampachtige manier van leven waarin elke vorm van vrijheid ingeperkt wordt."

"En je moeder?"

"Ik weet het niet. Zij is totaal niet te peilen. Soms probeer ik wel eens steun bij haar te krijgen als ik een discussie met m'n vader heb, maar meestal blijft het dan bij een het neerslaan van de ogen en een stilzwijgen."

"Kan het zijn dat ze murw is?"

"Hoe bedoel je?"

"Dat ze bijvoorbeeld al zo vaak geprobeerd heeft dingen te veranderen, op je vader in te praten en steeds maar weer gezien heeft dat zoiets geen zin heeft, dat ze uiteindelijk het er maar bij laat zitten?"

"Zou kunnen."

"Hoe lang zijn je ouders al getrouwd?" Rinze moest even rekenen en kwam toen met 23 jaar als antwoord. "Dus ze hebben een aantal jaren samengeleefd voordat jij eindelijk eens kwam opdagen."

"Ja. Het schijnt dat het niet allemaal even gemakkelijk geweest is voor mijn moeder om een kind te krijgen."

"Lag de oorzaak van het uitblijven van een zwangerschap bij haar dan?"

"Weet het niet, maar zo heb ik het altijd wel begrepen."

"En je kunt op zich wel goed opschieten met je moeder?"

"Ja! Daar is helemaal niets mis mee. Als we met z'n tweetjes zijn, hebben we best veel lol samen maar …" Karl voelde hoe de jongen huiverde.

"Ik begrijp het Rinze. Denk er maar niet aan. Probeer nog wat te genieten van je vrijheid, want straks zal je toch naar huis moeten, of heb je je plannen gewijzigd inmiddels."

"Nee, straks ga ik naar huis maar zoals je zei, eerst nog wat genieten en dat ga ik nu doen door uitgebreid te douchen zonder dat iemand onderaan de trap staat te schreeuwen dat ik nu wel genoeg water heb verbruikt." Opnieuw voelde Karl hevig medelijden met de jongen, maar hij wist ook dat zoiets niet altijd een goede raadgever was. Hij zou de jongen moeten ondersteunen en hem niet zielig moeten vinden want daarmee zouden ze geen stap verder komen. "Je vindt het toch niet erg hè dat ik nu een douche neem nadat ik gisteravond ook al gedoucht heb?"

"Kom op, stinky, ga douchen en snel wat en waag het niet meer om ooit zulke onzinnige vragen aan mij te stellen! Een badhanddoek en washand vind je in de kast in de hal en ik zal je kleren uit de droger halen en in de slaapkamer voor je klaar leggen."

Zo gingen ze uit elkaar, ieder doende met zijn eigen bezigheden. Rinze nam het ervan. Hij liet het warme water over zijn nog steeds verhitte lijf stromen en kon er niets aan doen dat bij de gedachte aan de tongzoen van alweer een tijdje terug zijn pik toch weer begon te steigeren. Het was ook zo'n heerlijke ervaring geweest dat zelfs de herinnering eraan hem kon opwinden. En dan dat lijf van Karl! Zo mooi! Zo lekker getint! Zo mooi behaard … oh jah, dat moest hij hem toch nog eventjes vragen. Drie kwartier later kwam hij gewassen, gekamd en in frisse kleren gestoken weer de kamer binnen.

"Ik denk niet dat je het kunt geloven," zo begon hij, "maar ik heb alweer honger!" Karl keek hem inderdaad met ogen als schoteltjes aan. "Weet je zeker dat die pilletjes van je moeder geen bijwerking hebben?"

"Ik zal het haar vragen. Maar als je honger hebt, dan moeten we daar iets aan doen. Wat wil je eten?" vroeg Karl ten zeerste bereid om elk voorstel in overweging te nemen.

"Pannenkoeken? Kun je die maken?"

"Ja, dat kan ik maar dan moet ik wel eerst even nakijken wat voor spullen ik nog in huis heb." Meteen liep Karl naar de keuken om kastjes en koelkast te controleren op hun inhoud. Rinze liep hem achterna, pakte een blaadje en pen van tafel en gaf aan dat hij klaar was om de bestelling te noteren. "Een doos eieren, een pak pannenkoekmeel, poedersuiker, lichte basterdsuiker, melk," noemde Karl op om vervolgens de jongen te vragen hoe hij zijn pannenkoeken het liefst at.

"Met de diverse soorten suiker die jij genoemd hebt, is het al heel erg lekker, maar met appel, kaas en ananas lust ik het ook wel."

"Schrijf dan maar op jongeheer, dan gaan we boodschappen doen."

Getweeën liepen ze het huis uit op weg naar de supermarkt die aan de overkant van het plein was. Het was er behoorlijk druk maar aangezien ze geen haast hadden, bekommerden ze zich daar niet om. Samen zetten ze de opgeschreven spullen in de kar, maar Karl liet ook allerlei andere zaken nog in het winkelwagentje verdwijnen.

Na het afrekenen sommeerde hij Rinze de boodschappenkrat te dragen met de opmerking: "Ja, je moet wel wat doen voor de kost maat!"

In de keuken liet Karl zien dat hij al een behoorlijk ervaring had op het gebied van koken. De pannenkoeken gleden reuze gemakkelijk de pan uit. Rinze wilde het ook proberen en Karl liet hem zijn gang gaan maar kon het niet nalaten hem toch de nodige tactische tips te geven. De jongen gaf er blijk van een goede leerling te zijn want na twee misbaksels ging de derde uitstekend. Net zo snel als de pannenkoeken uit de pan waren gegleden, gleden ze even later bij twee hongerige gasten naar binnen. Rinze had met recht honger en verorberde er wel tien! Karl had echter het idee dat het niet alleen honger was, maar ook gewoon een gevoel van het zich volledig kunnen uitleven en hij zou wel de laatste zijn om Rinze dat te beletten.
Na de afwas en het opruimen van de boodschappen - wat nog gedaan moest worden - zaten ze met z'n tweeën rustig op de bank. Karl in de hoek met de benen uitgestrekt op de bank en Rinze voor hem. Hij streelde door de blonde krulletjes van de jongen en drukte kleine kusjes op zijn haren. Rinze had de ogen gesloten en liet zich alles welgevallen. Ook toen Karl zijn armen begon te strelen, liet hij hem begaan. Toen zijn handen over het rode T-shirt gleden en buik en borst bevoelden, genoot Rinze op en top. De handen van die ander over zijn lichaam maakten dat hij zich volledig mens voelde. Het weten dat een ander er was voor hem voelde zo ontzettend goed!

"Mag ik je nog één ding vragen?" vroeg hij de stilte tussen hen verbrekend.

"Je vraagt maar zoveel je wilt, Rinze."

"Nee, dit is echt de laatste vraag… voorlopig althans dan hè!" Karl spoorde hem aan de vraag te stellen. "Ik heb zelf nog niet zo heel veel schaamhaar, maar gisteren zag ik dat jij ook niet zoveel hebt. Hoe komt dat?" Karl grinnikte.

"Ik speel zelf voor kapper, dude."

"Je bedoelt dat je het bijknipt en zo?"

"Yep. Een wilde bos schaamhaar van onderen vind ik niet echt een mooi gezicht en daarom houd ik het kort. Maar vind je het niet mooi of zo?"

"Juist wel, maar ik vroeg het me alleen maar af. En je borsthaar dan?"

"Ook dat werk ik bij. Laat ik het groeien dan kun je er krulspelden indraaien en daarom haal ik er af en toe de tondeuse over. Maar vind je het echt mooi of zeg je dat om mij te plezieren."

"Zo steek ik niet in elkaar, Karl. Ik ben eerlijk. Soms wel eens te eerlijk."

Ze zaten nog geruime tijd bij elkaar. Karl speelde met het bovenlijf van zijn vriend en Rinze genoot en liet hem horen dat hij genoot. Toen kwam toch uiteindelijk het moment dat de jongen terug naar huis moest."

"Wat denk je dat er staat te gebeuren als je thuiskomt?" vroeg Karl hem.

"Ik weet het niet," zei Rinze schouderophalend.

"Is het misschien toch niet beter om eerst John te bellen?" probeerde Karl.

"Ook dat weet ik niet. Ik denk dat ik het maar onder ogen moet zien. Maar als het echt misgaat en ik me totaal niet prettig voel dan mag ik je bellen hè!"

"Nee, dan moet je me bellen! Want dan kom ik je meteen halen. En dan nog wat, lieve jongen. Als die tongzoen van voor het eten en het spelen van ons zo met elkaar het begin is van iets heel moois dat groeiende is tussen ons, dan wil ik wel dat je niets overhaasts doet. Ik wil dat je de tijd neemt om te genieten van de dingen die we doen en als ik te ver ga, dan moet je me terugfluiten. Begrepen!"

"Ja baas!" gniffelde Rinze. "Ik denk niet snel dat je te snel gaat hoor…"

"Maar het kan! En dan moet je ingrijpen. En het is ook niet zo dat als ik bij jou iets doe, jij het ook meteen bij mij moet doen hoor! Alleen als jij wilt."

"Ik heb zo het idee dat ik best wel veel wil," zei Rinze terwijl hij naar Karl knipoogde. Hij stond op van de bank en rekte zich uit. "Ik ga je missen, Karl."

"Ik jou ook." Zwijgend stonden ze tegenover elkaar terwijl ze elkaars handen vasthielden.

"Heb je een auto?" Karl knikte. "Zou je mij misschien naar huis kunnen rijden, dan kan ik je laten zien waar je mij kunt oppikken in geval van nood."

"Goed idee van je."

En zo gebeurde het. Karl laadde de fiets van Rinze in zijn stationcar die achter de flat geparkeerd stond en daarna reden ze door de stad Zwolle in de richting van Raalte. Vlak voor Heino instrueerde Rinze zijn privéchauffeur dat deze na de eerstvolgende parkeerplaats het bospad naar rechts in moest slaan. Karl volgde de instructies en hobbelde meteen door een paar enorm diepe kuilen gevuld met water. Overblijfselen van de stortbui van gisteren. Op aangeven van de jongen reed hij verder tot er zich een kleine open plek voordeed.

"Hier parkeren de meeste bezoekers om hun hond uit te laten of een wandeling te maken. Ook een prima plek om je auto te keren voor je weer terugrijdt."

"En waar woon jij nu?" Rinze wees hem naar het einde van het bospad.

"Daar kun je de weilanden zien. Het schelpenpad loopt tot aan die weilanden en gaat dan naar links langs de bosrand en dan weer naar rechts achter de eerste huizenrij van het dorp langs. Het één na laatste huis is het onze. Via het hek in de schutting kun je op het pad komen en zo een heel stuk afsnijden."

"En hier spreken we af dat ik je ophaal als je in de problemen zit?"

"Ja. Dit kan ik vanaf huis heel snel lopend bereiken en jij en de auto blijven mooi aan het gezicht onttrokken." Ineens stond Karl dichtbij hem en trok hem stijf tegen zich aan.

"Ik wil je niet laten gaan, Rinze!"

"Ik jou ook niet Karl, maar dat doen we toch ook eigenlijk niet! Ik jou niet in elk geval. Je zit me al bijna helemaal in mijn bloed, man! Ik voel me zo ontzettend met jou verbonden dat niets ons uit elkaar kan halen!"

"Als jij dat ook zo voelt dan is het prima!" Hij kuste de jongen op z'n mond. Hun tongen speelden een subtiel spel met elkaar hetgeen hen beiden opnieuw in vuur en vlam zette.

"Ik moet gaan Karl," ontworstelde de jongen zich aan de armen van zijn vriend. "En ik bel je echt als ik in de problemen kom!"

"En ik kom je hier dan halen!"

Samen haalden ze de fiets uit de auto waarna de jongen snel opstapte en bij hem wegfietste. Karl bleef net zo lang staan totdat hij zag hoe de jongen naar links afsloeg en uit het gezicht verdween. Eventjes voelde hij zich helemaal alleen op de wereld, totaal ontheemd! Eventjes maar, heel eventjes maar, want hij wist dat hij een vriend voor het leven had gemaakt.



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, december 2018 (herziene versie)
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 152
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 184 keer
Bericht Re: VRIJGEVOCHTEN door Lucky Eye » zondag 06 januari 2019 16:35

Hoofdstuk 5

Nog nooit had hij zich zo enorm rot gevoeld. Z'n maag zat in de knoop, zo leek het en een afschuwelijke hoofdpijn ontbrandde in zijn kop. Terwijl hij over het schelpenpad richting huis fietste, speelde het ene na het andere tafereel zich in zijn hoofd af. Telkens weer probeerde hij zichzelf tot rust en kalmte te manen maar elke poging daartoe mislukte. Steeds weer opnieuw doemden allerlei schrikbeelden voor zijn geestesoog op, totdat hij bij het hek aangekomen van zijn fiets stapte. Hij tilde de klink van het hek op om vervolgens met zijn voorwiel het hek zelf open te duwen. In de tuin was zijn moeder bezig met het ophangen van de was. Zodra die hem binnen zag komen, liet ze alles uit haar handen vallen en rende ze op hem toe. Ze gaf hem niet eens de gelegenheid zijn fiets te parkeren, maar verstikte hem zowat met haar innige omhelzing. Hij merkte dat ze huilde en prevelde sussende woorden tot haar.

"Toe mam, niet huilen nu."

"Oh jongen, ik ben zo blij dat je weer thuis bent." Dit haar nazeggen, kon hij niet en hij deed het dus ook niet, maar koos bewust voor een andere bewoording.

"Ik ben blij je weer te zien, mam!" Zijn moeder liet hem los en zodoende kreeg hij de kans zijn fiets tegen de muur van het schuurtje te zetten.

"Alles goed met je?" vroeg ze op samenzweerderige fluistertoon aan hem, iets dat hem deed vermoeden dat zijn vader niet al te ver weg zou zijn. "Je ziet er goed uit," voegde ze er meteen aan toe zonder op een antwoord te wachten.

"Het gaat aardig mam. Beter dan het gedaan heeft en ik hoop dat dat zo zal blijven." Ze pakte zijn hand beet en kneep er stevig in.

"Probeer je niet op de kast te laten jagen, jongen." Hij keek haar aan en zag iets hards in haar ogen. Iets dat hij nog niet eerder gezien had. Op het moment dat hij haar ernaar wilde vragen, kwam zijn vader de tuin binnen.

"Ah, de verloren zoon is weer thuis," zo luidde zijn commentaar. Verder dan deze opmerking kwam het echter niet. Geen welkom of iets dergelijks maar dat had Rinze ook absoluut niet verwacht. Hij liet de hand van zijn moeder los en liep langs zijn vader het huis in. Toen hij de trap naar boven wilde oplopen, riep zijn vader hem echter terug. "Je denkt toch niet dat je zomaar kunt doen alsof er niets gebeurd is, hè!" Rinze bleef staan waar hij stond en draaide zich om. "Denk je niet dat wij eerst eens moeten praten, jongeman!"

"Ja, misschien zou dat zo gek nog niet zijn," reageerde hij strijdvaardig en toen zijn vader de woonkamer binnenliep, volgde Rinze hem.

Zijn pa plofte neer op de bank en Rinze ging tegenover hem zitten in de leunstoel die meestal zijn vaste plek was. Zijn moeder ging in de andere hoek van de bank zitten en wierp een blik op haar zoon. Rinze wist niet hoe hij deze moest interpreteren en deed dan ook maar geen poging daartoe.

"Gisteren ben je hier thuis kwaad weggelopen en dat is niet een gedrag dat wij tolereren. Als hier tussen ons onmin en wrevel ontstaat is het de bedoeling dat dat op een respectvolle manier uitgepraat gaat worden en dat we niet zomaar met kwade koppen bij elkaar weglopen."

"Ik geloof niet dat het een 'zomaar' weglopen was. Ik heb geprobeerd met je te praten, maar toen dat geen enkele zin meer had - je luisterde tenslotte toch niet naar wat ik zei - toen pas ben ik met een kwade kop weggereden."

"Je insinuaties misstaan je jongen! Je geeft mij dus de schuld?"

"Nee, ik zeg alleen maar dat het anders is dan jij weergeeft. Ik ben niet 'zomaar' weggelopen. Dat ik boos werd, is natuurlijk niet jouw schuld, maar alleen de mijne. De reden voor dat boos worden, daar heb je natuurlijk wel mee te maken."

"Je praat erin omheen, Rinze! Wees eens duidelijk man!" Rinze voelde dat hij opnieuw kwaad begon te worden en sprak zichzelf toe dat hij vooral kalm en rustig moest zien te blijven. Opnieuw met wit verhitte koppen tegenover elkaar komen te staan, zou absoluut niet bevorderlijk voor de sfeer zijn en dus…"Je moet je niet langer aanstellen als een puber, zoon! Je bent verantwoordelijk voor de dingen die je doet en…"

"Tuurlijk ben ik dat, pap, maar dat ben jij ook! Op het moment dat ik jou iets meedeel, iets dat voor mij heel belangrijk is en jij alleen maar begint te schelden, te razen en te tieren, hoe verantwoordelijk ben jij dan???"

"Oké, hier komen we dus geen stap verder mee," gooide zijn vader de handdoek in de ring. "Zolang jij mij blijft verwijten dat ik de schuld hiervan heb…"

"Dat doe ik niet! We hebben ruzie gekregen en hebben daar beiden schuld aan. Het een heeft het ander uitgelokt en daarom stonden we compleet haaks op elkaar en…"

"Oké…"

"NEE! Laat me nou eens uitpraten, verdomme!"

De vloek was eruit voor hij er erg in had en het liefst had hij meteen het puntje van zijn tong willen afbijten. De klap zag hij niet aankomen en deed hem achterover in zijn stoel vallen. Hij hoorde zijn moeder schreeuwen en zag zijn vader met wijd opengesperde ogen boven hem staan. Hij greep naar zijn wang en voelde bloed. Toen hij wilde opstaan, duwden de harde, grote handen van zijn vader hem terug.

"Blijf zitten! Het spijt me! Ik had je niet mogen slaan!"

"Ik had niet moeten vloeken, ook dat spijt me, maar ik wil dat je gewoon eens naar me luistert en niet steeds het gesprek beëindigt op het moment dat jij denkt dat het afgelopen is. Het enige dat je doet is steeds alles naar je hand zetten, pap en dat pik ik niet langer! Ik heb recht op een eigen mening, op een eigen leven en dat is alles dat ik je te zeggen heb."

"Als jouw mening er eentje is die niet strookt met de regels die hier in huis gelden, dan ben ik er om je te beletten die uit te spreken. En je eigen leven? Ja… als je kunt voorzien in je eigen levensonderhoud, jongeman! Geen dag eerder! Hoor je me!"

"Zo komen we dus inderdaad geen stap verder," concludeerde Rinze en veegde met een vinger het bloed van zijn wang.

"Haal de verbanddoos," klonk het commando in de richting van zijn moeder.

"Ik haal hem wel," zei Rinze terwijl hij opstond.

"Jij blijft zitten waar je zit!" zei zijn vader vanuit zijn positie op de bank waar hij inmiddels weer had plaatsgenomen. Zijn moeder liep weg en kwam even later terug om de opengehaalde plek schoon te maken en te voorzien van een pleister.

"Waren dat je laatste woorden wat betreft mijn homoseksualiteit," heropende Rinze het gesprek nadat zijn moeder klaar was.

"Dat woord wil ik niet meer horen hier in huis en ja dat waren mijn laatste woorden daarover. Je hebt je te schikken naar de regels die hier in huis opgesteld worden door je ouders en daarmee basta!"

"En is mijn moeder het daar ook mee eens?" Meteen richtte hij zijn blik op haar.

"Je moeder en ik zijn één en het geeft je geen sier te proberen een wig tussen ons te drijven. We houden jouw zielenheil in het oog, jongen en daarom willen wij dat je terugkeert van het door jouw verkozen verderfelijke pad. Je moet inzien dat een dergelijke levenswijze zondig is en niet past bij jou, niet past bij ons kind."

"En als ik dat toch verkies."

"Die keuze is er voor jou niet, jongen! Je bent ons kind, nog steeds minderjarig en je gedraagt je zoals wij dat willen."

Eventjes had Rinze het gevoel dat alles was hij vandaag mee had gemaakt met Karl verloren zou gaan, maar… meteen ook deed hij een dergelijke gedachte af als grote nonsens. Ik ben sterk, zo sprak hij zichzelf moed in. Ik kom er door!

"Bij wie ben je geweest vannacht?" Rinze hoorde de vraag de eerste keer niet, maar toen zijn vader hem nog een keer stelde, stond hij voor de keuze om de eerder uitgesproken leugen van een schoolvriend te herhalen of de waarheid te vertellen. Hij koos voor het eerste. "Je ideeën over je anders zijn, zijn dus alleen nog maar ideeën?" Rinze lachte schamper om de manier waarop zijn vader dit onder woorden bracht.

"Zeg het dan toch! Zeg het maar gewoon, pap! Vraag gewoon of ik seks met een vent gehad heb!"

Alleen het eerder opspringen van zijn moeder die zich tussen hem en haar echtgenoot opstelde, voorkwam dat Rinze een tweede slag om zijn oren kreeg. Rinze wist voldoende. De woorden van spijt die zijn vader gesproken had, waren geen snars waard!

"Jij… jij… " brieste hij maar kwam niet verder. "Vanavond komen dominee en ouderling Jansma langs voor een gesprek met ons drieën en tot die tijd blijf jij op je kamer! Maak dat je wegkomt!"

"Waarom moet ik met die mensen hierover praten!" probeerde Rinze nog maar toen zijn vader opnieuw een poging deed om naar hem uit te halen, maakte hij zich uit de voeten.

Op zijn kamer sloeg hij de deur hard achter zich dicht en ging languit op zijn bed liggen. De tranen sprongen hem in de ogen. Er werd geklopt, maar Rinze reageerde niet. Toen de deur openging, wist hij dat het zijn moeder was. Voor zijn vader was hij alleen nog maar een misselijkmakende zondaar en verder niets! Voor zijn moeder lag dat toch nog anders gelukkig. Ze ging op de rand van het bed bij hem zitten en streelde door zijn lichtblonde krulletjes. Ze boog zich over hem heen en kuste hem teder in zijn haren.

"Probeer rustig te blijven, Rinze. Als je je zelfbeheersing verliest, ben je het meest kwetsbaar, jongen."

"Maar moet ik dan alles maar doen zoals hij het wil?"

"Dat heb je mij niet horen zeggen," luidde haar gefluisterde reactie.

"Maar wat vind jij er dan van?" Toen werd het stil en bleef het stil. "Mam?" drong de jongen aan.

"Mijn mening doet er niet zoveel toe, jongen. Je weet wat de rechten van de vrouw zijn volgens je vader en de Bijbel en ik heb alleen maar te doen zoals mij wordt voorgehouden."

"Maar dat is toch geen leven?"

"Ook dat heb je mij niet horen zeggen," klonk het bitter. Rinze veegde de tranen van zijn gezicht en ging rechtop zitten.

"Ik kan niet leven als ik niet leven mag zoals ik dat wil, Mam! Ik word knettergek als ik me opgesloten voel en dat gevoel wordt hier thuis alleen maar sterker en sterker. Als ik bij anderen ben," hij doelde daarbij op zijn vrienden, maar voornamelijk op Karl, "dan voel ik me pas echt vrij. Hier moet ik altijd overal rekening mee houden! En op zich is het niet erg om met anderen rekening te houden, maar als je steeds alleen maar mag doen wat je opgedragen wordt… als je nooit eens iets mag doen wat je zelf graag wilt…."

"Ik snap je, jongen. Ik zal proberen je te helpen waar ik kan, maar ik heb tijd nodig en ik weet niet of ik al veel te laat ben."

De woorden van zijn moeder beurden hem enigszins op, maar gaven hem ook een beetje een wanhopig gevoel. Te laat zijn waarvoor? Ernaar vragen lukte niet meer want zijn vader brulde van beneden dat er nog boodschappen in huis gehaald moesten worden. Met een nieuwe aai over zijn krullen stond ze op en liet hem alleen. Bij de deur draaide ze zich naar hem om.

"Als je tijd genoeg voor me hebt, jongen dan zorg ik dat alles goed komt." En met die voor hem cryptisch klinkende boodschap was ze verdwenen.

Tegen halfzes, de normale tijd voor het avondeten, bracht zijn moeder hem een aantal gesmeerde boterhammen boven. Eerst was hij niet van plan ze op te eten, maar toen zijn moeder aan bleef dringen dat hij geen stomme dingen moest doen, begon hij toch te eten. Hij at ze allemaal op. Het idee aan het gesprek met de dominee en een ouderling maakte hem razend en hij wilde volop energie hebben om zich te kunnen verweren. Iets voor zevenen kwam zijn vader naar zijn kamer.

"Dominee en ouderling Jansma zullen er zo zijn dus kom naar beneden!"

De deur bleef openstaan toen zijn vader wegging en Rinze ging naar beneden. Hij ging op zijn vaste plek zitten en toen het bezoek zich aandiende, liet hij zich van zijn fatsoenlijke kant kennen. Beleefd stond hij op en schudde de gasten de hand toen die binnenkwamen. Hij nam zich voor om vooral veel te luisteren tenzij men het hem te moeilijk zou maken. De dominee was het spreken gewend zo bleek hem al snel. Nadat zijn moeder de koffie ingeschonken had en iedereen een koek had laten kiezen opende hij de eerste minuten met allerlei algemeenheden: het werk van Rinze's vader, de dingen die zijn moeder deed voor de diaconie, zijn prestaties op school en ga zo maar door. Het leek niet anders dan eerdere huisbezoeken die Rinze had bijgewoond. Zeker 20 minuten ging er met dat soort social talk heen. Toen pas werd de reden van hun komst aangetipt.
De dominee roemde zijn ouders dat ze in tijden van nood niet gedraald hadden zich te onderwerpen aan het herderlijk toezicht van de gemeente. Er werd in vage termen gesproken over onmin binnen het gezin zonder dat het onderwerp van geschil zelf genoemd werd, maar dat had Rinze ook echt niet verwacht. Het zou ter sprake komen, maar niet eerder dan dat er heel veel om heen geluld was, zo vermoedde hij. Dominee voerde zowat een monoloog op. Heel af en toe vroeg hij om een bevestiging van Jansma en deze deed dat vrijwel steeds af met een kort knikje of een gemompeld 'ja, zeker dominee'. Toch nog eerder dan verwacht werden ineens de schijnwerpers op hem gericht.

"Je kent John Meijer toch wel, Rinze?"

"Zeker meneer."

"Heb je onlangs nog contact met hem gehad?"

"Nee, meneer."

Natuurlijk had hij dat wel maar hij vond het niet nodig dat te vertellen. John had om een bepaalde reden, die volgens hem alles met de kerk van doen had, het dorp en zijn ouderlijk huis moeten ontvluchten en dan ging hij nu niet over zijn vriendschap met John zitten praten.

"Weet je dat zeker?" De toon waarop dat gezegd werd, beviel Rinze totaal niet.

"Dominee, als ik u zeg dat ik geen contact heb met John dan zult u mij op mijn woord moeten geloven."

"Zeker, zeker. Zo bedoelde ik het ook niet, maar aangezien er bepaalde overeenkomsten zijn tussen jou en hem dacht ik wellicht dat jullie nog steeds contact hadden." Het om de hete brei heen draaien duurde Rinze nu te lang en hij besloot het vuurtje op te stoken.

"Wat voor overeenkomsten bedoelt u, dominee?"

Een antwoord kwam er niet direct en Rinze nam de gelegenheid te baat om de gezichten van de anderen te bestuderen. De ogen van zijn vader waren als gloeiende kolen. Het gezicht van zijn moeder straalde een soort van wanhoop uit en hij vermoedde dat ze niet blij was met de manier waarop hij dit nu aangepakt had. Jansma's blik was niet te peilen. De man leek wel uit staal gemaakt. Het gezicht van de dominee echter stond schrander en langzaamaan verscheen er een soort van glimlach rond zijn lippen.

"Ik denk dat jij en ik heel goed weten wat voor overeenkomsten, Rinze."

"Misschien is het dan beter dat we daarover open kaart spelen, dominee dan dat we maar steeds om de zaak heen draaien. Ik ben voorstander van openheid."

"Openheid is niet altijd een goede zaak, jongeman," zo luidde het bits uitgesproken antwoord van de pastor. "Soms is openheid zelfs helemaal niet te verkiezen."

"Als je steeds dingen blijft toedekken, ontstaat er volgens mij een zeer ongezonde situatie die alleen maar kan leiden tot explosiegevaar. En…"

"Ook dat ben ik niet met je eens, Rinze. In heel veel gevallen is het te verkiezen de liefde te laten spreken in plaats van open te zijn. Vaak leidt openheid er alleen maar toe dat mensen met verhitte gezichten en harten lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. En…" Op zijn beurt liet Rinze het nu niet na de dominee in de rede te vallen.

"Wat is het voor een soort van liefde als je steeds maar weer besluit om je mond te houden! Is er dan nog wel sprake van liefde als je je steeds maar weer ondergeschikt maakt aan de wens om bijvoorbeeld de lieve vrede te bewaren ten koste van alles?"

"Zeker is er dan nog wel sprake van liefde! Een enorm grote liefde zelfs die zeer bewonderenswaardig is. Maar zoals ik begrijp niet in jouw ogen."

"Niet helemaal. Ik vind dat ieder mens recht heeft op vrijheid. Vrijheid van spreken, maar ook van gedachten. En…"

"En dan mag je alles dus maar zeggen?"

"Nee, dat dus niet. Je zult een zekere mate van respect moeten hanteren in je bewoordingen."

"Pim Fortuyn is dus één van jouw favorieten?"

"Bepaald niet, dominee. Voor mij ging hij net iets te ver. Zijn uitspraak over bijvoorbeeld de Islam, dat dit een achterlijke godsdienst is, getuigt van totaal geen respect en dan ga je mij dus te ver."

"Blij dat te horen, Rinze. Maar om nu toch maar het probleem hier bij jullie aan te snijden, vind je niet dat dit een duidelijk geval is van praten zonder respect voor elkaar?"

"De manier waarop we gesproken of beter gezegd naar elkaar geschreeuwd hebben is niet echt respectvol. Mijn vader en ik…"

"Nee Rinze, ik heb het over jou!" Ineens voelde die schijnwerper wel heel erg fel nu hij helemaal alleen op hem gericht werd. "Jij hebt er iets uitgegooid zonder er vooraf bij na te denken wat dit voor gevolgen zou hebben voor je ouders."

"Hoe bedoelt u?" vroeg Rinze oprecht verbaasd over de wending die het gesprek nam en totaal oncomfortabel in dat felle licht van die schijnwerpers.

"Zoals ik het zeg, jongen. Je bent slim genoeg om me te kunnen begrijpen, dus speel alsjeblieft geen spelletje met me." De toon van de dominee was gemeen en scherp. Rinze voelde zich enorm rot eronder omdat hij eventjes echt niet begreep waar de dominee op doelde. "Door jouw mededeling heb je de grondvesten hier in huis behoorlijk doen trillen en dat is de aanleiding van jullie probleem nu." Het begrip begon langzaam te komen en nadat hij het eventjes op zich had laten inwerken, opende Rinze zijn mond.

"Oh, ik begrijp het. U bedoelt dat ik verteld heb dat ik ho…"

"Zo is het genoeg jongeman!" Met een lijkbleek gezicht sprong de dominee op en zijn wijsvinger was gericht op Rinze. "Je hoeft niet opnieuw dezelfde fout te maken. Laten we erover praten in het algemeen. Laten we daarmee beginnen." Langzaam liet hij zich weer terugzakken op zijn zitplaats.

"Ik snap niet hoe je zoiets wilt bespreken zonder het onderwerp zelf te noemen. Bovendien was mijn onthulling niet gepland en ik heb sterk het vermoeden dat u van mening bent dat dat wel zo is."

"Ja, die indruk heb ik zeer zeker vandaar dat ik je ook vroeg naar je vriendschap met John, want ook op dat gebied geloof ik je nog steeds niet."

"Zo… dan hebben we wel een heel aardig begin gemaakt!" klonk het sarcastisch uit Rinzes mond.

"En dit soort gedrag siert je ook niet, jongen! Sarcasme is nergens goed voor!"

"Misschien is het wel uitgelokt! Net zoals mijn onthulling over mijn homoseksualiteit een uitgelokte onthulling is geweest." Een keiharde klap op de tafel was het gevolg. Iedereen staarde naar de dominee.

"Voor de laatste keer, jongeman. Tijdens onze gesprekken heb jij je te houden aan de normale omgangsregels. Één van die regels is het respect dat jij zult moeten leren opbrengen voor je meerderen. Het woord homoseksualiteit is voorlopig taboe in onze gesprekken. Zolang jij niet hebt geleerd respect te tonen voor je meerderen is dat onderwerp niet bespreekbaar."

"Dan denk ik dat het verrekte weinig zin heeft om nog langer met elkaar te praten," en meteen nadat hij dat gezegd had, stond Rinze op om de kamer te verlaten. Zijn vader echter versperde hem de weg.

"Ga zitten, Rinze. Drijf het niet op de spits," zo begon dominee opnieuw.

"Wat zal ik gaan zitten praten met jullie als er geen enkel respect is voor mij!" zei Rinze terwijl hij recht tegenover zijn vader stond.

"Dat respect zal je moeten verdienen, jongen door eerst zelf blijk van respect te tonen voor anderen en dat doe je totaal niet. Nog steeds niet! Het enige dat je doet is conclusies trekken en anderen van hun stuk brengen. Ga zitten! Nu!" De blik op het gezicht van zijn moeder - die hij gezocht had - deed Rinze besluiten dan toch maar weer te gaan zitten. "Onze gesprekken zullen vanaf nu gevoerd worden onder een zeer strikte regie van mijn zijde," zo ging de dominee verder.

Ineens begreep Rinze waarom John er donderdags zo vreselijk beroerd had uitgezien. Het zou niet een eenmalig gesprek zijn, maar dit was slechts het begin van een serie van wie weet hoeveel ontmoetingen. Bijeenkomsten die geen enkel vrijdenkend mens goed zouden doen.

"Ik stel voor dat we elkaar elke avond ontmoeten voor een gesprek van maximaal anderhalf uur. Vanaf nu zal het allereerst gaan om elkaar met liefde te bejegenen en daarbij elkaar te leren sparen. Dat dient voorop te staan. Er worden geen dingen gezegd die een ander leed berokkenen. Je ouders hebben moeilijkheden met jouw vermeende homoseksualiteit…."

"Met mijn 'vermeende' homoseksualiteit?"

"Ja, dat lijkt me de beste omschrijving op dit moment."

"Ik weet wat ik ben, dominee! Ik weet hoe ik me voel, dominee. Ik …"

"En dat doet er allemaal nu niet toe, Rinze! We dienen ervoor te zorgen dat we met elkaar in gesprek blijven. Dat dient voorop te staan. Door ons in te graven in stellingen komen we geen stap verder, raken we alleen maar meer en meer van elkaar verwijderd met het gevaar elkaar te verliezen. Kan ik ervan op aan dat ieder van ons zich vanaf nu aan deze allerbelangrijkste spelregel zal houden?" Er werd de kring rond gekeken en Rinze zag bijna overal knikjes. "En jij Rinze? Hoe ga je je gedragen?"

Rinze wilde het allerliefst uitschreeuwen dat er opnieuw niet naar hem geluisterd werd. Dat anderen opnieuw de agenda bepaalden en dat hij zowat stikte in die verdomde hypocriete sfeer die erom hem heen hing. Schreeuwen op de toppen van zijn longen wilde hij dat hij vrijheid wilde, dat hij wilde leven en doen wat hijzelf wilde maar hij slikte en met neergeslagen hoofd antwoordde hij dat hij het een kans zou geven. De complimenten van Jansma en de dominee die hij kreeg, sneden als scherpe messen door hem heen. Zo verdomde hypocriet allemaal! Zolang je je bek maar dichthield en je gedroeg als een ja-knikkende marionet dan was je een bovenste beste, maar waag het niet ….
Het gesprek werd beëindigd met gebed en de bewoordingen maakten dat Rinze zich nog beroerder voelde. Meteen nadat het 'amen' was uitgesproken, vroeg Rinze zijn vader of hij de kamer mocht verlaten. Toen de toestemming daartoe kwam, stond Rinze op, schudde de gasten de hand en verdween naar de gang. Met twee treden tegelijk snelde hij de trap op naar boven. In de badkamer gaf hij over. De spanning was hem teveel geworden. Toen zijn moeder even later bij hem stond, liet hij zijn tranen opnieuw de vrije loop. Gelegenheid om samen eventjes te praten was er echter niet, want zijn vader kwam, nadat hij de dominee en Jansma had uitgelaten, naar boven en informeerde of alles goed was. Rinze lag inmiddels in bed en zijn moeder zorgde ervoor dat hij niet meer gestoord werd. Toen zijn ouders naar beneden liepen, koos hij het nummer van Karl in zijn mobieltje.

"Met Karl, alles goed met je jongen?"

"Nee, niet echt. Ik snap nu hoe ze iemand kunnen breken en dat voelt enorm KUT."

"Hoe laat moet ik je komen halen?"

Rinze gaf de tijd door en brak toen snel af want hij hoorde zijn vader naar boven komen. Gelukkig kwam die niet naar hem toe. Voor even had hij genoeg hypocrisie gezien! Eventjes helemaal alleen zijn en straks… straks terug naar Karl.



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, december 2018 (herziene versie)
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 152
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 184 keer
Bericht Re: VRIJGEVOCHTEN door Lucky Eye » zondag 06 januari 2019 16:38

Hoofdstuk 6

Een echte poging om te slapen had hij niet durven ondernemen. Eerst had hij zeker willen weten dat zijn ouders op hun vaste tijd naar bed zouden gaan. Toen hij hen tegen 23.00 uur de trap had horen opkomen was dat in elk geval een geruststelling geweest. Toen zo tegen halftwaalf de geluiden begonnen te verstommen ook maar toen… toen durfde hij niet meer in slaap te vallen omdat hij bang was zijn afspraak met Karl te missen. Rinze had in het donker gelegen en alles wat was voorgevallen die avond was opnieuw voorbijgekomen. Opnieuw voelde hij zich misselijk worden, maar dit keer wist hij het tijdig te stoppen door te denken aan de vrijheid die voor hem lag. Nog een klein uurtje en dan…
Toen het vijftien minuten na middernacht was, sloop hij voorzichtig uit bed en kleedde zich aan. Zijn rugzak en tas had hij al volgepakt met kleren, spullen voor school - want daar zou hij de komende maandag en dinsdag toch wel moeten verschijnen vanwege een paar zeer belangrijke tentamens - en alles wat hij verder dacht nodig te hebben. Op kousenvoeten liep hij zo voorzichtig mogelijk de trap af. Pas in de bijkeuken waagde hij het zijn schoenen aan te trekken. Zijn ouders sliepen aan de achterkant van het huis en dus moest zijn tocht door de tuin en het openen van het hek ook zo zacht mogelijk gebeuren. Buitengekomen, liep hij over het gras naast het pad om zo min mogelijk lawaai te maken. De klink van het hek knarste behoorlijk, maar niemand reageerde gelukkig.
Nadat hij het hek zo zacht als mogelijk achter zich had dichtgetrokken begon hij keihard te rennen alsof alles en iedereen hem op de hielen zat. Toen hij bij de bosrand kwam, was hij volledig buiten adem, maar voelde hij zich top! Hij zette de tas op de grond naast zijn voeten neer en keek omhoog naar de sterrenpracht aan de heldere hemel. Hij voelde zich vrij en het leek hem toe alsof maan en sterren dit feestje met hem vierden. Ze waren gewoonweg schitterend! Lang bleef hij echter niet dralen, want hij wilde zo snel mogelijk hier vandaan. Hij pakte zijn tas op van de grond en zette er flink de pas in. Nog maar een klein eindje en dan zou hij Karl ontmoeten.
Karl was al op tijd op de afgesproken plek aanwezig. Hij had niet het risico willen lopen dat de jongen op hem zou moeten wachten en was dus al ruim voor middernacht aangekomen. Eerst had hij eventjes in de auto gewacht, maar toen was hij in de richting van de weilanden gelopen. In het heldere licht van maan en sterren had hij precies de bewegingen van Rinze kunnen volgen. Ook het moment dat Rinze was blijven stilstaan had hij gadegeslagen. En nu … nu kwam de jongen op hem toegelopen. Ze vlogen elkaar in de armen en zoenden elkaar. Maar de jongen had duidelijk haast.

'Kom, laten we maken dat we wegkomen ik wil hier geen seconde langer blijven,' had hij gezegd en was bijna meteen doorgelopen.

Karl had gehuiverd. Het moest erg geweest zijn dus, zo concludeerde hij. Ze waren in de auto gestapt en meteen weggereden. Het was stil tussen hen geweest en Karl had het zo gelaten. Als de jongen wilde praten dan zou hij er zelf wel mee komen, zo stelde hij zich voor. De stilte had geduurd totdat Karl de deur van zijn flat achter hen beiden had dichtgetrokken. Toen waren de tranen gekomen en had de jongen minutenlang erbarmelijk gehuild. Karl had hem die ruimte gegeven, omdat hij het idee had dat zoiets alleen maar kon opluchten. Pas toen het snikken iets bedaarde was hij begonnen zijn vriend te troosten. Hij had hem stevig tegen zich aangetrokken en hem gestreeld.

'Wil je erover horen?' had Rinze hem met een door tranen gebroken stem gevraagd.

'Ja! Ik wil het horen,' had hij geantwoord en had een bijna woord-voor-woord verslag gekregen van dat wat er zich die middag en avond bij Rinze thuis had afgespeeld.

Bij tijd en wijle waren de rillingen hem over de rug gelopen. En het enige woord waarmee hij nadat Rinze uitgesproken was het relaas kon samenvatten was: gruwelijk.

"Verdomme!" vloekte hij nadat Rinze uitgepraat was. "Hoe kunnen ze zoiets doen!" Om daarna weer stil te vallen. "Ik heb totaal geen verstand van opvoeden of zo natuurlijk, maar ik kan op mijn klompen aanvoelen dat dit niet de manier is waarop je met een jongvolwassene omgaat. Ze maken je zo vreselijk klein!"

"Opvoeden kun je op verschillende manieren definiëren en wat dat betreft past deze strategie helemaal in hun straatje natuurlijk. Ze voeden jonge mensen niet op om in vrijheid te leven maar om voort te gaan op de weg zoals zij die zelf voorgehouden hebben gekregen. En dus is dat kleinhouden precies de bedoeling," beaamde Rinze. "Het discussieonderwerp zelf vermijden ze net zolang tot ze je compleet murw hebben gekregen. Ze vallen je aan op iets wat er eigenlijk helemaal niet toe doet maar waarop net zolang gehamerd wordt totdat je het maar opgeeft. En nu weet ik dus ook hoe het kon dat John er die donderdagavond zo vreselijk beroerd uit zag. Hij heeft een aantal avonden achter elkaar een dergelijke sessie voor z'n kiezen gekregen."

"En dan laten ze je dus geen andere keus dan je biezen te pakken en er vandoor te gaan."

"Inderdaad zo voel ik het ook. Ik weet alleen niet hoe het met mijn moeder zit. Ik maak me enorm veel zorgen om haar. Iets in wat ze vanmiddag zei maakte dat ik hoop kreeg dat het met haar goed zou komen, maar… die cryptische toespeling op tijd snap ik helemaal niet."

"Ik kan dat ook niet helemaal volgen, maar misschien heeft dat inderdaad tijd nodig Rinze en zal het eens zover komen dat we het snappen."

"Ik ben vreselijk moe Karl!"

Karl kon zich dit goed voorstellen en stelde voor dat ze zouden proberen om te gaan slapen en zo deden ze. Ze poetsten hun tanden in de badkamer en kropen in bed. Eventjes werd er nog wat gepraat, maar toen ging al snel het licht uit. Ze lagen dicht tegen elkaar aan, maar bij geen van beiden was iets van seksuele opwinding te bespeuren op dit moment. De gebeurtenissen van de afgelopen uren waren te heftig geweest.

"Zou ik misschien nog zo'n pil van je moeder mogen gebruiken?"

"Tuurlijk," zei Karl.

"Ik wil gewoon alles vergeten en heel diep in slaap vallen," zei Rinze, toen Karl hem de pil met een glas water overhandigde.

"Dat kan je goed doen jongen! Ik hoop dat de pil zijn uitwerking niet zal missen!"

