Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief


Forumindex  • Verhalen, gedichten en andere teksten  • Lucky Eye
 
 
 
 

Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief

EEN FLUISTEREND HART

Plaats een reactie

Bericht EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 10 oktober 2020 05:47

Een verhaal van Lucky Eye

Met dank aan Benjamin van der Weg voor zijn hulp tijdens de eerste zeven hoofdstukken en Sjack013 die een aantal hoofdstukken doornam om fouten er uit te halen.



Disclaimer:
Dit verhaal is niet gebaseerd op feiten. Elke overeenkomst met gebeurtenissen, personen, plaatsen en tijden berust dan ook op toeval.




EEN FLUISTEREND HART




Hoofdstuk 1

'Prachtig, lui! We hebben het met elkaar gefikst!' zei mijn baas – Hans Mandemaker – terwijl hij zijn glas bier hief om te toosten met zijn vrouw Addy, Desmond, Harry, José, Janine, Karel, Marci, Remi, Selwyn, Yvette en mij. De reservering voor het feest op de maandagavond was pas op de vrijdag daarvoor binnengekomen en dat had voor de nodige stress gezorgd. De inkoop was nog wel de minste daarvan. Veel meer moeite had Addy moeten doen om personeel voor die avond bij elkaar te krijgen. Er waren natuurlijk vaste krachten voor de bediening, maar die hadden er al een hele dag opzitten aangezien het hoogseizoen was en het restaurant dan ook op maandag een geliefde pleisterplaats was voor allerlei eendaagse busreizen. Er waren natuurlijk zat vakantiekrachten. Sommigen daarvan – de jongsten – mochten echter niet ingezet worden in de avonduren en zeker niet na middernacht. En daarom was het ook dat ik gistermiddag was gebeld of ik kon komen helpen. Addy had zich bezwaard gevoeld mij te vragen, omdat ze wist dat maandag mijn vaste vrije dag was. Het maakte mij niet uit. Die dag moest ik sowieso een middagdienst draaien, omdat ik eerder eens een dienst had moeten ruilen en ik met Kees afgesproken had dat we dat buiten de boeken zouden houden: gewoon onderling ruilen zonder gedoe. Dat ik nu twee diensten zou draaien vond ik niet erg. Snel stuk te krijgen was ik niet en daarbij vond ik het heel erg leuk werk. Natuurlijk was het af en toe flink pezen en maakte het me behoorlijk moe, maar het gaf me op de een of andere manier ook een enorm stuk energie. Wellicht kwam dat ook omdat ik van en naar huis fietste en dat betekende voor mij van Zwolle naar Giethoorn een afstand van bijna 40 kilometer enkele reis; een fietstocht van ongeveer twee uur. Ik vond het prima. Ik had een racefiets en vond het fijn om flink hard te trappen. Het vakantiewerk maakte dat ik in de lange vakantie na het eindexamen wat om handen had en het verdiende nog leuk ook.

'Bedankt dat jullie bereid waren om hier te zijn vanavond en dit feest voor het zilveren bruidspaar, dat het zoals jullie weten op dit moment niet gemakkelijk heeft vanwege de terminale ziekte van Peter, tot een onvergetelijke dag te maken,' besloot Hans zijn korte, geïmproviseerde speech. Het bedankje van de baas werd met luid gejuich en een opnieuw heffen van de glazen begroet en ook ik deed daaraan mee. Maar toen stond ik voor een dilemma, een netelig vraagstuk dat ik al bijna de hele avond voor me uitgeschoven had tot dat moment in de hoop dat …

Toen de eerste gasten die avond vertrokken waren, was er al melding gemaakt van potdichte mist. Alle medewerkers wisten dat je na een late avonddienst kon blijven slapen. Op de zolder van het restaurant, boven de verdieping waar de familie Mandemaker woonde, stonden zes eenpersoonsbedden en die waren volgens Addy heel snel op te maken. Nog nooit had ik er gebruik van gemaakt en eigenlijk wilde ik dat ook nu niet.

Het gezellig afsluiten na de drukte van die avond liep op z'n einde. Tijd om op te stappen. De meesten woonden in de buurt. Een paar waren met eigen vervoer en anderen hadden ervoor gezorgd dat ze opgehaald werden. Niemand ging de kant van Steenwijk, waar Remi woonde, op en ook Zwolle, mijn woonplaats, lag niet op iemands route. Remi had al aangegeven dat hij zou blijven slapen.

'Ga je naar huis, Marc?' vroeg Addy me.

'Ik denk het wel.'

'Je bent gek!' liet Remi zijn mening duidelijk horen.

'Dank je.'

'Ik bedoel maar, ik ga nog niet eens terug naar Steenwijk op de fiets met dit weer! Gewoon niet vertrouwd, man! En jij moet nog veel verder!'

Dat laatste was het enige feit. Maar me snel laten overhalen, dat zat niet in mijn aard. Ja, ik ben eigenzinnig. Ik doe dingen op mijn manier en als er een besluit genomen moet worden, doe ik dat graag op grond van mijn eigen waarnemingen en dus liep ik door het restaurant in de richting van het terras. Achter me hoorde ik Remi tegen Addy zeggen dat ik echt knettergek was. Haar reactie, zo die er al was, hoorde ik niet. Op het terras keek ik in de richting van de gracht waar overdag de rondvaartboten aangemeerd lagen. De mist was een dikke brij en ik kon het water niet eens zien. Hier was het zicht dus duidelijk heel erg slecht. Mijn route naar huis liep onder andere over de weg tussen de twee gedeelten van de Belterwijde door en ik kon me voorstellen dat de mist daar nog dichter zou zijn. Water en mist trekken elkaar op de een of andere manier aan. Met de handen in de zakken van mijn nette zwarte broek keek ik voor me uit naar het niets. Er was gewoon niets te zien. Alleen maar mist. En dat terwijl ik heel erg goed wist wat er allemaal te zien was aan de overkant van de gracht. In mijn pauzes zat ik graag aan de waterkant. Meestal met iets om te eten. Pauzes zijn daar geschikt voor. Ik kende de tuin aan de overkant heel erg goed. De bewoners daar kenden mij ook inmiddels. Als ze, zolang het licht was, bezig waren in hun tuin – een echt plaatje – en mij zagen, groetten we elkaar. Ik had geen zin om te blijven. Ik wilde naar huis. Naar mijn eigen bed. Daar sliep ik altijd het beste. Raar eigenlijk want … nou ja … Uiteindelijk besloot ik om toch maar te blijven. Het kon gewoon niet anders. Blijven betekende wel dat ik twee berichtjes moest versturen. Reacties kwamen snel. 'Het zit echt potdicht,' zei ik toen ik terug in het restaurant was, 'en daarom blijf ik graag slapen.'

'Ben je altijd zo eigenwijs dat je het eerst zelf moet zien in plaats van iets aan te nemen van een ander!' kwam de kribbige opmerking van Remi.

'Zit niet te zeiken, joh,' reageerde Addy voor mij. En ik besloot er verder geen woorden aan vuil te maken.

Even later stonden Remi en ik samen in de badkamer op de eerste verdieping. Een ruime, modern ingerichte ruimte die ik goed kende. Bij mijn kennismakingsgesprek – het was geen sollicitatie geweest omdat Stef mij had voorgedragen en ze hier heel blij waren geweest dat er zo snel voorzien kon worden in de vacature – was Addy heel duidelijk geweest. Ze vond het prima dat ik van plan was op de fiets te komen vanuit Zwolle, maar wilde wel dat ik dan zou douchen in plaats van mijn zweet alleen maar te verdoezelen met een spuitbus. Ik vond het prima. Kreeg op de overloop de kast aangewezen waar ik washandjes, handdoeken en nog veel meer spullen kon vinden en ook wees ze me op de lijntjes op zolder waar ik mijn fietskleren kon hangen om te drogen. In het voorgedeelte hadden we ons uitgekleed en ik had gemerkt dat Remi zijn ogen goed de kost had gegeven. Ik had het verwacht. Toen Remi had gevraagd of hij zich nog even mocht douchen had Addy ons gezegd dat dat prima was, maar alleen als we op zouden schieten en vanwege de tijd samen zouden douchen. Ze had mij gevraagd om ons beiden van van alles en nog wat te voorzien, omdat ik de weg wist. Vervolgens had ze er nogmaals op aangedrongen dat we voort zouden maken, want Hans en zij wilden ook nog douchen alvorens ze in bed zouden stappen. Samen douchen scheelde gewoon tijd en ik vond het geen probleem. Had het vaker gedaan. Remi was net als ik homo, maar ik zou nooit iets met hem willen. Hij was … anders. Flirterig. Vrij. Te vrij. Vaak dubbelzinnig in zijn woorden en af en toe handtastelijk. Al een paar keer had ik hem, als we samen dienst hadden, een tik over zijn vingers moeten geven. Woorden leken niet echt tot hem door te dringen, want natuurlijk had ik hem de eerste keren dat hij mij opzettelijk en onnodig aanraakte gewaarschuwd. En nu keek hij en leverde commentaar op dat wat hij zag.

'Ik wist dat je borsthaar had, maar niet dat het zoveel was. Scheren is in hoor!'

Reageren was ik niet van plan. Ik zuchtte eens diep.

'Een streepje van je navel naar de rand van je boxer vind ik sexy, maar bij jou is het een waaier. Gewoon veel te veel!'

En dat was alleen nog maar toen ik mijn witte overhemd had uitgetrokken. Als kind was ik niet onzeker over mijn lijf. Dat kwam pas toen ik in de laatste klas van de basisschool zat en ineens alles anders leek te worden. Ik kreeg schaamhaar, haar op de binnenkant van mijn dijbenen, een groeispurt, werd 's nachts soms wakker met een natte vlek in mijn onderbroek, en mijn lid was vaak op de meest gekke momenten keihard ineens. Toen sloeg de onzekerheid toe, omdat ik dat alles vreselijk vond! Het haar liet ik verdwijnen met het scheermes van mijn vader, maar … het bleek onbegonnen werk. Bovendien veroorzaakte het een vreselijke jeuk toen het weer begon te groeien. Gelukkig was er iemand die mijn niet goed in het vel zitten opmerkte en de taak op zich nam mij te begeleiden. Hij zorgde ervoor dat ik door die moeilijke periode heen kwam. Hij stond me met raad en daad terzijde, was er voor mij. Een mentor als het ware. Toen zo rond m'n zestiende verjaardag de eerste borstharen kwamen, liet ik het gewoon zitten en merkte ik de uitbreiding zonder aanvechtingen op. Het hoorde bij mij. "Je kunt het niet anders maken, Marc!" had hij me altijd voorgehouden. "Neem het zoals het is. Ga geen gekke dingen doen." Vanwege zijn beroep had hij me laten beloven dat ik geen tatoeages zou laten zetten, absoluut niet zou roken en tot mijn zestiende geen alcohol zou gebruiken. Ik had het door hem opgestelde contract getekend en op mijn zestiende verjaardag had hij mij uitbetaald. Nog steeds hield ik me aan de voorwaarden van onze overeenkomst. Niet omdat ik daartoe verplicht was, maar gewoon omdat het me goed beviel en ik wel inzag dat hij het beste met me voorhad. Hij had me ook begeleid bij mijn homo-zijn en ook dat vond ik prettig. Zeker omdat hij daar als volwassene ervaring mee had. Hij was het zelf ook. Natuurlijk had ik hem naar seks gevraagd. "Wanneer ga je dat doen?" Een theoretische verhandeling was gekomen, waaruit ik begreep dat je het eigenlijk kon doen wanneer je maar wilde. Ik had het gereedschap, ik kon opgewonden raken van een leuke jongen, maar … hij was van mening dat ik het alleen moest doen als ik het ook echt wilde. "Werkt dat bij jou ook zo?" had ik gevraagd. Dat bleek niet zo te zijn, maar van zijn manier van doen werd je niet echt gelukkig, zo verzekerde hij me. Heel vaak en heel lang praatten we er daarna samen over en langzaamaan begreep ik wat hij bedoelde.

Toen ik de riem van mijn broek losmaakte, de rits naar beneden trok en de broek liet zakken kwam de volgende opmerking van Remi.

'Een onderbroek! Man, dat is al jaren uit de mode! Die koopt je moeder zeker voor je bij de Zebra!'

De samentrekking van Zeeman en Wibra herkende ik, maar zo langzamerhand werd ik het gezeik van Remi zat. Ondanks dat ene wist ik me nog te beheersen. Even later stonden we bloot onder de douche naast elkaar en voelde ik dat hij me nog steeds uitvoerig bekeek.

'Je hebt een pik met een tuitje.'

Ja. Alsof ik dat niet wist. Genetisch bepaald wellicht? Alsof hij mijn gedachten kon lezen, kwam zijn volgende vraag.

'Heeft je vader dat ook?'

Aangezien ik het niet wist, haalde ik mijn schouders op. Ik heb mijn vader wel eens bloot gezien, maar daar heb ik niet echt op gelet.

'Volgens mij ben je wel een braaf jochie. Niet dan?'

Een stomme opmerking en ik besloot niet te reageren. Werkte meestal het beste bij hem.

'Het zonnetje in huis!'

Ik slaakte een putdiepe zucht. Ik was moe en had absoluut geen zin meer in zijn opmerkingen, vragen, gezeur.

'Het lievelingetje van zijn mama … '

Woede voelde ik. De controle was weg. Een uitbarsting kon ik niet meer inhouden en met opeen geklemde kaken brieste ik: 'Nog een keer een opmerking over mijn moeder en, geloof me, ik sla je op je bek!'

'Sorry. Ik wist niet dat het onderwerp "moeder" zo gevoeli… '

Mijn rechter vuist schoot in de richting van zijn kaak. Ik zag hoe hij zijn armen in verdediging optrok en stopte op tijd zodat ik hem niet raakte.

'Oh. Echt serieus dus.'

Heel even was hij stil. Onder de indruk wellicht. Maar … bij Remi duurde dat nooit lang. Jammer genoeg.

'Hé, we hebben beiden een litteken op onze buik,' zei hij me.

Ik keek naar het genoemde gedeelte van zijn lijf en zag behalve zijn opgerichte pik een herinnering aan een operatie op de rechterkant van zijn lijf.

'Die van jou is groter.'

Even bekroop me het gevoel dat het weer een dubbelzinnige opmerking van zijn kant was, maar al snel realiseerde ik me dat hij het dit keer serieus bedoelde. Vergelijking van twee harde lullen was namelijk niet mogelijk, want die van mij was niet in erectie. En dus moest het wel gaan om het litteken dat bij ons beiden niet bestond uit de drie kleine gaatjes van een kijkoperatie die veelvuldig werd toegepast. Daarna wees hij me op nog twee littekens bij mij. Alsof ik dat zelf niet wist. De vierde zag hij niet.

'De staat van onze jongeheren is een duidelijk teken dat de opgetogenheid niet wederzijds is.'

Ditmaal wel een opmerking met een seksuele lading.

'Ik ben in elk geval blij jou eens helemaal bloot te zien.'

Ik vond het niet nodig te reageren.

'Toe, man! Kijk nou eens!' drong hij aan.

'Ik had hem al gezien, Remi. Hij is overduidelijk aanwezig, maar we moesten opschieten en als ik de tijd neem om jouw harde uitvoerig te bewon… '

'Oh, je bent bang dat je gecharmeerd raakt van mijn mannelijkheid?'

'Laat je nakijken, Remi! Ik hoef niets van je!'

'Maar jij bent wel heel erg mooi! Ik wist niet dat je zulke behaarde benen had, gast! Ik dacht dat wielrenners hun benen altijd schoren. Maar zoals ik al zei op je bovenlijf ben je te behaard. Nooit gedacht aan scheren?'

Ik reageerde op zijn eerste opmerking over mijn benen met de woorden: 'Ik ben geen wielrenner.'

'Niet? Maar je fietst elke keer dat je hierheen komt zo'n twee uur op een racefiets! En dan ook nog weer terug!'

'Ja. En toch geen wielrenner. Ik rij voor mijn plezier en niet voor mijn beroep.'

'Oh. Het gaat om de definitie. Prima. Maar ik heb daar niet zoveel mee. Je rijdt hard en daarmee ben je voor mij een wielrenner. Maar nu terug naar dat wat mijn ogen zien, als je het niet erg vindt.'

Tijd om iets te zeggen kreeg ik niet want hij ging meteen verder.

'Je pik lijkt me van leuk formaat als hij hard is. Hoeveel centimeter heb je?'

'Ik weet het niet,' reageerde ik omdat ik het nooit gemeten had.

'Nooit gemeten?'

Ik schudde m'n hoofd.

'Wie meet zoiets moois nou niet,' zei hij op niet begrijpende toon.

Uit stiekem vergelijkend warenonderzoek onder de douche na de gymlessen wist ik dat ik in slappe toestand niet een kleintje had. Maar … om daar nou zo'n drukte om te moeten maken, dat snapte ik niet.

'Waarom ben je niet hard? Vind je mij niet mooi?'

'Ik ben moe, Remi, en daarom heb ik geen erectie.'

'Daar weet ik wel iets op.'

'Eh! Waag het niet!' sprak ik vinnig toen ik zag hoe Remi's hand zich in de richting van mijn kruis begaf.

'Echt niet? Geen zin om even wat te spelen?'

'Schiet op, jongens! Wij willen ook nog douchen!' klonk de stem van Hans op de gang en hij liet er een lichte roffel op de deur op volgen. 'Jullie rugtassen staan bij de trap naar boven.'

Mijn rugzak. Die was ik helemaal vergeten. Gelukkig had Addy – en niet Hans – er wel aan gedacht. Extra spullen voor een onverwachte logeerpartij maken deel uit van de inhoud. Zoals: twee onderbroeken, een paar T-shirts, een handdoek, een tandenborstel hoewel nu niet echt nodig want ik had er één voor Remi en mezelf uit de kast gehaald, tandpasta, sokken, en een lange broek. 'Geen tijd, Remi! De baas roept!'

'Maar als we wel tijd hadden gehad?'

'Ook dan niet. Je hebt me verteld dat je een relatie hebt.'

'Nou? En?'

'Voor mij ben je dan verboden terrein.'

'Kleinburgerlijk hoor!'

Ik was klaar. Stapte onder de douche vandaan en droogde me snel af, trok één van de badjassen die ik gepakt had aan en poetste bij de wastafel mijn tanden. Remi stond al snel naast me, maar had niet de moeite genomen zijn badjas aan te trekken. Inwendig moest ik erom lachen. Zo was Remi. Ik spuugde de tandpastaresten uit, spoelde de wasbak schoon, pakte mijn kleren op en verliet de badkamer. Op de overloop deed ik de werkkleding in de wasmand en met de rest en mijn rugzak liep ik naar de zolderverdieping. Remi, inmiddels toch in badjas, volgde me al snel. Twee van de zes eenpersoonsbedden waren keurig opgemaakt. Addy kon snel werken, zo bleek maar weer eens. Tussen de twee bedden stond een nachtkastje. Het zolderraam stond op een kiertje open. Op de bedden lagen een T-shirt en een boxer. Waarschijnlijk het eigendom van Hans en heel lief bedoeld van Addy, maar de boxer zou ons beiden veel te groot zijn. Ik pakte hem op en met de duimen in de tailleband zag ik hoe wijd het ding was.

'Die past ons niet,' merkte Remi op.

'Het T-shirt zal nog gaan … '

'Als kort jurkje.'

'… maar die boxer echt niet.'

'Bloot dan maar?' klonk het als een voorstel uit Remi's mond.

'Voor mij niet nodig,' reageerde ik en liet aan Remi de inhoud van mijn rugzak zien.

'Ben je altijd zo goed voorbereid?'

'Wat kleren en logeren betreft wel. Ik hou ervan om niet voor verrassingen te komen staan.' En dat gezegd hebbende, trok ik de badjas uit, stapte ik in een schone zwarte onderbroek en trok ik een van mijn eigen T-shirts aan. De gebruikte spullen – sokken, onderbroek en onderbroek – hing ik aan een lijntje en stapte vervolgens in bed. Vanuit liggende positie sloeg ik Remi gade. Hij maakte zich op om ook in bed te stappen, maar deed dat op z'n "Remi's". Heel langzaam, alsof hij me met een stripact probeerde te verleiden, gleed de badjas van zijn schouders en vervolgens liep hij bloot nog wat heen en weer om zogenaamd zijn kleren goed op te hangen op een stoel. Hij was mooi. Heel erg mooi. Mijn ding reageerde echter niet. Ik had het vaker gemerkt dat als ik echt moe was hij gewoon niet hard wilde worden. Het lag niet aan Remi.

'Ik zie je wel kijken, dude. Ben je nu wel hard? Vind je me mooi? En nu de waarheid! Waarom was je net onder de douche niet stijf?'

Heel veel vragen tegelijkertijd. Ook zo'n onhebbelijke gewoonte van hem. 'Je ziet er prima uit.' En dat was ook het geval. Hij was een aantal centimeters groter dan mijn 1.80 meter. Slank en het was goed te zien dat hij regelmatig de sportschool bezocht. Hij was strak en had een echte six pack. Prachtig gewoon. Tegelijkertijd wist ik ook dat het showspieren waren. Toen wij samen eens de opdracht van Addy gekregen hadden om de voorraadkamer helemaal leeg te halen, zodat die grondig gereinigd kon worden, was hij degene die als eerste klaagde over spierpijn. Ik had nergens last van. Was sjouwen wel gewend. Heel vaak help ik Stef en zijn vader mee als laatstgenoemde een klus in het weekend of een vakantie had. Stefs vader is hovenier en zijn zoon weet daar inmiddels zoveel van dat hij goed kon meewerken. Vorig jaar werkte hij in de vakanties nog in het restaurant hier, maar hij vond het dit jaar leuker om samen met zijn vader te werken. Hij deed mij dit baantje aan de hand en daar was ik reuze blij mee, want het vakkenvullen bij de Albert Heijn in Zwolle Zuid was ik meer dan zat. Stef en zijn pa kunnen prima samenwerken. Ik ben tijdens dat soort klussen de dommekracht: ik schep vanaf de aanhanger de kruiwagen vol met aarde, krui deze naar de plaats van het werk en leeg hem daar om dat vervolgens enorm vaak te herhalen.

Oké, terug naar een beschrijving van Remi in adamskostuum. Zijn kruis was helemaal kaal. Zijn voorkeur of die van zijn vriend. Voor mij hoefde het niet. Bijwerken vond ik prima, maar zelf zou ik me daar nooit helemaal glad scheren. Hij had lichtblond, half lang haar met slagen erin dat nu donkerder leek omdat het nog gedeeltelijk nat was. Het lichtblonde is niet zijn natuurlijke kleur. Hij verft het en dat is na verloop van tijd duidelijk te zien bij zijn scheiding. Daar is het dan duidelijk niet lichtblond. Zijn lijf is helemaal zonder haren. Bijzonder, vond ik dat. Hij pakte een handdoek en droogde het nog eens af.

'Dat mag ik graag horen,' zei hij toen hij klaar was en de handdoek weglegde.

'Je bent mooi, Remi. Je vriend heeft mazzel dat hij zo'n knappe vriend heeft.'

Remi lachte. 'Je wilt dus niets met me?'

'Nee! Maar waarom bied je het aan? Je hebt een relatie!'

'Een open relatie,' verbeterde hij.

'Oh,' luidde mijn ietwat verbaasde reactie.

'En dan mag ik gewoon alles. Hij ook. Maar je bent wel homo toch?'

'Ja.' Een vraag met een voor mij makkelijk antwoord en iedereen die ernaar vroeg kon van mij dat antwoord krijgen. Ik had ook een vraag voor hem: 'Ben je gelukkig?' Weet niet waar die vraag ineens vandaan kwam. Vroeg het me gewoon af.

'Hmmm, lastig! Ben jij gelukkig?'

'Ja. Ik voel me gelukkig.'

'En toch sla je mij zowat op mijn kaak als ik een bepaald woord een paar keer gebruik.'

'Dat ik me gelukkig voel, wil niet zeggen dat ik geen … tja hoe omschrijf ik zoiets. Ik heb een paar dingen die me uit mijn balans kunnen brengen. Dan is het gevoel van geluk ineens ver te zoeken. Ik werk aan die zaken. Probeer het een plaats te geven. Weet niet of dat me gaat lukken. Maar … kom ik er niet alleen uit, dan ga ik hulp vragen.'

'Wauw, heel openhartig ineens van jou, Marc!'

'Je wilde een antwoord toch?'

'Ja. Dank je. En … al seks gehad?' zei hij toen hij dan toch eindelijk in bed stapte.

Gevoelens. Het had er even op geleken alsof wij een echt gesprek hadden, en met die laatste vraag was dat plotsklaps weer verdwenen.

'Nee.'

'Hoe oud ben je?'

Ik schrok op uit mijn gedachten, die me even hadden weggevoerd van deze zolderkamer. 'Zeventien. In november word ik achttien.' Waarom ik dat laatste had toegevoegd was voor mij een raadsel.

'Wordt het dan niet eens tijd?'

'Bepaalt je leeftijd wanneer je seks moet hebben?'

'Nou ja … nee. Niet echt. Ik was er vroeg bij.'

En ja, toen wilde ik eigenlijk toch wel weten op welke leeftijd hij begonnen was en ik vroeg het hem. Zijn antwoord was kort, maar zorgde wel voor een schrikreactie bij mij. 'Was dat niet erg jong?'

'Bepaalt je leeftijd wanneer je seks moet hebben?' papegaaide hij mijn eerdere vraag.

'Nee. Dat niet. Maar … '

'Jij vindt het te jong.'

Eigenlijk wilde ik het laten zitten. Ik had geen zin in een discussie. 'Ja.'

'Maar mijn vriend is ouder en begeleidde me heel erg goed.'

Des te meer reden voor mij om zijn antwoord onprettig te vinden. Jaren daarvoor had Andre me gewezen op dat wat de wet zegt over seks met …

'Hij is twaalf jaar ouder dan ik ben. Vind je dat ook erg?'

'Laat maar, Remi! Ik ben moe. Geen zin in een gesprek hierover. Bovendien heb ik niet het idee dat het aan mij is om er een mening over te hebben.'

'Diplomatiek antwoord, gast, maar je maakt mij niet wijs dat je er geen gedachten over hebt. Heb je vanwege je normen en waarden Hans ook afgewezen toen hij avances maakte?'

'Ja.' Hans had het inderdaad geprobeerd. Op een rustige avond toen we samen werkten had hij geprobeerd aan me te zitten en ik had hem heel snel duidelijk gemaakt dat ik daarvan niet gediend was.

'Was je niet bang dat hij je zou ontslaan?'

'Nee. Ik pik zoiets van niemand, zoals je zelf ook wel hebt gemerkt. En als hij meent me daarom te moeten ontslaan, dan doet hij dat maar.'

'Jij hebt makkelijk praten. Je bent jong en hebt zo weer een baantje.'

'Wat bedoel je daar nou weer mee!' reageerde ik enigszins boos omdat ik het niet snapte.

'Zoals ik het zeg. Jonge werknemers zijn goedkoop. Ik ben inmiddels 23 en moet dus oppassen. Voor mij tien anderen.'

De toelichting was duidelijk, maar het paste helemaal niet bij Remi. Het had ietwat zwaarmoedig geklonken en zo kende ik hem niet. Remi was altijd zo positief als wat en dit … Maar het klopte ook niet en daarom moest ik er gewoon iets van zeggen. 'Flauwekul, Remi! Je weet net als ik heel goed dat Hans de baas in de keuken is en dat Addy de rest allemaal regelt en dus ook de personeelszaken. Zij neemt mensen aan en ontslaat ze en Hans zijn mening is daarbij niet van belang!'

'Ja, je hebt gelijk. Je bent scherp. Mijn zielige verhaal haalt bij jou niets uit. Ik had gehoopt dat je me zou willen troosten en me helpen van mijn harde af te komen.'

'En daarom verzin je een verhaal?'

'Af en toe verzin ik iets om te krijgen wat ik wil. Ik vind seks geweldig! Ben er gek op! Krijg er nooit genoeg van! Hou van experimenteren! Kinky dingen! Seks is veel meer dan alleen maar pik in kont of elkaar zuigen! Val ik je nou tegen? Vel je nu wel een oordeel over mij?'

'Nee! Ik hoef niemand te oordelen! Doe dat ook nu niet! En dus ook jou niet!' Het leek erop dat mijn opmerking hem aan het denken zette, want even later bood hij mij zijn verontschuldigingen aan omdat hij mij eerder kleinburgerlijk had genoemd. Ja, hij had toen wel heel snel zijn mening klaar gehad en mij geoordeeld, maar dat was voor mij nog steeds geen reden om hem te oordelen.



Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 164
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 184 keer
Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 17 oktober 2020 06:47

Hoofdstuk 2

Die nacht sliep ik amper. Toen Remi eindelijk zijn mond had gehouden en in slaap was gezakt, sliep ik zelf ook even in. Maar niet voor lang. Ik kende het. Het is me vaker overkomen dat als ik te moe ben, ik over de slaap heen lijk te zijn. Even was ik wel helemaal weg. Maar het was hooguit drie kwartier. Met een luide schreeuw werd ik wakker uit een enge droom. Hijgend en dik in het zweet zat ik rechtop in bed. Ik stapte uit bed en liep naar het raam in de muur. Daar ging ik met opgetrokken knieën zitten en keek opnieuw in het niets. Ik probeerde me het herinneren waar ik op uitkeek. Was dit de voor- of achterkant van het gebouw. Ik wist het niet. Koos ervoor om me de bloementuin van de overburen voor de stellen. De tijd die verstreek zorgde ervoor dat ik weer rustig werd. De inhoud van mijn nachtmerrie was mij onbekend. Iets of iemand had voorkomen dat ik mijn mond kon openen om te praten. Hoezeer ik ook mijn best deed, er was geen enkel geluid uit mijn keel ontsnapt totdat er ineens die schreeuw was geweest. Eng! Ik stond op, trok mijn van het zweet natte T-shirt en onderbroek uit en haalde schone exemplaren – de laatste set – uit mijn rugzak. Remi lag rustig te slapen. Ik benijdde hem. Gebeurde niet vaak, maar dit keer wel.

Echt wakker worden hoefde ik de volgende ochtend niet. Na mijn enge droom had ik namelijk geen oog meer dicht gedaan. Remi was nog diep in slaap toen ik uit bed stapte, mijn kleren oppakte, mijn spullen van het lijntje haalde en beneden de badkamer opzocht. Uit het woongedeelte kwamen geluiden van de familie. Ik hoorde de tv. De kinderen waren dus ook al wakker. Vakantie en dan toch vroeg wakker. Ze leken op mij op die leeftijd, stelde ik vast. Ik waste me, kleedde me aan en verliet de badkamer. Netjes klopte ik aan de deur van het woongedeelte.

'Ben jij mal!' reageerde Addy verontwaardigd toen ze de deur voor mij opendeed. 'Als wij mensen een bed aanbieden mogen ze zich overal vrijelijk in huis bewegen hoor!'

'Sorry. Ik … '

'Je bent netjes opgevoed. Ik begrijp het.'

Er woorden aan toevoegen was niet nodig, zo vond ik.

'Wat wil je eten?'

Ik zei dat ik het zelf wel kon klaarmaken, maar daar wilde ze niets van weten. "Hè, ik ben de moeder hier, hoor!" kreeg ik als reactie. Ik vroeg haar om een kom muesli met yoghurt en een appel erin en ging naast de twee jongens, Laurens en Sander, op de bank zitten. Ze keken iets die ik nog kende van vroeger. Het leek erop dat Ash uit Pokémon iets modernere kleren aan had, maar voor de rest was het precies als vroeger. Behalve dan natuurlijk de monstertjes zelf, want die moesten nu wel tot de zevende generatie of zo behoren.

'Heb jij op zolder geslapen?' vroeg de jongste van de twee broers.

'Ja.'

'Daar zijn spoken!'

'En geesten!' vulde Laurens aan.

Het leek alsof ik in hun achting steeg, want ik had een hele nacht op zolder geslapen. Nou ja … niet echt natuurlijk, maar dat wisten zij niet. Ze bleven me maar aankijken. Verwachtten ze nou een antwoord van mij? Kleine broertjes of zusjes was ik niet gewend. Zelf was ik de benjamin van een gezin met drie kinderen en mijn ouders hadden, gelukkig, besloten er niet nog meer te nemen. 'Niets van gemerkt,' zei ik en bedankte de moeder van de jongens voor de kom en het glas melk die ze voor me neer zette.

'Neem die twee niet te serieus, Marc, ze kijken te veel tv.'

'Echt niet! Op zolder zijn spoken! Ik heb ze zelf gezien!'

'Waar dan?' wilde ik weten en dat had ik beter niet kunnen doen, want toen kreeg ik een heel fantastisch verhaal te horen en dat van de oudste werd gevolgd door een vertelsel van Sander en toen die klaar was kwam de oudste nog met een aanvulling. 'Oh.' was mijn korte reactie. Maar nog steeds zou ik hen moeten zeggen dat ik ze niet had gezien. Ik had dan wel de hele nacht niet geslapen, maar met dat wat zij omschreven had ik geen ontmoeting gehad. De spoken en geesten die mij in de nachtelijke uren wakker hadden gehouden leken totaal niet op dat wat de jongens mij hadden beschreven. Bij mij ging het om heel gewone, nou ja, misschien beter gezegd niet zo gewone gebeurtenissen uit mijn leven. Tenminste … dat is mijn idee erover. Ik besloot dat het beter was om een hap te nemen en mijn ogen te richten op de tv. Doordat ik het liet voor wat het was, werden mij ook geen vragen meer gesteld. Mijn bankgenoten keken ook weer naar de televisie en dus was het rustig. De enig andere geluiden kwamen uit de keuken. Addy moest over een enorme kracht beschikken. Gisteravond was ze later dan ik naar bed gegaan en nu zag ze er zo fris als een hoentje uit. Ze was een mooie vrouw en als ik niet op jongens viel dan … Flauwekul dat soort gedachten! Ik viel op jongens en wist dat dat niet zou veranderen. Had er ook nooit moeite mee gehad. In het begin wel iets natuurlijk, want ik wilde niet anders zijn dan anderen. Maar … jongens waren zo verrekte mooi dat ik er vaak hard van werd en gewoon moest rukken. André had het laatste zetje naar mijn acceptatie gegeven met de woorden: "Zorg ervoor dat je wordt wie je bent!" En dat gehoord en begrepen hebbende, had ik er ook meteen vrede mee gehad. Geen aanvechtingen of zo. Scheelde ook dat ik thuis niet gelovig ben opgevoed, denk ik. Mijn ouders waren niet gelovig. Eén van beiden is nog wel zo opgevoed – weet niet wie – maar dat boek is allang gesloten en dus waren wij kinderen daar ook nooit mee geconfronteerd. Op de basisschool had ik er wel iets over opgestoken, maar het niet echt interessant gevonden. Het christendom niet, maar ook de andere wereldgodsdiensten niet. Ik vond het niet nodig er iets mee te doen. Had het idee dat het mij niet raakte allemaal en ja … als iets mij niet raakt, hoef ik er verder ook niets mee te doen.

Met het ontbijt achter de kiezen vond ik het tijd om naar huis te gaan en dus stond ik op.

'Ga je weer naar zolder?' wilde de oudste van de twee jongens weten.

'Nee, niet nodig. Ik heb alles al mee naar beneden genomen en ga naar de schuur om mijn racefiets op te halen en naar huis te rijden.'

'Is die racefiets van jou?'

'Ja.'

'Wauw! Die is mooi, man!'

'Dank je.'

'Kun je snel?'

De vraag was kort, maar duidelijk. Ik had zin in een grapje. 'Hangt ervan af.'

'Huh?'

'Met de wind in de rug gaat het sneller dan met de wind tegen.' Dat leek hij te begrijpen. Hij knikte in elk geval.

'Mam? Mag ik mee om naar de fiets van Marc te kijken?'

'Doe maar niet, lieverd, je bent nog in je pyjama.'

'Alsjeblieft, mam, ik zal niet lastig zijn.'

Addy stelde mij de vraag of ik het goed vond en aangezien ik er geen probleem mee had, liepen we even later naar het schuurtje toe. Laurens pakte mijn hand toen ik buiten was en op de een of andere manier voelde dat heel erg goed. Er schoot een brok in mijn keel. In de schuur aangekomen, stoof hij meteen op mijn fiets af.

'Hij is echt gaaf, Marc!'

'Dank je!' Me omkleden hoefde ik niet echt. In de badkamer had ik mijn wielrenbroek aangetrokken onder een lange spijkerbroek. Die laatste moest alleen uit en ik moest mijn helm opzetten – maar dat als allerlaatste omdat ik een hekel aan dat ding had – en mijn schoenen en handschoenen aantrekken. Alle drie de items had ik bij de fiets achtergelaten.

'Rare schoenen,' was zijn eerste opmerking toen ik ze aandeed. 'Ze maken zo'n raar geluid en het lijkt alsof je er niet goed op kunt lopen.'

Ik legde hem uit waarom ze er zo uitzagen en dat ze eigenlijk alleen maar bedoeld waren om mee te fietsen en hij vond het reuze interessant om te weten. Daarna volgde de ene vraag de andere op en allemaal in de trant van: "Waar is dat voor?" Ik nam de tijd, beantwoordde ze allemaal rustig en al naar gelang mijn kennis reikte. Toen de stroom eindelijk tot stilstand kwam, bedankte hij mij. Een goed opgevoed joch. Ik bedankte hem omdat hij zoveel belangstelling had en vroeg hem of hij later ook zo'n fiets wilde.

'Ja, echt wel! Ik vind wielrennen prachtig! Ben nu al de beste van de klas en dat op een gewone fiets!'

'Dat is goed, man!' liet ik mijn bewondering blijken.

'Ga je nu naar huis?'

Er werd geklopt, Addy kwam binnen en zei: 'Ik was nog vergeten te zeggen dat ik je salaris heb overgemaakt e… '

'Maar ik moet morgen nog werken?'

'Nee, dat hoef je dus niet! Ga vakantie vieren, Marc! Je hebt de laatste tijd enorm veel gewerkt en Hans en ik zijn heel erg blij met je tomeloze inzet, maar je moet ook de tijd nemen om tot rust te komen. Dus ben je morgen vrij en zien we je na je vakantie graag terug. De uren van morgen betalen wij je gewoon uit.'

'Oké, ik geloof dat weigeren geen zin heeft, als je het zo stelt.'

Laurens begon te lachen. 'Je kent mijn moeder goed.'

'Inderdaad protesteren heeft geen zin. Als ik eenmaal een besluit heb genomen, dan valt daar niet meer aan te tornen. Bovendien zou ik je dan echt voor gek verklaren, zoals Remi je gisteren al noemde.'

'Ach, Remi,' verzuchtte ik, 'een lieve jongen, maar … verder zeg ik niets.'

'Je bent verstandig, Marc.'

'Zei ze dat maar eens tegen mij,' klonk het uit de mond van haar zoon.

Even voelde ik iets van medelijden met de jongen, maar de reactie van Addy maakte me duidelijk dat Laurens' reactie overtrokken was.

'Als jij verstandige dingen doet en zegt, noem ik jou toch ook zo, lieverd! En je weet heel erg goed dat je al heel erg goed bent daarin! En hup nu naar binnen! En waag het niet buiten te blijven drentelen in je pyjama, want ik heb geen zin om ook nog voor verpleegster te moeten spelen in de zomervakantie! Heb je Marc bedankt voor alle vragen die je hem ongetwijfeld hebt gesteld en die hij heeft beantwoord?'

Een teken dat zij haar zoon en mij goed kende. 'Dat heeft hij gedaan,' antwoordde ik voor hem. 'Tot ziens, Laurens! Tot na mijn vakantie!'

'Veel plezier. Waar ga je hee… '

'Wegwezen, jij!'

'Zuid-Limburg, Laurens,' riep ik hem na terwijl hij zich van de schuur naar het huis haastte.

Ik was van plan mijn fiets naar buiten te duwen en op te stappen, maar bedacht me. Ik keek Addy aan, opende mijn mond om iets te vragen, maar slikte de vraag ook weer in.

'Weet je,' zo begon ze, 'wat je nu laat zien, dat deed je in het begin dat je hier was ook vaak. Dan zat je met een vraag, maar stelde je hem uiteindelijk niet. Had je waarschijnlijk het idee dat je als nieuweling niet te veel moest vragen, omdat we jou dan stom zouden vinden. Of zoiets. Maar … ik had gehoopt dat je dat inmiddels had afgeleerd.'

Het was herkenbaar voor mij. Een van mijn opvoeders hanteerde het motto van Michelle uit de tv-serie 'Allo. 'Allo!: "Listen very carefully. I shall say this only once". En daarom besloot ik op een gegeven moment om maar geen vragen meer te stellen. Gelukkig had Remi ook een goede kant en me voorgehouden dat ik moest leren vragen. 'Sorry.'

'Ook zoiets! Niet al te vaak zeggen, man! Kom, schiet je vraag op me af! Als het echt een stomme vraag is, antwoord ik gewoon niet.'

'Maar het is wel heel persoonlijk,' zocht ik nog een uitweg.

'Man, ben ik effe blij! Komen we eindelijk ook eens op dat vlak terecht!'

Haar antwoord snappen deed ik niet, maar toen ik haar zag glimlachen, begreep ik dat ze mij in het ootje nam. Nou ja … misschien was het toch een hint. Ik was gesloten. Ik wist het.

'Ik bedoel maar te zeggen, gewoon vragen, Marc!'

'Weet je het zeker?'

'Ja. Het is goed om, ook in een zakelijke relatie zoals jij en ik die hebben, elkaar af en toe te bevragen over iets persoonlijks. Niet vandaag, maar als je terug bent van je welverdiende vakantie, wil ik jou ook het een en ander vragen.'

'Ohhhh?'

'Ik zal het je uitleggen. Maar het kan wel even duren en dus lijkt het me beter dat je je fiets even weg zet en we erbij gaan zitten. Tenminste … als je tijd hebt.'

Dat had ik. Zag dat ze niet op mijn reactie had gewacht, maar met succes op zoek was gegaan naar iets om op te zitten en met twee houten klapstoeltjes terugkwam. Toen we tegenover elkaar zaten, ging ze verder.

'Laatst zag ik je aan het water zitten in je middagpauze. Je had een boterham in je hand, maar die bewoog geen enkele keer in de richting van je mond. En … je ogen stonden werkelijk heel erg droevig en … nou ja … ik maakte me zorgen om je. En dat is niet het enige dat me opgevallen is. Vaak ga je in je pauzes weg. Enerzijds kan ik het me voorstellen. Even naar buiten, een frisse neus halen, is heel goed. Maar … niet als het pijpenstelen regent! Op de een of andere manier lijkt het alsof je iedereen wil ontlopen. Tijdens je werk ben je naar klanten en collega's charmant en heel sociaal, maar … Laatst kwam ik je tegen in het dorp. Je was toen gelukkig wel bezig met je boterhammen, maar … je liep me straal voorbij. Zelfs toen ik je groette, hoorde en zag je me niet. En dus … wil ik heel graag, dat jij je eens opent naar mij toe. Ik ben er niet alleen voor vragen over het werk en dat soort dingen. Maar als jou iets dwars zit, dan ben ik bereid om naar je te luisteren. Altijd! Duidelijk?'

'Ja. Bedankt.' Ik slikte.

'En nu ga ik zorgen voor de koffie en dan kom jij met je vraag zonder verdere pogingen die alsnog niet te stellen.' Ze pakte haar mobiele telefoon, belde met Laurens en vroeg of hij twee koffie naar het schuurtje wilde brengen. 'Dat is in gang gezet.'

Laurens, nog steeds in zijn pyjama, kwam snel. 'Ik heb het in twee grote mokken gedaan, mam, want anders zou het eroverheen geklotst zijn en dat is zonde.'

'Net als altijd voor de oude meneer Goudsmit,' kwam de reactie van Sander die achter zijn broer binnenkwam met de koekdoos.

De oude meneer Goudsmit. Dat was een verhaal apart.

'Lieverds, jullie zijn geweldig! Dat jullie zelf aan de koek gedacht hebben! Echt heel erg goed!

Ik zag de jongens glimmen van trots. En het voelde geweldig voor me, maar …

'En nu je vraag,' zei Addy toen haar zoons weer terug naar huis waren gegaan.

Eromheen dralen wilde ik niet meer. Ik voelde een soort vertrouwelijkheid tussen ons en dat voelde goed. 'Ben je in verwachting?' Mijn wangen gloeiden ondanks het goede gevoel toch van de blos die erop verscheen.

'Marc! Dit weet nog niemand! Hoe … '

'Een blik in je ogen en af en toe zag ik hoe je met je hand over je buik streek, of hem daar even liet rusten.'

'Ja,' verzuchtte ze. 'Zo'n klein wonder wil je vanaf het allereerste moment beschermen.'

Het was een heel liefdevol antwoord, maar ik voelde het als pijn.

'Niemand weet het nog. Nou ja … de huisarts en ik zijn de enigen. Zelfs Hans heb ik het nog niet verteld. Het ligt wat gecompliceerd. Ik … nou ja … bepaalde dingen weet je ongetwijfeld.'

'Als je bedoelt dat Hans af en toe … Ja. Dat weet ik.' Het helemaal uitspreken was niet nodig. Onze half afgemaakte zinnen waren voldoende. We begrepen elkaar.

'Ik wil dat dat stopt, Marc! Ik wil dat Hans van mij alleen is! Is dat stom?'

'Nee! Naar mijn mening niet. Als ik verliefd op iemand ben, zou ik precies hetzelfde willen.'

'Ik werd verliefd op Hans en wist dat hij ook met jongens seks had. Ik vond het prima. Was hopeloos verliefd en ja … dan lijkt het alsof je ook dat soort dingen pikt. Maar nu … met nummer drie op komst, iets dat hij ook wilde, wil ik dat er dingen veranderen! We werken keihard! Veel te veel soms! Hans is alleenheerser in de keuken en duldt niemand naast zich! Dat moet veranderen! Hij moet tijd gaan maken voor ons! De opvoeding is in de regel alleen mijn taak en dat wil ik niet meer. Hij moet zijn steentje bijdragen! Wat minder in de keuken van het bedrijf en wat meer in onze eigen keuken, om het maar eens zo te zeggen. En … dat gerommel met jongens, daar moet hij ook mee stoppen.'

Iets zinnigs zeggen kon ik niet en dus hield ik mijn mond.

'Als ik hem ga vertellen dat ik zwanger ben, dan … dan zal ik hem voor de keuze stellen. Het wordt het een of het ander.'

'Moeilijk voor je, lijkt me.'

'Ja. Dat wel. Maar anders kan ik het niet. We hebben plannen. We willen uitbreiden, maar dat kan alleen als we genoeg energie daarvoor hebben. En dus moeten we investeren. En dat kan niet met onze eigen inzet. Die zit aan zijn max. Het moet op een andere manier. Maar … dat is allemaal bedrijfstechnisch en daar zal ik je niet mee lastig vallen. Hou je wel voorlopig je mond?

'Tuurlijk! Van mij zal niemand iets horen.'

'En jij? Pas jij ook een beetje op jezelf?'

'Hoe bedoel je?'

'Twee diensten achter elkaar draaien is voor niemand goed, Marc! Als ik het geweten had, was het absoluut niet gebeurd! Iedereen heeft zijn grenzen. Die opzoeken af en toe, daar is niets mis mee, maar erover heen gaan, kan gevolgen hebben. Dus … doe het nooit meer! Ik hou je in de gaten! Kom, wegwezen, jij! En geniet van je vakantie, Marc!'

Maar het kwam er toch nog niet van. Ik zag een vraag op haar gezicht en voelde me haast verplicht om haar te vragen die te stellen. En dat deed ik dus ook.

'Nee. Iets persoonlijks,' luidde haar antwoord.

'Ik dacht dat dat geen probleem was tussen ons,' antwoordde ik uitdagend.

'Oké, maar voel je niet verplicht ook maar iets te antwoorden! Afgesproken?'

Knikken vond ik voldoende.

'Ik weet dat Hans jou heeft lastig gevallen. Heb gezien dat jij je uitstekend wist te verweren. Heb geprobeerd hem toen al wat in te binden. Hem in elk geval verboden het personeel lastig te vallen, omdat ik goede krachten niet kwijt wil raken, maar … weet jij of Hans iets heeft met Remi?'

Lastig. Maar … ik kan niet liegen. In elk geval niet tegen iedereen. En zij was een van die personen. Tegen sommige mensen kan ik keihard de waarheid ontwijken of zelfs een verzonnen verhaal ophangen, maar … bij haar niet dus. Ze bood me een uitweg.

'Als je het niet wilt vertellen, begrijp ik dat. Ik had het ook niet moeten vragen. Sorry.'

'Vannacht heeft Remi me iets verteld, maar … ik vraag me af of het waar is.'

Ze glimlachte. 'Altijd lastig met hem, nietwaar?'

'Ja. Die jongen ratelt aan een stuk door en … nou ja … soms sluit ik me gewoon af.'

'Heel verstandig! Kom ga naar huis!'

'Nee.' En toen vertelde ik haar wat Remi me had verteld over Hans. Dat Remi hem niet had kunnen weigeren omdat …

'Wat een flauwekul!' zei ze toen ik uitgepraat was. 'Remi weet heel goe… '

'Dat zei ik hem dus ook. En daarom weet ik dus ook niet zeker of hij wel of niet iets heeft of heeft gehad met Hans. Begrijp je?'

'Ja. Maak je er maar geen zorgen om. Ik kom er wel achter. Straks onderwerp ik de schone slaper aan een derdegraadsverhoor en daarna is mijn wettige echtgenoot aan de beurt!'

Ze klonk strijdvaardig en opgewekt tegelijkertijd. Een enge combinatie eigenlijk.

'Maar … nog een vraag?'

'Prima. Ik heb de koffie nog niet op,' bracht ik naar waarheid naar voren.

'Opnieuw iets waar ik me eigenlijk niet mee zou moeten bemoeien.'

'En dus maak je mij nieuwsgierig,' antwoordde ik nadat ik een slok koffie – niet de laatste –
had doorgeslikt.

'Het zit zo.'

En toen kwam er een heel verhaal. Het raakte me meteen. Het onderbuikgevoel, waarmee ik al een tijdje rondliep en waarop ik maar niet een goed antwoord wist te krijgen, kwam ineens klaarhelder weer in beeld. En met dat, rees er woede in me op. Opnieuw! En opnieuw gerelateerd aan … Oh ja, het had allemaal zo logisch geklonken! Had zo duidelijk geleken! En ik wist heel goed wat mijn beweegredenen waren geweest om ermee in te stemmen dat ... Maar …

'Marc? Alles goed?'

'Ja.'

'Je ziet enorm wit ineens, man!'

'Alles is goed.'

'Ik krijg ineens het gevoel dat het voor jezelf ook niet meer helemaal duidelijk is, op dit moment. Is dat juist?'

'Ja.' Was dat voldoende. Nee. Ik moest het iets duidelijker maken en vertelde haar dat ik mijn keuze zou heroverwegen. Waar dat op uit zou komen, wist ik niet. Maar alles beter dan iets doen wat ik eigenlijk helemaal niet wilde.

'Oké! Heel fijn dat jij en ik eens zo goed met elkaar gepraat hebben. En dat ande…

'Dat heeft te maken met mijn thuissituatie.'

'Voel je niet gepusht! Ik wilde alleen maar zeggen dat we daar eens over zouden kunnen praten, maar alleen als jij dat wil, lieverd!'

Dat laatste woord voelde zo verdomde goed! Ze had het gebruikt tegen Laurens en Sander en nu ook tegen mij. En tegelijkertijd deed het ontzettend veel pijn. Ik verbeet de tranen en probeerde kalm te blijven, want alleen dan kon ik er iets tegen haar over vertellen. Ik hield het heel kort. Gaf aan dat het voor mij thuis niet goed voelde en liet het daarbij.'

'Dank je, Marc. Bedankt voor je openheid. Tijd om vakantie te gaan vieren nu?'

'Ja!'

'Doe je de groeten aan Stefan!'

Dat beloofde ik. Nadat ik mijn handschoenen had aangetrokken en de helm had opgezet, hield ze de deur van het schuurtje voor me open, zodat ik makkelijk met mijn fiets naar buiten kon. Ik stapte op de fiets en met een "Tot ziens en bedankt!" reed ik weg. Toen ik me bij de brug bij de grote weg aangekomen omdraaide, zag ik haar nog staan. Zij stak haar hand op en zwaaide naar mij en ik deed hetzelfde.



Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 164
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 184 keer
Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 24 oktober 2020 06:41

Hoofdstuk 3

Tijdens het gesprek met Addy had ik diverse gevoelens gehad. Wat bleef hangen was woede. Voor het eerst had het erop geleken alsof … Na het avondeten had ze me gezegd dat er een brief van school was gekomen. Ik had me nog niet laten inschrijven bij een vervolgopleiding. Geen nieuws voor mij. Er waren twee redenen geweest daarvoor. Ten eerste had ik ervoor moeten zorgen dat Stef eindelijk eens voor zichzelf koos. Altijd deed hij dat wat ik wilde. Vanaf het allereerste begin op de basisschool had hij mij in bescherming genomen. Maar nu … na zoveel jaar, en met zoiets belangrijk als een studie- en beroepskeuze, moest hij dat gaan doen wat hij wilde en niet aan mij blijven hangen. Dat losweken had tijd gekost. De tweede reden was dat ik gewoon nog niet wist wat ik wilde. En dat niet-weten maakte me eigenlijk ook niet uit Het zou wel komen, zo had ik bedacht. Vandaag niet dan morgen wel. En ik kon altijd nog een jaar gaan werken en rustig de tijd nemen om iets te zoeken dat bij mij paste. Maar mijn moeder wilde er dus met mij over praten. Mijn vader stelde nog voor dat we het met z'n drieën zouden bespreken, maar daar wilde zij niets van weten. "Ik bepraat het met hem!" had ze duidelijk gesteld. Ik vond het fijn toen ik zag dat mijn vader toch nog naar mij keek om te zien of ik ermee kon instemmen. Het maakte me niet uit. Na dat eerste moment van … tja … wat was het eigenlijk … was er iets onverschilligs over mij gekomen. Er was onzekerheid bij mij geweest. Hoe zou ik in vredesnaam een studie moeten bekostigen? Ik wilde afhankelijk zijn van mijn ouders. Een basisbeurs kreeg iedereen, maar bij een aanvullende beurs werd er gekeken naar het inkomen van je ouders ook als je buitenshuis woonde. Die van mij verdienden beiden veel te veel voor de aanvullende beurs. En dus … zou ik niet onafhankelijk kunnen zijn. Tenzij ik erin zou slagen om naast mijn studie voldoende tijd over te houden voor een paar bijbaantjes, maar dat zou natuurlijk ook studievertraging in de hand kunnen werken en zodoende zou ik er veel langer over doen. Allerlei dingen die ik al had overwogen. M'n moeder bracht het heel goed. Praten kan ze wel. Ze stelde me voor dat ik een studie zou kiezen met uitzicht op een goed toekomstperspectief: zekerheid van een baan en zekerheid van een goed betaalde baan. Bij dat laatste had ik al af moeten haken, besefte ik me nu. Geld maakt niet gelukkig. Maar … stom genoeg was ik blijven zitten. Ze had alles al in kannen en kruiken. Stuurde me keurig in een bepaalde richting. Iets was zij wilde. Niet ik. Zelfs een aanmeldingsformulier had ze al bijna volledig voor me ingevuld, terwijl aanmelden in de regel via internet werd gedaan. Ik had haar bedankt voor haar tijd en hulp. Een beslissing nemen had ik nog niet gedaan. Het formulier meegenomen en weggelegd. Er was voldoende twijfel bij mij geweest. Gelukkig wel! En nu was ik vreselijk kwaad op mezelf! Woedend was ik, omdat ik met haar hierover had gepraat! Nooit … nooit … . Razend wist ik de pedalen in de eerste kilometers in een rap tempo rond te krijgen, maar … dat gevoel, die emotie, kan ervoor zorgen dat je opgebrand raakt en dat gebeurde ook bij mij. Bij de Blauwe Hand kwam ik de man met de hamer tegen en stapte ik af; beide benen aan één kant van de fiets. Ik schudde dat wat me in die eerste kilometers kracht had gegeven heel bewust van me af. Eigenlijk moest ik blij zijn. Het aanmeldingsformulier was nooit verstuurd. Lag nog ergens op mijn kamer. Maar … ik moest nog wel steeds een keuze maken. Kijken wat ik nog meer zou kunnen gaan doen. Wat ik zelf wilde! Ja, dat was de goede, positieve houding! Blijven hangen in de misère, in het rotgevoel van "kijk eens wat ik fout heb gedaan", was niet een goed uitgangspunt. Ik zou het onderwerp studiekeuze opnieuw onder de loep moeten nemen. En als ik er zelf niet uit zou komen, zou ik anderen om hulp vragen. Maar voorlopig zou ik het laten zoals het was en het proberen te bekijken als een wrange grap: ik die naar de heao zou gaan!

Ik richtte mijn blik op de weg voor me. Waar ik boven de Beulakerwijde mistflarden had zien hangen, was het me het duidelijk dat de weg die de Belterwijde in een oostelijk en westelijk deel scheidt, compleet gehuld was in mist. Een jongeman op een trekker zonder cabine stopte naast me. Waarschijnlijk had hij het idee dat ik de weg kwijt was. Enerzijds had hij gelijk.

'Waar moet je heen?'

'Zwolle.'

'Die kant op!' wees hij.

'Bedankt!' antwoordde ik beleefd, ondanks het feit dat ik heus wel wist welke kant ik op moest. Ik woon bij mijn ouders in Zwolle. Eigenlijk buiten Zwolle, maar het postadres hoort nou eenmaal bij die stad. Mijn ouders waren niet thuis. Drie weken op vakantie met z'n tweeën. Waar het me het eerste gedeelte nog gelukt was om, voornamelijk vanwege de door mijn woede geleverde brandstof, redelijk snel door te trappen, lukte dat toen ineens niet meer. Mijn spieren weigerden dienst. De combinatie van de lange arbeidsdag met twee diensten en een nachtlang wakker liggen eiste zijn tol. Gedwongen schakelde ik terug in tempo en toen ik een langzamer ritme te pakken had, leek het alsof mijn hersenen in de versnelling gingen.

's Nachts was er echt een geest geweest: een plaaggeest. Mijn broer Alex. Zijn roepnaam is eigenlijk Alexander, naar een Slowaakse heilige, maar alleen mijn ouders noemen hem zo. Hoewel mijn ouders niets hebben met religie zijn ze wel in grote mate gefascineerd door religieuze kunst en dan met name die uit Slowakije. Vandaar ook hun keuze voor de namen van mijn zus, broer en mij. Ze hebben niet een naam gekozen die ze leuk vonden, maar die naamgeving laten bepalen door de dag van geboorte. En … geen van ons drieën gebruikt de officiële naam. Ik ben geboren op 14 november en kreeg de naam Mladen van hen. Een naam die ik als kind amper kon uitspreken. Gewoon te lastig. Mijn moeder vond het onzin, oefende het met me. Maar ik vond het niet een goede naam. De moeder van Stef vroeg hoe ik wilde heten. Ik wist het niet. Ze kwam met een boek met daarin allerlei namen voor jongens en ging er met me voor zitten. Uiteindelijk koos ik voor Mark. Ze liet me twee manieren van schrijven zien en ik koos voor de letter C op het eind. En vanaf dat moment heette ik voor haar, haar gezinsleden en Grace en Alex Marc. Op school niet in het begin, maar de juf in groep 1 had op een gegeven moment begrip voor mijn keuze om anders te willen heten en dus veranderde het. Alleen bij officiële gelegenheden, tienminutengesprekken en zo, hanteerden de leerkrachten mijn officiële roepnaam. Eentje, een invaller, vergat dat ooit en kreeg flink op zijn kop van mijn moeder.

Alex is, gelet op de jaartallen, zeven jaar ouder dan ik ben en mijn grootste nachtmerrie. Hij heeft mij het leven thuis niet gemakkelijk gemaakt. Een jonger broertje was voor hem, zo leek het, het object voor zijn plagerijen en pesterijen en het werd hem maar al te makkelijk gemaakt, omdat het op mij overkwam alsof mijn ouders altijd zijn kant kozen; wat hij ook zei, wat hij ook beweerde. En dat puur en alleen omdat Alexander alles was wat zij van hem verwachtten: Hij deed gymnasium, deed dat op zijn sloffen, haalde uitstekende cijfers en zou later gaan studeren. En dat allemaal anders dan mijn zus Graciána, voor vrienden en bekenden – nooit voor mijn ouders – Grace, die drie jaar ouder was dan Alex. Die had ook gymnasium gedaan. Zij had duidelijk harder moeten werken dan Alex en had na de zes jaar vwo besloten niet te gaan studeren. Mijn ouders hadden verwacht dat ze geneeskunde zou gaan doen, maar zij had voor fysiotherapie gekozen. Een hbo-opleiding en dat was ver beneden haar kunnen, volgens hen. Zij had echter geweten wat ze wilde en had zich niet laten ompraten. In haar examenjaar was ons huis vaak te klein. Elke avond ruzie aan tafel. Ruzie waarvan Alex enorm leek te genieten en als de vlammen even wat leken af te nemen, was hij maar wat graag bereid weer olie op het vuur te gooien.

Ik was het nakomertje. Het foutje omdat het condoom gelekt had of omdat de pil niet naar behoren had gewerkt of een combinatie daarvan. De vorige zin hadden zij nooit zo uitgesproken hoor, maar … ik had me vaak afgevraagd of …

Toen Alex met zijn diploma gymnasium uit huis ging om te studeren in Utrecht, werd het een stuk rustiger thuis. De ruzies en plagerijen waren voorbij … maar te rustig kan ook. Het avondeten vond ik het vervelendste moment van de dag. Er werd amper gepraat. Als mijn ouders praatten, ging het over hun werk. En als ik zelf al eens iets ter sprake bracht, kreeg ik een antwoord en dan … werd het weer heel snel stil. En ja … mede daardoor kreeg ik heel snel de neiging om maar gewoon m'n mond te houden.

De enige van ons gezin met wie ik goed contact had en nog steeds heb is mijn zus. En daarom was het voor mij ook vreselijk toen die steeds maar weer oplaaiende ruzies na haar beroepskeuze ervoor zorgden dat zij het huis uit ging. Nu begrijp ik heel goed dat het niet anders kon, maar toen – ik was nog maar acht – absoluut niet. Het leek alsof mijn wereld ineen stortte. Waar Alex de duivel in mijn leven was, was zij de engel. Mijn beschermengel bovendien. Regelmatig kwam het voor dat zij mij beschermde en altijd als er gedonder was, nam zij het voor mij op. Heel vaak probeerde ze mijn ouders ervan te overtuigen dat Alex fout zat en niet ik. Alex was super ongeorganiseerd en regelmatig was hij zijn spullen kwijt. En altijd … altijd kreeg ik daar dan de schuld van! Altijd was ik stiekem op zijn kamer geweest! Flauwekul! Ik paste wel op! Had helemaal niets te zoeken op zijn kamer! Ook van verdwenen cd's kreeg ik de schuld! Moet je nagaan! Ik was veel jonger dan hij en zou ik dan interesse hebben gehad in zijn muziek? Geen haar op mijn hoofd die eraan dacht om naar die herrie van hem te willen luisteren! Maar ja …

Alex had ook vaak stemmingswisselingen: dan probeerde hij me te paaien en dan weer maakte hij ruzie met me. Voor dat stroopsmeren van hem was ik nog het meest bang, want uit ervaring had ik geleerd dat hij dan iets van me wilde. Ik hield hem op afstand. Ook omdat Grace me dat had gezegd te doen. "Laat je niet provoceren!" was het advies dat ze me telkens weer gaf. Als kind kende ik dat moeilijke woord natuurlijk niet, maar haar uitleg was duidelijk. Het resultaat was dat ik, als ik weer eens ergens van beschuldigd werd, mijn mond hield en de straf die eruit voortvloeide voor lief nam. Het had toch geen enkele zin om mijn ouders en Alex weerwoord te geven. Ook dat had ik ondervonden. Bovendien viel het met de opgelegde sancties wel mee. Mijn moeder deelde die vaak uit. Regelmatig werd mij huisarrest opgelegd in het weekend, maar bijna nooit zat ik die dagen thuis.

In het begin toen Grace uit huis was, kwam ze nog wel regelmatig langs. Hoogtepunten voor mij. Ze deed spelletjes met mij en praatte met me. Momenten waarop ik opleefde, want natuurlijk moest ik mijn ei af en toe ook kwijt. Gelukkig woonde ze niet al te ver weg. Twintig minuten op de fiets en ik was bij haar. Ze woonde niet alleen. In het huis waar zij woonde woonden ook een man en een vrouw. Ze waren broer en zus. Ik vond hem anders. Mijn eerste omschrijving van hem naar Grace toe was dat ik hem raar vond, maar zij had liever dat ik dat woord niet gebruikte. Heel lang toen met elkaar gepraat en uiteindelijk begreep ik wel wat ze bedoelde. Alles wat ik niet kende was raar voor mij. Maar dat je daarmee iemand kon beledigen, dat had ik eerst niet door. En dus paste ik mijn woordkeuze aan. Wat ik precies anders aan hem vond, kon ik toen nog niet onder woorden brengen. Hij had iets … anders … De vrouw was een paar jaar ouder dan mijn zus. En ook zij had iets … tja … Ze keek steeds op een bepaalde manier naar mijn zus, en dat vond ik bijzonder. Het leek of haar ogen dan straalden. Ik wist niet wat het was en vertelde het Grace ook niet.

Waar ik gedacht had dat het ergens anders wonen van Grace al erg was, werd het nog erger toen ze op een gegeven moment niet meer thuis mocht komen. Er was een grote ruzie geweest. Ik had niet alles kunnen horen, maar wist wel dat ze erg boos op elkaar waren. Grace was daarna naar me toegekomen en had me gezegd dat ze niet meer thuis zou komen. Maar ze beloofde dat ze altijd voor mij zou zorgen. Ik huilde tranen met tuiten. Voor mij was het duidelijk: Grace mocht niet meer thuiskomen omdat ze verliefd was op de vrouw met wie ze samenwoonde. Mijn uitleg van het gevoel dat het kijken van Hannah mij had gegeven, was juist. Ze waren verliefd op elkaar en ik vroeg het Grace op dat moment ook. "Ja, goed gezien, Marc." reageerde ze. Ik sprong uit bed en wilde naar beneden. Ik wilde haar verdedigen, maar uit de blik in haar ogen begreep ik maar al te goed dat zij dat niet wilde: het bekende zoals zo vaak "niet provoceren". Nu nog steeds begrijp ik niet waarom het contact verbroken werd. Waarom hadden mijn ouders iets tegen op zo'n relatie? Ernaar gevraagd heb ik nooit. Ook dat vanwege dat "niet provoceren". En ook natuurlijk omdat ik later ontdekte dat ik zelf op jongens viel. Ongetwijfeld hetzelfde vergrijp. En dus … weten ook maar heel weinig mensen van mij dat ik homo ben. Mijn zus weet het natuurlijk. Die weet alles van mij. En als iemand ernaar vraagt ben ik ook altijd eerlijk erover.

Alex was achttien toen hij na zeven jaar het gymnasium afsloot. Hij kon zo goed leren dat hij op de basisschool een jaar had overgeslagen. Zijn opleiding in het voortgezet onderwijs duurde eigenlijk zes jaar, maar één jaar had hij over moeten doen omdat hij er met de pet naar had gegooid. Hij kon enorm goed leren, maar had het gewoon vertikt. Toen ik het in havo-3 enorm moeilijk had, en met slechte cijfers thuiskwam, kreeg ik vooral van mijn moeder de wind flink van voren.

Toen Grace niet meer thuis mocht komen, besloot ik haar vaker te bezoeken. Ook in de weekenden. In het begin vertelde ik mijn ouders dat ik bij Stef ging logeren – iets dat ik veel vaker deed – maar dan was ik bij haar. Later was het voor mijn ouders duidelijk dat ik naar Grace ging. In die weekenden zag ik ook heel erg goed dat mijn zus en Hannah echt verliefd op elkaar waren. Het waren heel leuke weekenden. Heel gezellig en altijd was er wel iets te doen. Spelletjes (waar ik gek op ben), barbecues (niet echt aan mij besteed, maar wel gezellig) en noem maar op. Soms was ik er ook samen met Stef, maar vaker alleen. In die tijd ontdekte ik ook wat er anders was aan Andre, de man in het huis waar mijn zus woonde en de broer van Hannah: hij was homo. Niet dat ik het erg vond, maar het was me dus wel al meteen opgevallen. Van mezelf wist ik het toen nog niet … geloof ik.

Mijn ouders zijn ook bijzonder. Op hun manier dan en wat mij betreft minder plezierig. Zij is hoogleraar aan de universiteit van Groningen en doet iets op het gebied van de Nederlandse taal. Twee jaar geleden moest ik verplicht mee om haar promotie te vieren. Dat meegaan vond ik nog tot daaraan toe, maar dat ik een nette – volgens mijn definitie niet een spijkerbroek – broek aan moest, een wit overhemd met stropdas en een jasje vond ik te veel van het goede. Het leverde heel wat boze woorden op over en weer, maar uiteindelijk schikte ik me. Zelfs de stropdas kwam er, hoewel ik hem nooit gedragen heb. Het was een warme dag geweest. Mijn moeder keurde eerst mijn vader en toen mij. Ik had het vermaledijde ding nog niet om gedaan vanwege de warmte. "Neem hem dan maar gewoon mee," kreeg ik te horen. Prima! Mij best! En meteen ontsprong er een plannetje in mijn hoofd. Wat als … En ja, het werkte. Ik deed voorkomen alsof ik tijdens de reis achter in de auto in slaap viel en daarbij op mijn stropdas was gaan liggen. Resultaat: het ding vol met kreukels. Inwendig had ik de grootste lol. Mijn moeder was in alle staten. Wilde nog naar haar appartement in Groningen om het ding te strijken, maar mijn vader gaf aan dat daar geen tijd meer voor was. En als ik eraan terugdenk, kan ik de uitdrukking op het gezicht van mijn vader dat ik in de achteruitkijkspiegel zag alleen maar omschrijven als guitig.

Mijn vader is op dit moment gedeputeerde in de Provinciale Staten van Overijssel. Eerst was hij gewoon ambtenaar op het gemeentehuis. Toen is hij gaan studeren en na een aantal jaren wethouder te zijn geweest in Zwolle, belandde hij in het provinciehuis. Daar ook eerst als ambtenaar, maar wel een hoge. Ik ben de domme in de familie. Ik heb dan wel havo gedaan, maar het had me enorm veel moeite gekost en alleen dankzij de tomeloze ondersteuning van Grace, Stef en vele anderen was het mij gelukt om te slagen.

Mijn moeder heeft altijd gewerkt. Vrijwel meteen na mijn geboorte ging ze weer aan het werk en werd ik verzorgd door iemand anders. Als je zo klein bent heb je daar geen weet van. Later pas viel het me op: altijd als er iets buiten schooltijd moest gebeuren, dan ging of Grace met me mee of de moeder van Stef.

Toen ik dertien of zo was had ik iets vervelends waar ik meestal 's nachts last van had. Ik deed geen oog dicht. Ik praatte er het eerst over met Grace. Hoewel zij wist dat mijn ouders geen contact met haar wilden, bracht zij het toch ter sprake. De reactie van mijn moeder luidde: "Omdat hij het als eerste met jou besproken heeft, ga je ook maar mee naar de huisarts." Was ze gepikeerd? Of kwam het haar gewoon beter uit? Maakt niet uit. Grace dus met mij naar de huisarts en dat vond ik eigenlijk wel zo fijn. Haar vertrouwde ik, maar … het mag duidelijk zijn hoe ik en mijn ouders met elkaar omgingen en omgaan: heel anders.

De rit naar huis zou me, zo had ik al snel door, veel meer tijd kosten dan normaal. Het zicht op de weg was wisselend. Soms was het vanwege de hangend blijvende mist bar slecht. Op andere momenten – als de zon een poging deed door te breken – kon je ver vooruit kijken. Niet dat het me wat uitmaakte. Een stuk onverschilligheid was over me gekomen. Iets dat ik kende. Iets dat vaker voorkwam als ik echt moe was. Al snel was ik kletsnat. Enerzijds van het zweet aan de binnenkant van mijn fietskleding en anderzijds aan de buitenkant ervan omdat de mist aan me leek te blijven hangen. Even voorbij Beukerssluis hield ik het voor gezien. Ik stapte af. Het liefst zou ik languit in het gras zijn gaan liggen, maar … mijn verstand werkte nog wel en ik wist dat dat niet goed was. Dus legde ik de fiets in het natte gras neer en ging ik op mijn kont op het fietspad zitten. Geen gemakkelijke houding. De steentjes prikten door mijn broek heen. Ik trok mijn knieën op, sloeg de armen om mijn onderbenen heen en liet het hoofd rusten op mijn knieën. Even had ik totaal geen puf meer. Ik sloot de ogen en dommelde zelfs even weg. Toen ik wakker schrok, wist ik dat dit geen goede keuze was. Ik moest iets regelen. Met het nodige gemopper, omdat de stramheid in mijn lijf toesloeg, stond ik op, pakte mijn rugzak en haalde mijn mobiele telefoon eruit. Meteen ging ik ook weer zitten. Vanaf het moment dat Grace uit huis ging had ik al zo'n ding. Ze had hem mij toen gegeven, omdat ze wilde dat ik contact met haar zou kunnen opnemen als er iets was. Heel duidelijk had ze me verboden om ermee te pronken ten opzichte van mijn klasgenoten op de basisschool. De belkosten betaalde ze ook en dat deed ze nog steeds. Daar moest ik het eens met haar over hebben. Niet meer nodig nu ik zelf geld verdiende. Het eerste apparaat was op een gegeven moment vervangen door een tweede, en vervolgens door weer andere. Het duurde even voor ze opnam.

'Hè! Ben je al thuis, want dan kom ik eraan!'

Want dat was namelijk onze afspraak geweest. 'Nee. Ik ben nog niet thuis.' Ik legde haar mijn situatie uit en sloot af met de vraag of ze me kon komen halen. Zou zij niet kunnen, dan had ik nog een andere troef achter de hand.

'Ik kom eraan als je mij weet te vertellen hoe het precies heet waar je nu zit, want je weet dat ik geen verstand van kaarten heb!'

Ik moest grinniken. 'Heb je je TomTom al gepakt?'

'Ja. Even opstarten.'

Ik hoorde hoe ze het apparaat hardop instructies gaf en hoe ze begon te mopperen toen de satellietverbinding haar te lang duurde. Toen ze aangaf klaar te zijn voor mijn aanwijzingen vroeg ik haar Beukers of Beukerssluis in te tikken. En als dat niet werkte de kruising van de Zomerdijk en de Blauwehandseweg.

'Hij geeft aan dat dat bij Wanneperveen is, klopt dat?'

'Ja. Heel goed mogelijk dat hij dat aangeeft. Als je het eindpunt vergroot, zie je dan een rotonde?' Ik kreeg een bevestiging. 'Over welke weg kom jij aangereden, want dan zorg ik dat ik op een makkelijke plek voor je sta zodat je mij kunt oppikken.' En ja, toen werd het lastig voor haar. Kaartlezen is inderdaad niet haar sterkste kant.

'Oh, gut!'

'Vanaf Meppel of vanaf Zwartsluis,' hielp ik haar.

'Meppel.'

Met dat antwoord wist ik genoeg. 'Als je aan komt rijden neem je de rotonde helemaal zodat je ook weer terugrijdt in de richting van Meppel. Ik sta dan rechts van de weg bij een parkeerplaats die ik vanaf hier kan zien. Hoe lang duurt het voor je hier bent?'

'Hoe kan ik dat zien?'

'Rechts onder in het scherm.'

'34 minuten. Ik ga nu meteen weg. Tot straks.'

En meteen na die laatste opmerking verbrak ze de verbinding. Dat was mijn zus. Meteen over tot actie. Ook ik moest in beweging komen, want mijn spieren begonnen enorm te verkrampen. Ik wilde opnieuw opstaan, maar schrok van een stem vlakbij mij. Vooraf mijn excuses omdat ik niet weet of ik het dialect dat ik hoorde spreken goed weergeef. Maar dit was wat ik ongeveer hoorde in elk geval.

'Kank oe helpn?'

Ik draaide me om, zag een man op klompen en hoorde een tweede opmerking.

'Gut, gut, wat zien ie er uut! Mien vrou zei dak oe moes helpn.'

'Dank u maar … ' Hij onderbrak me en toen ik wilde opstaan zei hij dat ik vooral voorzichtig aan moest doen. Hij vertelde dat hij en zijn vrouw mij de afgelopen weken heel vaak hadden gezien en dat ze nu meteen hadden begrepen dat er iets aan de hand was.

'Hoe bedoelt u?' Zijn antwoord was logisch. Waar ik anders voorbij schoot als een bliksemschicht, leek het hen nu alsof ik haast niet vooruit kwam. Hij stak me zijn handen toe en omdat ik wist dat alleen overeind komen erg moeilijk zou zijn, pakte ik ze bereidwillig aan. Het ging goed. Ik kwam overeind, maar voelde alle spieren in mijn benen trillen en kreeg opnieuw de raadgeving het rustig aan te doen. Dat deed ik. Ook omdat ik gewoon niet anders kon. De man vroeg me of hij iemand voor me kon bellen en ik antwoordde dat ik al iemand gebeld had en dat mijn zus me zou komen ophalen. Hij vertelde dat hij sluiswachter was en dat zijn vrouw elke dag met hem mee ging om hem gezelschap te houden. Ik glimlachte naar hem.

'Niks arg heur. Wie bin al joarn trouwt.'

'Hoelang al?' vroeg ik belangstellend.

'Oe, da week noit. Elk joar moekt novroagen an mien dochter.'

Opnieuw glimlachte ik. Maar daarna vond hij waarschijnlijk toch dat er iets gedaan moest worden. Hij pakte mijn fiets op en vroeg me of ik zelf kon lopen. Het ging. Niet van harte, maar het lukte. Met kleine stapjes liep ik naast hem in de richting van de rotonde. Hij zorgde ervoor dat we veilig over konden steken door het verkeer tegen te houden met een streng handgebaar. Daarna liepen we de brug over naar het huisje links van de weg. De deur ging open en een vrouw stapte naar buiten.

'Ach, mien jong toch,' zei ze terwijl ze haar hoofd schudde.

Achter haar en voor hem ging ik naar binnen. Ze wees me meteen op een stoel waarop ik op dat moment niet kwam te zitten, want ze was praktisch en had meteen door dat mijn kleren doornat waren.

'Hei ok andre kler'n bie oe.'

Haar man tilde mijn rugzak op die hij mee naar binnen had genomen. Zij dook er zonder te vragen in en haalde mijn gewone kleren eruit. Daarna rende ze weg en kwam terug met een paar handdoeken.

'Uut die kler'n en goed afdrog'n.'

En met die woorden duwde ze me in de richting van een klein kamertje. Het bleek een wc met douche te zijn. Douchen wilde ik niet. Ik trok mijn wielertenue uit en wreef flink stevig met de ruwe handdoek over mijn lijf. Ik vergat geen enkel plekje. Mijn lijf tintelde helemaal. De droge kleren voelden heel prettig aan. Terug bij de man en vrouw werd ik meteen op de mij eerder gewezen stoel geduwd, kreeg ik een mok thee aangereikt en drapeerde ze een plaid over me. Die maakte dat ik het lekker warm kreeg. Op haar vraag of ze iemand voor me kon bellen reageerde haar man door te zeggen dat alles al geregeld was. Ze knikte me vriendelijk toe. Ik nam me voor om, zodra ik weer aan het werk ging, hier iets af te geven voor de goede zorg die ze me hadden verleend. Toen mijn mok leeg was, werd hij meteen weer gevuld.

'Snel opdrink'n.'

Dat was ik zeker van plan, want de warme thee zorgde ervoor dat ik van binnen flink doorwarmde. Het duurde enige tijd voor ik het busje van Grace de brug zag overgaan en nadat ze de rotonde had genomen weer terug zag rijden in de richting van Meppel. Het echtpaar had me van alles en nog wat gevraagd en ik had al hun vragen beantwoord. Grace parkeerde haar auto rechts en stapte uit. 'Dat is mijn zus,' zei ik tegen de twee en de man liep naar buiten en wenkte Grace.



Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 164
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 184 keer
Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 24 oktober 2020 06:49

Hoofdstuk 4

Van de rit naar huis heb ik weinig tot niets meegekregen. Grace was erg ongerust toen ze me zag, maar kreeg van de vrouw de verzekering dat ik er al weer veel beter uutzaag. Ik bedankte de twee uitvoerig. Van bedankjes wilden ze echter helemaal niets weten. Ze hadden iemand geholpen. En uit al hun tegenwerpingen kwam heel duidelijk naar voren dat dat belangrijk was voor hen. Bedanken daarvoor was niet nodig. De man liep met Grace en mij mee naar haar wagen. Samen zorgden hij en ik ervoor dat mijn fiets achterin goed werd vastgezet. Ook controleerde hij voor vertrek nog even of ik mijn veiligheidsriem wel om had gedaan. Nogmaals bedankte ik hem en toen Grace de parkeerplaats verliet, stak ik mijn hand naar hem op.

'En nu vertel je me alles!' klonk het streng.

Ik maakte een begin, maar kwam niet ver, want de industrieterreinen aan die kant van Meppel heb ik nooit gezien. Wakker werd ik pas toen Grace haar wagen stilzette bij ons thuis.

'En nu ga je meteen naar binnen, vul je het bad en ga je daar een tijdje in liggen! Zorg ervoor dat het water goed warm is en blijft!'

In haar ogen zag ik kleine vlammetjes. Een teken voor mij dat tegenspreken geen zin had. Ik hou niet zo van badderen. Veel liever stap ik onder de douche, maar haar "bevel" negeren wilde ik niet en dus liet ik me zeggen wat ik moest doen. Het bad was snel gevuld en toen ik erin stapte had ik even iets van "AUW", maar al snel wendde mijn lichaam aan het warme water. Als eerste ging ik helemaal kopje onder. Het voelde echt heel erg goed. Alles tintelde in me en ik werd helemaal door en door warm. Een vijftien minuten later werd er op de deur geklopt en stak Grace haar hoofd om de deur.

'Mag ik binnen komen?'

'Ja, natuurlijk! Je hebt me wel vaker bloot gezien!' En dat was ook zo.

'Hoe voel je je nu?'

'Een stuk beter. Ik ben goed voorgekookt volgens mij.'

Grace moest lachen. Een mooie brede en volle lach.

'Ga je nu praten of terwijl ik je masseer?'

Dat laatste leek me een heel erg goed idee en daarom koos ik daarvoor. Ik drukte op de knop om het water weg te laten lopen. Daarna stond ik op, spoelde ik me met het door haar voorgeschreven lauwe water af, en kreeg een handdoek aangereikt. Het textiel ging vergezeld van de opmerking dat ik me voorzichtig moest afdrogen en dat deppen eigenlijk beter was.

'Ben je afgevallen?'

'Weet ik veel!'

'Ga je wel eens op de weegschaal staan dan?'

'Nee. Waarom?'

Grace is iemand van de actie, zoals ik al eerder vertelde. Ze haalde de weegschaal tevoorschijn en ik ging er braaf op staan, omdat ik wist dat protesteren tegen mijn zelfbewuste zus geen enkele zin had. Ik zag de cijfertjes eventjes heen en weer springen en uiteindelijk bleven ze staan op 68,1 kilo.

