Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief


Forumindex  • Verhalen, gedichten en andere teksten  • Man - Man
 
Registreren
 
 
 

Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief

Aan de andere kant...


Algemeen

Plaats een reactie

Bericht Re: Aan de andere kant... door Michael87 » zondag 23 augustus 2015 08:55

10. Dat is toch geen liefde



“Heb je er zin in?”, kijk ik opzij naar de jongen die naast me in de auto zit.
Het is vrijdagmiddag en we zijn op weg naar mijn laatste concert in Nederland voor de grote tournee begint.
“Enorm!”, grijnst hij. “Wel spannend dat Harro er niet bij is. Maar goed, straks in Duitsland moet ik het ook zonder hem doen.”
“Je kan het, jongen”, probeer ik hem op zijn gemak te stellen. “Harro heeft je de afgelopen maand prima ingewerkt. Bovendien, bij het concert vorige week was hij er wel bij en toen heb je het ook bijna helemaal alleen gedaan. Zie het maar als de generale repetitie voor Duitsland.”
Hij knikt. “Je hebt gelijk, het komt wel goed, dat weet ik ook wel.”
“Zeg”, begin ik over wat anders. “Heb jij morgenochtend tijd?”
“Hoezo?”
“Je hebt concertkleding nodig. Voor de tournee”, grijns ik.
“Concertkleding? Is dit niet goed genoeg?”, wijst hij op zijn overhemd.
“Voor hier wel, maar concerten in Duitsland zijn een tikkie formeler dan in Nederland”, leg ik uit. “Duitsers verwachten dat je je kleedt als een serieus kerkmusicus. Strak in ’t pak dus”, grijns ik.
“Maar ik ben alleen maar registrant!”, protesteert hij.
“Ja en? Ook een registrant hoort er tip top uit te zien.”
“Serieus?” Overdonderd kijkt hij me aan.
“Don’t worry, ik betaal”, grijns ik.
“Nee, nee, dat hoeft niet”, haast hij zich te zeggen.
“Jawel, dat hoeft wel. Het zijn mijn concerten, dus ik betaal. Bovendien, ik ben nu eenmaal gek op mannen in pak, daar heb ik wel wat voor over!”, plaag ik hem.
“Vervelend mannetje”, prikt Manuel in mijn zij. “Ik wist wel dat er meer achter zat!”
Ik grinnik. “Morgen half tien? Kunnen we eerst nog even ontbijten bij de Hema.”
“Goed idee”, grijnst hij. “Ik tracteer!”
“Oké, maar de volgende keer is het mijn beurt!”, lach ik.

Ontspannen rij ik verder. Nog een klein half uurtje en dan zijn we er. Mooi op tijd, zodat we in alle rust nog een paar uur kunnen repeteren.
Fijn dat we zo ongedwongen en vriendschappelijk met elkaar om kunnen gaan en dat ik dat krampachtige van in het begin kwijt ben. Niet dat hij me niks meer doet, maar ik heb het onder controle. Oké, het blijft spannend, zeker als hij me aanraakt. Maar ik weet dat hij er niks mee bedoelt, het is gewoon een beetje dollen als vrienden.
Ik grinnik. Ik doe niet eens meer moeite te voorkomen dat hij me aanraakt. Sterker nog, als ik de kans krijg, doe ik het zelf ook! Hij zoekt er toch niks achter en ik geniet er heimelijk van. Wat niet weet, wat niet deert, toch? Zolang Ciska er maar niet de dupe van wordt en dat lukt me inmiddels aardig.
Satan zal wel pissig zijn dat het hem niet gelukt is Ciska en mij uit elkaar te drijven…

“Wat zit jij te lachen?”, stoot Manuel me aan.
“Oh, niks. Ik dacht aan Ciska. Aan onze trouwdag volgende week.”
Manuel knikt. “Heb je alles voorbereid?”
“Zo’n beetje”, grijns ik. “Vrijdagavond gaan we eerst chinezen”, begin ik te vertellen.
“Chinezen? Victor! Kom op, man!”, valt hij me verontwaardigd in de rede. “Je ouders neem je mee naar de Chinees, maar je vrouw toch niet voor jullie trouwdag?”
Ik schiet in de lach. “Laat me nou eens uitpraten”, meneertje ongeduld. “Ik heb geregeld dat er ’s avonds bij de plaatselijke Chinees een Indische rijsttafel voor ons klaar staat. Die halen we op en dan gaan we picknicken op een strandje langs de rivier”, grijns ik.
“Owh”, zucht Manuel. “Wat romantisch!”
“Dat dacht ik!”, glunder ik tevreden. “Ik wil nog een mooi cadeau voor haar kopen, een ring of zo, ik weet het nog niet precies.”
“Toe maar! En dan een romantische nacht in die torenkamer…”
“Mét champagne ontbijt op bed”, voeg ik er lachend aan toe.
“Echt waar?”, zucht hij. “Dat zou ik ook wel willen…” Dromerig staart hij voor zich uit.
“Wat? Een romantische nacht met mij?”, proest ik uit.
“Ach, waarom niet?”, grinnikt hij. “Maar een ring hoeft niet persé, hoor!”
“Idioot!”, grijns ik terwijl ik mijn auto de parkeergarage vlakbij de kerk indraai.

***

“Goed gedaan!”, complimenteer ik Manuel die zojuist, net als ikzelf, met een diepe buiging het applaus in ontvangst heeft genomen.
“Dank je”, grijnst hij.
Terwijl het publiek de kerk verlaat, lopen we, napratend over het concert, richting de consistoriekamer. De vele repetities hebben hun vruchten afgeworpen en dat was vanavond, tot mijn grote vreugde, goed te merken geweest. Hij kon me uitstekend volgen, was exact op tijd en vergiste zich niet één keer.

“Victor!”, hoor ik ineens mijn naam roepen. Abrupt sta ik stil en draai mijn hoofd opzij. Die stem herken ik uit duizenden! Mijn mond zakt open van verbazing als ik hem, tegen de stroom mensen in, mijn kant op zie komen.
“Wacht even, Manuel, ik ben zo terug”, zeg ik snel terwijl ik hem met bonkend hart tegemoet loop.

“Victor!”, lacht hij als we vlak voor elkaar staan. Spontaan slaat hij zijn armen om me heen en trekt me stevig tegen zich aan. “Jemig, jongen, dat is lang geleden! Ik denk wel een jaar of tien, of niet?”, grijnst hij als hij me weer loslaat.
“Hoe… Wat…”, hakkel ik, overdonderd door het onverwachte weerzien. “Hoe kom jij nou hier?”
“Ik woon hier”, grinnikt hij. “In het dorp hing een affiche en toen dacht ik, kom, laat ik mijn oude vriend eens verrassen!”
“Nou, dat is je dan gelukt!”, grijns ik, nog steeds niet helemaal bekomen van mijn verbazing. “Jeetje, Ruben… Man, je bent geen spat veranderd!”
“Jij ook niet”, lacht hij terwijl hij me van top tot teen bekijkt. “Nog steeds dezelfde knappe verschijning!”
“Jij bent er anders ook niet op achteruit gegaan”, grinnik ik. “Gelukkig getrouwd, zeker?”
“Sinds kort”, knikt hij grijnzend. “Zeg, heb je zo tijd? Drinken we ergens wat. Even bijkletsen.”
“Leuk!”, reageer ik spontaan.
“Cafeetje aan de overkant?”
Ik knik enthousiast. “Prima! Dan rond ik hier af en zie ik je zo, oké?
“Mooi, want ik wil je aan iemand voorstellen”, lacht hij veelbetekenend.
Ik grinnik. Zijn kersverse vrouw natuurlijk! Toch vreemd dat de man waar ik vroeger stapelverliefd op was, nu ineens getrouwd is. Aan de andere kant, wat had ik dan verwacht? Dat hij voor eeuwig alleen zou blijven? Ik ben toch ook getrouwd?
Peinzend kijk ik hem aan. Gek eigenlijk, hij is geen spat veranderd, toch doet hij me niks meer. Komt dat doordat ik Ciska nu heb? Maar waarom ben ik dan wel zo ondersteboven van Manuel?
“Oh shit”, herinner ik me ineens zijn aanwezigheid. “Ik ben hier niet alleen”, knik ik richting Manuel die ons van een afstandje in de gaten houdt. ‘Kom eens!’, wenk ik hem.
“Zo!”, lacht Ruben als Manuel op ons af loopt. “Leuke knul, Vic!”
”Leerling van me”, knik ik. “Hij valt in. Harro, mijn vaste registrant, belde op het laatste moment af.”
“Oh!”, grijnst Ruben, “Ik dacht even… Nah, laat maar…”
“Hey”, groet Manuel. Nieuwsgierig neemt hij Ruben in zich op.
“Manuel, dit is Ruben, Ruben, dit is Manuel”, introduceer ik de beide mannen aan elkaar.
“Leuk je te leren kennen”, schudt Ruben Manuel de hand. “Victor vertelde dat jij zijn registrant bent. Ik heb vroeger ook heel wat voor Victor geregistreerd.”
“Ruben is een oude schoolvriend van me”, leg ik uit als ik Manuel verbaasd zie kijken. “We zijn elkaar uit het oog verloren toen we gingen studeren. Vind je het erg als we wat later naar huis gaan? Dan kunnen we nog ergens wat gaan drinken. Even bijpraten…”
“Tuurlijk niet”, grijnst Manuel. “Gezellig toch?”
“Mooi, dan wacht ik op jullie in het cafeetje aan de overkant”, knikt Ruben vergenoegd.

***

Twintig minuten later loop ik, samen met Manuel, het café tegenover de kerk binnen en kijk zoekend rond. Helemaal achterin zie ik hem zitten, druk in gesprek met een mij onbekende man.
“Hoi”, groet ik vrolijk terwijl ik een stoel naar achteren schuif en ga zitten. Nieuwsgierig bekijk ik de man naast Ruben. Vriend van hem? Waarom heeft hij die meegebracht?
“Oh sorry”, reageert Ruben als hij me ziet kijken. “Waar zijn mijn manieren? Dit is Sjoerd”, stelt hij hem aan ons voor.
“Victor”, geef ik hem een hand. “En dit is Manuel, mijn registrant.”
“Pilsje?”, informeert Ruben.
“Eentje dan, ik moet nog rijden”, stem ik toe.
“Lekker”, lacht Manuel terwijl hij naast me gaat zitten.

“Proost, jongens!”, hef ik mijn glas. “Op een onverwacht weerzien met een oude vriend en de kennismaking met een nieuwe”, lach ik vrolijk terwijl we onze glazen tegen elkaar aantikken. “Ik dacht dat je me aan je vrouw ging voorstellen”, grinnik ik naar Ruben.
Prompt wisselt hij een snelle blik met zijn buurman. Sjoerd knikt hem bemoedigend toe waarop Ruben een keer diep ademhaalt. “Ik moet je wat vertellen“, begint hij aarzelend.
“Ja?” Nieuwsgierig kijk ik hem aan.
“Sjoerd en ik… Wij zijn een halfjaar geleden getrouwd”, gooit hij er ineens uit.
Ik verslik me in mijn bier en barst in een onbedaarlijke hoestbui uit. “Wat???”, proest ik. “Ben jij…”
“Jemig, Victor! Doe een beetje voorzichtig!”, klopt Manuel me op m’n rug.
Met tranen in mijn ogen van het hoesten, kijk ik de man, op wie ik als tiener verliefd was, aan. Ruben? Getrouwd met een man? Nee, dat kan niet! Duizend en één gedachten schieten door mijn hoofd. Hoe kan hij nou… Wist hij dat vroeger al? Waarom heeft hij dan nooit wat gezegd?
Waarom heb ík nooit wat gezegd? Dan waren wij misschien wel…
‘Stop, Victor!’, roep ik mezelf in gedachten tot de orde. ‘Je weet dat dat niet is wat je wilt, Satan probeert je gewoon weer aan het twijfelen te brengen! Jij hebt Ciska. En Claire en Amy. Dat is toch wat je wilt?’
Ik kreun vertwijfeld. Wat flikt hij me nu weer?
“Sorry”, hoest ik. “Even opfrissen… Zo terug.” Zo snel ik kan, maak ik me uit de voeten naar het toilet.

Verdorie, heb ik net een beetje grip op de situatie met Manuel, schotelt hij me dit voor! Martin heeft zo gelijk, Satan kent mijn zwakke plek en hij zal niet terugdeinzen die telkens weer op te zoeken!
Vertwijfeld laat ik me op de wc zakken en draai de deur op slot.
Hoe kan Ruben nu denken dat hij op basis van lust een huwelijk kan bouwen? Ziet hij dan niet dat het Satan is die hem hiertoe verleidt? Moet ik hem waarschuwen dat het verkeerd is wat hij doet?
Aan de andere kant, hadden mijn ouders dat ook niet gedaan toen ik wat met Eelco kreeg? En wilde ik het horen? Ik was toch ook mijn eigen gang gegaan, ervan overtuigd dat ze het verkeerd zagen? Pas toen het te laat was, toen zag ik in dat ze gelijk hadden.
Ik zucht. Hem waarschuwen is dus zinloos. Bovendien, wie zegt dat het bij hem en Sjoerd net zo is als bij Eelco en mij? Misschien was Eelco wel gewoon niet de ware voor mij en was het met een andere man wel goed gegaan...
Ik schrik van de gedachte. Zou dat gekund hebben?
Nee, de bijbel is heel duidelijk, homoseksuele relaties zijn tegennatuurlijk. De Heere heeft man en vrouw voor elkaar geschapen, niet man en man. Dat is geen liefde zoals de Heere het bedoeld heeft.
Oké, bij Ciska en mij loopt het ook niet altijd op rolletjes, zeker seksueel niet. Maar het gaat steeds beter, vooral sinds Ciska druk in de weer is met ‘Samen aan tafel’ en ik met onze trouwdag.
Ik grinnik. Behalve dat het me afleidt van mijn verkeerde gedachten over Manuel, heb ik er de grootste lol in bezig te zijn met de voorbereidingen en Ciska een beetje te plagen met haar nieuwsgierigheid. Als een stel verliefde tieners dollen we met elkaar en soms leidt dat zelfs tot een spontane vrijpartij. Weliswaar lukt het me vrijwel nooit hem overeind te houden, maar daar maakt ze gelukkig geen probleem van. Als het lukt, dan lukt het, als het niet lukt, dan is daar altijd nog de vibrator.

“Vic? Alles goed met je?”, hoor ik Ruben de toiletruimte binnenkomen.
Snel trek ik door en kom het hokje uit. “Ja, ja, niks aan de hand, ontwijk ik zijn blik. “Ik schrok alleen, had het totaal niet verwacht en toen verslikte ik me. Da’s alles.”
“Heb je er moeite mee, Vic?”, vraagt hij aarzelend.
Ik kijk op en zucht. “Ik moet erover nadenken, Ruben. Geef me even tijd.”
“Oh… Ik dacht… Ik hoopte… Nou ja, we hebben samen zoveel meegemaakt…” Hij staart me verslagen aan. “Ik ben gelukkig, Victor. Gun je me dat dan niet?”
“Natuurlijk wel”, haast ik me te zeggen. “Ik snap alleen niet hoe je gelukkig kunt zijn met een man”, flap ik er ineens uit. “Dat is toch geen liefde, Ruben?”
“Wie zegt dat?”
“Kom op, man! Jij weet toch ook wat er in de bijbel staat?”
“En dat geloof jij allemaal?”, reageert hij cynisch.
Ik zucht opnieuw. “Ik weet even niet meer wat ik geloof. Laten we het er nu maar niet over hebben, niet met Manuel erbij. Geef me je telefoonnummer, dan bel ik je binnenkort, oké? Spreken we dan wat af…”


wordt vervolgd...

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Aan de andere kant... door Michael87 » zondag 06 september 2015 08:49

11. Een onverwachte wending



“Hé Vic! Alles oké?”, vraagt Manuel bezorgd als Ruben en ik terugkomen.
Ik knik en ga zitten. “Niks aan de hand. Ik heb me gewoon verslikt. Da’s alles.”
“Gelukkig maar.” Hij richt zich weer tot Sjoerd. “Maar hoe heb je het dan aangepakt?”
“Ik heb hem uitgenodigd toen hij mijn website klaar had”, lacht Sjoerd.
Grinnikend schuift Ruben op de stoel naast Sjoerd en legt zijn arm losjes om zijn schouder. “Het is maar goed dat jij zoveel lef had, ik had dat nooit gedurfd.”
“Nee, jij zat zo diep in de kast!” Grijnzend kijkt Sjoerd hem aan.
“Tja, wat wil je? Ik wist niet beter dan dat het een vreselijke zonde was. Eraan toegeven was een one way ticket to hell”, lacht Ruben.
“Maar nu denk je daar blijkbaar anders over”, merkt Manuel op.
“Klopt”, beaamt Ruben. “Door Sjoerd ben ik anders gaan denken. In zijn kerk zien ze een homoseksuele relatie niet als zonde. Tenminste, niet zolang die relatie gebaseerd is op liefde en wederzijds respect.”
“Da’s bij ons in de kerk precies zo”, knikt Manuel instemmend.
“In het begin had ik er wel moeite mee, hoor”, gaat Ruben verder. “Maar na een aantal gesprekken met Sjoerd’s predikant, ben ik er toch anders tegenaan gaan kijken.”
“Het heeft even geduurd, maar uiteindelijk durfde hij het aan”, grijnst Sjoerd.
“En toen heb ik hem ten huwelijk gevraagd”, grinnikt Ruben.

Met stijgende verbazing luister ik naar wat Ruben en Sjoerd vertellen. Ze lijken zo gelukkig met elkaar. Hoe kan dat nou? De bijbel is toch heel duidelijk? De Heere heeft de mens gemaakt als man en vrouw. Samen zijn zij één, geschapen naar Zijn evenbeeld. Daarom voelen man en vrouw zich tot elkaar aangetrokken. Ze maken elkaar compleet, ze vullen elkaar aan. Dat bestaat toch helemaal niet tussen twee mannen?
Hoe legt Ruben dat dan uit? Zoals ik hem ken, is hij niet iemand die lichtzinnig met dingen omgaat.
Zie ik het verkeerd? Heb ik me teveel laten beïnvloeden door mijn slechte ervaringen met Eelco?
Eelco wilde zich niet binden, hij had geen zin in klef gedoe, zoals hij het noemde. En ik, naïef als ik was, dacht dat ik hem tijd moest geven, dat het van zijn kant vanzelf zou groeien. Maar dat gebeurde niet, Eelco wilde geen moeite doen elkaar te leren kennen, hij wilde uitgaan, leuke jongens ontmoeten, lol maken. In het begin ging ik nog mee, maar al snel begon het me tegen te staan. Bij elke leuke jongen hing hij om de nek, met iedereen stond hij te zoenen en hij schroomde niet ongegeneerd een hand op iemands kont te leggen, zelfs als ik er naast stond.
Nee, Eelco wilde maar één ding, seks. En als hij bij mij niet kreeg wat hij wilde, zocht hij het gewoon ergens anders. Hij trapte me op m’n ziel en ik liet het toe. Maar voor ik daar achter was, waren we twee jaar verder.
God, wat was ik kapot toen het eindelijk tot me doordrong; ik was niet meer dan een fuckbuddy voor hem. Ik voelde me uitgescheten en gebruikt.