En dat deed hij inderdaad niet. Binnen een kwartier was de jongen onder zeil en toen waagde ook Karl het zijn ogen te sluiten. Bij hem kwam de slaap echter niet! Hij was van binnen zo vreselijk kwaad dat hij er alleen maar hyperactief van werd. Steeds sneller begon zijn bloed te stromen - zo had hij het gevoel - en steeds kwader werd hij. Toen hij niet meer rustig kon blijven liggen, stapte hij uit bed. In de keuken schonk hij zich wat te drinken in en las bij het licht van de schemerlamp in de woonkamer een boek. Rustiger werd hij er echter niet van en na zo'n anderhalf uur wist hij dat ook zijn enige hoop gelegen was in de pil van zijn moeder. Hij slikte het in en toen hij zich naast de heerlijk sluimerende Rinze uitstrekte, voelde hij de loomheid in zijn ledematen zakken.
Tegen tienen de volgende ochtend slaagde Rinze er eindelijk in zijn ogen echt los te krijgen. Al zeker een half uur was hij zich aan de slaap aan het ontworstelen, maar tot nu toe was dat steeds niet echt gelukt. Telkens weer was hij opnieuw in slaap gesukkeld. Steeds kleine stukjes had hij geslapen tot het hem nu eindelijk wel lukte om twee ogen wijd open te sperren en open te houden. Wow, dat moet een flinke ruk geweest zijn, zo dacht hij bij zichzelf. De klok gaf 09:57 uur aan: een duidelijke bevestiging van zijn gedachten. Karl lag naast hem op zijn rug en met de mond ietsjes los stevig te ronken. Ongelofelijk, dat je met zo'n snurker naast je zo kan slapen, bedacht hij zich. Hij draaide zich op z'n zij en keek naar de gestalte van zijn vriend. De borst- en buik gingen heel langzaam op en neer op het ritme van zijn ademhaling.
Hij droeg geen T-shirt en Rinze merkte dat het bloot dat hij zag hem begon op te winden. In zijn short groeide iets lekkers en hij beet zich op zijn onderlip. Mmm, die jongen was echt heel lekker. Hij vroeg zich af of er zich bij Karl ook iets ontwikkelde en tilde heel voorzichtig het dekbed op. De short van Karl was goed gevuld, maar er was niet echt een harde erectie te ontdekken. Jammer! Rinze bleef rustig liggen en bleef kijken naar zijn vriend. Alleen dit al wond hem enorm op. Hij hoefde zijn handen niet eens naar hem uit te strekken. Alleen al het kijken naar hem bracht hem heel rare, ideeën in het hoofd. Hij gniffelde en besloot om dan toch maar uit bed te gaan als Karl niet van zins was zijn ogen te openen.
In de badkamer deed hij een plas en daarna begon hij in de keuken de ontbijtspullen bij elkaar te zoeken. Hij dekte de tafel met een tafelkleed dat hij vond en daarna plaatste hij bordjes en bestek op de tafel. Vervolgens maakten brood en beleg het geheel compleet. Het was inmiddels halfelf en nog steeds was er geen teken van leven in de slaapkamer. Rinze opende de balkondeuren in de woonkamer en merkte dat het buiten heerlijk warm was. Opnieuw een bijna zomerse dag dus en dat voor eind april. Oké, dan maar eerst douchen. Toen hij een half uur later bloot de slaapkamer binnenliep, lag Karl nog steeds te maffen. Hij lag niet meer op zijn rug, maar had zich omgedraaid op zijn zij. Toch een teken van leven dus. Rinze zocht in zijn tas naar kleren, maar kon het in het halfdonker van de slaapkamer maar moeilijk vinden.

"Moet ik je helpen?" klonk het slaperig.

"Héé, kijk eens wie er wakker is geworden."

"Ja, sorry hoor," verontschuldigde Karl zich. "Gisteren of beter gezegd vanmorgen heel vroeg heb ik ook maar een pil genomen en die dingen slaan je echt voor een aantal uren van de benen."

"Je had het nodig dus blijkbaar."

"Yep. Ik was echt hyperactief geworden en kreeg mezelf niet rustig meer. Maar… lekkertje… waarom kom je niet eens wat dichterbij…" Rinze lachte. "Ja, ik zie wel hoor hoe je daar in je blootje in je tas zit te rommelen, maar voor mij hoef je nog geen kleren uit te zoeken hoor. Liever heb ik dat je zoals je bent bij mij komt liggen."

"En wat is de stoute man dan van plan?' vroeg Rinze op plagerige toon, terwijl hij opstond.

"Mmm, dat zal je dan wel merken, schatje!"

Rinze liep tergend langzaam op het bed toe en Karl voelde dat hij kei en keihard werd. De jongen deed het bloed in zijn lijf zowat koken. Toen hij vlak bij het bed stond, zag Karl hoe de stijve pik van de knaap naar hem wees.

"Mmm, stouterdje toch! Waarom staat je piemeltje zo mooi rechtop?"

"Tja," zo zuchtte Rinze, "dat weet ik ook niet precies. Een of andere oerdrift of zo denk ik, want zo bijzonder ben je natuurlijk niet!"

Dat had hij dus niet moeten zeggen. Karl graaide met twee handen naar hem en wist hem beet te pakken, maar niet zonder dat hij daarbij uit het bed rolde. Hij had de jongen stevig beet en was niet van plan hem los te laten. Om en om rolden ze door de slaapkamer heen, totdat Karl er in slaagde zich bovenop Rinze vast te pinnen. Een arm om zijn rug en een arm om de billen van de jongen geslagen zorgde hij ervoor dat deze geen kant uit kon.

"Oh, zo gemeen!" sprak de jongen hijgend.

"Niets gemeen, schatje! Ik heb je waar ik je hebben wil!"

Hij drukte een kus op de mond van de jongen die deed alsof hij het niet wilde. Opnieuw drukte Karl zijn lippen op die van zijn vriendje. Dit keer deed hij het wat ruiger en begon hij meteen met zijn tong naar binnen te dringen. Hij hoorde Rinze hijgen en steunen en genoot zelf ook met volle teugen. Hij kon de hardheid van de jongen overduidelijk voelen en dat maakte dat ook hij zelf harder werd. Hun pikken lagen tegen elkaar aan en ineens voelde hij het…

"Laat me los," sprak Rinze gehaast, nadat hij de tongzoen verbroken had.

"Waarom?"

"Omdat ik het wil. Ik moet me…"

"Je moet niks, schatje! Dit is iets dat je moet leren en beter zo snel mogelijk!"

"Maar ik…"

"Ja… ik ben niet gek, Rinze. Ik heb heus wel gemerkt hoe je je zaad geloosd hebt maar dat is geen reden om ineens op te springen, naar de badkamer te rennen en je te verschonen!"

Hij zag de verwondering in de ogen van Rinze.

"Nee?"

"Nee!"

"Maar… dat is toch niet lekker zo."

"Ik vind het niet smerig hoor! En als jij dat wel vindt, dan is het tijd dat je leert dat klaarkomen iets is waar je van mag genieten. Niet alleen op het moment suprême, maar ook op dat heerlijk lome moment vlak daarna. Als je ineens druk gaat doen na het klaarkomen, dan doe je jezelf tekort vriend van me!"

"Dus ik moet gewoon blijven liggen zoals ik hier lig en het spul maar laten lopen en jou eronder smeren?"

"Ik heb geen enkel bezwaar daartegen, lieve jongen. Bovendien kun je geen kant uit als ik je beet blijf houden," liet hij op de eerste zin volgen met een gemene glimlach op het gezicht om meteen daarna de greep op de jongen los te laten en hem teder te omarmen. "Maar wat ik maar zeggen wil, dit is dus het grote verschil tussen soloseks en seks met z'n tweeën."

"Oké professor, leg het mij maar uit. Je student luistert met volle aandacht," grinnikte Rinze, waarna hij Karl op z'n mond zoende.

"Uitleg? Nu?"

"Jazeker! Had je er maar niet over moeten beginnen. Leg me uit wat het verschil is, of anders bijt ik je in je tong!"

Karl sloeg een hand voor zijn mond om te voorkomen dat Rinze de daad bij het woord zou voegen, maar kwam toen toch met de gewenste uitleg.

"Als je je aftrekt alleen dat is het vaak zo dat je toewerkt naar het hoogtepunt en daarna veeg je het zo snel mogelijk weer weg. Ik zelf deed dat in elk geval wel zo. Klaarkomen, schoonmaken en slapen. Tenminste als…"

"Ik begrijp het, Karl maar je hebt het verschil nog niet aangegeven."

"Je bent ook zo'n ongeduldig joch hè!" zei Karl en liet speels zijn hand petsend op de billen van Rinze terechtkomen.

"Hoort dit ook bij het verschil?"

"Oh ja, jongen! Dat verschil is zo vreselijk groot en veelzijdig, maar… alle gekheid op een stokje. Als je met z'n tweetjes bezig bent, blijf je dus in de regel rustig liggen ook na het klaarkomen. Het weglopen om je zelf snel te fatsoeneren is niet nodig. De ander mag gerust weten hoe lekker je klaargekomen bent. Het klaarkomen op zich is ook niet een hoogtepunt, maar vaak veel meer een punt om vanuit verder te gaan."

"Je bedoelt dat je meerdere keren…?" de vraagtekens waren groot op het gezicht van de jongen.

"Hoeft niet perse, maar het kan. Als we dat zouden willen, zouden we gerust meerdere keren kunnen klaarkomen? Ik tenminste wel. Jij?"

"Ik heb zoiets nog nooit geprobeerd," zei Rinze terwijl hij zijn hoofd tegen de borst van Karl vleide. "Thuis was het altijd in het stiekeme hè. Rukken en dan inderdaad zo snel mogelijk…"

"Dan moet je nog veel leren, lieverd van me. En van mij krijg je alle ruimte om te leren."

"Is seks belangrijk in een relatie?"

"Seks is sowieso belangrijk. Niet alleen in een relatie, maar ook de soloseks. Door seks leer je je eigen lichaam goed kennen. Eerst in je eentje en later in een relatie. Je leert taboes doorbreken zoals jij nu doet."

"Maar meerdere keren klaarkomen is dat dan niet zoiets als dat je er niet genoeg van kunt krijgen?"

"Misschien? Maar wat is daar mis mee?"

"Nou ja…, krijg je dan niet dat het een soort van gewoonte wordt… dat je elkaar alleen maar daarom wilt?"

"Ah, je bent bang dat de liefde eronder lijdt en dat het alleen maar lust wordt?"

"Weet niet of ik het zo zou uitdrukken, maar denk wel dat je me begrijpt inderdaad."

"Voor mij niet, schat. Want voor mij was die liefde voor jou er eerder dan het seksueel verlangen. En ik denk dat dat bij jou ook het geval is. Als je niet van me had gehouden, zou je nu niet zo helemaal in je blootje bij me liggen. Dan zou je veel langer afstand hebben gehouden. Dus ik heb zo het idee dat het wel goed zit bij ons beiden."

Strelend liet hij zijn handen over de heerlijk bollende billen van zijn vriendje gaan. Rinze kreunde zachtjes.

"En ook als ik bezwaren zou hebben van morele aard, dan zou ik het niet kunnen weerstaan, Karl. Je handen maken me gewoon knettergek, man!"

"Ik voel het, lieverdje, je begint al weer lekker te groeien." In een vloeiende beweging draaide Karl hen beiden om. "Ik ga je schoonmaken, lieverd."

"Huh wat?"

"Ik ga het spul dat jij gedropt hebt over jezelf en over mij van je heerlijke lichaam aflikken en waag het niet hier je veto over af te roepen!" Rinze keek hem enigszins verward aan. "SCHAT! EEN GRAPJE HOOR! Als je het niet wilt, of het niet lekker vindt, moet je het gewoon aangeven en dan stop ik meteen."

"Je verwart me soms, Karl! Maar ga je gang en als ik het niet lekker vind, dan trek ik je wel aan je haren!" Om meteen daarna zijn handen in de volle zwarte haardos te zetten.

"Ah, lekker," deed Karl gespeeld.

"Perverseling," verzuchtte Rinze om meteen daarna Karls haren los te laten.

Deze nam nu plaats tussen de benen van Rinze en streelde over diens onderbuik. Hij voelde de natte plek en bracht zijn tong ernaar toe. Heel langzaam begon hij rondjes te draaien. Het kreunen van Rinze nam toe.

"Lekker?"

"Je hoort mij niet klagen, toch?"

Karl ging verder en likte de natte plekken die hij kon vinden schoon. Het spul van de jongen smaakte hem prima. De pik was groot en groeide nog steeds. Hij verlangde ernaar meer van dat lekkere spul te krijgen en wilde gewoon kijken of de jongen ook dit zou toestaan. De eikel lag ontbloot voor hem en met zijn tong gleed hij erover heen. Rinze kreunde erg hevig ineens. Karl keek naar hem op en zag het genot dat duidelijk aanwezig was in die mooie, donkere ogen.

"Ga door schat!"

Karl ging door en likte met zijn tong langs de volle lengte van de schacht. De jongen had voor zijn bijna 17 jaren een echt mooi geval. Redelijk recht, mooi lang en lekker stevig. Karl verlangde naar meer en voelde zijn gaatje kriebelen, maar hij wist ook dat dat nog wel eventjes zou duren. De jongen moest eerst op heel veel andere fronten op zijn gemak gesteld worden, maar… de voortgang was er en daarover was Karl reuze tevreden. Rinze moest zich op zijn lippen bijten om zich goed te kunnen houden. Het genot zou in staat zijn hem compleet te overweldigen en er was iets dat hem leek tegen te houden. Op de een of andere manier wilde hij er niet volledig aan toegeven, maar… met dat Karl steeds intenser met hem speelde begon die terughoudendheid steeds meer af te nemen. Het gevoel zat hem niet alleen in zijn pik, maar in zijn hele lijf.
Zijn onderbuik was gloeiend warm en het leek alsof elektrische ontladingen langs zijn ruggengraat op en neer schoten. De controle over het gevoel begon hij te verliezen en hij wist dat hij het zou gaan verliezen en zou willen verliezen. Geheel opgaan in dat wat er op dit moment met hem gebeurde, dat was wat hij wilde. En dat gebeurde dus. Karl's mond hapte één van zijn van ballen naar binnen en zijn tong speelde een ongelooflijk heet spel met die ene bal. De bal schoot er weer uit en de andere kreeg een identieke behandeling. Enorm wat een gevoel! Toen ging die natte tong weer omhoog langs zijn stijve lid en werd zijn eikel volledig omsloten door lippen en tong. Hij kreunde keihard: een oerkreet waarvan hij nooit geweten had dat hij die in zich had.
Karl gniffelde en deed hetzelfde nog een keer. Opnieuw liet Rinze zich horen. Toen hij opkeek, zag hij dat zijn pik grotendeels verdween in de mond van Karl en toen kon hij zich niet meer inhouden en kwam voor de tweede keer die ochtend klaar. Karl voelde het zaad in zijn keel spuiten. Enorme stralen warm sperma schoten in zijn keel en slikte hij naar binnen. De jongen was als zachte was in zijn handen en verzette zich niet tegen de eruptie of tegen het feit dat zijn meest gevoelige lichaamsdeel ondubbelzinnig gevangen werd gehouden in de kaken van een volwassen kerel. Oh, het smaakte heerlijk en er leek geen eind aan te komen. De jongen kreunde achter elkaar door en gaf zich volledig.
Karl was enorm blij met deze overwinning. Eerst was er nog iets van weerwil geweest, toen Karl hem was begonnen te likken en te zuigen, maar steeds verder was die muur van het taboe afgebrokkeld en had Rinze zich overgegeven aan zijn liefkozingen. Oh ja, dacht Karl we zijn op de goede weg! De laatste restjes spoten in zijn keel en Karl slikte ook die weg. Hij liet de warme pik uit zijn mond glijden en likte zijn lippen af.

"Hmm," kreunde hij, "jochie wat ben jij lekker." De opmerking deed een gniffelend geluid aan Rinzes mond ontsnappen.

"Vind je dat echt lekker?"

"Ja man! Dat is heerlijk. Maar niet alleen het spul op zich. Veel meer het gevoel dat ik jou heerlijk heb kunnen verwennen. En het is één van de meest intieme dingen die je als mannen met elkaar kunt doen."

"Oh, ik dacht dat dat neuken zou zijn?"

"Ik zei ook 'één van de meest'. Klaarkomen in je partner vind ik het meest intieme dat er is. Of je dat doet door iemand te laten spuiten in je mond of in je kontje dat doet er voor mij niet toe. Maar… ik wil niet veel zeggen, dude maar ik heb ongelofelijke honger eigenlijk. Jij?"

"Ik al tijden, schat maar ja, jij moest zo nodig eerst seks…"

Karl pakte zijn vriendje stevig beet en kietelde hem net zo lang tot de jongen om genade smeekte. Karl verleende dat met graagte, maar wel onder een paar voorwaarden.

"Oké, maar alleen als we eerst mijn routine doorlopen."

"En wat houdt dat allemaal in dan?"

"Eerst mijn oefeningen, dan douchen en dan eten."

Rinze stemde toe. In de woonkamer was het lekker fris vanwege de openstaande balkondeuren en naakt begon Karl met zijn oefeningen. Rinze volgde hem en vond het op zich wel vreemd om zo naakt in de woonkamer dit te doen. Hij grinnikte regelmatig.

"Werken de oefeningen op je lachspieren?" wilde Karl weten.

"Niet zozeer de oefeningen als wel de manier waarop we ze doen. Spiernaakt, met de balkondeuren wijd open."

"Niemand kan ons zien jongen. Check dat later maar eens als je wilt."

Rinze nam zich voor om dat zeker te doen en volgde Karl toen in de zonnegroet. Daarna liepen ze naar de badkamer en douchten zich. Terwijl ze tegenover elkaar stonden, schoot het Rinze ineens te binnen dat Karl hem wel twee keer had laten klaarkomen, maar dat deze zelf nog niet een zaadlozing had gehad. Hij verontschuldigde zich, maar Karl wilde daarvan niets horen.

"Geen probleem schatje, dat doe je dan maar een andere keer."

"Maar… dat is toch niet fair tegenover jou?"

"Ik heb je geloof ik ook gezegd, dat het niet altijd gelijk op hoeft te gaan of niet?" Rinze haalde zijn schouders op, omdat hij het niet meer wist. "Nou, dan herhaal ik het nog een keer, lieverdje. Als ik jou een dienst bewijs," en hij zei het heel plechtig maar met een ondeugende twinkeling in zijn ogen, "houdt dat niet in dat jij daarna meteen ook mij zo'n dienst moet bewijzen. Het moet vooral spontaan blijven tussen ons, Rinze. Geen verplichtingen over en weer. Oké?"

"Oké, maar als ik het nu heel graag wil?"

"Dan heb je reuze pech, want ik verrek echt van de honger en wil toch echt eten!"

"Zie je wel dat het aan die pilletjes van je moeder ligt!"

"Ik heb het haar nog niet gevraagd, maar zal dat zeker doen."

Na het douchen droogden ze zich af en toen Karl het scheermes pakte, vroeg Rinze hem of hij het scheren niet een dag kon overslaan.

"Hoezo?"

"Nou," zo begon Rinze met zijn uitleg, "vrijdag toen ik je trof had je een leuk stoppelbaardje op je kin en wangen en gistermorgen was je ineens helemaal glad. Dat eerste vond ik eigenlijk veel leuker dus…"

"Klopt. Vrijdagochtend kwam ik erachter dat de scheergel op was en dus moest ik wel ongeschoren naar het werk toe. 's Middags heb ik toen nieuwe gekocht. Maar waarom vind je zo'n stoppelbaardje nou leuker?"

"Gewoon! Het staat je reuze goed die donkere haartjes op je licht getinte huid. Echt sexy!" Karl lachte luid.

"Oké ik sla een scheerbeurt over maar dan wil ik in de loop van de dag geen klagen horen dat ik prik of zo!"

Rinze kon zich niet voorstellen dat hij daar problemen mee zou krijgen en stemde toe. In de slaapkamer kleedden ze zich aan. Karl was snel in de kleren maar Rinze kwam er niet uit.

"Eigenlijk wil ik een korte broek aan, maar… die heb ik dus niet en één van jou lenen heeft geen zin. Die zou me veel te groot zijn."

"Dan maken we er eentje!" stelde Karl voor.

"Oké, kun jij zoiets dan?" vroeg Rinze met duidelijke twijfel in zijn stem en op zijn gezicht.

"Ik kan alles, makker. Trek maar een lange broek aan en ik laat je het zien." Rinze koos één van zijn broeken uit en showde hem aan Karl. "Oké. Kijk met een krijtstreepje ga ik nu aangeven hoe kort je je broek hebben wilt." Plagerig zette hij het streepje heel hoog.

"NEE MAN! Niet zo hoog!"

"Grapje jongen! Zeg maar waar je hem wilt hebben. Driekwart dan?" Rinze keek toe wat Karl bedoelde en wist het zo net nog niet. "Zelf vind ik dat niets!" gaf Karl zijn mening. "Heb altijd het idee dat mensen die hun korte broek zo lang dragen niet goed weten wat ze willen. Zo heel kort hoeft voor mij ook niet hoor, maar driekwart vind ik net weer te lang."

"Hoe draag jij het dan, laat het me eens zien." Karl stond op en showde zijn bermuda die net op z'n knieën kwamen. "Doe maar net zoals jij het hebt," besloot Rinze.

"Goede keus, jongen. Je mag best die mooie knieën en benen van je laten zien."

Karl zette een krijtstreepje en sommeerde de jongen dat hij zijn broek moest uittrekken. In de woonkamer pakte Karl een schaar en spreidde de broek uit op de salontafel omdat de grote tafel gedekt was voor het ontbijt. Vaardig zette Karl de schaar eerst in de ene en toen in de andere pijp. Nadat hij gecontroleerd had dat ze even lang waren, overhandigde hij Rinze zijn korte broek. Hij vond het resultaat prachtig, trok de broek aan en showde zijn benen. Karl vond het een prachtig gezicht en liet dat merken door luid te fluiten.
Rinze trok zijn rode All Stars aan en ineens viel het Karl op dat de jongen geen sokken droeg. Hij vroeg hem ernaar en kreeg als antwoord dat Rinze inderdaad bijna nooit sokken droeg. Volgens hem werden zijn voeten van sokken veel te warm en dus zweterig. Karl gaf aan dat ze op dat punt dus wel heel erg verschilden. Hij zelf droeg altijd sokken, omdat zijn voeten juist niet snel warm wilden worden. De jongens lieten zich een stevig ontbijt goed smaken. Rinze verslond de meeste boterhammen net als gisterochtend, maar dit keer had Karl ook heel wat voedingsstoffen nodig zo bleek.
Tijdens de afwas vroeg Karl Rinze wat diens plannen voor de rest van de dag waren. De jongen had eigenlijk geen idee. Hij was niet echt gewend, zo vertelde hij om op zondag iets bijzonders te doen. De zondag was de rustdag en dat werd er bij hem thuis dan ook altijd van gemaakt: een dag waarop je eigenlijk niets mocht. Ja… twee keer naar de kerk dat moest zelfs, maar voor de rest was het altijd super saai. Rinze bracht de dag meestal door met zijn neus in het een of andere boek.
Hoewel Karl dat op zich een prima vrijetijdsbesteding vond was hij van mening dat de rustdag ook anders ingericht kon worden en zeker met zulk mooi weer als het vandaag was. En dus nam hij Rinze mee op een uitje. Ze reden naar het waterrijke gebied ten noordoosten van Zwolle en via Hasselt en Zwartsluis kwamen ze in Giethoorn. Daar was het enorm druk. Zowel op het water als op de weg. Stapvoets reden ze door het dorp in de richting van Steenwijk. Vanaf daar gingen ze op weg naar de Drentse brinkdorpen Frederiksoord en Vledder. Om vervolgens de weg in te slaan door de Friese Wouden naar Appelscha. Het laatstgenoemde stuk Nederland kende Rinze helemaal niet en hij keek met oprechte verwondering zijn ogen uit. Karl liet regelmatig zijn ogen dwalen over zijn passagier en genoot van de verrukking die duidelijk op het gezicht van de jongen af te lezen was.
In Appelscha zelf betrok zijn gezicht een beetje. Het geluid van een schreeuwerige kermis klonk overal boven uit. Karl verzekerde hem dat straks heel snel de rust weer terug zou keren. Achter Hotel Appelscha - een heel toepasselijke naam natuurlijk - vonden ze een parkeerplekje en daarna liepen ze in de richting van het lawaai. Rinze gaf aan dat hij eigenlijk nog nooit op een kermis was geweest, mocht niet van zijn ouders, maar dat hij ook helemaal geen behoefte daaraan had. Karl kon niet anders dan instemmen hiermee. Ze liepen om het kermisterrein heen en kozen een pad dat het bos inleidde. Al snel was het keiharde lawaai van de kermis verdwenen. Het leek alsof de bomen het geluid compleet filterden. Het bospad veranderde in een soort van natuurlijke trap die een heuvel op leidde.
Rinze kon het niet nalaten om te tellen hoeveel treden de trap had. Boven aangekomen, was hij echter de tel kwijt en nam zich voor om op de terugweg opnieuw te tellen. Onderaan de brandtoren die boven op de heuvel stond, zat een mannetje op een tuinstoeltje. Karl betaalde hem 2 Euro en ze beklommen voorzichtig - Rinze voorop - de steile trappen van de toren. Hijgend stonden ze even later boven op het platform. Het uitzicht was magnifiek en Rinze gedroeg zich als een jonge hond, zo vond Karl, die van ene naar de andere kant rende om maar alles te kunnen zien.

"Waar staat onze auto?" vroeg hij. Karl glimlachte om de vraag want hij vond het een prachtige opmerking. Toen Rinze op een antwoord moest wachten, drong hij aan. "Nou? Of weet je het niet?"

"Tuurlijk weet ik het wel!"

"Nou dan! Zeg het dan! Waarom sta je zo te glimlachen man?"

"Om jouw vraag, Rinze."

"Lach je me uit? Vind je het stom dat ik zoiets vraag?"

"Nee, echt niet." Hij stapte op de jongen toe en legde een arm om zijn schouder en nam hem mee naar de balustrade. "Daar, achter het hotel dat je kunt herkennen aan het rode dak, daar staat onze auto." Karl wees in de bedoelde richting en Rinze probeerde de auto te ontdekken, maar de afstand was te groot. "Uitlachen doe ik je nooit, Rinze. Hoor je me!"

"Sorry, maar waarom glimlachte je dan?'

"Omdat je zo mooi zei 'onze auto' en dat deed me zo ontzettend goed!" Hij trok de jongen tegen zich aan en kuste hem op zijn mond."

"Dat is toch niet stom hè dat ik zoiets zeg?"

"Absoluut niet lieverd. Het geeft alleen maar aan dat jij en ik bij elkaar horen en dus heb je helemaal gelijk, en is het ook jouw auto."

Ze knuffelden nog wat samen daar boven op de brandtoren om daarna de afdaling te beginnen. Vanaf de heuvel gingen ze via de andere zijde naar beneden. Rinze telde 40 treden. Onderaan de heuvel staken ze bij een restaurant de weg over en liepen ze via een drukbezochte fritestent, over een parkeerterrein opnieuw het bos in.

"Waar gaan we heen?" wilde Rinze weten.

"Ik ga eens kijken hoe sportief jij bent," stelde Karl. Rinze zag het bord van de midgetgolfbaan Friesland en begon hard te lachen. "Wat lach jij nou?"

"Denk je van mij te kunnen winnen?"

"Zeker wel, jochie! Ik speel dit spel al jaren en het is tijden geleden dat ik van iemand heb verloren."

"Wedden?"

"Mag jij wel wedden?" Meteen voelde Karl dat het een stomme opmerking was om op dit moment van volledige vrijheid de jongen te herinneren aan de beperkingen die zijn thuissituatie hem altijd hadden opgelegd. "Ik…"

"Je durft niet hè! Ik wil met je wedden om een geheime inzet, dan blijft het lekker spannend, dat ik van je kan winnen!"

En meteen stak hij een hand uit. Waar Karl zich zorgen had gemaakt om het welzijn van de jongen was deze er meteen om heen gehuppeld en dat was een goed teken. Het gaf aan dat hij enorme veerkracht had. Karl nam de uitgestoken hand ter bezegeling aan en schudde deze flink. De baan lag op een open plek in het bos en grotendeels in de zon. Het was warm, maar bloedfanatiek begonnen ze beiden met het spel. Om en om moesten ze als eerste spelen om de concurrentie niet te bederven. De eerste twee banen nam Rinze meteen een voorsprong door het balletje er in één slag in te slaan. Karl had op de eerste baan twee en op de derde zelfs drie nodig. Maar in het vervolg trok dat weer aardig bij.
Toen ze een dik half uur later alle 18 banen gespeeld hadden, gingen ze in de schaduw op een bankje onder een boom zitten om de score op te tellen. Rinze telde en kwam tot een opmerkelijk resultaat: gelijkspel. Karl eiste een hertelling, die hijzelf uitvoerde, maar kon niet anders concluderen dan dat Rinze gelijk had. Het was en bleef een gelijkspel. Beiden hadden ze 43 punten behaald.

"Waar heb jij midgetgolf leren spelen?" vroeg Karl. "Want dit was niet je eerste partijtje!"

"Elk jaar gaan we op vakantie naar een huisje in Ede en daar vlakbij is dus een midgetgolfbaan. Zowat elke dag spelen we een spelletje. De afgelopen zomer slaagde ik er voor het eerst in om mijn vader te verslaan en dat stond hem helemaal niet aan eigenlijk."

"Heeft dat te maken met de algehele omslag in jullie verhouding?" Opnieuw had Karl het puntje van zijn tong wel willen afbijten maar af en toe, zo bleek, had hij zichzelf niet onder controle en wilde hij gewoon te graag alles over zijn vriendje weten. "Als je nu niet wilt antwoorden," zo probeerde hij het nog te redden, "moet je het niet doen hoor!"

"Het maakt niet uit, Karl. Op dit moment laat ik me door hem niet meer raken. Wat ik met jou beleef allemaal maakt me reuze sterk, zo lijkt het en dus kan ik er vrijuit over praten. Ja… als ik erover nadenk heeft die omslag zich toen pas goed doorgezet. Daarvoor was ik nog steeds vrij gezeglijk maar vanaf dat moment zocht ik steeds vaker het conflict op. Het is denk ik iets van een zelfbewustwordingsproces geweest. Ben altijd al erg op mezelf geweest en heb je ook al wel verteld dat ik me lang niet altijd alles liet gezeggen.
Als ik echt iets wilde, zoals bijvoorbeeld het contact met andere jongens en meiden dan die van onze kerk, dan deed ik dat ook! Maar toen mijn vader vorig jaar zomer zijn eerste partijtje verloor van me was hij enorm pissig. De hele dag was hij chagrijnig en mijn moeder en ik meden hem als de pest. Beter hem uit de weg te blijven dan steeds een grauw of snauw krijgen, zo dachten we. De dagen daarna werd het er voor hem niet beter op, want ik bleef winnen. Mijn moeder stelde me zelfs nog een keer voor dat ik hem een keertje zou laten winnen, maar… dat ging er bij mij niet in. Ik vond het gewoonweg prachtig om hem op zijn nummer te kunnen zetten. Ik had er enorm veel voldoening in om hem te laten zien wat ik kon. Uiteindelijk verloor ik die week nog wel een paar keer, maar die eerste zeges op hem smaakten zoet als honing."

"En dat had effect op jullie verdere verhouding dus."

"Yep. Ik wist nu dat ik hem kon hebben op het gebied van midgetgolf en voelde gewoon dat ik dat ook op andere terreinen moest kunnen of in elk geval, ik wilde het proberen! Ik daagde hem regelmatig uit tot discussies en deed soms bewust moeilijk om mezelf te kunnen bewijzen. Natuurlijk ga je dan ook wel eens op je bek, maar het was voor mij een soort van bevrijdingsoorlog, snap je?"

"Ja, ik snap het heel goed, Rinze. Je had behoefte aan die eigen vrijheid, geroken dat je die zelf kon bewerkstelligen en wilde meer."

"Ja. Nu ik er zo over nadenk, bedenk ik me dat het misschien toen toch wel bewust geweest van me was om te zeggen dat ik homo ben."

"Misschien wel en anders is het je onbewuste geweest die je ertoe gedreven heeft."

"Ja. Misschien is dat het, want echt ik had me altijd heilig voorgenomen om het nooit te zeggen tegen mijn ouders. Niet eerder dan dat ik helemaal onafhankelijk van hen zou zijn. En toen… toen kwam het er toch ineens uit."

"Spijt van nu?" Rinze verkocht hem een por met zijn elleboog.

"Ben je gek, man! Wat ik vanaf vrijdag allemaal met jou heb meegemaakt is het meer dan waard. Jij bent degene geweest die me bevestigd heeft in wat ik voelde, in wat ik ben en daar ben ik reuze blij mee. Dank je, Karl!"

"Kom jongen. Je hoeft mij daarvoor niet te bedanken!"

"Jouw mening! Maar de mijne is dat ik dat wel moet doen. Jij hebt naar me willen luisteren, nee beter gezegd, je hebt me er toe gebracht dat ik zou praten. Duizenden anderen zouden me daar hebben laten zitten zoals ik daar zat in dat bushokje, maar jij niet! Jij moest me zo nodig aan het praten krijgen en van het een kwam het ander en daar ben ik je eeuwig dankbaar voor." Hij drukte een kus op Karls lippen om zijn woorden te bevestigen.

"Je maakt me aan het blozen, lieverd."

"Je stelt je aan, schatje en bovendien kan ik daar met die getinte huid van je en die stoppels helemaal niets van zien."

"En je had nog wel beloofd dat je niet over die stoppels zou klagen!"

"Doe ik ook niet! Jij begint erover!"

"Maar wat doen we nu? Niemand heeft gewonnen! Gooien we beiden de handdoek in de ring en houden we het op een gelijkspel of durf je nog een keer een weddenschap aan te gaan?"

"Kom maar op, gast," zei Rinze terwijl hij strijdlustig opsprong en naar de kassa liep.



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, december 2018 (herziene versie)
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 152
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 184 keer
Bericht Re: VRIJGEVOCHTEN door Lucky Eye » zondag 06 januari 2019 16:41

Hoofdstuk 7

Het tweede rondje duurde veel langer dan de eerste, omdat het aanmerkelijk drukker was geworden. Al meteen bij de eerste baan viel dat op. Rinze en Karl stelden zich op achter een groepje van vier jonge mannen, terwijl er nog een familie bestaande uit vader, moeder en twee dochters bezig was. Terwijl ze stonden te wachten, zag Karl dat Rinze de jongemannen - allen met ontbloot bovenlijf vanwege het mooie weer - aandachtig opnam.

Hij glimlachte, boog zich voorover naar het oor van zijn vriendje en fluisterde: "Lekker hè! Halfnaakte jongens!" Rinze kreeg meteen een knalrood hoofd en verontschuldigde zich. "Niet doen, jongen," sprak Karl nog steeds op fluistertoon, "dat is helemaal nergens voor nodig. Ik weet nu alleen hoe ik je aandacht terug kan krijgen," en meteen trok ook hij zijn T-shirt uit.

Rinze bezwoer hem dat dat absoluut niet de bedoeling was, maar Karl stelde voor dat Rinze ook zijn bovenlijf aan het zonlicht bloot zou stellen om wat kleur te krijgen. Lang nadenken hoefde de jongen niet en ook zijn T-shirt verdween in de rugzak van Karl. Terwijl ze stonden te wachten, spoot Karl hem wat zonnebrandcrème in de handen zodat hij zijn borst, buik, armen en benen goed kon inwrijven. Rinzes rugpartij nam hij voor zijn rekening om even daarna Rinze zijn eigen rug te laten insmeren. Toen ze dan eindelijk aan de beurt waren, deden ze opnieuw niet voor elkaar onder en noteerden ze bij de eerste baan beiden een 2.
Steeds moeten wachten, vonden ze echter gigantisch vervelend en daarom besloten ze maar om die banen op te zoeken die vrij waren. Het vergde enige organisatie, maar uiteindelijk slaagden ze erin om alle banen te spelen zonder echt lang te hoeven wachten. Met iets te drinken gingen ze op het terras zitten en Rinze begon te tellen. Al snel bleek hem dat hij dit keer moest onderdoen voor Karl. Karl had het parcours afgelegd met opnieuw een totaal van 43 punten en hijzelf had 2 punten meer nodig gehad. Quasi boos gooide hij de scorekaart met het potlood op het tafeltje neer.

"Verloren van je grote broer?" vroeg een man die naast hen zat.

"Hij is mijn grote broer niet, hoor," lichtte Rinze toe, "hij is mijn vriend."

Karl smolt zowat bij die woorden. Het voelde zo ontzettend goed dit uit de mond van Rinze te horen, net als eerder die middag het 'onze auto'.

"Ah, er is dus liefde in het spel?"

"Zeker wel," zei de jongen en Karl genoot van de openheid waarmee die liefde uitgesproken werd.

"Dan is het perfect toch en moet je je niet door je verlies laten neerdrukken."

"Ik ben ook niet echt boos hoor, maar het is meer een toneelspelletje dat ik opvoerde."

"Ah, je probeerde een reactie uit te lokken."

"U begrijpt het."

"Sorry, maar ik moet gaan. Mijn vriend wenkt en die kan ik beter niet laten wachten. Hij heeft nogal een kort lontje, weet je! Succes verder jullie beiden en als ik het zo inschat, dan gaan jullie een prachtige tijd tegemoet."

Voordat ze konden reageren was hij verdwenen in de richting van zijn vriend die inderdaad behoorlijk chagrijnig keek.

"Een goed voornemen misschien om nooit zo te worden?" vroeg Karl.

"Helemaal mee eens makker! Laten we elkaar alsjeblieft een beetje vrij laten en niet zo op elkaar reageren dat als de ene kikt de ander meteen reageert."

Ze gaven elkaar een hand en lachten naar elkaar. Toen de glazen leeggedronken waren, stelde Karl voor om iets te eten te gaan opzoeken.

"Volgens mij heb ik een pannenkoekenrestaurant gezien," sprong Rinze op dit voorstel in.

"Krijg jij dan nooit genoeg van pannenkoeken?" Rinze deed even of hij de vraag serieus aan het overdenken was, maar reageerde al snel.

"Eigenlijk niet! Pannenkoeken zijn, mits goed gebakken, ontzettend lekker en zoals jij ze maakt, mag je mij midden in de nacht er wel voor wakker maken!"

"Hmm," bromde Karl, "ik kijk wel uit. Je moet geen slapende jonge honden," zo verhaspelde hij expres het spreekwoord, "wakker maken." Rinze lachte luid.

"Bang dat die 'jonge slapende hond' dan midden in de nacht seks met je wil en jij dat op jouw leeftijd niet meer aankan?" Rinze zag de blik in Karls ogen en zette het op een lopen. Karl stoof hem achterna. In no time waren ze boven op de heuvel, maar wel beiden geheel buiten adem. "Stop Karl! Deze jonge hond kan eventjes niet meer! Spaar me!"

"Neem je alles terug wat je gezegd hebt?" sprak Karl tussen het hijgen door.

"Ja baas," reageerde Karl.

"Zo mag ik dat graag horen, dat je eindelijk je plek weet."

Hij sloeg zijn arm om de schouder van Rinze en zo liepen ze de trap af naar beneden waarbij Rinze zijn voornemen om de treden opnieuw te tellen helemaal vergat. Bij het restaurant aangekomen namen ze plaats op het terras. De drukte van de kermis was afgelopen. Het was inmiddels na zessen en waarschijnlijk was zes uur de sluitingstijd. De pannenkoeken smaakten goed, hoewel Rinze aangaf dat Karl ze toch beter bakte. Deze deed dat af met de opmerking dat de jongen niet al te slijmerig moest worden. Natuurlijk werd dat op zo'n manier gezegd dat Rinze wist dat Karl hem de gek aanstak.
Op de terugweg naar huis koos Karl ervoor om niet opnieuw de binnendoor route te nemen. Via een bosrijke omgeving kwamen ze uit aan de Drentse Hoofdvaart die ze volgden tot bij de Pijlerbrug. Daar reden ze de snelweg op. Al snel stonden ze in een file. Het mooie weer had er waarschijnlijk voor gezorgd dat heel veel mensen eropuit getrokken waren en dat nu iedereen weer naar huis wilde. Onderweg werd er niet veel gepraat. Beiden genoten ze nog na van de afgelopen middag en dat was goed.
Thuisgekomen na een rit van bijna 2 uur gaf Rinze aan dat hij eigenlijk wel meteen even onder de douche wilde om dat plakkerige gevoel kwijt te raken. Karl liep meteen door naar de keuken om een pot thee te zetten. Een 20 minuten later zaten ze naast elkaar op de bank. Rinze gekleed in T-shirt en short om zo het bed in te duiken en Karl nog in de kleren. Karl streelde over het linker bovenbeen van Rinze en maakte er een opmerking over dat de jongen al mooi bijgekleurd was en dat was inderdaad ook heel goed te zien. Rinze pakte Karls strelende hand beet, bracht deze naar zijn mond en drukte er een kusje op.

"Ik hou van je, Karl!"

"Ik ook van jou, Rinze en ik heb het een geweldige dag gevonden zo met jou."

"Ik ook. Ik heb me echt gigantisch vrij gevoeld en het heerlijk gevonden om zo lekker met jou op te kunnen trekken."

"Maar…" vroeg Karl omdat hij in de stem iets hoorde en op het gezicht van de jongen iets las dat leek op een tegenspraak met wat hij had gezegd. "Ik ben bang voor morgen. Ik ben bang dat er dan dingen helemaal verkeerd gaan lopen en dat mijn vrijheid dan weer voorbij zal zijn."

Karl trok hem tegen zich aan en knuffelde hem en dat niet om zijn angst te bagatelliseren, maar om hem aan te geven dat hij dat precies zo voelde. Voor alle duidelijkheid bracht hij het ook onder woorden.

"Ik heb precies datzelfde gevoel, jongen en daarom denk ik dat het goed is dat we dat onder ogen zien. We moeten geen verstoppertje spelen met de angsten die we hebben, maar ze van alle kanten bekijken zodat we tegengas kunnen bieden."

"Maar juist dat kan natuurlijk ook je angst groter maken."

"Ja en juist daarom is het goed om erover te praten. Dan kunnen we samen bekijken wat reëel is en wat niet. Als onze fantasie met ons op de loop gaat, dan kunnen we die een halt toeroepen. Blijven we de gedachten alleen maar in ons hoofd houden dan is dat een stuk moeilijker."

"Je bent wijs, Karl."

"Hallo! Ik praat alleen maar naar mijn gevoel hoor. Ik heb met dit soort dingen weinig tot geen ervaring, maar voor mij voelt deze manier van doen goed wat niet betekent dat het voor jou ook zo moet zijn."

"Ik weet alleen dat het waar is dat als je alleen maar in je hoofd blijft zitten je dingen te groot maakt en er allerlei irreële gedachten opdoemen. Daarom is het inderdaad beter om er samen over te praten."

Een klein poosje bleef het stil en nadat ze beiden hun mok leeg hadden gedronken, schonk Karl nog eens vol.

"Wat is het ergste dat morgen kan gebeuren?" opende Karl de sessie.

"Dat ik vòòr het tentamen door mijn vader mee naar huis wordt genomen. Dat hij me dus op school als het ware opwacht en ik mijn tentamen niet kan maken."

"En dan?"

"Dat hij er thuis voor zorgt dat ik geen contact meer met jou kan opnemen."

"Gelet op zijn opvliegendheid waarover je eerder vertelde, denk je dat hij ook in staat zou zijn je iets aan te doen?"

"Bedoel je, me slaan?"

"Ja en dan niet zomaar slaan maar je een flink pak slaag verkopen?" Rinze moest hier even over nadenken.

"Als ik me iets laat ontvallen dat hem niet aanstaat, dan is de kans groot dat ik een klap voor m'n kop krijg of iets dergelijks, maar ik denk niet dat m'n moeder het zou toestaan dat hij me echt iets aandoet. Ze sprong zaterdagmiddag ook al tussen ons toen het uit de hand dreigde te lopen, dus…"

"Maar het lijkt me dus in elk geval heel verstandig dat wat er ook gebeurt, je alles over je kant laat gaan."

"Maar…"

"Laat me eventjes uitpraten alsjeblieft," zei Karl met klem de jongen onderbrekend. "Ik bedoel niet dat je het eens moet zijn met wat er gebeurt. Natuurlijk niet! Maar om te voorkomen dat je vader je iets aan wil doen en je moeder niet in staat blijkt te zijn voor je in de bres te springen, lijkt het mij verstandig om alles wat er gebeurt rustig te aanvaarden. Laat het komen zoals het komt. Je weet dat ik je uiteindelijk kom halen en je mee zal nemen."

"Terug naar hier en dan maar weer afwachten wat er gebeurt?"

"Terug naar hier heeft dan geen zin. We moeten dan echt andere maatregelen nemen. Daarom zal ik morgenvroeg ook meteen contact zoeken met mijn broer Matthieu. Hij is advocaat en kan voor ons uitzoeken wat je rechten zijn. Ik heb daar absoluut geen verstand van en tot die tijd dat hij alles heeft uitgezocht zoeken we een veilige plek ergens ver van hier op!"

"Je meent dit echt!"

"Twijfel je aan mij?"

"Nee!" antwoordde Rinze meteen. "Ik twijfel niet aan jou. Absoluut niet, maar je haalt je wel heel wat trammelant op de hals als dit allemaal echt fout gaat."

"Trammelant of niet, ik heb je gezegd dat ik je zou helpen en deins niet terug voor wat gedoe!"

"Als we iets illegaals doen blijft het niet bij wat gedoe, Karl! Dan kan er echt rotzooi van komen en…"

"Kijk me aan!" sprak Karl op besliste toon en pakte tegelijkertijd beide handen van zijn vriend stevig beet. "Wat er ook gebeurt, ik ben er voor jou en zal je uit die verdomde onvrijheid die jouw leven tot nu toe heeft beheerst bevrijden! Wat er ook van mag komen!"

"Heb ik je al eens gezegd dat ik je een geweldige kanjer vind?"

"Geloof het niet," zei Karl op plagerige toon, "maar je mag het gerust nog eens zeggen hoor. Maar je maakt er een grapje van jongeheer en ik meen het in alle ernst. Wat er ook gaat gebeuren, ik zal er zijn voor jou."

"Maar wat als mijn vader me nou thuis opsluit?"

"We moeten ons voorbereiden jongen en dat doen we nu al door samen te brainstormen. Als je vader je opsluit, kun je niet uit huis en dus moeten we er iets op vinden dat je dat wel kunt. Hoe zou hij je kunnen beletten uit huis te komen?"

"Slaapkamerdeur op slot."

"Dan zou je door het raam naar buiten kunnen en via de regenpijp of zo naar beneden."

"Mijn vader is handig en zou ervoor kunnen zorgen dat het raam maar een heel klein eindje open kan."

"Dan haal ik nu een paar schroevendraaiers voor je." Karl sprong op en liep weg. Heel snel was hij weer terug met vier schroevendraaiers. "Één van deze moet passen op wat voor schroeven je vader ook gebruikt zou hebben voor die belemmering." Karl ging weer zitten. "En dan als je er eenmaal uit bent, zullen we weg moeten. Als we teruggaan naar mijn huis, dan wordt de kans met de dag groter dat ze er op een gegeven moment achter komen waar je bent."

"Waar wil je dan heen?"

"Ik wil je naar een echt veilige plek brengen tot de tijd dat Matthieu voor je heeft uitgezocht hoe wij samen kunnen doen wat we willen."

"Waar wil je heengaan?"

"Beter dat je het niet weet, jongen. Als je iets niet weet, kun je het je ook niet laten ontvallen."

"Je bent wel verrekte voorzichtig, Karl!"

"Yep!" En Karl ging verder. "Heb je een identiteitskaart bij je?"

"Ja, in mijn rugzak."

"Ik denk dat het verstandig is om die hier te laten. Mocht je vader je echt willen opsluiten dan zal hij je die ook afpakken, neem ik aan en dan hebben we een probleem."

"Maar wat als hij ernaar vraagt. Hij weet dat ik er een heb."

Even was het stil maar toen sprong Karl opnieuw in de benen en sommeerde Rinze de identiteitskaart op te halen. Toen de jongen terugkwam met de kaart liepen ze samen naar de computerkamer. Daar maakte Karl een kopie van de kaart en zorgde ervoor door het A4'tje flink te verfrommelen dat het leek alsof het blaadje papier al tijden in Rinze's rugzak had gezeten.

"En nu?" vroeg de jongen toen Karl hem het blad aanreikte.

"Nu verzin je maar iets. Zeg bijvoorbeeld dat je vader nooit gewild heeft dat jij het origineel bij je had, omdat hij je onverantwoordelijk vond en dat je altijd die kopie bij je hebt gehad. Soms moet je even bluffen!"

"Oké. En dan maar hopen dat het lukt."

"Ja, soms kun je je met goed gespeelde bluf ergens wel uitredden."

"De telefoon is natuurlijk ook een probleem," merkte Rinze op. "Die zal hij zeker afpakken zodat ik niet opnieuw contact met jou kan opnemen."

"Daar heb je een punt! Die moeten we dus ook gaan vervangen. Haal in elk geval mijn nummer en dat van John alvast uit je telefoonboek."

"Ja, aan dat nummer van John had ik nog niet eens gedacht."

"Ik wel! Vind het nog steeds enorm vreemd dat jullie dominee zolang daar over doorzeikte! Alsof ze hem nog steeds op de een of andere manier willen zien te benaderen!"

"Bij ons zijn ze vasthoudend, Karl. Ze willen het liefst alle schaapjes veilig onder hun hoede houden en zelfs afvallige schaapjes zijn te redden, in hun visie."

"Maar hoe zorg je ervoor dat je vader dat tweede toestel niet inpikt?"

Opnieuw viel er een stilte. Dit keer langer dan de eerste keer. Het probleem was dan ook duidelijk moeilijker zo bleek.

"Ik moet er denk ik gewoon voor zorgen dat ik als ik thuis gebracht wordt, eventjes helemaal alleen ben op mijn slaapkamer, dan kan ik hem wel ergens verstoppen."

"Maar dat zou je ook met je eigen telefoon dan kunnen doen!"

"Nee slimmerd! M'n pa weet toch dat ik een telefoon heb en dat ik die altijd bij me draag!"

"Opnieuw een punt voor jou, schat!" Karl boog zich naar zijn vriendje toe en kuste hem. "Nog meer dingen?"

"Misschien is het goed om een tweede ontmoetingsplek af te spreken. Kan ik niet op de eerste komen, dan op een later tijdstip op het nieuwe."

"Heel goed! Heb je een voorstel?" Rinze stelde voor om het station van Heino te nemen. Wel een eindje van zijn huis, maar wel gemakkelijk te vinden. En bovendien kon je vanaf daar via verschillende kanten het dorp weer verlaten. "Nog meer?"

"Kleren!"

"Kleren?"

"Ja, want stel je voor dat mijn vader me wil opsluiten, dan kan ik me niet voorstellen dat ik met de inhoud van mijn kast op m'n rug het huis zal verlaten."

"Dat regelen we morgen dan ook meteen. Gaan we shoppen jij en ik."

"Lijkt me leuk, man!"

"Mij ook en dan kopen we ook meteen een zwembroek voor je."

"Ah, een lekker sexy ding?"

"Je mag zelf je keuze bepalen, jongen, dat laat ik helemaal aan jou over."

"Echt niet, makker! Ik wil wel weten hoe je vindt dat diverse modellen me staan en waag het niet om alles leuk te vinden!"

Hij kuste Karl op zijn mond en begon hem te tongen. De hete kus duurde lang, enorm lang. Toen Rinze hem verbrak, hapten ze beiden naar adem.

"Nog meer dingen om te regelen?"

"Niet dat ik zo snel kan bedenken. We hebben mijn id-kaart veilig gesteld, iets voor de ontsnapping geregeld, iets voor de communicatie en iets om aan te trekken. Denk dat we het meest belangrijke wel hebben." Karl kon daar alleen meer in mee gaan.

"Blij dat we het onder woorden hebben gebracht?" wilde Karl weten.

"Ja, echt wel! Je zienswijze was helemaal goed, jongen, bedankt."

"Je hoeft mij niet te bedanken, schat. Ik doe het graag voor je."

"Maar," zo begon Rinze, "stel dat het allemaal lukt, alles gaat goed, alles wordt juridisch en zo ook goed geregeld, maar mijn ouders betalen geen cent voor mij, wat dan?"

"Zeg maatje van me," begon Karl terwijl hij Rinze dicht tegen zich aantrok, "ik verdien voldoende om jou te kunnen onderhouden hoor!"

"Maar…?" en hij stopte.

"Praat door, jongen. Laat me weten wat je denkt allemaal."

"Stel ik wil gaan studeren. Wat dan?"

"Dan ga je studeren, jongen! Wat wil je gaan doen?"

"Eigenlijk wilde ik huisarts worden."

"Formuleer het opnieuw, schat!"

"Ik wil huisarts worden," zei hij met een van geluk stralend gezicht, "en wat er ook gebeurt mijn vriend gaat ervoor zorgen dat het allemaal goed komt."

Hij nestelde zich diep in de omhelzing van Karl en genoot van het moment.



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, december 2018 (herziene versie)
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht

Lucky Eye
Berichten: 152
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 184 keer
Bericht Re: VRIJGEVOCHTEN door Lucky Eye » zondag 06 januari 2019 16:44

Hoofdstuk 8

Een tijdlang zaten ze nog gezellig knuffelend met elkaar op de bank, maar op een gegeven moment gaf Rinze aan dat hij best moe was en naar bed wilde. Karl zei dat hij eerst nog een paar telefoontjes moest plegen en daarna nog wilde douchen alvorens hij ook naar bed zou gaan. Rinze stond op en liep naar de slaapkamer toe. Bij de deur draaide hij zich echter om en vroeg Karl wat hij moest doen nu hij de weddenschap had verloren. Karl lachte en vertelde hem dat hij Rinze van een ander kapsel wilde voorzien. De jongen keek behoorlijk op zijn neus.

'Je doet maar wat je niet laten kunt,' had hij gelaten geantwoord.

Karl verzekerde hem dat het niet meteen zou gebeuren omdat hij niet wilde dat Rinze vanwege zijn nieuwe kapsel problemen zou krijgen met zijn ouders. Met een knipoog namen ze afscheid van elkaar. Karl stond op en liep naar zijn werkkamer alwaar hij het nummer van zijn chef koos. Toen deze opnam waren ze al snel verwikkeld in een geanimeerd gesprek, nadat Karl zich eerst had verontschuldigd voor het ongelukkige tijdstip - 22.45 uur - waarop hij belde. Hans Groothuis wilde van geen excuses weten. Hij stond klaar voor zijn mensen op elk tijdstip als dat nodig was. Karl bracht zijn wens naar voren om verlof op te nemen en Groothuis deed super verbaasd:

'JIJ???? VRIJ NEMEN???' Karl begreep de hint, want hij stond erom bekend dat hij iemand was die haast nooit vrij nam. 'Zou tijd worden,' reageerde zijn chef. 'Die lijst van jou groeit uit tot buiten alle proporties en daarom kan ik zo'n voorstel natuurlijk alleen maar juichend aannemen,' luidde zijn reactie en hij deed wat hij zei.

Karl moest lachen. Natuurlijk - zo was hij nou eenmaal - maakte hij nog wel wat tegenwerpingen: 'Maar het kan toch wel, hè?' 'En wat als er ineens heel veel werk is, dan kun je me altijd bellen hoor!'

Groothuis wilde van dit alles niets weten. 'Karl, je blijft waar je bent of misschien beter, ga ver weg! Dan kom je misschien niet in de verleiding om aan je werk te denken! Ik noteer drie weken voor je en waag het niet om eerder terug te komen. Zelfs in een geval van crisis kunnen we het zonder jou redden. Iets wat je misschien niet wilt geloven, maar het is zo! Dus prettige vakantie, Karl!'

Karl legde met een brede glimlach neer. Het was ook eigenlijk te gek voor woorden dat hij zo lang niet echt met vakantie was geweest, maar nu, nu zou hij het ervan nemen. Het tweede telefoontje was met zijn moeder. Ze hadden al vanaf het moment dat hij in Zwolle woonde een vaste telefonische afspraak op de zondagavond. Dan belde hij haar op. Natuurlijk belde zij ook wel eens, maar dan was het toch meestal door de week. De zondagavond was het zijn beurt om te bellen.

"Hoi mam, met Karl."

"Ach jongen, goed om je te horen. Je bent laat vanavond zeg! Je zorgt toch wel dat je voldoende rust krijgt hè!" Op en top zijn moeder. Nog altijd bezorgd om de gezondheid van haar jongste en zorgenkindje. Karl verzekerde haar dat er met hem niets mis was en dat hij wel zorgde voor een goede nachtrust. "Is alles echt goed met je? Je klinkt anders dan anders!"

"Ik kan voor jou ook nooit iets verborgen houden, hè!" zei hij zich oprecht verbazend over het feit dat zijn moeder hem na een gesprek van amper twee zinnen al zo goed wist te peilen.

"Daarvoor ben je moeder of niet," reageerde ze. "Maar vertel op, jongen, wat schort eraan?"

"Twee dingen. Ten eerste ben ik verliefd."

Karl vertelde haar het hele verhaal. Hoe hij Rinze in de stromende regen had ontmoet. Hoe hij hem aan het praten had weten te krijgen en ga maar door. Geen enkel moment - met uitzondering natuurlijk van hun erotische ogenblikken - liet hij onbesproken. Ook de moeilijke situatie waarin Rinze verkeerde - punt nummer 2 - verwoordde hij naar haar toe. Zijn moeder had de gave om te luisteren. Minutenlang hing ze aan de andere kant van de lijn zonder ook maar iets te zeggen. Geen enkele keer onderbrak ze hem en zo kon hij ongestoord alles vertellen wat hij op zijn hart had. Een gave waar hij vroeger ook heel veel gebruik van gemaakt had. Ze was er altijd voor hem geweest. Alle leuke en pijnlijke momenten in zijn leven had hij met haar gedeeld en daarom kostte het hem ook nu geen enkele moeite vrijuit met haar te praten. Toen hij zijn verhaal besloot, kwam haar reactie vrij snel.

"Weet je zeker dat die verliefdheid van twee kanten komt en dat hij je niet gebruikt om zijn vrijheid te krijgen?"

Een reactie puur en alleen vanuit haar bezorgdheid voor haar eigen kind. Ze had vaker gezien hoe een relatie van haar zoon op de klippen was gelopen en wenste zoiets eigenlijk nooit meer mee te maken. Haar jongste was haar enorm dierbaar.

"Ma, ik geloof dat ik hem aardig kan lezen. Hij is zo ontzettend open voor mij dat ik denk dat ik zoiets gemerkt zou hebben. Hij is echt zo leuk, zo lief, zo breekbaar ook."

"Ik weet dat je mensenkennis hebt jongen en geloof dat … Hoe heet hij ook alweer?"

"Rinze, ma."

"Ik geloof dat Rinze een goede partij voor je is, maar jullie leeftijdsverschil, zal dat niet tot problemen leiden?" Dat was waarschijnlijk haar tweede puntje van kritiek, zo veronderstelde Karl.

"Denk het niet. Je weet hoe jong en dartel ik nog steeds ben en hij lijkt wat betreft gedrag en zo iets ouder dus dan is dat leeftijdsverschil al niet zo groot meer."

"Je overtuigt me zondermeer, jongen! Ik hoop dat we Rinze snel een keer te zien krijgen, want … ik wil hem wel zelf keuren natuurlijk hè! Hoe ziet hij eruit?" Karl beschreef zijn vriend tot in de kleinste details behalve een, maar dat detail zou zijn moeder ook echt niet willen weten, zo wist hij. "Een klein ventje dus," reageerde ze. "Dan zal hij enorm opvallen als hij met de hele familie in Frankrijk is."

"Zeker ma, maar je kent het spreekwoord 'klein maar fijn'!"

"Ahum Karl, dat laat ik aan jouw inschatting over. Maar wanneer komen jullie een keertje langs?"

"Wellicht sneller dan je zult denken!"

En hij vertelde dat hij vakantie had opgenomen omdat hij vreesde dat het binnenkort bij Rinze thuis echt uit de hand zou lopen. Dan zou hij de jongen ophalen en zou hij met hem een veilig plekje moeten zoeken.

"Dat is wat jongen," verzuchtte zijn moeder. "Ik heb eigenlijk reuze medelijden met die ouders. Dat ze zo kunnen zijn. Dat ze niet genieten van hun enig kind. Dat ze hem zo verschrikkelijk behandelen!" Karl wist dat de tranen haar in de ogen stonden. Hij kende zijn moeder.

"Ja ma, dat is echt diep treurig, maar als de nood aan de man komt, kunnen we dan in elk geval een nachtje bij jullie overblijven?"

"Natuurlijk jongen! Hoe durf je het te vragen! Maar je hebt het over een nachtje wat zijn je verdere plannen?" Karl lichtte ze toe en zijn moeder vond het een goed plan. Nadat ze samen nog wat over de familie hadden gepraat, maakten ze een eind aan het gesprek. "Karl nog even over Rinze, hè. Ik wil me nergens mee bemoeien, maar lijkt het je niet goed om er met Matthieu over te praten?"

"Hij staat op mijn lijstje voor morgenvroeg, ma. Ik doe niets zonder zijn advies. We moeten juridisch weten waar we aan toe zijn en hij is daar de juiste man voor nietwaar?"

"Ik wist dat je verstandig was, jongen. En het maakt niet uit hoe laat je hier op komt dagen. Je weet dat de deur hier altijd naar binnen draait. Zelfs al zou het midden in de nacht zijn."

"Ik laat het je weten, ma. Maar schrik niet als het echt midden in de nacht zal zijn. Ik hou je op de hoogte."

"Een kus voor jou, mijn zoon en een kus voor je vriendje."

"Dank je, ma, ook voor jou een kus en eentje om door te geven aan pa."

"Dat zal ik doen jongen. Doe voorzichtig alsjeblieft!"

Het gesprek werd verbroken en Karl, onderuit gezakt op zijn computerstoel, zuchtte eens diep. Het gesprek was goed voor hem geweest. Hij had zijn hart kunnen luchten en iemand deelgenoot gemaakt van zijn liefde voor Rinze en dat voelde enorm goed. De hele wereld zou het mogen weten, dat hij van Rinze hield. Het liefst zou hij het van de daken schreeuwen ware het niet dat hij wist dat het niet kon! Hij stond op en liep naar de badkamer. Daar douchte hij zich snel, omdat hij doodmoe en nodig aan zijn slaap toe was. Toen hij de slaapkamer binnenkwam, hoorde hij de rustige ademhaling van Rinze.
Gelukkig, zo dacht hij, de jongen slaapt. Hij haalde een short uit de kast en trok deze aan. De jongen droeg in elk geval een T-shirt zo zag hij in het halfdonker. Of hij ook nog iets anders droeg kon Karl niet zien en hij wilde het niet weten ook op dit moment! Hij wilde slapen, diep slapen, lang slapen.
Die nacht sloeg het weer opnieuw om. De regen viel met bakken tegelijk uit de hemel en toen het licht begon te worden, stroomde het water nog steeds langs de ruiten van de flatwoning. Karl werd die ochtend zo rond zijn gebruikelijke tijd wakker en het eerste dat hij zag was het stralende, glimlachende gezicht van Rinze. Eerst wilden zijn ogen nog niet zo goed los en toen de jongen hem allervrolijkst een goede morgen wenste, wilde hij daar nog even niets van weten. Hij had nog wat tijd nodig om goed wakker te worden. Rinze merkte dat zijn bedgenoot nog niet echt wakker was en gunde hem daarvoor de benodigde tijd. Toen Karl eindelijk in staat was om een enigszins vrolijk 'goedemorgen' uit te spreken, deed hij dat.

"Goedemorgen, schoonheid. Ik heb je maar even rustig bij laten komen, omdat ik niet weet of je een ochtendhumeur hebt," reageerde Rinze haast fluisterend.

"Ik heb geen ochtendhumeur," zei Karl nadrukkelijk, "maar heb wel even wat tijd nodig om de ogen goed los te krijgen en goed wakker te worden." Rinze kuste Karl op zijn mond.

"Mmm," zei hij nadien, "kussen met jou is één van de aller heerlijkste dingen die er is."

"Dank je, ik doe het ook graag." De jongen ging weer op zijn zij liggen en keek hem aan.

"Zou je mij willen vertellen over je vorige relaties?"

"Wat wil je weten daarvan?"

"Alles! Hoe je ze hebt ontmoet, waarom je verliefd werd op hen en waarom het toch mis ging?"

"Oké, geen probleem. Ik heb drie relaties achter de rug. Van die met Leo, weet je al het een en ander. Dat gebeurde dus op het internaat."

"Yep, onder het bijziende oog van de paters," grapte Rinze.

"Die waren allesbehalve bijziend, jonge vriend."

"Denk je dat ze geweten hebben van dat wat jullie hadden."

"Daarvan ben ik zelfs meer dan overtuigd!" Karl keek bedenkelijk en herhaalde de woorden nog eens in zijn hoofd. "Kan dat wat ik zei wel?"

"Wat doet het er toe. Je maakte het duidelijk voor mij en dat is het belangrijkste."

"Ze wisten ervan en lieten dat af en toe ook wel merken. We hadden regelmatig met onze mentor pater Johannes een gesprekje en het gebeurde ook wel dat Leo en ik samen met hem spraken. Dan werd geen enkel onderwerp gemeden. Natuurlijk zouden wij er nooit over begonnen zijn, maar pater Johannes bracht het alsof het de gewoonste zaak van de wereld was en dus kwamen ook wij uit onze schulp. Hij liet ons in dat tweede jaar van de opleiding een serieuze gelofte afleggen en die hield in dat wij geen gemeenschap met elkaar zouden hebben, voordat we 16 waren en dat we zeker wisten dat er echte liefde in het spel was. En dat beloofden we hem plechtig en we hebben er ons ook keurig aan gehouden."

Rinze had een brede glimlach op zijn gezicht en Karl wilde weten waarom hij lachte.

"Ik kan me dat zo hartstikke goed voorstellen hè! Jullie twee daar met rooie koppen en die pater die praat over gemeenschap. Het accent die zachte g, ik hoor het helemaal." Karl imiteerde zijn oude mentor en beiden lagen ze in een deuk. Toen ze zich hersteld hadden vroeg Rinze verder: "Wanneer ging het mis tussen jullie?"

"Toen onze opleiding erop zat. Toen was ineens alles anders. Tijdens onze internaatperiode waren we 5 dagen per week bij elkaar en dan logeerden we ook nog regelmatig weekenden bij elkaar. Ik bij hem in Groningen en hij bij mij in Euverem."

"Waar mag dat dan wel niet liggen! Nog nooit van gehoord!"

"Dat kan ik me heel goed voorstellen, Rinze. Euverem is een heel klein dorpje net achter Gulpen. Dat ken je toch wel hè?"

"Hebben ze daar niet een biermerk naar genoemd?"

"Helemaal juist, jochie! Maar toen dat dus veranderde zagen we elkaar alleen nog maar in het weekend en dat was een reuze verschil, zo bleek."

"Maar hij woonde dus in Groningen en ging daar studeren of zo?"

"Ja. Hij wilde daar geneeskunde studeren. Hij had dat natuurlijk ook ergens anders kunnen doen bijvoorbeeld in Maastricht, iets wat ik hem ook wel voorgesteld had, maar de Rijksuniversiteit in Groningen stond volgens hem ontzettend goed aangeschreven en dus…"

"Geen discussiëren tegen."

"Het lijkt alsof je hem kent, Rinze." De jongen gniffelde.

"Misschien ben ik zelf ook wel zo en hij had inderdaad gelijk. Groningen staat wat betreft die studierichting ontzettend goed aangeschreven, vandaar dat ik ook daar wil studeren als ik mijn diploma heb."

"Hé, dat komt dan mooi uit. Kun je al iets van een kruiwagen hebben."

"Hoezo?"

"Nou, Leo wilde dus ook arts worden maar is uiteindelijk aan de universiteit blijven hangen als leraar of professor of hoe ze dat ook maar noemen. Dus als je iets gedaan moet hebben, dan zeg je het maar dan valt er wellicht iets te regelen."

"Je hebt dus nog steeds contact met hem?"

"Ja hoor. Nog regelmatig sturen we elkaar mails, soms bellen we elkaar en heel af en toe ontmoeten we elkaar nog ergens."

"Maar was dan die afstand het enige probleem dat ervoor zorgde dat jullie uit elkaar gingen? Was die liefde die jullie beiden gevoeld hadden ineens over en uit?"

"De afstand was één van de problemen inderdaad. Maar het niet meer zo vaak bij elkaar zijn was het grootste probleem. Het zorgde ervoor dat we uit elkaar begonnen te groeien. Waar we anders altijd alles meteen met elkaar hadden kunnen bepraten, moesten we dat nu opsparen voor het weekend en natuurlijk was er wel telefoon, maar dat is toch heel anders dan dat je tegenover elkaar zit en met elkaar praat. We hebben het bijna een jaar nog volgehouden en toen hebben we jankend besloten, dat we er een eind aan zouden maken. Het deed mij ontzettend veel verdriet en ik weet zeker, en hij heeft het ook vaak genoeg gezegd, bij Leo wat het precies hetzelfde. Onze liefde zat enorm diep."

"Is hij eroverheen gekomen?"

"Ja hoor. Drie jaar later kwam hij zijn nieuwe vriend tegen en degene die hem moest goedkeuren was ik."

"En pasten ze bij elkaar?"

"Ja, anders had ik die gast natuurlijk nooit goedgekeurd. Ze vulden elkaar uitstekend aan, hadden de nodige gemeenschappelijkheden en dat alles maakte dat Chris een goede partner voor Leo was."

"Kom maar op met nummer 2!" daagde Rinze Karl uit. "Trouwens over welk jaar praten we dan?"

"Even rekenen hoor, want anders moet ik m'n dagboek erbij halen."

"Hou jij een dagboek bij?" Nu was het Karls beurt om te lachen.

"Natuurlijk niet, man! Daar zouden veel te veel pikante details in staan en dat soort dingen vertrouw ik echt niet toe aan het papier hoor!"

"Kom op man! Vertel!" drong Rinze aan.

"In 1996 was ik 18 en haalde ik mijn Vwo-diploma. Daarna deed ik een Mbo-opleiding informatica in Maastricht. Dat eerste studiejaar was ik nog met Leo en daarna hoefde ik dus even geen vriendje meer. De wonden waren nog te vers. In het najaar van 1997 ontmoette ik Sjef een oude schoolvriend van de basisschool op een schuttersfeest. We werden beiden een beetje dronken, maar hadden groot plezier. We spraken af wat vaker samen uit te gaan en zo deden we. Voor mij was het gewoon uitgaan en niets meer zoals ik al zei net, ik hoefde even geen vriendje meer. Het moet zo'n half jaar later zijn geweest dat Sjef me in vertrouwen meedeelde dat hij op jongens viel en dat hij verliefd op mij was. Altijd al geweest volgens hem. Ik stond perplex. Had het absoluut niet verwacht en wist ook totaal niet wat ik ermee moest, want ik had dat gevoel van liefde niet voor hem.
Hij vroeg, nee beter gezegd smeekte me haast, het een kans te geven en aangezien ik een aardige vent ben," waarbij hij een vette knipoog aan Rinze gaf, "gaf ik hem de kans die hij vroeg, maar ik hield me wel aan mijn eigen spelregel: geen seks totdat ik ook verliefd was op hem. Sjef probeerde het echter vaak genoeg, maar ik hield hem wat dat betreft netjes op afstand. Maar… hij was leuk, aardig, lief voor me en zat vol humor. Hij wist me als ik dingen even niet zag zitten, en dat gebeurde tijdens mijn studie nog wel eens, altijd weer op te beuren en op te vrolijken en dat was een van zijn allerbeste kwaliteiten. Langzamerhand kwam er iets van seks bij. We trokken ons in elkaars bijzijn af waarbij we elkaar ook wel eens een handje hielpen."
Opnieuw volgde een knipoog. "En langzamerhand werd ik ook verliefd op hem. Ik voelde me goed bij hem, hij deed me iets, hij maakte dat ik me prettig voelde in zijn omgeving maar… En nou komt het… er was ook iets heel mysterieus met betrekking tot Sjef. Op de een of andere manier was hij bij mij thuis veel vrijer dan bij hemzelf. Bij ons zaten we rustig samen op de bank wat kusjes uit te wisselen bijvoorbeeld terwijl dat bij hem absoluut niet mocht van hem! Zijn ouders hadden het niet zo op homoseksuelen, zei hij. Natuurlijk vroeg ik hem hoe het dan moest als we echt een relatie kregen, samen gingen wonen en zo en hij stelde me dan altijd gerust met de mededeling dat het wel zou komen.
In het begin liet ik me ermee sussen, maar ik bleef die vraag wel stellen. Het aandringen op 'meer en betere seks' zoals hij het omschreef, begon me op een gegeven moment de keel uit te hangen en ik willigde zijn verzoek in. Ik was tenslotte ja, ook verliefd op hem en suste mijn geweten daarmee. Maar ergens in mijn achterhoofd zat dat knagende stemmetje dat steeds maar riep 'er zit iets niet goed!'. Ik negeerde dat stemmetje en we hadden onze eerste echte vrijage. Ik pijpte hem klaar en ging daarna net zolang door tot zijn pik weer hard was en liet me door hem neuken. Op zich was het een heerlijke ervaring. Hij was lief en zorgde er met de hand ook voor dat ik klaar kwam.
De deceptie kwam echter al vrij snel daarna, toen ik hem vroeg of hij mij ook wilde pijpen. Hij trok een gezicht waarop de afkeer duidelijk leesbaar was. En het kwam erop neer dus dat hij dat absoluut niet wilde. 'Ik heb je toch klaargemaakt?' was zijn commentaar. Toen ik aangaf dat het bij één keer niet hoefde te blijven gaf hij niet thuis. Oké beginnersproblemen, suste ik het stemmetje in mijn achterhoofd, maar dat was het dus niet. Alles moest bij Sjef van één kant komen. Mij pijpen zat er niet in. Dat ik hem mocht neuken, daar wilde hij al helemaal niets van weten. Ik voelde me steeds ongelukkiger worden en drie weken zo'n beetje na onze eerste vrijpartij hield ik het niet meer uit. Zoals altijd als ik in de problemen zit, ga ik dan naar mijn moeder toe om met haar te praten. Ze kan ontzettend goed luisteren, valt je niet in de rede maar laat je net zo lang ratelen als je nodig hebt om dan eventueel een advies te geven. Niet een advies van 'zo moet je het doen jongen', maar meer in de trant van 'en hoe ga je dit nou oplossen?' Ze laat het initiatief dus waar het hoort en in dit geval dus bij mij.
Ik wist wat ik moest doen en confronteerde Sjef nog diezelfde dag met mijn vraag of hij wel zeker wist dat hij homo was! Sjef knapte en barste in tranen uit. Ik liet me daardoor echter niet vermurwen. Misschien beter gezegd: ik was laaiend! Verdomme, hoe had hij mij met die onzekerheid in zijn eigen pens hier in mee durven slepen! Hij had toch echt gezegd dat hij op jongens viel! Had echt gezegd dat hij van me hield! Ik heb hem daar gelaten zoals hij daar zat. Voelde me absoluut niet geroepen om hem te gaan troosten. Nog diezelfde middag ging ik met de trein naar Groningen om te logeren bij Leo."

"Dus uiteindelijk heb je zo'n anderhalf jaar met die eikel rondgelopen."

"Ja, dat klopt wel zo ongeveer, geloof ik."

"En wat is er van Sjef geworden?"

"Die is uiteindelijk getrouwd en heeft drie kinderen inmiddels."

"Dus niets meer met jongens?"

"Zeker wel. Vorig jaar ontmoette ik hem. En toevallig weer op het schuttersfeest, nou ja misschien ook niet zo toevallig, want het is één van de weinige sociale gebeurtenissen in Euverem. Maar… we dronken wat samen en ineens voelde ik zijn hand op mijn knie. Hij vertelde dat hij nog steeds naar me verlangde. Dat van alle jongenskontjes die hij gehad had die van mij het allerlekkerst was geweest en of ik niet zin had in een wip."

"Gadverdamme," reageerde Rinze met verachting in zijn stem en duidelijk leesbaar op zijn gezicht.

"Zo dacht ik er dus ook over. Ik tilde mijn glas op, deed alsof ik met hem wilde proosten en ledigde het glas in zijn kruis. Daarna stond ik op en zei de barman luid en duidelijk dat Sjef mijn rekening zou betalen." Rinze glimlachte.

"Wat een eikel zeg!" Rinze streelde Karl door zijn haren. ""Heb je jezelf verwijten gemaakt dat je het niet eerder door had?"

"Ja. Heel veel. Ik had zijn gedrag bij hem thuis moeten zien als een slecht teken, maar zag het niet. Maar al die verwijten hielpen me geen steek verder en daarom ben ik er uiteindelijk mee gestopt."

"Maar je moet wel enorm ontdaan zijn geweest, toen je door had dat hij niet echt homo was."

"Ja vandaar ook mijn vluchtgedrag. Ik moest gewoon weg. Ik wilde niet de kans lopen dezelfde lucht in te ademen die hij ook inademde om het maar eens lekker dramatisch te zeggen. En ging zover weg als maar mogelijk was. Bij Leo knapte ik in een paar weken weer aardig op. Toen ging ik weer terug naar school om het laatste jaar af te maken. Wel had ik Leo gevraagd om alle kranten af te speuren naar een baan voor me, want het maakte me echt niets uit als ik een job heel ver van huis zou krijgen."

"En zodoende kwam je dus bij Wehkamp terecht?"

"Yep. Leo zag de advertentie en belde me. De dag na het sollicitatiegesprek werd ik gebeld voor een nieuwe afspraak. Een ontmoeting met collega's en een soort vaardigheidstest. Ik bracht het er goed vanaf en werd aangenomen."

"En in welk jaar zitten we nu?"

"Najaar 1998 begon het gedoe met Sjef en in het voorjaar van 1999 maakte ik er een eind aan. Op 1 oktober 1999 begon ik in Zwolle. Ik woonde eerst op kamers, maar binnen een half jaar kreeg ik deze woning toegewezen."

"Heimwee naar het Limburgse land gehad?"

"Tuurlijk man! Ik was ineens helemaal in m'n uppie waar er bij ons thuis altijd vertier, altijd drukte was. Maar… ik vond het ook heel goed. Ik moest leren mezelf te zien redden en dat vond ik prachtig. Natuurlijk deed ik de meest stomme dingen in het begin. M'n was verkleurde regelmatig, het eten was soms gewoonweg niet te vreten, maar ik leerde!" Rinze lachte luid. "Wacht maar jongetje tot ik jou aan de huishoudelijke taken zet. Dan zullen we eens zien wie het laatst lacht, want die lacht het best!" Hij pakte zijn maatje stevig beet en begon hem te kietelen. Rinze was slap van de lach en hapte vreselijk naar adem, toen Karl hem eindelijk los liet. "Je verdiende straf!" Rinze hijgde nog lang na en vroeg toen naar nummer drie. "Nummer drie ontmoette ik op de werkvloer. Jack was zijn naam en hij werkte op de afdeling debiteuren."

"Wanneer was dat?"

"Hij kwam daar later werken dan ik, dus…" Karl dacht diep na, "denk dat hij daar begon zo in het najaar van 2001."

"Toen was jij al lekker ingeburgerd dus."

"Zeker. Ik had mijn plaatsje veroverd en kon uitstekend overweg met mijn collega's en zo."

"Zeg als je niet verder er over wilt praten, moet je dat zeggen hoor!"

"We zijn nu bij de laatste aanbeland, Rinze dus laten we nu maar doorgaan. De laatste is een nog grotere eikel dan Sjef misschien."

"Je hebt niet echt geluk gehad, Karl."

"Dat kun je wel stellen. Jack z'n computer had altijd iets en telkens als er iemand van de helpdesk langskwam, deed het probleem zich niet voor. Zo'n vervelend probleempje dat dus niet te traceren viel. Toen ik op een gegeven moment bij zijn computer stond zag ik in de spiegeling van de monitor dat hij me behoorlijk aan het opnemen was. Waar ik de durf toen vandaan haalde weet ik niet, maar ik schreef een briefje met de tekst 'Bel me eens voor een afspraak!' met daaronder mijn telefoonnummer en legde dat op zijn bureau."

"Dat was direct!"

"Ja, en zo ben ik eigenlijk helemaal niet. Maar het voelde goed en dus deed ik het. Denk dat ik het zo moet uitleggen."

"En de vis hapte?"

"Nog diezelfde avond belde hij me en maakten we een afspraak om een kop koffie te drinken ergens in de stad."

"Neutraal terrein."

"Je ziet het goed, schat! Neutraal terrein is het beste voor een eerste afspraak. Toch?"

"Mmm, dan zijn wij mooi de fout ingegaan." Karl lachte en trok zijn maatje stevig tegen zich aan.

"Nee schat. Bij ons lag het gewoon allemaal anders. Ik had je druipend van de regen en lekkend uit elk stuk stof aan je lijf moeilijk mee kunnen nemen naar een restaurant. Toch?"

"Je hebt gelijk. Bij ons lag het anders."

"Jack en ik bleven elkaar daarna zien. Bioscoop, uit eten, theater, fietsen, noem maar op. We zagen elkaar regelmatig en na zo'n driekwart jaar was ik verliefd op hem en hij op mij. Het was wederzijds en dit keer had ik een echte homo aan de haak. Dat bleek al snel bij onze eerste vrijpartij, want ik mocht alles met hem doen wat ik wilde."

Eventjes liet Karl een moment van rust vallen om zich wat gemakkelijker tegen Rinze aan te vleien.

"Last van een stijve?" merkt deze grappend op.

"Nee jochie! Ik lag alleen wat ongemakkelijk."

"Zou toch kunnen dat jouw harde paal je in de weg lag of zat."

"Zou kunnen, maar als je het dan zo nodig wilt weten, die harde had ik wel bij het wakker worden, maar aangezien jij alleen maar wilt praten…"

Dat was vragen om moeilijkheden natuurlijk en meteen kreeg hij een slag met een kussen te verduren. Karl maakte gebruik van de omhelzingstechniek om de jongen het slaan onmogelijk te maken en hield hem zo stevig tegen zich aan.

"Lichtgeraakt jij?" lachte hij.

"Als je het niet erg vindt, ga ik verder met mijn verhaal, want anders komen we nooit het bed uit. Jack trok al snel daarna bij me in, want hij woonde zelf tamelijk krapjes. Alles liep goed en we hadden het fijn samen."

"Werd er op het werk ook geroddeld over jullie?"

"Ja, dat kun je nou eenmaal niet voorkomen, maar daar hadden we beiden lak aan. We hadden het goed samen en dat was het belangrijkste en bovendien beïnvloedde het ons werk niet, alleen waren we wel regelmatig hoofdmoot van het roddelcircuit. Het ging mis in een weekend dat ik moest overwerken."

"Oh jee," verzuchtte Rinze.

"Je hebt al een idee welke kant het opgaat?"

"Ik hoop echt dat ik het fout heb, maar…"

"Denk dat je het goed geraden hebt, jongen maar ik zal het je uit de doeken doen."

"Als het je emotioneel raakt, moet je stoppen, hoor!"

"Het ligt gelukkig al een tijdje achter me, schat dus het raakt me niet meer. Dat is geweest."

"Ik vind dat je je goed door al die ellende heengeslagen hebt hoor!" prees Rinze zijn vriend.

"Er zijn ook zwakke momenten geweest hoor, maar die horen er ook bij. Dan kon ik altijd wel ergens uithuilen. Blijkt maar weer eens hoe belangrijk het is om goede vrienden te hebben."

"Helemaal met je eens!"

"Het was de bedoeling dat we de hele zaterdagmiddag en -avond zouden werken, maar omdat we niet echt tegen problemen aanliepen, kon ik al vrij vroeg in de avond naar huis. Toen ik thuiskwam, liep ik regelrecht de slaapkamer in om me uit te kleden en zag daar een minnekozend mannenpaar in bed. Wat er gedaan werd was overduidelijk en ik kende degene met wie Jack daar lag. Het was een gezamenlijke vriend van ons. Hij keek me stralend van verrukking aan en zei: 'Leuk Karl, dat je het toch ziet zitten om een trio te doen!' Ik was stomverbaasd, draaide me om en liep naar de woonkamer. Daar zakte ik neer op de bank en hoorde het rumoer dat nu volop klonk in de slaapkamer.
Peter, onze vriend dus, was laaiend en bleef schelden. Toen het stil werd, knalde de deur van de slaapkamer dicht en ging die van de woonkamer open. Peter stond daar volledig aangekleed en kwam naar me toe. Eerst had ik zoiets van 'rot op man!', maar toen hij naast me ging zitten en begon uit te leggen hoe het zo gekomen was, begreep ik dat ik niet kwaad op hem moest zijn, maar alleen op Jack. Jack had hem dus in deze situatie gelokt, zeggende dat ik heel graag een keer eens een triootje wou proberen, maar dat ik er niet om durfde te vragen. Peter was en is een goede vent en had alleen maar willen helpen."

"Maar wel met desastreuze gevolgen."

"Ja! Maar die had hij niet kunnen voorzien! Hij had gedacht mij en Jack een plezier ermee te doen en daarom kon ik het hem niet aanrekenen wat er gebeurd was."

"Je bent toch niet echt in voor dat soort dingen hè?" Uit de manier waarop Rinze de vraag stelde was duidelijk wat zijn mening daarover was.

"Absoluut niet jongen, wees maar gerust. Ik geloof in one-on-one. Toen ik Peter verzekerd had dat onze vriendschap er niet onder zou lijden, liet hij mij alleen. Met Jack natuurlijk! Jack bleef waar hij was en dus moest ik wel naar hem toe. Ik heb hem twee uur de tijd gegeven om zijn spullen bij elkaar te zoeken en op te rotten! Zelf meegeholpen nog met het uitzoeken van de Cd’s en Dvd’s die van hem waren."

"Shit man! Het is dat ik reageer maar eigenlijk kan ik hier alleen maar stil van worden! Drie zulke vervelende voorvallen, dat gaat je niet in de kouwe kleren zitten!"

"Toen was ik daar best moedeloos van. Ik wilde zo graag een lieve, leuke vriend en toch… toch lukte het me niet."

"Heb je er ooit spijt van gehad dat je het met Leo hebt uitgemaakt?"

"Hoezo?"

"Nou ja, zou ik me kunnen voorstellen."

"Leg uit?"

"Eh…, als jullie het misschien wat meer tijd hadden gegeven dan was het misschien allemaal wel goed gekomen, misschien beter gezegd goed gebleven tussen jullie."

"Ja, maar dat is achteraf praten. Op het moment dat we het uitmaakten, waren we er beiden aan toe. Nog steeds wel verlief,d maar beiden ook lijdend onder het feit dat we zo verrekte weinig bij elkaar waren en als je lijdt in je relatie is dat niet goed. Dan is het misschien beter om die relatie te beëindigen. We hebben er vaak genoeg na die tijd over gefilosofeerd, Rinze."

"Dan is het goed!" Rinze drukte een kus op Karls mond en deze opende zijn lippen. Een tongzoen volgde. Eentje waarbij ze beiden iets voelden groeien. "Ho, wacht eventjes," riep Rinze nadat hij de tongzoen verbroken had. "De analyse!"

"Kom maar op, professor, laat me horen waar ik de fout ingegaan ben!"

"Nee, dat bedoel ik dus niet. Volgens mij ben jij helemaal nergens de fout ingegaan. De eerste keer was het, zo denk ik, een hopeloze liefde en de beide andere keren had je te maken met eikels! Ik wilde eigenlijk alleen maar aangeven, waar het grote verschil zit met nu." En hij zweeg.

"Je maakt het wel spannend zeg!" Karl probeerde Rinze te zoenen maar deze was onverbiddelijk en wilde eerst zijn bespiegeling te berde brengen.

"Heb je het zelf niet ontdekt wat het grote verschil is tussen je drie relaties en wat je nu met mij hebt?" Karl liet de poging tot een hernieuwde kus achterweg en dacht na. Plagerig trok hij diepe rimpels in zijn voorhoofd maar haalde uiteindelijk alleen maar zijn schouders op. "Oké, dan zal ik het je zeggen."

"Gelukkig," zo plaagde Karl hem opnieuw, "anders zou ik tot in eeuwigheid in onwetendheid hebben verkeerd." De opmerking kostte hem een por in zijn ribben.

"Steek me de gek niet aan, Karl!" Toen Karl in lachen uitbarstte, besloot Rinze dat zijn vriend vandaag niet voor rede vatbaar was en dat hij dus maar gewoon moest doen alsof Karl er niet was en dus stak hij zijn verhaal af. "Het grote verschil met de drie andere keren en nu is volgens mij de wijze waarop jij verliefd werd." Karl raakte nu toch geboeid, staakte het lachen en zei dat hij aandachtig zou luisteren, iets dat hij ook daadwerkelijk meende en zou doen. Rinze was blij met die aandacht en toog verder. "Eerder had je me al uitvoerig verteld over hoe je verliefd werd op Leo. Het eerste schooljaar gebeurde er helemaal niets. De verliefdheid kwam pas langzaam op gang en eigenlijk was dat bij Sjef en Jack ook zo het geval. Het duurde bij jou een tijdje, wel variërend in lengte, totdat jij verliefd werd."

"Ja, je hebt goed geluisterd en ik denk ook dat ik nu wel weet welke kant jij op wilt, maar ik laat het jou vertellen!"

"Dank je, schat. Dit keer is het echt heel anders. Je hebt namelijk gezegd dat je plotsklaps verliefd werd op mij en dat is toch heel opmerkelijk, niet dan?"

"Ja! Dat is het ook. Waar ik de andere keren de tijd nodig had om verliefd te worden, had ik daar nu nog geen minuut voor nodig. Iets in jou, in de situatie waarin we beiden verkeerden maakte dat ik in een ogenblik verliefd op je werd."

"Vreemd toch?"

"Ja! Des te meer ik erover nadenk des te vreemder het wordt! Het lijkt er haast op dat ik …" Karl stopte midden in zijn uitgesproken overpeinzing en verviel in stilzwijgen om geruime tijd later met de volgende conclusie te komen: "Ik weet het gewoon niet. Ik kan niet uitdokteren waarom het nu ineens zo anders was."

"Moet je misschien ook niet doen Karl. Het is opvallend en misschien is het beter om het daar bij te laten."

"Ja, je hebt gelijk. Het volledig willen uitpluizen, iets wat ik normaal wel heel graag doe, heeft wellicht geen zin en zou alleen maar heel veel denkwerk kosten en tijd vreten. Tijd die we beter kunnen gebruiken."

"Dat lijkt mij dus ook. Het is goed zoals het is en de tijd kunnen we beter gebruiken om eens lekker met elkaar te vrijen."

"Mmm, graag schatje!" Karl liet zijn handen onder Rinze's T-shirt glijden en streelde het bovenlijf van de jongen. "Mmm, je bent zo lekker hè!"

"Jij anders ook lieverd!" Rinze kuste hem op zijn mond en streelde door de borstharen van zijn vriend. "Zo lekker mannelijk!" Karl werkte Rinze's T-shirt uit, waarna hij zijn tepeltjes begon te liefkozen. Hij streelde ze, bewerkte ze met zijn tong en lippen en deed hem kreunen. "Je houdt daar wel van hè?" verzuchtte Karl.

"Oh man, dat maakt me zo geil!" Karl voelde met zijn andere hand in Rinze's kruis en betastte het bewijs dat van de woorden van de jongen niets gelogen was. Zachtjes begon hij aan de stang te rukken. Rinze was niet geheel van de wereld en liet een van zijn handen ook in Karls short glijden. Ook hier was iets groots te voelen. "Mmm," kreunde de jongen, "dat voelt enorm goed." Karl legde zijn lippen op die van Rinze en terwijl hun handen werk verrichtten in elkaars kruis, deden hun tongen daar niet voor onder. Rinze verbrak als eerste de tongzoen om een vraag te stellen. "Zou ik…" hij kwam echter niet verder. Iets weerhield hem ervan verder te vragen.

"Kom op, Rinze, ik weet wat je wilt vragen, maar wil het uit jouw mond horen."

"Oh schat, ik zou zo graag willen proberen je te neuken, maar ben bang dat het één doffe ellende wordt, dat ik er helemaal niets van kan of je juist enorm pijn doe!"

"Kijk me in de ogen lieverd." Rinze deed wat Karl hem zei te doen. "Een prestatie leveren tijdens het vrijen is niet belangrijk, schat. Ook iets dat we hier en nu en voor altijd afspreken?" Rinze knikte.

"Maar als het nou echt niet wil?"

"Dan proberen we het een andere keer gewoon opnieuw."

"Maar je hebt gezegd dat ik wel groot was?"

"Ja, en dat hoeft niet erg te zijn lieverd. Ik heb er rekening mee gehouden dat jouw vraag zou komen en gistermiddag een liter glijmiddel gekocht. Dus ik ben voorbereid!" Een vette knipoog volgde. Rinze begreep de grap.

"Wil je me helpen?"

"Tuurlijk man!"

Karl liet de jongen los en haalde uit het laatje van zijn nachtkastje de tube die hij gekocht had.

"Dit spul," zo zei hij nadat hij de dop van de tube gedraaid had en iets op zijn vingers had gedaan, "smeer je straks in mijn gaatje. Goed erin werken en niet te zuinig zijn. Doe dan ook iets op je eigen pik en dan… dan moet dat geen probleem meer zijn, lijkt me.”

De shorts gingen uit en Karl stelde voor dat hij op z'n hondjes op het bed zou gaan zitten. Toen Rinze op z'n knieën achter hem zat, deed hij wat Karl hem had opgedragen. Karl voelde de koude gel op zijn gaatje en genoot meteen al. Zeker toen even later Rinze een goed natgemaakte vinger naar binnen liet gaan. Karl kreunde en Rinze grinnikte.

"Is het nu al lekker?"

"Heerlijk man! Maar ga door!"

Toen Rinze zijn lans op het gaatje van Karl richtte, bleek hun lengteverschil hen parten te spelen. Op deze manier zou Rinze nooit toegang krijgen tot de anus van Karl. Deze trok zijn knieën onder zijn lijf en toen kreeg Rinze het voor elkaar om zijn keiharde pik tegen het glibberige kutje aan te zetten. De eerste pogingen mislukten. Steeds als de jongen probeerde erin te komen, gleed zijn lul van zijn plaats en miste hij doel. Karl gaf aanwijzingen en Rinze volgde ze op. De vierde keer schoof zijn eikel wel naar binnen en ontlokte dat aan de oudste van de twee een heftige kreun. Rinze was meteen bezorgd.

"Het gaat toch wel goed, hè?"

"Oh ja man, zeker wel. Ga door lieve jongen. Probeer er verder in te komen. Ik hou van je, Rinze!"

"Ik van jou, Karl maar ik vind het doodeng. Ben bang dat ik je zeer ga doen."

"Neuk me Rinze! Ik verlang naar je!"

Rinze wist eerst niet goed wat hij moest doen. Hij wilde het heel erg graag maar tegelijkertijd was hij bang dat Karls gaatje te nauw voor hem was. Zo voelde het in elk geval wel! De druk op zijn eikel, het enige gedeelte van zijn pik dat erin zat, was enorm!

"Doe het Rinze," klonk het opgewonden hijgend uit Karls mond en meteen duwde hij zijn billen naar achteren.

Als vanzelf gleed de staaf van de jongen iets verder naar binnen. Rinze bromde diep achterin zijn keel. Het was een ontzettend heerlijk en geil gevoel. Zijn ballen trokken hoog op in de balzak en dat alles maakte dat hij nog heter werd. Voorzichtig trok hij zijn lid ietsjes terug en stootte hem toen weer naar binnen. Karl kreunde keihard en het leek of Rinze zijn echo was. Nog een keer trok de jongen zich terug om meteen daarna er nog dieper in te gaan. De druk nam enorm toe! Zijn ballen stonden op knappen! En toen hij het voor een derde keer deed, spoot hij zich leeg, terwijl hij een langgerekte kreet slaakte.



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, december 2018 (herziene versie)
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 152
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 184 keer
Bericht Re: VRIJGEVOCHTEN door Lucky Eye » zaterdag 12 januari 2019 18:00

Hoofdstuk 9

Met elke pulserende beweging van zijn stijve bracht hij meer zaad in Karls kontgaatje. Toen hij uitgespoten was en zijn pik langzaamaan slapper begon te worden, strekte hij zijn bovenlichaam uit over Karls rug en bracht een hand onder zijn lijf op zoek naar het lid van Karl. Toen hij die gevonden had, merkte Rinze dat hij Karl geen handje meer hoefde te helpen.

"Mmm, het was zo lekker lieverd, dat ik al klaarkwam bij je eerste stoot."

"Vond je het echt goed of zeg het erom?"

"Als het niet goed was jongen, dan was ik niet zo snel gekomen. Ik verlangde echt gigantisch naar jou."

"Dat mag ik graag horen, Karl. Ik hou van je." Hij kuste zijn vriend in diens nek.

"Ik hou ook van jou, Rinze! Ik kan gewoon niet zeggen hoeveel, maar geloof me dat het enorm veel is."

Rinze trok zich terug en liet zich vervolgens op zijn rug naast Karl op het bed neerploffen.

"Wow man! Daar raak je best afgemat van!" Karl glimlachte naar hem en strekte zich naast hem uit. "Heb jij dat niet dan?"

"Ja, echt wel. Seks maakt lekker moe. En hongerig nietwaar?"

"Ja, dat ook. Maar eerst eventjes douchen om ons wat te verschonen?"

Karl stemde erin toe dat ze zich eventjes zouden verschonen, maar het douchen wilde hij verschuiven tot na zijn dagelijkse ritueel van oefeningen.

"Hoezeer zit je vastgeroest aan die oefeningen?" wilde de jongen weten.

"Heel erg! Ja, heeft te maken met die afwijking van mij waarvoor jij nog niet een ander woord hebt kunnen bedenken volgens mij."

"Het geeft niet, Karl. Ik doe met je mee."

In de badkamer maakten ze hun plakkerige onderlijven schoon om vervolgens naar de woonkamer - de plek met de meeste vloeroppervlakte - te gaan voor de lichaamsoefeningen. Voordien trok Karl echter de gordijnen open en grappend trok hij ze ook meteen weer dicht, toen hij de regen buiten zag.

"Doe niet zo idioot man!" sprak Rinze. "Regen is ook weer!"

Karl zag daar wel iets in en opende de gordijnen dit keer op theatrale manier om vervolgens het weer uitgebreid te begroeten. Rinze lag in een deuk. Toen ze na dit intermezzo aan de yoga oefeningen toe waren, vroeg Rinze waar ze eigenlijk toe dienden.

"Pater Franciscus heeft me ze geleerd om…"

"Een pater die je yoga leerden?" vroeg Rinze hogelijk verbaasd.

"Rooms-katholieken kunnen je soms behoorlijk versteld doen staan inderdaad. Officieel mag het natuurlijk absoluut niet, maar er kan heel veel binnen onze kerk hoor. Zo deden een paar paters daar bijvoorbeeld ook aan zen-meditatie en dat is van oorsprong boeddhistisch. Maar om verder te gaan met mijn uitleg, ik kreeg ze geleerd om volledig in het hier en nu te zijn. Met mijn ADHD vloog ik toentertijd echt van het ene naar het andere. Nooit was ik eigenlijk waar ik was op dat moment, want dan had ik wel weer iets anders bij en in het hoofd."

"Heel onrustig lijkt me dat."

"Is het ook. Pater Franciscus leerde me deze serie oefeningen, om ervoor te zorgen dat ik me volledig concentreerde op dat waar ik mee bezig ben. Als ik dus mijn been uitstrek bijvoorbeeld, dan ga ik daar volledig in mee. Het is dus geen automatisme, maar iets waar ik echt helemaal bij ben. Ik ervaar precies wat ik doe."

"Oké, met als doel dus om rustig te worden?"

"Ja. Want als ik dat met die oefeningen zo kan, dan kan ik het ook op andere momenten."

"Maar je kunt moeilijk overal eventjes die oefeningen gaan doen. De mensen zouden raar opkijken!"

"Je kunt het ook op andere manieren doen natuurlijk. Als ik mijn oefeningen doe dan concentreer ik me ook heel erg op mijn adem. Ik ben me dus bewust van waar ik mee bezig ben en hoe mijn ademhaling is. En die ademhaling… die heb je altijd bij je. Dus als ik bijvoorbeeld op mijn werk merk dat ik last ga krijgen van mijn ADHD, dan richt ik me eventjes op mijn ademhaling. Dan voel ik mijn onderbuik op en neer gaan en richt ik me daar helemaal op en dan komt bij mij de rust als vanzelf terug."

"Wel een kwestie van veel oefenen, lijkt me dat."

"Dat is het ook, Rinze en daarom sla ik liever niet een dag mijn oefeningen over."

"Ik begrijp het, Karl. Hoop dat je niet vindt dat ik een zeur ben."

"Echt niet, jongen! Vragen staat vrij en maakt je wijzer, maar nu oefenen."

Karl begon en Rinze volgde hem zo goed als het ging. Ook hij probeerde volledig in het hier en nu te zijn maar af en toe… moest hij toch denken aan de dingen die voor hem lagen. Toen ze klaar waren, was Rinze leergierig genoeg om bij een paar oefeningen wat meer uitleg te vragen, omdat hij het volgens hemzelf niet helemaal goed had gedaan. Karl legde uit en instrueerde zijn vriendje. Aangezien ze beiden enorm veel honger hadden, werd het douchen verschoven tot na het eten. Ze aten de broodtrommel helemaal leeg en zouden dus in elk geval vanmorgen ook nog langs de bakker moeten.
Meteen na het douchen pakte Rinze Karl bij de kin beet en bekeek hij hem aandachtig. Laatstgenoemde vroeg of het de jongen beviel, of dat hij nu al voor bepaalde correcties naar de plastisch chirurg moest. Dat was Rinze's bedoeling dus helemaal niet. Hij wilde alleen maar even bepalen of Karl vandaag al het scheermes mocht gebruiken en het antwoord was nee! Karl sputterde wat tegen en zei dat hij steeds meer op een crimineel ging lijken, maar Rinze was onverbiddelijk. Toen ze zich na het douchen afdroogden, kwam Rinze met een nieuwe vraag:

"Waarom nodigde Jack eigenlijk die Peter uit? Schortte er iets aan jullie seks? Of wilde hij het misschien spannender maken?"

"Dat was het allemaal niet, Rinze. Misschien heb je het niet goed begrepen. Jack ging gewoon vreemd! Me afvragen waarom hij dat deed, heb ik eigenlijk nooit gedaan. We hadden vaak genoeg seks, dus daaraan kan het echt niet gelegen hebben. En als hij meer of iets anders had gewild, had hij het gewoon moeten zeggen."

"Misschien moeten we ook afspreken om altijd over alles met elkaar te praten," stelde Rinze voor.

"Zo langzamerhand hebben we al een aardig lijstje met huwelijkse voorwaarden," grinnikte Karl.

"Maar praten is wel heel belangrijk, toch?"

"Ja, dat kan ik niet anders dan met je eens zijn. Maar dan moet je het me wel leren, want ik ben meestal iemand die zijn eigen problemen het liefst zelf wil oplossen en als ik dan een oplossing gevonden heb, dan kom ik er pas mee."

"Misschien moet je er anders tegen aan leren kijken." Karl trok een vragend gezicht. "Het is wellicht beter om niet alles te bezien als 'mijn eigen problemen'."

"Ah, ik begrijp je volgens mij. Echt Rinze," zo sprak hij stellig, "ik zal mijn uiterste best doen en als het me niet goed lukt, dan hoop ik dat je me corrigeert."

"Zeker, vriend! Dat zal ik doen!" Ze knuffelden elkaar eventjes heel fijn.

Ook bij het aankleden moest Rinze, zo vond hij tenminste, de nodige wijzigingen aanbrengen in de manier van handelen zoals Karl dat deed. Het overhemd mocht niet in de broek gestopt worden en niet alleen het bovenste, maar ook het tweede knoopje mocht best los en dat onder het mom dat Karl best zijn borsthaar mocht laten zien. Na de afwas pakte Karl de telefoon om zijn broer op te bellen. Hij zette de handsfree functie aan, zodat Rinze het gesprek zou kunnen beluisteren, want het ging tenslotte over hem. Matthieu nam op met een diepe bas. Karl reageerde met een grap:

"Nog niet je eerste kop koffie gehad, grote broer van me?"

"Je belt wel erg vroeg, broertje! Dat doet me haast vermoeden dat je in de problemen zit, maar… dat kan ik me ook weer niet voorstellen bij zo'n brave ziel als jij bent." Even was het stil aan de andere kant van de lijn. "Maria zegt dat ik je moet groeten van haar. Je hebt altijd al een streepje voor gehad bij haar! Hoe heb je dat eigenlijk voor elkaar gekregen. Het kunnen niet je mannelijke charmes zijn geweest, want je bent homo tenslotte!"

"Oké, grote broer. Pak jij nu maar eerst een kop koffie voor je cynisch of sarcastisch gaat worden en laat dat speciale dat Maria en ik hebben nou maar met rust. Een brave ziel ben ik altijd geweest inderdaad, maar… daar kon nu wel eens verandering in gekomen zijn."

"O wow, vertel op!" klonk het geïnteresseerd.

"Ik denk dat ik zeker een wet heb overtreden en dat kunnen er nog wel eens meer worden, maar dat laat ik graag aan jouw deskundige analyse over."

Karl deed het verhaal zoals hij dat gisteren ook aan zijn moeder had gedaan en lette tijdens zijn praten goed op zijn vriendje. Het was duidelijk dat de herinneringen die Karl nu doorvertelde hem af en toe behoorlijk raakten. Dan zorgde Karl ervoor om eventjes Rinze's arm of hand te raken, zodat hij wist dat hij er niet alleen voor stond.

"De jongen waarover dit hele relaas gaat zit hier naast me trouwens en heeft meegeluisterd." Zo besloot Karl zijn verhaal. "Oké, dat was het dus en vertel nu maar wat ik fout heb gedaan volgens jou en wat we verder moeten."

"Jij bent echt onhoffelijk broertje van me! Je had Rinze ook wel even vooraf kunnen voorstellen natuurlijk!"

"Oké, sorr…"

"En nu wil je ook nog mijn mening voordat ik hem heb kunnen begroeten! Waar is je Limburgse hartelijkheid gebleven, klein broertje van me!" Rinze had een grijns op zijn gezicht naast Karl die met de mond vol tanden zat. "Goedemorgen Rinze! Ik hoop dat je mijn broer zijn boerse manieren wilt vergeven en dat je het hem niet al te zeer aanrekent. Je moet maar zo denken, hij weet niet beter."

"Ik vergeef het hem graag, Matthieu want hij is verder goed te pruimen hoor!"

"Nare situatie waar je in zit, jongen. Ik begrijp dat het allemaal echt niet gemakkelijk is."

"Dat kun je wel stellen," reageerde Rinze.

"Mijn eerste opmerking is dat jullie je niet moeten laten provoceren. Komt er gedonder van vanwege rechtswege, ik bedoel dus bijvoorbeeld dat de politie op je stoep komt, laat dan alles over je heen komen. Doe geen domme dingen of uitspraken waar je later spijt van kunt krijgen. Wees terughoudend met alles wat je doet. Begrepen?" Uit twee monden klonk een duidelijk 'ja'. "Dan verder. Inderdaad broertje van me, je hebt de wet inmiddels al behoorlijk overtreden door een minderjarige, dat ben je nu nog eenmaal Rinze, te huisvesten zonder dat zijn ouders daarvan op de hoogte zijn en dat is strafbaar. Verder wil ik het liefst nog geen uitspraken doen, omdat ik dingen moet nakijken. Maar wat doen jullie als Rinze door zijn ouders of de politie weggehaald wordt?"

De jongens keken elkaar aan en Karl nam het woord.

"Dan haal ik hem van huis en breng hem ergens heen waar hij veilig is."

"Daar kun je dan dus gedonder mee krijgen, hè!"

"Ja, dat weet ik maar hem daar laten is geen optie!"

"Oké, ik ga daar verder niet over discussiëren met jullie beiden. Ik heb duidelijk voor ogen waar ik naar moet zoeken en zal jullie zo snel mogelijk informeren, maar wordt niet meteen ongeduldig of zo want het kan wel eventjes duren voor ik de juiste antwoorden gevonden heb."

"We zullen rustig op je wachten, Matthieu," zegde Rinze toe.

"En Karl… dit zeg ik je als je broer en niet als je advocaat, als je een veilige plek zoekt, denk dan eens aan de zomer."

"Ja grote broer van me, daar had ik al aan gedacht."

"Zit er toch nog wel iets verstandigs in dat hoofd van je." Met een groet over en weer werd het gesprek afgesloten.

"Zijn jullie allemaal zo lekker pittig naar elkaar toe?"

"Je wilt het niet geloven jongen, maar zo gaat het bij ons altijd."

Karl vroeg of Rinze nog wilde napraten, maar deze vond dat op dit moment geen enkele zin hebben. Karl vond dat verstandig van hem en daarom deden ze eerst maar de benodigde boodschappen bij de supermarkt aan de overkant van het plein. Toen ze die thuis opgeborgen hadden was het zo tegen koffietijd en reden ze in Karls auto naar het centrum. Parkeren was geen probleem op maandagmorgen. Bij V&D gingen ze eerst naar het restaurant voor een kop koffie met gebak. Iets wat ze wel verdiend hadden, vond Karl. Rinze begreep eigenlijk niet waarom, maar had er geen enkele moeite mee. Daarna shopten ze het hele warenhuis door. Op de sportafdeling stuurde Karl Rinze met een aantal zwembroeken naar de pashokjes. Rinze paste deze en elke keer liet Karl zijn keurende blik over het uitgestalde gaan.
Ze hadden reuze lol en zeker toen het op de ballenknijpers aankwam. Rinze wilde weten of zo'n ding wel 'erectiebestendig' was en Karl wist wel hoe je zoiets kon testen. Uiteindelijk kozen ze voor een rode, strakke zwembroek met korte pijpjes voor Rinze en een donkerblauwe van hetzelfde soort voor Karl, want Rinze had natuurlijk ook willen weten hoe zoiets zijn vriend zou staan. Verder kochten ze daar nog de nodige kleren voor Rinze om vervolgens via de passage naar Dixons te gaan. Daar kochten ze een mobiele telefoon.
Bij C&A kochten ze ook het nodige aan kleren en toen Rinze de uitgaven bij elkaar optelde, toen ze terugliepen naar de auto, vond hij het toch allemaal te veel. Karl was nuchterder en zei dat hij niet moest zeuren. Bij geen enkel pinapparaat was er, zo zei hij, rook uit de machine gekomen en ook waren er nergens alarmbellen gaan rinkelen dat zijn budget overschreden zou zijn en daarmee moest Rinze het doen. Thuisgekomen ontdeed Karl alle kleren meteen van de prijskaartjes en ander stickers en sorteerde ze, zodat hij ze kon gaan wassen. Een serie verdween meteen in de wasmachine. Tussen de middag aten ze brood en daarna was het tijd voor Rinze om naar school te gaan.

"Zal ik je brengen?" stelde Karl voor.

"Lijkt me beter van niet, Karl. Als ze me opwachten op school dan kunnen ze jou aan mij linken en als ze jou dan als je alleen naar huis teruggaat volgen, dan heb ik helemaal geen veilige plek meer."

"Goed doordacht, knaapje!" zei Karl, terwijl hij de jongen dicht tegen zich aan trok. "Weet je! Ik hou van je, jongen. En het lijkt of het elke seconde meer wordt."

"Dat gevoel heb ik ook, man! Ik zou het liefst continue bij je willen zijn om elk moment met je te delen, maar…"

"Dat gaat helaas nog niet." Hij kuste de jongen op zijn lippen. Rinze opende die en ze tongden elkaar heftig. "Ben je geil?" Rinze gniffelde ter antwoord en Karl voelde in zijn kruis. "Als alles goed gaat, ben je snel weer bij me terug, schat!"

"Daar kan ik nu al naar uitkijken, Karl!"

Ze verbraken hun omhelzing en Karl zocht een strippenkaart voor de jongen op, zodat die met de bus naar het station zou kunnen rijden. Vanaf daar zou hij het laatste stukje lopen naar zijn school.

"Je weet wat je moet doen als alles misloopt?"

"Ik heb alles goed in het hoofd, lieverd."

Na een laatste kus verliet Rinze de woning. Karl bleef voor het raam staan en keek naar buiten waar het opnieuw was begonnen te regenen. Hij zag hoe de jongen de regen inliep en toen deze zich eventjes naar hem omdraaide om naar hem te zwaaien, zwaaide hij terug. Zijn hart deed zeer.



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, december 2018 (herziene versie)
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 152
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 184 keer
Bericht Re: VRIJGEVOCHTEN door Lucky Eye » zaterdag 12 januari 2019 18:01

Hoofdstuk 10

Rinze had alles aardig goed gepland, zo dacht hij. Bewust was hij wat langer op het station blijven rondhangen, om maar niet te lang te hoeven wachten op school, voordat het tentamen zou beginnen. Lang wachten zou kunnen betekenen dat zijn medeleerlingen hem zouden gaan ondervragen, want hij kon zich niet voorstellen dat zijn vader gisteren niet al zijn klasgenoten gebeld had, om te kijken of hij daar wellicht onderdak had gekregen. Desalniettemin kwamen die vragen zodra hij het schoolterrein opstapte. Meteen werd hij omringd door zijn klasgenoten die allerlei vragen door elkaar riepen. Simon, de klassenvertegenwoordiger, maakte echter handig gebruik van de hem gegeven autoriteit en maakte met een keiharde uitroep een einde aan het krakeel.

"Wat is er aan de hand Van der Weide," maakte hij handig gebruik van het moment van stilte dat aanbrak meteen na zijn kreet.

"Wat wil je weten?" zei Rinze terwijl hij op een bankje ging zitten. Enkelen schoven aan beide kanten naast hem, terwijl de rest zich er omheen schaarde.

"Gisteren is iedereen uit de klas eerst door je vader gebeld. Hij wilde weten of jij misschien bij een van ons was. Daarna belde ook nog eens ds. Jager, die ons op het hart drukte vooral eerlijk te zijn en te blijven en aan te geven waar jij was, als wij dat wisten. Dus… enige uitleg zou wel op z'n plaats zijn, lijkt me."

Simon stond recht voor hem de armen over elkaar gevouwen. Rinze zuchtte diep.

"Ik heb problemen thuis en misschien is het goed als dat het enige is dat ik vertel. Anders zouden jullie er alleen maar last mee kunnen krijgen."

Het door elkaar geroep en gevraag begon opnieuw en Simon herstelde opnieuw de rust met zijn harde stem.

"Rot voor je Van der Weide. Ik hoop dat alles goed komt."

De bel ging en de hele klas liep naar binnen. Rinze was hartstikke blij dat het hier bij gebleven was. Natuurlijk waren er vragen bij iedereen, maar hij vond echt dat hij verder niets moest vertellen. Karl had eerder al eens een opmerking gemaakt over dat te veel weten niet goed zou kunnen zijn en ook de voorzichtigheid van Matthieu had hem er toe gebracht zo weinig als mogelijk los te laten. In het lokaal zocht hij zijn tafeltje op met daarop het nummer 96: zijn examennummer. Hun leraar natuurkunde had een paar opmerkingen vooraf en daarna werd het tentamenwerk uitgedeeld. Het was Rinze's voornemen om zo snel mogelijk de school weer te verlaten. Daarom bekeek hij vooraf goed naar het aantal punten dat er met elke vraag te verdienen viel. Daarna koos hij die vragen uit waarvan hij zeker wist het juiste antwoord te weten en vervolgens ging hij als een razende aan het werk.
Drie kwartier later telde hij alle punten bij elkaar op en kwam volgens de bijgeleverde tabel uit op een zes. Een prima cijfer voor nu besloot hij, schoof zijn stoel achteruit en stond op. Meteen merkte hij dat iedereen in zijn richting keek. Hij negeerde de blikken, liep naar de toezichthouder bij de deur en leverde daar zijn werk in. 'Nu al klaar?' werd hem op zachte toon gevraagd. 'Ja meneer,' had hij geantwoord en had het lokaal verlaten. Buiten gekomen zette hij het meteen op een rennen. Het voelde hier niet goed. Steeds harder rende hij in de richting van het station, waar hij wist dat hij de vrijheid weer tegemoet zou kunnen gaan. Hij stoof het voetgangerstunneltje onder de IJsselallee in en ineens werd hij zich bewust van andere rennende voetstappen.
Meteen stopte hij en draaide zich om. Niets te zien. Maar… toch heel erg vreemd. Hij rende verder en toen hij de zuidelijke ingang van het station naderde, stopte hij met rennen en meteen registreerden zijn oren achter hem opnieuw het geren van andere mensen. Hij keek over zijn schouder en zag twee mannen die ook net het hardlopen hadden gestaakt. Oké, dacht hij bij zichzelf, nu vertrouw ik het helemaal niet meer. De ene man kwam hem bovendien erg bekend voor. Hij liep de trap af de tunnel in. Onderaan de trap sloeg hij linksaf en bleef meteen staan, alsof hij geïnteresseerd was in de vertrektijden van de treinen op één van die grote gele borden. De twee kwamen ook de hoek om één van hen botste zowat tegen hem op. Rinze wist wie de man was.
De twee liepen verder de tunnel in en toen ze bijna bij de trappen aan de andere kant waren, zette de jongen zich weer in beweging. Hij zag dat de ene de linker trap en de ander de rechter nam. Welke hij dus ook zou nemen, ze zouden hem spotten, als het inderdaad zo was dat ze hem volgden. Toen hij de rechtertrap naar boven nam, zag hij de voor hem onbekende man staan voor de broodjeszaak. Rinze bleef staan en keek om zich heen, alsof hij zelf aan het bedenken was waarheen hij wilde gaan. De ander hield zich op bij de Free Records Shop en nadat hij al zijn moed bijeengeraapt had liep hij deze winkel binnen vlak langs de man. Rinze neusde wat rond en bedacht zich dat het wellicht het beste was om een plek op te zoeken waar mensen waren en dan was het station niet de beste keuze.
Hij verliet de winkel en ook meteen het station. Bij het zebrapad stak hij over om vervolgens rechts af te slaan in de richting van het bankgebouw. Eventjes moest hij wachten om een fietser voor te laten gaan en toen stak hij het kleine zijstraatje over. Nog een keer wilde hij checken of hij echt gevolgd werd. Eventjes voorbij de ingang van de bank stopte hij en knielde met een been op de grond om zogenaamd zijn veter vast te maken. Daarbij had hij - diep bukkend - de gelegenheid om tussen zijn benen door te kijken. Hij wist inmiddels precies wat de kerels droegen en terwijl hij daar zo zat, zag hij hoe ze stopten en deden alsof ze een poster bekeken. Duidelijk dus! Rinze richtte zich weer op en zette er flink de pas in. Hij liep de straat in van het Bilderberghotel in de richting van het centrum. Af en toe niet al te opvallend om zich heen spiedend, wist hij dat nu de ene man achter hem liep en de andere overgestoken was naar de rechterkant van de straat. Hij pakte zijn nieuwe mobiele telefoon uit zijn broekzak en belde het nummer van Karl.
Karl had vanaf het moment dat Rinze weggegaan was totaal geen rust kunnen vinden. Natuurlijk had hij geprobeerd zich op zijn adem te richten, maar… het was hem niet gelukt. Zeker niet toen hij voelde dat hij een 'ADHD-aanval' zou krijgen. Hyperactief was hij ineens geworden en als een stuiterbal stuiterde hij door de woning. Hij rende van de woonkamer naar de keuken naar zijn werkplek steeds maar iets heen en weer dragend of verleggend. Hij had de ene was uit de wasmachine gehaald en in de droogtrommel gedaan, om daarna de tweede in de wasmachine te doen. Daarna had hij de ramen van de woonkamer gelapt en de vloer gedweild.
Toen was hij bekaf geweest en had hij zich doodmoe - vooral van zichzelf - op de bank neer laten ploffen. Normaal zou hij nu een pilletje van zijn moeder genomen hebben en naar bed zijn gegaan, maar dat kon hij nu niet doen. Niet eerder dan dat Rinze weer thuis zou zijn of zou hebben gebeld. Hij schrok op toen zijn telefoon rinkelde en had het ding meteen te pakken. Hij zag dat het Rinze was.

"Alles goed?" riep hij.

"Nee, niet echt. Ik kan niet naar huis komen, want ik word gevolgd door twee kerels"

"Wat?" Rinze herhaalde wat hij eerder gezegd had. "Ik ben bang, Karl. Wat moet ik doen?"

Karl was ineens helemaal helder en niet meer moe noch hyperactief. Nu moest hij er zijn voor de jongen en hem zien te redden uit de situatie waarin hij nu zat.

"Even rustig aan jongen. Laat me denken," zei hij om voor zichzelf tijd te winnen. Na een aantal ogenblikken begon hij weer te praten. "Je weet het zeker hè, dat je gevolgd wordt!"

"Ja, heel erg zeker." En Rinze legde uit hoe hij het gemerkt had en voor alle zekerheid nog een keer gecheckt.

"Oké, zorg ervoor dat je niet in paniek raakt."

"Maar ik ben bang, Karl!"

"Lieverd. Probeer niet met je emoties te reageren. We zitten nu in een vreselijk rottige situatie, maar daar komen we alleen maar uit als we volledig kalm blijven en ons verstand blijven gebruiken. Als we nu toestaan dat de emoties met ons op de loop gaan, dan redden we het niet, Rinze! Begrijp je me!"

"Ja," zei Rinze met een snik in zijn stem.

"Ik hou van je, Rinze!"

"Ik ook van jou Karl, maar…"

"Luister nu goed naar wat ik je zeg. Zorg dat je tussen de mensen blijft. Zoek een grote winkel of zo op, maar zorg ervoor dat je nooit ergens alleen met die twee bent. Blijf tussen de mensen."

"Daar had ik al aan gedacht, Karl."

"Waar ben je nu?"

"Ik loop nu langs de singel in de richting van het centrum."

"Prima. Ik hang zo op en regel iets. Geef me vijf tot tien minuten."

"Bel je terug?"

"Zeker jongen! Ik bel binnen vijf tot tien minuten terug. Tot zo!"

"Oké!"

Karl verbrak de verbinding en begon te ijsberen. Oké! Wat nu? Stevig stapte hij door en bedacht hoe hij de jongen zou kunnen helpen. Met zijn eigen auto naar het centrum gaan en hem ergens oppikken was geen optie, want dan zouden die twee zijn nummerbord kunnen noteren en hem zo alsnog aan Rinze kunnen linken en dat was iets wat de jongen absoluut niet wilde. De auto van iemand anders lenen zou ervoor kunnen zorgen, dat die iemand anders de politie op z'n dak gestuurd kreeg, dus dat kon ook niet! Maar… wacht eens eventjes, zo zei hij tot zichzelf. Als ik ervoor kan zorgen dat niemand de auto ziet. Als ik kan zorgen voor een soort van vertragingstechniek, zodat die twee Rinze's spoor heel even bijster raken dan…
Het plan ontvouwde zich heel snel in zijn hoofd. Hij schreef wat steekwoorden op, streepte er weer een aantal door om die te vervangen door nieuwe en zo vormde zich zijn strategie. Toen hij de pen op de tafel wierp, zat alles in zijn hoofd en wist hij precies hoe het zou moeten gaan. Nu eerst Peter bellen.
Rinze had bewust zijn tempo na het telefoontje met Karl wat vertraagd. Zodoende gaf hij zichzelf wat meer tijd, had hij het idee, en kon hij zich ook beter richten op zijn ademhaling. Dat laatste zorgde ervoor dat hij iets rustiger werd en dat die vervelende knoop die zich in zijn maag had ontwikkeld langzaamaan wat begon weg te trekken. Ook zijn hart bonkte nu niet meer zo hard en hij bemerkte dat hij nu nog scherper zijn omgeving in de gaten kon houden. Via de singel bereikte hij de brug naar de Luttekestraat. Hij had gemerkt dat de man die aan de overkant van de straat liep dichterbij was gekomen, omdat Rinze bij de brug dus een keuzemogelijkheid had: of hij zou de stad ingaan of hij zou verder langs de singel lopen. Zoals afgesproken met Karl liep hij de stad in. De eerste winkelstraat was meteen al behoorlijk druk. Niet zo erg als de Diezerstraat in de regel, maar toch druk genoeg zodat je goed moest uitkijken waar je liep.
De jongen voelde dat de twee de afstand tot hem nu verkleind hadden, zodat ze hem niet uit het oog zouden verliezen. Het leek erop alsof ze vrij professioneel waren, maar… ook weer niet helemaal, want dan zouden ze allang door gehad hebben dat hij wist dat hij gevolgd werd. Toch? Oké, niet teveel aan die twee denken, zo sprak hij zichzelf rustig toe. Aan het eind van de straat stak hij het marktplein over en liep de Diezerstraat op. Hier was het - ook als was het maandagmiddag - beduidend drukker. Meteen sloeg hij rechtsaf de Roggenstraat in naar de achteringang van de V&D. Een prima plek met veel mensen om het je achtervolgers moeilijk te maken en er in elk geval voor te zorgen dat ze geen belagers werden. Net toen hij de deur van de V&D openduwde, ging zijn telefoon die hij steeds in de hand had gehouden. Meteen nam hij op. Gelukkig! Het was Karl.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Peter, kan ik je auto vandaag even lenen?" Zo was Karl begonnen meteen nadat Peter de telefoon had opgenomen.

"Zeker wel, Karl maar wat is er aan de hand man, je klinkt ontzettend opgewonden alsof je in een heel spannend jongensboek zit?"

"Sorry Peter, maar ik heb nu geen tijd om het allemaal uit te legg…"

"Dat doen we dan ook niet, Karl. Bovendien heb ik ook absoluut geen tijd, want ik sta te wachten op de Schipholtaxi, die eigenlijk al 10 minuten te laat is."

"Owww, sorry man ik had je nog willen bellen…"

"Geeft niet Karl, je hebt vorige week woensdag me al een prettige vakantie gewenst, dus dat zit wel snor. Je kunt jezelf binnenlaten met je eigen sleutel en de sleutels van de auto en de papieren leg ik in de broodtrommel. Die weet je te vinden hè?"

Karl reageerde positief en daarna verbrak Peter het gesprek met een gehaast 'doei', omdat zijn taxi waarschijnlijk voorreed. Daarna zocht Karl het nummer van Oscar in zijn telefoonboek. Hij maakte verbinding en wachtte totdat er aan de andere kant werd opgenomen. Dat duurde even en dat wachten maakte hem enorm zenuwachtig. Eindelijk werd er dan opgenomen.

"Oscar, met Karl. Ik heb je hulp nodig!"

"Oké, meestal beginnen we een gesprek met 'hoe gaat het ermee' en zo, maar ik begrijp dat je daar nu geen tijd voor hebt. Steek van wal, leg me het een en ander uit en zeg maar wat je van me wilt." Dat was Oscar. De spraakwaterval onder zijn vrienden. Karl begon te vertellen en toen hij uitgepraat was, nam Oscar het gesprek meteen over. "Je wilt van mij dus een vertragingstechniek om dat vriendje van jou een paar minuten de tijd te geven weg te komen."

"Yep, dat is het. Maar heeft jullie winkel een achteringang, waarmee je op de Badhuiswal uitkomt?"

"Ja, dat is geen enkel probleem. En heel goed bedacht van je als ik het mag zeggen. Je had strateeg moeten worden, Karl."

"Dank je Oscar, maar…"

"Niet te snel Karl, ik moet even denken en zoals je weet kan ik praten en denken heel goed tegelijk, dus denk niet dat als ik lekker doorratel er niet gedacht wordt hier. De uitgang is dus geen probleem. Hoe heet je vriendje?"

"Rinze."

"Rinze kan het beste gewoon door de ingang aan de Diezerpoortenplas binnenkomen. Hij weet waar de winkel is?"

"Denk het wel en anders leg ik hem dat nog wel uit."

"Oké, ik weet het al, snel hè?"

"Je bent een genie Oscar!"

"Niet slijmen Karl, daar bereik je niets mee," klonk het grinnikend aan de andere kant van de lijn.

"Vertel op Oscar. Wat moet hij doen."

Oscar gaf een uitleg die op zich heel kort was. Hij gaf de vluchtroute aan die Rinze zou moeten gebruiken vanuit de winkel naar de Badhuiswal. Daar zou Karl hem dan moeten opwachten met de auto.

"De rest laat je maar aan ons over. Eindelijk weer eens een verzetje! Heerlijk zoiets!"

"Ben blij dat ik je van dienst kan zijn Oscar. Maar hoeveel tijd heb je nodig."

"Het is nu 15:25 uur."

"Nee, 15:27 uur," corrigeerde Karl hem.

"Ja hoor, Pietje Precies in de bocht. Sorry hoor Karl, was heel even vergeten dat jij elk uur het tijdsein belt." Ondanks de gespannen situatie waarin hij verkeerde moest Karl lachen. "Geef ons hier 20 minuten om de boel te organiseren dat moet voldoende zijn. Redt hij het zolang?"

"Ja, moet kunnen. Oscar je bent echt geweldig dat je dit voor ons wilt doen."

"Ach je weet hoe ik ben. En… ik maak graag gebruik van jouw diensten, dat weet je."

"Altijd tot wederdienst bereid Oscar. Bedankt!"

Karl drukte op de rode knop zonder op een laatste reactie van Oscar te wachten, omdat hij zo snel mogelijk Rinze wilde bellen.

Rinze drukte meteen de groene knop in die de verbinding tot stand bracht. Karl was duidelijk in zijn instructies en heel gedecideerd. Toen hij zijn verhaal gedaan had, moest Rinze voor de zekerheid alles nog eens herhalen. Rinze had goed geluisterd en maakte geen enkele fout in het weergeven van de eerdere instructies.

'Gaat dit werken?' had hij willen weten.

Karl had hem verzekerd dat er helemaal niets mis kon gaan. Dat alles nu in de handen lag van Oscar en de andere mensen in de winkel en dat die 100% te vertrouwen waren. Met een kus over en weer verbraken ze de verbinding. Rinze wist dat hij nog 20 minuten tijd moest zien te rekken. Dus maar weer opnieuw langs de rekken met Cd's en Dvd's bij de V&D. Vervolgens naar de Dixons, om daar hetzelfde te doen en zich ook te vergapen aan allerlei andere elektronische apparatuur. Toen in de richting weer van de Diezerstraat en plotsklaps stond hij tegenover een jongen die hij kende. Gelukkig eventjes iets zinvols te doen zo had hij het gevoel. Midden op straat bleven ze staan en ontspon er zich een leuk gesprek. Rinze kende de jongen van de busreizen in de winter van en naar school. De jongen zat op een andere school en was voor Rinze altijd een bron van inlichtingen op allerlei gebieden die thuis in de taboesfeer vielen.
Het gesprek verliep leuk en gaf Rinze de tijd om eventjes niet meer aan die twee te denken. Na een kwartiertje gaf Rinze aan dat hij weg moest en vriendelijk namen ze van elkaar afscheid. Oké, vijf minuten om naar de Diezerpoortenplas te komen moest voldoende zijn en bovendien zou het niet heel erg zijn om even iets later aan te komen. Dan had iedereen iets meer tijd, maar… zo bedacht hij zich ineens misschien zou Karl zich wel ongerust maken en meteen zette hij er flink de pas in.
Karl was meteen na het gesprek met Oscar in zijn auto gestapt en naar het huis van Peter gereden een aantal straten verder. Met de sleutel die hij van diens woning had, liet hij zichzelf binnen. Al een aantal jaren zorgden ze over en weer voor elkaars planten en post bij afwezigheid. In de broodtrommel vond hij de autosleutel en de papieren. Snel ging hij weer naar buiten. De witte Peugeot stond een eindje verderop in de straat. Karl rende ernaar toe, stapte in, startte de auto en reed weg. Zich een weg banend door het stadsverkeer van Zwolle keek hij regelmatig op zijn horloge. Hij mocht absoluut niet te laat komen.
Het was druk op de weg maar gelukkig was het maandag en dan viel het in de regel nog wel mee en zo dus ook vandaag. Te snel reed hij door de straten op weg naar zijn bestemming. Ook niet weer te snel rijden, want dan zou hij alleen maar de aandacht op zich vestigen en aangehouden worden door de stadscowboys was wel het laatste dat hij nu kon gebruiken. Hij had alle minuten nodig om op tijd te komen en het plan te laten slagen.
Rinze had de tijd goed in de gaten gehouden en toen hij merkte dat hij te vroeg zou komen, was hij nog maar eventjes bij de speelgoedwinkel van De Wit naar binnen gelopen. Snel even naar de bovenste verdieping voor de modelspoorbanen en zich eventjes daaraan verlekkeren. Een jongenswens die hij altijd had gehad, maar die nooit in vervulling was gegaan, helaas. Zijn horloge raadpleegde hij diverse keren. Met twee à drie minuten moest hij de computerwinkel waarnaar hij op weg was wel kunnen bereiken. De trappen af en meteen voelde hij weer de ogen in zijn rug van één van zijn achtervolgers. Buiten regende het weer. De ander stond de etalage te bekijken.
Snel links af de Diezerstraat weer op en naar het einde ervan lopen. Hij versnelde zijn tempo iets. De regen viel nu ook veel harder. Het zebrapad over en dan aan de linkerkant van de weg verder de brug over. Daar was een klein buurtje met een paar winkels, die een goede ligging hadden zo tussen het winkelhart van de stad en een nieuw winkelcentrum. Hij was nog wat te vroeg en bleef op de stoep even wachten. De man die achter hem gelopen had, stond nu ook stil en bekeek opnieuw een etalage. De ander liep nog op enige afstand aan de overkant van de straat. Rinze wachtte een gunstig moment af en sprong toen vlak voor een aanstormende auto de straat over. De auto moest flink afremmen, om hem niet te raken maar Rinze had daar geen oog voor. Het plan was nu in werking getreden.
Hij liet in gedachten zijn achtervolgers compleet los en snelde de winkel binnen. Hij zag de hoge stapels dozen achter de deur, rende om de verkoopbalie heen en dook naar links. De deur stond, zoals Karl aangegeven had, half open. Hij glipte erdoor en deed de deur achter zich dicht. Snel rende hij de gang door. Een trapje op, een deur open en toen was hij in de personeelskantine zo bleek. De deur in de tegenoverliggende muur openen en dan weer een trapje af. Keihard rende hij nu een lange, brede gang door waarin links allemaal dozen opgestapeld stonden.
Aan het einde van die gang was een door zonlicht verlicht raam. Hij trok de deur open en kwam uit op een pleintje dat aan alle kanten omring was door gebouwen. Hij zag het nauwe gangetje tussen de oude huizen en rende erop af. Het stonk er enorm, maar Rinze rende door. Hij kwam uit op een vrij rustige straat en tuurde naar links en rechts. Hij zag de witte auto staan en rende ernaar toe. Snel trok hij de achterdeur open, stapte in, trok de deur achter zich dicht en ging languit op de bodem van de auto liggen. Karl reed de auto meteen de weg op en voegde zich rustig in het verkeer.



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, december 2018 (herziene versie)
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 152
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 184 keer
 

Plaats een reactie

Volgende

Terug naar Lucky Eye

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast


cron