'Heb je ontbijt gehad?'

'Ja. Addy heeft me goed verzorgd.'

'Hoeveel woog je de laatste keer dat je het hebt gemeten?'

Het was enige tijd terug, maar het was toch beslist meer geweest dan nu. 'Ik weet het niet.' Ze keek me schuins aan.

'Heeft dit ding niet een geheugen?'

Schouderophalend gaf ik aan het niet te weten. We wisten beiden wel dat ik de enige was die deze badkamer en dus ook de weegschaal hier gebruikte.

Ze drukte op wat knopjes en al snel had ze resultaat. '72,5,' las ze. 'En wanneer was dat?'

Ik wist het niet precies.

'Ongeveer?' drong Grace aan.

'Zes weken terug of zoiets, denk ik.'

'Addy mag dan goed voor je zorgen, maar jij doet dat duidelijk niet voor jezelf, broertje! Meer dan vier kilo afvallen in zes weken is niet goed!'

'Maar je moet toch niet alleen naar het gewicht kijken?'

'Je hebt gelijk.'

Dat wist ik. Grace pakte haar smartphone uit haar broekzak en terwijl ik daar nog steeds als een halve gare in mijn blootje op die weegschaal stond – ik had er natuurlijk best af kunnen stappen – zocht zij waarschijnlijk een app om iets te berekenen.

'Hoe lang ben je?'

'1.80 meter.' Dat wist ik wel uit het hoofd. Had ik wel gemeten.

'Dan heb je nu een BMI van 21,0.'

'Ja? En?'

'Je gewicht past goed bij je lengte,' was haar reactie nadat ze de tekst op haar scherm had gelezen.

'Niets mis mee dus!' concludeerde ik en stapte – dan eindelijk toch – van de weegschaal af.

'Maar je was … ' het duurde even voor ze een tweede getal wist te produceren … '22,4 en ik blijf erbij dat meer dan vier kilo afvallen in zes weken te veel is. Eet je wel goed?'

'Natuurlijk wel! Ik laat me echt niet verhongeren hoor!' zei ik met veel bravoure, maar al te goed wetende dat ik als het druk was op mijn werk te weinig tijd nam om goed te eten. Addy zorgde altijd voor voldoende eten voor al het personeel, en ze wist precies wat iedereen graag at, maar ik vergat het vaak gewoon en kreeg dan aan het eind van mijn dienst steevast moppers van haar omdat mijn volkoren boterhammen met kaas niet allemaal op waren. 'Masseren maar dan?' stelde ik voor om aan de discussie een einde te maken, maar daarbij rekende ik buiten de waardin.

'Zo gemakkelijk kom je er niet af, Marc! Ik laat het er even bij zitten nu, maar ik kom er zeker op terug! Heb je me begrepen?'

'Ja. En echt, ik zal beter voor mezelf gaan zorgen. Bovendien ga ik op vakantie en de Limburgse vlaai sla ik echt niet af.' Daarmee wist ik iets van een glimlach op haar serieuze, bezorgde gezicht te toveren. Gelukkig.

'Ik zal Stef opdragen om elke dag een foto te maken van jou achter een stuk vlaai. En ik wil ook zien dat hij er een neemt, want anders heb ik nog steeds de kans dat je mij flest!'

Ik moest lachen, want ja … daar had ik heel snel al aan gedacht. Een foto van mij achter een stuk gebak was makkelijk genoeg te maken, nietwaar?

'Kom op! Masseren!

Ik volgde haar naar mijn slaapkamer. Ze had haar massagetafel al uitgeklapt. Ik ging erop liggen en voelde al snel haar vaardige handen over mijn nek, schouders, armen, rug, billen, boven- en onderbenen gaan. Het was heel ontspannend en toen ik opnieuw in slaap dreigde te vallen, kreeg ik een fikse tik op mijn billen.

'Niet in slaap vallen, Marc! Je moet mij nog het een en ander uitleggen. Als jij je nu aankleedt, zorg ik intussen voor wat eten en drinken.'

Een keuze had ik niet. Ik haalde iets uit mijn kast en trok het aan om daarna de trap naar beneden af te lopen. Grace was in de keuken bezig en ik ging alvast aan het kleine tafeltje daar zitten. Toen ze klaar was, werd er het nodige aan eten voor me neer gezet. Toen het aangevuld was met iets te drinken voor ons beiden, ging ze zitten en stak ik meteen van wal.
'Gewoon te druk gehad. Gisteren twee diensten gedraaid en de hele nacht niet kunnen slapen,' gaf ik als toelichting nadat zij haar vraag had gesteld.

'Een bepaalde reden dat je niet kon slapen?'

'Degene die je wel kent.'

'Shit! Jammer dat dat je nog steeds zo plaagt, broertje!'

'Ja. Ik weet ook niet hoe ik het moet bedwingen of uitschakelen of zo. Juist op momenten dat ik doodmoe ben, komt het op en kan ik het niet meer uitzetten.'

'Heb je er ooit wel eens over gedacht om het met een psycholoog te bespreken?' vroeg ze met de nodige voorzichtigheid.

'Nee. Maar ik wil het liever zelf oplossen.'

'Dat begrijp ik heel goed. Maar … ik weet ook dat je er al heel lang door geplaagd wordt en dat je niet echt vooruitgang boekt, tenminste … zo kijk ik er tegenaan.'

'Het heeft tijd nodig, Grace!'

'Ja. Dat begrijp ik. Maar … laat het alsjeblieft niet meer al te lang duren. Ik maak me zorgen om je, Marc!'

'Moet je niet doen,' probeerde ik haar gerust te stellen. Zag echter ook meteen dat dat niet gelukt was.

'Je zag er gewoon niet uit toen ik daar naar binnen liep! Ik schrok me echt rot en toen kreeg ik ook nog eens te horen dat je er nog veel slechter uit had gezien! Het was bedoeld als een geruststelling, om aan te geven dat het al stukken beter met je ging, maar … zo werkte het niet voor mij.'

'Ook dat snap ik. Het spijt me da… '

'Nee! Dat moet je niet zeggen! Spijt hoef je alleen maar te hebben als je iets doet en later tot het inzicht komt dat het anders had gekund. Nu niet. Dat wat jou lastig valt, roep je niet bewust op.'

'Nee! Echt niet! Veel liever had ik het niet en je moet me geloven dat ik alles probeer te doen wat je me geleerd hebt. Ik probeer me te ontspannen. Ik probeer me te richten op mijn ademhaling, maar … het is zo sterk. Het is zo overweldigend … ' De tranen brandden achter mijn ogen en toen zij met haar hand door mijn haren streek, kon ik ze niet langer binnen houden en begonnen ze langzaam over mijn wangen te lopen.

'Oh, Marc! Ik zou zo graag willen dat het anders was dat ik nog mee… '

'Nee! Je hebt altijd ontzettend veel voor mij gedaan, Grace! Jij bent er altijd voor me geweest en dat doe je nog steeds! Altijd kan ik bij jou terecht als ik het hier in dit verdomde huis niet meer uithoudt! En dat is geweldig, Grace! Zeg dus niet dat je nog meer voor me wilt doen.'

'Oké. We begrijpen elkaar wel, zo heb ik het idee.'

'Ja.'

'Maar als er iets is waar ik je mee kan helpen, moet je dat wel aangeven. Zul je dat doen?'

Ik wachtte waarschijnlijk iets te lang met een antwoord.

'Kom op, Marc!'

'Ik doe m'n best.'

'Niet een goed antwoord. Ik wil gewoon een "ja" van je horen.'

'Maar ik ben zeventien inmiddels en word dit jaar nog achttien! Is het dan niet eens tijd dat ik me zo langzamerhand zelf kan redden?'

'Oh! Je bedoelt dat je volwassen moet zijn?'

'Ja.' Dat was het. En daarom had ik waarschijnlijk ook eerder tegenover Remi mijn nog dit jaar te bereiken leeftijd verteld. Achttien was een mijlpijl! Ik was dan volwassen!

'Je bent al heel lang volwassen, Marc.'

'Huh?'

'Volwassen zijn heeft niets te maken met je leeftijd maar met je gedrag.'

'Dat snap ik niet,' gaf ik meteen als antwoord, omdat ik het inderdaad niet goed kon volgen en bovendien strookte het niet met mijn gedachten erover. Mijn zus is iemand die van voorbeelden houdt, en dus kwam ze er met een.

'Andre is 32 en nog lang niet volwassen.'

Het was een korte zin. Maar wel eentje waarover ik meteen begon na te denken op dat moment. En heel langzaamaan begon ik in te zien wat ze bedoelde. Leeftijd en volwassen zijn hoefden dus niet altijd afhankelijk te zijn van elkaar. Ik wist dat Andre van heel kleine dingen plezier kon hebben. Genieten als een kind en volledig in vervoering ergens van raken. Zo had hij een prachtige treinemplacement gemaakt op de zolder van het huis en daar speelde hij heel graag mee. "Een uit de hand gelopen kinderwens", zo had hij mij eens gezegd. Verder ging hij flierefluitend door het leven, had ik vaak het gevoel.

'Aan je glimlach kan ik zien dat het dubbeltje is gevallen.'

'Is het niet het kwartje dat is gevallen?'

'Mag ook.'

'Misschien moeten we het aan Ma voorleggen.'

'Als je dat maar laat, rotjoch! Maar ik bedoel dus dat meerderjarig zijn en volwassen zijn niets met elkaar te maken hebben in elk geval. Niets kwaads over Andre hoor! Hij is echt een prachtig mens!. Hij geniet van het leven, maar af en toe … zou ik wel eens willen dat hij iets serieuzer was. Als we zaken te bespreken hebben met z'n drieën, en dat moet je soms gewoon als je samen een maatschap hebt, geeft hij vaak niet thuis. Zien Hannah en ik het altijd te moeilijk volgens hem.'

'En heeft hij dan geen gelijk?' opperde ik.

'Soms wel. Soms zien wij te snel leeuwen en beren op ons pad en blijkt dat later onnodig. Maar … het is vaak moeilijk om zaken met hem te bespreken, juist vanwege die onvolwassenheid van hem.'

'Misschien is hij gemakkelijker dan jullie daarin.'

'Ja. Misschien moet ik hem ook niet oordelen. Wat jou betreft wil ik maar zeggen dat jij allang volwassen bent, Marc. Ik was het ook al vroeg en jij ook. En dat heeft alles te maken met de manier waarop wij opgevoed zijn.'

'In de schaduw van de heilige Alexander,' sprak ik op overdreven en spottende toon.

'Spot er niet mee, Marc!' Klonk het ineens fel. 'Ale… '

'Ik wil het niet over Alex hebben!' Brak ik haar abrupt af. 'De hele nacht heeft hij bij mij rondgespookt en ik ben het zat!' Ik zuchtte diep. 'Ben hem zat!!' voegde ik er nog feller aan toe.

'Ik begrijp het. Sorry dat ik het aanroerde.'

'Je hoeft geen sorry te zeggen, zojuist van jou geleerd, omdat je het niet bewust deed.'

'Dank je, broertje, dat je mij terugpakt op mijn eigen woorden.'

Er was iets in de blik waarmee ze me aankeek vanonder haar lange donkere wimpers waarover ik me verbaasde. Wat het precies was wist ik niet, maar het zorgde ervoor dat er een vraag in mij opkwam. Eentje die ik haar niet stelde. Ik wilde iets anders van haar weten. 'Waren Pa en Ma toen jij kleiner was ook zo prominent afwezig?'

'Ja. Ma het meest. Dat herken je neem ik aan wel.'

'Yep. Pa was er in elk geval in de weekenden en in de vakanties.' Heel leuke herinneringen.

'Dan nam hij ons altijd ergens mee naar toe. Bioscoop, theater, dierentuin.'

'En de hele auto mocht vol.'

Grace lachte en zei: 'Propvol soms! Denk dat hij daarom bewust steeds grotere auto's heeft genomen.'

'Maar … waarom is zij zo afwezig altijd?'

'Ik weet het niet.'

'Met Pa praat ik af en toe de laatste tijd. Meer dan vroeger, lijkt het. Vaak als ik heel laat thuis kom. Dan is hij nog wakker. Alsof hij op mij gewacht heeft. Maakt hij wat warms te drinken voor ons beiden en drinken we dat samen op, terwijl hij me vraagt hoe het op mijn werk was. Maar hij heeft het wel vaak heel erg druk. Te druk.'

'Politiek is niet een echt fijn beroep, Marc.'

Ik bromde wat. Misschien had hij iets anders moeten gaan doen.

'Probeer niet te snel te oordelen, broertje.'

'Ik zie dat het zo anders kan en … nou ja … dan wil ik graag dat het hier ook zo is.'

'Tja … dat kan ik me voorstellen.'

'Jij hebt makkelijk praten, Grace! Jij zit er niet meer in! Ik nog wel!'

'Ja. Ik weet het. Ik bedoel ook absoluut niet dat het makkelijk voor jou is. Maar … waar zijn je Uno-kaarten?'

'Gaan we een spelletje doen?' Ik zag het helemaal zitten.

'Nee, jij gaat straks naar bed, maar ik wil proberen je iets duidelijk te maken.'

Ik liep naar de kast en haalde het pakje met kaarten tevoorschijn.

'Nee, die bedoel ik niet. Dat spel voor kinderen.'

'Dat spel ik al jaren niet meer, zus!'

'Begrijp ik, broertje, maar het is voor mij makkelijker om je iets uit te leggen.'

Dus ik naar boven, naar mijn kamer, want daar lagen die kaarten, keurig opgeborgen bij andere spullen die mij dierbaar waren. Beneden gekomen gaf ik haar het doosje.

'Valt van ellende zowat uit elkaar, man! Zal ik het voor je plakken?'

'Echt niet!'

'Herinnering?'

'Yep.'

Ze haalde de kaarten uit het doosje. 'Weet je nog dat je vroeger voorkeur had voor bepaalde dieren?'

Een glimlach verscheen op mijn gezicht. De aap, de olifant en de giraffe vond ik het leukst. De andere niet zo. Die favoriete kaarten probeerde ik altijd zolang mogelijk op hand te houden, hoewel dat speltechnisch – zeker de aap – niet handig was. Maar ja, wist ik veel toen ik klein was!

Ze schudde de kaarten en haalde er één uit het stapeltje. 'Is dit een kaart die je vroeger leuk vond?'

Tegen de achterkant van de kaart aankijkend antwoordde ik: 'Hoe moet ik dat nou weten! Ik kan het plaatje niet zien, zus!'

'En deze?' vroeg ze nadat ze de eerdere handeling had herhaald?

Ze had me gezegd dat ze me iets wilde uitleggen, maar ik snapte nog niet precies wat en dus vroeg ik om een toelichting. Die kwam echter niet. Ze zei me dat ik er maar eens over na moest denken en stopte de kaarten terug in het gammele doosje. Mijn hersens werkten op volle toeren, maar dat hield ik niet lang vol. Ik was moe en in plaats van constructief te denken, kwam er ineens een vraag bij me op. 'Heb je geheimen voor mij?'

'Zou je er een probleem mee hebben als ik geheimen voor je had?'

Het was niet het eenvoudige "ja" of "nee" waar ik op gehoopt had. Normaal gesproken zou zo'n vraag ertoe kunnen leiden dat je na moest denken, maar daar had ik geen zin meer in gezien de poging van zo-even. Bovendien was het antwoord voor mij heel gemakkelijk. 'Nee.' Een kort antwoord waarmee ze het zou moeten doen.

'En waarom niet?'

Opnieuw buiten mijn zus gerekend. Die wilde altijd en overal een antwoord op. 'Als jij van mening bent dat je mij iets niet wil vertellen, iets geheim wil houden, dan ben ik ervan overtuigd dat je daar een goede reden voor hebt. Meestal is dat dan omdat je mij in bescherming wil nemen. Of zie ik het verkeerd?'

'Je kent mij behoorlijk goed, Marc! En inderdaad, als ik iets voor jou achterhou, is dat omdat ik denk dat het nog niet verstandig is om het aan jou te vertellen.'

'Je bent een geweldige zus, Grace! Je bent zorgzamer voor mij geweest dan onze moeder dat ooit was! En nu houden we op met kletsen!' Zo veranderde ik snel van onderwerp omdat ik ook nog iets anders wilde doen met haar. 'Zullen we een spelletje doen?'

'Nee,' zei ze met een lieve glimlach. 'Jij gaat zodra jij klaar bent met eten naar bed en slapen.'

'Maa… '

'Gewoon luisteren naar je oudere en wijzere zus, broertje!'

Het idee om een spelletje met haar te doen, liet ik schieten. Er was nog iets anders dat ik wilde weten. 'Ik kan me niet voorstellen dat je contact hebt met Ma. Maar … wel met Pa? Of is dit iets dat je voor mij verborgen wilt houden?'

'Ja. Ik heb het je bewust niet verteld, vanwege de eerder genoemde reden. Maar … als jij zover bent dat je er vragen over stelt, dan ga ik er niet over liegen. Pa heeft de laatste tijd veel last van stress en bijna wekelijks komt hij bij me langs voor fysiotherapie.'

Waarschijnlijk zag ze dat ik een cynische opmerking wilde maken, want met een "Liever geen oordelen, Marc," snoerde ze mij de mond. Maar ik had wel vragen. Wilde iets weten. En bovendien was het geen oordeel. 'Gaan ze scheiden?'

'Ik weet het niet.'

'Ooit heb ik eens ergens gelezen dat het allergrootste gedeelte van de patiënten bij een fysiotherapeut praat tijdens de behandeling.'

Ze moest lachen, maar gaf wel een antwoord: 'Misschien lijkt hij op jou, Marc, en valt hij in slaap!'

'Hé, ik was doodmoe!'

'En dat ben je nog en toch maar doorgaan met vragen! Echt, ik weet niet of ze gaan scheiden. Ik weet dat ze soms niet goed met elkaar overweg kunnen. Hun meningen lopen uiteen.'

'De laatste tijd maken ze vaak ruzie als ze beiden thuis zijn. Als dat gebeurt, ga ik na het eten vaak meteen naar boven en laat ik me beneden niet meer zien.'

'Oké. Weet jij dus meer dan ik. Ik weet van die stress. Meer niet. Die is … en nou klap ik uit de school, iets wat ik niet zou moeten doen, die heeft zowel met zijn werk als met privéomstandigheden te maken. Als het iets is dat jij en Alex moeten weten, zal hij ook met jullie gaan praten. Daarvan ben ik overtuigd.'

Dat ze opnieuw onze broer had genoemd, nam ik voor lief. Ze kon er niet omheen. Allerlei vragen besprongen me en zorgden ervoor dat ik de moeheid, die er nog steeds was, des te meer opmerkte en naar mijn bed verlangde. Maar Grace was nog niet helemaal klaar.

'Wat zijn je verdere plannen? Morgen moet je nog werken toch?'

Een vraag die ik kon beantwoorden zonder denkwerk te hoeven verrichten. Ik vertelde haar dat dat niet hoefde en zij was er blij om, omdat ik volgens haar zo meer uitgerust op vakantie zou gaan. We namen de verdere plannen voor die week door. Morgenavond zou ze mij, m'n fiets en alle kampeerspullen die ze Stef en mij had toegezegd, naar Stefs huis brengen. Daar zouden hij en ik op donderdag alles controleren voor ons vertrek en dan op vrijdag zouden we vroeg in de ochtend wegrijden. In twee dagen zouden we dan naar het Zinkviooltje gaan.

'Wat voor weer voorspellen ze?'

Ik wist het niet en haalde mijn schouders op. Grace pakte haar smartphone opnieuw en zocht het op internet op. Ze bleken vreselijk veel regen te voorspellen en ik zag haar gezicht betrekken.

'Is het dan niet beter dat ik jullie gewoon wegbreng?'

'Helemaal naar Epen?'

'Ja! Waarom niet?'

'Omdat dat veel te ver is!'

'Beter dan dat jullie twee dagen kletsnat worden! Het lijkt me niet goed voor je, Marc!'

'Hè, je doet alsof ik van suiker ben! Een nat pak is niet zo erg hoor!'

'Nee, maar je krijgt ook de tent en zo nat, want jullie willen onderweg ergens kamperen toch?'

Dat was onze bedoeling inderdaad en ik kon me ineens een voorstelling maken van dat wat ze bedoelde. Het meest tragische tafereel zou zijn dat we in de stromende regen onze tent zouden moeten opzetten, het de hele nacht zou regenen, we de volgende morgen alle natte spullen zouden moeten oprollen en inpakken, en dan weer verder fietsen. Niet echt aanlokkelijk.

'Als ik nou eens een overnachting ergens voor jullie regel, zodat jullie in elk geval de tent niet hoeven te gebruiken onderweg. Wat denk je daarvan?'

Ik wist het niet. Zou ik het niet eerst met Stef moeten overleggen? We gingen tenslotte met z'n tweeën op vakantie. En net zoals we samen besloten hadden om naar Epen te gaan, om die door mij verpeste vakantie van vorig jaar over te doen, maar nu met z'n tweeën, zouden we dit ook samen moeten beslissen. Maar … ik deed het niet zo. 'Akkoord! Maar we betalen je wel alles terug!'

'Hà! Bekijk het maar! Ik ga iets reserveren, want daar heb je mij toestemming voor gegeven, en jij krijgt van mij nooit te zien of te horen hoeveel het heeft gekost. Lekker puh!' En ze stak haar tong naar me uit.

Over volwassen zijn gesproken.



Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 164
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 184 keer
Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 31 oktober 2020 07:26

Hoofdstuk 5

Mijn zus is gek! Echt gek! Te gek voor mij! Toen ik wakker werd was het al laat in de middag. De maaltijd met Grace was op een vreemde tijd geweest en ik besloot het nog eens goed over te doen. Ik moest toch aankomen van haar? Met champignons, boterhamworst , tomaten, Italiaanse roerbakgroente, macaroni en een zakje van Honig maakte ik een pasta klaar. Bewust maakte ik te veel zodat ik de rest in kleine porties in de diepvries kon doen voor later. Met koeienletters zou ik erop schrijven dat het van mij was. Overbodig eigenlijk, want mijn moeder houdt niet van tomaten, maar die grote letters waren voor alle zekerheid toch wel goed. Bovendien werd ze er dan weer eens aan herinnerd dat ik Marc genoemd wilde worden. Toen ik met een bord vol eten op de bank zat, liet ik mijn ogen door de woonkamer dwalen; alles was keurig, stofvrij en opgeruimd. Die gekke zus van mij had voor huishoudster gespeeld en mijn taak, bij afwezigheid van de schoonmaakster van mijn ouders, overgenomen. Ik pakte mijn telefoon en stuurde haar een sms'je om haar te bedanken, maar tikte er ook bij dat het niet nodig was geweest, dat ik het best zelf had kunnen doen. Haar antwoord was kort: "Zorg dat je goed uitgerust op vakantie gaat!" En ja … dat was ik ook van plan. Ik at mijn bord leeg en daarna belde ik met Stef.

Hij is mijn allerbeste vriend. Ik ben twee dagen ouder dan hij is en daarmee de oudste en wijste. Ik ken hem al mijn hele leven lang. Mijn ouders woonden met Grace en Alex in de Aa-landen in Zwolle-Noord toen Maria en Henrik Jan naast hen kwamen wonen. Vanwege het feit dat beide buurvrouwen zwanger waren, ontstond er waarschijnlijk een band. Het leeftijdsverschil tussen zijn ouders en mijn ouders deed daar niets aan af. Bovendien zag mijn moeder waarschijnlijk de mogelijkheid om de zorg voor mij af te schuiven op haar nieuwe buurvrouw. Stefs moeder vond het geen enkel probleem om vaak op mij te passen en daarom ging die van mij al heel snel na mijn geboorte weer werken. Stef en ik bezochten samen dezelfde peuterspeelzaal, basisschool en later ook de havo, hoewel er verhuizingen plaatsvonden in de tussentijd. In het jaar dat wij verhuisden naar daar waar ik nu woon, trokken Stef en zijn familie naar Zwolle-Zuid. En dus zaten we weer op dezelfde, zij het een andere, basisschool. Pas in ons laatste jaar van de havo verhuisde de familie Goelema naar Hasselt, maar Stef bleef op de havo in Zwolle. Logisch, want dan wil je dat laatste jaar daar ook afmaken.

Zijn ouders en mijn ouders zijn heel lang heel goede vrienden geweest tot er op een gegeven moment de klad in kwam. Ik heb nooit geweten of er een reden voor is geweest en er eerlijk gezegd ook nooit naar gevraagd. Wat ik wel wist was dat mijn moeder liever niet wilde dat ik het over de ouders van Stef had. Ze had dan altijd iets afwerends. Toen we zeventien waren geworden leek het de vader van Stef, die eigenlijk Stefan (op z'n Duits uitgesproken – met de e dus als een è – omdat hij vernoemd is naar zijn Duitse opa) heet, een goed idee als Stef en ik alvast wat zouden oefenen in het autorijden op een terrein achter hun huis. Het lessen zou dan een stuk sneller kunnen, zo was hij van mening, omdat wij de techniek van het besturen van de auto dan al onder de knie hadden. Heel logisch leek mij en ik bracht het ook met verve naar mijn ouders toe. Er bleek echter al afgesproken te zijn dat ik best wel kon wachten tot ik achttien was. Ik rekende hen het financiële gewin voor, maar het haalde niets uit. Het was "nee" en het bleef "nee". De vader van Stef vroeg me of het een goed idee was als hij zelf eens zou bellen met mijn vader. Ik raadde het hem af. Zonder het mij te vertellen belde hij op een gegeven moment toch met mijn vader op zijn werk en kreeg uiteindelijk wel diens toestemming. Diezelfde avond was het tijdens het avondeten bal. Mijn vader vertelde mijn moeder van het gesprek met de vader van Stef en dat hij alsnog akkoord was gegaan. Meteen was mijn moeder in alle staten. Hoe ik het in mijn stomme kop – haar woorden en niet een overdrijving van mijn kant – had kunnen halen om Stefs vader te laten bellen, terwijl zij toch zo duidelijk waren geweest. Ik had Stefs vader niet gevraagd het nog eens te proberen! Het hem zelfs afgeraden! En daarom besloot ik Grace's vaste raad "niet provoceren" opnieuw weer eens toe te passen en liet ik mijn moeders vurige preek over me heen komen zonder een spier te vertrekken. Omdat haar betoog na die openingszin nog lang niet afgelopen was en erg lang duurde, had ik mijn bord eerder leeg dan mijn ouders en toen ik klaar was, vroeg ik hen of ik van tafel mocht. Het toetje liet ik maar schieten voor die ene keer. Een nieuwe verbale explosie was het gevolg, maar ik legde haar niet antwoorden uit als "geen bericht is goed bericht" stond heel rustig van tafel op, schoof mijn stoel netjes onder de tafel om vervolgens naar boven te gaan. Op mijn kamer aangekomen drukte ik het kussen van mijn bed tegen mijn hoofd, opdat ze beneden mijn onbedaarlijke lachen niet zouden horen.

Stef kwam vroeger altijd heel vaak bij mij over de vloer. De verhouding van hij bij mij thuis en ik bij hem was ongeveer gelijk. Toen we beiden acht waren werd dat anders. We waren vaak te vinden bij het skateparkje. We probeerden op onze skateboards de trucs van de oudere jongens na te doen en als het lukte waren we de koning te rijk! Het meest gaaf was het als de ouderen hun waardering dan lieten blijken. Minder leuk was het als we bij een mislukking uitgelachen werden. Maar dat zorgde er niet voor dat we opgaven. Een valpartij was overkomelijk. Blauwe plekken en schaafwonden heel gewoon. Een keer fietste Stef met mij mee naar huis omdat ik flink gevallen was. Mijn moeder was die middag thuis om de een of andere reden die mij onbekend was. Toen ze mijn verwondingen zag begon ze meteen moord en brand te schreeuwen. Had ze me niet vaak genoeg gewaarschuwd! Luisterde ik dan nooit eens naar haar! Stef maakte zich snel uit de voeten. De volgende dag vroeg Stef mij: "Hebben jullie er 's avonds nog over gepraat?" Ik wist niet wat hij bedoelde. "Mijn vader en moeder zijn ook wel eens boos op mij," zo lichtte hij toe. En ik wist me een voorval te herinneren waarbij hij op een ontdekkingstocht van ons door de weilanden achter hun huis in een sloot was gevallen en bij thuiskomst de wind flink van voren kreeg. "Maar," zo was Stef verder gegaan, "wij praten er 's avonds later dan wel over. Doen jouw moeder en vader dat ook?" En daar had hij mij tuk. Hij vertelde me dat zijn ouders hem dan uitlegden waarom ze kwaad waren geworden en meestal was dat puur en alleen vanuit bezorgdheid. Ruiterlijk erkende ik toen tegenover hem dat er bij ons thuis niet gepraat werd, haast nooit gepraat werd. En toen kon ik me zijn angst voor mijn moeder beter voorstellen: boosheid die niet weggenomen wordt blijft hangen.

Later ging het op een keer echt goed fout voor mij bij het skateboarden. Ik wilde over een rail gaan, maar het pakte helemaal verkeerd uit. De skateboard gleed onder me vandaan. Het ging allemaal ontzettend snel en met een enorme smak. Ik hoorde een bot breken. Er was enorm veel pijn! Overal! Ik schreeuwde het echt uit! Eerst was er wat gelach te horen geweest, maar al snel had iedereen de ernst van de situatie door. Mijn handen had ik om mijn ballen geslagen en opgerold probeerde ik de pijn daar te verwerken. De breuk in mijn sleutelbeen zag er raar uit. Het leek alsof het een poging deed door mijn huid te prikken: wat ook zo was. Iemand belde 112 en binnen een paar minuten was er een ambulance. Ik werd er ingeschoven en aangesloten op allerlei apparatuur. Een vrouw kwam naast me zitten en vroeg me wat het meest zeer deed. Ik vond het lastig. Beide kwetsuren schreeuwden om voorrang. "Stef moet Grace bellen. Wilt u hem dat zeggen?" vroeg ik haar. Ze vroeg me het nummer en tikte het meteen in. Het ging zonder sirene naar het ziekenhuis en hoewel ik verrekte van de pijn vond ik dat eigenlijk wel jammer. Lag ik eens in een ambulance en dan ging het heel rustig, netjes alle verkeersregels in acht nemend, naar het ziekenhuis. Ik werd naar de spoedeisende hulp gebracht en eerst heel snel onderzocht. Een verpleegster vroeg me, nadat er twee artsen bij mij waren geweest, of ik alles had begrepen. Ik schudde mijn hoofd en kreeg in jip-en-janneke-taal een uitleg. Van mijn ballen moest eerst een echo gemaakt worden. De breuk in mijn sleutelbeen was zodanig dat ik geopereerd moest worden. De schrik sloeg me om het hart en ik begon zachtjes te huilen. De verplegers waren allemaal heel lief voor me, maar konden me niet rustig krijgen. Dat gebeurde pas toen ik een vertrouwde hand door mijn haren voelde strijken: Grace. Zij was gekomen. Zij troostte mij zoals alleen zij dat kan. Rustig geworden legde zij mij opnieuw uit wat er zou moeten gaan gebeuren. De echo was niet erg. Daar voelde ik alleen iets van toen de man het apparaatje stevig tegen mijn ballen aandrukte. Dat gaf een heel vervelende pijn. Gelukkig had hij mij gewaarschuwd wat hij ging doen en deed hij het niet lang. Toen ging het naar een zaal op de kinderafdeling. Grace mocht mee. Daarna was het lang wachten. Later hoorde ik van Grace dat een uroloog de echo moest beoordelen en dat hij op dat moment niet goed wist wat hij ermee moest. Er werd besloten dat voorlopig te laten rusten. Grace mocht helemaal mee tot aan de deuren van de operatiekamer. Maar wel verkleed. Ze had een blauw mutsje op haar haren, blauwe sloffen om haar schoenen, en een blauw ding over haar kleren heen. Geen gezicht! Maar erom lachen kon ik toen niet. Bij de deuren van de operatiekamer namen we afscheid. Ze had me gezegd dat ik niet moest gaan huilen, omdat ik anders overstuur de operatie in zou gaan en dat dat niet goed voor me was. Ik deed wat ze me zei.

De operatie ging goed. De twee botgedeelten werden met een plaatje en schroeven aan elkaar gezet. Toen ik bijkwam uit de operatie zat Grace naast me en waren die rare blauwe kleren verdwenen. Toen moest ik ineens wel huilen. Ze begreep het heel goed. Ze ging met me mee terug naar de zaal en zei dat ik die nacht daar moest blijven. De volgende ochtend zou ik naar huis mogen, maar zij kon me dan niet ophalen omdat ze tentamens had. Mijn moeder kwam de volgende ochtend en aan haar gezicht was duidelijk te zien dat ze niet blij was. Waarschijnlijk had ik haar agenda verstoord. Toen Grace 's middags thuis kwam was net de fysiotherapeut bij me. Hij legde mij uit dat ik de vingers van mijn hand moest blijven bewegen en ook de pols. Hij legde haar uit welke oefeningen ik daarvoor kon gebruiken. Zij vond het vanwege de door haar gekozen opleiding reuze interessant natuurlijk. Na een eerste periode van rust begon ze met mij te oefenen en ik vond het nog leuk ook.

Een half jaar lang bezocht ik regelmatig de uroloog om te kijken hoe het probleem met mijn bal – één bleek flink beschadigd te zijn – zich ontwikkelde. Eerst was er heel lang een enorme zwelling. Mijn zak was enorm groot en stond helemaal strak. Een naar gezicht. Nog veel vervelender was het dat ik heel veel dingen niet mocht doen. De eerste tijd moest ik naar school gebracht worden. Ik mocht niet eens lopen! Fietsen was heel lange tijd niet toegestaan en meedoen met gym was ook uit den boze. Mijn vader bracht me vaak naar school en de moeder van Stef weer naar huis. Toen ik wel weer mocht wandelen, kwam Stef me elke ochtend ophalen. Na verloop van tijd begon de zwelling te slinken en werd er opnieuw een echo gemaakt. Toen kon de arts beter zien wat er nou precies aan de hand was. Het bleek dat het euvel hem zat in de bijbal van mijn rechter bal. Die had flink te lijden gehad onder de val op de rail. Hij wilde het eerst een tijdje aanzien. Grace ging zo veel mogelijk met me mee en als zij niet kon dan viel de moeder van Stef in. Alles beter dan mijn eigen moeder in elk geval. Zij vroeg nooit naar de ontwikkelingen als ik naar het ziekenhuis was geweest. Mijn vader wel. Het leek alsof hij veranderde. Een half jaar na het ongeval leek het de dokter toch beter dat de bijbal zou worden verwijderd, ook omdat ik er veel pijn aan bleef houden. Hij had uitvoerig overlegd met zijn collega's. Ik vond het vervelend dat ik opnieuw geopereerd moest worden. We planden het zo dat het in een schoolvakantie, ook omdat Grace dan vrij zou zijn, zou gaan gebeuren. Na de operatie was het eerst weer een tijdje een flink gezwollen toestand, want er ontwikkelde zich een bloeduitstorting. Die trok gelukkig ook weer weg. Wel bleef ik nog steeds iets last van pijn houden: een pijn die soms ineens opkwam en dan later ook weer wegtrok. De arts raadde me aan om een strakke slip te dragen in plaats van een boxer of short. En dat doe ik nog steeds, want het werkt. Af en toe heb ik nog wel eens een boxer geprobeerd, maar al snel merkte ik dat de pijn dan vaker voorkwam en ging snel weer terug naar de gewone onderbroeken. Met zwemmen heb ik een tussenoplossing bedacht. Ik draag een wijde zwemshort met lange pijpen (niet al te lang want dan blijven je benen zo wit) met daaronder een ballenknijper en zo gaat het prima.

In de brugklas lieten Stef en ik ons strikken voor de wielerclub in Zwolle. In een van de eerste weken presenteerden diverse sportclubs zich met de bedoeling de leerlingen voor sport te interesseren. Wielrennen leek ons prachtig. Mijn ouders hadden er geen oren naar. Die zagen alleen maar dat ze mij overal naar toe zouden moeten brengen in de weekenden en daar pasten ze voor. Mijn verzekering dat Stefs vader dat wel zou doen en dat anders Grace wel mee zou willen, zorgde ervoor dat de toestemming toch kwam. Ik vond het een mooie sport en was er nog goed in ook. Stef iets minder, maar hij had er wel plezier in. Heel erg gelukkig in het wielrennen was ik niet. Vaak raakte ik betrokken bij valpartijen en diverse keren kwam ik, ergens in het land, terecht in een ziekenhuis. Een keer in Rotterdam, een keer in Nijmegen en de laatste keer in Alkmaar. Toen kwam ik bij een val met mijn rechter onderbeen ongelukkig op een stoeprand terecht, waarna een hele meute over me heen viel. De combinatie van stoeprand en kluwen pubers zorgde voor een breuk in scheen- en kuitbeen. Nog meer bouten en moeren waren er nodig om me weer in elkaar te zetten. Ik zou met mijn ouders op vakantie gaan naar Slowakije, maar kwam na een tijdje ziekenhuis (eerst Alkmaar en later Zwolle) bij Grace in huis om te herstellen. Voor mij was de lol van het wielrennen als sport er toen voorgoed af. Een hele tijd raakte ik mijn racefiets niet meer aan, maar na verloop van tijd probeerde ik het toch weer. Ik bleef het leuk vinden, zij het dat ik nooit meer in een groep wilde fietsen. Alleen eropuit vond ik goed. Stef stelde nog wel eens voor om samen te gaan fietsen, maar angst voor een nieuwe valpartij hield me tegen. Dat was litteken nummer drie. Trouwens … die op mijn zak had Remi niet gezien.

Het litteken op mijn buik was afkomstig van een blindedarmontsteking. Vorig jaar wilden mijn ouders dat ik met hen mee zou gaan op vakantie. Ik was zestien en zag dat absoluut niet zitten. Ze gaan al jarenlang naar dezelfde plaats in Slowakije en ik had het daar wel gezien. Ik kende in dat dorp heel veel jongens en meisjes en heb nog steeds contact met een aantal van hen, omdat ik in die vakantieweken daar met hen speelde. Handig voor mijn ouders want dan konden zij de dingen doen die zij wilden. Net als in de vakanties thuis ging mijn vader wel regelmatig met mij en andere kinderen uit het dorp op stap. Hij zocht altijd iets leuks voor ons uit. Maar dat jaar wilde ik dus echt niet meer mee. Behoorlijke woordenwisselingen erover gehad. Ik had graag alleen thuis willen blijven, iets dat mijn moeder absoluut niet zag zitten. Natuurlijk had ik naar Grace gekund, maar ook dat stond haar niet aan. De moeder van Stef kwam met een ander voorstel: ik mocht met hen mee naar Zuid-Limburg om te kamperen. Eerst wilden mijn ouders dat niet. Na heel veel gezeur van mijn kant zwichtten ze uiteindelijk toch. Gelukkig. Van de periode direct voorafgaande aan die vakantie en de eerste dagen ervan, weet ik heel erg weinig. Alles wat ik weet is van horen zeggen. Ik werd me pas bewust van iets toen ik wakker werd in een ziekenhuiskamer in Maastricht. Wat was er gebeurd? Al in de aanloop naar de vakantie, toen ik al bij Stef logeerde, had ik me niet helemaal lekker gevoeld. Een vervelende, zeurderige pijn in de buik af en toe. Het trok ook weer weg. Echt koorts had ik niet wel iets verhoging, want Stefs moeder had mij dat laten controleren. Onderweg naar het zuiden was ik me steeds beroerder gaan voelen. Slapen hielp en dat deed ik dan ook grotendeels. De eerste dag ging het nog wel, naar ze mij verteld hebben, maar daarna werd de pijn steeds erger. Al snel begrepen de ouders van Stef dat het mis was. Ze brachten me zelf naar het ziekenhuis in Heerlen. Daar constateerden ze een gecompliceerde blindedarmontsteking. Vervolgens ging ik met de ambulance met loeiende sirene – toen wel, maar had ik het zelf niet door – naar Maastricht. Vanwege die complicaties kon ik niet met een kijkoperatie geholpen worden, vandaar dus dat lange litteken op mijn buik. Maar nu zouden Stef en ik samen gaan kamperen zonder zijn ouders. Een herkansing voor mij om Zuid-Limburg te leren kennen.

'Heb je zin in de vakantie?' vroeg ik Stef toen hij opgenomen had.

'Ja. Jij?'

'Zeker wel! Dat, volgens jou wondermooie, Zuid-Limburg wil ik nu wel eens goed bekijken en niet vanuit een ziekenhuiskamer in Maastricht.'

'Wie wordt er dan ook ziek in zijn vakantie!'

'Ik.'

'Mooi stom hoor!'

'Hé, kon ik het helpen?'

'Ik plaag je maar wat, vriend van me!'

'Oh. Dan is het goed.' Ik vertelde hem wat er was voorgevallen en toen ik uitgepraat was bleek hij net zo zorgzaam te zijn als mijn zus. Hij stelde voor dat we ons weg zouden laten brengen. Zijn vader had hem ook al gevraagd of dat niet handiger was. Ik vertelde hem de oplossing die Grace had voorgesteld en hij kon zich daar prima in vinden, maar ook hij was van mening dat we het haar moesten terugbetalen. 'Dat vond ik dus ook. Maar je kent Grace, hè! Die wilde daar helemaal niets van weten!'

'Dan moeten we het maar als een vakantiecadeautje bekijken, want bekvechten met je zus dat zie ik niet zitten.'

'Daar moet je een opleiding voor hebben gevolgd of heel veel praktijkervaring.'

'En jij wil beweren dat jij over een van beide beschikt en je zus dus wel aan kan?'

'Euh … ' Dat zorgde ervoor dat Stef vreselijk moest lachen en daarna kreeg ik geen verstandig woord meer uit hem.



Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 164
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 184 keer
Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 31 oktober 2020 07:27

Hoofdstuk 6

Tegen elf uur ging ik naar bed, maar languit liggend kwam er een zekere onrust terug. Eerst waren er de Uno-kaarten en de onmogelijke opdracht die Grace mij had gegeven. Ze had me gezegd dat herinneringen lang niet altijd waar waren en had daarbij een voorbeeld gegeven uit haar eigen jeugd. Ze had altijd het idee gehad dat ze elke week naar de McDonald's was geweest met Alex en onze ouders. Onze broer had dat ook zo gemeend, maar het bleek niet juist te zijn. Alleen in de vakanties werd er daar iets gegeten. Een herinnering van haar die niet juist was dus. Maar … wat moest ik daar in vredesnaam mee! Ook lang nadenken, gaf me geen oplossing alleen maar hoofdpijn. Daarna was het spook er even weer. Maar omdat ik niet compleet af was, wist ik hem met een concentratieoefening, die Grace mij had aangeleerd, te verdrijven en viel ik in slaap.

Slapen deed ik echter heel erg licht die nacht. Van het minste of geringste werd ik wakker en dan moest ik steeds naar de wc. Onze interieurverzorgster heeft me heel lang geleden al gevraagd of het mogelijk was dat ik zou gaan zitten bij het plassen. Eerst had ik haar raar aangekeken, maar ze was vriendelijk genoeg – zoals altijd eigenlijk – om uitleg te geven. Toen was het mij duidelijk en vanaf dat moment ging ik gewoon zitten. Een stuk rustiger ook en zeker als je midden in de nacht eruit moet. Waarom ik die nacht zoveel vocht produceerde was me een raadsel. Ik had niet extra gedronken of zo. Nou ja … ook niet echt belangrijk. Ook in mijn dromen waren Grace en mijn kaarten er steeds geweest. Ze voerden een dans uit rondom mij, maar wel zo dat ik nooit de gelegenheid kreeg om te zien welk plaatje er op de kaart stond. Om gek van te worden! En ja … ik was dan soms ook gewoon heel erg blij dat ik wakker werd. Ook die andere vraag – of mijn ouders zouden gaan scheiden – kwam naar voren in mijn nachtelijke hersenspinsels.

Toen ik wakker werd was het tegen achten. Mijn ochtenderectie ontbrak. Een duidelijk teken dat ik nog steeds moe was. Geen reden dus om te blijven liggen. Had ik wel een stijve gehad dan was ik maar wat graag in bed gebleven. In de loop der jaren heb ik mijn erogene zones ontdekt en gemerkt hoeveel plezier ik ervan kan hebben. Spelen met mezelf blijft dus niet beperkt tot rukken en klaarkomen, maar ik heb een voorspel. Die ochtend dus niet nodig. Op de een of andere manier voelde ik me ontzettend vrolijk. Was het de vakantie met Stef? Deels. Ik had in de voor mij normale nachtkleding – onderbroek en T-shirt – in bed gelegen en vond het, bij afwezigheid van mijn moeder, niet nodig iets aan te trekken toen ik naar beneden ging. Zij is van de regels. Zoals ik nu gekleed de trap afliep, was niet netjes volgens haar. Ik moest op z'n minst – naast die onderbroek en T-shirt – een pyjamabroek, sokken en een ochtendjas dragen. En daarnaast was er nog een hele waslijst aan regels. Niet met volle mond praten, niet je ellenbogen op de tafel tijdens het eten, niet je eten door elkaar prakken. Maar nu kon ze me wat! Ik deed wat ik zelf wilde! Maakte mijn ontbijt bij het aanrecht en at het op voor de televisie waarop ik een dvd keek van een oude detectiveserie met mijn voeten op de kleine tafel.

Die dag had ik nog een aantal klusjes te doen rondom het huis en in de tuin. Nadat ik me gedoucht en aangekleed had, begon ik daarmee. Ik vond het leuk om in de buitenlucht te werken. Ben absoluut niet te beroerd om te helpen waar ik kan en toen mijn vader me gevraagd had of ik het een en ander wilde doen, had ik meteen ja gezegd. Samen hadden we een lijstje opgesteld. Druk bezig in de tuin hoorde ik de telefoon in huis rinkelen. Ik schopte mijn laarzen bij de voordeur uit, liep naar binnen en pakte het toestel op. 'Met Marc!'

'Euh … '

Ik had niet op het schermpje gekeken wie er belde, maar wist het nu wel. Mijn vader. Altijd eerst het stamelen en die korte pauze en dan pas noemde hij mij bij de naam die mijn moeder en hij me hadden gegeven.

'M… Mladen, wil je even iets voor me nakijken?'

Stotterde hij? Dat directe van mijn vader kende ik. Niet eerst iets als "goedemorgen" of een vraag in de trant van "hoe gaat het met jou?". Nee. Niets van dat alles. Meteen ter zake, maar wel altijd in de vorm van een vraag. Ik voelde me vrolijk zoals ik al heb gezegd, maar ik voelde ook een recalcitrante houding opkomen. 'Alles goed met jullie?'

'Euh … ja … maar als jij nou eve… '

'Hoe is het weer daar? En hebben jullie al veel musea bekeken?'

'Sorry M… Mladen, maar ik heb niet zo heel veel tijd. Met ons is alles goed.'

Bijzonder. Ik besloot het niet verder op de spits te drijven. 'Zeg het maar eens, wat kan ik voor u doen.' Ook zoiets. Wij hadden geleerd om onze ouders met "u" aan te spreken. Op school waren de meester en juf gewoon 'je', maar thuis was het dus formeler. Bij Stef was het anders. Beter, naar mijn mening. Een uitleg van mijn vader volgde. Met het toestel in de hand liep ik naar zijn werkkamer aan de achterkant van ons huis. De deur bleek op slot te zijn. 'Op slot,Pa!' meldde ik hem. Ik hoorde hoe hij met mijn moeder op de achtergrond praatte.

'Sorry, jongen, je moeder heeft mijn werkkamer afgesloten.'

"Jongen" dat was een term die hij heel vaak gebruikte naar mij toe. Alles beter dan die vermaledijde officiële voornaam van mij! Maar ik hoorde nu hoe mijn moeder flink te keer ging tegen hem. Ze zei dat hij mijn voornaam moest gebruiken. Hij beet van zich af. Oké! Bijzonder! Ik kreeg instructies waar ik de sleutel kon vinden. Trap op naar boven, naar de werkkamer van mijn moeder. Onder in de door mijn vader aangewezen la vond ik de sleutel van zijn kamer. En daarmee weer terug naar beneden naar zijn werkplek, deur van het slot, deur open en naar binnen. Nieuwe instructies. Zoeken in de archiefkast met hangmappen. Ik legde de hoorn neer, liep ernaar toe, zocht en vond het document waar hij naar gevraagd had – en waarvan hij het idee had het niet goed opgeborgen te hebben – en haalde het tevoorschijn. 'Het ligt keurig op z'n plaats, Pa, in de map die u me aangaf en voorzien van een nummer. Jaar, maand en dag en na de punt een volgnummer, zoals gebruikelijk in uw systeem.'

'Oké. Dan weet ik voldoende. Fijne vakantie! Bedankt M… Mladen. Dag!'

Opnieuw verbazing aan mijn kant van de lijn. Hij deed vreemd. Bijzonder. Helemaal niet zoals mijn vader normaal doet. Ten eerste is hij vaak ontzettend verstrooid en dat hij dus wist dat ik op vakantie zou gaan verbaasde me. Een vreemd gevoel trok langs mijn ruggengraat. En dan dat voor een derde keer hakkelen op mijn naam alsof … Het kwam op me over als een soort poppenkast. Alsof hij "Marc" had willen zeggen, maar zich vanwege de plotselinge verschijning van mijn moeder bedacht. Was dit iets dat Grace bedoelde? Gebruikte mijn vader liever de naam die ik gekozen had? Het was te onduidelijk voor mij en daarom schudde ik het van me af om mijn vrolijke stemming van het begin van de dag niet te laten bederven. Eerst legde ik het document weer terug waar ik het had gevonden, maar ik was onhandig. Liet het stuk uit mijn handen glijden en dus moest ik alle hangmappen opzij schuiven zodat ik het onder uit de lade kon halen. Daar zag ik op de bodem van de la nog andere dingen liggen. Al snel had ik een idee wat er gebeurd zou kunnen zijn: één van de hangmappen was losgeraakt en naar beneden gevallen. Toen ik alles naar boven had gevist en de map bekeek, zag ik dat de "pootjes" verbogen waren. Achter het bureau van mijn vader zittend, maakte ik van de diverse papieren die in de map hoorden nette stapeltjes. Het bleken dingen te zijn die te maken hadden met het ziekenhuis: afsprakenkaarten, brieven en nog wat dingen. Ik wist waar nieuwe hangmappen lagen, pakte een etiket, schreef er "medisch" op, plakte hem op een nieuwe hangmap, vulde die met de diverse stukken en hing die helemaal rechts in de la. Nu nog eraan denken om mijn vader te vertellen dat hij er even naar moest kijken, maar dat was van later zorg.

De rest van de ochtend vulde ik met het afstrepen van de dingen op mijn lijstje. Tegen het middaguur belde ik met Grace en vroeg haar of ze mij misschien toch wat eerder kon komen halen en legde haar uit wat mijn bedoeling was. Ze vond het prima. Nu moest ik nog een paar dingen doen en dan was ik echt klaar.

Om half drie reed Grace voor. Ze hielp me met het inladen van mijn fiets en fietstassen die ik vol had gestouwd met benodigdheden voor de vakantie en dat waren voornamelijk kleren. De tent, die we onderweg toch niet zouden gebruiken nu, en alle andere benodigdheden voor het kamperen had ze al opgestuurd naar het Zinkviooltje. Eten of zo namen we niet mee. Dat konden we daar net zo goed kopen. Maar kleren waren wel belangrijk, want ik had op internet gezien dat er veel regen werd verwacht en ja … dan moet je het nodige bij je hebben. Toen alles ingeladen was, stapten we in en na de vraag van Grace of ik werkelijk alles bij me had en mijn knikken als antwoord daarop reden we weg. Op de achterbank lagen een bos bloemen, een pakje shag en een doos Merci. Cadeaus die Grace had opgehaald voor de brugwachter en zijn vrouw. Die brachten we eerst weg.

Toen we daar aankwamen lieten inktzwarte wolken net zien hoeveel water ze konden bevatten en vonden wij het raadzaam om even te blijven wachten. In de auto was het tenslotte droog. Toen het na een paar minuten wat minder hard regende haalde Grace ergens een paraplu vandaan en renden we met de cadeaus in de handen naar het sluiswachtershuisje aan de overkant van de weg.

"Ach mien lieve tietpot!" (of iets dergelijks) klonk het toen we naar binnen gingen en het echtpaar ons herkende. Meer van dat soort verraste kreten, die ik wel hoorde maar niet begreep en waaraan ik ook geen enkele poging waag om ze hier uit te schrijven, volgden en opnieuw werd ik in een stoel gedrukt en meteen voorzien van een mok met iets warms. Het was donker spul en ik dacht dat het koffie moest zijn. Toen ik me er heel voorzichtig aan waagde bleek het thee te zijn en zoiets is dan heel vreemd. Je hebt het idee een slok koffie naar binnen te werken en dan … is het heel iets anders. Het echtpaar wilde eigenlijk helemaal niets weten van het bedankje dat ik bedacht had en Grace had laten ophalen. Ze vonden het allemaal veel te gek. Echt niet nodig. Ze waren blij dat ze hadden kunnen helpen. Het bleek dat ze mij elke dag dat ik had moeten werken wel gezien hadden en dat ze zich ook steeds hadden afgevraagd waar ik heen moest. Het was voor hen een soort van tijdverdrijf geworden om dat te doen met passanten. Ik vertelde hen wat meer over mezelf en mijn werk in Giethoorn en ze waren heel geïnteresseerd. Het kostte ons de nodige moeite om weg te komen, want ze waren gewoon heel aardig en wilden alles wel voor ons ophalen opdat het bezoek wat langer zou duren. Gelukkig had ik Grace verteld wat ik nog meer van plan was voordat we naar Stefs ouders zouden gaan en we hadden dus echt een excuus. 'Maar helaas,' zo sprak ik dan eindelijk, 'we moeten nog even naar mijn werk. Ik heb mijn zus beloofd dat ik haar zou laten zien waar ik werk.'

'Da's heel erg mooi. Warken is goed veur un mens.'

En ja … daar kon ik het alleen maar mee eens zijn. Met zoenen nam het tweetal afscheid van ons en het voelde voor mij haast alsof ik afscheid nam van mensen die mijn ouders waren. Toen ik dan ook in de auto zat, moest ik even een traan wegvegen. Grace begreep het en tikte even met haar rechter hand op mijn linker bovenbeen.

'Ze zijn lief, hè?'

'Ja. En zo bezorgd ook.'

'Dat hoort bij elkaar, zo heb ik het idee.'

'Ja, en er zijn ook ouders bij wie beide er gewoon niet zijn.'

'Niet te hard oordelen, broertje.'

'Hmmmm,' bromde ik. Soms kon ik mijn zus niet begrijpen. Het was me wel vaker gebeurd dat als ik kritiek uitte op de man en vrouw die volgens de wet en de leer van de biologie mijn ouders waren, zij me kalm en altijd zonder mij te oordelen terechtwees. Nou ja … niet terechtwijzen geloof ik … nou ja … laat ook maar. Maar het was vaker gebeurd en … dat begreep ik dan weer niet. Ze wist uit eigen ervaring hoe het bij ons thuis was en toch … toch oordeelde ze zelf nooit en had ze ook liever dat ik dat niet deed.

Ons tweede bezoekje was dus mijn vakantiewerk. We gingen het restaurant binnen via de dienstingang, zoals ik normaal ook altijd deed. De eerste die ik trof was Laurens. 'Al weer aan het eten, jij?' vroeg ik hem met een glimlach op het gezicht.

'Ja! Ik wil net zo groot worden als jij en dan wil ik ook zo hard kunnen fietsen! Mam, Pap, Marc is er!'

Het feit dat Laurens zijn vader ook riep, legde ik als iets goeds uit. Het betekende volgens mij dat het gesprek dat Addy met hem had gehad naar haar wens was verlopen. Addy en Hans kwamen meteen, uit twee verschillende richtingen, aangelopen en kregen mijn zus zover dat ze warempel begon te blozen. Iets wat ik nog nooit eerder had gezien. Op dat moment wist ik niet wat de oorzaak was en pas later op die dag kwam ik erachter dat het het warme gevoel was geweest waarmee mijn baas en bazin zich tot haar hadden gewend en haar ontvangen hadden alsof zij een VIP was. Nou is dat natuurlijk ook helemaal waar: Grace is een Very Important Person voor mij! Zonder haar … zou ik niets zijn. En daarvan is geen woord overdreven!

We dronken samen met Addy en Hans iets op het terras. Toen het tijd werd om weer verder te gaan haalde ik mijn portemonnee uit mijn rugzak, maar daar wilden beiden niets van weten. Ik was, zo verzekerden ze mijn zus voor de zoveelste keer, een geweldige werknemer en ze vonden het heel erg jammer dat ik niet de horeca inging.

'Oh, ja,' zei Addy toen ze samen met ons bij de auto van Grace stond. 'Je hebt het waarschijnlijk nog niet gehoord van Remi, hè?'

'Wat? Is er iets met hem? Iets ergs?' Op de een of andere manier was ik meteen gealarmeerd en ik voelde hoe Grace haar arm door die van mij deed. Het voelde meteen geborgen. Een anker in mijn leven, zoals ze altijd was.

'Zijn vriend is weg. Hij belde gisteren bij thuiskomst meteen naar ons op. Hij was later dan jij wakker, zoals je weet. Heeft hier eerst wat gegeten en is toen naar huis gegaan. Daar trof hij een lullig briefje aan waarop stond dat de relatie over en uit was en dat hij een week de tijd had om zijn spullen weg te halen. Gisteren zijn we begonnen één van de kleine huisjes die we als opslagplaats gebruiken leeg te halen, zodat hij daar kan wonen. En vandaag is hij met een aantal zijn bezitting aan het ophalen.'

Ik had even geen woorden. Voelde me enorm belabberd en voelde ook pijn. Vreemd. Remi en ik waren niet echt vrienden, maar toch … toch kon ik me heel goed voorstellen hoe hij zich nu moest voelen. 'Is er iets … iets … dat ik kan doen?' vroeg ik stamelend en met een benepen klein stemmetje.

'Jij moet vakantie gaan vieren, zoals ik je gezegd heb! Wij zullen alles doen wat we kunnen om Remi op te vangen. Meer kunnen wij ook niet doen voor hem. Nou ja … luisteren natuurlijk als hij daar behoefte aan heeft.' Addy klopte op het dak van de auto. Een teken dat het gesprek ten einde was en dat ik moest gaan doen wat ik moest doen: vakantie vieren.

* * *


'Ken je hem goed?' vroeg Grace nadat we weggereden waren.

Een goede vraag. Eentje waar ik zo geen antwoord op wist en ik bleef dan ook zwijgen. Kende ik Remi goed? Bij ons "logeerpartijtje" had hij het een en ander over zichzelf verteld en ik had, zoals gebruikelijk, niets losgelaten. Zo ben ik nou eenmaal. Ik praat niet snel met mensen – uitzonderingen daargelaten – over dat wat mij werkelijk raakt. Alleen mensen die mij echt kennen weten wat er in mij omgaat. Anderen hebben daar niets mee te maken. 'Nee. Niet echt,' gaf ik uiteindelijk als antwoord. 'Hij is een collega en laatst toen ik de nacht daar moest blijven, bleef hij ook slapen.'

'Heb je iets met hem?'

'Echt niet!' Dit keer was er geen tijd nodig om na te denken en tot mijn grote verbazing scheurde mijn zus, voor mij geheel onverwachts, de parkeerplaats bij het surfstrand aan de Belterwijde op. Hard remmen moest ze ook en ik was blij dat de gordels goed werkten. 'Zeg, we zijn er nog niet hoor!'

'Oh nee?' Met een brede glimlach keek ze me aan, maakte haar gordel los, opende het portier en stapte uit.

'Wat gaan we doen?' vroeg ik nadat ik het raampje naar beneden had gedraaid.

'Uitwaaien en praten.'

Geschikte plek op zich. Voor dat uitwaaien, in elk geval. Als mijn zus iets in haar kop heeft, zit het niet in haar kont. Een spreekwoord of gezegde met de betekenis dat het heel erg moeilijk is om haar iets uit het hoofd te praten. Een eigenschap die ik wel ken. Ook van mezelf. Daarom stapte ik dus maar uit en liep haar achterna. Aan de kant van het water ging ze in het gras zitten en ik volgde haar voorbeeld.

'Waarom reageerde je zo heftig toen ik je vroeg of je iets met Remi had?'

Oh. Die vraag had ik niet aan zien komen, maar het antwoord was makkelijk zat. 'Hij is niet mijn type.'

'En waarom niet?'

'Tja … hoe moet ik dat zeggen … '

'Is hij knap? Is hij homo?'

'Allebei.'

'En toch heb je niets met hem gehad?'

Een constatering die helemaal juist was.

'Jij bent ook homo.'

'Ja! Maar dat wil toch niet zeggen dat ik met elke knappe jongen die homo is iets moet hebben!' Ineens moest ik terugdenken aan het gesprek van die nacht met Remi en ja … even later kwam dat wat ik wel verwachtte.

'Heb je al eens iets met iemand gehad?'

'Ahhhh … dat is het dus.'

'Hoe bedoel je?' Haar donkere ogen keken me vanonder haar mooi gevormde wenkbrauwen, die ze nu hoog opgetrokken had, aan.

'Vind je dat ik, omdat ik al bijna achttien ben, al iets moet hebben gehad met een jongen? Al sekservaring moet hebben opgedaan?'

'Zou kunnen toch?'

'Ja. Maar in mijn geval niet.'

'Ben… Ben je… ' En toen ze na dat aarzelende begin verder praatte, kreeg ik er een tijdlang geen woord meer tussen. Daarna stelde ze vragen. Ik antwoordde. En ik verbaasde me soms zowel over haar vragen als over mijn antwoorden. Terugkijkend op dat gesprek daar aan de waterkant was het een heel goed gesprek en … een prachtige voorbereiding voor later die dag.




Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 164
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 184 keer
Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 07 november 2020 06:59

Hoofdstuk 7

Aan tafel bij de familie Goelema was het een drukte van belang. Praten tijdens het eten is daar de normaalste zaak van de wereld. Iedereen kan tijdens de maaltijd zijn verhaal kwijt en als dat de duur van het samenzijn wat langer maakt, dan is er niemand die daar moeilijk over doet. Het is een interactief sociaal gebeuren. Ik was er inmiddels al aan gewend, maar de eerste keren dat ik daar at als kind keek ik echt mijn ogen uit. Bij mij thuis deden we dat niet; er heerste stilte en je werd geacht bezig te zijn met eten. Toen Grace en Alex pubers waren werd het wat vrijer bij ons, maar het was nog lang niet te vergelijken met het huishouden van de ouders van Stef.

We zaten met z'n zevenen rond de tafel, want de moeder van Stef had er absoluut op gestaan dat Grace zou blijven eten. We aten pannenkoeken en toen we aan tafel schoven, werd ik door de matrone van de familie gewaarschuwd dat ze precies wist hoeveel ik normaal at en dat ik het niet moest wagen om minder te eten. Ik begreep dat mijn zus en moeder Goelema samen gepraat hadden. Grace vond het nodig om nog eens expliciet duidelijk te maken dat ik te veel was afgevallen. Ik had honger en was niet van plan minder te eten dan ik gewend was. De pannenkoeken bij Stef smaakten me altijd veel beter dan thuis. Had waarschijnlijk met de kok te maken. Mijn moeder is nooit een echt talent in de keuken geweest. De laatste tijd deed ze helemaal geen moeite meer. De pannenkoeken kocht ze zelfs bij de supermarkt! Gezien de opmerkingen over mijn eten en afvallen had ik wel het gevoel dat ik door iedereen aan tafel in de gaten gehouden werd. Toen ik nog een pannenkoek nam, nadat ik al aan mijn taks zat, kreeg ik applaus. Ik speelde het spel mee, schoof mijn stoel naar achteren en maakte een plechtige buiging naar mijn disgenoten. Er werd gelachen. Stef zat naast me en zodra ik weer zat, kreeg ik een elleboogstoot van hem en toen ik gespeeld verbaasd reageerde, schudde hij alleen maar zijn hoofd.

Na het eten moesten Stef en zijn vader nog een karwei afmaken. Grace ging ook weg. Ze omhelsde me stevig en kuste me alsof ik op een wereldreis ging. Keer op keer moest ik haar beloven dat ik zou genieten van onze vakantie. En iedere keer zei ik haar dat ik dat zou doen. Dat het echt vakantie zou worden! Ze las mij het adres van het Van der Valk Hotel in Nijmegen voor, maar wel zodanig dat ik de factuur niet kon zien.

'Ik stuur je nog wel een berichtje zodat ik zeker weet dat jullie niet op een verkeerd adres aankomen,' zei ze.

'Via Whatsapp?'

'Natuurlijk niet, rotjoch! Je weet heus wel dat ik niet weet hoe dat werkt!'

'Je zou het Hannah kunnen vragen.'

'Mooi niet! Die lacht me altijd al vanwege mijn "digitale achterstand" zoals zij dat zo mooi noemt.' En na een laatste paar zoenen, ging ze weg. Ik zwaaide haar na.

Toen ik de keuken binnenkwam was er enig tumult. Wat gekibbel. Han was het er niet mee eens dat hij moest afwassen. Het was zijn beurt niet, zo hield hij bij hoog en laag vol tegen zijn zusje. Ik probeerde me voorzichtig uit de voeten te maken, maar dat lukte niet.

'En het is jouw schuld, broeder!' zo wees hij met uitgestrekte arm en vinger naar mij. 'Mam zit in haar bloementuin en wil met je praten en daarom moet ik afwassen nu.'

'Sorry, Han. Ik … '

'Schiet maar op, jij!' spoorde Lisa me aan. 'Je moet het flink verknald hebben als Mam je uitnodigt in haar bloementuin!'

Ik slikte. Was me van geen kwaad bewust. Met ietwat knikkende knieën ging ik naar de bloementuin van de moeder van Stef. Die tuin is het pronkjuweel van Stefs vader die hij speciaal heeft aangelegd voor zijn vrouw. Een tuin die bijna het hele jaar door kleurrijk is en waar Henrik Jan zijn hart had ingelegd, zo was mij duidelijk. Ik mocht daar graag zijn, maar dit keer … Toen ze me zag, wenkte ze me en klopte uitnodigend met haar hand op de plaats op het bankje naast haar. Mijn paniekerige gedachten zette ik abrupt stop. 'Heb ik het verknald?' begon ik meteen toen ik was gaan zitten.

'Hoe bedoel je, lieve jongen?'

Ik vertelde haar wat Lisa me had gezegd en ze moest onbedaarlijk lachen.

'Je bent nog steeds niet gewend aan het plagen, merk ik,' reageerde ze met een glimlach terwijl ze mijn hand beetpakte. 'En die twee weten dat maar al te goed. Het is een plagerijtje, Marc. Meer niet.'

Ik zag er de lol niet van in en bleef stuurs voor me uit kijken.

'Relax, jongen! Je hele lijf voelt gespannen aan.'

Ik vroeg me af hoe zij dat kon voelen, terwijl ze alleen maar mijn hand vast had, maar … ze had gelijk. Ik stond stijf van de zenuwen. 'Kan ik het ooit bij jou verknallen?' vroeg ik timide.

'Wees gerust, lieve jongen, jij niet! Nooit! Als ik Henrik Jan of de kinderen hier eens uitnodig om te praten, dan is het omdat ik iets met hen te bespreken heb dat privé is. En ja, soms is dat stevige kritiek. Vandaar wellicht ook de opmerking van Lisa. Maar op jou heb ik helemaal niets aan te merken.'

'Niets aan te merken omdat ik jouw kind niet ben zeker,' kwam het er nog steeds benepen uit.

'Nee. Dat is het niet. Mijn kinderen houden me soms voor dat ik jou mijn allerliefste kind vind. Flauwekul natuurlijk! Mijn kinderen zijn mij allemaal even lief! Alle vier!'

Ik keek haar aan en meende twee gevoelens in haar ogen te kunnen lezen: blijdschap en verdriet.

'Ja, je hebt het goed verstaan. Ik zei alle vier, want jij bent er net zo goed eentje van mij. Je bent mij even vertrouwd als mijn linkerhand. Ik denk dat ik jou beter kan peilen dan mijn eigen kinderen. Misschien ook wel logisch. Die drie van mij zie ik elke dag en die hebben geleerd hoe ze hun moeder om de tuin kunnen leiden. Soms. Weten uit ervaring hoe ze hun gevoelens voor mij kunnen verbergen. Soms. En … als ik dat merk … dan nodig ik hen ook uit voor een praatje in mijn bloementuin.'

'Maar er is dus wel iets dat je met mij wil bespreken?'

'Ja. Maar ik wil heel graag dat je niet in de stress schiet. Laat dus alle angstige gevoelens los. Laat ze gaan. Ik ben geen monster toch?'

'Echt niet! D… dan … ' Ik had nog wat toe willen voegen, maar deed het niet. Ze wist wat ik bedoelde. Ze knikte.

'Thuis is het lang niet altijd gemakkelijk voor jou. Ik weet het. En daarom weet ik dat je je hier vaak beter thuis voelt dan waar je dat gevoel zou moeten hebben. Ik heb geprobeerd dat te veranderen, maar … het lukte me niet.'

Was het dat? Was dat de reden waarom de vriendschap tussen de ouders van Stef en die van mij afgebroken was? Ik vroeg het haar.

'Ja. Heel lang heb ik me stilgehouden. Heel lang alleen maar mijn zorgen besproken met Henrik Jan en … en van hem het advies gekregen om me er niet mee te bemoeien, maar … dat lukte me niet. Ik zag gewoon hoe … nou ja … hoe anders ze jou behandelde dan dat wij dat met onze kinderen doen. En … ik weet … ik hoef een ander niet te oordelen, maar … '

Ze viel stil. Ditmaal was het mijn beurt om haar te ondersteunen, zo voelde ik, en daarom kneep ik zachtjes in haar hand.

'Dank je. Je bent een geweldige jongen. Zo lief, zo attent.'

'Ja ja … ' Ik glimlachte naar haar.

'Ik kon het gewoon niet langer aanzien hoe ze jou behandelde, Marc! Hoe ze de zorg voor jou bijna volledig overliet aan Grace. En hoe goed je zus dat ook heeft gedaan, het is niet zoals het zou moeten zijn. Je zus had ook recht op een eigen leven en ik weet dat ze altijd met heel veel plezier voor je zorgde, maar toch … En daarom heb ik er met je moeder over gesproken. Niet dat het iets hielp. Totaal niet. Het zorgde er juist voor dat … dat wat er was nog minder werd. Beperkt werd tot het broodnodige overleg als jullie bij elkaar wilden logeren.'

Of als dat goed uitkwam, voegde ik er in gedachten aan toe.

'Ik had een grens gepasseerd waarvoor ik had moeten blijven staan. Henrik Jan had me gewaarschuwd.'

'Maar dat kon je niet,' trok ik mijn conclusie.

'Ja. Ik kon dat niet.'

'Ik kan je daarvoor alleen maar bedanken.'

Ze keek me vreemd aan. 'Leg eens uit, als je wilt.'

'Ik denk … nou ja … gut … ' Het werd gestamel in het begin. Ik zocht naar de juiste woorden, maar liet het zoeken ook weer los. Het moest er maar uitkomen zoals het er uit kwam. 'Voor mij voelt het alsof die breuk belangrijk is geweest. Als jullie vrienden waren gebleven dan … dan … nou ja … dan had ik wellicht steeds het gevoel gehad dat ik me hier … bij jullie … zou moeten inhouden.'

'Omdat je dacht dat wij er met hen over zouden kunnen praten?'

'Ja! Dat is het! En na die scheuring hadden jullie geen echt contact meer en zou er dus ook niet gepraat worden.'

'Dat is een heel mooie gedachte! Zo heb ik het nog nooit bekeken! Weet je … ik heb me heel vaak schuldig gevoeld. Schuldig omdat ik er de oorzaak van was dat de vriendschap met jouw ouders werd verbroken. Maar nu … nu plaats jij daar een ander gevoel voor in de plaats. Dank je, lieve Marc.'

'Zo voelt het voor mij. Ik voelde me hier vrij omdat alles wat er hier gebeurde nooit onderwerp van gesprek zou zijn tussen jullie en mijn ouders. Ik hoop … dat ik daar geen misbruik van heb gemaakt.'

'Je weet niet eens hoe zoiets moet! Jij en misbruik maken van iets? Kom, laat je nakijken!'

Even was het weer stil.

'Maar nu waarover ik met je wilde praten.'

Het hete hangijzer.

'Hebben jij en Stefan iets?'

Het was dezelfde vraag, in iets andere bewoording, dan die waar Grace die middag mee was gekomen. Maar dit keer wist ik even niet wat te antwoorden. Met mijn zus dat bespreken was voor mij toch anders dan met de moeder van Stefan.

'Het gaat mij helemaal niets aan! Ik weet het, maar … als mijn kinderen lijden, dan voel ik dat en wil ik dat graag proberen weg te nemen.'

'Is er iets niet goed met Stef?' vroeg ik ongerust terwijl ik met mijn ogen die van haar zocht.

'Ogenschijnlijk is er niets aan de hand met Stefan. Vooral de tijd dat hij met Henrik Jan nu samenwerkt, gaat het heel erg goed. Maar als moeder merk je dingen op. Stefan is de laatste tijd anders dan anders. Minder open. Minder spontaan. Teruggetrokken soms. En zo ken ik mijn oudste niet.'

Ik ook niet. Stef mocht graag praten. Mocht zichzelf graag hardop horen denken en vond het maar wat fijn als er dan iemand luisterde.

'Af en toe heb ik het idee dat hij wat depressief is zelfs.'

Toen begonnen er allerlei alarmbellen in mijn hoofd te rinkelen. Dit klonk niet goed.

'Je weet hoe ik ooit ontdekte dat hij op jongens viel, hè?'

Ik knikte. De la onder zijn bed. Zij vond het daar bij de grote schoonmaak en ik toen we samen huiswerk maakten en hij me vroeg om de Grote Bosatlas te pakken. Die was te groot voor de boekenplanken en lag daarom daar. Ik trok de la naar me toe, zag de atlas helemaal onderin liggen en toen ik hem wilde pakken, gleed er iets anders naar voren: een DVD. De plaatjes op de voor- en achterkant waren veelzeggend. Ik pakte de DVD en legde die voor hem neer in plaats van het gevraagde. Hij schrok zich een hoedje en werd vuurrood. Hij stamelde van alles en nog wat, maar kwam niet echt uit zijn woorden. "Relax, jongen, ik ben ook zo," had ik hem gerustgesteld. "Ik vind jongens ook leuker dan meisjes." Toch voelde hij zich betrapt. Logisch.

'Laatst was zijn kamer weer eens een puinhoop.'

Dat kon ik me heel goed voorstellen.

'En gaf ik hem de opdracht het zelf op te ruimen, omdat anders ik het zou gaan doen. Hij had het druk. Druk met de examens.'

Ik begon me bezwaard te voelen. Stef had het niet druk met zichzelf gehad. Hij kon goed leren. Hij had het druk gehad, omdat hij mij overal bij had geholpen. 'Druk met mij,' voerde ik aan.

'Ook dat. Hij heeft het hart op een goede plaats zitten, onze Stefan, en heeft jou heel graag geholpen. Maar … opruimen deed hij niet. En toen ging ik dus maar aan de gang. Overal lagen boeken. Toen ik er een oppakte, viel er iets op de grond. Ik bekeek het blaadje en verbaasde me over de tekst en het door hem getekende plaatje. Hij kan, net als jij, heel goed tekenen, maar … dit was zo mooi! Zo ontzettend mooi … Maar vooral de tekst deed me zeer. Natuurlijk heb ik er niet meteen met hem over gesproken. Stefan heeft recht op z'n privacy. Net als iedereen. Ik was van plan het te laten rusten. Maar … omdat hij veranderde, zoals ik je al zei, vind ik toch dat ik er iets mee moet doen.'

'En dat wil je via mij doen?'

'Ja. Omdat jij erbij betrokken bent. Deel bent van. Ik zal je laten zien wat ik vond, dan begrijp je vast wel waarom ik het zo doe.' Ze haalde iets uit de zak van haar jasschort, vouwde het uit tot formaat A4 en gaf het aan mij.

Ik nam het aan en bekeek het.

'Het is een kopietje. Het origineel heb ik teruggelegd in het boek.'

Logisch. Ze wilde niet dat Stef zou weten dat zij het had gevonden. Mijn aandacht werd als eerste getrokken naar de tekening. Een naakte jongen in de pose van de denker van Rodin. En … het gezicht was duidelijk dat van mij.

'Natuurgetrouw!' stelde ze met een tedere klank in haar stem.

'Stef overdrijft.'

'Jij moet goed in de spiegel leren kijken! Maar wat vind je van dat wat hij geschreven heeft?'

'Ik heb het nog niet gelezen.'

'Neem je tijd.'

Ik richtte mijn ogen op het geschrevene en zoog de woorden één voor één in me op. Dit was wat er stond:

"Zou ik zeker weten dat onze vriendschap er niet onder zou lijden, dan zou ik hem nog vandaag mijn liefde betuigen. Maar … het voelt zo vreemd! Hem mijn liefde betuigen? Hoe zou ik dat kunnen? Zou ik niet vreselijk tekortschieten?"

'SHIT!' kwam mijn eerste reactie. Ik stond op en zette een paar stappen in de richting van de border. Ik keek uit over de weilanden achter het huis terwijl de tranen me in de ogen stonden. Voelde ik het niet precies zo? Had ik het niet precies zo verwoord naar Grace toe! Ja, ik hield van Stef! Maar wat als hij nou eens niet verliefd was op mij? Wat dan? Zou onze vriendschap eronder lijden? Dat mocht nooit gebeuren! En … en daarom had ik altijd mijn mond gehouden! Zou ik altijd mijn mond houden! En … nu … nu bleek dat Stef het precies zo voelde en onder woorden had gebracht.

'Prima dat je even wat ruimte zoekt, Marc, maar sluit je alsjeblieft niet af van me. Ik ben er om met je te praten en voel … nee … ik weet dat we samen Stefan kunnen helpen.'

Ik draaide me naar haar om en liet haar zien dat ik huilde. 'Het voelt voor mij precies zo,' zei ik snikkend. 'Vanmiddag vroeg Grace me hetzelfde en vertelde ik haar hoe het voor mij voelt. Ja! !k zou verrekte graag iets met Stef willen! Maar … het mag onze vriendschap niet schaden! Nooit! Onze vriendschap is veel belangrijker dan wat een relatie, en alles wat daarbij hoort, ons ooit zal kunnen brengen.'

'Je doelt ook op de seks?'

Ik knikte. Ja. Ook de seks. Hoe fijn het ook zou kunnen zijn … ik had liever dat Stef mijn vriend was dan mijn sekspartner.

'Kom bij me zitten, schat!'

Ze opende haar armen voor mij en ik wilde en kon geen weerstand bieden. Gelukkig had ze haar eeuwige jasschort aan, want al huilende in haar armen maakte ik haar flink nat. Haar armen streelden zachtjes over mijn rug en zo bracht ze me weer wat tot rust.

'Klonk het stom wat ik zei?' vroeg ik toen ik merkte dat de tranen aan het opdrogen waren.

'Nee. Absoluut niet.'

'Maar ik begrijp het zelf niet helemaal. Of eigenlijk helemaal niet! We zijn bijna achttien en toch … toch nog zo onzeker, lijkt het. Ik voel me gewoon zo ontzettend … !'

'Niet doen, Marc! Nergens voor nodig! Je bent nog jong. In plaats van te zeggen dat je onzeker bent, kun je zeggen dat er onzekerheid in je is. Een beter alternatief. Het lijkt op het eerste gezicht een klein verschil maar, geloof me, dat is het niet. Je hebt al heel veel geleerd, maar je bent nog lang niet uitgeleerd. Het leven heeft nog heel wat lessen voor je in petto. Met de jaren krijg je ervaring. Overal in. En … zul je ook merken dat het leven je nog steeds kan verrassen. Denk je dat ik zo verstandig was toen ik jong was?'

'Niet?'

'Echt niet! Ik was dolverliefd op Henrik Jan en begreep verstandelijk volledig dat ik met hem mee zou moeten gaan naar Nederland, maar … ik durfde het niet. Niet dat het heimwee of zo was om uit de Beierse Alpen naar dat vlakke land hier te gaan, maar … ik wilde het niet! Het was een spagaat voor mij. Zo voelde het. Aan de ene kant hopeloos verliefd en aan de andere kant wilde ik er niet aan omdat alles voor mij zou veranderen. En ja … dat heeft een tijdlang geduurd. Ik heb zelfs twee keer de verkering uitgemaakt. Ongelofelijk gewoon! Enorm … niet slim! Maar gelukkig bleef Henrik Jan aandringen en volhouden.'

'Maar is het niet enorm … niet slim dat wij al die tijd als twee uilskuikens onze mond naar elkaar toe hebben gehouden, terwijl wij precies hetzelfde voor elkaar voelen en nu … nu geholpen moeten worden door jou?'

'Met wat hulp in het leven af en toe is helemaal niets mis, jongen! Maar wat ga je nu doen met dat wat ik je heb laten zien?'

Dat was duidelijk voor mij. 'Denk dat het tijd is om eens goed met Stef te gaan praten,' zei ik terwijl ik rechtop ging zitten en met de rug van mijn hand mijn ogen afveegde. Ik kreeg een papieren zakdoekje aangereikt en snoot luidruchtig mijn neus.

'En dan?'

'Onszelf voor gek verklaren dat we al heel lang verliefd zijn op elkaar en er niets mee hebben gedaan!'

'Heb jij … Nee, daar heb ik niets mee nodig.'

'Ik heb geen seks gehad met iemand anders. Wilde je dat vragen?'

'Ja. Maar nogmaals, ik heb daar niets mee nodig vandaar dat ik mijn vraag inslikte.'

'De vragen van Grace van vanmiddag kwamen eigenlijk ook daarop neer. Zij weet het en jij mag het ook gerust weten. Het voelt goed voor mij om het te vertellen. Begin dit jaar ben ik een aantal keren met een jongen uit geweest, maar toen het leek uit te draaien op seks … toen deinsde ik terug. Wilde ik het niet. Hij pakte dat gelukkig heel goed op. Hij analyseerde mijn terugkrabbelen en vertelde me dat ik verliefd was op iemand anders. Hij had het bij het rechte eind. Het leek erop dat hij me beter kende dan ik mezelf.'

'Stefan heeft ook zoiets gehad. Na het eindexamen ging hij een tijdje om met een jongen hier uit het dorp. Een leuke jongen. Niets mis mee. Maar als ik er eens naar vroeg, was hij altijd enorm kort. Het liep op niets uit.'

'Kan het me voorstellen. Denk dat hij zich net zo gevoeld zal hebben als ik met die ander. Als het niet goed voelt, moet je er niets mee doen.'

'Jullie zijn allebei heel wijs!'

'Weet het niet. We leren, denk ik. Nog één … twijfel als het mag.'

'Laat het eens horen?'

Iets wetenschappelijks. Iets dat ik daar over had gehoord. De onderzoekers hadden bewezen – waarbij ik dat laatste woord tussen aanhalingstekens gezet zou willen zien – dat mensen die dicht bij elkaar opgegroeid waren nooit – ook al zo'n woord dat je niet al te vaak moet gebruiken – verliefd op elkaar zouden kunnen worden. 'En?' wilde ik van haar weten toen ik het in mijn eigen woorden had weergegeven.

Ze keek me glimlachend aan. 'Ach, lieve jongen, ik weet wat jouw mening is over de wetenschap. Je hebt het ons vaak genoeg laten horen aan tafel. Het is wat ongenuanceerd, maar … in dit geval … zou ik willen zeggen, hou je vast aan je eigen mening! Bovendien … liefde is niet iets dat je tot wetenschappelijk onderwerp zou moeten maken. Het is, naar mijn mening, een gevoel.'

'Maar … zijn gevoelens altijd waar?'

Een ontkenning volgde, maar er kwam wel een restrictie. 'Ik jullie geval is het wel waar. Bij jullie is het wederkerig: jij houdt van Stefan, hij houdt van jou! Zo'n gevoel moet je de ruimte geven, wel voor waar houden.'

'Bedankt!'

'En hoe pak je het nu aan?'

'Voordeel is nu dat ik weet dat hij ook verliefd is op mij. Dan moeten we er toch iets van kunnen maken?'

'Goed gezien, knappe jongen! Samen komen jullie er wel uit! En ik weet zeker dat jullie vriendschap zal blijven zoals hij is.'

'Echt?' Toch wilde ik die bevestiging van haar.

'Jullie passen heel erg goed bij elkaar. De enige voorwaarde is, zo denk ik, dat Stefan wel weer zichzelf wordt. Dat hij zich niet langer laat plagen door de gevoelens van onzekerheid en tekortkomen, want dat is het volgens mij.'

'Ja. De gek! Hoezo zou hij mij niet kunnen liefhebben?' En dat gezegd hebbende voelde ik mezelf ineens heel zelfverzekerd … nee … beter gezegd … voelde ik dat er heel veel zelfverzekerdheid in mij was. En … ik wist in elk geval dat ik van Stef hield!

'Weet je,' begon Maria, maar ze viel ook meteen weer stil.

'Je wilde nog iets zeggen?'

'Hmmm. Ik weet het niet. Bedenk me ineens dat het wellicht niet goed is om te zeggen.'

'Waarom zou het dat niet zijn?' drong ik aan.

'Tja … ik wil niet dat het voelt alsof ik jou, jullie, onder druk zet.'

'Probeer het eens.'

'Zeker weten?'

Ik wist het zeker.

'Ik heb heel vaak het idee gehad dat jullie bij elkaar hoorden. En … dat was natuurlijk ook zo. Jullie vriendschap was heel erg goed. Daar kwam nooit iemand tussen. Toen ik die DVD vond bij Stefan, voelde het voor mij alsof er een kink in de kabel kwam. Onze Stefan was dan wel zo, maar … hoe zat het met jou? Henrik Jan en ik vonden dat we het wel met Stefan moesten bespreken. Hem vooral moesten vertellen dat er helemaal niets mis mee was dat hij zo was. Dat gesprek verliep heel erg goed. Maar … ik had wel mijn zorgen. Zorgen als moeder. Hoe gaat zoiets? Hoe … nou ja … dat soort vragen. Je weet vast wel wat ik bedoel.'

'Ja.'

'Gelukkig kwam jij in het weekend, toen je bij ons was, er ook meteen mee. Kwam je uit de kast. En meteen was er bij mij de opluchting.'

'Kan ik me voorstellen. Voor jou, zo denk ik, voelde het goed dat wij samen hetzelfde pad zouden gaan.'

'Ja. Maar er was meer. Ik wilde zo heel erg graag dat jullie samen zouden zijn. Ik wist gewoon dat dat goed was. En … nou ja … ik loop vooruit op dingen. Daarom wilde ik het liever ook niet zeggen.'

'Het geeft niets! Het is goed. Hij verliefd op mij, ik verliefd op hem … kan er nog iets fout gaan?'

'Je bent lief, Marc! Bedankt dat je naar mij hebt willen luisteren. Maar … er is nog iets. En misschien moet ik me daarmee helemaal niet bemoeien. Het is jouw keuze. Maar … '



Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 164
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 184 keer
Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 07 november 2020 07:06

Hoofdstuk 8

Toen Maria en ik binnenkwamen, werden we meteen aan de kritische blikken van Han en Lisa onderworpen. Lisa zag waarschijnlijk de sporen van tranen op mijn gezicht en sprong meteen voor me in de bres.

'Wat heb je gedaan, Mam! Je hebt Marc toch niet aan het huilen gemaakt!'

'Rustig maar, Lisa, het zijn voornamelijk tranen van vreugde, maar het is niet aan mij om uitleg te geven.'

Meteen voelde ik me door broer en zus aangekeken.

'Nou?' drong Han aan.

'Voorlopig nog even niet. Het was emotioneel, vandaar mijn tranen. Maar … voor de rest moeten jullie nog echt even wachten. En Lisa, ik had het gelukkig niet verknald bij je moeder.' Mijn opmerking zorgde ervoor dat Lisa dieprood kleurde.

De klus van Henrik Jan en Stef liep uit. Het werd mij te laat. Na een spelletje Triple Yathzee en een aantal rondjes Uno was ik echt moe en daarom ging ik tegen tien uur toch maar naar boven. Eerst douchte ik me. Terug op de kamer van Stef ging mijn telefoon. Verbaasd keek ik naar het nummer dat ik herkende. Het werd een lang gesprek. Een gesprek dat mij enorm verbaasde. En … soms heb je dat zo, dingen die afzonderlijk gebeuren lijken ineens met elkaar samen te hangen: mijn eigen twijfel, dat wat Addy onder mijn aandacht had gebracht, Maria met het tweede dat ze met mij had willen bespreken, en nu dit telefoontje.

Nog steeds geheel en al confuus vanwege het gesprek, ging mijn telefoon opnieuw. Ook dit nummer was me bekend. En ook dit gesprek verbaasde me hogelijk. Een hele tijd nadat het gesprek was afgesloten, bleef ik nog op het rand van het bed zitten. Raar. Uiteindelijk stapte ik toch in bed: het tweepersoonsbed van Stef waar ik al zo vaak in had gelegen, maar het voelde nu toch ineens anders. Zouden we vanavond hier onze eerste seks hebben? Meteen verwierp ik die gedachte ook weer. Ik was moe. Opnieuw doodmoe en dus had ik er de puf niet voor. Bovendien moesten we eerst praten. Eerst de problemen uit de wereld helpen en dan … gewoon slapen.


* * *


Ik was in slaap gevallen en werd wakker toen Stef zijn slaapkamer binnenkwam.

'Sorry. Het was niet mijn bedoeling je wakker te maken,' verontschuldigde hij zich.

'Geeft niet,' kwam het krakerig uit mijn mond.

'Jawel! M'n moeder zei dat ik je niet wakker mocht maken als je sliep en nou is dat toch gebeurd.'

'Doe niet zo moeilijk, man! Je hebt het toch niet expres gedaan?'

'Dat niet.'

Hij was onder de douche geweest en droeg een wijde boxershort en T-shirt. Ik keek naar hem. Vond hem mooi. Seks met hem leek me heerlijk, maar … eerst zouden we moeten praten. Duidelijkheid scheppen naar elkaar toe. 'Het is trouwens goed dat ik wakker geworden ben, want we moeten samen eens goed praten.'

Stef stapte naast me in bed en draaide zich op zijn zij. 'Nu nog? Ik ben doodop, man! Trouwens … hoe lig jij in bed?'

'Hoe bedoel je?'

'Ik zie je T-shirt niet. Heb je wel iets aan?'

Ik begon te grinniken.

'Lig je bloot in bed?'

'Zou je het vreemd vinden als ik bloot in jouw bed zou liggen?'

Stef begon te kleuren en probeerde er zich daarna uit te redden met: 'Je slaapt altijd in T-shirt en onderbroek. Daarom mijn vraag. Niets anders.'

'Voor een T-shirt vind ik het te warm vanavond. Vandaar dat die ontbreekt. Duidelijk voor jou?'

'Rotjoch! Moest je nou echt zo moeilijk doen?'

'Ja. Vond ik leuk. Maar vertel me eens … slaap jij altijd in T-shirt en short of doe je dat alleen als ik bij jou ben.' Hij bloosde opnieuw en wilde het licht uitdoen. 'Nee! Niet doen! We moeten nog praten,' herhaalde ik, 'en daarbij wil ik je wel kunnen zien.'

'Hmmm, is het zo belangrijk dan?'

'Yep. Maar geef nou eens antwoord, man! Ik heb je een vraag gesteld!'

'Normaal slaap ik bloot, maar dat voelt vreemd als ik met jou in één bed lig en dus doe ik het dan niet. Duidelijk genoeg?'

'Ja. Het liefste slaap jij dus bloot.' Ik zag hem knikken. 'Voelt het dan nu niet alsof je niet jezelf kunt zijn, nu ik bij je ben?'

'Hmmm, dat weet ik zo niet. Het is gewoon anders als jij bij me bent.'

'Oké. Ik zal erover ophouden. Maar … laat ik het zo zeggen … als jij je lekkerder voelt in je blootje, dan heb ik daar geen moeite mee.'

'Trek jij je onderbroek dan ook uit?'

Zag ik een glinstering in zijn ogen? Ik begreep het niet helemaal. Of toch wel? We hadden elkaar veel vaker bloot gezien. Maar … dat was toch anders wellicht. 'Euhhh … nee … misschien even, maar zeker niet de hele nacht …

'Oh ja, logisch ook,' zo besefte hij toen.

'Ook dat is iets waar we het over moeten hebben, jij en ik. En over andere dingen.' Ik probeerde mijn gedachten op een rijtje te krijgen, maar het wilde niet echt lukken. Dus begon ik maar met: 'Soms veranderen dingen, Stef. En vandaag veranderen er dingen voor jou en mij.' Vager kon de opening haast niet, bekritiseerde ik mezelf.

'Moeten we daarover praten?'

'Ja.

'Hmmm. Sinds wanneer ben jij zo praterig?'

'Sinds ik iets ontdekt heb van jou en over jou.'

'Je praat in raadsels, Marc!'

'Toen je vader en jij weg waren en Grace ook, werd ik getrakteerd op de mededeling dat je moeder op mij wachtte in haar bloementuin.'

'Oh shit! Wat heb je gedaan, man!'

'Niets, zo bleek. Maar jij wel.'

'Ik?'

'Ja.'

'En dan roept ze jou naar haar bloementuin? Dat snap ik niet.'

Ik draaide me op mijn andere zij en haalde het origineel van Stefs tekening onder mijn kussen vandaan. Zijn moeder had me laten zien in welk boek zij het had gevonden en het bleek daar nog steeds in te zitten.

'O,' was het enige dat uit Stefs mond kwam toen hij het herkende.

'Niet meer dan "o"?'

'Heeft zij het gevonden?'

'Ja. Je had je kamer niet opgeruimd en daarom deed zij dat voor jou. Maar waarom heb jij het er nooit met mij over gehad dat je verliefd op mij bent, Stef? Waarom niet?'

'Je hebt de tekst ook gelezen, neem ik aan! Dat mag duidelijk zijn dan! Wat als jij niet verliefd op mij bent? Hoe staat het dan met onze vriendschap?'

'Ja. Ik kan me jouw tekst helemaal invoelen.'

'Dank je. Dat is al een enorme opluchting voor mij, weet je?'

'Ik kan nou wel gaan zeggen dat je een uilskuiken bent, omdat je het er nooit over hebt gehad met mij, maar dan moet ik mezelf ook zo noemen.' Op zijn gezicht las ik heel duidelijk het onbegrip.

'Huh? Wil je dat nog een keer zeggen?'

'Wat was het eerste dat je dacht, toen ik uitgepraat was?'

'Maar … '

'Nee, niet denken, Stef! Je eerste gevoel! Het eerste dat in je opkwam!'

'Maar … '

Ik gaf hem een stevige por.

'Auw … ik … nou ja … ben jij ook op mij?'

'Ja, man! En ik ben net zo'n sufferd als jij door er niet met de enige met wie ik erover zou moeten praten te gaan praten! Nee, ik hou net als jij m'n snuit! Suf, hè!'

'Het meest dwaze vind ik nog wel dat mijn moeder jou ernaar heeft gevraagd. Het met jou heeft besproken.'

'Blij moet je daarmee zijn, dude! Als zij het niet had gedaan, zouden wij dan ooit zover zijn gekomen als we nu zijn?'

'Denk het niet. Maar … snap je me een beetje? Begrijp je dat wat ik geschreven heb?'

'Ja. Gedeeltelijk in elk geval. Voor mij voelde het deels ook zo. Ook ik was bang dat als jij niet verliefd op mij zou zijn, onze vriendschap eronder zou lijden. Dat die mogelijk zelfs helemaal verloren zou gaan. Maar waar komt die twijfel bij jou vandaan of je mij wel lief zou kunnen hebben?

'Ik weet het niet precies. Ik ben gewoon bang dat ik dingen verkeerd doe. Ik … ik … natuurlijk weet ik dat ik van mijn ouders hou en hoe ik dat moet doen. Dat ik van Han en Lisa hou is ook vanzelfsprekend en daar weet ik ook mee om te gaan. Maar … met jou … als we verliefd zijn, dan weet ik het ineens niet.'

'Omdat het nieuw is?'

'Ja. Dat is het waarschijnlijk. Ik heb het nooit eerder bij de hand gehad. Ben nooit verliefd geweest op een ander. Met dat andere liefhebben heb ik kunnen oefenen in de loop der jaren. Maar … dit is nieuw.'

'Voor mij natuurlijk net zo goed.'

'Ja.'

'Het is nieuw. Helemaal mee eens. Maar … laten we er alsjeblieft niet al te moeilijk over doen! Laten we er niet een probleem van maken! We kennen elkaar ons hele leven lang al. We weten heel veel van elkaar. We zijn vrienden! Altijd geweest! Natuurlijk hebben we ook wel eens ruzie met elkaar gehad, maar nooit zo dat het tot een breuk kwam tussen ons. En … ik zou absoluut niet willen dat je vanwege dat nieuwe, dat onwennige, ineens iemand anders wordt.'

'Huh.'

'Blijf gewoon jezelf, Stef! Dat bedoel ik.'

'Maar het wordt wel heel anders allemaal!'

'Dat wil nog niet zeggen dat jij je anders moet gaan gedragen! Je bent goed zoals je bent! Ik ben goed zoals ik ben! Daar gaat het om voor mij, Stef!'

'Maar ik weet niet hoe het allemaal moet!' klonk het wanhopig.

'De seks bedoel je?'

'Ja! Dat!'

'Kom op, man! Die DVD van jou hebben we een paar keer bekeken en daarna ook nog een paar andere gekocht bij BoekenVoordeel.'

'Ja. Doodeng!

'Ik vond het wel grappig,' gniffelde ik.

'Maar jij bent ook anders dan ik ben!'

'Misschien. Maar terug naar ons onderwerp. We hebben gezien in die seksscenes hoe het moet. En in de praktijk tussen jou en mij zal het waarschijnlijk heel anders zijn.'

'Gestuntel! Vreselijk veel gestuntel! Vrees ik,' bracht hij dat wat hem beangstigde onder woorden.

'Wat is daar mis mee?'

'Ik heb het daar niet zo op!'

'Ohh, jij wilt overkomen als iemand die zeker is van zijn zaak! Die precies weet hoe het moet!'

'Ja! Eigenlijk wel!'

'Ik geloof dat ik dan beter een relatie met Remi kan beginnen! Die weet precies hoe het allemaal moet!'

'Maa… '

'Hè! Ik wil geen relatie met Remi! Ik wil iets met jou, omdat ik verliefd ben op jou en dat gestuntel dat mogelijk is, dat neem ik voor lief! Als je beiden geen ervaring hebt, zoals wij, dan hoort dat er gewoon bij, lieve Stef! Voor mij geen reden om je niet lief te willen hebben! Man, ik heb zo vaak gefantaseerd over hoe ik met je zou vrijen, hoe ik je zou beminnen!' Mijn ding begon toen toch te reageren, maar ik wist voor mezelf ook dat dat niet het meest belangrijke was. 'Ik hou van je, Stef! Met hart en ziel! Met alles wat ik in me heb! En ja, het zal ongetwijfeld lastig zijn in het begin. Ondanks die DVD's en de porno die we op internet gezien hebben, zullen we alles zelf moeten ontdekken. Maar … ik ben ervan overtuigd dat het goed zal zijn.'

'Ik voel me ondanks jouw woorden enorm onzeker. Ben bang dat ik … het niet kan.'

'We gaan ook niet meteen alles doen, Stef! Tenminste … dat zou ik je willen voorstellen. Laten we de tijd nemen om te wennen aan onze … onze nieuwe relatie. Voorzichtig te onderzoeken. Hoe graag ik ook seks met je wil hebben, laten we er de tijd voor nemen. Geen overhaaste dingen doen. Ik blijf nog wel wat fantaseren tot het zover is.' Ik knipoogde naar hem.

'Je bent lief, Marc, vreselijk lief!'

Hij liet zijn hand over mijn wang glijden en ik zag de glimlach verdwijnen en blinkende tranen opkomen in zijn ogen. Ik schoof op in zijn richting en sloeg mijn armen om hem heen. Stijve of niet, ik drukte mijn lijf tegen hem aan en voelde ook bij hem heel duidelijk de opwinding.

'Stop! Ik moet je nog wat zeggen,' klonk het snifferig. 'Ik hou ook van jou, Marc! Enorm veel en dat al zo vreselijk lang en ik voel me nou zo … zo enorm sullig dat ik het niet eer… '

'Niet doen, lieve vriend. Niet doen. Het is nu goed toch? Jij houdt van mij! Ik hou van jou! Wat willen we nog meer?'

'We hadden al zo veel verder kunnen zijn!'

'Heb je haast?'

'Nee maar … weet je dat ik … oh zo krankzinnig … ik heb gedatet met een jongen. Maar … ik kon het niet. Toen hij seks wilde met me kon ik het niet. Ik … '

'Je wilde dat alleen maar met mij.'

'Ja, zo was het precies! Alleen maar met jou, Marc!'

Ik vertelde hem wat ik tegen zijn moeder had gezegd over mij dates. 'En ja …dat wat hij me uitlegde over mijn verliefd zijn op een ander, dat wist ik. Alleen was er die angst. Die angst die ervoor zorgde dat ik het niet tegen jou durfde te zeggen. Maar nu wel, Stef. Ik hou van je Stef!'

'Ik van jou, Marc! Maar … ik snap nog steeds niet helemaal precies waarom mijn moeder er met jou over begonnen is?'

Ik vertelde hem alles over ons gesprek van die avond in haar bloementuin. Het leek alsof ik gaandeweg mijn verhaal steeds wakkerder werd. Van de moeheid van eerder die avond was niets meer te merken. Ook Stef leefde op, zo had ik het idee. We lagen dicht tegen elkaar aan. Ik voelde zijn lijf en hij moet het mijne gevoeld hebben. Het was heel lekker om zo bij elkaar te zijn. Toen ik uitgepraat was kon hij niet anders concluderen dan dat hij blij was met zijn moeder en daarin kon ik hem alleen maar bijvallen. Zijn moeder was geweldig! Een vrouw uit duizenden! Een moeder die oog had voor haar kinderen en dat … dat deed me op dat moment ook weer pijn, omdat ...



Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 164
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 184 keer
Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 14 november 2020 07:08

Hoofdstuk 9

De volgende ochtend was ik erg vroeg wakker en het duurde niet lang voordat Stef ook wakker werd: mijn schuld. Voordat we waren gaan slapen had hij zijn boxer en T-shirt uitgetrokken en ik mijn onderbroek en zo hadden we naakt nog een tijdje tegen elkaar aan gelegen. Toen ik wakker werd had ik zoals gewoonlijk een ODOL. Stef lag niet meer tegen me aan maar met zijn rug naar me toe. Toen ik lepeltje-lepeltje met hem ging liggen drukte ik mijn harde heel voorzichtig tegen zijn billen, maar dat zorgde er meteen voor dat hij wakker werd.

'Dat voelt goed, lieve Marc.'

'Heb ik je wakker gemaakt?' Enorm suffe vraag natuurlijk. Al het bloed was waarschijnlijk uit mijn hersenen gezogen om een keiharde erectie mogelijk te maken. Zijn volgende move verbaasde me. Hij schopte het dekbed van ons af. Wat als er iemand binnen zou komen? De paniek bij mij was waarschijnlijk voelbaar voor hem.

'Niemand komt hier zomaar naar binnen,' gaf hij antwoord op mijn niet gestelde vraag. 'Relax! Rustig blijven liggen!'

'Je vindt het lekker! Probeer je dat te zeggen?'

'Jahhhh,' kreunde hij zachtjes om daar even later aan toe te voegen dat hij benieuwd was hoe groot mijn pik was. Maar ja … als hij hem wilde zien zou hij zich moeten omdraaien en daar gaf ik hem de kans niet voor. Ik trok mijn arm om hem heen strakker aan en hield hem zo op zijn plek.

'Ohhh, flauw! Ik wil hem zien, man!'

Ik zag het voordeel ervan in. Als hij die van mij kon zien, zou ik die van hem ook kunnen bekijken. En zo lagen we even later elkaar goed op te nemen.

'Wauw, je bent enorm mooi, Marc!' luidde Stefs conclusie. 'Ik vind die heel lichtblonde haartjes van jou zo mooi. Je hebt ze bijna overal.'

'Jij bent ook heel erg mooi!' Ik vergeleek hem met Remi. Die was echt overal kaal geweest. Stef was niet echt behaard, maar wel op de gewone plaatsen. Duidelijk minder dan ik, maar het zorgde er wel voor dat ik ervan overtuigd was dat dat kale van Remi niet natuurlijk was.

'Maar ik ben wel anders.'

'Gelukkig wel!' grapte ik, mijn denken aan Remi snel stoppend.

'De jouwe is groter dan die van mij.'

'Niet echt belangrijk.'

'Echt wel!'

'Echt niet!' verschilden we van mening. En in stijfkoppigheid en doorzettingsvermogen ook. Ik ben in die twee laatste dingen het beste van ons beiden en na heel veel geouwehoer over en weer hield Stef als eerste zijn mond. Had ik gewonnen? Nee, zo voelde het niet voor mij, maar ik had wel een punt gemaakt. Voor mij deed de grootte van onze pikken er echt niet toe. 'Ik moet je nog een paar dingen vertellen, Stef.'

'Je gaat me toch niet zeggen dat je na één nacht bloot met mij in bed gelegen te hebben en een snelle worp op mijn hele hebben en hou… '

Ik legde mijn vinger tegen zijn lippen. 'We kunnen heel lang dollen nog, maar er zijn nog een paar gekkigheden van mij die je moet weten.'

'Oh. En die zijn belangrijk?'

Voor mij waren ze belangrijk. Er was op de een of andere manier een enorme onzekerheid in mij geslopen vanaf het moment dat ik wakker was geworden. Een gevoel alsof … alsof alles op losse schroeven stond, alsof alles wat zo mooi was geworden ineen zou kunnen storten, alsof alle grond mij onder de voeten weggeslagen was. De onzekerheid, het gevoel van onzeker zijn, was in alle hevigheid terug.

'Je kijkt erbij alsof het heel belangrijk is.'

'Is het ook.'

'Shit, man! Op de een of andere manier bekruipt mij het gevoel alsof je dat wat we gisteravond hebben afgesproken, jij en ik die een relatie willen beginnen, weer af wilt blazen. Alsof je je bedacht hebt!'

'Ik weet het niet.' Voor mij was het niet zo, maar misschien zou hij zich bedenken als hij dat ene van mij wist. Dat andere niet. Dat was niet zo belangrijk, maar moest ik hem wel vertellen. Hij schudde mijn arm van zich af.

'Als je me iets wilt vertellen, zul je wel moeten gaan praten. Gedachtelezen kan ik niet.'

Zijn gebaar deed me pijn. Dat ik daar zelf schuld aan was, mocht duidelijk zijn. Ik had hem verdriet gedaan door zo onduidelijk te zijn en het zo ontactisch te brengen. Misschien had ik moeten wachten. Maar … dat wilde ik niet. 'Sorry. Macht der gewoonte. Vaak denk ik dat ik dingen kan oplossen door er heel lang over na te denken.'

'En heb je geleerd dat dat niet altijd werkt, inmiddels?'

'Ja. Dat heb ik geleerd, maar toch … het is een gewoonte geworden. Ik moet meer praten. Meer van me af praten en daarom begon ik er ook mee dat ik je nog wat moest vertellen.'

'Maar … heb je daaraan al een conclusie verbonden? Ben je bang voor mijn reactie daarop?'

Shit! Hij kende me zo goed! Ik begon te kleuren in mijn gezicht.

'Dwaas! Dat moet je dus nooit meer doen, man!' klonk het hevig verontwaardigd. 'Eerst moet je praten en dan afwachten hoe ik reageer. Niet dingen alvast gaan invullen.'

'Ik weet het, maa… '

'Gewoonte! Onzinnige gewoonte, Marc!'

'Ja. Oké. Ik ga praten. Er zijn twee dingen die je niet weet van mij en ik vind dat je het gewoon moet weten. Ik wil niet dat er geheimen zijn tussen jou en mij.'

'Prima uitgangspunt! Ik zal eens zoeken of ik ook nog zoiets heb!'

Hij glimlachte en ik voelde dat het ijs gebroken was. De spanning ebde langzaam uit mijn lijf weg en zorgde ervoor dat ik me begon te ontspannen. Hoewel hij zo-even mijn arm had afgeschud legde ik hem toch weer terug. Hij liet het toe. Liet mij weer toe. 'Jaren geleden, ik weet niet eens meer precies hoe oud ik toen was, werd ik op een nacht wakker van jeuk. Kriebel op een vreemde plaats. Het … '

'Noem het gewoon bij de naam, Marc, dat is duidelijker.'

'Kriebel in m'n anus.'

'Je kontgat.'

'Dat klinkt zo ...'

'Is wel duidelijk. En ik weet dat jij van je moeder altijd nette woorden moet gebruiken, maar dat hoeft bij mij niet.'

Ik moest toegeven dat hij gelijk had. 'Ja. M'n kontgat. Die kriebel zorgde er steeds weer voor dat ik wakker werd 's nachts. Dan ging ik met een vinger naar binnen en probeerde ik het weg te krijgen, te krabben als het ware. Maar dat lukte niet.' Even wachtte ik of hij een opmerking zou maken of dat er iets op zijn gezicht te lezen was, maar dat gebeurde beide niet. Ik benoemde dat als heel positief. Hij luisterde serieus, nam mij serieus. 'Naar de dokter geweest met Grace. Ik had het haar het eerste verteld en zij had er met mijn moeder over gepraat. Die was pissig dat ik haar er niets van had verteld en vond dat Grace dan ook maar mee moest naar de huisarts. Ik blij toe.'

'Dat begrijp ik. Grace is … nou ja … als een moeder voor jou, toch?'

Ik knikte. Ja, zo was het. 'De huisarts, niet degene die we nu hebben, luisterde eerst naar mij en ging me toen onderzoeken. Ik vond het een vervelend onderzoek.' Nog steeds luisterde Stefan en nog steeds kon ik niets van zijn gezicht aflezen. 'Zijn conclusie was dat er een scheurtje zat in het sterrenvlies.'

'Nooit van gehoord.'

'Ik toen ook nog nooit. Hij legde me uit dat het soms voorkomt. Dat er lang niet altijd een oorzaak voor is en ook dat het soms kon gaan bloeden.'

'Oké. Deed het dat ook?'

'Toen nog niet. Maar later wel. Meestal heb ik elke dag ontlasting.'

'Poep je elke dag een keer.'

'Ja, lolbroek! Maar als ik soms een dag oversla is het harder en dan gebeurt het wel eens dat het scheurtje open gaat en gaat bloeden.'

'Maar dat is niet … euh … kwalijk?'

'Nee. Het gaat ook vanzelf weer dicht. Het schijnt heel oppervlakkig te zijn dat scheurtje. Er komen ook geen stromen bloed of zo.' Het was eruit, ik had het verteld.

'En daar maak jij je zo druk over?'

'Nou ja … '

'Je bent maf, Marc! Waarom zou dat iets uitmaken! Waarom?'

'Nou ja … het kan zijn dat … dat het moeilijk voor mij wordt als jij … '

'Als ik je wil neuken? Gebruik nou toch eens gewone, Nederlandse woorden, man! Wil je dat zeggen?'

'Ja. Ik weet niet of dat kan.'

'Het zou kunnen. Maar als het jou problemen oplevert is het misschien beter om het niet te doen.'

'Kijk! Dat bedoel ik nou!'

'Wat?'

Dat zijn verbazing oprecht was, bleek duidelijk aan de uitdrukking op zijn gezicht. Hij snapte nog steeds niet waar ik naar toe wilde.

'Echt, Marc, ik snap het probleem niet!'

'Maar het zou kunnen betekenen dat jij me nooit kunt neuken als je dat wil en … nou ja … als … als dat een probleem voor jou is … dan kunnen we misschien beter niet iets beginnen jij en ik.'

'Je bent een enorme ezel, Marc! I… '

'Dank je!'

'Houd je mond en luister naar me! Ik ben serieus! Blijf jij dat ook! Ik hou van jou! Het maakt me geen klap uit dat ik jou nooit zal kunnen neuken!'

'Maar is seks niet belangrijk dan?'

'Seks met jou is vast en zeker heel erg lekker, geil, leuk, opwindend en noem maar op, maar … voor mij is het niet het belangrijkste! Oh ja, natuurlijk was ik vanmorgen heel snel keihard toen ik jou tegen me aan voelde liggen, maar … dat zijn de hormonen. En natuurlijk wil ik seks met jou, maar … het moet wel kunnen! Als er beperkingen zijn, dan neem ik die voor lief omdat ik van jou hou zoals je bent, Marc! Met een probleem! Met een probleem aan het sterrenvlies in je kontgat!'

Ik kon niet anders dan gniffelen op dat moment, maar heel snel werd ik toch weer serieus. 'Meen je dat echt?'

'Ja! Heb jij trouwens gisteravond niet gezegd dat je niet wilde dat ik zou veranderen? Doe jij dat dan ook niet, Marc! Zelfs als ik je helemaal nooit zal kunnen neuken, blijf ik van je houden! Ben ik gewoon jouw bottom! Mmmmm … heerlijk … lekker lui de bottom spelen en het zware werk aan jou overlaten. Ik denk dat dat me wel ligt.'

'Zo doen we het echt niet! Ik wil het wel proberen!'

'Je bent gek!'

'Ja … misschien wel, maar ik wil het gewoon proberen. Voor hetzelfde geld valt het allemaal mee en krijg ik er geen last van.'

'Oh. Nu snap ik het even helemaal niet meer! Je waarschuwt me ergens voor en vervolgens kom je erop terug?'

'Nee! Het kan zijn dat het niet goed gaat! Daar doel ik op. Als je me neukt en het gaat toch bloeden dan … verdomme! Weet ik veel!'

'Oké. Misschien is het dan goed om het eerst eens te proberen en te kijken hoe het gaat. Maar … lieve Marc … ik wil dat je me één ding belooft.'

'En dat is?'

'Stop met het maken van verhalen in je hoofd! Ga geen dingen bedenken zoals dat ik van je af zou willen, omdat jij een probleempje hebt! Ik wil niet van je af! We hebben gisteravond nog maar net besloten om samen een relatie aan te gaan en … dat wil ik dan ook eerst echt gaan doen. Ik haak niet bij voorbaat af. Je moet me vertrouwen! Me dingen toevertrouwen en dat met alles! Hou geen dingen voor me achter, alsjeblieft. Probeer dat boek van jou eens wat vaker voor mij te openen, want nogmaals … ik kan geen gedachten lezen. Dat is mijn beperking.'

'Je bent lief, Stefan! Ik drukte een kus op zijn lippen, trok hem dichter tegen me aan en voelde hoe hij heel snel hard werd. Die van mij reageerde iets trager.'

'Sorry hoor,' brak hij de kus af, 'maar er was nog iets. Dat eerst nog en dan moet ik echt opstaan.

Met hem ging ik terug naar dat skateboardongeval van mij. Hij wist van de operatie en de vervelende tijd erna. De pijn die ik af en toe had, maar meer niet. De pijn die ik voel is er in twee versies. De ene is een zeurend, aanhoudend rotgevoel. De andere is iets dat er scherp doorheen schiet en dan heel langzaam wegtrekt om vervolgens opnieuw te verschijnen en te verdwijnen en dat soms heel lang achter elkaar. Heel vaak was die pijn er ook niet, maar dan ineens zonder een aanleiding ook weer wel.

'Je hebt het toch laten onderzoeken?' merkte Stefan op.

Oké, hij wist toch nog meer. 'Ja. De neuroloog wist het niet. Stuurde me door naar de pijnpoli. Daar hebben ze als laatste optie iets ingespoten in de ba… '

'Rechtstreeks in je bal gespoten???' Als om zijn eigen ballen te beschermen sloeg hij zijn handen om zijn balzak.

Ik schoot in de lach, maar ging daarna toch verder. 'Ja. Het aanprikken van het lieskanaal bij een eerder onderzoek was veel pijnlijker hoor!'

'Ik weet niet eens wat dat is. Leg uit!'

En dus legde ik hem uit waar je lieskanaal zit en hoe dat in verbinding staat met je zak, want van hem mocht ik geen moeilijke woorden meer gebruiken toch? Ook nu luisterde hij weer heel erg goed. Af en toe stelde hij een vraag.

'Maar die mogelijkheid werkte dus niet?'

'Nee, werkte totaal niet. De neuroloog twijfelde enorm. Wist niet wat hij ermee moest. Wilde zeker weten of het echt aan de bal lag of dat er toch iets anders aan de hand was. Stelde voor om de bal zelf te verdoven en daarom … daarom werd er wel rechtstreeks in de bal geprikt en dat een aantal keren.'

'Man! Dat moet toch pijnlijk zijn geweest!'

'Was het ook, maar het trok ook weer snel weg gelukkig.' Ik vertelde verder. Dit had wel gewerkt. De bal was een tijdje geheel verdoofd geweest. Ik voelde niets als ik hem betastte. Raar. En dus kwam de conclusie van de uroloog dat het waarschijnlijk toch aan de bal lag en dat een mogelijke oplossing was om de bal te verwijderen. Alarmbellen hadden geklonken, bij mijn zus. Ik had geen enkele gedachte gehad. Zij stond op het punt dat een man niet voor niets twee ballen had. Maar aan de andere kant kon ze zich ook heel erg goed voorstellen dat die pijn heel vervelend was. Grace had om een second opinion gevraagd en daarvoor gingen we naar het AMC in Amsterdam. De professor die het dossieronderzoek deed en mij onderzocht was duidelijk: littekenpijn.'

'Pijn aan het litteken van die operatie aan je bal?'

Ik knikte. En legde vervolgens uit: 'Littekenpijn ontstaat door een beschadiging aan een zenuwtak of als een zenuwtak in littekenweefsel in de knel zit.'

'Dat klinkt alsof je het opleest uit Wikipedia.'

'Het is een goede definitie.'

'Sorry, het was ook geen kritiek, maar … de operatie noemen ze geslaagd en vervolgens blijf je met iets rondlopen dat waarschijnlijk nooit meer weg zal gaan? Want opnieuw opereren leidt alleen maar tot de mogelijkheid dat er opnieuw pijn zal kunnen ontstaan, want dan maak je weer een litteken!'

Zijn conclusie was helemaal juist. Niets aan te doen. 'Een strakke onderbroek dragen was iets wat de professor voorstelde.'

'Maar dat deed je al meteen vanaf die operatie!'

'Ja. Vandaar dat ik ook nooit bloot slaap. Eventjes soms, maar dan trek ik hem weer aan.'

'Moet ik op letten dus.'

'Nee. Is mijn verantwoordelijkheid.'

'Gezamenlijk pakkie-an.'

Het was lief van hem. 'Verder kon de prof niets doen. De bal verwijderen raadde hij absoluut af. Ik was nog veel te jong om hormonen te slikken voor de rest van mijn leven, want dat zou het gevolg zijn.'

'Maa… '

Ik legde mijn vinger weer tegen zijn lippen. 'Bijna klaar, Stefan. Ik moet ermee leren leven. En als het te erg wordt gebruik ik pijnstillers.'

'En helpen die?'

'Eerst niet. Nu heb ik wel iets dat werkt.'

'Wat is het?'

Ik stond op van het bed, liep naar het tafeltje toe en haalde het doosje uit mijn toilettas. Ik gaf het aan hem.'

'Dit ken ik. Tenminste de naam.'

Zijn opa bleek het ook te gebruiken.

'Maar dat is wel zwaar spul, toch?'

'De dosering is laag. Als ik het gebruik, werkt het meestal aardig snel. En daar ben ik blij om. Maar als ik het een paar dagen achter elkaar moet gebruiken, krijg ik wel last van bijwerkingen. Dat wordt ik slomer.'

'Dat is niet erg. Je bent altijd druk.'

'Echt niet!'

'Echt wel!'

Ik was blij met deze onderbreking die een eind maakte aan het gesprek dat ik nodeloos serieus had gemaakt. Ik wist nu dat ik moest leren praten. Ook met Stefan. Dat ik open moest zijn naar hem toe. En dat alles liet hij me nog eens weten.

'Ik ben blij dat je gepraat hebt, Marc. Met mij gepraat hebt. Ik hou van je, maar ik wil wel heel graag dat je blijft praten met me als er iets is. Ik weet dat Andre, Grace en mijn moeder je vertrouwenspersonen zijn, maar vind eigenlijk dat je ook mij in vertrouwen moet leren nemen. Zeker nu we een relatie hebben met elkaar. We horen bij elkaar, Marc, jij en ik. E… '

'Je hebt gelijk. Ik zal het proberen en geef me gerust op m'n donder als ik het eens vergeet.'

'Mmmm … wel een beetje kinky!'

'Rotjoch!' Ik trok hem naar me toe en kreeg hem al verrassend snel onder. Raar op zich, want Stef is sterker dan ik ben. Breder in de heupen, schouders en massief. En ineens wist ik hoe het kwam: hij wilde maar wat graag onder liggen.

'Ik moet douchen,' zo brak hij onze stoeipartij toch heel snel af. 'Moet m'n vader gaan helpen. Zullen we samen douchen?'

We hadden ontzettend vaak samen gedoucht. Zou het anders zijn nu we een relatie hadden? De opwinding bij ons beiden was er in elk geval wel, toen we onder het stromende water stonden. Vanwege de haast van Stef deden we echter niets. En dat was goed. Ik had geen zin in een vluggertje. Als we seks zouden hebben, moesten we volop de tijd hebben voor elkaar.



Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 164
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 184 keer
Bericht Re: EEN FLUISTEREND HART door Lucky Eye » zaterdag 14 november 2020 07:15

Hoofdstuk 10

Nadat we ons gewassen en afgespoeld hadden droogden we ons af. Met een handdoek om ons middel verlieten we de badkamer waar we verrast werden door een nog wat slaperige Lisa.

'Euhhh, ik heb jullie toch nooit gezegd dat jullie te veel water verbruiken met douchen, toch? Han wel! Die staat tijden onder de douche. Zou niet weten waarom je zo lang onder de douche moet staan!'

Als seksegenoot van haar broer, begreep ik dat wel. Onder de douche trekken is ook iets wat ik graag deed. Terug naar Lisa. Zij is van de duurzaamheid, zorgt ervoor dat alle afval keurig gescheiden wordt en zo. Ze werd wakkerder en ineens ging haar een licht op, zo bleek ons.

'Of … en dat is veel beter,' zo ging ze fluisterend verder, 'hebben jullie eindelijk ontdekt dat jullie verliefd op elkaar zijn?'

Ik wilde iets zeggen, maar kreeg er geen woord tussen. Ineens sprak ze als een waterval.

'Weet Mam het al? En Pap? Je moet het ze wel vertellen hoor! Ik kan geen geheimen bezwaren. Dat kan ik echt niet! I… '

Stefan kreeg haar stil door zijn linkerhand op haar schouder te leggen, de ander onder haar kin en haar vervolgens strak in de ogen te kijken. 'Stop even, Lisa. Rustig ademhalen.'

'Ja … sorry … ik …'

'Je hebt het goed gezien en Mam weet het al. Wist het eerder dan wij. Je weet hoe ze kan zijn. Maar jij wist het dus ook al?'

Ik zag Lisa knikken.

'Maar hou het nog even geheim. Vanavond zullen we het iedereen vertellen. Dat lukt je vast wel, toch?'

'Ja. Zal ik je straks helpen met het inpakken van de spullen voor Stef, Marc? Hij moet nog werken heb ik van Pap gehoord en dus help ik je graag.

Haar aanbod nam ik graag aan en zo gebeurde het dat Stefan na het ontbijt met zijn vader hun klus ging afmaken, Han voor de allerlaatste uren naar zijn vakantiebaantje bij de supermarkt ging, Maria aan de afwas begon en Lisa mij een A4'tje onder de neus drukte met daarop keurig in rubrieken verdeeld de benodigdheden voor een vakantie.

'Het zal niet zoveel verschillen van mijn lijst, denk ik,' zo begon ze. 'Maar als er wel verschillen zijn, dan moet je het me maar zeggen, dan schrijf ik het erbij of streep ik het weg.'

Samen gingen we naar de kamer van Stef. Lisa was echt heel erg geordend. Haar checklist werkte prima. Zij haalde dingen uit de kast en legde die op het dichtgeslagen bed neer en ik streepte het af. Toen we alles verzameld hadden, pakten we het in en ook daarin was ze goed.

'Kleine dingen zoals sokken en onderbroeken in de hoeken,' spreidde ze haar kennis ten toon.

Ik moest glimlachen, maar was wel heel blij met haar hulp.

'Ben ik nog iets vergeten?'

'Nee, niet dat ik weet.' Er was nog wel iets dat ik wilde kopen, maar dat zou ik straks zelf doen bij een drogist. Maar voordat ik die boodschap deed, belde ik Grace om haar het grote nieuws te vertellen. Niet dat het haar zou verrassen. Aan het water van de Belterwijde had ze me gisteren als eerste gevraagd of er helemaal niets tussen mij en Stefan was. Ze kon het zich niet voorstellen. Mede omdat ze vond dat wij zo goed bij elkaar pasten.

'Je vertelde me dat je Stefans spullen zou inpakken. Ben je daar al klaar mee?'

'Al gedaan, zus. Ik kreeg hulp van Lisa.'

'Ah, en dus kom je er weer gemakkelijk vanaf.'

Ik lachte luid.

'Goed om je te horen lachen, Marc! Alles goed?'

'Yep. En ik heb nieuws. Nou ja … gisteren deed je het mij al aardig uit de doeken eigenlijk.'

'Ik zal doen alsof ik verbaasd ben. Vind je dat goed?'

'Nee, natuurlijk niet! Je moet jezelf zijn en gewoon zeggen: "Heb ik het niet gezegd!".'

'Wat jij wilt, maar … vertel je het nou nog?'

Ik vertelde haar dat Stefan en ik samen iets hadden. Dat we elkaar eindelijk hadden verteld dat we verliefd op elkaar waren.

'Ohhh, wat goed, man! En … al seks gehad?'

'Grace!!!!'

'Nou ja … heel gewoon toch?'

'Maar niet iets wat ik jou ga vertellen, hoor!'

'Wedden van wel? Misschien nu nog niet, maar uiteindelijk wil je er maar wat graag een keer met mij over praten.'

En ja … ook dat wilde ik met haar delen te zijner tijd. 'Maar in elk geval niet via de telefoon.'

'Zie je wel, je komt al aardig in mijn richting. Maar … zeg eens … dit is wel reden voor een feestje! Vind je niet?'

Even wist ik het niet. Maar met mijn zus is dat ook nooit echt van belang. Ze is – net als Lisa – heel voortvarend en neemt bij enige twijfel van de tegenpartij meteen het heft in handen.

'Vanavond dus?'

'Maar morgen gaan we vroeg weg!' wierp ik nog tegen.

'We hoeven er geen nachtwerk van te maken! En bovendien zou ik niet willen dat jullie tijd voor seks inleveren voor een feestje met familie en bekenden!'

'Grace!!!'

Het feestje werd gepland en ik hoefde helemaal niets te doen. Mijn zus zou alles regelen met Maria en daarom verbaasde het me niets dat toen ik tegen tienen naar beneden ging voor de koffie de dames met elkaar via de telefoon in gesprek waren. De koffie stond al klaar in de pot en ik schonk voor Maria en mij een mok in. Zij gebruikte iets melk en ik dronk het zwart. Ik wist waar de koek stond en deed voor ons beiden een plak op een schoteltje. Toen ik met koffie en koek op een dienblad de kamer binnenkwam, brak Maria net het gesprek met Grace af. Ik hoorde haar nog zeggen: "Tot vanmiddag vijf uur!" Dat was dus de aanvangstijd van ons feestje. Stef wist nog van niets, zo besefte ik me ineens, en hij zou raar op zijn neus kijken als hij thuiskwam.

'Dank je, Marc, attent van je. '

'Jij was in gesprek, mijn handen staan me niet verkeerd aan het lijf en ik kan hier alles vinden,' vatte ik mijn handelen samen.

'Maar dat wil nog niet zeggen dat iedereen het ook zou doen. Han bijvoorbeeld zou net zolang wachten tot ik klaar was met het gesprek en zich laten bedienen door zijn moeder.'

'Gelukkig dat er verschillen zijn tussen mensen, want anders zou het maar een saaie bedoening zijn.'

'Ik ben blij dat jij dingen vaak van een zonnige kant weet te bekijken, jongen. Maar … het feestje. Heb je iets van ons gesprek meegekregen?'

'Alleen dat het om vijf uur zal beginnen.'

'Goed. Dat is ook voldoende om te weten. We gaan dus om half vijf hier weg. Straks ga ik nog wat boodschappen halen, zo heb ik afgesproken met Grace.'

Ik zei dat ik wel mee wilde gaan. Ze gaf aan dat het niet nodig was, maar ik moest toch nog naar de drogist.

'Weet je,' zo begon ze. 'In het begin had ik rare gedachten over die woongemeenschap bij Grace.'

'Hoezo?'

Ze begon het uit te leggen. Vertelde over de eerste keer dat Stef met mij mee was gegaan om daar te logeren. Het was in een zomervakantie geweest. En toen hij thuis gekomen was, had zij zijn tas leeggemaakt en alleen maar schone kleren aangetroffen. 'En toen … nou ja … toen dacht ik … '

Snappen deed ik het nog niet. Ik keek haar aan en zag dat ze begon te blozen. Vreemd. Dat deed ze haast nooit! 'Ohhh… ' en daarmee drukte ik mijn rijzende begrip uit. 'Je dacht … dacht je?'

'Ja. Ik dacht dat het zo'n commune was waarbij naaktlopen gewoon was.'

Ik schoot in de lach. Tja … had gekund natuurlijk. Maar niet het geval. Dat Stef zijn kleren allemaal schoon waren geweest, was te danken aan een stukje service van de woongemeenschap. Alles had hij gewassen en – indien nodig – gestreken weer mee teruggekregen naar huis. 'En toen? Toen je dat dacht?'

'Sinds de breuk die we eerder bespraken, heb ik altijd contact gehouden met Grace en …'

Heel even leek het alsof ze haar tekst kwijt was, naar woorden zocht. Ik vond het vreemd.

'We ontmoetten elkaar vaak in de stad. Maar ze kwam ook wel hier naar toe. En toen ik dus die foute vermoedens had, vroeg ik Grace er op een gegeven moment naar. Ze moest vreselijk lachen, maar verontschuldigde zich daarna ook meteen. Je weet hoe ze is.'

Ja. Ik ken mijn zus goed. Ze woont in een woongemeenschap. Eerst was dat alleen met Hannah en Andre. En ik kwam er in het begin af en toe. Dan fietste ik er op een woensdagmiddag of een middag in het weekend naar toe. Toen Grace niet meer thuis kwam, bleef ik er in de weekends vaak logeren. Ik kreeg een eigen kamer en vond het prachtig daar. Mijn ouders gingen regelmatig een weekend weg en dan zorgden ze er altijd voor dat ik of bij Stefan thuis kon zijn of bij Grace. Dat contact zochten ze dan toch wel ineens, als het hen maar goed uitkwam. Op een vrijdagmiddag kwam ik thuis en zag dat mijn vader bezig was de ramen van de auto schoon te maken. Dat deed hij vaak als er een langere rit gemaakt moest worden. Voor de rest ging de auto door de wasstraat. Hij keek me vreemd aan. Ik liep naar binnen en kreeg ook van mijn moeder een rare blik toegeworpen. Mijn vader liep achter me aan naar binnen en ik zag dat ze oogcontact met elkaar zochten. En toen begon het stamelen tegelijkertijd: "Heb jij?" "Nee, ik dacht dat jij." Dat weekend was er niets voor mij geregeld. Meteen werd ik enorm boos. Ze waren me gewoon vergeten! Ik gooide mijn rugzak op de grond en rende naar boven. "Ik regel nog iets voor je," riep mijn moeder me na. Maar dat wilde ik niet! Ik wist namelijk dat Stefan met het gezin op familiebezoek was naar zijn Opa en Oma in Beieren en dat Grace en Hannah met vriendinnen naar Parijs waren. Ik riep haar toe dat ik zelf wel zou bellen en dat zij zich er niet mee moest bemoeien. Niet vriendelijk natuurlijk, maar … als je boos bent … dan heb je dat soms. Redelijkheid lijkt dan ineens verdwenen te zijn. Op mijn kamer knalde ik de deur hard dicht. Ik ging op het bed liggen. Ik moest nadenken. Wat nu? Andre! Dat was de enige oplossing! Ik zou hem bellen en vragen of ik het weekend bij hem mocht zijn. En zo deed ik. Hij vond het prima. "Kom maar, Marc! We maken er een leuk weekend van!" En zo fietste ik even later met wat spullen voor het weekend naar het huis waar mijn zus woonde. Andre had inmiddels gekookt en ik liet het me goed smaken. Na het eten wasten we samen af en praatte ik de frustratie over mijn ouders van me af. Toen kwam er toch nog iets vervelends. Andre vertelde me dat hij bezoek zou krijgen. Ik wist dat hij dat vaker had. Het waren altijd jongens. En zo had ik ook bevestigd gekregen dat mijn vermoeden juist was: Hij was homo. Maar als die ander er was, zou het weekend toch anders zijn. Maar ik zei dat ik het prima vond en ging die avond – het bezoek van Andre was er nog niet – tegen half tien naar bed. Lang bleef ik wakker liggen. Ik hoorde op een gegeven moment een auto op de oprit. Ook hoorde ik later Andre praten met de mij onbekende gast. Het klonk alsof ze woorden hadden.

De volgende ochtend was ik zoals altijd vroeg wakker. Ik liep naar de keuken en maakte mijn ontbijt klaar. Ging ermee aan de grote keukentafel zitten en hoorde toen de bezoeker binnenkomen. Het was een mooie jongen. Jonger dan Andre, maar dat waren de meeste van zijn vrienden. Hij had alleen een boxershort aan en ging tegenover me aan tafel zitten. "Weet je dat je mijn weekend hebt verpest?" vroeg hij mij. Ik keek hem aan en het leek me het beste om maar niet te reageren. Een houding die bij mijn ouders vaak goed werkte. De gast – die zich niet eens had voorgesteld – pikte het echter niet. "Heb je me wel gehoord?" "Ja," antwoordde ik en besloot het daarbij te laten, want ik wist niet precies wat hij bedoelde en was ook niet van plan ernaar te vragen. "Ik had me verheugd om een weekendje heerlijk in m'n blootje rond te kunnen lopen en nu jij hier bent kan dat niet! Waarom rot je eigenlijk niet op, jochie! Ga gewoon terug naar huis! Je bent toch groot genoeg om jezelf te redden! Nou?" De tranen brandden me achter de ogen, maar ik hield mijn hoofd gebogen boven mijn kom opdat, als ze toch zouden komen, hij ze in elk geval niet zou zien. Op dat moment kwam Andre binnen. "Wim, kom je even mee?" Wat er daarna precies is voorgevallen weet ik niet precies. Ik hoorde alleen stemmen over en weer: de zware, donkere stem van Andre en het hogere stemgeluid van Wim. Resultaat was echter dat Wim binnen een half uur was vertrokken. "Zo," zei Andre toen hij naast me aan tafel kwam zitten met zijn ontbijt, "nu gaan we eerst eten en daarna moet ik jou het een en ander uitleggen, want je zult vast en zeker vragen hebben. Toch?" Hij kende me goed. Ik had vragen. Wat bedoelde Wim met dat "In m'n blootje lopen"? Toen we klaar waren met het ontbijt legde Andre me uit dat hij het leuk vond om in weekenden dat hij hier helemaal alleen was vrienden uit te nodigen om samen bloot te zijn. Niet alleen in de slaapkamer, maar overal in het huis en op het terrein. Ik vond het raar … anders. Zei het echter niet. "Je zus en Hannah weten dat niet. Ik zal het ze binnenkort vertellen. Me veranderen ook, want we willen heel graag uitbreiden. De woongemeenschap groter maken en dan … nou ja … dan kan het niet meer. Ik moet dan rekening houden met nog meer mensen om me heen. En daar is niets mis mee. Ik pas me aan. Bovendien is het ook mijn wens dat de gemeenschap hier groter wordt. Maar … wat betreft Wim … ik heb het hem uitgelegd, nadat jij mij had gebeld. Hij had dus gewoon thuis kunnen blijven! Mij aangeven dat hij niet zou komen. Had hem ook heel duidelijk gezegd, dat het dit weekend niet zou kunnen. En nu … nu reageert hij zo. Maakt hij het jou moeilijk en dat vind ik niet zoals het hoort. Jij hoort hier, Marc! Jij woont hier net zo goed als Grace, Hannah en ik! En dat wil ik zo houden!" Dat vond ik goed van hem. Was ik blij mee, want hier kunnen zijn betekende heel veel voor mij. "Je weet dat ik op jongens val, toch?" Ik knikte. Ik wist het. "Niets mis mee," antwoordde ik hem. Zijn volgende opmerking verraste mij en zorgde ervoor dat ik zo rood werd als ik nog nooit was geweest en nooit meer zal worden in mijn hele leven. "Jij toch ook? Niet schrikken, Marc, maar ik weet het gewoon. Een soort antenne die ik heb. Maar wees gerust. Ik wil helemaal niets met je. Je bent een heel leuke jongen, maar het leeftijdsverschil tussen jou en mij is veel te groot en bovendien ben jij nog te jong." Ik wilde protesteren maar, hij legde een vinger tegen mij lippen. "Niet doen. Niet altijd protesteren. Soms moet je eerst luisteren." Ik kreeg een verhandeling in het kort over de wet. En dat daar heel duidelijk een leeftijdsgrens in werd genoemd. Geen seks met jongeren onder de zestien jaar en er was nog iets … maar dat was ik al kwijt op het moment dat ik het hoorde. Het advies om soms eerst te luisteren werd me duidelijk. Als ik wel iets met hem zou willen – niet dat dat het geval was – zou ik hem in de problemen kunnen brengen en dat wilde ik zeker niet. Echt niet! Hij was mij dierbaar. Ik mocht hem heel erg graag. En toen hij zei: "We willen jou in elk geval niet kwijt als vaste gast, Marc! Je bent belangrijk voor ons!", zorgde dat ervoor dat er toen wel tranen begonnen te komen. Dit keer niet omdat ik boos was, maar blij. Blij omdat ik de waardering voor mij niet alleen hoorde, maar ook zo heel erg duidelijk voelde.



Tot de volgende keer!



Reacties zijn van harte welkom op de site waar dit verhaal legaal geplaatst is, maar ook via mijn e-mailadres: lucky_eye2@yahoo.co.uk



©Lucky Eye, oktober 2020
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de houder van het auteursrecht.

Lucky Eye
Berichten: 164
Geregistreerd: zaterdag 07 februari 2015 16:42
Woonplaats: Zwolle
Ontvangen Bedankjes: 184 keer
 

Plaats een reactie

Volgende

Terug naar Lucky Eye

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast


cron