Tja, dat was natuurlijk koren op de molen van mijn vader. ‘Vic,’ zei hij, ‘je seksueel tot iemand aangetrokken voelen is geen liefde, dat is lust. Een relatie gebaseerd op lust houdt geen stand, jongen. Daarom waarschuwt de bijbel ons voor homoseksuele relaties, want tussen twee mannen, dat is geen liefde.’

Peinzend kijk ik naar Ruben en Sjoerd. Dus dat zou geen liefde zijn? Hoe weet mijn vader dat? Hij heeft toch geen idee hoe het voelt om van een man te houden?
Ik zucht. Wat maakt het allemaal ook uit? Het is te laat, ik heb een keuze gemaakt en daar moet ik het mee doen.
Aan de andere kant… Als mijn vader het verkeerd heeft, heb ik die keuze wel op hele verkeerde gronden gemaakt! Want als het niet klopt wat hij zegt, hou ik mezelf natuurlijk wel enorm voor de gek…
‘Niet alleen jezelf’, fluistert een stemmetje in mijn hoofd. ‘Wat dacht je van Ciska?’
Snel druk ik de gedachte weg, niet meer over nadenken nu. Resoluut pak ik mijn glas van tafel en drink het leeg. “Kom Manuel, we moeten gaan anders wordt het te laat.”
Ik schuif mijn stoel achteruit en sta op. “Leuk je ontmoet te hebben”, schud ik Sjoerd de hand.
“Insgelijks. Ruben heeft het zo vaak over jou. Super om je eindelijk eens te ontmoeten!”, grijnst hij.
Lachend richt ik me tot Ruben. Hij negeert mijn uitgestoken hand, komt overeind en omhelst me opnieuw.
“Fijn je weer eens te zien, jongen”, klopt hij me op mijn rug. “Snel bellen, hè? Ik ben heel benieuwd hoe het jou al die jaren vergaan is.”

***

“Aardige gasten, die Ruben en Sjoerd”, merkt Manuel op terwijl hij naast me op de passagiersstoel plaatsneemt.
“Zeker”, mompel ik.
“Jij schrok nogal toen Ruben Sjoerd voorstelde als zijn man, of niet?”
“Hoe bedoel je?” Alsof mijn neus bloedt, steek ik de sleutel in het contactslot, start de motor en rij de parkeergarage uit.
“Die hoestbui. Je verslikte je toch niet zomaar, of wel? Kregen onschuldig lijkende spelletjes ineens een andere betekenis?”, grinnikt hij plagend.
“Hoe kom je daar nu weer bij? Dat soort spelletjes speelden wij niet, hoor”, grijns ik ongemakkelijk.
“Waarom schrok je dan zo? Zo raar is het toch niet dat iemand homo is?”
“Nee, natuurlijk niet”, haast ik me te zeggen. “Ik schrok gewoon omdat ik het niet van hem verwacht had. Ik dacht dat ik hem kende maar blijkbaar hield hij het één en ander voor me verborgen.”
Hij knikt nadenkend. “Wat had je gedaan als hij het je vroeger verteld had? Had je nog vrienden met hem willen zijn?”
“Ja natuurlijk”, antwoord ik zonder aarzelen. “Ruben was mijn beste vriend, het zou me echt niet uitgemaakt hebben.”
“Dus je had het niet erg gevonden?”

Erg gevonden? Man, ik had een gat in de lucht gesprongen! Vooral als hij gezegd zou hebben dat hij verliefd op mij was.
Heel even bekruipt me een gevoel van spijt. Nerveus bijt ik op mijn lip. Zou dat gewerkt hebben? We waren natuurlijk nog erg jong en hadden alles stiekem moeten doen.

“Nou?”, dringt Manuel aan. “Had je het erg gevonden?”
“Eh… Nee… Waarom zou ik?”
“Misschien vanwege je geloof”, oppert hij. “Jij hebt toch hetzelfde geloof als Ruben vroeger?”
Ik knik. “Dat klopt en dat had het vast niet eenvoudig gemaakt, maar ik zou hem er nooit om hebben laten vallen.”
Manuel knikt en tuurt zwijgend naar buiten. “En ik?”, draait hij zich ineens naar me toe. “Als ik homo zou zijn, zou je daar moeite mee hebben?”
“Jij homo?”, grinnik ik. “Je maakt een geintje, of niet?”
Hij haalt zijn schouders op. “Ik weet het niet. Soms denk ik het wel eens.”
“Dat je een geintje maakt of dat je homo bent?”, lach ik, ineens bloednerveus.
“Het laatste.”

Ik hap naar adem. Zweet staat in mijn handen, mijn mond voelt kurkdroog en mijn hart gaat als een gek tekeer! What the fuck flikt Satan me nu weer? Eerst Ruben en nu Manuel ook nog? Ik kreun. Heere, help me! Please…
“Zo erg is dat toch niet?”, vraagt Manuel verontwaardigd.
“Nee, nee,” forceer ik een glimlach, “natuurlijk niet. Als het zo is, hoop ik dat je een leuke man tegenkomt en dat je net zo gelukkig wordt als Ruben en Sjoerd.”
Een steek van jaloezie schiet door me heen. Ik schrik. Ben ik nu jaloers op zijn toekomstige vriend? Kom op zeg! Ik heb een lieve vrouw en twee geweldige kinderen, wat wil ik nog meer?
‘Je wilt hém, Victor’, klinkt een stemmetje in mijn hoofd. ‘Geef het maar toe. Het hoeft niet bij fantasie te blijven nu en dat weet je…’
‘Rot op, Satan’, foeter ik in gedachten. Verbeten klem ik mijn vingers rond het stuur.

“Dus dit verandert niks tussen ons?”, vraagt Manuel nadrukkelijk. Hij kijkt me onderzoekend aan.
“Nee, waarom zou het iets veranderen?”, reageer ik ogenschijnlijk kalm. “Voor mij ben je nog steeds precies dezelfde Manuel, hoor.”
“Fijn”, glundert hij opgelucht. “Wil je het wel voor je houden, Vic? Mijn ouders weten nog van niks en ik wil eerst zelf uitzoeken wat ik nou precies wil.”
“Tuurlijk”, knik ik begrijpend.
Ik aarzel. Zal ik hem vertellen over mezelf? Misschien snapt hij dan waarom ik soms zo raar reageer. Of zou hij dan in de gaten krijgen dat hij mijn hoofd behoorlijk op hol brengt?
Stiekem gluur ik opzij. Zou ik een kans maken als ik niet getrouwd zou zijn?
‘Victor!’, roep ik mezelf streng tot de orde. ‘Hou op met die flauwekul! Dat wil je toch helemaal niet?’ Ik schud mijn hoofd. Nee, natuurlijk niet! Ik ga Ciska toch niet besodemieteren? Oh God, ik moet er niet aan denken! Nee, ik kan maar beter mijn mond houden.
Ik zucht en draai de snelweg op.

“Niet vergeten, morgen concertkleding kopen, hè?”, herinner ik hem aan onze afspraak als ik hem, even na twaalven, voor de deur van zijn ouderlijk huis afzet.
“Yup! Maar eerst ontbijten bij de Hema. Ik trakteer, remember?”, lacht hij.
Ik knik. “Half tien?”
“Prima!”
In het licht van een lantaarnpaal loopt hij het tuinpad op. Bij de voordeur draait hij nog een keer om en steekt zijn hand omhoog. Glimlachend zwaai ik terug en rij weg. Nog twintig minuten, dan ben ik thuis.

***

“Vic?”, steekt Manuel zijn hoofd om de hoek van het gordijn. “Kun je even helpen?”
“Natuurlijk, wat moet ik doen?”, vraag ik terwijl ik de paskamer binnenloop. Aan de grond genageld blijf ik staan.
“En? Wat vind je ervan?”, lacht hij uitdagend terwijl hij, op een spierwitte boxershort na, naakt voor me in de rondte draait.
Oh mijn God! Wat een heerlijke strakke buik… En dan die billen… Mijn hartslag versnelt, mijn knieën knikken. Opwinding giert door m’n lijf, alles in me schreeuwt om hem! Ik zou hem zo graag in m’n armen willen nemen en hem laten voelen wat hij met me doet.
Onwillekeurig duw ik tegen mijn zwellende kruis. Mijn mond voelt kurkdroog. Ik slik. “Perfect, fluister ik hees.
“Voel eens”, glimlacht hij terwijl zijn warme, donkere ogen me aankijken en hij zijn hand naar me uitstrekt.
Aarzelend pak ik hem vast en laat me door hem leiden. Wat is hij van plan?
Nog steeds glimlachend legt hij mijn hand op zijn hart en vouwt de zijne er overheen. Onder mijn vingers voel ik zijn hart als een razende tekeer gaan.
Als in trance kijk ik hem aan. Bloed pompt zwaar door mijn aderen, adrenaline raast door mijn lijf als zijn gezicht dichterbij komt. Ik sluit mijn ogen, voel zijn warme ademhaling langs mijn wang strelen. Mijn laatste restje weerstand verdwijnt als sneeuw voor de zon als hij zachtjes op mijn oorlel sabbelt. Ik kreun.
“Weet je zeker dat je dit wilt, Victor?”, fluistert hij.
“Oh ja”, hijg ik zachtjes. “Heel zeker…” Hunkerend stoot ik mijn onderlichaam naar voren.
Zijn bijna naakte lijf kronkelt tegen me aan. Zijn erectie drukt hard tegen de mijne. We kijken elkaar diep in de ogen. Langzaam komen onze gezichten dichter naar elkaar toe.
Mijn hart bonkt in mijn keel als hij zachtjes langs mijn lippen likt. Gretig open ik mijn mond, draai mijn hoofd wat opzij en laat hem toe.
Zijn hand wrijft over mijn rug en glijdt traag naar beneden. Terwijl onze tongen elkaar hartstochtelijk liefkozen, leg ik mijn vrije hand op zijn bil en trek hem stevig tegen me aan. Ondertussen zoeken zijn vingers zich een weg in mijn pantalon.
“Wacht”, fluister ik terwijl ik hem een stukje van me af duw.
Terwijl ik mijn broek losmaak en naar beneden duw, knoopt Manuel mijn overhemd los en ontbloot mijn borst. Beurtelings kust hij mijn tepels. Ik kreun zacht.
Mijn handen woelen door zijn blonde krullen als zijn lippen, al kussend, afdalen naar beneden. Door de dunne stof van mijn zwart-wit gestreepte boxer heen voel ik zijn hete adem langs mijn kloppende erectie strelen. Tergend langzaam duwt hij mijn boxer naar beneden en onthult stukje bij beetje het bewijs van mijn verlangen. Een verlangen dat ik niet meer kan negeren. Een verlangen waar ik me niet meer tegen kan verzetten, hoe hard mijn verstand dat ook probeert.
“Dit wil ik al vanaf het eerste moment dat ik je zag”, fluistert hij, vlak voor zijn lippen mijn eikel beroeren.
“Owh”, kreun ik genietend. Rillingen lopen over mijn rug als zijn tong liefkozend het zijdezachte topje van mijn eikel streelt. Terwijl zijn handen zich rond mijn ballen vouwen, neemt hij mijn eikel in zijn mond en zuigt hem helemaal naar binnen. Me van niks anders bewust dan zijn liefkozingen, duw ik mijn bekken keer op keer ritmisch naar voren.
Ik sluit mijn ogen en geef me over aan de overweldigende sensatie die zich vanuit mijn kruis door mijn hele lichaam verspreidt en zijn climax vindt in een geweldige ontlading die mijn zaad tot achterin zijn keel drijft. Hijgend zoek ik steun tegen de muur van de paskamer.
“Oh... Manuel”, stoot ik kreunend uit.


wordt vervolgd...

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Aan de andere kant... door Michael87 » zondag 20 september 2015 07:39

12. Perfect!



“Vic… Victor”, dringt een stem tot me door. “Word eens wakker!” Zachtjes wordt er aan mijn schouder geschud.
“Huh?”, schiet ik overeind. “Wat?” Verward kijk ik om me heen, recht in het ogen van mijn vrouw. “Ciska? Wat doe jij hier?”
“Rustig maar”, stelt ze me gerust terwijl ze op de rand van het bed komt zitten. “Je hebt gedroomd. Deed Manuel het niet goed of zo, je lag zo te draaien en te kreunen?”
“Manuel?”
“Het concert gisteren”, frist ze mijn geheugen op. “De eerste keer zonder Harro. Deed hij het niet goed?”
“Niet goed? Hij deed het hartstikke goed… Toch?” Verward schud ik mijn hoofd.
“Maar waarom kreunde je zijn naam dan alsof er iets vreselijk was gebeurd?”
Zijn naam kreunen? Waar heeft ze het over?
Ineens voel ik de natte plek in mijn broek. Verschrikt sperren mijn ogen open. Oh fuck, ik heb gedroomd dat hij mij… Prompt voel ik mijn hoofd gloeien.
“Herinner je je iets?”, vraagt ze bezorgd.
“Zeg! Hou eens op”, reageer ik, ineens klaarwakker. “Ik ben Claire niet die je moet troosten omdat ze een nare droom heeft gehad. Ga nou maar naar beneden, ik spring nog even onder de douche en dan kom ik ook.”
Ze lacht. “Sorry, je hebt gelijk. Ik ga koffie zetten.”

Ik wacht tot Ciska de slaapkamer uit is, sla het dekbed open en sprint naar de badkamer. Met bonkend hart kleed ik me uit, mik mijn pyjama in de was, zet de douche aan en stap eronder. Gelukkig, ze heeft niks gemerkt.
Een natte droom, dat is me sinds mijn tienerjaren niet meer gebeurd! Ik grinnik, waarom moest ze me nou zonodig wakker maken? Ik had best nog even verder willen dromen…
Hoe zou het zijn om zijn naakte lijf in mijn armen te houden, mijmer ik terwijl ik me inzeep. Een rilling van verlangen gaat door me heen. Prompt wipt mijn pik een stukje omhoog.
‘Shit, Victor, kappen man’, vermaan ik mezelf. Snel draai ik de kraan dicht en droog me af.

***

“Wat had Harro eigenlijk, dat hij afbelde?”, informeert Ciska als ik de keuken binnenkom. “Koffie?” Zonder mijn antwoord af te wachten, schenkt ze mijn mok vol.
“Wendy”, antwoord ik. “Lekker, dank je”, pak ik de beker van haar aan.
Ciska fronst haar wenkbrauwen.
“Is er wat?”
“Nah”, schudt ze haar hoofd. “Niks.” 
“Kom op Cis, vertel’, dring ik aan terwijl ik een slok koffie neem. “Anders had je er niet over moeten beginnen.”
“Ach, het is vast niks. Ik dacht dat ik hem gistermiddag zag toen Susan ons op het station afzette.”
“Wie? Harro?”
“Hmm, hmm… Met een vrouw”, knikt ze veelbetekenend.
Prompt schiet ik in de lach. “En nou vraag jij je af wie dat was?”, grinnik ik.
“Jij niet dan?”
“Nee”, schud ik resoluut mijn hoofd. “Wat Harro doet, moet hij zelf weten. Bovendien, wie zegt dat hij het was? Hoe was het eigenlijk met je zus?”, ga ik over op wat anders. “Ze heeft toch niks verklapt over volgend weekend, hè?”
“Wees maar niet bang, het enige wat ze los wilde laten, was dat het super romantisch wordt”, lacht ze.
“Daar kun je wel vanuit gaan, ja! Nog zes nachtjes slapen, schat”, prik ik plagend in haar zij. “Denk je dat je dat volhoudt?”
“Pestkop”, pruilt ze gespeeld.
Grinnikend kus ik haar op haar wang. “Maar eh… Ik moet gaan”, kijk ik naar de klok. “Manuel wacht op me.”
“Manuel?”, fronst ze haar wenkbrauwen. “Jullie hebben toch geen repetitie vandaag?”
“Klopt. We gaan concertkleding voor hem kopen.”
“Moet je niet eerst wat eten dan?”, vraagt ze verbaasd.
“Geen tijd, ik ben al laat. Ik pak wel een broodje in de stad.”
“Zorg je wel dat het goed past, Vic? En hou het modern, die jongen is nog geen twintig”, benadrukt ze voor ik de deur uitga.
“Doe ik”, lach ik terwijl ik naar buiten loop. “Tot straks.”

Nerveus stap ik in mijn auto. Waarom begint ze nu ineens over zijn leeftijd? Ze zal toch niks in de gaten hebben?

***

Ieder met een croissantje, een broodje omelet met bacon, een kop koffie en een flesje jus d’orange nemen we plaats aan een tafeltje bij het raam. 
“Wel een beetje een raar idee, ik in pak”, begint Manuel. “Alsof ik ineens tien jaar ouder ben.”
“Nou ja, zeg”, speel ik verontwaardigd. “Je doet net alsof ik stokoud ben.”
“Oeps, heb ik een gevoelige snaar geraakt?”, grinnikt hij. “Maar serieus, staat mij dat wel, zo’n pak?”
Ik knijp mijn ogen tot spleetjes en bekijk hem van top tot teen. “Jaahaa”, knik ik langzaam. “Een mooi Italiaans pak. Stijlvol en elegant, goeie snit, staat je vast fantastisch!”
“Denk je?”
“Zeker weten”, antwoord ik beslist terwijl ik een hap van mijn broodje neem.
“Klinkt wel duur”, aarzelt hij.
“Maak je niet druk”, lach ik met volle mond. “Ik kan het aftrekken als onkosten.”
“Ja maar”, sputtert hij tegen.
“Niks, ja maar”, schud ik resoluut mijn hoofd. “Aan een goedkoop pak heb je niks. Echt, geloof me, je moet je armen goed kunnen bewegen. Niet dat het gaat knellen onder je oksels of spant over je rug. Een pak moet niet alleen goed staan, het moet, net als met orgelschoenen, vooral goed spelen. Snap je?”, spoel ik de hap brood weg met een slok koffie.
Hij knikt. Ineens verschijnen er pretlichtjes in zijn ogen. “Misschien kan ik dan maar beter in adamskostuum gaan”, grijnst hij. “Kost niks, staat geweldig en zit als gegoten!”
Van schrik verslik me in mijn koffie en proest het uit.
“Jemig, Victor!”, vliegt Manuel overeind. Bezorgd klopt hij op mijn rug. “Wat is dat toch met jou? Waarom schrik jij telkens zo? Slecht geweten?”, grijnst hij plagend als ik weer een beetje gekalmeerd ben.
“Smeer jij je broodje nou maar, grapjas”, wijs ik hoestend naar zijn croissantje. “We moeten een pak voor jou kopen, want ik denk niet dat het publiek jouw voorstel op prijs stelt.”
“Jij wel dan?”, grijnst hij gevat terwijl hij zijn croissantje doormidden snijdt.

Razendsnel flitsen mijn ogen langs zijn lichaam. Hell yes! Als hij er net zo goed uit ziet als in mijn droom! Onmiddellijk begint mijn kruis te zwellen.
‘Sjoet, Victor, doe normaal!’, foeter ik in mezelf. ‘Hij maakt maar een geintje. Laat je niet zo kennen, man, speel het spelletje gewoon mee!’

“Hoe moet ik dat nou weten?” Zenuwen gieren door mijn keel terwijl ik hem vol bravoure aankijk. “Ik heb jou nog nooit in adamskostuum gezien!”
“Oh, maar dat kan geregeld worden, hoor”, grijnst hij. “Bij jou of bij mij?”
Overdonderd kijk ik hem aan. Zit hij me nou te versieren? Of probeert hij me op de kast te krijgen omdat hij denkt dat ik moeite met homoseksualiteit heb?
“Schiet nou maar op”, lach ik nerveus. “Anders komen we nooit klaar vandaag.”
“Oké, oké… Dat doen we dan wel een andere keer”, knipoogt hij grijnzend.
Grinnikend geef ik hem een schop tegen zijn schenen. “Eet je broodje nou maar op”, wijs ik streng met de punt van mijn mes naar zijn croissantje.

***

Dicht naast elkaar lopen we door de winkelstraat. Plotseling stoot Manuel me aan en wijst naar de etalage van de juwelier. “Even snel kijken voor een cadeautje voor Ciska?”
“Ach, waarom ook niet. We zijn er nu toch.”

Terwijl Manuel rondkijkt, loop ik naar de toonbank achterin de winkel waar de juwelier nog bezig is met een andere klant.
“Harro?”, breng ik verbaasd uit als ik de man herken.
Abrupt draait hij zich om. “Victor? Wat doe jij hier?”
“Kan ik ook aan jou vragen”, grijns ik. “Voor Wendy?”, wijs ik naar de gouden armband die de juwelier in een doosje legt. “Of heb je stiekem een vriendinnetje?”, grinnik ik plagend.
“Natuurlijk niet!”, reageert hij gepikeerd. 
Ik frons mijn wenkbrauwen.
“Sorry”, verontschuldigt hij zich snel. “Ik ben niet zo in de stemming voor geintjes vandaag. Ik heb de laatste tijd zoveel aan m’n hoofd…”
“Wilt u pinnen of betaalt u contant?”, negeert de juwelier ons gesprek.
“Contant”, knikt Harro terwijl hij zijn portemonnee pakt.
Verbaasd kijk ik toe hoe hij een hele stapel papiergeld tevoorschijn haalt en vierhonderd euro in briefjes van tien en twintig neertelt. 
“Gespaard”, verklaart hij als hij me ziet kijken. “Wendy mocht het niet weten”, lacht hij terwijl hij het wisselgeld in ontvangst neemt.

“Kijk eens wat ik gevonden heb?”, hoor ik Manuel ineens naast me. “De sleutel van je hart!” Triomfantelijk houdt hij een zilveren kettinkje met een klein sleuteltje eraan voor mijn neus.
“De wat?”, piep ik overdonderd. Schichtig kijk ik Harro’s kant op maar die heeft gelukkig alleen maar oog voor de juwelier die het doosje met Wendy’s armband inpakt.
“Voor Ciska, voor jullie trouwdag”, verduidelijkt hij.

Ach natuurlijk, onze trouwdag! Wat haal ik mezelf toch allemaal in mijn hoofd? Hij bedoelt er niks mee, hij is alleen maar behulpzaam.
‘En waarom daagde hij je dan zo uit bij de Hema?’, flitst het door mijn hoofd.
‘Je ziet spoken Victor’, spreek ik mezelf streng toe. “Hij probeerde je gewoon op de kast te krijgen, meer niet!”

“Nou?”, dringt hij aan. “Vind je het geen geweldig idee? Je geliefde, op jullie trouwdag, de sleutel van je hart schenken? Een mooier cadeau is er toch niet?”
Verbouwereerd kijk ik hem aan. Hij heeft wel gelijk natuurlijk, het is een prachtig symbolisch cadeau. Alleen ben ik er ineens niet zo zeker meer van of die sleutel haar wel echt toebehoort…

“Laat maar”, klinkt het teleurgesteld als ik geen antwoord geef. “Kinderachtig natuurlijk.”
“Nee, nee”, haast ik me te zeggen. “Ik vind het wel een leuk idee. Geef eens?” 
Onopvallend check ik het prijskaartje. Dat valt mee... Ach, wat maakt het eigenlijk ook uit? Het is maar een kettinkje. Ciska zal het prachtig vinden, juist vanwege de symboliek.
“Weet je wat? Ik doe het”, hak ik de knoop door.

“Goed”, draait Harro zich om terwijl hij het pakje voor Wendy wegstopt. “Hé Manuel! Jij ook hier?”, lacht hij verbaasd als hij hem naast me ziet staan. “Hoe ging het gisteren?”
“Keigoed!”, glundert Manuel. “We hebben het hele programma voor Dui…”
“Fijn, jongen”, onderbreekt Harro hem terwijl hij op zijn horloge kijkt. “Maar ik moet gaan. Ik zie je dinsdag wel weer, oké?”, neemt hij plotseling afscheid van Manuel. “En jou zie ik morgen in de kerk wel, of niet?”

***

“Meneer Bos, fijn u weer te zien,” begroet Wilbert, één van de verkoopassistenten, me als we een kwartier later de herenmodezaak waar ik gewoonlijk mijn kleding koop, binnenlopen. “Waarmee kan ik u van dienst zijn?”
Snel leg ik hem uit dat Manuel mijn nieuwe registrant is en dat we concertkleding voor hem zoeken voor de tournee volgende week. “Niet te formeel, het moet een beetje passen bij zijn leeftijd”, breng ik keurig over wat Ciska heeft gezegd.
Wilbert knikt en loopt weg. Even later komt hij terug met een lichtgrijs pak en een antracietkleurig overhemd.
“Probeer dit maar eens”, overhandigt hij het pak aan Manuel.
“Zal ik u ondertussen de stropdassen even laten zien?”, stelt Wilbert voor als Manuel naar de paskamers verdwijnt.

“Manuel?”, loop ik even later met een mooie donker- en lichtgrijs gestreepte stropdas naar de paskamers.
“Hier, Vic”, hoor ik hem achter één van de klapdeurtjes.
“Ik heb een stropdas voor je.”
“Kom maar binnen, ik heb niks te verbergen”, grinnikt hij.
Ik aarzel. Wat als hij daar, net als in mijn droom… 
‘Doe niet zo idioot, Victor!’, roep ik mezelf tot de orde. ‘Sinds je weet dat hij denkt dat hij homo is, zoek je overal wat achter. Ga nou maar naar binnen, d’r is niks aan de hand.’

Stijf van de zenuwen duw ik het deurtje open. Manuel staat, met zijn rug naar me toe, voor de spiegel. Snel flitsen mijn ogen langs zijn lichaam. Een glimp van een witte boxershort, net voor hij zijn broek omhoog trekt… Prompt voel ik mijn kruis groeien. Oh God, please, help me!
“Hier”, klink ik hees, terwijl ik een grijs gestreepte stropdas omhoog hou.
“Doe jij het?”, kijkt hij om terwijl ik in de spiegel zie hoe hij zijn overhemd voor zijn kruis vouwt en in zijn broek stopt. “Ik weet niet hoe dat moet.”

Met bonkend hart sta ik achter hem. Terwijl ik krampachtig mijn best doe afstand te bewaren tussen mijn gezwollen kruis en zijn billen, schuif ik mijn handen onder zijn armen door en pak de beide delen van de das vast. Nerveus beginnen mijn vingers een halve Windsor te knopen.
Via de spiegel hou ik hem in de gaten. Heeft hij in de gaten hoe spannend ik dit vind? Ineens kijkt hij me recht in mijn ogen. Ik schrik.
“Lukt het? Of moet ik een stukje zakken?”, lacht hij. Onmiddellijk zakt hij door zijn knieën en duwt zijn billen naar achteren, vol tegen mijn kruis. 
Meteen stap ik achteruit en laat hem los. Oh God, als hij dat maar niet gevoeld heeft!
“Klaar”, piep ik geschrokken terwijl de hormonen door mijn lijf razen.

“Wow!” Alsof er niks aan de hand is, bewondert Manuel zichzelf in de spiegel. “Ben ik dat?” Grijnzend draait hij zich naar me toe. “En, wat vind je ervan?”
Ademloos staar ik hem aan. “Perfect!”, fluister ik schor.


wordt vervolgd...

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Aan de andere kant... door Michael87 » zondag 04 oktober 2015 08:41

13. Grijp je kans, Victor!



“Victor Bos”, neem ik mijn telefoon op terwijl ik de kofferbak openmaak.
Voorzichtig legt Manuel de kledinghoes met zijn nieuwe pak achterin.
“Hé Vic”, hoor ik Ruben’s stem aan de andere kant van de lijn.
“Ruben!”, lach ik nerveus. “Wat leuk dat je zo snel belt.”
“Ik dacht, laat ik de koe maar meteen bij de hoorns vatten”, grinnikt hij. “Gisteravond moest je zo snel weg. Heb je tijd vanmiddag? Ik ben reuze benieuwd hoe het jou al die jaren is vergaan.”
“Sorry, ik moet werken”, verontschuldig ik me. “Op zaterdagmiddag is de kerk open voor publiek, dan moet ik spelen.”
“Jammer”, klinkt het teleurgesteld. “En morgen gaat zeker niet?”
Ik grinnik. “Op zondag? Ik denk het niet. Dan is het tijd voor de familie. Je kent het wel, koffie drinken bij mijn schoonouders, met de kinderen naar het bos…”
“Waarom neem je ze niet mee?”, stelt Ruben voor. “Ik ben wel nieuwsgierig naar je vrouw en kinderen.”
“Eh”, stamel ik overdonderd. “Ik weet niet of dat zo’n goed idee is.”

“Ik wil vanmiddag wel voor je invallen”, stoot Manuel me fluisterend aan.
“Wat?”, kijk ik opzij. ”Wacht even Ruben, Manuel wil wat zeggen.“ Ik druk mijn telefoon tegen mijn borst. “Wat zei je?”
“Ik wil wel voor je invallen, vanmiddag”, herhaalt hij. “Dan kun jij naar Ruben.”
”Maar dat kan ik toch niet van je vragen?”
“Waarom niet? Ik zie het wel zitten hoor! Lekker de hele middag op het grote orgel spelen”, grijnst hij.
Ik denk even na. “Vooruit dan maar, als jij het geen probleem vindt”, hak ik de knoop door.
“Ben je gek! Ga jij maar naar Ruben, ik regel de boel hier wel”, glundert hij, helemaal in zijn nopjes. “Sleutel”, commandeert hij lachend terwijl hij zijn hand op houdt.
“Tof van je!”, grijns ik terwijl ik de sleutels van de kerk en het orgel uit mijn jaszak vis. “Ik breng je pak vanavond wel even langs, oké?”
“Maak je niet druk, dat komt wel”, wuift hij mijn voorstel weg. “Zet je me nog wel even bij de kerk af?” Grinnikend pakt hij de sleutels van me aan.
“Tuurlijk. Momentje”, pak ik mijn telefoon weer. “Ruben? Het is geregeld. Manuel kan vanmiddag voor me invallen. Geef me een uur, dan ben ik bij je.”

***

Tegen tweeën parkeer ik voor het opgegeven adres. Behoorlijk gespannen stap ik uit. Elke stap die me dichter bij de voordeur van het eenvoudige rijtjeshuis brengt, doet mijn hart sneller kloppen. Nog voor ik aan kan bellen, zwaait de deur al open.
“Victor! Kom d’r in!” Breed grijnzend trekt Ruben me naar binnen. “Ga zitten”, wijst hij naar de bank als ik achter hem aan de kamer in loop. “Heb je al gegeten?”
Ik knik. “Broodje bij een tankstation. Is Sjoerd er niet?”, kijk ik om me heen.
Ruben schudt zijn hoofd. “Boodschappen. Hij komt zo. Wil je koffie? Of wat anders?”
“Koffie is goed. Alleen melk graag.”
Ruben knikt. “Jammer dat je vrouw en kinderen niet meegekomen zijn.”
“Dat ligt moeilijk, Ruben”, zucht ik.
“De kerk?”
Ik knik. “Zoiets.”
Zwijgend overhandigt hij me een beker koffie en gaat zitten.

“Waarom ben je eigenlijk gekomen, Vic?”, vraagt hij ineens.
Ik haal mijn schouders op en ontwijk zijn blik.
“Heb je er echt zo’n moeite mee?”, probeert hij me aan het praten te krijgen. “Zo erg is het toch niet?”
‘Jij hebt makkelijk praten’, schiet er door mijn hoofd. ‘Jij hoeft je nergens druk om te maken…’ Met een verbeten trek om mijn mond kijk ik hem aan en zucht. “Ik weet niet zo goed wat ik ermee aan moet, Ruben. Ik snap het gewoon niet.”
“Wat snap je niet?”
“Hoe jij kunt denken dat het goed is zoals jullie leven. Jij weet toch ook wat de kerk erover zegt?”
“Jouw kerk, ja. Maar zo denken ze er niet allemaal over.”
“Kom op Ruben, in de bijbel staat toch duidelijk dat de Heere God het een gruwel vindt?”
“Dat is maar hoe je het interpreteert”, kaatst hij terug.
“Dat bedoel ik dus!”, reageer ik, ineens fel. “Je interpreteert de bijbel gewoon zoals jou het beste uitkomt.”

Hoofdschuddend kijkt hij me aan. Weet jij eigenlijk wel dat er wereldwijd ongeveer zesduizend verschillende Christelijke kerken zijn? En dat al die kerken stuk voor stuk beweren dat hun interpretatie van de bijbel de enige juiste is? Heb je er wel eens over nagedacht wat dat betekent, Victor?”
“Dat zijn dwaalleren, Ruben. Allemaal!”, verdedig ik de leer van mijn kerk.
“Is dat zo? Hoe kun jij zo stellig zeggen dat jouw kerk de Waarheid verkondigt als er daarnaast vijfduizend negenhonderd negenennegentig kerken zijn die beweren dat dat niet zo is?”
“Omdat wij de bijbel letterlijk nemen”, antwoord ik vol overtuiging.
“Oh ja?”, reageert hij verbaasd. “Mag ik jou eens wat vragen dan? Zou in jouw kerk iemand met een handicap als predikant aangesteld mogen worden, denk je?”
“Ja natuurlijk, waarom niet?”, antwoord ik verontwaardigd. “Eén van de ouderlingen is blind, daar maakt ook niemand een probleem van. Om beurten halen ze hem op en…”
“Dat mag niet”, valt Ruben me abrupt in de reden terwijl hij opstaat. Met grote passen loopt hij naar de boekenkast in de achterkamer. Even later komt hij, al bladerend in een boek, terug. “Hier, Leviticus 21, vers 18 tot en met 20. Lezen”, duwt hij de bijbel in mijn hand.
Overdonderd pak ik het boek van hem aan en begin te lezen.

‘Niemand met enigerlei gebrek mag als priester aantreden: niemand die blind is of verlamd, niemand met een misvormd gelaat of abnormaal ontwikkelde ledematen, niemand wiens ledematen na een botbreuk vergroeid zijn, niemand met een gebochelde of dwergachtige gestalte, niemand met staar, met zweren of uitslag, niemand met verpletterde zaadballen.’

“Weet je wat daar staat, Victor?”, vraagt hij terwijl hij weer gaat zitten. “Daar staat dat de kerk gehandicapten mag weigeren als ambtsdrager. Dat noemen we tegenwoordig discriminatie.”
“Ja maar…”
“Leg jij mij eens uit waarom jouw kerk het niet in zijn hoofd haalt zich op deze tekst te beroepen als jullie dominee bijvoorbeeld staar zou krijgen, terwijl jouw kerk zich, als het gaat over homoseksualiteit, wel beroept op een andere tekst in precies hetzelfde bijbelboek! Dat noem ik selectief lezen zoals het in je straatje past, Victor. Zie jij dat dan niet?”, gaat hij onverstoorbaar verder.
“Ik snap wel dat je zo denkt, Ruben, maar het klopt niet”, schud ik mijn hoofd. “De Heere heeft man en vrouw voor elkaar geschapen, niet man en man. Het is tegennatuu…”
“Ach man, doe niet zo idioot!”, onderbreekt hij me geïrriteerd. “Als je hetero bent ja, dan is het tegennatuurlijk. Maar als je homo bent, is het juist tegennatuurlijk om met een vrouw samen te zijn. Dat snapt toch een iedereen?”

Ik frons mijn wenkbrauwen. Heeft hij gelijk? Is het tegennatuurlijk om met een vrouw samen te zijn als je homo bent? Dat zou wel verklaren waarom, ook al doe ik nog zo mijn best, het zo moeizaam blijft gaan tussen Ciska en mij.
Of is het juist tegennatuurlijk dat ik me aangetrokken voel tot mannen? Met Eelco ging het nou ook niet bepaald van een leien dakje…
Vertwijfeld laat ik me achterover in de bank zakken.
Bij Ciska mis ik de vonk die er wel was bij Eelco. Diezelfde vonk die er nu ook is bij Manuel. Maar bij Eelco was hij snel uitgedoofd en toen bleef er weinig over. Zou dat bij Manuel dan zo anders zijn?
En Ciska dan? Ik heb haar trouw beloofd. Vonk of niet, we hebben wel twee kinderen samen.
Tranen wellen op in mijn ogen. Ik word hier zo moe van. Waarom kan ik nooit eens met iemand praten zonder dat hij automatisch aanneemt dat ik niks met mijn geaardheid wil doen? Waarom kan ik nooit eens vertellen wat er werkelijk in me omgaat zonder dat iemand direct met zijn opgeheven vingertje klaarstaat?
Ik gluur opzij. Zou hij het begrijpen? Of verklaart hij me voor gek omdat ik met Ciska getrouwd ben?

“Vic?” Ruben schudt aan mijn arm. “Wat is er? Vind je het echt zo erg? Het was niet mijn bedoeling zo fel te zijn, hoor. Sorry…”
“Nee”, zeg ik zachtjes.
“Nee?”, klinkt het hoopvol.
“Nee.” Ik haal diep adem en kijk hem strak aan. “Je hebt gelijk. Ik maak mezelf al jaren wijs dat ik gelukkig ben met Ciska, maar het is niet waar”, gooi ik er bloednerveus uit. “Het voelt niet goed… Tegennatuurlijk…”, slik ik moeilijk terwijl er een traan over mijn wang biggelt. “Ik wil het niet meer, Ruben. Ik ben die strijd zo zat”, gooi ik er ineens uit.
“Oh shit, Victor”, fluistert hij. “Dat meen je niet… Kom hier, jongen”, trekt hij me naar zich toe. “Jemig, man”, wrijft hij zachtjes over mijn rug. “Waarom ben je dan ook getrouwd? Je had toch ook alleen kunnen blijven?”
Ik maak me los uit zijn armen. “Dat was ik ook van plan”, haal ik mijn neus op. “Heb je misschien een zakdoek of zo?”, lach ik door mijn tranen heen.
“Tuurlijk.” Hij verdwijnt verdwijnt naar de keuken en komt terug met een rol keukenpapier. “Kijk eens, kun je vooruit.”

Ik snuit mijn neus, neem een slok koffie en ga verder. “Mijn ouders hadden al vroeg in de gaten dat ik homo was. Mij werd niks gevraagd, ze namen als vanzelfsprekend aan dat ik er niks mee wilde doen omdat het een zonde was. Dus hielpen ze me mijn kruis te dragen en sterk te zijn.”
“Dat meen je niet. Ik ben zo vaak bij jullie thuis geweest maar daar heb ik nooit iets van gemerkt.”
“Het was ook niet de bedoeling dat anderen het zouden weten. Ze wilden me alleen maar helpen zodat ik niet aan de zonde toe zou geven. Weet je dat mijn vader, als jij bij mij was geweest, zodra je weg was, mijn handen wilde ruiken?”
“Waarom?”, vraagt hij verbaasd. Ineens valt het muntje. “Oh nee, echt waar? Dacht hij dat wij… Jemig…”
Ik grinnik, zie de hele situatie ineens weer voor me. “Ergens was het wel komisch”, ga ik verder. “Vooral als je bedenkt dat ik een paar jaar later, toen ik op kamers ging, toch een vriend kreeg.”
“Pardon”, verslikt Ruben zich bijna in zijn koffie. “Jij hebt een vriend gehad? En toch ben je getrouwd? Eh… Ik volg even niet…”
“Tja, de realiteit met Eelco, zo heette hij, stond nogal haaks op mijn fantasieën over jou”, grinnik ik. “En dat heeft mijn vader uiteindelijk aangegrepen om me te overtuigen dat hij gelijk had. Dat een relatie tussen twee mannen niet gebaseerd is op liefde, maar op lust en dat je daar niet gelukkig van wordt.”
“Fantaseerde jij over mij?”, grijnst Ruben. “Ik ook over jou!”
“Echt?”
Prompt schieten we in de lach.

“Hé, Victor”, groet Sjoerd me als hij binnenkomt. Hij zet twee boodschappentassen op tafel en geeft Ruben een kus. “Waar hebben jullie zo’n lol om?”
“We ontdekken net dat we vroeger verliefd op elkaar waren”, grinnikt Ruben.
“Pardon?”, spert Sjoerd zijn ogen open.
“Ik had gelijk”, grijnst Ruben. “Kom maar op met die vijftig euro”, houdt hij zijn hand op.
“Ga weg”, reageer ik verbaasd. “Hebben jullie erom gewed?”
“Tja, ik ging er eigenlijk vanuit dat jij, net als ik, inmiddels wel uit de kast zou zijn”, lacht Ruben. “Maar toen Manuel vertelde dat je getrouwd bent en kinderen hebt, wist ik wel beter. Sjoerd dacht dat ik het me ingebeeld had vroeger, nou, toen hebben we gewed”, grinnikt hij. “En ik heb gewonnen!”

Al het bloed trekt uit mijn gezicht. Razendsnel ontwikkelt zich een enorme knoop in mijn maag. “Was Manuel daarbij?” Gespannen kijk ik hem aan. “Ruben, ik wil niet dat iedereen dit weet van mij, hoor!”
“Maak je niet druk, Vic”, stelt hij me gerust. “Die weddenschap was nadat jullie weg waren. In zijn bijzijn heb ik er niet echt iets over gezegd.”
“Niet echt?”, piep ik nerveus. “Wat heb je dan wel gezegd?”
“Dat ik dacht dat hij jouw vriend was”, haalt hij zijn schouders op. “Hij moest lachen, vroeg me hoe ik daarbij kwam en vertelde dat je getrouwd bent, da’s alles.”

‘Oh God, hij weet het’, dreunt het in mijn hoofd. ‘Hij heeft het geconcludeerd uit wat Ruben zei! Daarom kwam hij ineens uit de kast en flirtte hij met me. Het was geen spelletje om me op de kast te krijgen, hij daagde me uit om uit de kast te komen!’
In paniek sta ik op. “Ik moet weg. Sorry.”
“Vic, rustig. Wat is er?”, houdt Ruben me tegen.
“Niks. Ik moet naar huis”, duw ik hem aan de kant. Zo snel ik kan, maak ik me uit de voeten.

***

“Waarom doet hij dit?”, kreun ik getergd terwijl ik mijn auto start. “Hij weet toch dat ik getrouwd ben? Wat moet ik nu?”
‘Grijp je kans, Victor!’, klinkt het in mijn hoofd. ‘Hij weet dat het nooit serieus wat kan worden en toch wil hij je. Geniet er gewoon van, je doet er toch niemand kwaad mee?’
“Hou je kop”, foeter ik hardop. “Ik ga Ciska niet bedriegen, al helemaal niet met Manuel! Hij is potverdorie mijn leerling en mijn registrant! Als dat ooit bekend wordt…”


wordt vervolgd...

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Aan de andere kant... door Michael87 » zondag 18 oktober 2015 09:20

14. Waarom?



“Het moet afgelopen zijn met dat geflirt van hem”, zeg ik vastberaden tegen mezelf. “Ik ga hem zeggen dat ik er niet van gediend ben, dat ik weet dat hij denkt dat ik ook homo ben, maar dat het niet klopt, dat Ruben het fout heeft.”
‘Is dat werkelijk wat je wilt, Victor?’, fluistert het stemmetje in mijn hoofd. ‘Als je zegt dat je er niet van gediend bent, zijn al je kansen verkeken…’
“Hou jij nou nooit op, eikel?”, schreeuw ik woedend. “Laat me met rust, ik wil dit niet!” Wanhopig sla ik met mijn vuisten op het stuur. Tranen schieten in mijn ogen.

“Victor”, wordt er ineens op het raampje geklopt.
Verschrikt veeg ik mijn wangen droog en draai het raampje open.
“Kom, zo kun je niet rijden.” Ruben opent de deur, helpt me uitstappen en haalt de sleutel uit het contactslot.

“Ik laat jullie wel even alleen”, staat Sjoerd op als Ruben en ik weer binnenkomen.
“Dat hoeft niet”, zeg ik zachtjes. “Blijf maar.” Met een diepe zucht laat ik me weer op de bank zakken. Ten einde raad kijk ik mijn oude vriend en zijn man aan. Opnieuw wellen er tranen op in mijn ogen. “Wat moet ik nou?”
“Als je nu eerst eens uitlegt wat er aan de hand is, misschien kunnen we je dan helpen”, stelt Ruben voor terwijl hij weer naast zijn man gaat zitten.
Sjoerd knikt bevestigend. “Gooi het er maar uit, jongen. Ruben en ik zijn wel wat gewend.” Glimlachend legt hij zijn hand op Ruben’s been.

Gooi het er maar uit? Maar wat als zij me net zo veroordelen als de rest? Of als ze vinden dat ik bij Ciska weg moet gaan?
De knoop in mijn maag breidt zich razendsnel uit door mijn hele lijf. Mijn handen trillen, mijn mond is kurkdroog. Hoe kunnen zij me nou helpen? Er ís toch gewoon geen oplossing? Ik bén toch gewoon een oversekste, getrouwde kastnicht die helemaal geobsedeerd is door een knul van negentien?

Langzaam biggelt een traan langs mijn wang. “Ik wil dit niet”, fluister ik hees.
“Wat wil je niet, Vic?”, probeert Ruben voorzichtig wat uit me te krijgen.
“Manuel…”, zeg ik zachtjes. “Ik… eh…”, begin ik aarzelend terwijl twee paar ogen me gespannen aankijken.“Door wat jij zei…” Nerveus bijt ik op mijn lip. Opnieuw voel ik paniek opkomen maar ik dwing mezelf kalm te blijven. Ik haal een keer diep adem en ga verder. “Hij weet het… van mij. Door wat jij zei”, breng ik moeizaam uit.
“Maar dat is toch niet zo erg?”, reageert Ruben verbaasd.
“Jawel”, fluister ik. “Gisteravond… Op de terugweg… Hij vertelde… Hij denkt dat hij homo is”, hakkel ik. “ Hij… Hij wil wat… van me.” Wanhopig kijk ik hem aan.
“Manuel is homo? Ik dacht al zoiets”, glimlacht Sjoerd terwijl hij een veelbetekenende blik naar Ruben werpt.
“Jongen, maak je niet zo druk”, probeert Ruben me te kalmeren. “Dat wil toch niet zeggen dat hij wat van je wil? Niet alle homo’s denken alleen maar aan seks, hoor”, lacht hij.
“Waarom daagt hij me dan zo uit?”
“Vertellen dat je homo bent, noem ik geen uitdagen”, grinnikt hij.
“Dat weet ik ook wel!”, val ik geïrriteerd uit. “Maar hoe noem jij het dan als iemand je voorstelt in adamskostuum voor je te registreren? Of als iemand je een paskamer inroept terwijl hij zijn broek nog omhoog staat te hijsen?”
“Deed hij dat?” Ruben’s ogen sperren open van verbazing. “Oei!”
“Hij doet niks anders dan dubbelzinnige opmerkingen maken”, zucht ik. “Ik dacht dat hij een beetje zat te dollen, maar nu ik weet dat hij… En dat hij weet dat ik… Nou ja, ineens krijgt alles een andere betekenis.”
“Ik zou er niks achter zoeken, als ik jou was”, probeert Sjoerd me gerust te stellen. “Hij weet toch dat je getrouwd bent? En anders vertel je gewoon dat je niet op die manier in hem geïnteresseerd bent, hij zal het heus wel begrijpen.”

Ik kijk hem lang aan en zucht opnieuw. “Was het maar zo simpel”, fluister ik zachtjes. Ik haal diep adem en raap al mijn moed bij elkaar. “Ik ben wél op die manier in hem geïnteresseerd”, geef ik schoorvoetend toe terwijl ik beschaamd mijn ogen afwend.
“Pardon?”, klinkt het in koor.
“Bedoel je… Je gaat me toch niet vertellen dat jij… Echt?” Stomverbaasd staart Ruben me aan. “Holy shit”, fluistert hij.
“En nu?”, wil Sjoerd weten.
“Ik weet het niet”, zucht ik vertwijfeld. “Als dit zo doorgaat, duurt het niet lang meer voor het fout gaat. Vanochtend betrapte Ciska me bijna. Ze maakte me wakker omdat ik lag te kreunen en te woelen. Weet je waarom? Omdat ik droomde dat hij me pijpte!”
“Oh, echt?”, grinnikt Ruben. “Sorry hoor, ik weet dat dit niet leuk voor je is, maar het is ook wel een beetje je eigen schuld. Jongen, je bent homo, dat gaat niet ineens over als je trouwt!”
“Dat weet ik ook wel”, reageer ik gepikeerd. “Ik ben niet achterlijk.”
“Nou dan? Dan kon je dit een keer verwachten. Of dacht je dat je nooit iemand tegen zou komen op wie je verliefd zou worden?”

“Niet zo hard, schat”, probeert Sjoerd zijn man wat milder te stemmen. “Hij kon, toen hij trouwde, toch niet weten hoe moeilijk zoiets zou zijn? Herinner jij je niet meer hoeveel moeite het jou in het begin kostte toe te geven aan je gevoelens voor mij? Jij wist ook niet beter dan dat het zondig was. Misschien was jij ook wel met een vrouw getrouwd als je mij niet had leren kennen.”
“Sorry”, verontschuldigt Ruben zich. “Je hebt gelijk, Sjoerd. Sorry, Vic.”
“Geeft niks, ik snap je wel”, wuif ik zijn verontschuldigingen weg. “Weet je, toen ik dacht dat hij onbereikbaar was, kon ik het hanteren. Ik genoot gewoon stiekem van hem, een beetje zoals bij ons vroeger. Hem terloops aanraken, zijn geur opsnuiven, zo lang mogelijk bij hem zijn, je weet wel wat ik bedoel.”
“Absoluut!”, grinnikt hij.
“Het maakte me vrolijk”, ga ik verder. “Als ik aan hem dacht, werd ik helemaal warm van binnen en dat maakte me hartstikke geil waardoor het met Ciska ineens ook een stuk lekkerder liep. In het begin was het best lastig maar na verloop van tijd begon het te wennen en vond ik het gewoon fijn. Het was onschuldig, het zat alleen maar in mijn hoofd. Ik was er op een bepaalde manier blij mee, snap je?”
Hij knikt langzaam. “Ik denk het wel.”
“Maar nu ineens is alles anders. Ik wil Ciska niet bedriegen, echt niet. Ik moet er niet aan denken”, slik ik moeizaam. Tranen prikken opnieuw achter m’n ogen. “Het voelt zo dubbel. Aan de ene kant wil ik dat hij uit mijn leven verdwijnt want het maakt alles kapot wat ik heb. Aan de andere kant wil ik zo graag bij hem zijn”, zucht ik verdrietig.
“Maar jongen, er is toch nog helemaal niks gebeurd?”, probeert Ruben me op te beuren.
“Nog niet, nee”, zeg ik zachtjes. “Maar volgende week gaan we voor drie weken samen op tournee.”
“Oh shit”, stoot Sjoerd uit.

“Wat moet ik nou?” Vertwijfeld kijk ik beide mannen aan.
“Wat wil je?”, stelt Ruben een tegenvraag. “Je vertelde dat je, voor je trouwde, een vriend hebt gehad maar dat…”
“Wat?” Ongelovig spert Sjoerd zijn ogen open. “Heb jij een vriend gehad? Waarom ben je dan getrouwd?”
“… je vader je overtuigd heeft dat een relatie tussen twee mannen nooit wat kan worden”, maak Ruben zijn zin af.
“Echt waar?”, komt Sjoerd er opnieuw tussen. “Jemig.”
Ik knik.
“Ben jij het nog steeds met je vader eens of twijfel je?”, gaat Ruben verder.
“Ik weet niet meer wat ik vind”, zucht ik radeloos. “Als ik jullie zie, denk ik dat mijn vader het fout heeft. Als ik terugdenk aan Eelco, zie ik wat hij bedoelt en als ik aan Manuel denk, ben ik helemaal in de war.”
“En als je aan Ciska denkt?”, vraagt Ruben voorzichtig. “Hou jij van haar? Of hebben jullie meer een verstandshuwelijk?”
“Natuurlijk hou ik van haar”, reageer ik verontwaardigd. “Daarom vind ik het ook zo erg haar te bedriegen.”
“Maar waarom zou je haar bedriegen als je van haar houdt?”, valt Sjoerd zijn man bij.
Ik frons mijn wenkbrauwen. “Wat bedoel je? Dat heeft toch helemaal niks met elkaar te maken? Ik bedrieg haar toch niet omdat ik niet van haar hou?”
“Waarom dan wel, Victor?”
“Omdat ik hém niet uit mijn kop krijg, natuurlijk.”

Ruben zucht. “Waarom ben jij eigenlijk met haar getrouwd?”
“Zij wilde graag kinderen”, antwoord ik prompt. “En ik zocht de warmte en geborgenheid van een liefdevolle relatie.”
“Maar je bent homo!” Ongelovig kijkt hij me aan.
“Ja en? Dat wil toch niet zeggen dat een relatie met een vrouw onmogelijk is? We kunnen het hartstikke goed met elkaar vinden en mijn geaardheid vindt ze geen probleem.”

“Je vrouw weet het?” Sjoerd’s mond zakt open van verbazing.
“Natuurlijk! Zoiets verzwijg je toch niet? Ik heb het haar direct verteld toen zij voorstelde te gaan trouwen.”
“En zij vond dat geen bezwaar?”
Ik schud mijn hoofd. “Eigenlijk vroeg ze me alleen maar of ik ook contact met mannen had. Niet dus! Nou, toen zei ze dat het haar dan niks uitmaakte.”
“En toen zei jij ‘ja’? Alleen maar omdat zij het geen probleem vond? En dat noem jij geen verstandshuwelijk?”, klinkt Sjoerd cynisch.
“Liefde moet groeien, Sjoerd”, verdedig ik mezelf. “In de bijbel staat…”
“Ach man, in de bijbel staat zoveel! Om liefde te laten groeien, moet er toch een zekere basis zijn en die ontbra…”
“Oh? En seksuele aantrekkingskracht is een goeie basis, denk jij?”, reageer ik fel. “Dream on, Sjoerd! Liefde groeit op respect en vertrouwen, op er voor elkaar zijn en samen kinderen grootbrengen, niet op seksuele aantrekkingskracht.”
“Het één hoeft het ander toch niet uit te sluiten?”
“Niet als je hetero bent”, knik ik. “Dan klopt het. Maar als je homo bent, is het anders.”
“Niet als je een man als partner hebt”, kaatst hij terug.
“Verdorie”, val ik geïrriteerd uit. “Ik had gehoopt dat jullie meer begrip zouden hebben, maar jullie zijn gewoon net zo erg als mijn vader! Hij veroordeelde mijn geaardheid, jullie mijn huwelijk!”

“Jongens”, probeert Ruben de verhitte gemoederen te sussen. “Dit heeft toch geen zin? Lieverd”, richt hij zich tot Sjoerd. “Weet je nog toen wij elkaar pas kenden? Ik had tijd nodig om voor mezelf uit te zoeken hoe het zat en wat ik wilde. Geef Vic ook wat tijd om zelf uit te zoeken wat hij wil. Keulen en Aken zijn niet in één dag gebouwd, jongen. Ik denk dat het al een enorme stap was ons te vertellen wat er aan de hand is, of niet, Vic?”, draait hij zich weer naar mij.
Ik knik. Prompt prikken de tranen weer achter mijn ogen en begint mijn lip te trillen. “Ik weet echt niet meer wat ik moet, Ruben. Dit is meer dan alleen maar lust, veel meer. Dat kan toch helemaal niet?” Radeloos kijk ik mijn oude vriend aan.

“Je houdt van hem, of niet?”, vraag hij ineens.
Nauwelijks merkbaar knik ik…
Peinzend neemt hij me in zich op. “Moet je dit niet tegen Ciska vertellen, Vic?”, oppert hij voorzichtig. “Het is toch niet eerlijk tegenover haar, op deze manier?”
Ik zucht terwijl ik mijn tranen wegveeg. “En dan? Alles kwijtraken wat ik nu heb? M’n huwelijk, m’n kinderen, onze vrienden en familie, want reken maar dat die haar kant kiezen. En wat dacht je van mijn carrière?”
“Maar vind je niet dat ze het récht heeft het te weten?”, gaat hij verder. “Zodat ze voor zichzelf kan bepalen of zij zo wel verder wil?”
“Waarom?”, reageer ik opstandig. “Het verandert toch niks aan mijn gevoelens voor haar? Nee Ruben, dit is mijn kruis, dit heeft niks met haar te maken. Het zal haar alleen maar verdriet doen en dat wil ik niet. Zij en de kinderen hoeven toch niet de dupe te worden van mijn zondige natuur?”
Hoofdschuddend kijkt Ruben me aan. “Ik mag hopen voor jou dat je je vergist. Dat Manuel alleen maar zat te dollen en dat jij het verkeerd hebt opgevat, want zo simpel als jij het wilt zien, is het niet, ben ik bang.”

***

In gedachten verzonken, geef ik gas, schakel door naar de vier en voeg in op de snelweg. Heeft Ruben gelijk, zie ik het te simpel? Nee toch? Waarom zou Ciska gestraft moeten worden? Zij kan er toch niks aan doen dat ik van hem hou?
Hoe het kan, snap ik nog niet helemaal, maar mijn hart stroomt over van liefde als ik aan hem denk. Achter het orgel, zijn handen gracieus over de toetsen bewegend, zijn wilde krullen dansend om zijn hoofd. Talentvol, gedreven, gepassioneerd. Helemaal opgaand in de muziek…
Ik zou hem willen strelen en kussen, hem dicht tegen me aan willen houden en zijn warme adem langs mijn huid voelen. Ik zou me helemaal willen verliezen in zijn prachtige, donkere ogen…

“Oh God”, fluister ik ineens. “Ik hou van hem!” Mijn hart krimpt samen als tot me doordringt wat dat betekent. “Waarom?”, kreun ik vertwijfeld. “Waarom voel ik dit niet voor Ciska?


wordt vervolgd...

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Aan de andere kant... door Michael87 » zondag 01 november 2015 09:13

15. Van de regen in de drup



Peinzend kijk ik naar het zilveren sleuteltje in mijn hand. De sleutel van mijn hart, had Manuel het genoemd. Hoe kan ik die nou aan haar geven, nu ik weet dat ik tot over mijn oren verliefd ben op hem?
Ik zucht. Voor de zoveelste keer deze week prikken de tranen achter mijn ogen. Mijn hart krimpt samen bij de gedachte wat ik haar aan ga doen. En waarvoor? Ik weet heus wel dat hij me alleen maar ziet als een kastnicht die op hem geilt.

De hele week al durf ik haar nauwelijks aan te kijken, uit angst dat ze het in mijn ogen ziet. Het liefst trek ik me terug in mijn studeerkamer en veins druk te zijn met voorbereidingen voor de tournee. Maar in werkelijkheid kan ik me nauwelijks concentreren op de muziek en dwalen mijn gedachten voortdurend af naar hem.
Dit kan toch zo niet verder? Vandaag of morgen krijgt ze het in de gaten. En dan? Hoe los ik dit in hemelsnaam op zonder dat het me mijn huwelijk gaat kosten?
Proberen het te onderdrukken is zinloos, dat is me inmiddels wel duidelijk. Maar wat dan? Over drie dagen gaan we samen op tournee. Dat gaat faliekant mis, ik weet het gewoon! Ik voel me net een lam dat naar de slachtbank geleid wordt. Alsof mijn lot bezegeld is en ik, hoe dan ook, voor de bijl ga.

Verdomme, ik wíl dit niet! Ik wíl haar geen verdriet doen. Ik hou van haar, ze is de moeder van mijn kinderen! Wat moet ik nu? Het enige wat ik kan doen, is zorgen dat ze er niks van merkt. Zorgen dat mijn gebrek aan zelfbeheersing haar leven en dat van de kinderen niet verruïneert. Maar hoe?
Ik zucht opnieuw. Was het nog maar zoals vroeger. Dan kon ik tenminste af en toe eens rukken bij een filmpje of een beetje cammen met een leuke vent. Dat zou de druk er wat afhalen en het beslist een stuk makkelijker maken hem te weerstaan.

Ineens lichten mijn ogen op. Wacht eens even! Waarom doe ik dat dan niet?
Opgewonden sta ik op en loop door mijn kamer. Elke hotelkamer heeft tegenwoordig toch wifi? En geen KlikSafe dat het internet filtert. Dan kán ik toch lekker rukken bij een filmpje? Of chatten, als ik daar zin in heb. Dat leidt mijn gedachten vast wel van hem af.
Abrupt sta ik stil en frons mijn voorhoofd. Zou dat kwaad kunnen? Geef ik Satan daarmee niet nog meer macht over me? Is dit niet gewoon zijn zoveelste poging zich tussen Ciska en mij te dringen? Het voelt wel een beetje alsof ik weer afglijd en het voor mezelf goedpraat…

Langzaam schud ik mijn hoofd. Nee, Manuel is de echte bedreiging. Toegeven aan mijn gevoelens voor hem, maakt alles kapot wat we samen hebben. Maar een beetje geilen online, dat kan niet veel kwaad, hoewel Ciska daar heel anders over denkt. Maar goed, Ciska is er niet en wat niet weet, wat niet deert. Toch?
‘Maar de Heere weet het, Victor’, klinkt het in mijn achterhoofd.
“Ach, hou je kop!”, druk ik het stemmetje weg. “Ik doe het toch niet voor mezelf? Als Hij alles weet, weet Hij ook dat ik dit alleen maar doe om mijn huwelijk te redden.”

“Vic!”, hoor ik mijn vrouw roepen. “Ben je zover? We moeten echt gaan nu!”
“Ja, ja, ik kom!” Vlug leg ik het kettinkje terug in mijn bureaula. Nee, ik doe het niet. Ik hou heel veel van haar, maar om haar nu de sleutel van mijn hart te geven, dat voelt niet goed…

***

“Wat een mooi plekje”, zucht Ciska terwijl ze vergenoegd om zich heenkijkt.
Langs de traag stromende rivier staat een oude, vervallen steenfabriek. Een stukje verderop graast een kudde Galloway’s. In de verte wordt de diepe dreun van een binnenvaartschip dat dichterbij komt langzaam luider. Het kleine strandje, aan één kant begrensd door een dicht ooibos, ademt een intieme sfeer.
“Ik ben blij dat je het leuk vindt, schat”, glunder ik terwijl ik een arm om haar heen sla.
“Leuk? Ik vind het super romantisch”, zucht ze glimlachend. “Dit is wel het laatste wat ik van jou had verwacht!”
“Je keek anders behoorlijk beteuterd toen ik bij die Chinees stopte.”
“Ja, hallo!”, reageert ze verontwaardigd. “Chinees is nou niet bepaald het eerste waar ik aan denk bij een romantisch etentje voor onze trouwdag. Da’s meer wat voor als mijn ouders blijven eten.”
“Zoiets zei Manuel ook al”, grinnik ik.

Zou hij het ook zo romantisch vinden hier? Ik glimlach. Onwillekeurig trek ik Ciska wat dichter tegen me aan. Spontaan draait ze zich naar me toe, slaat haar armen om me heen en kust me. Een warme gloed verspreidt zich door mijn buik. Geschrokken door de onverwachte opwinding duw ik haar van me af.
“Niet nu, schat”, piep ik. “Straks is het eten koud. Kom, dan zetten we de boel klaar.”
“Wacht maar tot we op onze kamer zijn”, giechelt ze. “Ik heb een verrassing voor je en volgens mij ga jij dat heel leuk vinden.”
“Wow”, grinnik ik. “Wat heb jij ineens?”
“Susan heeft me wat dingetjes ingefluisterd”, biecht ze met een rood hoofd op terwijl ze het kleed dat ik van thuis meegebracht heb uit de tas haalt.
“Je hebt haar toch niet verteld van mijn probleem, hè?”, roep ik geschrokken.
“Nee, nee”, stelt ze me gerust. “Dat blijft onder ons, schat. Ik heb alleen maar gezegd dat ik een keer wat spannends wil doen.”

Oh mijn God, wat is ze van plan? Ze denkt toch niet serieus dat ze het voor elkaar gaat krijgen dat… Oh nee, dat wordt weer een drama! Doen alsof ze het niet erg vindt als het niet lukt, maar ondertussen mij een klote gevoel bezorgen met dat overdreven begripvolle van haar…
“Verwacht er nou maar niet te veel van, schat”, zucht ik. “Ik kan je niks beloven, dat weet je.”
“Ssst”, legt ze een vinger tegen mijn lippen. “Het komt wel goed”, lacht ze geheimzinnig terwijl ze zich omdraait en de borden en het bestek uit de tas haalt. “Wacht maar af.”

Verbaasd kijk ik toe hoe ze, alsof er niks aan de hand is, de verschillende bakjes van de Chinees openmaakt en twee borden vol schept. Wat is ze van plan? Ze weet dondersgoed dat de kans groot is dat het niks wordt en toch lijkt ze heel zeker van haar zaak. Zo ken ik haar niet. Ik grinnik. Wel spannend, zo’n dominante vrouw.
“Wat sta je nou te lachen?”, draait ze zich ineens naar me toe. “Maak de wijn eens open, doe je ook wat nuttigs”, wijst ze naar de fles Bordeaux.
Grijnzend doe ik wat ze zegt en schenk onze glazen vol.

***

Afgesloten van de wereld lig ik, geblinddoekt en met mijn handen vastgebonden aan het hoofdeinde, op bed. Naakt. Gespannen. Kwetsbaar. Letterlijk, want ik weet dat ze naar me kijkt en ik weet niet wat ze van plan is. Mijn hart gaat als een razende te keer, al vanaf het moment dat ze het sjaaltje voor mijn ogen bond en fluisterde dat ik me aan haar over moest geven.

Nauwelijks hoorbare voetstappen aan de rechterkant van het bed. Ik draai mijn hoofd opzij, spits mijn oren. Waar is ze? Wat doet ze?
Zachte, erotisch geladen muziek vult de torenkamer. Een zwoele, licht zoete geur dringt mijn neus binnen.
“Ciska?”
“Ssst”, klinkt het zacht. “Laat het maar gebeuren, Vic…”
Ik sluit mijn ogen en focus me op het weeë gevoel in mijn buik dat opkomt als haar hand met trage bewegingen, via mijn borst, over mijn buik naar beneden glijdt. Teder streelt ze mijn piemel. Genietend van het zalige gevoel van mijn groeiende erectie in haar hand, kreun ik zachtjes.
Ze laat me los. Haar zachte, licht hijgende ademhaling, verplaatst zich. Ik gluur onder het sjaaltje door om te zien wat ze doet maar zie niks anders dan mijn pik die, verlicht door het zwakke flakkerende licht van een kaars, hard op mijn buik ligt.
Hoor ik haar nou? Of is dat de muziek? Aandachtig luister ik naar de geluiden in de kamer.
Ineens tikt iets tegen het topje van mijn eikel. Grommend van plotselinge geilheid, stoot ik mijn bekken omhoog en huiver van genot als zachte lippen me onverwacht naar binnen zuigen.
‘Oh God, net als Manuel in mijn droom’, flitst het door mijn hoofd.
Traag streelt een tong langs het randje van mijn eikel. Kreunend stoot ik opnieuw mijn bekken omhoog. Mijn gedachten zweven als losse flarden in het luchtledige maar komen telkens terug bij hetzelfde, het beeld van zijn lieve ogen die me aankijken terwijl hij me diep in zich opneemt.
Mijn ballen voelen zwaar, mijn pik klopt van opwinding. Golven van genot razen door mijn lichaam. Ik verlies de grip op mijn ademhaling. Hijgend concentreer ik me op op het zalige gevoel in mijn pik als zijn warme mond me keer op keer naar binnen zuigt terwijl zijn tong rond mijn eikel draait.
Plotseling wordt de aangename, vochtige warmte vervangen door… niks.
“Nee… niet stoppen…”, hijg ik.

Een knie duwt tegen mijn heup. Een hoop gewiebel en dan een knie aan de andere kant. Even ben ik me bewust van de zoete, zwoele geur die in de kamer hangt, maar dan verplaatst mijn aandacht zich weer naar mijn kruis. Warm, zacht vlees zuigt zich rond mijn overgevoelige eikel als hij over me heen zakt.
Oh God, Manuel, wat doe je met me… In gedachten staar ik naar zijn op en neer dansende pik die, elke keer als ik diep in hem doordring, tegen zijn strakke buik slaat. Wild ruk ik aan de sjaaltjes om mijn polsen. Ik wil hem beetpakken, mijn handen op zijn heupen leggen en hem vastpinnen op mijn kloppende paal. Ik wil me voor altijd diep in hem begraven en een beetje van mezelf in hem achterlaten.
Terwijl zijn bovenbenen me omklemmen, drijf ik mijn keiharde vlees in hem. Ik kreun als de intense tintelingen in mijn eikel me bijna teveel worden maar ik stoot door tot ik niet verder kan. En opnieuw… En nog eens…

Ineens hoor ik gezoem. Er trilt wat tegen mijn buik en de basis van mijn pik. Zacht gekreun klinkt boven het gezoem uit. In de verte wordt mijn naam gefluisterd.
Shit, Ciska! Prompt voel ik me in haar verslappen. ‘Nee, niet nu!’, schreeuw ik inwendig. ‘Ik ben er verdomme bijna!’ Verbeten stoot ik mijn bekken omhoog en pomp mijn snel slapper wordende piemel in haar. Harder… Sneller… In… Uit… Het enige waar ik nu nog aan kan denken, is mijn verlangen om klaar te komen!

Langzaam komt dat heerlijke, geile gevoel in mijn onderlijf terug en voel ik me weer hard worden. Ik ontspan, sluit mijn ogen en laat Manuel opnieuw toe in mijn hoofd. Warme tintelingen verspreiden zich vanuit mijn buik door mijn hele lichaam bij de gedachte dat het zijn warme, zuigende vlees is dat mijn eikel masseert. Spieren spannen zich rond mijn kloppende paal en leiden me naar een onvermijdelijke ontlading. Mijn ballen trekken samen. Hijgend krom ik mijn rug en geef me over aan de explosie van genot die me overvalt. Er lijkt geen einde aan te komen, golf na golf overspoelt me…

***

“Vond je het wel leuk?”, vraagt ze een beetje verlegen. Ze ligt in het holletje van mijn arm en draait kringetjes op mijn buik met haar wijsvinger.
“Leuk?”, lach ik. “Ik vond het fantastisch! Dat mag je vaker doen, met die blinddoek en zo.”
Ze giechelt verlegen. “Susan zei al dat je het leuk zou vinden. Ze zei dat het je andere zintuigen versterkt als je geblinddoekt bent.”
“Klopt”, knik ik. “Alles voelt veel intenser en dat maakt het een stuk makkelijker me eraan over te geven.”
Ik glimlach. Ze moest eens weten waaraan… “Ik vond het heerlijk, schat”, streel ik zachtjes haar schouder.

Ineens hoor ik haar snikken.
“Lieverd, wat is er? Het was toch fijn?” Geschrokken draai ik haar wat van me af.
“Ik voel me zo gelukkig”, snottert ze. “Dit was het mooiste cadeau wat je me kon geven”, lacht ze door haar tranen heen. “Eindelijk staat het niet meer tussen ons.”
“Och, meisje toch”, trek ik haar weer tegen me aan.

In één klap sta ik weer met beide benen op de grond. Nerveus bijt ik op mijn lip. Moet ik haar niet vertellen wat er aan de hand is? Ik kan haar toch niet in de waan laten dat ik het eindelijk overwonnen heb? Uitgerekend op het moment dat het alles overheerst!
Maar wat dan? Haar hart breken, net nu ze zo gelukkig is? Dat kan ik toch niet maken? Helemaal niet op onze trouwdag en zo vlak voor ik op tournee ga. Ze zal geen oog dicht doen, zeker niet als ze weet dat het Manuel is op wie ik verliefd ben! Ik kan haar toch moeilijk zeggen dat ze zich geen zorgen hoeft te maken omdat ik van plan ben online afleiding te zoeken? Dan kom ik helemaal van de regen in de drup…

Ik zucht en druk een kus op haar haren. “Kom, laten we maar gaan slapen…”

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Aan de andere kant... door Michael87 » zondag 15 november 2015 09:10

16. Vannacht leek het zo logisch



“Heb je zin om ergens wat te gaan drinken?”, vraagt Manuel terwijl hij de keycard in de gleuf steekt en de deur openduwt.
“Andere keer, oké?”, onderdruk ik een geeuw. “Ik ben moe. Het was een lange rit.”
“Kom op, man! Het is pas half tien!”
“Nee, jongen. Morgen wordt een lange dag. Ik wil nog even douchen, misschien wat TV kijken en dan slapen. Om zeven uur gaat de wekker weer.”
“Zo vroeg? Die fotograaf komt toch pas om elf uur?”
“Weet ik. Maar we kunnen al om negen uur in de kerk terecht. Ik dacht, als we dan ’s ochtends beginnen met de registratie uitzoeken, kunnen we ’s avonds, voor het concert begint, rustig aan doen.”
“Hmm, misschien kan ik dan ook maar beter niet te laat gaan slapen”, knikt hij.
“Lijkt me niet onverstandig”, beaam ik. “Half acht ontbijten?”
“Is goed. Welterusten voor straks.”
Ik glimlach. “Jij ook.”

Met een diepe zucht duw ik deur achter me dicht en leg mijn koffer op het kleine bureautje. Pfff, het ergste zit erop, zes uur lang met hem in een auto en doen alsof hij me koud laat…
De hele reis kostte het me de grootste moeite mijn aandacht bij het verkeer te houden. Telkens weer betrapte ik mezelf erop dat ik glimlachend weg zat te dromen bij de gedachte aan hem. God, wat wil ik hem graag tegen me aan voelen…
Manuel had niks in de gaten. Opgewonden pratend zat hij naast me, vroeg belangstellend hoe onze trouwdag was geweest en wilde natuurlijk weten wat Ciska van het kettinkje vond. Ik was erop voorbereid, had een antwoord klaar en vertelde dat ik het thuis in de binnenzak van mijn andere jasje had laten zitten en uiteindelijk maar besloten had het voor een andere gelegenheid te bewaren.
Verbaasd had hij zijn hoofd geschud. “Hoe kun je zoiets nou vergeten?”
Tja, ik kon hem toch moeilijk vertellen dat ik het bewust niet gegeven heb omdat hij me zo bezighoudt?

In gedachten verzonken, leg ik de kledinghoes met concertkleding op het bed en rits hem open.
“Shit, nee hè?” Verbaasd haal ik Manuel’s pak tevoorschijn. “Heb ik nou… Nee… die van mij lag toch boven op? Of niet? Goed, even ruilen dan maar.”

“Manuel”, wil ik op de deur kloppen als die plotseling opengetrokken wordt en Manuel met een vaart tegen me aan botst.
In een reflex pak ik hem vast. Geschrokken kijk ik op, recht in zijn mooie, donkere ogen die op me neer kijken. Mijn hart mist een slag. Een fractie van een seconde ben ik ervan overtuigd dat hij me gaat kussen. Prompt word ik overspoeld door een golf van opwinding.
Verschrikt duw ik hem van me af als ik me realiseer wat het is dat ik, door de stugge stof van zijn spijkerbroek heen, tegen mijn groeiende erectie voel.
“Sorry”, stamel ik. “Ik…” In paniek gris ik de hoes uit zijn handen en geef hem de zijne.
“Rustig, man. Er is toch niks aan de hand? Zoiets kan de beste overkomen”, lacht hij.

***

“Oh God”, kreun in getergd. Met gesloten ogen leun ik tegen de deur, de kledinghoes met mijn pak erin nog in mijn hand. Mijn hart bonkt in mijn keel. Ik doe mijn best mijn ademhaling onder controle te krijgen maar het wil niet lukken.
Hij werd hard, verdorie! Het zweet breekt me uit. Het kan niet anders dan dat hij de mijne ook gevoeld heeft. Shit, als dat zo is, denkt hij vast dat ik…
‘Maak je niet zo druk, Vic’, fluistert het stemmetje in mijn hoofd. ‘Geniet er gewoon van, hij snapt heus wel dat niemand het mag weten.’
“Hou op!”, foeter ik. ‘Ik gá Ciska niet bedriegen! Waar zie je me voor aan?”

Opgefokt rits ik de kledinghoes open, haal mijn pak eruit en hang het in de kast. “Bovendien, wat moet die jongen met mij? Ik heb hem toch niks te bieden? Ik ben getrouwd!”
‘Nou en? Dat maakte jou vroeger toch ook niks uit?’, gaat het stemmetje onverstoorbaar verder. ‘Het is maar seks, Vic. Wat is daar nou zo erg aan? Kom op, man, maak er niet zo’n probleem van. Doe het nou maar!’
Heel even aarzel ik maar dan schud ik resoluut mijn hoofd. “Niks ervan, ik ga er niet aan toegeven. Dan ben ik geen haar beter dan een vent die zijn vrouw met een andere vrouw bedriegt!”
Vastberaden pak ik mijn laptoptas en wil mijn MacBook eruit halen.
“Nee, eerst douchen, dan lekker in bed kruipen en wat afleiding zoeken”, dwing ik mezelf niet meteen toe te geven aan mijn opgekropte seksuele verlangens.

Tevreden, omdat ik mezelf weer in de hand heb, doe ik de gordijnen dicht en kleed me uit. Mijn piemel hangt groot en zwaar tussen mijn benen. Heel bewust negeer ik het lichte kloppen in mijn eikel en probeer mijn erectie te onderdrukken.
“Zelfbeheersing, Vic. Daar gaat het om. Denk aan Ciska en de kinderen. Die wil je niet kwijt.”
Glimlachend loop ik de badkamer in, zet de douche aan, stap eronder en begin me in te zepen. Nee, ik ga geen domme dingen doen. Ik zal haar zo nog even bellen. Haar stem horen, dat zal me goed doen.

Ineens wordt aan de andere kant van de muur een kraan opengedraaid. Abrupt word ik uit mijn overpeinzingen gehaald. Kraan? Douche?
Manuel… Van het één op het andere moment bonkt mijn hart opnieuw in mijn keel. In gedachten zie ik hem staan. Naakt… Nat… Zo dichtbij… Ik kreun. Als die muur er eens niet zou zijn…
Terwijl ik mijn voorhuid naar achteren schuif om mijn eikel te wassen, sluit ik mijn ogen en leun tegen de douchewand. Traag schuif ik het velletje een paar keer heen en weer. Owh… Als hij dat eens zou doen… Opnieuw kreun ik.
“Verdorie, Vic, ophouden! Voed dit nou niet!”, foeter ik als tot me doordringt waar ik mee bezig ben. “Kappen hiermee. Douchen en dan online. Niet aan hem denken.” Beschaamd laat ik mijn inmiddels volle erectie los en draai de kraan dicht.

Adrenaline raast door mijn lijf als ik even later een flink stuk wc papier van de rol trek en het flesje olijfolie, dat ik vorige week stiekem bij de supermarkt heb gekocht, uit mijn toilettas pak. Poedelnaakt, en met een stijve van heb ik jou daar, loop ik de badkamer uit. Opgewonden leg ik alles op het nachtkastje.

Wifi. Zoekend kijk ik om me heen. Op het tafeltje voor het raam ligt een brochure van het hotel. Haastig blader ik er doorheen. Wekservice, roomservice, wasserij, TV kanalen en, ah, het wifi wachtwoord! Mooi.
Ongeduldig rits ik mijn laptoptas open, trek mijn MacBook eruit en installeer me op bed. Mijn kloppende paal ligt vol verwachting op mijn buik.
Met trillende vingers klap ik de laptop open.

“What the fuck!” Overdonderd staar ik naar het strookje papier dat onmiskenbaar boven het toetsenbord is geplakt. Prompt zakt mijn erectie af.
Nogmaals lees ik de tekst die erop staat.

‘Ik zeg u dus: laat u leiden door de Geest, dan bent u niet gericht op uw eigen begeerten.’ Galaten 5:16.

“Wel potverdorie! Nou moet het niet mooier worden! Wat flikt ze me nou? Hier heb ik dus echt geen zin in!” Boos pak ik mijn telefoon.
“Waar ben jij mee bezig?”, val ik met de deur in huis als ze opneemt.
“Wat bedoel je?”, reageert ze, alsof ze niet weet wat ik bedoel.
“Doe niet zo onschuldig”, reageer ik verontwaardigd. “Wat moet die jongen wel niet denken als hij die tekst ziet? Dat ik één of andere oversekste idioot ben? Denk jij wel eens na voor je wat doet? Ik dacht dat wij het zo goed hadden de laatste tijd? Waarom vertrouw je me dan niet?”, gooi ik eruit.
“Vic, ik…”
“Mens, denk toch eens na!”, geef ik haar geen kans uit te praten. “Als je maar weet dat ik die tekst eraf haal!”
“Sorry”, klinkt het timide aan de andere kant. “Ik dacht… Ik… Omdat het net zo goed gaat… Ik weet heus wel hoe moeilijk het voor je is en toen dacht ik… Ik wou je echt alleen maar helpen”, verontschuldigt ze zich.
“We hebben het er wel over als ik weer thuis ben.” Boos kap ik haar af en hang op.

Woedend ijsbeer ik door de kamer. Wat wil ze nou eigenlijk? Dat ik me in zijn armen stort? Ik moet toch wat om hem uit mijn kop te krijgen?
Pisnijdig trek ik de minibar open en pak een flesje whisky. In één teug giet ik het naar binnen, installeer me weer op bed en trek mijn laptop naar me toe. Kwaad scheur ik de bijbeltekst eraf en zet de wifi verbinding op.

Wat denkt ze wel niet? Dat ik niet online ga door die tekst? Nou, mooi wel! Ik ben geen klein kind, ik weet heus wel waar ik mee bezig ben!
Met een verbeten gezicht type ik het adres in van een site waar ik vroeger vaak kwam en klik een filmpje aan. Twee jongen die elkaar in standje negenzestig pijpen.

Het moet echt afgelopen zijn met die flauwekul! Ze is verdorie geen steek beter dan mijn vader! Alles moet op haar manier, alles wil ze sturen en in de gaten houden.
Driftig klik ik een ander filmpje aan. Twee neukende mannen op een bank.
Geen greintje vertrouwen heeft ze in me. Ik doe het toch alleen maar voor haar? En ik wilde het sowieso al vertellen als we weer thuis zijn.

Gefrustreerd klap ik een half uur later mijn laptop dicht. Dit heeft geen zin. Mijn piemel ligt nog steeds slap tegen mijn been. Is ze niet eens hier, krijg ik hem nog niet omhoog door dat stomme gezeur van haar!
Zuchtend knip ik het licht uit en kruip onder het dekbed.

Onrustig lig ik te draaien. Zou hij nu ook in bed liggen? Gespannen spits ik mijn oren. Prompt begint mijn piemel te groeien.
“Shit! Nu wel, hè? Houdt dit nou nooit op?” Geïrriteerd kom ik overeind en doe het licht aan.
‘Geef er nou maar aan toe, Victor’, spoort het stemmetje in mijn hoofd me aan. ‘Wat maakt het uit of je over onbekende mannen fantaseert of over hem? Goeie kans dat ze sowieso niet gelooft dat je het alleen bij porno wilt laten.’

Een diepe frons verschijnt in mijn voorhoofd. Is dat zo? Waarschijnlijk wel… Ze vertrouwt me nu al niet, laat staan dat ze me vertrouwt als ik haar vertel dat ik een uitlaatklep voor mijn homoseksuele gevoelens nodig heb! Ze zal beslist denken dat ik meer wil.
Ik bijt op mijn lip. Heeft ze eigenlijk niet gewoon gelijk? Als ik heel eerlijk bent, wil ik toch niks liever dan toegeven aan mijn verlangens? Waarom vertel ik haar dat dan niet? Misschien begrijpt ze het wel.
Maar wat als ze het niet begrijpt? Wat als ze niet met me verder wil? Ik wil haar en de kinderen toch niet kwijt?

‘Wat wil je dan, Vic? Je hele leven blijven knokken tegen een verlangen dat nooit weggaat?’, bemoeit het stemmetje zich er weer mee.
“Nee”, schud ik resoluut mijn hoofd. “Dat wil ik ook niet. Dat kan ik niet meer. Niet sinds ik hem ken.”
Zuchtend sta ik op en pak nog een flesje whisky uit de minibar.

***

“Vic? Ben je al wakker?”, wordt er op de deur geklopt.
Verschrikt schiet ik overeind. “Ahh”, grijp ik naar mijn hoofd. “Momentje, ik kom eraan.” Snel schiet ik in mijn broek, grijp een strip paracetamol uit mijn koffer en open de deur.
“Man, wat zie jij eruit!”, brengt Manuel geschrokken uit als ik hem binnenlaat. Razendsnel flitsen zijn ogen langs mijn ontblote bovenlijf.
“En bedankt voor het compliment”, reageer ik knorrig.
“Slecht geslapen? Je ziet eruit alsof er een trein over je heen gereden is.”
“Zo voel ik me ook ongeveer”, zucht ik, mezelf realiserend dat ik het grootste deel van de nacht heb liggen piekeren.
Hoofdschuddend kijkt hij me aan. “Zo kun jij toch niet op de foto? Ik zie het al staan in de bladen: ‘Zware nacht voor Victor Bos en zijn nieuwe registrant’, kopt hij het artikel. “Daar krijg je praatjes van”, grinnikt hij.
Smekend kijk ik hem aan. “Alsjeblieft Manuel, geen geintjes vandaag. Ik kan er even niet tegen, oké?”
“Sorry”, verontschuldigt hij zich. “Ik zeg al niks meer. Maar serieus, hoe krijgen we jou gefatsoeneerd voor die shoot? Dit kan echt niet! Heb je jezelf al in de spiegel gezien?”
“Als ik maar een beetje zou kunnen ontspannen, dan zou die hoofdpijn misschien weggaan”, zucht ik. “Maar goed, dit zal ook wel helpen”, druk ik twee paracetamolletjes uit de strip en vul een glas water.

Terwijl ik de pilletjes naar binnen werk, kijkt Manuel me nadenkend aan. “Oké”, wijst hij ineens naar mijn bed. “Ga maar liggen, dan geef ik je een ontspanningsmassage.”
“Een wat?”, piep ik. Oh God, dat gaat nooit goed! Koppijn of niet, ik word geheid bloedgeil van zijn zachte, warme handen op mijn blote huid. En dan? Wat als hij dat merkt en erop reageert?
Het zweet breekt me uit, mijn slapen bonken. Vannacht leek het allemaal zo logisch. Maar vannacht was ik kwaad op Ciska en bovendien had ik wat gedronken…

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Aan de andere kant... door Michael87 » zondag 29 november 2015 11:47

17. Ciska is mijn vrouw



“Toe nou maar,” dringt hij aan als ik niks zeg. “Kom, op je buik.”
“Manuel”, piep ik bloednerveus. “Ik… Ik weet niet zeker of ik dit wel wil.”
“Maak je niet druk”, stelt hij me gerust. “Ik doe niks wat jij niet wil.”
Van pure spanning schiet ik in de lach.
“Heb je iets van bodylotion?”, gaat hij onverstoorbaar verder.
“Olie, op het nachtkastje.” Rusteloos ga ik liggen.

“Oh, man”, zucht ik als hij zijn warme handen even later op mijn schouders legt en met zijn duimen mijn nekwervels masseert.
Manuel lacht zachtjes. “Lekker?”
Ik kreun bevestigend.
Vakkundig begint hij de gespannen spieren van mijn nek los te maken. De steeds terugkerende bewegingen van zijn vingers op mijn blote huid brengen me tot rust. Langzaam zakken mijn ogen dicht en geef ik me over.

“Victor?”, wordt er zachtjes aan me geschud.
“Huh? Wat?” Verbaasd kijk ik in Manuel’s donkerbruine ogen.
“Je bent in slaap gevallen toen ik je masseerde”, glimlacht hij. “Hoe voel je je nu? Beter?”
“Stukken!”, stel ik verwonderd vast terwijl ik overeind kom en langs mijn nek wrijf. “Dat doe jij goed zeg! Je mag mij vaker masseren”, lach ik. “M’n hoofdpijn is helemaal weg en m’n nek voelt een stuk beter.”
“Mooi”, lacht hij. “Maar nu moeten we opschieten.”
“Shit, hoe laat is het?” Verschrikt kijk ik op m’n horloge. “Half elf? We hebben nog niet eens ontbeten? Zometeen is die fotograaf er al en ik moet me nog omkleden!”
“Hé! Doe eens kalm. Zo meteen knalt je hoofd weer uit elkaar. Denk je nou echt dat ik je heb laten slapen zonder de rest geregeld te hebben?”, wijst hij naar de koffie en broodjes die klaar staan op het tafeltje. “Smijt jij wat water in je gezicht, smeer ik ondertussen een broodje voor je.”

***

“Herman Lagerwerf”, schudt de gezette, wat oudere man, die zojuist de trap naar de orgelgalerij heeft beklommen, mijn uitgestoken hand.
“Victor Bos, aangenaam. En dit is mijn registrant, Manuel Mulder.”
“Zullen we meteen maar beginnen?”, hijgt hij na. “Als u nu op de orgelbank gaat zitten met uw rug naar de speeltafel. Een beetje schuin op de hoek zodat het orgel zelf ook goed in beeld komt.”
Hij duwt en trekt wat aan me om me in de positie te krijgen die hij wil. “En dan gaat u,” hij wijst naar Manuel, “achter hem staan.”

“Ik hoop maar dat mijn wallen niet te erg opvallen”, fluister ik tegen Manuel.
Hij legt een hand op mijn schouder en knijpt er bemoedigend in. Zijn warme adem strijkt langs mijn gezicht als hij voorover buigt. “Maak je niet druk”, stelt hij me gerust. “Je ziet er geweldig uit!”
Mijn hartslag vliegt omhoog. Ik grijns, haal diep adem en geniet in stilte van het moment.
Tevreden kijkt Herman op de display van zijn camera en drukt een aantal keren achter elkaar af.

Zodra Herman weg is, beginnen we aan de Fantasie nr. 1 in Es-DUR van Camille Saint Saëns. Ondanks dat ik dit stuk heel goed beheers, kost het me moeite mijn hoofd erbij te houden. Voortdurend verplaatst mijn aandacht zich naar de bewegingen in mijn rechterooghoek waar Manuel, wachtend op mijn teken, zijn handen op de registers die zo uitgetrokken moeten worden, legt.

Wat moet ik toch met hem? Hij is niet alleen waanzinnig sexy, hij is ook zo vreselijk lief! Me masseren omdat ik hoofdpijn had, voor het ontbijt zorgen toen ik in slaap viel, me een compliment geven bij de fotoshoot, dat doet hij toch niet zomaar?
Dromerig staar ik naar de bladmuziek op de lessenaar. Prompt sla ik er faliekant naast. “Sorry”, mompel ik snel. Met een rood hoofd begin ik opnieuw.

Zou hij zich net zo voelen als ik? Onzeker? Niet goed kunnen inschatten wat de ander wil? Of beeld ik het me allemaal in?
Dat hij me liet slapen, kan ook gewoon zijn omdat hij totaal geen interesse in me heeft en dat ontbijt was natuurlijk best praktisch zo.
Stiekem gluur ik opzij. Maar gisteravond dan? Hij kreeg toch echt wel een stijve toen hij tegen me aanliep!
Opnieuw sla ik er naast. Zuchtend speel ik de passage voor de derde keer.

Ineens krijg ik een por tegen mijn schouder. “Hé! Hou je hoofd er eens bij, man. Dit lijkt nergens op!”
Abrupt stop ik met spelen en draai me naar hem toe. Veel te lang staar ik hem aan.
‘Kom op, Vic!’, moedigt het stemmetje in mijn hoofd me aan. ‘Nu of nooit!’

Bloednerveus klem ik mijn bezwete handen om de rand van de orgelbank en haal diep adem. “Manuel, ik…”, begin ik gespannen. Mijn hart gaat te keer als een gek. “Dat geflirt van jou”, ga ik dapper verder. “Ik…”
“Oh, sorry! Sorry”, valt hij me verontschuldigend in de rede. “Het was niet mijn bedoeling dat je je ongemakkelijk ging voelen. Sorry, Vic. Echt”, kijkt hij schuldbewust. “Ik dacht dat je het niet erg vond dat ik een beetje met je dolde.”
“Is dat het? Een beetje dollen?” Met moeite onderdruk ik het gevoel van teleurstelling.
Langzaam kleurt hij rood. “Misschien”, fluistert hij hees. “Ligt eraan… Ik weet niet…” Hij kijkt me indringend aan. “Ben jij homo?”
“Dat weet jij toch allang?”, lach ik nerveus terwijl ik opsta en naar hem toeloop.
Hij knikt. “Maar Ciska dan?”, aarzelt hij.
“Ciska weet het”, zeg ik snel. “Ze wist het al voor ons trouwen.”
“Serieus?”, fluistert hij.
“Ze wil er alleen niks van weten.” Met bonkend hart leg ik mijn handen op zijn heupen. “Dus als we zorgen dat ze er niks van merkt…”
Hij slikt. Langzaam komt zijn gezicht dichterbij. Als een magneet word ik naar hem toegetrokken en voor ik het in de gaten heb, zuigen onze lippen zich op elkaar. Een explosie van geluk barst los als zijn tong, voorzichtig tastend, mijn mond binnen glijdt. Zonder nadenken geef ik me over aan wat ik al zolang wil.
Mijn handen woelen door zijn blonde krullen, ik streel zijn nek en trek hem zo dicht mogelijk tegen me aan. Beide kreunen we zacht. Hij kust mijn hals, zijn lippen strelen langs mijn huid. Trillend van genot onderga ik zijn liefkozingen.

Plotseling gebonk op de trap haalt ons in één klap terug naar de realiteit. Hijgend laten we elkaar los. Razendsnel fatsoeneren we onze kleren. Net op tijd zitten we, alsof er niks gebeurd is, aandachtig de bladmuziek te bestuderen.
“Alles in orde?”, vraagt de koster als hij zijn hoofd om de deur steekt.
“Zeker, zeker.” Alsof er niks aan de hand is, wijs ik Manuel een passage en stel hem een registratie voor. “Zullen we het zo eens proberen?”, negeer ik de koster, die ons, met zijn armen over elkaar geslagen, vanuit de deuropening gade slaat.
Met een brede grijns op mijn gezicht kijk ik toe hoe Manuel de bladmuziek klaarzet. Heel even legt hij zijn hand op mijn schouder. Glimlachend zet ik in.

“Subliem!”, fluistert hij in mijn oor als hij, na het wegsterven van de laatste klanken, een arm om me heen slaat. Een golf van geluk stroomt door me heen. Genietend leun ik met mijn hoofd tegen zijn borst.
Zacht applaus haalt me in één klap terug naar de werkelijkheid. Verschrikt draai ik me om naar de koster die me bewonderend toeknikt terwijl hij in zijn handen klapt. Prompt verschiet ik van kleur. “Kom, lunchen”, stel ik Manuel voor terwijl ik mijn benen over de orgelbank zwaai en opsta. “Wegwezen hier!”

***

Opgewonden loop ik achter hem aan zijn kamer in. Ik kan mijn ogen niet van hem afhouden. Ik wil hem voelen, zijn naakte huid tegen mijn naakte huid. Ik wil hem zien, weten of hij in het echt net zo mooi is als in mijn fantasie.
Lachend draait hij zich om terwijl ik deur ongeduldig achter me dichtduw. De ondeugende twinkeling in zijn ogen verraadt wat hij wil.
Ademloos kijk ik toe hoe hij zijn overhemd losknoopt en langzaam zijn gladde borst ontbloot. Ik slik als zijn vingers het laatste knoopje losmaken en zijn overhemd helemaal los langs zijn lichaam hangt.
Vanaf de rand van zijn spijkerboek loopt een dun streepje donkerblond haar naar zijn navel. Ik kreun. Fuck, wat sexy! Intense opwinding neemt bezit van me. Als in trance strek ik mijn arm uit en leg mijn hand op zijn heup.
“Manuel… Ik…”, stamel ik hijgend.
Hij geeft me geen kans mijn zin af te maken, buigt naar voren en drukt zijn lippen op mijn mond. Ik trek hem tegen me aan, schuif mijn handen over zijn billen en beantwoord zijn kus vol vuur.

“Wat heb ik hier vaak over gefantaseerd”, zucht hij als we elkaar eindelijk loslaten. Zijn voorhoofd rust tegen het mijne, zijn prachtige, donkere ogen kijken me, op nog geen tien centimeter afstand, liefdevol aan.
“Meen je dat?”, fluister ik verbaasd.
Hij knikt. “Vanaf het allereerste moment”, glimlacht hij. “Alleen dacht ik dat je hetero was. Omdat je getrouwd bent”, verduidelijkt hij. “Maar toen Ruben zei dat hij dacht dat ik jouw vriend was en dat er zat homo’s zijn die trouwen, zeker binnen jouw kerk,” grinnikt hij zachtjes, “en dat die vaak, naast hun huwelijk, homoseksuele contacten hebben… Nou, toen dacht ik, ik kan het altijd proberen.”
“Smeerlap”, fluister ik grijnzend. “Je hebt me gewoon uit de tent gelokt.”
“Uit kast”, grinnikt hij terwijl hij zijn armen om me heen slaat en me opnieuw, heel teder, kust.
Verlangend open ik mijn lippen en laat hem toe, zuig hem naar binnen. Alles tintelt, mijn knieën knikken, mijn hoofd voelt licht. Ik duw mijn onderlichaam stevig tegen hem aan, voel opnieuw zijn opwinding en wordt overvallen door een golf van begeerte.

Zonder elkaar los te laten, schuifelen we naar het bed en laten ons vallen. Ongeduldig trek ik zijn riem los en schuif zijn spijkerbroek over zijn heupen, mijn ogen gefixeerd op de flinke bobbel in zijn spierwitte boxershort die langzaam zichtbaar wordt. Grommend van geilheid buig ik me voorover. Centimeter voor centimeter komt die heerlijke, dikke bult, waar ik al zo lang van droom, dichterbij. Ik grijp zijn heupen vast, druk mijn gezicht in zijn kruis en snuif diep.
Hij grijpt mijn haren vast en hijgt zwaar. “Rustig, Vic. Ik heb… nog nooit…”
Verschrikt laat ik hem los. ‘Shit, hij is pas negentien!’, flitst het door mijn hoofd. ‘Geduld, jongen, zorg dat hij het fijn vindt. Niet zoals jouw eerste keer.’

Schuldbewust kijk ik hem aan. “Sorry”, fluister ik hees. “Ik ga te snel.”
“Dat… is het niet”, hijgt hij zacht. “Ik… Ik wil jou… ook… voelen…” Ongeduldig trekt hij aan mijn riem.
Ik lach en kom overeind. Met trillende vingers maak ik mijn overhemd los terwijl hij hetzelfde doet met mijn broek. De spanning is van zijn gezicht af te lezen. Langzaam buig ik voorover, sluit mijn ogen en kus hem opnieuw.
Zijn ene hand streelt mijn rug, zijn andere hand wurmt zich tussen onze kronkelende lichamen. Mijn adem stokt in mijn keel als zijn vingers mijn overgevoelige eikel beroeren. Kreunend geef ik hem ruimte.

***

Naakt ligt hij in mijn armen, zijn hoofd tegen mijn borst, zijn hand nog steeds om mijn, nu half slappe, piemel. Zachtjes wrijft zijn duim een druppel sperma over mijn eikel uit. Intens gelukkig snuif ik de geur van zijn haar op en streel zijn arm.
“Kon het maar altijd zo zijn”, zucht ik.
“Maar dat kan toch?”, lacht hij zachtjes. “Ik hou mijn mond wel, hoor.”
“Nee, jongen.” Vastberaden schud ik mijn hoofd. “Dat is veel te riskant. Tijdens de tournee, oké. Als we maar voorzichtig zijn. Niet dat Ciska op een dag in de bladen leest dat de koster ons betrapt heeft achter het orgel”, grinnik ik.
“Heb jij nou niet het gevoel dat je Ciska bedriegt?”, vraagt hij ineens.
“Nee, waarom? Dit heeft toch niks met haar te maken?”, druk ik een kus op zijn hoofd. “Ze weet dat ik homo ben, dat is genoeg. Wat wij doen, gaat haar niet aan.”
“Dus zolang niemand het weet, vind jij het oké?”

Op mijn hoede duw ik hem van me af, hijs mezelf overeind en kijk hem indringend aan. “Als je daar een probleem mee hebt, moet je het zeggen. Dan stopt het hier. Het kan echt niet meer worden, Manuel. Wat ik ook voor je voel, Ciska is mijn vrouw, de moeder van mijn kinderen. Ik kan haar niet in de steek laten, dat moet je heel goed begrijpen.”
“Hé, don’t worry”, lacht hij geruststellend. “Ik snap het wel, geen risico’s.”
“Precies”, grijns ik, opgelucht dat hij het begrijpt.

“Ik meen het, Vic”, zegt hij als ik weer tegen hem aan wil kruipen. “Niet dat ik je niet vertrouw, maar voor we verder gaan dan aftrekken, jij doet het toch wel altijd safe, hè?”
“Wat? Oh, nee… Nee”, stamel ik ontstelt als tot me doordringt wat hij denkt. “De laatste keer dat ik wat met een man heb gehad is acht jaar geleden.”
“Echt?”, Stomverbaasd kijkt hij me aan. “Ik dacht, door wat Ruben zei…”

Ineens fronst hij zijn wenkbrauwen. “Maar waarom dan nu ineens wel?”
“Omdat ik niet eerder iemand tegen ben gekomen die ik niet uit mijn hoofd krijg, natuurlijk”, zucht ik. “Of denk jij dat ik met iedereen het bed in duik?”

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Aan de andere kant... door Michael87 » zondag 13 december 2015 08:37

18. Dat zien we later wel



“Had toch gekund?”, grinnikt hij.
“Da’s waar”, lach ik terwijl ik me in zijn armen nestel. “Maar het is niet zo.”
Zachtjes wrijft zijn duim over mijn arm.

“Shit”, schiet ik ineens overeind. “Hoe laat is het? Als ik vanavond geen enorme flater wil slaan, moeten we echt eens gaan repeteren!”
“Heel even nog”, bedelt Manuel lachend terwijl hij me weer naar zich toetrekt.
“Niks ervan”, grinnik ik. “De plicht roept, jongetje”, prik ik hem plagend in zijn zij terwijl ik me los wurm.
“Maar ik plak helemaal”, grijnst hij ondeugend. “Kun je me niet even schoonlikken voor we gaan?”
“Oh nee!”, schiet ik in de lach. “Dan komen we nooit meer in de kerk! Kom”, trek ik hem omhoog. “Dan springen we even onder de douche.”
“Alsof dat zoveel sneller gaat”, moppert hij.
“Vort!”, geef ik hem een tik op zijn billen. “Opschieten jij!”
Grinnikend loopt ik voor hem uit naar de badkamer.

Ik draai de kraan open, sta met m'n rug naar hem toe. Plotseling voel ik zijn handen op m'n heupen en duwt hij zijn groeiende paal tegen me aan. “Sorry”, grinnikt hij fluisterend in mijn oor. “Je eigen schuld, moet je maar niet zo lekker zijn.” Terwijl hij mijn hals kust, glijdt zijn linkerhand over mijn buik en vouwt zich om mijn snel groeiende piemel. “Ik wil je zo graag, Vic”, hijgt hij terwijl hij traag tegen me oprijdt.
Een warme, niet te stuiten, gloed verspreidt zich door mijn lijf. Kreunend duw ik mijn billen tegen hem aan.

Hij laat me los, pakt de fles doucheschuim, spuit een flinke lading op zijn hand en wrijft het goed uit. Een siddering van genot trekt door mijn lijf als zijn gladde vingers door mijn bilnaad glijden en mijn anus strelen. Kreunend duw ik mijn kont naar achteren. Moeiteloos glijden twee vingers naar binnen.
Genietend van het zalige gevoel dat zijn vingers me bezorgen, leun ik tegen de betegelde douchewand. Geil kijk ik over mijn schouder. Hij kijkt me aan. De broeierige blik in zijn donkere ogen maakt me nog hitsiger.
Terwijl hij zijn linkerhand op mijn schouder legt, trekt hij zijn vingers terug en brengt zijn eikel in positie. Voorzichtig duwt hij naar voren. Ik haal diep adem en blaas rustig en gecontroleerd uit terwijl ik mijn kont stevig naar achteren duw. In één keer schiet zijn eikel naar binnen. Even een snerpende, korte pijn maar vrijwel direct volgt dat intens, warme gevoel in mijn buik. Mijn God, wat is dit lang geleden… Grommend van geilheid duw ik me verder over hem heen.
Hij slaat zijn armen stevig om me heen, kruislings voor mijn borst. Ik voel zijn adem in mijn nek als hij zijn hoofd tegen mijn rug legt. Met lange halen boort hij zich keer op keer diep in me. Ik kan geen kant meer op, ben volledig overgeleverd aan hem. Ik voel hem bewegen, diep in mijn buik. Als een geoliede machine pompt hij in en uit me. Steeds sneller, steeds dieper…
Zijn rechterhand streelt mijn borst, daalt af via mijn buik en ontfermt zich over mijn, nu overgevoelige, paal. Hij leunt zwaar tegen mijn rug, zijn adem streelt langs mijn hals. Diep in mijn buik borrelt het in een razend tempo op. Kreunend geef ik me eraan over.
“Oh, Vic…”, kromt hij zijn rug als dikke slierten plotseling over zijn hand druipen. Met een rauwe kreet stoot hij een laatste keer diep in me.

Hijgend leun ik tegen de koude tegels. "Blijf nog even in me", fluister ik hees als hij, helemaal slap, over me heen aanhangt.
Hij kust mijn rug. "Ik hou van je, Victor", hoor ik hem gesmoord fluisteren. Dan glijdt hij uit me.
Ik draai me om, kijk hem intens gelukkig aan. "Ik ook van jou, jongen", fluister ik terug. Ik sla mijn armen om hem heen en trek hem dicht tegen me aan. God, wat voelt dit goed!

Die avond speel ik de sterren van de hemel. Intens gelukkig, met Manuel vlak naast me, gooi ik alles wat ik voel eruit. Mijn vingers dansen over de toetsen, al mijn gevoelens voor hem stromen, door mijn handen, zo het orgel in en komen tot uiting in de muziek.

***

Glimlachend kijk ik naar de slapende man naast me. Hoe is het mogelijk dat hij hier naast me ligt! Dat had ik gisterochtend nooit kunnen bedenken. Toen was ik eigenlijk voornamelijk pissig op Ciska.
Shit, Ciska! Plotseling breekt het zweet me aan alle kanten uit.

‘Niet aan denken, Vic’, probeer ik de opkomende gedachten aan thuis te onderdrukken. ‘Drie weken, jongen. Dat is alles wat je hebt. Geniet ervan zolang het duurt. Verpest het nou niet door te gaan piekeren. De Heere God begrijpt echt wel dat je hem onmogelijk kunt weerstaan. Zolang je Ciska geen verdriet doet, vergeeft Hij het je wel.’

Ik zucht. Waarom ben ik ook zo stom geweest? Wat dacht ik eigenlijk? Dat het wel over zou gaan?
Tranen wellen op in mijn ogen. Ik had nooit met haar moeten trouwen. Zij verdient een man die van haar houdt zoals de Heere God bedoeld heeft. Hoe kan ik die man nou voor haar zijn? Ik kan haar toch niet mijn hele leven voorliegen? Driftig veeg ik mijn ogen droog.

Naast me draait Manuel op zijn zij. Het dekbed glijdt een stukje van zijn schouder. Ademloos staar ik naar zijn ontblote rug. Mijn God, wat is hij mooi!
Overmand door een mengeling van spijt en verlangen kruip ik dicht tegen hem aan. Voorzichtig kus ik zijn nek. Hij kreunt zachtjes. Zijn rug voelt warm en stevig tegen mijn borst. Ingeklemd tussen mijn buik en zijn billen kruipt mijn net afgezakte ochtenderectie langzaam weer omhoog. Voorzichtig tastend schuif ik mijn hand over zijn buik tot mijn vingers zijn gladde, warme eikel raken.
In mijn armen draait hij zich om, opent zijn ogen en lacht.
Ik smelt…

“Vic”, fluistert hij en kust me.
Kreunend open ik mijn lippen en laat hem toe. Warme tintelingen schieten door mijn hele lichaam als hij een been over mij heen slaat en over me heen kruipt.
“Goeiemorgen”, fluister ik schor als hij me loslaat. “Lekker geslapen?”
“Heerlijk”, lacht hij. “En jij?” Liefdevol strijkt hij een lok haar uit mijn gezicht. “Geen spijt?”
“Geen seconde”, glimlach ik terwijl ik mijn groeiende erectie stevig tegen hem aanduw.
“Ik voel het”, grinnikt hij en kust me opnieuw.
Mijn handen glijden langs zijn rug naar beneden en liefkozen zijn heerlijke, stevige billen. Kreunend draait hij met zijn heupen.
Ineens duw ik hem opzij en rol over hem heen. Ik kus zijn borst, zak langzaam af naar zijn buik en lik speels over het topje van zijn eikel. Hij grijpt mij haren vast en hijgt zacht. Een druppel voorvocht welt op uit zijn pisgaatje. Gretig ontferm ik me erover.
“Owh”, hoor ik hem kreunen.
Mijn lippen schuiven zijn voorhuid naar achteren terwijl mijn tong traag langs zijn eikel streelt. Met twee handen pak ik zijn heupen vast. Genietend zuig ik hem naar binnen tot ik hem helemaal achterin mijn keel voel. Ik snuif zijn geur op en grom. Mijn God, wat is dit fucking lekker!
Hij trilt van opwinding als ik hem langzaam uit me laat glijden en hem opnieuw naar binnen zuig. Al snel volgt hij mijn ritme en duwt voorzichtig maar stevig zijn heerlijke, harde vlees, keer op keer, diep in mijn mond.
Plotseling duwt hij mijn hoofd opzij. “Vic”, hijgt hij. “Wacht…”
Maar in plaats van hem los te laten, zuig ik hem helemaal naar binnen en hou hem stevig vast.
“Oh fuck”, stoot hij uit als hij zijn zaad diep in mijn keel spuit.

Lachend laat ik hem los en kruip omhoog. “Dat wou ik nou al de hele tijd doen”, grinnik ik.
“Mij zo wakker maken? Van mij mag je, hoor!”, grijnst hij en drukt een kus op mijn lippen.
Gelukkig nestel ik me in zijn armen.

“Toch jammer dat je getrouwd bent”, zucht hij. “Ik had best…”
“Ssst”, leg ik mijn wijsvinger tegen zijn lippen. “Niet nadenken over wat niet kan, jongen. Dat heeft geen zin.” Ik kom omhoog en kruip over hem heen. “Geniet gewoon van wat we wel hebben.” Liefdevol haal ik mijn vingers door zijn wilde krullenbos.
“Wat hebben we dan, Vic?”, fluistert hij terwijl zijn donkere ogen me van heel dichtbij aankijken. Hij slikt. “Is het alleen seks?”

Verdwaasd staar ik hem aan. “Manuel, ik… Het kan gewoon niet… Sorry”, fluister ik. “Ik ben getrouwd.” Ik rol van hem af en ga op mijn rug liggen.
Manuel draait op zijn zij en leunt op zijn elleboog. “Heb je er spijt van?”, vraagt hij voorzichtig.
“Van ons? Nee, dat zei ik toch al?”
“Dat bedoel ik niet”, lacht hij. “Heb je spijt dat je met Ciska getrouwd bent?”
“Soms”, geef ik schoorvoetend toe.
“Zoals nu?”
Ineens prikken er tranen achter mijn ogen. “Ja”, fluister ik schor.
“Waarom ga je er dan mee door?”

“Nou?”, dringt hij aan als ik hem alleen maar wezenloos aanstaar.
“Ik heb weinig keuze, of niet?”, haal ik berustend mijn schouder op.
“Hoezo? We leven niet meer in de Middeleeuwen. Niemand verplicht je door te gaan met iets wat je niet wilt, hoor”, lacht hij.
“Je snapt het niet, Manuel. De bijbel zegt…”
“De bijbel zegt zoveel”, onderbreekt hij me.
Ik lach. “Dat klopt, maar ik geloof daar ook in. Ik geloof dat de Heere God man en vrouw voor elkaar bedoeld heeft. Samen zijn zij één naar God’s evenbeeld”, herhaal ik wat me geleerd is.
“Dat wil toch niet zeggen dat er geen andere mogelijkheden zijn? Kijk eens naar Ruben en Sjoerd? Wil je zeggen dat dat geen liefde is?”
“Doet het ertoe?”, zucht ik. “Voor mij is het sowieso te laat. Voor de Heere God zijn Ciska en ik één, dat kan ik niet meer terugdraaien. ‘Wat God verbonden heeft, mag een mens niet scheiden’, staat er in de bijbel.”

Onderzoekend kijkt hij me aan. “Toch bedrieg je haar”, merkt hij ineens op. “Zo bijbels is dat toch ook niet, of wel? Waarom dat wel en scheiden niet?”
Ik verschiet van kleur. “Da’s heel wat anders”, verdedig ik mezelf.
“Oh?”
“Ja, natuurlijk. Zolang ik zorg dat zij er niks van merkt, doe ik haar niks tekort. Ik ben toch goed voor haar en de kinderen? Het enige is, er mist een klein stukje en dat stukje zal zij me nooit kunnen geven, simpelweg omdat ze geen man is”, probeer ik vooral mezelf te overtuigen.
“En dat stukje heeft volgens jou alleen met seks te maken?”
“Ja.”
“Niks meer en niks minder?”
“Nee.”
“Dus de enige reden dat jij mij niet uit je hoofd kon krijgen, was omdat je seks met mij wilde?”
“Ja. Nee. Natuurlijk niet”, verbeter ik mezelf snel. “Jij bent anders. Als ik aan jou denk, word ik vrolijk. Je maakt me gelukkig, ik mis je als je er niet bent. Ik denk aan je, droom over je. Ik wil met je praten, naar je kijken, met je lachen, met je vrijen. Ik ben graag bij je, voel me op mijn gemak bij je, alsof we zielsverwanten zijn”, lach ik.
“Maar Vic”, merkt hij aarzelend op. “Als dat zo is, klopt je theorie toch niet? Dan is er toch veel meer wat jij mist bij je vrouw?” Hij kijkt me onderzoekend aan. “Hou je van Ciska?”, vraagt hij ineens. “Heb je bij haar de liefde gevonden die de bijbel bedoelt?”

Overdonderd staar ik hem aan. Mijn hart bonkt in mijn keel. Nerveus bijt ik op mijn lip. Zal ik het hem vertellen? Durf ik hem deelgenoot te maken van mijn diepste gedachten? De dingen waar ik nauwelijks aan durf te denken, laat staan dat ik ze hardop durf uit te spreken? Zou hij het begrijpen? Hij is pas negentien…
‘Kom op, Vic. Wees eerlijk. Wat heb je te verliezen?’, fluistert het stemmetje in mijn hoofd.
Vooruit dan maar, ik ben toch al veel te ver gegaan.

Ik zucht diep. “Hou ik van haar? Op een bepaalde manier wel. Is het wat ik ervan verwacht had? Ik begin er steeds meer aan te twijfelen”, gooi ik er bloednerveus uit.
“Moet je dan niet eens uitzoeken hoe dat zit?”, brengt hij voorzichtig naar voren.
“Ik weet het niet”, piep ik benauwd. “Ik ben, geloof ik, een beetje bang voor de uitkomst.”
“Hoezo?”
“Omdat ik het diep in mijn hart allang weet”, fluister ik met een brok in mijn keel.

Wanhopig kijk ik hem aan. “Wat moet ik nou?”, knipper ik driftig met mijn oogleden. “Ik ben tot over mijn oren verliefd op jou en thuis zit mijn vrouw. Met onze kinderen. Ik kan ze toch niet zomaar in de steek laten? Wat als het niks wordt, Manuel?”
“Denk er nog maar niet teveel over na.” Liefdevol wrijft hij een traan van mijn wang. “Voorlopig zijn we drie weken samen. Laten we er een gezellige tijd van maken, elkaar beter leren kennen, een keer wat leuks doen. Dat kan toch wel? We hebben vast wel eens een dag vrij, of niet?”
“Zondag, natuurlijk”, lach ik waterig.
“Dan gaan we zondag wat leuks doen. En verder genieten we gewoon van elkaar. Wat na de tournee komt, zien we later wel, oké?”

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Aan de andere kant... door Michael87 » zondag 27 december 2015 10:25

19. Wat een eikel ben ik toch



“Je hebt gelijk. Het heeft weinig zin nu te gaan zitten piekeren. Kom, we gaan ontbijten”, kom ik overeind en reik mijn hand naar hem uit. “Ik vertrouw erop dat de Heere me wel zal laten zien wat ik moet doen.”
“Denk jij dat nou echt?”, pakt Manuel mijn hand en hijst zichzelf omhoog.
Ik knik. “Absoluut. Ik weet gewoon dat er de komende tijd allerlei dingen gaan gebeuren die me steeds duidelijker maken wat ik moet doen.”
“Maar dat heeft toch niks met God te maken?”
“Voor jou misschien niet, voor mij wel”, haal ik mijn schouders op. “Breek je mooie hoofd er maar niet over, jongen”, druk ik een kus op zijn lippen. “Aankleden, jij!”, tik ik hem op zijn kont. “Ik wil een beetje op tijd beginnen vandaag. Niet dat we weer nauwelijks tijd hebben om te repeteren”, grinnik ik.
“En dat kwam door mij, natuurlijk”, speelt hij verontwaardigd.
“Uiteraard, door wie anders?”, grijns ik plagend.

***

“Hoeveel zal ik erin gooien?” Vragend draait hij zich naar me toe.
“Voorlopig zijn we nog niet terug, doe maar voor de rest van de middag”, stel ik voor.
Terwijl Manuel geld in de parkeermeter gooit, loop ik het bos in. “Hier, ‘Kreidefelsen’, deze kant op”, roep ik terwijl ik stilsta voor het richtingbord en op hem wacht.
“Kreidefelsen? Krijtrotsen?” Verbaasd komt hij naar me toe lopen. “Hier?”
“Jazeker”, grinnik ik.
“Je zit me voor de gek te houden. Krijtrotsen heb je toch alleen in Noord-Frankrijk en Engeland?” Met een scheef hoofd kijkt hij me aan.
“Nee echt, hier ook. Kom nou maar.” Ongeduldig pak ik zijn hand vast en trek hem mee.

De wind ruist zacht door de bomen, af en toe fluit een vogel maar verder is het stil. Dicht naast elkaar volgen we het pad door het bos.
In de verte klinken stemmen. Meteen laat ik mijn hand uit Manuel’s hand glijden maar hij grijpt me stevig vast.
“Relax, Vic. Ze kennen ons niet, jongen”, lacht hij.
“Wat als ze me herkennen uit de krant of zo?”, piep ik nerveus.
“Nou en? Morgen zijn ze het weer vergeten. Kom, gewoon doorlopen”, grinnikt hij. “Niks aan de hand.”

Vriendelijk groetend passeren we even later een man en een vrouw met twee kinderen. Niet veel later staan we bovenaan een lange houten trap die langs de rotsen naar beneden kronkelt. Tussen de bomen door hebben we een fantastisch uitzicht over de Oostzee en op de, door de felle zon belichte krijtrotsen die spierwit afsteken tegen de groene bladeren.
“Wow!”, zucht Manuel onder de indruk. “Dat is even wat anders dan Zeeland!” Hij slaat zijn arm om me heen en leunt tegen me aan. “Gaaf zeg”, fluistert hij.
Glimlachend streel ik zijn wang en draai naar hem toe. “Kwam je er vaak?”
“Voor mijn vader ziek werd”, knikt hij. “We hadden een stacaravan op een camping in Zeeland. Lekker de hele dag op het strand spelen, beetje zwemmen. En hutten bouwen, van wrakhout”, vertelt hij glunderend. “Ik herinner me een keer dat mijn broers en ik een hut in een duinpan gebouwd hadden. Keigoed gelukt! Flinke kuil gegraven, planken rechtop, dak erop getimmerd en aan drie kanten muurtjes gemaakt. Oud laken ervoor als deur. Man, dat was een geweldige hut! Er hebben zelfs een keer twee Belgen in geslapen. Vonden we de volgende dag een briefje met een chocoladereep erbij. ‘Bedankt voor de slaapplaats’, stond erop”, grijnst hij.
“Oh, echt?”, grinnik ik. “Dat soort dingen deden wij nooit. Mijn broers en zussen waren allemaal het huis als uit toen ik zeven was.”
“Ben jij een nakomertje?”, vraagt hij verbaasd.
“Yep. Lucie, mijn jongste zus is bijna twaalf jaar ouder dan ik”, lach ik.
“Dat meen je niet! En je oudste broer of zus?”
“Broer én zus. ’t Is een tweeling”, verduidelijk ik. “Robert en Ria.”
Hij knikt “ Hoeveel scheel je met hun?”
“Tweeëntwintig jaar”, grinnik ik. “En tussen de tweeling en Lucie zitten nog twee broers en een zus”, lach ik. “Kom, we gaan verder”, druk ik een kus op zijn mond.
“Is dat niet gek, als je zoveel jonger bent dan de rest?”, begint hij de trap af te lopen.
“Ach”, haal ik mijn schouders op. “Ik voelde me meer enigst kind dan jongste in een groot gezin. Ik heb niet zoveel contact met mijn broers en zussen.”
“En je ouders?”
“Mijn moeder is twee jaar geleden overleden, mijn vader leeft nog maar ik heb hem niet meer gezien sinds Ciska me vorig jaar betrapt heeft”, grinnik ik.
Abrupt staat hij stil en draait zich om. “Betrapt?” Verbaasd kijkt hij me aan.
“Betrapt ja”, grinnik ik. “Op mijn kamer, terwijl ik porno zat te kijken.”
“Echt?”, grijnst hij. “Zat je te rukken?”
“Nee, in mijn neus te peuteren, nou goed?”, lach ik. “Natuurlijk! Wat moest ik anders? Zeg nou zelf, zou jij niet rukken als je vrouw nooit seks wil?”
“Eh, jij spoort geloof ik niet. Zie je mij met een vrouw?”, proest hij uit. “Nee, mannetje, zoiets zal mij niet overkomen. Deze jongen heeft inmiddels wel helder waar hij van houdt”, grijnst hij breeduit terwijl hij weer verder loopt.
“Ja, lach jij maar”, loop ik hem achterna. “Het was nog maar het begin, Ciska was in alle staten. Ze smeet me voor de voeten dat ik een smerige leugenaar was omdat ik haar voor ons trouwen had gezegd dat ik er niks mee wilde doen. Ik heb geprobeerd haar te kalmeren maar ze wilde niks van me weten. Helemaal overstuur sloot ze zich op in de slaapkamer. Tja, toen ben ik maar naar de logeerkamer gegaan”, haal ik mijn schouders op.

“Shit, Vic. Je slaapt toch niet al sindsdien op de logeerkamer, hè?”, onderbreekt hij me verschrikt.
“Nee gek, dan was ik allang weggeweest”, schiet ik in de lach.
“Oh gelukkig”, grinnikt hij.
“De volgende ochtend, zat Martin op de bank”, ga ik verder.
“Martin? De dominee?” Verbaasd sperren zijn ogen open.
“De dominee”, knik ik bevestigend. “Ze had hem erbij gehaald omdat ik had gezondigd. Ze hoopte dat Martin me kon laten inzien dat ik fout was geweest en wilde dat ik mijn zonden zou opbiechten en vergiffenis zou vragen.”
“Jemig”, grinnikt hij. “En Martin vond natuurlijk dat ze gelijk had?”
“Martin was stomverbaasd toen hij het hele verhaal hoorde. Het eerste wat hij wilde weten, was waarom we er tijdens de voorbereiding van ons huwelijk niet met hem over gepraat hadden.”
“Die is gek!”, lacht Manuel. “Waarom zou je dat doen?”
“Dat zei ik ook”, grijns ik. “Beetje overbodig ook. Ik had al een paar jaar geen homoseksuele contacten meer dus wat voor nut zou dat gehad hebben?”
“Precies”, knikt hij instemmend.
“Martin was het niet met me eens en wees me erop dat ik, door homo porno te kijken, mijn homoseksuele gerichtheid in stand hield.”
“Wat een onzin”, reageert hij verontwaardigd terwijl we aan de voet van de krijtrotsen het strand op lopen. “Alsof dat zomaar verdwijnt als je geen porno kijkt”
“Mijn idee”, grinnik ik. “Ik zag het probleem niet zo. Zeg nou zelf, welke man kijkt geen porno? Zo erg is dat toch niet?”
“Lijkt me niet”, grinnikt hij.
“Maar Martin had misschien wel een beetje gelijk”, geef ik met tegenzin toe. “Want dat porno kijken was niet het enige. Wel het enige wat Ciska weet, maar er was veel meer”, biecht ik schoorvoetend op.
“Victor Bos!” Abrupt draait Manuel zich om en kijkt me quasi streng aan. “Ik leer een heel andere kant van jou kennen. Wat heb jij, behalve rotzooien met mij, nog meer uitgespookt waar je vrouw niks vanaf weet?”

Ik schiet in de lach. Wonderlijk dat ik er met hem zo ontspannen over kan praten. Wat ik hem ga vertellen, heb ik nog nooit iemand verteld. Uit schaamte? Bang om veroordeeld te worden? Afkeurende blikken? Is het niet omdat ik homo ben, dan wel omdat ik mijn vrouw bedrieg…
Waarom kost het me dan zo weinig moeite het hem te vertellen? Voor hetzelfde geld vindt hij me ook een ouwe viezerik.
Nee, dat geloof ik niet. Zo is hij niet…

“Oké”, grinnik ik. “Maar dit blijft wel onder ons, hè? Helemaal niemand weet dit van mij en ik ben er niet echt trots op”, benadruk ik.
“Natuurlijk”, reageert hij verontwaardigd. “Wat denk je wel niet van mij?”
Hand in hand lopen we over het, met grote kiezelstenen bezaaide strand, richting het kleine vissersdorpje verderop.
“Het ging mis toen Claire net geboren was”, begin ik te vertellen. “Daarvoor was er weinig aan de hand. Ik keek er zo naar uit toen we trouwden. Eindelijk weer een heerlijk, warm lijf tegen me aan. Ik kreeg al een stijve bij de gedachte. Maar toen toen het zover was, deed het me gek genoeg, helemaal niks. Ciska dacht dat het de spanning was en ik liet haar in de waan. Tegelijkertijd nam ik me voor voortaan, voor we naar bed gingen, toch eerst even een filmpje te kijken. Niet om klaar te komen, hoor. Alleen maar opgeilen, zodat ik met haar kon vrijen.”
“Jemig, Vic”, reageert hij verbaasd. “Vond je het wel lekker dan? Klinkt een beetje als een verplicht nummer.”
“Nee, nee, dat was niet zo in het begin. Ik vond het heerlijk, ik werd alleen niet geil van haar. Maar als ik mijn fantasie van te voren een beetje prikkelde, ging het prima.”
“Ik zou dat toch maar niks vinden”, onderbreekt hij me.
“Tja, het was beter dan rukken”, lach ik.
“Dat bedoel ik niet”, schudt hij zijn hoofd. “Ik zou het maar niks vinden als jij met mij zou vrijen terwijl je ondertussen over andere jongens fantaseert.”
Ik schiet in de lach. “Halve gare. Waarom zou ik in hemelsnaam over andere jongens fantaseren? Jij was mijn fantasie en die is nu ineens echt! Man, d’r is in mijn hoofd geen plaats voor iemand anders”, grinnik ik.
“Gelukkig”, knijpt hij in mijn hand.

“Anyway”, pak ik de draad weer op. “In het begin van ons huwelijk werkte het prima, maar nadat Claire geboren was, veranderde dat. Ciska had alleen maar aandacht voor Claire en zin in seks had ze niet meer. Dus ja, toen bleef er weinig anders over dan mezelf helpen.”
“Zo erg is dat toch niet? Daar hoef je je echt niet voor te schamen, hoor. Zoveel mannen bevredigen zichzelf wel eens bij een filmpje.”
“Ongetwijfeld”, grinnik ik. “Maar niet iedereen reageert op die filmpjes en zoekt contact met andere mannen die die filmpjes leuk vinden.”
“Deed jij dat?” Verbaasd kijkt hij opzij. “Heb jij online met andere mannen…?”, grijnst hij. “Dat had ik niet achter jou gezocht.”
“Het was zo spannend”, grinnik ik. “Je hebt geen idee! Zo geil als een konijn op zoek naar iemand om mee te cammen. Wel goed oppassen natuurlijk, altijd de deur op slot, geen pottenkijkers want ik wist dondersgoed dat Ciska niet blij zou zijn als ze erachter zou komen.”

Hoofdschuddend kijkt Manuel me aan. “Dus je had nog mazzel dat ze je alleen maar met een filmpje betrapte?”
“Meer geluk, denk ik. Als ze me niet betrapt had, was ik beslist weer veel verder gegaan.”
“Sorry, ik snap het niet.”
“Laat me dan ook uitpraten”, grinnik ik. “Toen Ciska me vorig jaar betrapte, was ik net weer begonnen met porno kijken.”
“Was je ermee gestopt dan? Waarom dan? Ik snap er echt helemaal niks van.”
“Omdat ik, toen Claire zo’n beetje een jaar oud was, een man leerde kennen die voorstelde eens af te spreken”, begin ik uit te leggen. “Samen rukken, misschien elkaar pijpen…”
“Wat?”, briest hij ineens. Abrupt staat hij stil en draait zich naar me toe. “Ik dacht dat je zei dat dat acht jaar geleden was! Fuck man, we hebben het zonder condoom gedaan!” Zijn ogen schiet vuur.
“Rustig”, kalmeer ik hem. “Er is niks gebeurd. Op het laatste moment ben ik omgedraaid en naar huis gegaan.
“Echt?” Weifelend kijkt hij me aan.
“Erewoord.” Ik pak zijn handen vast en kijk hem diep in zijn mooie, donkerbruine ogen. “Ik had met die man afgesproken op een parkeerplaats, maar toen ik zijn auto zag, schrok ik me kapot. Hij had een kinderstoeltje achterin. Je weet wel, zo eentje als ik voor Claire heb. Ineens zag ik mezelf. Getrouwd, stiekem afspreken met volslagen onbekenden, puur voor de seks. Ik walgde van mezelf, ben naar huis gereden, heb minstens een uur onder de douche gestaan, hoewel er niks gebeurd was, en nagedacht. Ik heb alles weggegooid, Manuel. Alle filmpjes, alle inlogaccounts, de mailadressen die ik gebruikte, zelfs m’n webcam. Ik wilde er niks meer mee te maken hebben.”
“Shit, Vic. Sorry”, verontschuldigt hij zich direct. “Ik had je moeten vertrouwen, maar ik schrok.”
“Daar zou ik toch mee oppassen”, grinnik ik. “Volgens mijn vrouw ben ik niet te vertrouwen. Ze vond het zelfs nodig een bijbeltekst op mijn laptop te plakken om te voorkomen dat ik tijdens de tournee porno zou gaan kijken.”
“Is dat alles? Ik heb gehoord dat je stiekem met je registrant rotzooit”, grijnst hij terwijl zijn gezicht dichterbij komt.
“Nee, echt?”, speel ik verbolgen. “Wat een eikel ben ik toch!”
“Wel een hele lieve”, fluistert hij, voor hij me kust.
Kreunend trek ik hem tegen me aan.

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
 

Plaats een reactie

Vorige
Volgende

Terug naar Man - Man

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast