Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief


Forumindex  • Verhalen, gedichten en andere teksten  • Man - Man
 
Registreren
 
 
 

Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief

Over de Grens


Algemeen

Plaats een reactie

Bericht Over de Grens door Marko » donderdag 19 juni 2014 06:51

© 2013 Marko Jablan


Tweehonderdduizend woorden over de gevolgen van geweld en deviant gedrag met een positief einde rond de onderwerpen familie, liefde, geluk en acceptatie tegen een internationale achtergrond.


Sinds de zomer van 2010 weet de veertienjarige Leon, dat hij homo is. Momenteel is hij verliefd op Pjotr uit zijn handbalteam en zover om de volgende stap te doen. Pjotr woont in hetzelfde dorp in het Münsterland, de vijftienjarige ziet Willem en Igor als zijn reserve ouders. De twee mannen zijn enkele jaren geleden hier naartoe verhuisd. Igor is lang geleden voor de oorlog in zijn geboorteland gevlucht en in Nederland Willem tegengekomen. Willem heeft voor Igor familie en vrienden achter zich gelaten, waaronder jeugdvriendin Karin, met wie hij een bijzondere band had. Karin woont in Nederland en is getrouwd met Jeroen. Het laatste jaar hebben ze hun zoon Mark van zeventien zien veranderen. De gymnasiast en hobbypianist trekt zich vaker terug in zichzelf en is minder vrolijk dan vroeger. Desondanks staat hij er goed voor en lijkt zijn diploma binnen handbereik. Wanneer Karin volledig onverwacht Willem terugziet in een zalencentrum, komt alles in beweging.


Het verhaal is als boek verkrijgbaar: Eboek en Pocket en bij Amazon-Nederland in Kindle Formaat (zoek op titel/auteur).

Hieronder staan de eerste hoofdstukken als inkijkexemplaar.

Marko
Berichten: 499
Geregistreerd: vrijdag 14 september 2012 07:50
Woonplaats: Mrkopalj
Heeft Bedankt: 139 keer
Ontvangen Bedankjes: 934 keer
Bericht Over de Grens 1 door Marko » donderdag 19 juni 2014 06:53

1 – Vrijdag 27 mei 2011


Een jongen stapt in een auto voor een rit, die ze de laatste weken vaker maken. Eerst nog twee anderen ophalen, dan dertig kilometer rotondes slingeren of vijftig kilometer via de snelweg. Dankzij vlotte Charlotte vliegen de kilometers voorbij. Behalve met de schoolexamens, is iedereen ook bezig met dat ene, andere examen om zo snel mogelijk legaal te mogen autorijden.

De vrouw achter het stuur neuriet een liedje, het meisje naast haar herkent de melodie en begint de tekst te zingen. Mark geniet van haar stem, Tessa zingt zuiver en consequent een octaaf hoger dan het origineel. Sinds Tessa is begonnen met toneelspelen, heeft ze haar stemtechniek enorm verbeterd. Mark kan tegenwoordig niet meer horen of ze iets meent of een grap uithaalt. Ergens jammer, dat ze geen zangeres of actrice wil worden, ze zou een goede zijn.

Charlotte, de moeder van Bart en buurvrouw van Mark, is vandaag de chauffeuse van dienst. Vanwege haar rijstijl wordt ze meestal vlotte Charlotte genoemd, ook waar ze bij is. Toen ze de eerste keer deze bijnaam hoorde, kreeg ze de slappe lach. Tegenwoordig is het bijna een merknaam geworden.

Na het liedje zoekt ze via de spiegel oogcontact met de jongens en het meisje op de achterbank. Haar lipstick is vandaag erg rood uitgevallen, valt Mark op.

„Mark, rij jij straks mee terug?”

„Weet het nog niet. Als ik snel klaar ben, dan ga ik alvast naar huis.”

Het meisje aan de andere kant van de achterbank reageert.

„Neem dan ook meer tijd.”

„De examens zijn gewoon te makkelijk, Denise.”

De jongen in het midden geeft zijn mening.

„Voor jou, ja. Ik heb de tijd echt nodig.”

„Je haalt het, echt.”

Mark glimlacht, Bart is veel te zenuwachtig. Het valt nog mee dat Bart niet begint te zweten nu, zijn examenangst speelt hem parten. Tessa geeft haar commentaar vanaf de eerste rij.

„Mark, maak hem nu niet zenuwachtiger. We weten het.”

„Sorry.”

Hij legt zijn arm achter Bart langs, die hem aankijkt met een mix van angst en waardering, en knijpt glimlachend even in zijn schouder in een poging hem gerust te stellen. Zelf is hij volledig ontspannen. Bart is een bundel zenuwen, die dreigt in te storten. Als er een iemand blij is, dat het na vandaag erop zit, dan is het Bart. Charlotte heeft haar zoon door.

„Bart, je ontspanningsoefeningen.”

Denise pakt de hint op en begint met Bart aan de eerste oefening. Gecontroleerd ademhalen voor meer zuurstof naar de hersenen. Mark valt in en doet mee met de andere twee. Na een paar minuten draait Tessa zich half om.

„Dit is een foto waard.”

„Volgende keer doe jij mee.”

Tessa lacht haar vrolijke, aanstekelijke lach. Denise geeft haar antwoord, terwijl ze ondertussen de rechterhand van Bart masseert. Mark doet hetzelfde met zijn linkerhand. De jongen heeft zijn ogen gesloten. Het lijkt te helpen, hij ziet een ontspannen glimlach.

Zodra ze bij de school zijn aangekomen, verdwijnt die glimlach weer. Thomas maakt het vijftal compleet. Hij is niet meegereden, omdat hij te ver weg van de anderen woont. Als een van de gangmakers weet hij met een paar grappen nog een lach op te roepen bij de anderen. Alleen Bart kan niet meelachen, zijn gespannen gezicht spreekt boekdelen. Tessa masseert zijn schouders, wat in elk geval een volgende glimlach bij Bart oproept. Voor Mark zijn de vier anderen meer dan broers of zussen, die hij zelf niet heeft.

In de examenzaal is het onrustig vandaag. Het lijkt erop, dat iedereen na drie weken examens er genoeg van heeft. Mark heeft genoeg aan de helft van de beschikbare tijd en verdwijnt zo stil mogelijk. Eerst naar het toilet. Een half uur later komt hij weer tevoorschijn en loopt verder door het gebouw. Dat gaat langzaam vandaag, hij trekt een beetje met zijn linkerbeen.

Op weg naar buiten, drukt een conciërge de sleutel van het muziekatelier in zijn handen. Mark waardeert het, dat de man aan hem denkt en weet wat hij graag doet. Spelend op de piano kan hij zich ontspannen. De tijd gaat zo veel sneller voorbij. Een jongen uit een van de lagere klassen komt binnen en groet hem, de zestienjarige speelt trompet en blijft vandaag zitten om naar hem te luisteren. Langzaam druppelen de anderen uit de grote vriendengroep binnen en komen om hem heen staan. Tussendoor luistert Mark naar hun geklets over dit examen en wat ze de komende weken allemaal gaan doen. Thomas blijft achter hem staan en laat hem doorspelen. Normaal zouden ze samen spelen, jammer genoeg heeft Thomas direct na een examen last van schrijfkramp. Wanneer de beschikbare tijd voor het examen is afgelopen, komt Bart als laatste binnen. Mark ruikt geen zweet, dus Bart heeft zich er doorheen gesleept. Met Denise op de gitaar en zijn buurjongen op de saxofoon spelen ze nog wat. Sommige liedjes worden mooier, wanneer een saxofoon de zang vervangt. Of een trompet, de trompettist doet ook mee.

Charlotte zorgt voor een vervroegd einde van hun privé-optreden door te bellen waar ze blijven. Ze wacht voor de school. Met een weemoedig gevoel levert Mark de sleutels weer in en loopt het gebouw uit. Het voelt als een afscheid. Onderweg zijn de anderen ook stiller dan normaal. Charlotte breekt het ijs door te vragen, hoe de begrafenis was. Het duurt even, voordat ze begrijpen wat de moeder van Bart bedoelt, daarna slaat de stemming om naar bijna uitgelaten, waarin de opluchting over het einde van de examenperiode duidelijk doorklinkt.

Wanneer ze bij het huis van Mark zijn aangekomen, stappen de anderen ook uit. Later vandaag komt iedereen hier naar toe om de examens af te sluiten. Tessa, Denise en Bart blijven om te helpen met de voorbereiding. Ook al komt de hele groep vrienden vaak genoeg hier bij elkaar, deze keer hebben zijn ouders gevraagd om de woonkamer goed op te ruimen. Alle breekbare spullen verdwijnen naar boven, de verzameling porseleinen olifantjes van zijn moeder als eerste en de foto’s van zijn vader als laatste.

Daarna volgt een ronde door de supermarkt voor alles, wat ze nodig hebben. Een beveiliger blijft ze volgen, totdat Denise hem uitnodigt om vanavond thuis langs te komen en tegen betaling te strippen voor rond de twintig meiden. Met een rood hoofd verdwijnt deze professionele stalker. Bart plaagt Tessa.

„Niets voor jou?”

„Te weinig spieren. Jullie zien er veel beter uit.”

Zoals altijd heeft Tessa een antwoord paraat. Bij de kassa hebben ze twee winkelwagens vol om af te rekenen. Het is nog even zoeken naar extra dozen om alle spullen mee te slepen. Terug in huis verdwijnt alles in de keuken, behalve het drinken. Daarvoor staat een koelkast in de schuur. Ze blijven in de tuin zitten, het weer is goed genoeg om buiten te zitten. Tessa brengt een gesprek over niets op gang, Mark geniet ervan. Hij geniet iets minder, wanneer Tessa terugkomt op de beveiliger in de supermarkt en de anderen uitdaagt vanavond een optreden te geven. Naakt achter de piano? Liever niet, de tijd van strippoker is alweer jaren voorbij.

Wanneer de andere drie opstaan en naar huis gaan om te eten, komt de melancholische stemming weer terug bij Mark. Na de zomervakantie zullen ze dit soort middagen nauwelijks meer meemaken. Mark verstelt de terrasstoel en dommelt weg. Hij hoort zijn vader niet meer thuiskomen van zijn werk, daarvoor slaapt hij te vast, te diep.


Het verhaal is als boek verkrijgbaar: Eboek en Pocket

Marko
Berichten: 499
Geregistreerd: vrijdag 14 september 2012 07:50
Woonplaats: Mrkopalj
Heeft Bedankt: 139 keer
Ontvangen Bedankjes: 934 keer
Bericht Over de Grens 2 door Marko » donderdag 19 juni 2014 06:54

2 – Vrijdag 27 mei 2011


Een man loopt een zalencentrum binnen. De bijeenkomst van managers in de gezondheidszorg begint pas over een uur. Hij is veel te vroeg en dat is helemaal naar zijn gewoonte. Het onderwerp van vandaag is niet zo interessant, in de regel gaat hij naar dagen als deze om zijn netwerk te onderhouden.

Bij de ingang blijft hij even staan bij het bord met de bijeenkomsten van vandaag. Zo te zien wordt het druk hier. Horeca, Belastingdienst, Basisonderwijs, de zelfstandige gymnasia, fysiotherapeuten en zijn eigen sector zorgen ervoor dat dit zalencentrum de dag met winst kan afsluiten.

Het heeft voordelen om te vroeg aan te komen. Er zijn nog voldoende parkeerplaatsen, meestal kan hij het personeel van zo’n zalenverhuurder nog verleiden een ontbijtje voor hem te maken. Het grootste voordeel is zijn kans om alle andere bezoekers goed in zich op te nemen. Op grond van de kleding probeert hij te raden wie voor welke bijeenkomst komt. De gekleurde naamplaatjes vertellen het antwoord op zijn persoonlijke quizvraag. Zijn lengte helpt hem overzicht te houden tussen de groeiende mensenmassa in de foyer.

Al vrij snel na zijn aankomst druppelen zijn medewerkers binnen. De gesprekken gaan over onderwerpen zonder belang. Wie heeft waar de kinderen vandaag ondergebracht? Hun starende en nieuwsgierige blikken vallen hem op wanneer hij een aantal bezoekers begroet, die vandaag voor de andere bijeenkomsten hier zijn. Hij kent inderdaad veel mensen, wat een gevolg is van het jarenlange werken op projectbasis. Zo is hij ook aan zijn huidige baan gekomen. Tijdens het project klikte het met de tijdelijke collega’s en is hij blijven hangen. Een goede werksfeer vindt hij nu eenmaal belangrijker dan de maandelijkse bijschrijving op zijn bankrekening. Zou deze luxe voor iedereen weggelegd zijn?

Zijn overschot aan mensenkennis compenseert het tekort aan goede diploma’s, wat voor hem een groeiend probleem vormt in een maatschappij, waar vaker en vaker papieren voorrang hebben op capaciteiten. In plaats van een vrouw en kinderen heeft hij een man en slechts weinig mensen weten, hoe belangrijk die man voor hem is. Zijn natuurlijke nieuwsgierigheid helpt hem bij te blijven, zonder dat hij er veel moeite voor hoeft te doen. Ervaringen uit zijn jeugd zorgen ervoor, dat hij anders in het leven staat dan zijn collega’s, die zich soms jaloers tonen op zijn ogenschijnlijk makkelijke omgang met andere mensen.

Deze morgen is dit alles niet anders. Hij weet met een enkele opmerking de dagvoorzitter voor zich te winnen, waarna zijn medewerkers alle ruimte krijgen om vragen te stellen en op het einde van de morgen de workshops naar hun hand zetten. Het is een prestatie gegeven het saaie, bijna slaapverwekkende onderwerp van vandaag.

De verborgen kosten in de organisatie hebben voor hem geen geheimen. Alle voordrachten van andere interim managers ten spijt, deze verborgen kosten maken nu eenmaal het verschil tussen herstellen en opnieuw ziek worden, tussen tevreden en ontevreden patiënten. Gelukkig heeft hij deze discussie eerder gevoerd en gewonnen. Sinds een jaar of drie varen ze in zijn organisatie een andere koers, waarbij alle zogenaamd overbodige medewerkers in dienst zijn gebleven. De jaarlijkse peilingen van een aantal media bewijzen zijn gelijk. Elk jaar heeft de inspectie minder op te merken. Elk jaar stijgen ze op de waarderingsladder van de instellingen in de gezondheidszorg.

Tijdens de lunch spreekt een vrouw hem opeens aan. Het gebeurt vaker dat vreemden hem spontaan benaderen, hij ziet het als een voordeel van zijn jeugdige en vriendelijke uitstraling. Of zou er een andere reden zijn, waarom wildvreemden hem durven te benaderen? Hoe dan ook, zijn leven heeft alleen van binnen sporen nagelaten, waar vele andere mensen hun zorgen hebben vertaald in rimpels, plooien, overgewicht, ondergewicht of grootverbruik bij de apotheek danwel slijterij.

Het naamplaatje van de vrouw verraadt, dat ze hier vandaag de onderwijsbijeenkomst bezoekt. Dan pas herkent hij haar en is ogenblikkelijk twintig jaar terug in de tijd. Wanneer ze hem wat onzeker aanspreekt, kiest hij ervoor afstandelijk te blijven.

„Willem?”

„Dat ben ik. Hoe is het met jou, Karin?”

„Goed. Is deze plaats vrij? Dank u.”

De laatste woorden zijn gericht aan een manager van een andere instelling, die naast hem zit. Karin praat in een adem verder.

„Jongen, wat ben ik blij, dat ik je tegenkom!”

„Hoezo?”

„Ik ben al meer dan tien jaar naar je op zoek.”

Willem blijft stil. Dit had hij niet verwacht. Karin diept gelijk een notitieblokje en een pen uit haar tas op. Het is zo’n typische damestas, waar altijd meer uitkomt, dan je op grond van het formaat zou verwachten.

„Zou jij je adres en zo willen opschrijven, krijg je zo mijn gegevens?”

Terwijl Karin schrijft, pakt Willem zijn map en haalt er twee visitekaartjes uit.

„Alsjeblieft, zakelijk en privé.”

„Ah, dank je. Ik ben door mijn eigen voorraad heen, daarom doe ik het op deze manier. Hoe laat ben jij klaar hier?”

„Ik denk rond vier uur. Hoezo?”

„Heb je straks tijd om ergens te gaan zitten en bij te praten?”

„Is goed, of ik hier om vier of om vijf uur wegrijd, maakt geen verschil.”

„Zie je zo.”

Karin staat op en knijpt Willem in zijn wang, die prompt begint te blozen. Ze loopt snel door de zaal, waarna hij haar weer uit het oog verliest. Zijn tafelgenoten kijken hem vrolijk aan in de hoop op een toelichting. Willem begint over een ander onderwerp in een poging het aantal roddels over zichzelf te beperken.

De middag verloopt vrijwel gelijk aan de ochtend. Willem is weliswaar gevraagd te spreken, hij heeft het aanbod afgeslagen. Spreken betekent je visie geven, je ideeën presenteren en daar past hij voor. Het kopiëren van zijn ideeën stoort hem niet. Hij heeft een hekel aan de opgeblazen ego’s, die vervolgens met de eer gaan strijken. Tussendoor merkt hij, dat zijn medewerkers alle informatie van de andere sprekers als een spons opzuigen en de paneldiscussie met kritische vragen tot een hoogtepunt van de dag weten te maken. Het geeft hem trots gevoel, zijn eigen mensen durven tegen de stroom in te denken en dat ook uit te spreken. In dit tempo hoeft hij over een jaar alleen op de winkel te passen in zijn organisatie. Is de tijd aangebroken om rond te kijken naar een nieuwe uitdaging?

Om vier uur stroomt de zaal leeg. De meeste bezoekers lopen gehaast naar buiten, ze willen op tijd thuis zijn. Bij de uitgang wacht Willem op Karin. Dat duurt even, haar bijeenkomst is nog aan de gang. Onverwacht staat ze plotseling achter hem. Wanneer ze hem in zijn zij kietelt, kan hij nog net een reflex onderdrukken om met zijn elleboog naar achteren uit te halen en voelt hij zich verleid tot een verontschuldiging.

„Excuses, je laat me schrikken.”

„Sorry. Ze gaan hier dicht, zullen we het eerste wegrestaurant nemen?”

„Ik rij achter je aan. Wat voor auto rij jij?”


Het verhaal is als boek verkrijgbaar: Eboek en Pocket

Marko
Berichten: 499
Geregistreerd: vrijdag 14 september 2012 07:50
Woonplaats: Mrkopalj
Heeft Bedankt: 139 keer
Ontvangen Bedankjes: 934 keer
Bericht Over de Grens 3 door Marko » donderdag 19 juni 2014 06:57

3 – Donderdag 26 mei 2011


Leon probeert overzicht te houden. Hij ligt in bed en kan nog niet slapen en vergelijkt zichzelf met zijn broer en met zijn neef. Roman wil later een sportwagen, Peter een auto met chauffeur en Leon vindt alles goed, zolang het rijdt.

Leon is verliefd. Zijn neef Peter is verliefd. Zijn broer Roman is verliefd. Alleen Roman heeft een gewone vriendin. Alleen Peter durft zijn vriend mee naar huis nemen. Alleen Leon heeft nog geen vriend. Met zijn veertien jaar heeft hij nog alle tijd. Peter is vijftien en in bepaalde opzichten zijn voorbeeld. Roman is tegelijk zijn broer en beste vriend van zestien.

De vriendin van Roman is een leuk meisje uit een gewoon gezin met een caravan in de garage en een barbecue in de tuin, die verder volstaat met de nieuwste planten uit het tuincentrum. De vriend van Peter verslijt pleegouders aan de lopende band. De geheime liefde van Leon heeft gewone ouders en drie oudere zussen.

Leon neemt uit principe niemand mee naar huis. Peter heeft veel vrienden, de jongens uit zijn zwemteam kunnen altijd op bezoek komen. De vriendin van Roman komt alleen bij hen thuis, wanneer hun ouders weg zijn. Hij en zijn broer willen niemand aan de huiselijke kruisverhoren blootstellen.

Roman heeft het makkelijk. Leons oudere broer hoefde niet eerst uit te zoeken of zijn vriendin jongens of meisjes leuker vindt. Ze had een maand eerder haar vorige vriend aan de kant geschoven.

Peter heeft het makkelijk. De vriend van zijn iets oudere neef was na de kerstvakantie nieuw in de klas. De eerste vraag aan Peter was, hoe hij heette. De tweede vraag was, of hij homo is. De derde vraag was geen vraag. Peter kreeg een zoen op zijn mond van Wolfgang en hij vond het lekker.

Leon heeft het makkelijk. Een tijdje geleden heeft hij door toeval mee kunnen luisteren met een van de zussen van zijn geheime liefde. Hij kon een gat in de lucht springen, toen ze vertelde dat Pjotr van de jongensafdeling is. Sinds dat moment let hij iets meer op Pjotr dan op de andere jongens in het team. Blijkbaar viel het op, want Pjotr heeft hem later gevraagd of hij ook zo is. Het was een enorme opluchting voor hem om eerlijk ‘ja’ te kunnen zeggen. Leon vindt Pjotr echt leuk en niet alleen, omdat hij een speler van zijn handbalteam is.

Leon heeft het moeilijk. Hij zou van de daken willen schreeuwen, dat alles aan Pjotr mooi is. In plaats daarvan zit hij heel stil achter in het klaslokaal zijn best te doen, om niet op te vallen.

Peter heeft het moeilijk. Hij zou best met Wolfgang samen willen zijn. Wolfgang durft die stap weer niet te zetten. Zijn vriend denkt dat hij na de zomervakantie weer bij een ander gezin woont. Daarom genieten ze van de tijd, die ze hebben.

Roman heeft het moeilijk. Condooms kopen is een ding. Ze gebruiken iets anders. Er is nog geen moment geweest dat hij ze werkelijk nodig heeft gehad. Toch geniet hij van de tijd, die hij samen met zijn vriendin Anna heeft.

Met deze gedachten valt Leon uiteindelijk in slaap om op vrijdagmorgen veel te vroeg weer wakker te worden. Hij is vrolijk, al dagen vliegen meer vlinders dan ooit tevoren rond in zijn buik. Tegelijk is hij vreselijk nerveus en hoopt dat het goed gaat vandaag. Hij wil iets gaan doen, wat hij nog nooit eerder heeft gedaan. Leon gaat rechtop in bed zitten en wacht totdat zijn ouders naar de keuken zijn gegaan. Wanneer hij zijn slaapkamerdeur open doet, gaat ook de deur van de kamer van zijn broer open. Ze grijnzen naar elkaar. Ze hebben beide gewacht, totdat hun ouders klaar zijn. In de badkamer kijkt Roman hem lang aan en fluistert.

„Vandaag is de grote dag?”

Leon knikt. Zijn broer heeft allang gemerkt, dat hij verliefd is. Eigenlijk is het andersom, dankzij zijn broer weet hij, waarom hij zich zo voelt, zoals hij zich voelt. Roman denkt alleen dat het een meisje is, Leon herstelt die gedachte een andere keer. Zijn broer heeft hem op het idee gebracht, hoe hij Pjotr duidelijk kan maken, dat hij meer wil dan samen handballen. Het is niet origineel. Zijn broer heeft zelf zo zijn vriendin veroverd. Zou het voor hemzelf werken? In de badkamer luisteren de broers, of de geluiden uit de keuken al verstommen. Zover is het nog niet, daarom kleden ze zich eerst aan. Zodra hun ouders naar hun werk zijn gegaan, komen ze elkaar in de keuken weer tegen. Hun moeder heeft voor hen allebei een briefje klaargelegd wat ze vandaag verwacht van hen. De notities vervangen het ontbijt, wat ze aan de broers zelf overlaat. Roman zucht.

„Weer de wasmachine.”

Leon grinnikt.

„Weer de boodschappen.”

„Ruilen?”

Leon schudt zijn hoofd.

„Jammer. Heb je alles?”

Leon knikt. Zijn broer geeft hem een bemoedigende tik op zijn schouder.

„Hé, ze zal je echt niet opeten. Succes!”

Roman vertrekt, die gaat ook eerst naar zijn vriendin. Leon wacht, totdat zijn broer werkelijk is vertrokken en gaat dan zelf op weg. Het huis van Pjotr ligt gelukkig op zijn route naar school. Hij hoeft geen omwegen te nemen, waarbij hij per ongeluk klasgenoten tegenkomt. Bij de oude autodealer stopt hij even en snijdt een roos van een struik. Een enkele roos zullen die mensen niet missen, ze hebben zoveel bloemen in hun voortuin staan.

Iets verderop is het huis van Pjotr al. Nu wordt hij echt zenuwachtig. Hij hoopt, dat Pjotr al wakker is, wanneer hij aanbelt. Een vrouw doet open. Hij weet niet zeker, of het een van de zussen is of de moeder van Pjotr, en schraapt zijn keel.

„Eh ... is ... is Pjotr ... is Pjotr nog thuis?”

„Jawel. Wie ben jij?”

„Leon Redeker.”

Zodra hij zijn naam heeft genoemd, verandert er iets in het gezicht van de vrouw. Ze glimlacht naar hem. Oprecht.

„Hij slaapt nog.”

Leon kan zijn teleurstelling niet verbergen. Hij is zo dichtbij en tegelijk verder weg dan ooit van zijn doel. Hij pakt zijn tas en zoekt de envelop eruit.

„Wilt u hem dit geven?”

Leon laat de roos in zijn tas zitten. Volgens zijn broer heiligt het doel de middelen. Hij blijft het een raar gebaar vinden en daarom gaat het hem te ver om de vrouw te vragen ook de bloem te geven.

„Weet je wat? We gaan hem wakker maken en dan kun je het hem zelf geven.”

De verbazing moet van zijn gezicht af te lezen zijn.

„Eh ... mag ... mag dat?”

„Kom binnen, graag even je schoenen uit doen.”

In de hal schopt Leon zijn schoenen uit en kijkt daarna naar de vrouw.

„Sorry, ik heb mij nog niet voorgesteld. Mariam, ik ben de moeder van Pjotr. Loop maar met mij mee.”

Leon volgt de vrouw de trap op. Boven doet ze een deur open. Leon ziet ... eigenlijk net zo’n kamer als hij zelf heeft. Mariam blijft staan.

„Je kunt gewoon doorlopen.”

Zodra hij binnen is, gaat de deur op een kier. Hij mag Pjotr echt zelf wakker maken. Roman mag niet eens bij zijn vriendin alleen op de kamer, laat staan met een dichte deur. Die gedachte laat hem grijnzen. Nerveus loopt hij naar het bed.

„Pjotr?”

Twee ogen gaan half open en opeens wijd open. Pjotr heeft een slaperige stem.

„Leon? Wat doe jij hier?”

„Je moeder heeft me binnengelaten. Ik wilde je dit geven.”

Leon houdt het niet meer. Hij gooit de envelop en de roos op het bed en rent de kamer uit. Achter de deur loopt hij tegen Mariam op, die hem tegenhoudt.

„Zo kan je niet weggaan. Wil je een kop thee, voordat jullie naar school gaan?”

Leon knikt verlegen en volgt Mariam met een rood hoofd naar de keuken. Ze geeft hem een grote mok thee en kijkt hem aan met een typische blik in haar ogen.

„Je bent een leuke jongen.”

De woorden ontroeren hem. Zijn eigen ouders hebben dat nog nooit tegen hem gezegd. Ze wachten op Pjotr, die iets later de trap af stommelt. Hij verschijnt in de keuken met zijn shirt achterstevoren aan, is verder normaal aangekleed. Leon ziet twee stralende ogen. Achter zich hoort hij Mariams stem.

„De woonkamer is voor jullie. Ik breng jullie straks naar school, dan hebben jullie nu meer tijd voor elkaar.”

In de woonkamer heeft Pjotr maar een woord voor Leon nodig.

„Ja!”


Het verhaal is als boek verkrijgbaar: Eboek en Pocket

Marko
Berichten: 499
Geregistreerd: vrijdag 14 september 2012 07:50
Woonplaats: Mrkopalj
Heeft Bedankt: 139 keer
Ontvangen Bedankjes: 934 keer
Bericht Over de Grens 4 door Marko » donderdag 19 juni 2014 07:01

4 – Vrijdag 27 mei 2011


Op het parkeerterrein van het restaurant stapt Karin uit en kijkt rond. Ze heeft Willem onderweg niet gezien en hoopt, dat hij haar heeft gevolgd. Wanneer ze haar naam hoort, kijkt ze op en ziet hem op haar af komen. Ze heeft hem niet zien uitstappen, waar die ineens vandaan komt?

In het zelfbedieningsrestaurant houdt zij het bij een kop thee. Willem pakt nog iets te eten erbij, waarna ze een tafeltje zoeken. Karin heeft nu de tijd om de lange man met het witblonde haar in zich op te nemen. Wanneer ze zitten, moet ze een brok wegslikken. Het uiterlijk van Willem is nauwelijks iets veranderd. Ze geniet van zijn warme uitstraling, waar in al die jaren niets aan is veranderd. De man aan tafel opent net zo vriendelijk, als ze zich hem herinnert.

„Je hebt vanmiddag alleen gezegd, dat het goed gaat met je. Hoe goed is goed?”

„Ik ben tegenwoordig directeur van een basisschool, daarom was ik hier vandaag. Wat doe jij voor de kost?”

„Manager, gezondheidszorg. Spannend is anders, het houdt mij van de straat.”

„Ik kan bijna niet geloven, dat ik je vandaag tegenkwam. We hebben zo lang naar je gezocht.”

„We?”

„Jeroen en ik.”

„Ik dacht, dat jullie van zijn familie niet meer met ons mochten omgaan.”

„Klopt, dat ligt inmiddels achter ons. Jeroen is veranderd.”

„Op welke manier?”

Willem neemt ondertussen een hap. Karin voelt zich onder zijn intensieve ogen, waarin ze bijna verdrinkt, wat onrustig worden en verzamelt moed om haar simpele en tegelijk ingewikkelde mededeling op Willem los te laten.

„Hij luistert meer naar mij dan naar zijn familie. Ik heb hem op een gegeven moment voor de keus gesteld. Of samen verder of stoppen.”

„Is het zo hoog opgelopen?”

„We hadden geen eigen leven meer. Ergens is het ongelofelijk, zijn familie woont tweehonderdvijftig kilometer bij ons vandaan en ondanks de afstand, zagen ze kans ons leven te beheersen. Je kent het wel, vaak op bezoek komen of elke dag bellen, altijd en overal ongevraagd met raad en daad tevoorschijn komen.”

„Bedoel je zijn ouders?”

„Nee, zijn hele familie, ook zijn broers en zussen. Misschien weet je nog, hoe groot zijn familie is.”

„Het is diep weggezakt. Nu je het zegt, komt het weer terug. Het was volle bak bij jullie, toen we voor het laatst op bezoek zijn geweest.”

„Dat klopt. Direct nadat jullie weg waren, begon een van zijn broers over jullie. Ze hebben Jeroen net zo lang onder druk gezet totdat hij toegaf en ik ...”

„Ga je niet verontschuldigen voor jezelf, Karin. We hebben het er toen een keer over gehad en dat is voldoende.”

„Ondertussen is die broer getrouwd, heeft kinderen en drie keer raden met wie hij vreemdgaat.”

„Ik hoop met volwassen kerels in plaats van jonge jongens. Overigens in- en intriest voor zijn vrouw.”

Willem schaamt zich geen moment om zijn mening prijs te geven. Ze wisselen een begripvolle blik uit, waarna Karin opgewekt reageert.

„Je mag nooit meer raden. Het zijn jongens van rond de twintig, volgens de tamtam.”

„Laat maar zitten. Hoe is het verder met jouw familie?”

„Mijn moeder is overleden, haar man ook en mijn broer is alleenstaande vader van twee meisjes, hij is gescheiden.”

Willem trekt zijn wenkbrauwen omhoog. Karin begrijpt wat hij wil vragen.

„Nee, Robbert is oké. Zijn ex heeft zo’n enorm fout karakter, daar verbleekt zelfs mijn vader bij.”

„Als jij het zegt.”

Karin begint zich nu echt ongemakkelijk te voelen. Willem lijkt helemaal niet zo blij om haar weer te zien. Hij reageert heel erg glad. Ze mist zijn grote interesse voor haar, die ze koestert in haar herinneringen. Hoe kan ze het ijs breken? Haar portemonnee kan nu handig zijn.

„Willem, we willen heel graag weer contact met je.”

„Dat beslis ik niet alleen, Karin.”

Karin kan de indringende blik van Willem met moeite weerstaan. Het is net, alsof Willem meer kracht in zijn ogen heeft dan vroeger.

„Jeroen en ik hebben een goede reden.”

Ze opent haar portemonnee en laat Willem de foto’s in de omslag zien.

„Dit is Jeroen en dit is Mark.”

Willem kijkt aandachtig naar de foto’s, voordat hij het oogcontact herstelt.

„Jeroen is grijs geworden.”

„Dit is zijn eigen haarkleur, hij is asblond.”

„Sorry, op je foto lijkt het grijs. Wie is de vader van Mark?”

„Jij.”

Willem verontschuldigt zich en rent naar het toilet. Wanneer hij na een paar minuten terugkomt, ziet Karin dat hij heeft gehuild. Zijn mond is een streep, wanneer hij weer gaat zitten. Ze hoort eerst een diepe zucht.

„Waarom, Karin, waarom hebben jullie niets verteld?”

„Dat is een lang verhaal en ...”

Karin durft niet verder te praten onder de indringende blik van Willem, die zijn wens weer in haar herinnering terugbrengt.

„Ik had hem graag op afstand zien opgroeien. Foto’s waren genoeg geweest.”

„Het spijt ons.”

Ze pakt zijn hand vast en kijkt hem aan. Willem is helemaal van de kaart, hij stottert zelfs.

„Weet je ... ik had er geen moeite mee ... om op afstand te gaan vanwege je schoonfamilie ... die mensen kunnen niet anders ... maar ik ben ... woest dat jullie ... ons niet eens een geboortekaartje ... hebben gestuurd ... dan had ik het tenminste geweten ... ik heb altijd gedacht dat ... het niet was gelukt.”

Karin zwijgt. Ze begrijpt Willem helemaal. Kalmerend wrijft ze over zijn hand. Hij vloekt nog eens binnensmonds, voordat hij een glimlach tevoorschijn tovert en adem haalt.

„Sorry, ik huil normaal nooit. Je weet nog steeds, hoe je mij kunt verrassen.”

„Ik haal nog wat te drinken.”

Karin staat op en haalt twee glazen water en twee glazen sap. Terug aan tafel vallen haar bezorgde ogen op Willem, die zich grotendeels heeft hersteld van de schok. Zijn reactie is het laatste, wat ze had verwacht. Willem was altijd de nuchterheid in persoon, niets kon hem van slag brengen. Waardoor is hij zo veranderd?

„Heb je nog meer foto’s bij je?”

Dit gaat de goede kant uit, al kan ze hem alleen teleurstellen.

„Nee. Wanneer ik weer thuis ben, zal ik je foto’s sturen.”

„Dank je.”

„Jeroen en ik menen het, Willem. We hebben er als haren op ons hoofd spijt van, dat het zo gelopen is. Toen we elkaar niet meer zagen, heb ik je adres bewaard. Ik kreeg de post retour, toen we je wilden uitnodigen. Je telefoonnummer was buiten gebruik. Op internet ben jij niet te vinden.”

Willem glimlacht bij haar laatste woorden.

„Op internet hebben we alles afgeschermd. Verder zijn er wat verhuizingen geweest in de afgelopen ... Hoeveel jaar geleden is het eigenlijk, dat we elkaar voor het laatst hebben gezien?”

„Bijna negentien jaar. Hoe is het verder met jou?”

„Goed. Mijn ouders zijn overleden, schoonmoeder leeft nog.”

„Schoonmoeder? Met wie ben je getrouwd?”

Willems ogen lichten op.

„Igor, wie anders?”

„Leuk, jongen ... en met je broers en zussen?”

„Geen idee, geen contact meer.”

Willem bromt een beetje, waardoor Karin hem wat langer aankijkt. Willem begint weer Willem te worden. Hij grinnikt.

„Lang verhaal, we missen ze als kiespijn. Waarom zijn jullie eigenlijk op zoek naar ons?”

„Mark. We willen hem vertellen, wie zijn vader is en we willen, dat hij jou leert kennen. Hij weet nog van niets.”

„Waarom? Ik bedoel, je had hem al lang kunnen vertellen, wie zijn vader is, ook zonder dat je wist, waar ik was.”

„Hij zou dan zelf gaan zoeken, net zo lang totdat hij je gevonden had.”

„Misschien wel, misschien niet, dat kun je nooit weten. Als je het hem had verteld, toen hij klein was, dan had hij het in elk geval geweten. De vragen zouden dan vanzelf zijn gekomen, vroeger of later. Hij is nu met een leugen opgegroeid en dat maakt het moeilijker. Ergens krijg ik het gevoel, dat het jullie goed uit kwam om niets te vertellen. Of zie ik dat verkeerd?”

Karin hapt naar adem. Willem provoceert haar. Ze verdedigt zich.

„Zo hebben we er nooit tegenaan gekeken. We wilden jou eerst vinden, voordat we het hem zouden vertellen.”

„Je bent soms een muts zonder einde, lieverd. Hebben jullie dit ooit met iemand anders besproken?”

„Nee.”

„Jammer, al begrijp ik het goed en verklaart het veel.”

Willem neemt nog een hap van zijn broodje en knipoogt.

„Ik heb geen zin in eeuwigdurende verwijten over en weer, daar wordt niemand gelukkig van. We zitten nu hier en gaan weer verder. Hebben jullie al ideeën, hoe we dit zullen doen?”

Karin kan een kleine juichkreet niet tegenhouden.

„Rustig aan. Jullie hebben Igor het een en ander uit te leggen, dat ga ik zelf niet doen. Kun je een mail sturen zodat hij op zijn gemak kan lezen, wat jullie te melden hebben?”

„Goed, zullen we doen. Deze week zijn de laatste examens, daarna willen we het Mark vertellen.”

„Examens?”

„Gymnasium met extra vakken.”

„Netjes.”

„Ja, we verwachten, dat hij het haalt. Daarna wil hij gaan studeren. Bedrijfskunde.”

„Idee van hemzelf of van anderen?”

„Hij was de eerste van zijn jaar die hiermee kwam. Hij wil ook op kamers, al vragen we ons af, of dat een succes wordt.”

„Hoezo?”

„Mark is het laatste jaar veranderd.”

„Je gaat te snel voor mij. Wat voor jongen was Mark vroeger?”

„Vrolijk, sportief, speelt piano, soms wat lui, volop vrienden en vriendinnen.”

„Hoe is hij veranderd?”

„Hij is niet meer zo vrolijk en gestopt met sporten. Hij kan behoorlijk goed piano spelen, vroeger speelde hij het liefste romantische stukken. Alleen ... het laatste jaar hoor ik veel requiems en atonale werken voorbij komen. We komen er niet achter, wat hem bezighoudt. Hij sleept af en toe met een been. We krijgen hem daarvoor niet naar de dokter.”

Karin merkt aan Willem, dat hij op scherp staat en alles onthoudt, wat ze vertelt. Zo te zien wil hij eerst het grote plaatje compleet krijgen.

„Vriendin of vriend?”

„Geen van beide, niet zoals jij bedoelt. Hij heeft een grote groep vrienden, we hebben ze regelmatig op zaterdagavond over de vloer. Nooit problemen, het is een leuke groep.”

„Is het een hechte groep of hangen ze als los zand aan elkaar?”

„Mark en vier anderen kunnen nauwelijks zonder elkaar, ze gaan heel fysiek met elkaar om. De afgelopen twee zomers zijn ze met zijn allen op vakantie geweest. Mark heeft al gezegd, dat hij niet meegaat, wanneer ze deze zomer weer met zijn allen weg willen.”

„Weet je waarom?”

„Hij zegt, dat hij nog een keer met ons mee wil. Gaan jullie nog weg?”

„Een week in ons vakantiehuis, de andere weken zien we nog.”

Karin verbaast zich over Willems laconieke, licht verveelde toon.

„Hebben jullie je eigen vakantiehuis?”

„Ja. Dat was een droom van Igor en onze dromen zijn geen bedrog. De meeste weken is het verhuurd, we hebben zelfs een wachtlijst voor de komende jaren.”

„Waar?”

„Kroatië, in de bergen, een kilometer of dertig van de kust. Zomers dertig graden en in de winter veel sneeuw. Hele mooie omgeving, alles is groen met genoeg zeldzame plantjes voor wie dat interesseert. Er lopen volop wilde dieren rond, onder andere beren, wolven, lynxen.”

„Hoeveel personen?”

„Officieel maximaal zes personen, we hebben er ook al met twaalf geslapen. Het is een ruim huis, honderd vierkante meter. Help me onthouden, dat ik je een link stuur naar de internetpagina, we dwalen af.”

„Oh ja, waar waren we?”

„Hoe en wanneer willen jullie het Mark vertellen?”

„Ik wil het zo snel mogelijk doen. Jeroen en ik hebben het verder niet voorbereid, we weten niet hoe Mark zal reageren.”

„Bel of mail me, als ik wat kan doen.”

„Doen we.”


Het verhaal is als boek verkrijgbaar: Eboek en Pocket

Marko
Berichten: 499
Geregistreerd: vrijdag 14 september 2012 07:50
Woonplaats: Mrkopalj
Heeft Bedankt: 139 keer
Ontvangen Bedankjes: 934 keer
Bericht Over de Grens 5 door Marko » donderdag 19 juni 2014 07:02

5 – Vrijdag 27 mei 2011


Mark voelt een hand op zijn schouder. Wanneer hij zijn ogen opendoet, kijkt hij in het vriendelijke gezicht van zijn vader.

„Dag papa.”

„Lekker geslapen?”

„Geloof van wel. Hoe laat is het?”

Mark rekt zich ondertussen uit.

„Tien over zes.”

„Sorry, ben in slaap gevallen, had nog willen koken en het logeerbed opmaken.”

„Geeft niet, maken we samen wat klaar. Wie blijven er slapen?”

„Alleen Thomas, verder niemand.”

Zijn vader mompelt iets, wat op instemming lijkt.

„Kom je mee, gaan we wat aan het eten doen?”

Mark kijkt zijn vader na, die de keuken inloopt. Raar, hij slaapt normaal nooit ’s middags. Traag komt hij in beweging, misschien heeft hij te lang in de zon gelegen. Binnen is de oudste al begonnen met de groente en het vlees, hij kan alleen nog een salade maken en de rijst koken. Tussendoor neemt zijn vader de telefoon aan en kijkt hem na afloop van het gesprek spijtig aan.

„Je moeder is vandaag later. Ze rijdt nu pas weg.”

„Niets aan te doen, eten we met z’n tweeën.”

Sinds zijn moeder de leiding over haar school heeft, gebeurt het minstens een keer per week, dat ze niet mee kan eten. Een saaie baan heeft zijn moeder in elk geval niet. Tijdens het eten merkt zijn vader, dat zijn gedachten voorrang hebben.

„Wat ben je stil.”

„Weet niet, straks komen allerlei mensen van mijn jaar en na de zomer gaan we allemaal onze eigen weg. Het is een raar gevoel, zou normaal vrolijk zijn. Vandaag lijkt het op een afscheid.”

„Verdeel je aandacht. Niet te lang praten met iedereen, die je na vandaag nauwelijks meer ziet. Probeer ervan te genieten. Ga straks eerst achter de piano, ik ruim in de keuken op.”

Mark heeft een volle mond en knikt bij wijze van antwoord. Wanneer ze allebei twee borden vol naar binnen hebben gewerkt, begint hij op de piano te spelen. Na een paar minuten roept zijn vader naar hem.

„Hé, dromer, mag het iets minder treurig?”

Tessa komt via de keuken binnen en hoort de laatste woorden van zijn vader. Mark hoort haar Jeroen begroeten en voelt dat ze achter hem gaat staan. Hij krijgt een zoen op zijn wang van haar. Met haar handen op zijn schouders neuriet ze een andere melodie. Mark kan er niets aan doen, automatisch volgt hij haar stem terwijl zijn vingers vanzelf over de toetsen strijken. Uit de keuken klinkt goedkeurend gemompel. Tessa fluistert in zijn oor.

„Beter nu?”

„Het gaat, heb er zin in en ergens ook weer niet.”

„Het wordt beslist leuk vanavond, echt iedereen komt. Kom mee, gaan we buiten zitten.”

Buiten zet Tessa twee tuinstoelen naast elkaar en wijst hem er een aan.

„Ga lekker zitten en ontspan je. Zou je mij willen vertellen, waar je met je hoofd bent?”

„Beetje melancholisch vandaag.”

Mark hoopt dat zijn antwoord voldoende is voor Tessa.

„Hoezo? Je nieuwe leven begint na vandaag. Of wil je altijd bij je ouders blijven?”

Mark zucht.

„Nee, natuurlijk niet.”

„Nou dan. Na de zomer zitten we met zijn vijven in een huis. Tenzij Bart en Thomas hun examens echt verknald hebben.”

„Ze slagen, ze stonden er al goed voor. Wil jij zo graag weg van hier?”

„Ja, ben ik eindelijk uit de buurt van mijn ex.”

„Zit je daar nog steeds mee?”

„Het is niet zo leuk om hem iedere keer tegen te komen met zijn nieuwe vlam van de week.”

Tessa fluistert, het kost haar nog steeds moeite om hardop over haar ex-vriend te praten. Mark begrijpt haar goed. De ex was vaak genoeg gespreksonderwerp en het valt niet mee om iemand na vier jaar los te laten. Hij pakt haar hand als stille steun, waarop ze glimlacht. Thomas, Bart en Denise komen erbij, ze zwaaien naar zijn vader. Al snel praten ze over andere onderwerpen, waar Mark en Tessa in meegaan. De volgende twee van de vriendengroep komen erbij en geven hem hun bijdrage voor deze avond om daarna met de anderen verder te babbelen. Luchtig, makkelijk en het leidt lekker de aandacht af. Opeens ziet Mark binnen zijn moeder staan, die is ook eindelijk thuis. Iets later komt ze naar buiten met een bord in haar handen.

„Even iedereen hallo zeggen. Hoe waren jullie examens vandaag?”

Met een trots gevoel volgt Mark de snelle gesprekken van zijn moeder, ze heeft aandacht voor iedereen en voelt tegelijk goed aan hoe de stemming vandaag is.

„Mark, we gaan zo eerst naar boven en later naar hiernaast.”

„Geen details, mama, alsjeblieft.”

„Krijg je ook niet. Wil je niet teveel drinken vanavond? Wie komen er nog meer?”

Mark ergert zich een beetje, gelukkig reageert Tessa voor hem.

„Bijna iedereen en we letten op Mark.”

„Dank je, Tessa.”

„Mama!”

„Ik ben al weg.”

Gelukkig. Zijn moeder is lief, ze wil alleen soms vergeten, wat ze hebben afgesproken. Bart en Denise helpen hem de koelkast uit de schuur buiten neer te zetten, vlak naast de schuurdeur, zodat iedereen zelf kan pakken, wat hij of zij wil.

Een uur later begint de alcohol zijn werk te doen en zit Mark op de koelkast met een leeg flesje. Hij heeft genoeg op om los te komen en te weinig om aangeschoten te zijn. Met ongeveer veertig jongens en meiden in de tuin en woonkamer wil hij blijven opletten, wat er gebeurt. Tegelijk probeert hij van de avond te genieten.

Een meisje komt tegen hem aan hangen, hij herkent haar als de jongere zus van een klasgenoot. Pas daarna schiet haar naam hem te binnen, Eva. Hij probeert iets te gaan verzitten en dat is tegen haar bedoelingen. Ze legt een hand op zijn heup en begint tegen hem te fluisteren.

„Ik zou graag met je uitgaan.”

Mark wordt al onrustig. Gebeurde dit vorige zomer aan het einde van het schooljaar niet net zo, al was het een ander meisje? Eens kijken wat ze nog meer zal zeggen.

„Ik vind je leuk.”

Mark onderdrukt een geeuw. Hoe voorspelbaar kun je zijn?

„Leuk of meer?”

Eva wordt rood. Mark weet nu, dat tenminste een iemand vanavond teleurgesteld wordt. Hoe kan hij dat zo netjes mogelijk doen?

„Meer.”

Help, ze probeert hem een zoen te geven. Zo goed kent hij haar nu ook weer niet om dat toe te laten. Ze staat buiten zijn directe vriendengroep, alleen van een van de andere vier zou hij dit goedvinden. Hij draait zijn hoofd opzij en Eva volgt zijn beweging. Hij probeert rustig zijn hand tussen hen in te krijgen, zodat er een veilige afstand ontstaat. Zijn idee mislukt, zijn hand raakt haar borsten, waar hij iets hoger had willen uitkomen. Hij wordt nu ook rood.

„Sorry, had je daar niet willen aanraken en het spijt me, ben niet verliefd op je.”

Eva geeft niet op.

„Kunnen we dan samen uitgaan, jij en ik?”

Waar zijn Tessa, Bart, Denise, Thomas? Wie kan hem redden? Hij zucht.

„Alsjeblieft.”

„Wil je echt niet?”

„Sorry, nee. Eva, je bent aardig. Dat is meer dan genoeg voor mij.”

Mark springt van de koelkast af, kijkt snel rond en vlucht naar binnen. Gelukkig, Bart staat daar ... te grijnzen.

„Vind je mij niet mooi genoeg?”

„Bart!”

„Mark, ze loopt al maanden achter je aan.”

„Niets van gemerkt.”

Mark is eerlijk, Bart ziet het aan hem. Het is net alsof hij altijd te laat ontdekt, wie hem leuk vinden.

„Geeft niet. Bereid je voor op roddels. Iedereen die haar afwijst, is volgens Eva homo.”

„Als dat alles is. Wat doet ze trouwens hier?”

„Ze mag niet alleen thuis blijven, haar broer heeft haar meegenomen.”

Bart kijkt nog een keer naar buiten.

„Je hebt geluk, denk ik, ze hangt nu tegen iemand anders aan.”

„Jammer, ik had me zo verheugd op de roddels.”

Bart kijkt hem vragend aan. Mark wordt wat opstandig.

„We zijn bijna van school af. Een goede roddel heeft wat, het houdt de achterblijvers bezig.”

Mark lacht, Bart lacht mee.

„Mark, zullen we een grap uithalen met haar?”

„Wat wil je doen?”

„Eva laten denken, dat ze gelijk heeft.”

Bart knipoogt, Mark staart en twijfelt. Is Bart nu serieus of niet? Lang hoeft hij niet te twijfelen, Bart heeft hem al vast in zijn armen en zijn mond dichtbij zijn oor.

„We doen even alsof.”

Mark slaat nu ook zijn armen om Bart heen, trekt hem dichterbij en zoent hem op zijn wang. Bart speelt mee en zoent terug. Tessa onderbreekt lachend hun moment.

„Bart, noem je dit op Mark letten vanavond?”

„Ja. Tessa, staat Eva te kijken?”

Tessa kijkt naar buiten en daarna weer naar de twee.

„Niet alleen Eva. Wat is de bedoeling?”

Mark en Bart krijgen een lachbui en laten elkaar los, daarna vertelt Mark, wat Eva wilde. Tessa is alles behalve verbaasd over de twee jongens en speelt mee, zodat er na vanavond werkelijk wilde verhalen rond kunnen gaan. Na tien minuten overdreven geknuffel inclusief een tongzoen met de twee anderen wil Mark rust.

„Willen jullie wat te drinken voor mij halen? Alcoholvrij, ik wil overeind blijven.”

Tessa en Bart gaan weer naar buiten. Mark draait zich om, herinnert zich weer aan zijn rol van gastheer en probeert kort met iedereen te praten. Op deze manier baant hij zich een weg door de kamer, waar hij uiteindelijk op de bank gaat zitten. Lang mag hij niet blijven zitten, Thomas trekt hem overeind.

„We gaan een stukje spelen.”

Veel keus heeft hij niet. Samen gaan ze achter de piano zitten en beginnen te spelen. Thomas leidt en hij volgt. Tessa houdt twee glazen sap in hun gezichtsveld, ze stoppen even om wat te drinken. Daarna gaan ze echt los totdat Tessa ze dwingt iets langzamer te spelen en er een stukje bij zingt. Na een liedje vindt ze het genoeg, tot teleurstelling van de rest. Mark klapt de piano dicht.

„Ik ga weer verder met mijn ronde.”

„Ja, doe eens sociaal.”

Thomas glimlacht, zijn ogen lichten spottend op. Mark staat op en loopt in gedachten verzonken naar buiten om zijn volgende glas drinken te halen. Wie heeft hij nog niet gesproken? Buiten wordt hij direct aangesproken door Denise, die hem een veilige kust garandeert.

„Eva is weg, met een andere jongen. Haar broer gaat haar straks achterna.”

„Mooi.”

Denise wijst op de lege stoel naast haar. Mark ploft naast de beste vriendin van Bart neer. Het vertrek van Eva en haar broer komt hem goed uit. Haar broer drinkt erg veel en wordt uiteindelijk op een vervelende manier dronken. Dat blijft hen vanavond bespaard. Hun gesprek dwaalt af naar de anderen, die vanavond hier zijn. Het is een goede groep vanavond, niemand blijft vastgeplakt aan zijn stoel zitten, tot nu is niemand dronken. Integendeel, de ijsthee gaat veel harder dan het bier en de wijn. Het is een mooie afsluiting van het jaar. Of een mooie start van een nieuw leven. Het idee van Tessa bevalt hem beter. Vooruit kijken en verder gaan met wat je hebt.

Langzaam maar zeker wordt het rustiger, een deel vertrekt om elf uur, omdat ze morgen sporten, werken, op vakantie gaan of om andere redenen op tijd aan de nieuwe dag willen beginnen. De rest verhuist naar binnen, waar herinneringen worden opgehaald aan de laatste vakanties. Bijna vanzelf komt het oude idee naar boven, om ook dit jaar met zijn allen weg te gaan. Mark houdt zich afzijdig.

Tegen half twee vraagt Mark om er een punt achter te zetten. Ze zullen elkaar de komende tijd nog vaak genoeg tegenkomen. De harde kern helpt nog met opruimen. Binnen twintig minuten zien de tuin en woonkamer er weer uit, alsof er vanavond niets is gebeurd. Daarna vertrekken ze en sluit Mark de buitendeuren.


Het verhaal is als boek verkrijgbaar: Eboek en Pocket

Marko
Berichten: 499
Geregistreerd: vrijdag 14 september 2012 07:50
Woonplaats: Mrkopalj
Heeft Bedankt: 139 keer
Ontvangen Bedankjes: 934 keer
Bericht Over de Grens 6 door Marko » donderdag 19 juni 2014 07:03

6 – Vrijdag 27 mei 2011


Wanneer Karin en Willem afscheid van elkaar nemen bij het wegrestaurant, is het al veel later dan Karin dacht. Ze belt Jeroen, dat ze nu op weg gaat. De avondspits is bijna voorbij, de terugreis gaat veel sneller dan de heenreis. Of zou het komen, omdat haar gedachten doorlopend afdwalen naar Willem? Er zijn nog zoveel dingen, die ze had willen vragen en nu zijn uitgesteld naar een volgende keer. Belangrijkste is, dat ze elkaar weer hebben gevonden. De omschrijving ‘eindelijk hebben gevonden’ geeft haar gevoel beter weer. Willem verstaat de kunst, om zich onzichtbaar te maken. Nadat ze bij haar huis de auto heeft stilgezet, blijft ze nog even zitten. Even ontspannen, voordat ze naar binnen gaat, ze wil niets laten merken van wat ze vandaag heeft meegemaakt.

Binnen is de tafel allang afgeruimd. Mark zit met een groeiende groep vrienden en vriendinnen in de tuin, Jeroen hangt voor de televisie. Na een hartelijke begroeting, gaat Jeroen de keuken in en komt terug met een bord warm eten voor haar.

„Jeroen, is er iets?”

„Hoezo?”

„De kamer is opgeruimd.”

„Misschien worden hier de examens afgesloten?”

„Dat ben ik helemaal vergeten. Sorry.”

„Het is niet erg. Mark zei, dat we mochten blijven.”

Jeroen heeft een spottende stem, die Karin laat lachen.

„Wat een eer. Of wil Mark zelf drinken en mogen we opletten?”

„Zoiets. Wat is er met jou, ik zie iets in je ogen?”

„Dat vertel ik je straks, eerst eten. Daarna wil ik met je naar boven.”

„Hè? Wilde plannen?”

„Misschien. Zou jij alvast boven foto’s willen uitzoeken van Mark, tenminste een van elk jaar? Ik heb ze straks nodig.”

Ze vraagt het op zo’n manier, dat Jeroen weet dat ze later meer zal vertellen. Karin hoort hem de trap oplopen en gaat zelf de tuin in om de groep te zien en tegelijk haar bord leeg te eten. Ze wordt joviaal begroet, het gesprek gaat voornamelijk over de examens van vandaag. In elk geval zolang ze erbij zit. Wanneer ze Mark vertelt, dat ze straks eerst naar boven gaan, voordat de buurvrouw hen asiel voor de avond verleent, doet Mark zijn handen voor zijn oren.

„Geen details, mama, alsjeblieft.”

Karin mag haar zoon graag plagen.

„Krijg je ook niet. Wil je niet teveel drinken vanavond? Wie komen er nog meer?”

Tessa reageert, voordat Mark iets kan zeggen.

„Bijna iedereen en we letten op Mark.”

„Dank je, Tessa.”

„Mama!”

„Ik ben al weg.”

Met een vrolijk gezicht gaat ze weer naar binnen. Ze heeft maximaal de helft van het eten door haar keel gekregen en kan geen hap meer naar binnen werken. Blijkbaar is ze over haar honger heen. De rest verdwijnt in de vuilnisbak, behalve de rijst, die ze morgen in de tuin wil uitstrooien als vogelvoer. Met twee koppen koffie loopt ze de trap op. Op hun werk- annex logeerkamer is Jeroen verdiept in de foto’s. Ze haalt hem uit zijn concentratie.

„Koffie! Heb je al wat gevonden?”

„Kijk even mee, als je wilt. Ik ontdekte net, dat we bijna elke maand foto’s maken. Waarvoor heb je ze nodig?”

„Ik ben vandaag tegen Willem opgelopen. Ik ontdekte hem tijdens de lunch in het zalencentrum. Hij was daar voor een andere bijeenkomst vandaag.”

Jeroen kijkt haar stomverbaasd aan. Het duurt even, voordat haar man reageert.

„Hoe is het mogelijk? Zijn we zo lang op zoek en jij loopt hem spontaan tegen het lijf. Heb je nog met hem kunnen praten?”

„We zijn na afloop naar een wegrestaurant gegaan en hebben daar behoorlijk lang gezeten. Daarom ben ik zo laat. Ik heb hem beloofd foto’s te sturen.”

„Heb je zijn mailadres?”

„Alles, we hebben tussen de middag direct onze adressen uitgewisseld.”

„Heb je het hem verteld?”

Jeroen lijkt nog nieuwsgieriger dan zijzelf.

„Ja.”

„Hoe reageerde hij?”

„Apart. Eerst reageerde hij afstandelijk en toen ik het hem had verteld, werd hij emotioneel. Ik heb hem nog nooit zien huilen, vandaag had ik de primeur. Hij verweet ons eerst, dat we Mark het niet eerder hebben verteld, direct daarna had ik weer de oude Willem tegenover mij zitten.”

„Wil hij Mark leren kennen?”

„Hij wil foto’s en een uitleg van ons voor Igor. Verder laat hij het van Mark afhangen.”

„Igor?”

„Ja, het is nog steeds Igor en Willem.”

„Had ik niet verwacht.”

„Maakt niet uit. Ik wil ze de foto’s sturen en een tekst erbij doen.”

„Tekst is niet zo moeilijk, die kan ik snel maken.”

„Dank je, zal ik dan verder gaan met de foto’s?”

„Graag.”

Het echtpaar werkt in stilte naast elkaar verder. Af en toe dringen de geluiden van buiten en van beneden door, ze laten zich er niet door afleiden. Karin vindt het moeilijk om de goede foto’s te kiezen, het zijn er ook zoveel. Uiteindelijk kiest ze voor vier foto’s per jaar met verschillende andere mensen erop, zodat Mark wat meer tot leven komt voor Willem en Igor. Jeroen tikt haar aan.

„Wil jij dit eerst lezen?”

„Goed, wil jij nog een keer de foto’s bekijken?”

Ze ruilen van plek. Karin typt hier en daar nog wat bij de tekst van Jeroen. Haar man heeft eigenlijk drie samenvattingen geschreven. Een stuk over Mark, over de druk, waaronder ze stonden, toen ze meer afstand hebben genomen, en als laatste een deel over hun pogingen om Willem terug te vinden. Karin glimlacht bij de beeldende beschrijvingen van haar man over hun zoektocht. Jeroen heeft er zelfs een paar dingen bij gezet, die ze zelf is vergeten. Naast haar haalt Jeroen een paar foto’s uit haar selectie en vervangt ze door foto’s, waar Mark beter opstaat, waarop zijn gezicht laat zien, wie hij is. Wanneer ze allebei tevreden zijn, wordt alles verzonden. Jeroen geeft Karin een lange kus, die ze met hartstocht beantwoordt. Jeroen laat een opgeluchte zucht door de kamer gaan, al is het nauwelijks hoorbaar.

„De eerste etappe hebben we achter ons. Ik ben benieuwd wat voor reactie terugkomt.”

„Ik ook. Op naar etappe twee.”

Jeroen kijkt haar met een serieuze blik aan.

„Wil je het hem nu vertellen?”

„Nee. Zodra hij alleen met ons is, wil ik het hem vertellen.”

„Thomas blijft slapen, dat wordt morgenavond op zijn vroegst.”

„Het komt niet op een dag meer of minder aan. Hoe ver wil je, dat Willem en Igor hem leren kennen?”

„Hoe bedoel je?”

„We hebben ervaring met jouw familie.”

„Dit is anders. Of ben je bang, dat Willem zich overal mee gaat bemoeien?”

„Nee ... ik wil zeker weten, dat we niet worden overlopen.”

„Door Willem? Zoals ik hem mij herinner, zal hij dat niet doen.”

„Ik weet het niet, Willem is op de een of andere manier veranderd.”

„Wij zijn ook veranderd, we zijn allemaal ouder geworden. Hou er vertrouwen in, dan komt het goed. Zullen we naar hiernaast gaan? Charlotte zal zich onderhand afvragen, waar we blijven.”


Het verhaal is als boek verkrijgbaar: Eboek en Pocket

Marko
Berichten: 499
Geregistreerd: vrijdag 14 september 2012 07:50
Woonplaats: Mrkopalj
Heeft Bedankt: 139 keer
Ontvangen Bedankjes: 934 keer
Bericht Over de Grens 7 door Marko » donderdag 19 juni 2014 07:10

7 – Vrijdag 27 mei 2011


Wanneer iedereen naar huis is gegaan, vertrekken Mark en Thomas ook, alleen in een andere richting. Voorzichtig lopen ze de trap naar boven op, die net als in een horrorfilm gevaarlijk kraakt. Een blik in de logeerkamer is voldoende om te zien, dat Thomas hier niet kan slapen. Het bed is niet opgemaakt en er liggen teveel papieren open op de bureaus van zijn ouders en op het logeerbed. Zijn eigen bed brengt de oplossing. Het is in feite een slaapbank met twee matrassen, hij hoeft alleen de rugleuning horizontaal te leggen. Terwijl Thomas onder de douche staat, kan hij het bed ombouwen en opmaken. Wanneer Thomas terugkomt, gaat hij zelf de badkamer in. Terug op zijn kamer is Thomas nog wakker en begint over Bart, Tessa en hem. Wanneer Mark zijn versie geeft, lacht Thomas niet. In plaats daarvan mompelt hij in twee woorden zijn commentaar.

„Jullie durven.”

„Hoe bedoel je?”

Mark stapt ondertussen in bed, Thomas draait zijn hoofd naar hem toe.

„Het zag er bijna echt uit, tussen jou en Bart.”

„Denk dat we goede toneelspelers zijn. Bedankt voor het compliment.”

Thomas trekt een wenkbrauw op. Dan pas dringt het door tot Mark.

„Wacht even, hoe weet jij of we toneelspelen?”

Thomas glimlacht. Mark neemt een gok en stelt zijn vraag op een voorzichtige toon.

„Ben jij homo?”

Mark maakt een passend handgebaar. Thomas knikt bevestigend, wat de volgende vraag van Mark uitlokt.

„Ben je verliefd op mij?”

„Nee.”

Het vriendelijke antwoord stelt Mark aan de ene kant gerust, tegelijk knaagt het een beetje aan hem.

„Vind je mij niet aantrekkelijk genoeg?”

„Je ziet er heel goed uit, Mark.”

„Maar?”

„Ik vind onze vriendschap veel meer waard.”

„Heb je nog een beter excuus?”

Thomas kijkt hem nu spottend aan.

„Je bent te blond voor mij.”

Thomas knipoogt erbij en laat Mark lachen. Na een stilte wil hij uiteindelijk meer weten.

„Waarom vertel je het me?”

„Je vroeg het me.”

Mark denkt na. Hij krijgt het gevoel dat er meer achter de simpele mededeling van Thomas zit, iets wat de ogen van de jongen lijken te bevestigen. Waarom zou hij er nu mee komen? Het was een spontane vraag van hem, een gedachte die plotseling in hem opkwam. Waarom vertrouwt iedereen hem een persoonlijk geheim toe? Van Tessa, Bart en Denise weet hij ook meer, dan hem eigenlijk interesseert. Vooral Bart is erg makkelijk, hij laat zich graag gebruiken als matras door Denise. Mark probeert Thomas gerust te stellen met een geforceerde glimlach.

„Het was een gok van mij.”

„Soms ben je heel direct.”

„Vind je het vervelend, dat ik het vroeg?”

„Nee. Jij mag mij alles vragen, je vertelt nooit iets door.”

Het compliment van Thomas moedigt Mark aan, die met oprechte interesse reageert.

„Hoe lang weet je het al?”

„Geen idee, eigenlijk altijd al, denk ik.”

„Ergens overval je mij.”

„Hoezo?”

„Mijn ouders hebben het de laatste tijd alleen over vriendjes en schoonzonen.”

Thomas lacht.

„Mijn ouders vissen naar vriendinnen en schoondochters. Zeker sinds Tessa weer alleen is, ze zien haar helemaal zitten, nog veel meer dan Denise.”

Mark grinnikt. Tessa en Denise zijn overal welkom als ideale schoondochter. Thomas gaat op zijn zij liggen, vouwt zijn kussen dubbel onder zijn hoofd en kijkt hem aan met een baldadige blik in zijn ogen.

„Wil je ruilen? Jij mijn ouders en ik die van jou?”

„Vertel me liever, hoe ik mijn ouders kan overtuigen, dat ze het verkeerd zien.”

Mark gaat nu ook op zijn zij liggen. Thomas heeft een overtuigende blik.

„Simpel. Doe eens wat.”

„Makkelijk gezegd. Zo snel word ik niet verliefd en als ik een keer verliefd ben, dan zijn ze al bezet. Bovendien wil ik momenteel geen relatie, misschien na de zomer als we verhuisd zijn.”

Mark schiet te binnen, dat Tessa hem al eens heeft gevraagd of er meer inzit tussen haar en hem, kort nadat haar vriend werd gepromoveerd tot ex-vriend. Het was te vroeg en te snel, later heeft Tessa zich verontschuldigd bij hem. Van de ene relatie in de andere stappen, zou verkeerd aflopen. De status van goede vrienden bevalt ze beide beter, net zoals met Thomas, die hem nu weer terughaalt naar het nachtelijk schemerlicht in zijn kamer.

„Dan weet ik het ook niet. Ik wil je iets eigenlijk anders vragen. Ik weet alleen niet, hoe ik erover kan beginnen, het is nog persoonlijker dan dat ik homo ben.”

„Denk rustig na.”

Mark zwijgt om Thomas alle tijd te geven, die op aarzelende toon begint.

„Ik wil eerlijk met je zijn. Je bent het laatste jaar veranderd en niemand weet waarom.”

„Alsjeblieft Thomas, je bent een hele goede vriend van mij, maar wil het er niet over hebben.”

Thomas kijkt hem teleurgesteld aan en probeert het nog een keer.

„Ik maak me zorgen om je, Mark. Ik merk aan alles, dat je ergens mee zit.”

Mark zucht.

„Waarom wil iedereen mij een probleem aanpraten?”

Thomas zet door.

„Iedereen merkt, dat er wat is. Iedereen maakt zich zorgen over jou. Ik loop al maanden te verzinnen, hoe ik je kan vragen, waar je met je hoofd bent. Als je alleen achter de piano zit, dan speel je hele sombere muziek. Ik weet niet eens, waar je die stukken hebt opgediept. Vanavond hebben we het over de zomervakantie gehad en jij was heel stil. Vorig jaar was jij de eerste, die met ideeën kwam. Als we met ons vijven bij elkaar zijn, lijkt het soms, alsof jij er niet bij bent, terwijl je er bent. Ik heb je vanavond misschien een keer echt vrolijk gezien, toen we samen achter de piano zaten. De rest van de tijd deed je, alsof je vrolijk was. Je ogen lachten niet mee.”

Mark kijkt nu verbaasd naar de ogen van Thomas, die nog niet klaar is.

„Ik hoop gewoon, dat ik het bij het verkeerde eind heb.”

Thomas laat een nieuwe pauze vallen, waarna hij fluistert.

„We hebben vorige zomer bij hetzelfde bedrijf gewerkt.”

„Laat dat met rust.”

Mark voelt de ogen van Thomas door hem heen kijken en ziet dat Thomas beseft, waar hij niet over wil praten. Het bezorgt hem kippenvel. Na een lange stilte klinkt de stem van de andere pianist droevig.

„Dus toch.”

Mark begint te beven.

„Het spijt me voor je, Mark.”

Thomas reageert onverwacht op zijn trillen, wat hij nauwelijks kan beheersen. Zijn logee komt overeind, slaat het dekbed van Mark open, gaat naast hem liggen en houdt hem stevig vast met een arm en been om hem heengeslagen. Het duurt een paar minuten, voordat Mark zich eigenlijk realiseert, wat er gebeurt en weer de controle over zijn eigen lichaam terugvindt. Hij praat meer dan zachtjes, zijn stem laat hem deels in de steek.

„Hoe weet ...”

„Het was een gok. Net zoals jij vanavond gokte, dat ik homo ben.”

Mark kan weer glimlachen. De stem van Thomas geeft hem rust. Met Thomas naast zich voelt hij zich veilig. Dat is een apart gevoel, wat hij niet goed kan plaatsen. Na een paar minuten verbreekt Mark de stilte.

„Dank je.”

„Waarvoor?”

„Voor nu.”

Thomas glimlacht.

„Jij ook bedankt, Mark.”

„Voor wat?”

„Voor vanavond.”

Mark kijkt met vochtige ogen naar zijn bedgenoot, die bezorgd fluistert.

„Kun jij slapen?”

„Wil je zo naast mij blijven liggen, alsjeblieft?”

„Als je daardoor beter slaapt.”

Mark doet het licht uit. De warmte van Thomas zo dichtbij hem doet zijn werk en stuurt hem sneller naar dromenland dan normaal.


Het verhaal is als boek verkrijgbaar: Eboek en Pocket

Marko
Berichten: 499
Geregistreerd: vrijdag 14 september 2012 07:50
Woonplaats: Mrkopalj
Heeft Bedankt: 139 keer
Ontvangen Bedankjes: 934 keer
Bericht Over de Grens 8 door Marko » donderdag 19 juni 2014 07:11

8 – Vrijdag 27 mei 2011


Wanneer Karin wegrijdt bij het wegrestaurant, kijkt Willem haar half in gedachten verzonken na. Dan stapt hij in zijn bestelbus en rijdt zelf weg. Het eerste stuk blijft hij achter een vrachtwagen hangen, terwijl hij Igor belt, hoe laat hij ongeveer thuis is. De avondspits is bijna voorbij, het is goed weer, ergens rond acht uur kan hij thuis zijn, als het meezit.

Onderweg zorgt een onverwachte grenscontrole voor wat oponthoud. Het is niet de eerste keer, dat hij in zo’n van staatswege georganiseerde fuik terechtkomt. Willem weet inmiddels hoe zo’n controle werkt, het is de ... achtste in twee jaar tijd. Papieren worden grondig bekeken, alle deuren open, snuffelhond door de bus, spiegels onder de bus. Gelukkig zijn er wat Duitse agenten bij, die zijn veel beleefder dan hun Nederlandse collega’s. Wat leren die agenten eigenlijk in hun opleiding, behalve opvoedkundig gebabbel, wat hij altijd negeert?

De Nederlandse agenten zijn wantrouwend, omdat de laadruimte vrijwel leeg is. Willem legt weer eens uit, waarom hij in een bestelbus rijdt, waarbij hij expres rechtop blijft staan, zodat hij goed boven de agenten uittorent. Gewone auto’s zijn te klein en hebben te weinig binnenruimte voor lange mensen, zoals hij en Igor zijn. In dit ding kunnen ze goed rechtop zitten, wat rugklachten scheelt, vooral op lange ritten. Dan draait hij de situatie om en biedt de agenten verse koffie aan. Hij laat ze de ingebouwde waterkoker zien, waardoor het laatste wantrouwen verdwijnt en deze beroepsmatige houding wordt vervangen door professionele interesse. De agenten hebben alleen thermoskannen bij zich. Willem lacht van binnen wanneer hij weer op de weg zit.

Thuis staat zijn eten in de magnetron klaar. Igor komt bij hem zitten, terwijl Willem eet. Tussen de happen door praten ze elkaar bij over de dag van vandaag. Tijdens de koffie na het eten kan hij over Karin beginnen.

„Tijdens de lunch stond Karin plotseling voor mijn neus. We zijn aan het einde van de middag naar een wegrestaurant gegaan.”

„Karin? Welke Karin?”

„De Karin, die ons negentien jaar geleden met haar Jeroen op een zijspoor had gerangeerd. Ze willen weer contact.”

„Oh, die Karin. Ik dacht een van je secretaresses. Waarom wil ze ons nu weer kennen?”

„Omdat het blijkbaar gelukt is. Ik schijn de vader te zijn van hun zoon. Hij heet Mark.”

„Scheiße.”

„Hij is al uit de luiers, Igor.”

Igor spreekt uit, wat Willem eerder vandaag al dacht. Toch kan hij het niet laten om zijn man te plagen met zijn eerste reactie, die erom lacht, voordat een denkrimpel zich op zijn voorhoofd plooit.

„Waarom komen ze er nu pas mee?”

„Karin beweerde dat ze ons al jaren zoeken, omdat ze ons kwijt waren. Ergens geloof ik haar. We hebben ze immers nooit verhuisberichten gestuurd.”

„Onzin. Als je echt wilt, dan kun je iemand zo opsporen.”

„Sorry, zo makkelijk is dat niet.”

„Het is ons altijd gelukt. Wil jij weer contact met Karin?”

„Wanneer Mark dat wil. Karin komt nog met een verhaal voor jou. Ik heb haar gezegd, dat ik dit niet kan uitleggen. Hou de mailbox in de gaten.”

„Het kan beter een overtuigend verhaal zijn, Willem.”

Terwijl Igor zijn milde dreigement uitspreekt, laat hij een hand over de bovenbenen van Willem glijden. Willem weet, dat zijn man hem wil beschermen en probeert hem gerust te stellen.

„Ik hoop het, kon het altijd goed vinden met Karin.”

„Ik ben haar echt vergeten.”

„Je hebt haar niet zo lang meegemaakt als ik.”

„Je verdedigt haar nu.”

„Je weet, dat ik een zwak voor haar heb.”

„Je bent gewoon te goed. Heeft ze nog meer over ... Mark verteld?”

„Ze heeft een foto laten zien en zal nog andere foto’s sturen. Volgens haar is hij vrolijk, sportief, speelt piano, soms wat lui. Volop vrienden en vriendinnen, waarmee hij de laatste jaren op vakantie is geweest, geen vaste vriendin of vriend. Ze klaagde, dat hij het laatste jaar minder vrolijk is, meer sombere muziek speelt. Hij wil dit jaar met Karin en Jeroen op vakantie, niet met zijn vriendengroep.”

Moeiteloos lepelt Willem op, wat Karin heeft verteld. Igor is niet onder de indruk.

„Klinkt allemaal normaal voor een jongen van zeventien, achttien.”

„Ja. Ik wil haar een foto van ons tweeën sturen, waar heb ik dat briefje met haar gegevens nu weer gelaten?”

Igor klapt een laptop open en zoekt een foto. Willem vindt het briefje uiteindelijk terug in zijn borstzak, vanzelfsprekend de laatste plek waar hij zoekt. Het is al snel duidelijk, wie de meeste foto’s maakt. Er zijn nauwelijks foto’s van Willem, laat staan van de twee mannen samen. Willem kiest voor de meest recente en verstuurt hem, samen met een link van hun vakantiehuis. Igor kijkt hem aan met vraagtekens in zijn ogen.

„We zijn volgeboekt.”

„Heb ik ook gezegd, ze is desondanks geïnteresseerd.”

„We kunnen de prijzen verhogen. Ben je klaar met eten of wil je nog meer? Het is burenavond en we zijn al laat.”

„Ik heb genoeg gehad, het was lekker. Kan ik daar zo binnenlopen of zal ik nog iets anders aantrekken?”

„Ga maar zo mee, dan is gelijk duidelijk dat je van je werk komt en daarom later bent.”

„Waar zitten we deze keer?”

„Bij de politie.”

Willem grijnst. Een van de buren is een echtpaar, dat bij de politie werkt. Vanzelfsprekend is de relatie van de man en vrouw op hun werk begonnen. Eenmaal aangekomen in het huis van de twee beambten krijgen Willem en Igor nauwelijks de kans om de anderen te begroeten. Pjotr vliegt op ze af en begint gelijk te ratelen.

„Jullie raden nooit wat er is gebeurd. Leon en ik zijn samen.”

„Gefeliciteerd. Eindelijk.”

Willem meent wat hij zegt. Pjotr is de zoon van een van de andere buren en net vijftien geworden. Volgens zijn moeder Mariam Stiller draaien Leon en Pjotr al meer dan een jaar om elkaar heen. Ze kennen elkaar het beste van handbal, wat hier een veel grotere sport is dan in Nederland. Pjotr vertelt, hoe hij vanmorgen wakker is geworden en alles daarna.

„Ik dacht echt, dat ik droomde.”

Een roos! Leon is blijkbaar een romanticus.

Een uur later heeft Willem bijna overal een praatje gemaakt. Igor ook en ze blijven hangen bij de buren, waar ze het beste mee overweg kunnen. Af en toe kijkt Willem eens naar Pjotr, die nu een spelletje speelt met een paar andere jongens van zijn leeftijd. Pjotr straalt echt, hij heeft de jongen nog nooit zo gelukkig gezien. Willem herinnert zich goed, hoe slecht de jongen eruit zag, toen ze hem voor het eerst tegenkwamen. Een schuw vogeltje, dat zich probeerde te verstoppen tussen zijn ouders tijdens de maandelijkse avond van de buurt. Het is een van de nieuwe tradities, waarin Igor en hij zijn meegegaan. Goede buren zijn nu eenmaal meer waard dan verre vrienden. Iedereen weet, wat hij en Igor voor Pjotr hebben gedaan, er wordt op een positieve manier over hen gesproken. Deze reactie van de omgeving is een van de vele kleine dingen, waarom Igor en hij geen seconde spijt hebben van hun beslissing om te verhuizen. Ze hebben het hier goed getroffen.


Het verhaal is als boek verkrijgbaar: Eboek en Pocket

Marko
Berichten: 499
Geregistreerd: vrijdag 14 september 2012 07:50
Woonplaats: Mrkopalj
Heeft Bedankt: 139 keer
Ontvangen Bedankjes: 934 keer
Bericht Over de Grens 9 door Marko » donderdag 19 juni 2014 07:14

9 – Zaterdag 28 mei 2011


Het is al laat, wanneer Mark de volgende morgen wakker wordt. Thomas slaapt nog. Voorzichtig staat hij op en trekt zijn badjas aan. Desondanks wordt Thomas wakker van zijn bewegingen. Terwijl hij schone kleding uit zijn kast pakt om later aan te trekken, vraagt Thomas hem, of ze de kamerdeur vannacht eigenlijk hebben dichtgedaan. Mark weet het niet zeker. Thomas grijnst.

„Ik hoop, dat je ouders ons niet gezien hebben.”

„Wat zou het? Je hebt hier vaker geslapen. Wil je eerst koffie of eerst naar de badkamer?”

„Koffie graag.”

Mark gooit een badjas naar Thomas.

„Opschieten, wil hier weg, voordat de familie van mijn vader voor de deur staat.”

Beneden zitten zijn ouders aan de ontbijttafel. Met een ‘goedemorgen’ schuiven ze aan. Zijn vader kijkt hem wat langer aan.

„Hebben we iets gemist gisteren?”

„Wat bedoel je?”

Jeroen trekt zijn wenkbrauwen even op.

„Jij en Thomas?”

„Thomas slaapt hier vaker. Wat bedoel je?”

Zijn moeder neemt het over.

„We hoorden gisteravond bij Charlotte al iets.”

Mark zucht. Hij heeft hier helemaal geen zin in.

„Tessa, Bart en ik hebben een grap uitgehaald.”

Zijn vader gelooft hem niet.

„Ik keek vanmorgen in de logeerkamer en daar lag niemand. Daarom ...”

Mark onderbreekt hem direct, hij ziet geen andere uitweg.

„Jullie spullen waren niet opgeruimd, daarom heeft Thomas bij mij op de kamer geslapen. Ik hou me gewoon aan de afspraken hier.”

Zijn moeder kijkt hem wat langer aan.

„Jullie lagen erg dicht bij elkaar. Het zag er lief uit.”

Mark kijkt opzij naar Thomas, die een grote glimlach laat zien en met nauwelijks merkbare spot in zijn stem reageert.

„Ik ga het niet uitleggen, schat.”

Thomas legt demonstratief een hand op tafel, tussen hun borden in.

„Ik ook niet, lieverd.”

Mark legt zijn hand op die van Thomas. De ogen van zijn vader worden groter.

„Je moeder en ik zouden graag willen weten, of hier nu een potentiële schoonzoon aan tafel zit, of gewoon een vriend, die toevallig is blijven slapen.”

De ogen van zijn ouders zijn nu gericht op hun handen. Hebben ze werkelijk niet door, dat hij en Thomas toneelspelen?

„Jullie zijn werkelijk gek. Als ik ooit, en ik zeg ooit, een vriendin krijg, dan zorg ik ervoor, dat die hier niet blijft slapen.”

Zijn moeder krijgt als eerste een lachbui, gevolgd door zijn vader. Uitlachen klinkt anders, dat weet Mark. Wat is er zo grappig?

„Sorry, Thomas, let maar niet op ze. Ze hebben weer een van hun dagen.”

Als zijn moeder weer is uitgelachen, kijkt ze hem half serieus aan.

„Mark, het spijt me. Het is gewoon te leuk, wat jullie doen.”

Zijn moeder begint weer te lachen, zijn vader probeert wat te zeggen.

„Mark, het kan ons niet schelen, met wie je aankomt.”

Hoeveel jaar heeft hij dat nu al gehoord?

„Krijgen we dat weer. Ik heb helemaal geen zin in een relatie.”

Met een boos gezicht begint hij te ontbijten. Het kost hem moeite om te blijven zitten. Naast hem verorbert Thomas in alle rust zijn ontbijt. De grijns op het gezicht van zijn logee lijkt er niet meer af te gaan. Zijn ouders kijken met plezier toe, terwijl de broodjes worden verorberd. Zijn moeder vertelt nog wat over de bijeenkomst van gisteren overdag, niet, omdat het zo interessant is, hoofdzakelijk om de stilte te doorbreken. Haar verhaal gaat grotendeels langs Mark heen. Thomas reageert af en toe met een halfvolle mond.

Na het ontbijt gaat hij zo snel mogelijk naar boven, zich douchen en aankleden. Thomas blijft beneden bij zijn ouders zitten en schenkt zichzelf nog een kop koffie in.


Het verhaal is als boek verkrijgbaar: Eboek en Pocket

Marko
Berichten: 499
Geregistreerd: vrijdag 14 september 2012 07:50
Woonplaats: Mrkopalj
Heeft Bedankt: 139 keer
Ontvangen Bedankjes: 934 keer
 

Plaats een reactie

Volgende

Terug naar Man - Man

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast