Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief


Forumindex  • Verhalen, gedichten en andere teksten  • Man - Man
 
Registreren
 
 
 

Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief

Groen licht


Algemeen

Plaats een reactie

Bericht Re: Groen licht door Amexic » dinsdag 25 augustus 2015 06:23

Deel 11


Een hele week telde ik af naar de Krokusvakantie.
Samen met Steven stapte ik op de trein, geen afscheid in het meest romantische station van Europa deze keer.
Samen op vakantie, zo leek het. Traag passeerden de gebouwen van de stad, eerste station Berchem. Voor Steven was dit wekelijkse kost.
'Zou Dieter homo kunnen zijn?'
'De meeste knappe jongens zijn hetero.'
'Je geeft me geen antwoord op mijn vraag.'
'Vraag het hem de volgende keer zelf.'
Steven tuurde door het raam. Afgesloten hoofdstuk.
Zijn houding prikkelde me.
'Maar jij kent hem veel beter.'
'Ik heb jou toch? Moet ik dat willen weten?'
Dit klonk veel zachter.
Het snoerde me de mond.
We keken allebei in gedachten naar het voorbij snellende landschap, het land van Waas.
'Wat doen we vandaag?'
'Misschien eerst naar de winkel. Ik heb niets in huis. Ik laat je Gent zien vandaag. Ik kook deze avond.'
't Was een eind stappen van het station tot aan zijn kot. Mijn te grote tas bevatte geen cursussen en geen rantsoen voor een halve week. De kleren en wat andere spulletjes wogen gelukkig niets.
Ik bekeek de brievenbussen in de inkomhal van het gebouw. Er stonden veel naamplaatjes op met twee achternamen. Hier leken geen studenten te huizen.
Steven Dictus las ik op het eenvoudige dymo strookje op zijn bus.
Nieuwsgierig betrad ik na Steven de kamer. Dit was geen kot zoals ik verwacht had.
'Wat zit jij chic.'
Hij haalde z'n schouders op. ' k Kan er niet aan doen, met minder zou ik ook tevreden zijn.'
De echte studio had een keukentje, een salon, douche plus toilet en in de slaapkamer stond een bed bijna dubbel zo breed als het mijne.
'Weet je, ik durf het bijna niet vertellen: ze hebben het gekocht. Er zat een optie kopen op de huur en gezien mijn resultaten goed waren... Met mijn broer hebben ze het ook zo gedaan. Hij woont er nu met zijn vriendin.'
Ik was onder de indruk van zijn stulpje. Maar hij had gelijk over het behang. Het was niet om aan te zien.
'Kom we gaan eerst inkopen doen.'
We brachten de plaatselijke superette een bezoekje. Steven laadde een behoorlijke voorraad in het karretje. Brood en beleg hadden we nodig.
'Ik kook. Raad eens wat we eten.'
Er lagen intussen enkele rode paprika's in het karretje, uien, gehakt...
'Gevulde paprika's?'
'Mis! Spaghetti.Tomatenpulp moeten we ook hebben en enkele wortelen. Zal ik een fles rode wijn kopen of heb je liever witte? '
'Neem maar rode.' We kozen de wijn op prijs. Ik laadde ook een voorraadje bier in, geen pils.
'Kiezen we een gebakje als dessert? vroeg ik toen we de bakkerij passeerden.
'Jij bent het dessert.'
Stevens' opmerking veroorzaakte onmiddellijk een fysieke reactie bij mezelf.
We sleurden beiden twee plastic zakjes naar zijn studio.
'Dat is eten voor een hele week. Goed dat je het niet alleen moet dragen.'
'Je blijft toch heel de week?'
'Euh... ja natuurlijk.'
Hij lachte.
We dropten de inkopen op het aanrecht en gooiden wat koel bewaard moest worden in de koelkast.
We hadden snel enkele boterhammen gegeten. Gent lonkte. We legden behoorlijk wat afstand af.
De winkelstraten konden me matig bekoren. Hij troonde me mee naar de plantentuin van de universiteit. Van alles wat groeit en bloeit wordt ik gelukkig. Hij wist dat.
Ik wist dat dit Steven nauwelijks boeide maar kon het niet laten enthousiast te worden in de serres.
'Je moet hier komen wonen.' grapte hij.
We dronken iets in wat hij zijn stamcafé noemde. Er zat nauwelijks volk in de vakantieweek.

Tegen vijven vielen we zijn studio binnen. Onze jassen hingen we netjes aan de kapstok.
Eindelijk binnen. Het zat al de hele namiddag in mijn hoofd te broeden. Mijn handen gingen onvermijdelijk onder zijn hemd.
Hij knoopte de knoopjes los van het mijne. Onze sokken deden we als laatste kledingstuk zelf uit.
Ik omhelsde hem heftig.
'Ik ging voor je koken vanavond. Kan je wachten?' fluisterde Steven in m'n oor.
De avond was nog lang en ook ik had honger. Ik stemde met mijn verstand toe.
Ik raapte m'n onderbroek op van de grond en wilde ze aandoen.
'Wat heeft dat voor zin? Laat ze gewoon uit.'
Ik twijfelde heel even voor de weegschaal naar de andere kant doorsloeg.
'Snij jij de ajuin dan prak ik het gehakt?'
Op één vuur stond reeds een pot water warm te worden.
'Bedankt.' zei ik. 'Doe jij maar het plezante werk.'
'Ajuin! weet je nog?'
Ik herinnerde het me. Het leek lang geleden.
Hij omhelsde me langs achter terwijl ik vocht tegen de tranen. Zijn harde voelde ik tegen mijn rug prikken.
'Dit is gevaarlijk. Seffens snij ik nog in m'n vingers.'
Hij liet me los. De spaghetti moest te water.
Mijn taak zat er op. Heel attent had Steven een handdoek op de keukenstoel gelegd zodat ik niet aan de zitting bleef plakken.
Steven is galant, en ik, ik heb iets van m'n vader...
Ik keek toe terwijl hij de spaghettisaus afwerkte. Een onvoorzichtige kwak provencaalse kruiden verdween in de saus.
Zijn poepje had zo'n heerlijke ronding. Zijn stijve kwam af en toe in beeld. De mot zat er niet in. De mijne stak onder tafel. Hij raakte de onderkant van de tafel niet, dat zou overdreven geformuleerd zijn.
Steven had een nieuw kapsel. Achteraan waren zijn haren wat opgeschoren, bovenaan wat langer. Het korte deel leek iets donkerder, bovenaan waar de haren langer waren had zijn kapsel de vertrouwde blonde kleur. Die korte haartjes in zijn nek waren onweerstaanbaar voor mij.
De aanraking.
Zijn huid vertoonde een maagdelijke bleekheid van kop tot teen.
Vaag bleef de zomer aanwezig op mijn eigen armen en benen.

Eindelijk eten.
Een pot spaghetti. 'Linguini' leerde Steven me. 'Die is platter dan gewone spaghetti en niet hol.'
Een pot heerlijke spaghettisaus, op Stevens' wijze.
Een fles goedkope rode wijn.
En St€v€n z€lf.
De avond kon niet stuk.
We aten spaghetti. Wat zouden we anders gegeten hebben?
De fles wijn ledigde zich ongemerkt.
Het deed er eigenlijk niet toe wat er onder tafel te zien was. Ik keek in zijn bruine ogen die niet pasten bij zijn blonde haren.
Ze leken donkerder te worden als hij me zo aankeek. Ze waren net even donker als toen ik dat vliegje in m'n oog had en hij speurend naar me keek.
Die terugblik had ik voor eeuwig in mijn geheugen om terug te schakelen.
Na de maaltijd streek een voet langzaam omhoog langs mijn been. Uitdagend keek Steven me aan. Ik kreeg een schok toen zijn grote teen me in het midden raakte.
De afwas? Natuurlijk niet. Zou een afknapper geweest zijn.

'Was jij je piemel helemaal? '
'Ja natuurlijk.'
'Ik bedoel ook onder je voorhuid?'
'Ja dat moet.Waarom vraag je dat?'
'Zomaar.'
Ik herinner me levendig het medisch onderzoek in de lagere school. De arts, onze eigen huisarts, trok mijn onderbroekje een stuk omlaag en trok de voorhuid van mijn penis naar beneden.
Hij zal het vermoedelijk voorzichtig gedaan hebben maar het bloedde. Het deed pijn, een onverwachte felle pijn. In mijn herinnering prikte het vreselijk wanneer ik daarna opnieuw moest plassen. Sindsdien moest ik van m'n moeder regelmatig het velletje naar beneden trekken. Om het niet te laten vastgroeien, heette het.'
Steven trok zonder mijn toestemming te vragen, net als de huisarts lang geleden, mijn velletje naar beneden.
Ik vergat het te vermelden. We stonden intussen onder de douche.
Ook anders dan lang gelden, ik had een stijve, nog steeds. Enige verzwakking was opgetreden tijdens het genieten van de spaghetti.
Het getal pi is oneindig maar spanning kan je niet op het hoogste niveau volhouden.
In de douche laaide het vuur tussen mijn benen krachtig op, gestimuleerd door de handelingen van Steven.
Met zijn vingers, geen zeep, geen washandje, waste hij mijn eikel en mijn voorhuid die hij strak naar achter trok.
Ik dacht: 'Wat doet hij nu?'
Hij floepte mijn voorhuid terug over het velletje. Dat lukte. Ik heb een ruime voorhuid. Floepen was het woord niet en in mijn toestand bleef er nog iets piepen.
Hij zeepte me helemaal in. Waste me tot tussen m'n tenen. Ik liet het gebeuren. Best aangenaam.
'Mijn beurt.'
Ik kopieerde zijn handelingen.
Er zat geen vaart in maar des te meer verlangen.
Grondig afdrogen dus.

Niemand kan me de herinneringen aan mijn te smalle bed mét Steven afpakken.
Dit bed was breed. Breed en vrijheid! Hemels.
Hij leidde me tot daar zoals het een goede gastheer past.
De sensatie van het zachte gevoel van zijn tong en lippen die over m'n eikel gingen kan ik alleen maar als heerlijk beschrijven.
Vochtig, warm, zacht en geil.
De blik in z'n ogen, die zaad vragende ogen die gelukzalig naar omhoog keken in de mijne. Ik lag op m'n rug.
Ik voelde me heel mannelijk. Zijn vingers kietelden mijn ballen. Ik voelde dat hij zoog.
Niets, geen schaamte, verhinderde me om mee te bewegen, niet wild. Ik ben niet wild, van nature niet.
Ik had het besef niet meer. De inhoud van ballen pompte ik in zijn mond.
Hij deed geen poging om zich terug te trekken.
Na mijn laatste kramp spurtte hij naar de WC. Ik hoorde hem kokhalzen.
Hij vleide zich terug in mijn armen, mijn roes gepasseerd.
Mijn handen voelden zijn koele billen.
'Ik ook bij jou?'
'Als je wil.'
'Vond je het vies?'
'Valt wel mee. Zie jij het zitten?'
'Min of meer.' aarzelde ik. Ik was er niet klaar voor.
'Nee, het hoeft niet. Niet proberen.'
Steven trok me stevig tegen zich aan, ik was met hem vervlochten. Hij ramde op mijn been tot hij verkrampte.
Hij was de mijne en ik de zijne. Het gevoel ging diep.

We trokken behang af na het ontbijt op dag twee, niet zo goed uitgeslapen.

Amexic
Berichten: 16
Geregistreerd: maandag 15 juni 2015 16:37
Woonplaats: Zoersel
Ontvangen Bedankjes: 22 keer
Bericht Re: Groen licht door Amexic » dinsdag 25 augustus 2015 06:24

Deel 12


Het ging er uitgelaten aan toe tijdens het behang aftrekken, nadat we stilaan goed wakker waren geworden. Hele stroken behangpapier kwamen er bijna vanzelf af. Steven hanteerde weer dat plagerige speelse taalgebruik waar ik zo kon van genieten. Dan probeerde ik een even scherp antwoord op hem af te schieten.
Hier en daar kwam het papier moeilijk los.
'We moeten het goed vochtig maken met de spons.' zei ik tegen Steven. Met wat gepruts lukte het dan.
Soms ging het te goed in de keuken. De bezetting kwam mee los. Heel voorzichtig probeerden we de schade te beperken.
Achter de keukenmuur zat de douche. Misschien werd de muur ooit vochtig door een lek. Ik klopte met mijn knokkels op de loszittende bepleistering.
Dat deed mijn vader ook om te voelen of het stukwerk goed hechtte. Het klonk hol.
'Moet er af.' zei ik. 'Het moet gerepareerd worden en dan pas kunnen we schilderen.'
Steven sakkerde. 'Ik had beter alles laten hangen. Wat nu? Ik heb al geen zin meer om de rest er af te halen.'
We werkten toch door. De kleine tegenslag haalde de vrolijkheid uit het gesprek. We propten de vuilniszakken zo vol mogelijk met muf ruikend papier.
We ruimden het afval netjes op. De muren van de keuken en de leefruimte zagen er niet uit na onze werkzaamheden.
'Heb jij ook honger.'
'Ja, reuzegrote.' Door hardnekkig door te werken, vergaten we 's middags te eten.

Wilden we nog snel een friet eten in de frituur en de namiddagfilm halen, dan restte ons weinig tijd. Snel samen de douche in.
Goesting ontstaat wel degelijk in je hoofd. Wat een klein dingetje bengelde daar bij ons beiden.
Ondanks het feit dat herinneringen aan de dag voordien aan de oppervlakte van mijn geheugen voorbij dreven, gebeurde er niets fysieks . We waren beiden gehaast.
De frituur haalden we niet meer, de film wel. Met snoep en een cola verdreven we onze grootste honger.
Ik genoot van zijn vingers die over mijn handpalm gleden terwijl 'In de naam van de roos.' op het grote doek speelde.
Niet zo toevallig wilde ik de film zien want ik had recent het gelijknamige boek van Umberto Eco gelezen.
Men had een kanjer van een boek herleid tot een film. Vaak is een boek beter dan de verfilming maar ik was onder de indruk.
Na een friet met veel mayonaise hadden we nog een eind te wandelen.
We gingen hand in hand. Omdat het niet al te warm was, trok ik zijn hand mijn jaszak in.
'Ik zie je graag.'
'Ik jou ook.'
Het is zo'n zinnetje dat je soms in je leven moet uitspreken. Het klonk raar. Je zou nog mooiere woorden willen verzinnen maar die bestaan niet.
We hadden al heel wat Steven-en-ik-tijd achter de rug, wij samen.
Ik besefte dat wij echt een koppel geworden waren. Da's nog wat anders dan gewoon vrienden.
Eens zijn studio binnen wilde mijn eindeloze knuffelaar me niet meer loslaten. Opnieuw en opnieuw wilde ik de puzzel maken die bestond uit de twee puzzelstukjes van onze lichamen.
Zijn naakte huid wilde ik tegen de mijne voelen. Het licht hoefde niet meer preuts gedoofd.
Zonder in detail te willen gaan, kan ik stellen dat ons fysiek verlangen naar elkaar ontplofte in die periode.

Niet de geur van gebakken spek met eieren wekte me, maar Stevens opzettelijk luid gezongen ochtendlied.
Hij kwam me het bed uit kietelen.
'Hé, dit is niet romantisch.'
Mijn spurt naar de tafel was een vlucht voor nog meer folterpraktijken.
'Waarom ben jij al zo wakker?'
'Er moet gewerkt worden.'
Het behang van de slaapkamer moest er nog af. Steven begon onmiddellijk na het ontbijt af te trekken terwijl ik me snel aankleedde en toch de tijd nam me te scheren.
Het vochtig gemaakte behangpapier verspreidde een speciale ietwat muffe geur. Op een stoel staande kon ik net het plafond raken en prutste de moeilijkste restjes behang los.
Schijnbaar voorzichtig omarmde Steven mijn dijen langs achter om me dan onverwacht op te tillen.
We stuikten achterwaarts op zijn bed. Dat kraakte gevaarlijk.
Ik lag languit op bed. Steven kwam boven op me zitten en knoopte onmiddellijk mijn broek los.
'Je hebt mijn toestemming niet gevraagd.'
'Ik ga je niet zwanger maken hoor.'
'Wat heb jij gegeten?'
'Hetzelfde als jij. Af en toe moeten we een pauze nemen.'
Hij wrikte mijn schoenen uit en hoorde ook de zijne naast het bed ploffen.
Met een vanzelfsprekendheid torste hij mijn broek en onderbroek te samen omlaag.
Hij trok aan de broekspijpen en ik hof mijn benen op om het uittrekken gemakkelijker te maken.
Toen Steven ook de sokken van mijn voeten pelde, benadrukte de koelte van de kamer de naaktheid van mijn onderlijf.
Mijn paal werkte zich kloppend omhoog. Ik zag hem kijken.
Ik plantte mijn voeten in zijn rug en trok hem naar me toe. Hij was intussen aan de knopen mijn hemd bezig.
Ook zijn kleren moesten zo vlug mogelijk uit.
We vrijden ongeremd heftig.
Mijn genetisch materiaal slingerde zich met geweld uit de energiecentrale van mijn ballen.
'Was het goed?'
'Het is onbeleefd zoiets te vragen.'
We fatsoeneerden ons wat en gingen terug aan het werk.
Na het avondeten zaten we ons wat te vervelen in de zetel.
'Wat doen we nog vanavond?'
Steven had mijn gezicht gelezen. Ik keek hem ongetwijfeld heel erg schuin aan.
'Maniak. Jij put me helemaal uit. We zijn nog niet buiten geweest vandaag. Ik ben zelfs nog niet gaan lopen deze week.
Ik wilde je gewoon voorstellen om een eindje te gaan lopen?'
'Ik heb geen kledij of loopschoenen bij.'
'Doe dan gerief van mij aan. Ik heb een tweede paar loopschoenen.'
Zijn sportkledij paste me perfect maar zijn schoenen waren een maat te groot. Met een extra paar sokken zaten zijn schoenen vast genoeg aan m'n voeten.
'Niet te snel hé, ik ben niet getraind.'
'We lopen op ons gemak, het is geen wedstrijd. Gewoonlijk loop ik een uur. We zullen de watersportbaan volgen.'
We volgden het schaars verlichte kanaal.
'Is het tempo goed?'
'Dit kan ik goed volhouden. Het tempo lag vrij hoog maar ik trapte nooit op m'n adem.
Ik kon me natuurlijk niet meten met Steven maar op mijn vorige school behoorde ik bij de betere lopers van onze klas.
Steven liep met lichte, soepele tred alsof lopen hem geen inspanning kostte. Mooi om zien.
We staken over bij de brug en keerden terug langs de andere oever. We hebben toch nog een heel eind voor de boeg dacht ik.
Steven keek op z'n horloge voor hij de sleutel in het slot stak.
'Een uur en drie minuten.'
'Hoe ver zijn we geweest?'
'Zal niet minder dan 10 km zijn.'
'Wauw. Dan hebben we 10 km per uur gelopen. Ik voel het in m'n benen. Ik ga zeker stijf zijn morgen.'
'Morgen pas? Ik ben nu al stijf.'
Ik gaf Steven een duw. 'Jij noemt mij een maniak.'
We dronken om de beurt gulzig van de fles cola voor we douchten.
'Ik voel me als herboren.' vertelde Steven tijdens het afdrogen. 'Lopen is verslavend weet je. Er is niks zaliger dan goed bezweet thuiskomen en een goeie douche nemen.
Nu ben ik een nieuwe.'
'Ik ben helemaal uitgeput. Ik ga slapen.'
'Ja? Ik betwijfel het.' Pets. Hij gaf een stevige klets op m'n kont. ' 't Is duidelijk te zien waar 'jij' verslaafd aan bent...'

'Blijf nog een dag langer.' stelde Steven 's morgens voor.
Ik wilde toch naar huis gaan, zij het met tegenzin. 'Ze gaan dat niet appreciëren als ik langer blijf dan afgesproken.'
Als een kreupele ging ik achterwaarts de trap af, zo stijf waren mijn beenspieren.
'Ouwe man.' lachte Steven.

'Er is bezetting mee losgekomen.' vertelde ik thuis.
'Dan zijn de muren vochtig geweest. Ze zullen een klusjesman moeten zoeken.' concludeerde m'n vader.
'Als jij dat eens zou doen. Je hebt 's winters in het weekend toch niets te doen.' kwam mijn moeder tussen.
'Als ze geld genoeg hebben om voor hun zoontje zoiets te kopen, dan kunnen ze zeker iemand kunnen betalen. Ik zal eens rap zijn...'
'Je bent gewoon koppig.'
Het zat er dik tegen.
'Geef ze maar alles. Wij hebben vroeger zelf onze plan moeten trekken.'
Op dat elan ging mijn vader een tijd door.
Tenslotte trok hij zich in het tuinhuis terug, een gekend einde van vele discussies.
Ik voelde me schuldig omdat ik de aanleiding van de ruzie was.
'Hij zal het wel doen.' blikte moeder vooruit.
Vader bleef niet lang in zijn tuinhuis.
Ik vermeed intussen woorden als 'schilderen en behangen.'
Moeder gaf hem geen rust. 'Hoe ga je het nu doen in Gent?'
'Hoe moet ik trouwens daar geraken? Moet ik dan alles met de trein meesleuren?' wimpelde vader af.
Hij had een punt, wij hadden geen auto en dan is Gent ver.

Ik legde het probleem aan Steven voor. 'Dan komt mijn papa toch gewoon met de auto je vader oppikken.'
'Ik zal het hem in 't weekend voorleggen.' zei ik.

Ik vroeg het mijn vader de vrijdagavond tijdens het avondeten.
'Papa, de vader van Steven wil je met zijn auto komen halen om eens te gaan kijken in Gent.'
'Ik hoef geen hulp. Ik kan er zelf met de trein geraken.'
'Maar Steven's vader gaat vanavond bellen.'
Zijn kaakspieren spanden zich. Ik wist uit ervaring dat ik dan beter de zaak liet rusten.

'Jan.' riep mijn moeder. De telefoon stond in de gang. Ik hoorde hem rinkelen van op mijn kamer.
Ik wist zo goed als zeker wie er belde. Het gesprek bleef onverstaanbaar voor mij. het duurde in elk geval een hele tijd.
Zondagmorgen stond vader klaar met een tas gereedschap. Mijn vader zei nooit nee als kennissen of buren kwamen vragen om een karweitje op te knappen. En zeker niet als moeder hem een zetje gaf.
Steven's vader pikte de mijne reeds vroeg 's morgens op.
Ze reden met z'n tweeën naar Gent, zonder ons. Moest ik blij zijn? Voor zijn niet altijd tactvolle opmerkingen kon ik me niet schamen als ik ze niet hoorde.
Wat zouden ze over Steven en mij te vertellen hebben? Of zou mijn vader zwijgen. Als hij zich niet op zijn gemak voelde werd hij erg zwijgzaam.
Op mijn hoede wachtte ik af wat hij zou vertellen of niet zou vertellen bij zijn thuiskomst.
Tot mijn verrassing bracht hij uitgebreid verslag uit.
"We gaan de zaak volgende week repareren. Ik heb nog een deel van de bezetting afgekapt maar in het algemeen is de studio in goede staat.' zei hij. Als het goed droog is, gaan we eerst terug behangen, van dat overschilderbare behang. De verf moet Steven kiezen. Schilderen kunnen jullie.' Ik hoorde nergens enige negativiteit, ik had verwacht dat hij zou grommen.
Waar hij het verder met Stevens' vader allemaal over gehad had, daar repte hij niet over. En dat hadden ze; Stevens' vader ging geen onderwerpen uit de weg.

Vanzelfsprekend ging ik naar de jaarlijkse fuif van Steven's jeugdbeweging. Ik zou voor de eerste keer bij Steven blijven slapen, na de fuif.
Een jaar geleden verveelde ik me steendood omdat Steven aan de tap stond en nauwelijks tijd voor me had.
'Heb je geen job voor me, zodat ik me wat nuttig kan maken?'
"We hebben een beurtrol. Ik zal eens horen waar en wanneer er volk nodig is. Maar je komt niet om te werken hoor.'
Ik stond er op om iets te doen. Steven stond opnieuw aan de tap zoals vorig jaar. Daar had ik geen ervaring mee en dat wilde ik niet doen.
Steven overlegde even met zijn mede leiding.
'Wil je vanaf 10 uur een uurtje aan de ingang zitten, dan is het er rustig en dan kan Jonas ook even de dansvloer op?
Er sijpelde met mondjesmaat volk binnen. Plots zag ik Dirk. Dirk was één van Stevens schoolmakkers waar ik vorig jaar vaak mee gefietst had.
'Leuk om je nog eens te zien.' glunderde hij. We gaven elkaar een hand.
'Zwem je nog?' vroeg ik.
'Natuurlijk.'
'Hoe is het met jou?
'Goed.'
'Wat studeer je?'
'Geneeskunde.'
'Wauw.'
'Niet wauw. Wat drink je?'
Een pintje.
Hij bleef lang weg. Ik zag hem een hele tijd met Steven praten aan de toog.
'Dat duurde lang.'
'Als Steven aan het woord is, duurt het altijd lang.'
'Zie je Steven nog vaak?'
'Zelden.'
'Ik dacht dat je vorig jaar een lief had.'
'Is al lang af.'
We waren goed aan de praat geraakt.
'Ga je mee de dansvloer op?'
Ze draaiden 'Lets Dance' van David Bowie. Ik volgde met lichte tegenzin. Ik ben geen grote danser.
Maar de nummers die volgden konden me bekoren en ik geraakte in de stemming. Ik hoste mee op het ritme.
Er volgde een volksverhuizing toen de DJ volksdans draaide. Dirk verdween en ik bleef. 'Wuivende palmen' en 'Bal in de straat.' kende ik.
Steven verscheen naast mij bij de kringdans. Dieter deed ook mee, die had ik nog niet gezien voordien.
Op de volksdans volgden een paar trage nummers. Dieter schuifelde over de dansvloer met een meisje van de leiding aan haar outfit te zien.
De Chiro leiding was in uniform.
Steven ik stonden aan de kant toe te kijken naar het romantische tafereel.
'Als wij nu eens samen...?' riep hij in m'n oor. Ik gaf hem een por en bood weerstand toen hij plagerig aan m'n arm trok.
Een rock 'n roll nummer verjoeg nogal wat volk.
Dieter was een blijver. Zwierig haalde hij allerlei kunstjes uit met zijn danspartner.
'Die kan het.' uitte ik mijn bewondering.
'Hij danst in een dansclub en dat merk je.' lichtte Steven toe.
'Kom.' zei Steven toen de DJ op disco overschakelde. 'We gooien ons nog eens.'
We dansten ons goed in het zweet. Ik had er zin in.
De plicht riep Steven. Hij verdween terug achter de toog.
Oeps, mijn horloge wees al half elf aan.
'Sorry, ik was de tijd vergeten.' zei ik tegen de jongen die Jonas heette en die ik al een half uur voordien had moeten aflossen aan de kassa.
'Voel je niet verplicht.' antwoordde Arjen die naast hem zat. Ik wacht op Dieter maar die is niet van de dansvloer te krijgen natuurlijk.
Mijn hartslag versnelde even.
Jonas maakte plaats voor mij en bedankte. 'Nog iets drinken?'
'Pintje graag.'
'Leuk dat je gekomen bent. Maar het was van moeten hé. Ben jij ook niet in een jeugdbeweging? ' vroeg Arjen.
'Ik doe enkel zomerkampen. Deze zomer ga ik weer naar Zwitserland, 14-jarige jongens.
'Tof.' We zaten ver genoeg van het feestgedruis om gezellig te kunnen praten
We verkochten af en toe drank bonnetjes en zelden nog een toegangskaart.
'Eindelijk, ik dacht dat je me vergeten was' deed Arjen gemaakt geïrriteerd toen Dieter verscheen. 'Ik zit hier al een hele tijd opgescheept met een irritante kerel.'
Ik stak mijn tong uit. 'Maak je hier maar snel uit de voeten.'
'Knappe danser ben je.' probeerde ik een gesprek met Dieter op gang te trekken.
'Ach ja.' Het gesprek haperde eerst een tijd. Ik ben zelf ook niet die uitbundige flapuit.
Dieter gedroeg zich grappig bedeesd. Ik herkende mezelf in zijn gedrag. Zo was ik vroeger zelf ook bedacht ik, en toegegeven, die karaktereigenschap heb ik nooit helemaal verloren.
Tijdens de pauzes op het volleybaltornooi trad hij nooit op de voorgrond. Nu kon ik meer over hem te weten komen.
Hij studeerde in Leuven. 'Mijn broer heeft ook in Leuven gestudeerd.'
'En jij?
'Antwerpen. Biologie.'
'Niet in Gent?'
'Spijtig genoeg niet. Samen met Steven in Gent zou de max geweest zijn.'
'Heb jij een vriendin?' gooide ik hem onverwacht in het gezicht.
'Nee.'
'Ik dacht dat dat meisje waar je mee danste je vriendin was.'
'Het is niet omdat ik met een meisje dans, dat ze mijn vriendin is.'
'Maar als je zo goed kan dansen, lijkt het me gemakkelijk om een meisje te krijgen. En je bent zeker niet de lelijkste.'
'Ach ja.' Dieter trok zijn schouders op.
'Je lijkt niet erg geïnteresseerd in meisjes.'
Dieter staarde voor zich uit. De TL-lamp achter ons gaf ruim voldoende licht om te verraden hoe rood hij aanliep.
Bingo. Een vreemd gevoel van triomf welde in me op.
'Ben je dan homo?'
'Heeft Steven het je verteld?'
'Nee, toch niet.'
'Kan je dan iets aan me zien?'
'Nee, absoluut niet. Het zullen mijn voelsprieten zijn.'
Mijn gevoel van triomf smolt als boter in de pan. Steven wist wél dat Dieter homo was.
Hij had het me niet verteld. Hij had mijn vraag zelfs afgewimpeld.
Het gesprek met Dieter vlotte niet meer. Ik merkte dat de jongen van de wijs was. De sfeer werd ongemakkelijk.
Het luchtte me op om afgelost te worden.
Steven stond vrolijk te zijn achter de toog. Ik ging er nog eentje bestellen.
Hij gooide een glimlach in mijn richting toen hij me zag.
Ik verborg de knerpende pijn die ik voelde.

Amexic
Berichten: 16
Geregistreerd: maandag 15 juni 2015 16:37
Woonplaats: Zoersel
Ontvangen Bedankjes: 22 keer
Bericht Re: Groen licht door Amexic » dinsdag 13 oktober 2015 07:47

Deel 13


Een pintje. Ik werd onmiddellijk door Steven bediend.
Ik stond tegen de toog geleund naar de dansvloer te staren en dronk er op korte tijd drie. De alcoholinjectie steeg naar mijn hoofd. In plaats van vrolijker te worden, voelde ik me nog meer down.
Ik wilde een vierde bestellen. 'Wat heb jij?' zei Steven, 'Om plezier te maken hoef je absoluut niet zo veel te drinken. Je hebt genoeg gehad voor vanavond.'
Ik deed alsof ik Steven niet gehoord had en riep naar de tweede tapper: 'Een pintje voor mij.'
'Geef hem er geen.' kwam Steven tussen. 'We zijn met de fiets en ik heb geen zin om hem straks naar huis te dragen.'
Het werd wachten op Steven tot de fuif op zijn laatste benen liep. Ik had me op een stoel gezet, te koppig om een cola te vragen. Dieter toonde op de dansvloer nogmaals zijn talent.
Als hij danste veranderde die teruggetrokken jongen in een uitbundige ... Ik keek naar zijn elegante bewegingen en kreeg de associatie 'mals' bij zijn soepele lijf. In gedachten zag ik hem weer douchen na het volleybal tornooi.
Zou ik seks met hem kunnen hebben? Zou Steven? Ik mocht er niet aan denken. Ik walgde van mijn gedachten.
Ik was nog steeds aangeschoten toen Steven en ik naar hem thuis fietsten.
'Je was je zo goed aan het amuseren zag ik en dan begin je te zuipen. Vind ik niet leuk.'
'Jij wist maar al te goed dat Dieter homo is. Waarom mocht ik dat niet weten?'
'Je hebt het hem dus gevraagd. Je zet me voor schut.'
'Wilde je niet dat ik het hem vroeg? Je hield het dus liever geheim voor mij?'
'Het heeft geen zin dat ik nog iets zeg. Je bent zat.'
Ik was kwaad en dronken en zou echt ruzie gemaakt hebben als we niet bij Steven thuis waren gearriveerd.
We zetten de fietsen zo stil mogelijk in de garage en gingen slapen zonder nog iets te zeggen.
Ik viel van vermoeidheid in slaap in het bed van Stevens' broer, een onrustige slaap.
Ik zat op de trein naar Gent onderweg naar Steven. Plots zag ik Dieter zitten aan het eind van de coupé.
Hij wuifde naar me maar ik negeerde hem. Toen ik weer opkeek, was hij verdwenen. Ik belde bij Steven aan. Het was Dieter die de deur opende...
Tenslotte werd ik wakker uit een geschifte, onaangename droom om later in een nieuwe nachtmerrie te verzeilen.

Er waren koffiekoeken bij het ontbijt.
'Tast maar toe.' zei Stevens' moeder.'Hoe was de fuif?'
'Goed.'
'Jullie zijn zo zwijgzaam. Een kater?'
'Ik ben gewoon moe, maar ik kan alleen voor mezelf spreken.' antwoordde Steven en keek veelbetekenend in mijn richting.
'Het verstand komt met de jaren.' spotte Stevens vader.
Ik werd zelfs niet rood. Hoofdpijn domineerde mijn schaamte.
Goed dat zijn ouders geen idee hadden waar het echt over ging.
Ik at uit pure beleefdheid een koffiekoek op. Ook de koffie stak tegen.
Zonder overtuiging gaf Steven me een zoen ten afscheid.
'Tot straks.'
'Tot straks.'

Op de bus kon ik er niet over beginnen uit schrik voor luistervinken.
De hoofdpijn en de loomheid van de ochtend waren verdwenen. In de plaats daarvan bonkte mijn hart me in de keel.
We waren elk in onszelf gekeerd op de bus. Onmiddellijk na het uitstappen gooide ik de knuppel in het hoenderhok. We stonden in het halfduister aan de halte. Ik leunde tegen een muur.
Ik nam een teug frisse lucht: 'Waarom vertelde je me niets over Dieter?'
'Omdat hij me gevraagd had niemand iets te vertellen.'
'Ik ben toch niet niemand.'
'Zeg dat niet. Dieter heeft me in vertrouwen genomen omdat hij weet dat wij samen zijn. Hij heeft het heel moeilijk op het moment.'
Steven deed me het hele verhaal.
'Sorry, ik had het je wel moeten vertellen.' gaf hij toe.
Ik was er stil van geworden en nam hem in mijn armen. We stonden een tijdje te wiegen.
'Ga je mee naar mijn kot?'
'Ik ben niet in de stemming. 'k Ga de eerstvolgende trein nemen.'
Teleurgesteld ging ik alleen naar mijn studentenkamer. Geen babbel met Johan of zo. Ik voelde me eenzaam.
Moe ging ik vroeg te bed. Zo graag had ik Steven die nacht bij me gehad, misschien om alles goed te maken.
De slaap wilde niet komen. Niet hij had sorry moeten zeggen.
Ik!

Amexic
Berichten: 16
Geregistreerd: maandag 15 juni 2015 16:37
Woonplaats: Zoersel
Ontvangen Bedankjes: 22 keer
Bericht Re: Groen licht door Amexic » dinsdag 13 oktober 2015 07:50

Deel 14


Ik kroop uit bed om een heel impulsieve brief te schrijven. Uit woorden groeiden snel hele zinnen. Ik las hem zelfs niet na maar kleedde me aan om de brief zo snel mogelijk in de postbus te gaan gooien.
De rest van de week telde ik af tot het moment dat Steven van de trein zou stappen.
'Bedankt voor je mooie brief.'
Ik voelde me blij alsof ik hem in weken niet gezien had.
'Ik was niet uitgepraat de zondagavond en daarna heb ik je de hele week gemist.'
'Ik heb nagedacht. Kom je morgenavond opnieuw naar ons thuis? We gaan naar een vrij podium. Mijn papa en de jouwe gaan behangen dus kan papa je 's avonds zelfs oppikken als hij jou vader laat uitstappen.'
'Maar ik ben vorige weekend al blijven slapen. vinden ze dat wel goed?'
'Het bed van mijn broer is toch vrij. Natuurlijk vinden ze dat oké.'
Waarover Steven nu precies nagedacht had, kon ik niet raden.

Ik stond op wacht toen Stevens vader de mijne thuis bracht. Ik had een discussie met moeder achter de rug.
'Dat T-shirt doe je niet aan.' Er was geen zeggen aan. Ze kwam met een hemd te voorschijn. 'Hier. Trek dit aan.'
'Mama het is een optreden, geen sollicitatie.' Als compromis trok ik een ander T-shirt aan.
Ik zag een auto stoppen en opende de deur.
Stevens vader hielp het werkgerief mee uit de auto laden. De twee mannen konden het goed met elkaar vinden constateerde ik.
'Kom je nog even binnen?' stelde papa voor.
'Nee, dank je. Ik ga het geduld van deze jongeling niet op de proef stellen.' lachte Stevens vader naar mij.
'Dat zijn nogal eens koningskinderen.' merkte mijn vader op. 'Wij doen het werk en zij gaan feesten. Alles is gedaan behalve het schilderwerk, dat is voor jullie. Jij hebt daar voldoende ervaring mee om Steven te helpen.' gebaarde hij naar mij.
Natuurlijk zou ik de studio mee schilderen. Thuis had ik geholpen een aantal kamers een nieuwe laag verf te geven.
Ik kon dat.

Op de passagiersstoel liet ik me heel ontspannen naar Steven voeren.
De meeste mensen bezaten een auto. Voor mij bleef het een luxe ervaring.
Stevens' vader mocht ik heel graag. Ik moest hem Ward noemen.
Met hem kon je tenminste een serieus gesprek voeren.

Ik leende de niet meer gebruikte fiets van Stevens' broer om naar het optreden te fietsen. De vaste kliek was van de partij: Arjen, Jonas, ja Dieter ook. Eén meisje van de leiding, Lieve, trotseerde ons met acht.
Ik begon wat volk te kennen bij de Chiro.
Het vrij podium viel tegen: veel geschreeuw en weinig gezang. Na het optreden van de broer van ik weet niet meer wie, hielden we het voor bekeken en zochten een kalm café op om te praten.
We schoven twee tafeltjes tegen elkaar en zetten stoelen bij. Logisch dat Steven naast mij zat. Maar links van mij had Dieter een stoel genomen.
Er werd rustig gebabbeld.
'Hé Pieter, je bent linkshandig' merkte Dieter op.
'Ja, ik ben altijd een beetje speciaal geweest.'
'Is dat niet lastig?'
'Ik ben het gewoon en het heeft voor- en nadelen. Vroeger toen ik klein was, heb ik me afgevraagd of er iets mis was met me. Maar ik was er ook fier op 'anders' te zijn. Bij sommige sporten zoals volleybal is het een voordeel.
Ik schreef blijkbaar mooi in de lagere school en diende als voorbeeld: "Pieter is linkshandig en kan toch mooi schrijven". Ik realiseer me nu hoeveel mensen er zijn die niet passen in 'wat verwacht wordt.'
Hoe vervelend zou de wereld zijn als we allemaal hetzelfde waren.'
'Dat vind ik mooi gezegd. Ik ben ook anders.' Hij zei het met een subtiel lachje.
Ik begreep perfect wat Dieter bedoelde.
Het gesprek liep lekker. We belandden bij het onderwerp verlegenheid. Ik hou van praten over dit soort onderwerpen.
'Ik ben altijd heel timide geweest.' zei hij.
'Ik was dat vroeger ook.'
'Was?'
'Ik heb veel geoefend en ik begin het onder controle te krijgen.'
'Ik zie soms toch dat je verlegen bent. Als ik merk dat iemand verlegen is, vind ik hem op slag een stuk sympathieker...'
Steven nam niet deel aan ons gesprek. Hij stond in het centrum van de belangstelling. Af en toe, als hij niet zelf aan het woord was, merkte ik dat hij meeluisterde.
'Hij is zo verlegen.' zei mijn moeder te pas en te onpas als ze met andere mensen stond te praten in mijn aanwezigheid. Ik haatte dat.'
'De mijne wilde altijd weten waarom ik rood werd. Op den duur kleurde ik al rood omdat ik wist dat ze het ging vragen.' beaamde ik.
Naast mij animeerde Steven de rest van ons groepje. Ik ben beter in gesprekken onder vier ogen zoals op dat moment met Dieter.
Hij studeerde verpleegkunde. dat wist ik nog niet.
'Dat lijkt me bij jou op het lijf geschreven. Volgens mij ben je een heel zacht iemand.' merkte ik op.
'Denk je dat?'
Dieter liep rood aan zag ik.
Ik meende dat oprecht al drong het dubbelzinnige van mijn formulering achteraf tot me door.
Grappig dat hij rood werd. Ik wist maar al te goed dat je uit respect daar geen opmerking over mocht maken.
'En jij bent een geiten-wollen-sokken student.' herpakte hij zich.
'Dat denk jij. Als je biologie studeert dan zijn scheikunde, fysica en wiskunde naast biologie de hoofdvakken.' verdedigde ik me.
Op de achtergrond lachte men uitbundig. Soms pikten we een grove mop op en lachten mee met de rest daarna praatte ik met Dieter over een volgend onderwerp.
'Leuke avond gehad?' vroeg Steven terwijl we naar hem thuis reden.
'Helemaal.' beaamde ik.
'Amai, je geraakte serieus in gesprek met Dieter. Meestal is hij nogal zwijgzaam.'
Ik poetste mijn tanden met Stevens' tandenborstel. Vroeger zou ik dat vies gevonden hebben, een tandenborstel van iemand anders. Die tijd had ik achter me gelaten.
Heel zedig wensten we elkaar goedenacht na een toch wel lange nachtzoen en ik trok me terug op de kamer van zijn broer.
Vroeg in de morgen, tegen een uur of zeven, kreeg ik gezelschap. Hij vleide zich tegen me aan. Heerlijk zo 's ochtends nog wat doezelig goesting krijgen.
'Voorzichtig. Straks merken je ouders dat je niet op je kamer bent.'
'Dan is het zo! En ze slapen 's zondags toch uit tot een uur of half negen.'
Ik was niet in de stemming om tegen te pruttelen.
Goed uitgeslapen verscheen ik aan het ontbijt en liet me de koffiekoeken smaken. Ten huize Schrijvers waren het goede eters. Ik schaamde me nog over vorige week.
Stevens' mama legde ons in de watten. Versgeperst appelsiensap?' vroeg ze. Ik vond het te veel moeite maar ze drong aan.
'Veel beter zo dan vorige week hé.' wreef ze me toch even onder de neus. Ze had gelijk. Ik glimlachte begrijpend.
Ze mocht dat zeggen.
Er hing absoluut geen verwijtend ondertoontje aan vast.

De wind zat goed om naar huis huis te fietsen. Alles was goed.
'Heb je je goed geamuseerd?'
Mijn moeder moest altijd alles weten.
Ze kon op een verhaal rekenen als ik in de juiste stemming verkeerde.
Ook papa gromde niet. Ik had door dat hij de klik gemaakt had met Stevens' vader.
Ik studeerde die namiddag. Er waren geen examens aan de horizon maar het was verdomd moeilijk bij te blijven met sommige vakken.

Amexic
Berichten: 16
Geregistreerd: maandag 15 juni 2015 16:37
Woonplaats: Zoersel
Ontvangen Bedankjes: 22 keer
Bericht Re: Groen licht door Amexic » zondag 18 oktober 2015 21:31

Deel 15


Het schilderen van Stevens' studio schoven we op de lange baan. Dat stelden we uit tot de grote vakantie. Tijdens de Paasvakantie volgde ik een cursus gespecialiseerd monitor.
Ik keek uit naar een nieuw Zwitsers zomerkamp. Met het naderen van de eindexamens slorpte het studeren meer en meer van ons beider tijd op.
Steven vermeed het oncomfortabele bed van mijn studentenkamer op die ene keer na toen we uitgelaten terugkeerden van festiviteiten in de stad .
Verschillende keren bezocht ik hem in Gent. Daar vonden we de privacy die een beetje ontbrak bij Steven thuis. Nochtans heb ik mooie herinneringen aan het ingehouden vrijen bij hem thuis.
Maar in Gent mocht het wat meer zijn. We waren op dat moment fysiek verslaafd aan elkaar.

Mijn eigen vrienden verwaarloosde ik de laatste tijd. Het speet me hoe snel vriendschappen verwaterden als de tijd zijn werk deed. De fietsmakkers van mijn dorp zag ik niet meer. Het samen gaan fietsen werd een jeugdherinnering.
De jeugdploeg van de volleybal was uit elkaar gevallen. De wekelijkse wedstrijd met de nieuwe ploeg kon ik niet missen maar echte vrienden had ik er niet.
De klasgenoten van het middelbaar verdwenen definitief uit mijn leven op die enkelingen na die ik soms op de unief zag rondlopen.
Jan zag ik daar af en toe maar die studeerde een andere richting én had intussen een meisje.
Op kot koesterde ik vooral de vriendschap met Johan.
Gelukkig werd ik opgenomen in de kring van Steven die vooral uit Chiro leiding bestond.
We gingen de laatste tijd samen op stap op zaterdag, gewoon op café om bij te praten, of als er ergens een fuif doorging, waren we gegarandeerd van de partij.
Ik leerde me uitleven op de dansvloer. Mét Steven dansen, wij met ons tweeën, kon niet.
'Allé, wanneer dansen jullie eens een trage?' Ze plaagden er ons mee.
Steven stond vaak in het centrum van de belangstelling. Ik bewonderde zijn vlotheid, soms stoorde het me.
Sociaal ben ik zeer zeker wél. Maar ik ben beter onder-vier-ogen.

Met de moed der wanhoop worstelde ik me door de examens. De prof scheikunde deelde me op het mondelinge examen droog mee: 'Dat was niet veel hé, meneer.'
Van dat vak moest ik niets verwachten en er waren er nog enkele half mislukt.
Steven verwachtte goede resultaten en bracht me goed nieuws na zijn proclamatie.
Zelf wachtte ik op lemen voeten tijdens de proclamatie op het afroepen van mijn naam. Zoals vermoed werd mijn naam gevolgd door de boodschap: 'uitgesteld'.
Vier onvoldoendes opgeteld bij de drie andere maakte samen zeven, een hopeloze zaak.
Op kot zag ik Johan. Hij werd opgehaald door zijn vader. Johan was geslaagd en afgestudeerd. Hij klopte me op de schouder. 'Veel moed.'
'Proficiat.' wist ik uit te brengen. Ik zou hem nooit meer zien. Ik zag hem in de auto verdwijnen en voelde me moederziel alleen.
Ik vertrok heel neerslachtig met de bus naar huis.

Troost vond ik niet thuis.
'Wij hebben niet de kans gehad om te studeren. Jij hebt altijd alle kansen gekregen. Als je een vak geleerd had, kon je al aan het werk. Nu heb je niets.'
Mijn moeder reageerde haar eigen teleurstelling op mij af. Ze duwde me nog dieper.
Mijn vader zat er gewoon bij, ongelukkig te zijn.
'Ik rij naar Steven.'
'Ja doe dat. Die zal je redden.'
Ik was zelfs niet boos. Maar ik moest weg thuis en nam mijn fiets.

Steven reageerde verrast toen ik onaangekondigd bij hem thuis aan de deur stond. Ik had hem nog niet getelefoneerd om het slechte nieuws te brengen.
Ik viel hem om de hals en barstte in snikken uit. Hij trok me binnen. Ik kon niet ophouden met huilen.
Dat was me nog nooit overkomen. Ik ben normaal nooit emotioneel.
'Maar jongen toch.' zei z'n moeder, 'Huil maar eens goed uit.'
We zaten aan de keukentafel. Ik snoot m'n neus. Ik zag dat Steven ook geweend had.
'Was het zo erg?'
'Zeven heb ik er nu in totaal.' Ik kon het snikken onderdrukken.
'Moet je niks drinken?'
Ik bedankte maar ze schonk me een glas melk in.
'Je moet echt eens in de spiegel gaan kijken.' lachte Steven toen ik tot rust gekomen was.
Hij trok me recht en volgde me naar de badkamer. Hij omhelsde me langs achter en legde zijn kin op mijn schouders.
We keken naar ons spiegelbeeld en glimlachten beiden. Ik zag er niet uit: verwaaid van het fietsen en mijn gezicht helemaal vlekkerig van het wenen.
'Blijf je eten?'
Dat was geen vraag. Als zijn moeder dat vroeg, kon en mocht je dat nooit weigeren.
Ik belde naar huis dat ik bij Steven bleef eten en ook bleef slapen.
Mijn moeder reageerde intussen rustig: 'Wanneer ben je morgen thuis?'
Stevens vader, Ward, ik sprak zijn naam nooit uit, probeerde met mij de zaken op een rijtje te zetten.
'Ben je voluit gegaan tijdens de examens? Ik bedoel niet dat je je best niet gedaan hebt. Jij alleen kan dat weten.
Beheerste je de stof? Misschien moet je alles eerst laten bezinken maar denk je dat je alles zal kunnen ophalen in tweede zit?'
Ik had mijn uiterste best gedaan. Van sommige vakken dacht ik vooraf dat ik het niet zou halen. Ik liet me te gemakkelijk onder tafel praten tijdens mondelinge examens.
'Je kan tweede zit doen, als je niet slaagt is enkel je moeite verloren. Als je te veel de bloemetjes buiten gezet hebt, kan je je herpakken. Zeven is erg veel als je je best gedaan hebt.
Je moet rekening houden met een plan B. Wat ga je doen als je definitief niet geslaagd bent?'

Moe en leeg kroop ik 's avonds in het vertrouwd aanvoelende bed van Stevens' broer.
'Slaapkop, het is 9 uur. We zitten op je te wachten.' Steven schudde me wakker. Ik sliep een monoliet van een nacht.
In een pyjama van Steven die intussen zowat de mijne geworden was, verscheen ik aan het ontbijt.
'Door jou schuld vergat ik het gisteren te vragen. We komen op kamp een foerier te kort. Heb je zin volgende week mee te vertrekken? Je gaat nu toch nog niet blokken.'
'Moet ik daar koken?'
'Er moet gewoon drie keer per dag eten zijn. Dikke Mia en haar man gaan elk jaar mee. Het is te veel werk voor twee mensen. Zij zullen je wel aan het werk zetten.'
'Zie ik wel zitten. 'k Ga het thuis eerst vragen.'
'Ja, maar natuurlijk ga je mee.'

Mijn moeder had haar temperament weer voor even opgeborgen. Ik wist dat ze al lang spijt had van haar uitval.
De beslissing of ik al dan niet ging deelnemen aan de tweede zit, stelde ik nog wat uit.
Eerst zou ik met Steven op kamp gaan.
We spraken af om rekening te houden met de anderen. We zouden elkaar bij voorbeeld niet in het openbaar kussen. De leiding wist natuurlijk dat we een koppel waren. De kinderen hoefden daar niets van te merken vonden we.
Steven trok zich meestal weinig aan van wat anderen denken. Hij was akkoord: onze relatie was privé en we hoefden dat niet in de etalage te zetten.
We gingen langs bij dikke Mia thuis om kennis te maken. Ik begreep onmiddellijk waarom ze haar zo noemden. Het waren volkse mensen. Het klikte onmiddellijk. 'Jij mag ginder de patatten schillen; ik zal ze koken.' grapte ze.
Ik bekeek haar blote, eeltige hielen die ze waarschijnlijk nooit te lijf ging met een vijl of insmeerde met een vettige crème.
Na het Chiro kamp stond mijn Zwitsers kamp gepland. Daarna zou ik opnieuw moeten studeren....
Steven, Dieter en de rest van de leiding vertrokken een paar dagen eerder om de tenten op te zetten en de kampplaats in te richten.
Ik reed mee in de auto van Mia en Fons. Ik had nauwelijks plaats om te zitten in hun volgestouwde bestelwagen.
De teleurstelling van mijn mislukking verdween naar de achtergrond.

Amexic
Berichten: 16
Geregistreerd: maandag 15 juni 2015 16:37
Woonplaats: Zoersel
Ontvangen Bedankjes: 22 keer
Bericht Re: Groen licht door Amexic » zaterdag 31 oktober 2015 11:30

Deel 16


De tenten van de foeriers stonden apart van de slaaptenten opgesteld op een afstand van de drukte.
Ik deelde de slaaptent met Mia en Fons. Ik vond het eerst een beetje raar maar er was ruimte genoeg in de oude legertent. Die mensen schenen zich op geen enkele manier aan mijn aanwezigheid te storen. Er was een extra vierde veldbed voorzien want soms zou er iemand van de oud-leiding blijven overnachten.
We stonden bij de eersten op want het ontbijt moest klaarstaan wanneer de kinderen uit bed waren. Voor het avondmaal was het alle zeilen bijzetten zodat de hongerige bende niets te kort kwam.
Terwijl we op de achtergrond de kinderen hun gang zagen gaan, waren wij rustig bezig met groenten kuisen, tomaten snijden ... en patatten schillen.
Mia en Fons kenden het klappen van de zweep. Vele handen maken licht werk was hun moto. Het hele kookgebeuren draaide als een geoliede machine én ze werden op handen gedragen.

Steven was één van de eerste dagen met zijn jongens in ons blikveld een kringspel aan het spelen.
' 't Is een goeie jongen.' zei Mia.
'Wie bedoel je?' vroeg ik schaapachtig.
'Je moet je niet van den domme houden. Iedereen weet het van jullie dus ik ook. Je moet niet zo rood worden of mag het niet geweten zijn?'
'Euh, ja het mag.'
'Dan is het goed. Het is geen schande.'
'Ik zei gewoon: 't Is een goeie jongen. En dat meen ik. Dus jij hebt geluk.'
'Zie je dat dan aan ons?'
'Dacht je dat zo'n nieuws niet doorverteld wordt? Om je vraag te beantwoorden. Je ziet dat niet aan jullie maar als je het weet dan toch wel.'
Ze had het onderwerp opzettelijk aangesneden, dacht ik. Ze probeerde van alles over ons te weten te komen. tot op zekere hoogte liet ik me uitvragen.
Haar directheid en haar nuchterheid bevielen me. Ze droeg ook duidelijk de broek thuis.
Mia had de gewoonte me te bedanken voor het werk helemaal klaar was.
'Ga jij je maar met het jonge volkje amuseren.' zei ze dan.
Ik sloot me dan liefst bij een activiteit van Steven aan. Steven leidde de dertien-veertienjarige jongens samen met Bart. Dat was de leeftijd van mijn jongens waar ik mee op kamp trok.
Daar kon je veel mee doen en ze begonnen pas aan puberteit. Leuk om te zien hoe enthousiast Steven met zijn mannen omging.
Zijn jongens gingen moe naar bed bedacht ik. Ik nam graag Stevens' fluitje over. Bart en Steven gingen er stevig tegenaan tijdens de estafette, luid aangemoedigd door hun eigen ploeg.
De kookploeg deed nooit de afwas. Het jonge volkje ruimde na het eten volgens een beurtrol alles op. We leidden dat natuurlijk in goede banen.
Na het avondeten volgde een rustige activiteit gevolgd door het dagelijkse ritueel van avondsluiting , tanden poetsen en gaan slapen.
De leiding ging dan de activiteiten van de volgende dag afspreken.
Dan doodde ik soms de tijd met Mia en Fons maar meestal hing ik wat rond.
Helemaal niet erg dat Steven geen tijd voor mij had.
Ik sloot me bij voorkeur aan bij diegene die de avondwacht te beurt viel. Er moest gezwegen worden in de tent eens ze in hun slaapzak lagen.
Het was een sport om de daders van gefluister en gegiechel te betrappen.
Die van Dieter waren een jaar of tien. Ze lagen allen bijeen in een legertent.
'Ze zijn bekaf.' zei hij gedempt toen ik buiten de tent naast hem zat. Er heeft er niet één een kik gegeven.
Hij studeerde verpleegkunde en was net als Steven volledig geslaagd.
'Gelukzak. Voor mij ziet het er niet goed uit. Zeven!' Ik zag het nog minder zitten dan vlak na de examens.
'Ga je tweede zit doen?'
'Ik denk het niet.'
De zon scheen lang begin juli en stond nu zeer laag aan de horizon.
We keken er naar verzonken in gedachten.
Hij zat met opgetrokken knieën in het gras. Het getemperde licht van de avondzon gaf zijn benen een heerlijke gloed. Het liet me niet onberoerd.
Mooi meegenomen dat de zo lekker korte short van het Chiro uniform die knappe jongensbenen niet verhulde.
'Wat ga je dan doen?'
'Ik weet het niet. Ze hebben het thuis ook door dat het onhaalbaar zal zijn. Een diploma moet ik halen, vinden ze. Maar wat moet ik kiezen? Aan op kot gaan, hoef ik niet meer te denken als ik stop.
Ik krijg geen studiebeurs meer volgend jaar.'
'Wat zou je liggen?'
'Iets minder exact. Voor biologie had ik goeie cijfers. Dat moet je gewoon van buiten leren. Wiskunde, scheikunde en fysica, ik begrijp dat meestal. Maar die dingen zijn ofwel helemaal juist ofwel helemaal fout.
Bij mij is dat allemaal ongeveer en daar geven ze geen punten voor.'
'Zou verpleegkunde iets voor jou zijn?'
'Ze hebben met dat vroeger op school aangeraden. Vond jij het moeilijk?'
'Je kan best niet achterlijk zijn. In het eerste jaar is anatomie het buisvak. Chemie ook, maar dat zou voor iemand als jij geen probleem mogen zijn. Sommigen vallen af omdat ze de studies niet aankunnen.
Anderen hebben niet het juiste karakter. Je moet tegen een stootje kunnen. Als we terug thuis zijn, mag je altijd m'n cursussen komen inkijken.'
'Ga ik doen.' beloofde ik.
We staarden weer naar de zon.
Ik voelde mijn nek gloeien. 'Ik ben vandaag verbrand.' zei ik.
'Ik niet.'
'Nee, natuurlijk niet, jij bruint zo ongelofelijk gemakkelijk. Met die prachtige zwarte haren van je denk ik dat je op één of andere manier van vreemde afkomst bent.'
Dieter zag er altijd heel verzorgd uit. Ook op kamp schoor hij zich netjes. Zijn haren hadden net dat beetje golving die hem die guitige indruk gaven, een beetje tegenstrijdig nonchalant zelfs.
Ik merkte dat hij een kleur kreeg.
'Nee.' antwoordde hij kort. 'Ze hebben me dat al 100 keer gevraagd. Het is gewoon niet zo. Mijn ouders, grootouders en nog verder, zijn gewoon Vlamingen.'
Ik schrok van zijn heftige reactie. 'Ik bedoel er niets verkeerds mee. Je ziet er gewoon heel goed uit met dat vel van jou. Velen moeten moeite doen voor zo'n heerlijk kleurtje. Of je familie van vreemde komaf is of niet interesseert me niet.'

Eens alle kinderen sliepen, trok de leiding zich terug in één van de tenten.
Ik voelde me hier geaccepteerd. Ik dreef mee op de populariteit van Steven.
Ik keek fier naar hem op. Trots dat hij mijn vriend was.

De post. 'We hebben vijf brieven en dat nu al, dat belooft voor de volgende dagen.
Brief 1: Arjen.'
Wie een brief kreeg, moest een opdracht uitvoeren, wilde hij de brief in handen krijgen.
Arjen moest een lied zingen. Het klonk als huilen naar de maan.
Tot mijn verbazing had ook ik een brief. 'Je mama mist je al.' riep iemand.
Ik moest uit een opblaasbadje dat ze die dag gevuld hadden, een aantal knikkers opvissen. Natuurlijk haalden ze me onderuit.
Ik onderging wat ik in mijn geval als een doopritueel beschouwen moest en kon inwendig lachen om de originaliteit van de opdracht.
Ik opende de brief nieuwsgierig. Droge kleren aantrekken kon even wachten.
De schrijver bleek Steven himself te zijn.
Dat was met voorbedachten rade. Ik had eerst nog niet door dat er zelfs geen postzegel op de enveloppe kleefde.
'Liefste Pieter,... ' begon hij. Ik las gretig verder terwijl het volgende slachtoffer zijn opdracht aanhoorde.
'Je hebt nog iets van me te goed.' grolde ik en maakte een boksgebaar.
Hij stak zijn bierflesje in de lucht. 'Schol.'

Even nog hoorde ik geroezemoes rond de tent. Mia en Fons sliepen al aan de andere kant van de grote tent.
Mijn pyjama short vond ik op de tast in mijn tas die ik voorlopig op het vrije veldbed gezet had.
Mijn gedachten waren nog niet leeg van de mooie dag.
's Ochtends controleerde ik mijn pyjamabroek. Die had ik midden in de nacht vervangen door een droge onderbroek. Mia en Fons konden onmogelijk iets gemerkt hebben. Ik had mijn zaklamp uit schrik niet aangeknipt. De grote vlek sperma voelde nog plakkerig aan maar begon reeds op te stijven.
Nooit zou ik Steven bedriegen. Die gedachte verdroeg ik niet van mezelf. Dromen zijn niet echt en kunnen wat er in je hoofd spookt serieus uit hun context rukken. Toch voelde ik me schuldig.
Dieter was homo. Dat wekte geen verwachtingen bij mij op. Dat niet. Iedereen was hetero behalve Steven en ik. Zo had mijn leven er tot nu toe uitgezien.
Hij bracht verwarring in mijn hoofd. Zo dichtbij had ik Dieter nog nooit gehad, tastbaar bijna tijdens dit hoogzomer kamp.
De zomer van mijn leven.
Een perspectief is het blikveld van waar je naar de dingen kijkt. Een verwachting is een ander begrip.

Ik vertrok als foerier met de gedachte dat ik met Steven op kamp ging. Dat bleek een foute gedachte.
Steven was op kamp met zijn Chiro en ik had het voorrecht daar bij aanwezig te mogen zijn.
'Steven en ik' gold hier niet. Ik mocht toeschouwer zijn. Ik ken de verantwoordelijkheid van jeugdleider zijn, het als eerste opstaan, het gaan slapen in de vroege uurtjes en pas bij thuiskomst beseffen hoe moe je wel bent.
Ik ben de 50 gepasseerd, ik word weemoedig van deze gedachten. Het voordeel van jong zijn is de felheid, het voordeel van ouder worden de ervaring. Het leven, dat blijft hetzelfde.

Dieter opende perspectieven.

'Verpleegkunde, zou dat iets voor mij zijn?' vroeg ik op een zeldzaam vrij moment aan Steven.
'Ja, dat zou best kunnen, zachtgekookt eitje.'
Veel harder dan bedoeld knalde mijn hand op zijn blote bil. Ik zag een rode vlek een eind boven zijn knie verschijnen.
Mijn linkerhand.
Hoewel ik me kon inleven in de pijn die ik veroorzaakte, gniffelde ik: 'Dat had je niet moeten zeggen.'

Amexic
Berichten: 16
Geregistreerd: maandag 15 juni 2015 16:37
Woonplaats: Zoersel
Ontvangen Bedankjes: 22 keer
 

Plaats een reactie

Vorige

Terug naar Man - Man

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast