Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief


Forumindex  • Verhalen, gedichten en andere teksten  • Man - Man
 
Registreren
 
 
 

Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief

Weekendje wadden


Algemeen

Plaats een reactie

Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » maandag 11 augustus 2014 17:30

20




Hoofdschuddend trekt Marieke, ruim een uur later, de deur van het buurhuis achter zich dicht. Ze kan nog maar nauwelijks geloven wat haar buurvrouw haar verteld heeft. In gedachten loop ze terug naar haar eigen huis.
Een witte auto rijdt de straat in en stopt voor het huis van haar buren. Er stapt een jongen van een jaar of twintig uit.
Nieuwsgierig blijft Marieke in de deuropening staan en kijkt toe hoe de jongen het tuinpad van haar buren oploopt. Zou dit die jongen zijn waar Lea het over had? Ze bekijkt hem eens goed, hij ziet er heel normaal uit. Op de één of andere manier kan ze zich niet voorstellen dat deze knul Eddy op verkeerde ideeën zou hebben gebracht.
Voor ze er verder over na kan denken, hoort ze de voordeur van haar buren opengaan. Ze spitst haar oren…

“Hallo mevrouw,” hoort ze de jongen zeggen, "is Eddy thuis?"
“Wat doe jij hier?”, vraagt Lea niet bepaald vriendelijk. “Jij bent wel de laatste die Eddy nu wil zien.”
“Maar…”, begint Remco. Zijn hart bonkt in zijn keel. Waarom reageert Eddy’s moeder zo vijandig? Ze had toch geen problemen met hem?
“Kom, weg…”, maant Lea, voor Remco de kans krijgt zijn zin af te maken. “Jij hebt wel genoeg aangericht.” Ze wil de deur dichtduwen maar Remco zet zijn voet ertussen.
“Ik wil alleen maar weten of alles goed met Eddy is”, zegt hij snel. “Ik heb al dagen niks van hem gehoord en ik maak me zorgen. Hij zei dat hij het ging vertellen van ons…”
“Eddy is in orde”, reageert Lea stuurs. “Laat hem nou maar met rust, dan komt het allemaal wel weer goed”, voegt ze eraan toe, terwijl ze hem naar achteren duwt.
“Wilt u hem dan op z’n minst zeggen dat ik hem mis”, roept Remco terwijl Lea de deur dicht duwt.
Verslagen blijft hij staan. Eddy wil hem niet meer zien? Waarom niet? Wat is er gebeurd? Had hij dan toch gelijk? Verbiedt zijn vader het hem om hem te zien? Het zal toch niet waar zijn? Maar waarom belt hij dan niet even? Of een sms’je?


Met bonkend hart leunt Lea tegen de voordeur. Wat een lef heeft die jongen, zeg! Om zomaar hier aan de deur te komen en, alsof er niks aan de hand is, naar Eddy te vragen! Hij maakt zich zorgen… Pfff, zeker omdat hij een klantje kwijt is. Ze luistert gespannen of ze zijn auto weg hoort rijden.
Wat bedoelde hij eigenlijk toen hij zei dat Eddy over hen zou vertellen? Wat viel er te vertellen, behalve dan dat Eddy hem stiekem opgezocht had om… Ja, waarom eigenlijk? Waarom had Eddy net gedaan alsof hij bij Ton was terwijl hij naar Remco ging?

Ze ziet de twee jongens weer voor zich op de dag dat Remco bij hun thuis was geweest. Met verhitte hoofden waren ze teruggekomen van het vliegeren, zelden had ze haar jongste zoon zo vrolijk gezien. Het was overduidelijk dat de jongens het heel goed met elkaar konden vinden en ze had het dan ook vreselijk voor Eddy gevonden dat hij van zijn vader niet met Remco om mocht gaan. Maar Eddy was snel over zijn teleurstelling heen geweest toen ze hem voorstelde in de vakantie wat vaker met Ton op te trekken. Toch raar dat hij dan nooit echt bij Ton was geweest…
Plotseling kijkt ze op. “Oh nee”, fluistert ze. “Waarom heb ik dat niet eerder gezien? Ben ik dan zo naïef geweest?” Verbaasd schudt ze haar hoofd. Zou het waar zijn wat ze denkt? Zou Eddy verliefd op Remco zijn? Maar dan is hij homo… Dat zou natuurlijk wel verklaren waarom hij Remco stiekem opzocht terwijl zij dachten dat hij bij Ton was. En het zou verklaren waarom hij de laatste tijd zo vrolijk was…
En zij maar denken dat hij een vriendinnetje had… Ze glimlacht. Zal ze het hem vragen? Of kan ze het beter eerst met Alfons bespreken?





"Ga zitten", wees Eddy richting de bank. "Wil je wat drinken?"
Remco knikte terwijl hij zich op de bank liet zakken. "Lekker."
"Af, Cindy!” Eddy duwde het kleine Jack Russelltje dat vrolijk blaffend tegen Remco’s been opsprong, weg. "Ga bij Beau liggen", wees hij richting de grote Labrador die ogenschijnlijk rustig in zijn mand lag. Alleen aan het traag kwispelen van zijn staart was te zien dat hij blij was dat Remco er was.
"Ach, laat haar maar", lachte Remco. "Ze wil me alleen maar begroeten." Hij aaide het beestje over haar kop. "Ja, Cindy," zei hij vrolijk, "ben je zo blij dat ik er weer ben?"
"Kijk maar uit," waarschuwde Eddy, "als ze eenmaal begint, houdt ze nooit meer op!"
"Geeft niks, ik vind het wel leuk", grinnikte Remco. "Ja, ja… je bent wel lief", praatte hij zachtjes tegen het kleine hondje terwijl hij haar onophoudelijk over haar rug aaide.
Cindy was ondertussen bij hem op schoot gesprongen en probeerde nu in zijn gezicht te likken. "Nee… niet likken. Toe maar, ga maar liggen." Remco draaide zijn hoofd weg en duwde het kleine hondje voorzichtig van zich af.
Hij keek Eddy aan. "Wat heb je?", vroeg hij.
"Cola, sinaasappelsap, dubbeldrank", somde Eddy op. "Ik kan ook koffie of thee maken als je dat liever hebt."
"Nee, doe maar cola", antwoordde Remco. "Koffie heb ik op het werk al genoeg op."

"Hier", zei Eddy toen hij even later uit de keuken terugkwam. Hij reikte Remco een glas aan en ging naast hem zitten.
"Thanks man", lachte Remco, terwijl hij een slok cola nam.
“No problem…” Ook Eddy nam een slok.
"Hoe weet jij eigenlijk zo zeker dat je vader niks van homo's moet hebben?", pakte Remco onverwacht de draad van hun eerdere gesprek weer op. "Ik bedoel, je moeder heeft er geen problemen mee, waarom denk jij dan dat je vader dat wel heeft?"
Van schrik proestte Eddy het uit en verslikte zich propt in zijn cola. Een onbedaarlijke hoestbij, waarbij hij helemaal rood aanliep, volgde.
“Hè, een beetje voorzichtig, man", riep Remco geschrokken terwijl hij hem stevig op zijn rug klopte.
"Holy shit", bracht Eddy met moeite uit terwijl hij nog na hoestte. "Wil je niet van die rare dingen zeggen als ik net een slok cola heb genomen?", hikte hij lachend.
"Hoezo raar? Zo gek is dat toch niet?", reageerde Remco verbaasd. "Mijn ouders trekken altijd één lijn, maakt niet uit waar het over gaat."
"Nou," grinnikte Eddy, "de mijne niet, hoor!"
Snel dacht hij na. Als Remco er dan toch niet over ophield, kon hij hem misschien beter wat over zijn vader vertellen. Dan begreep hij vast wel dat het zinloos was er verder over door te praten.
"Bij ons thuis is mijn vader de baas", verklaarde Eddy. "M'n moeder heeft niet zoveel in de melk te brokkelen, ze doet gewoon wat m'n vader zegt. Is altijd zo geweest, zal altijd zo blijven", voegde hij eraan toe.
"Behalve nu dan", merkte Remco op. "Ze vindt het toch maar mooi goed dat ik bij jou ben. En dat ze je condooms toestopte, betekent in ieder geval dat ze het niet erg vindt als wij niet alleen maar handjes vasthouden", grinnikte hij.
"Waarom denk je dat ze tegen me zei dat ik moest zorgen dat m'n vader er niks van zou merken?" reageerde Eddy met een licht spottende ondertoon in zijn stem. "Dat deed ze echt niet uit de gein, hoor!"

Dat zijn moeder er geen bezwaar tegen had dat hij met iemand naar bed ging, dat had ze met die condooms wel duidelijk gemaakt, maar of ze er ook zo over zou denken als ze zou weten dat die iemand een jongen was? Hij betwijfelde het…
Sowieso zou ze hem nooit openlijk steunen. Zijn moeder was nog nooit rechtstreeks tegen zijn vader in gegaan. Zelfs niet toen Diede, na de zoveelste ruzie met zijn vader, uiteindelijk met een kwaaie kop het huis uit was gegaan en nooit meer terug was gekomen. Zijn moeder had er veel verdriet van, dat wist hij wel, maar ze liet het niet merken. Tenminste, niet tegenover zijn vader. Zou ze zich ook zo opstellen als ze zou weten dat hij verliefd op Remco was? Zou ze hem stiekem steunen en niks aan zijn vader laten merken? Misschien wel… Per slot van rekening hield ze, buiten medeweten van zijn vader om, ook nog altijd contact met zijn broer. Ze ging dus wel degelijk tegen zijn vader in, alleen liet ze dat niet zo merken…

"Ik denk toch dat je overdrijft, Eddy", hoorde hij Remco zeggen. "De meeste ouders die zeggen niks van homo's te willen weten, draaien wel bij als één van hun eigen kinderen homo blijkt te zijn."
"Dan ken jij m'n vader nog niet", reageerde Eddy meesmuilend. "Ik heb nog nooit meegemaakt dat hij zijn mening bijstelde, daar is hij veel te koppig voor."

Zijn gedachten vlogen terug naar de felle discussies tussen zijn vader en zijn broer. Diede had echt over alles een andere mening en hij trok altijd aan het kortste eind. Meestal omdat hij gewoon niet wist waar hij het over had, omdat hij klakkeloos de ideeën van anderen napraatte en daardoor geen weerwoord tegen zijn vaders argumenten had. En de enkele keer dat Diede wel een steekhoudend argument had gehad, vertikte zijn vader het hem gelijk te geven. Elke discussie eindigde steevast in een hooglopende ruzie waarbij Diede er uiteindelijk meestal met een kwaaie kop vandoor ging. Telkens als zoiets gebeurde, keek zijn vader vergenoegd rond, alsof hij er trots op was dat hij Diede weer klein had gekregen.
Eddy moest er niet aan denken dat zijn vader hem zo zou behandelen omdat hij op een jongen verliefd was. En dat zou gebeuren, daar had hij geen enkele twijfel over! Hij herinnerde zich nog maar al te goed hoe fel zijn vader te keer was gegaan toen Peter, één van Diede's vrienden homo bleek te zijn. Diede was stiekem een keer bij Peter blijven slapen en natuurlijk was zijn vader erachter gekomen. Hij had Diede uitgemaakt voor alles wat los en vast zat, Eddy wist het nog goed, want het was net in de periode geweest dat hij bij zichzelf merkte dat hij jongens leuker vond dan meisjes. Ter plekke had hij zich één ding voorgenomen… niks zeggen. Geen slapende honden wakker maken, geen problemen creëren.

"Mijn vader vindt homo's smerig”, ging Eddy verder. “Hij vindt dat ze veel te veel provoceren en alleen maar met seks bezig zijn. Volgens hem zijn alle homo’s nietsnutten en stellen ze hun ouders zwaar teleur.”
"Ach Eddy, dat zegt hij misschien wel, maar waar baseert hij dat op? Kent hij überhaupt wel iemand die homo is? Bovendien, hij zal jou toch niet smerig vinden? En jij bent toch geen nietsnut? Kom op man, over een paar weken ga je studeren, dat is toch hartstikke goed?"
Weifelend keek Eddy hem aan. "Ik weet het niet, hoor. Ik wil het risico liever niet lopen." Hij schudde zijn hoofd. "En mijn vader kent wel homo's. Daarom moet hij er juist niks van hebben."
"Oh?", vroeg Remco verbaasd. "Vertel…"
Eddy zuchtte diep. Vooruit maar dan… "Een jaar of wat terug, toen mijn broer nog thuis woonde," begon hij, "had mijn broer een vriend…"
Remco sperde zijn ogen open. "Jouw broer is homo?"
"Nee man", grinnikte Eddy. "M'n broer had toen al een vriendin. Maar laat me nou uitpraten."
"Oké, oké", reageerde Remco lachend. "Ik hou m'n mond al."
"Mijn broer had dus een vriend, Peter, en die was homo. Vanaf het moment dat Diede dat thuis vertelde, kwam Peter er bij ons niet meer in. Wat Diede ook deed, mijn vader bleef bij zijn standpunt. Diede trok zich er niks van aan, hij vertikte het zijn vriend te laten vallen omdat mijn vader dat wilde.
"Goed van je broer", knikte Remco bewonderend.
"Nou… dat is maar hoe je het bekijkt", antwoordde Eddy bedachtzaam. "Ik snap wel dat hij met Peter bevriend bleef, maar om mijn vader nou bewust te provoceren door bij hem te blijven slapen?"
“Jeetje, deed hij dat?" Ongelovig keek Remco Eddy aan. "Die broer van jou heeft wel lef, zeg!”
"Of het lef is, dat betwijfel ik", reageerde Eddy hoofdschuddend.
"Maar waarom deed hij het dan?", wilde Remco weten.
"Je kent mijn broer niet", zuchtte Eddy. "Hij is minstens zo koppig als mijn vader. Die twee hadden altijd ruzie met elkaar. Als mijn vader 'nee' zei, zei m'n broer 'ja' en andersom. Ik werd er schijtziek van! Het hield pas op toen Diede eindelijk het huis uit ging."
Remco knikte begrijpend. ”Weet je broer dat jij homo bent?”, vroeg hij ineens.
"Diede?", vroeg Eddy verbaasd. "Ik denk het niet. Hoe zou hij dat moeten weten? Ik heb hem al drie jaar niet meer gezien."
“Huh? Hoezo?” Stomverbaasd keek Remco hem aan.
"Ik zei je toch,” grinnikte Eddy, "Diede is net zo koppig als mijn vader. Hij is, na een enorme ruzie met m'n vader omdat hij voor zijn eindexamen gezakt was, vertrokken en nooit meer thuisgekomen. Te trots om zijn ongelijk toe te geven…”
"Jemig, Eddy, wat een toestand", reageerde Remco toen Eddy uitgepraat was. “Nee, dan snap ik wel dat je je broer niet zomaar opzoekt. Wel jammer, hij had je anders mooi kunnen helpen om je vader’s mening bij te stellen.”
“Ja doeg! Van de wal in de sloot, zeker? Als Diede zich er mee bemoeit, komt er altijd ruzie van”, reageerde Eddy verbolgen. “Laten we er nou maar over ophouden. Het is nog maar een paar weken, dan ben ik weg hier, dan heb ik nergens meer last van.” Hij legde een hand op Remco's been, boog zich naar hem toe en kuste hem.
Onmiddellijk zette Remco Cindy op de grond, schoof zijn hand onder Eddy’s shirt, trok hem naar zich toe en streelde zachtjes over zijn blote rug. Eddy’s hand kroop langs zijn been omhoog. Remco kreunde zachtjes toen Eddy's vingers aarzelend zijn kruis betastten.


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » zondag 17 augustus 2014 22:36

21



Peinzend kijkt Marieke de jongen, die terneergeslagen naar zijn auto terugloopt, na. Lea zegt dan wel dat Eddy hem niet meer wil zien, maar zij weet dat het niet waar is. Alfons wil niet dat Eddy hem nog ziet… Maar Eddy is toch oud en wijs genoeg om zijn eigen vrienden uit te zoeken?
Voor de jongen instapt, draait hij zich om en kijkt omhoog naar het grote raam op de bovenverdieping. Eddy's oude kamer… Marieke neemt hem goed in zich op. Rood haar, allemaal sproeten, licht gebogen rug, afhangende schouders, trieste blik in zijn ogen… Er loopt een rilling langs haar rug. Dit is geen jongen die slechte bedoelingen heeft, dit is een jonge die verdriet heeft.
Plotseling schiet er een opmerking van haar buurvrouw door het hoofd: 'Hij was juist zo vrolijk in de vakantie, ik zou zweren dat hij een meisje had leren kennen'. Ze bekijkt de jongen nog een keer goed. Zou het misschien kunnen dat… Verbaasd schudt ze haar hoofd. Ach, waarom ook eigenlijk niet?
Heel even overweegt ze naar hem toe te gaan en hem te vertellen dat Eddy bij zijn broer is, maar dan bedenkt ze zich. Wat als Alfons gelijk heeft? Wat als die jongen wel degelijk een slechte invloed op Eddy heeft? Dan heeft zij het straks gedaan…
Hoofdschuddend gaat ze naar binnen. Nee, ze kan zich er maar beter niet mee bemoeien. Laat Hannah maar met Eddy praten…


Na ruim anderhalf uur poetsen, kijkt Diede tevreden rond. Behalve de spetters op de muur, die er niet echt af willen, ziet alles er weer netjes uit. Morgen maar even een pot verf halen om die muur opnieuw te sauzen en dan zie je er niks meer van. Snel gaat hij op zoek naar wat kleren en Eddy's telefoon.

Hoeveel berichtjes? Verbaasd kijkt hij naar het schermpje. Drieëntwintig??? En allemaal van Ton? Wie is Ton? Blijkbaar iemand die Eddy goed kent, waarom zou hij hem anders zo veel berichtjes sturen?
'Eddy, bel me alsjeblieft, ik ben ongerust', leest hij het laatste berichtje dat als preview op de display prijkt. Het is van nog geen kwartier geleden…
Shit, natuurlijk! Eddy's vrienden… Die hebben al een paar dagen niks van hem gehoord! Weet die Ton misschien iets van Eddy's problemen? Dat moet haast wel, waarom zou hij anders zo ongerust zijn? Zo gek is het toch niet als iemand een paar dagen niks van zich laat horen?
Eddy moet hem straks maar even bellen… Die jongen zal wel schrikken als hij hoort wat er gebeurd is. Aan de andere kant, het is goed afgelopen, Eddy is er nog…
Diede schrikt op uit zijn gedachten als Eddy's telefoon overgaat. Weer Ton… Zal hij opnemen? Hij twijfelt, wat moet hij tegen die jongen zeggen?

"Hallo?", zegt Diede aarzelend.
Het blijft even stil aan de andere kant van de lijn. "Eddy?", klinkt het dan verbaasd. Is alles goed met je? Ik was bij je thuis, je moeder zei…"
"Ik ben Eddy niet", onderbreekt Diede hem. "Ik ben Diede, Eddy's broer."
Opnieuw is het stil aan de andere kant.
"Waar is Eddy?", hoort hij ineens. "Waarom neem jij zijn telefoon op? Waarom zegt niemand me wat er is?" Er klinkt paniek in zijn stem.
"Rustig… rustig", maant Diede hem tot kalmte. "Eddy is bij mij thuis, alles is goed met hem, maak je niet zo druk."
"Mag ik hem even dan?" vraagt de jongen, nu iets rustiger.
"Eh… dat gaat niet", reageert Diede.
"Hoezo, dat gaat niet?" Opnieuw die paniek. "Waarom doen jullie zo achterlijk? Eddy doet toch niks verkeerd? Heb jij je ermee bemoeid soms? Is je moeder daarom zo pissig?"
Diede snapt er geen bal van. Waar heeft hij het over? "Ik vraag wel of Eddy je straks even belt, oké?", zegt hij uiteindelijk maar en hangt op.
Verbaasd staart hij naar Eddy's telefoon. Wat een raar gesprek! Zijn moeder pissig op een vriend van Eddy? Waarom? En wat bedoelt hij met dat ze niet zo achterlijk moeten doen?
Eddy moet hem zo maar snel bellen, die jongen is echt ongerust.




"Weet je nou wel zeker dat het verstandig was om Eddy alleen thuis te laten?" Alfons parkeerde zijn auto achteraan in de rij.
"Eddy redt zich echt wel, hoor", antwoordde Lea sussend. "Over een paar weken gaat hij op kamers, dan moet hij ook voor zichzelf zorgen. Het komt echt wel goed."
"Als hij maar geen stomme dingen doet, net als zijn broer", ging haar man onverstoorbaar verder. "Je hoort tegenwoordig zulke rare verhalen."

Peinzend keek Lea haar man aan. Ze begreep best dat Alfons bezorgd was. Eddy was, behalve één keer samen met zijn broer, nog nooit alleen thuis geweest. En die ene keer met zijn broer, dat was niet helemaal goed gegaan.
Diede had Eddy meegenomen naar de snackbar voor een frietje. Maar in plaats van het daar op te eten, waren ze, met het bakje frietje in de hand, terug naar huis gefietst. Onderweg waren ze met hun sturen in elkaar gekomen en gevallen. Diede's nieuwe fiets was flink beschadigd en hij had zijn duim gebroken. Laaiend was Alfons op Diede geweest toen ze weer thuiskwamen!
Lea had Alfons' reactie zwaar overdreven gevonden. De jongens hadden de hele situatie uiteindelijk prima opgelost door naar de buren te gaan en te vragen of Marieke met Diede naar het ziekenhuis wilde gaan. Maar Alfons zag alleen maar Diede's onverantwoordelijkheid. Diede had verstandiger moeten zijn, vond hij. Hij had moeten weten dat het gevaarlijk was om met één hand aan het stuur te fietsen. Ze hadden dat frietje gewoon bij de snackbar op moeten eten, dan was er niks aan de hand geweest…

Zo was het eigenlijk altijd gegaan met Diede. In de ogen van Alfons kon de jongen niks goed doen, altijd zat hij hem op zijn huid. Vooral met schoolzaken…
Alfons vond het belangrijk dat zijn kinderen een goeie opleiding kregen en stond erop dat Diede elke dag twee uur op zijn kamer zat om huiswerk te maken. In het begin zat Diede inderdaad op zijn kamer, alleen maakte hij geen huiswerk, hij speelde liever computerspelletjes. Toen Alfons dat ontdekte, pakte hij zijn spelletjes af. Het hielp niks, want Diede ging gewoon verder met spelen, maar nu online. Dus ging ook het internet eraf als Diede naar boven ging. Langzamerhand perkte Alfons Diede's vrijheid steeds verder in. Tot het moment dat Diede er genoeg van kreeg.
Lea herinnerde het zich nog goed. Veertien was Diede geweest toen hij voor het eerst verdween. Hij was uit het raam van zijn kamer geklommen en naar het crossveldje achter de jachthaven gegaan.

Nog even los van het feit dat Alfons dat rondscheuren op oude brommers geen geschikte hobby voor zijn oudste zoon vond, was hij van mening dat de jongens waar Diede mee omging een slechte invloed op hem hadden. In plaats van hun best te doen op school, hingen ze maar wat rond. Alfons had het Diede zo vaak verboden met die jongens om te gaan, maar hij trok zich er niks van aan.

Die eerste keer dat hij verdween, was Alfons volkomen door het lint gegaan. Hij ontdekte dat Diede weg was toen hij naar boven ging om zijn huiswerk te overhoren. Tot diep in de nacht had hij, in het donker, op zijn kamer gewacht. Toen hij eindelijk thuis was gekomen, had Alfons zijn opgekropte woede op de jongen afgereageerd en hem alle hoeken van zijn kamer laten zien.
Lea wist het, ze had Alfons boven tekeer horen gaan, maar ze durfde er niks tegen te doen, uit angst dat zijzelf de volgende was die het moest ontgelden. Alfons was niet de gemakkelijkste man, hij kon soms zo'n kort lontje hebben, daar wist ze alles van…
Zelf had ze in de loop der jaren geleerd hem niet in het vaarwater te zitten, maar Diede vertikte het rekening te houden met zijn vader. En dus had hij voortdurend problemen.

Lea zuchtte. Gelukkig ging het met Eddy een stuk beter. Hij deed zijn best op school, veroorzaakte geen problemen en zijn vrienden kwamen allemaal uit keurige gezinnen.

"Ach, Eddy loopt niet in zeven sloten tegelijkertijd", reageerde Lea op haar man. "Hij heeft veel meer verantwoordelijkheidsgevoel dan zijn broer."
"Hij kwam vorige week anders wel bijna een uur te laat thuis", bromde Alfons.
"Zo erg is dat toch niet voor een keer? Eddy is geen kind meer… Laat hem maar, hij is oud en wijs genoeg", stelde Lea haar man gerust.
Ze glimlachte, dacht terug aan het gesprekje dat ze, vlak voor hun vertrek, met Eddy had gevoerd. Had ze het toch goed geraden toen ze dacht dat hij een vriendinnetje had!

Het was een behoorlijke gok geweest om die condooms voor hem te kopen. Voor hetzelfde geld had ze de plank faliekant misgeslagen en had hij haar voor gek verklaard. Toch vond ze dat ze het moest doen. Ze kon zich namelijk heel goed voorstellen dat Eddy er niet op zat te wachten zijn vriendin thuis voor te stellen en ze wilde dat hij wist dat hij er met haar over kon praten, dat zij het geen probleem vond.
Ze vond het lastig want ze wist waarom Alfons het zo moeilijk vond zijn kinderen hun eigen leven te laten leiden. Ze had alleen gehoopt dat hij, na alle toestanden met Diede, wat milder was geworden. Dat dat niet zo was, was wel gebleken toen Eddy met die jongen van Terschelling op de proppen was gekomen. Alfons was onmiddellijk achterdochtig geworden. Hij kon niet begrijpen waarom twee jongens, die zo ver bij elkaar vandaan woonden, met elkaar om wilden gaan en wilde die jongen eerst wel eens ontmoeten. Nou, het was snel duidelijk geweest, Alfons vond die jongen niet geschikt voor zijn zoon en dus had hij Eddy verboden met hem om te gaan.
Eddy voelde waarschijnlijk wel aankomen dat het met zijn vriendin precies zo zou gaan dus hield hij haar liever uit de buurt van zijn vader, dat begreep ze heel goed.

"Zal ik hem anders zo even bellen?", opperde Lea. "Dan hoef je je niet langer ongerust te maken." Zonder zijn antwoord af te wachten, haalde ze haar telefoon uit haar tas.


"Shit." Eddy schoot overeind. Hij duwde Remco van zich af en graaide naar zijn broek, die op een hoopje naast de bank lag.
"Ja, ja… ik kom al", mopperde hij.
"Laat gaan, man", mompelde Remco. "Als het dringend is, bellen ze wel terug." Hij kuste Eddy's schouder.
"M'n moeder", verklaarde Eddy toen hij zijn moeder's naam op de display zag staan. "Even wachten, Rem. Misschien is er wat gebeurd onderweg… Momentje."
Remco kroop tegen hem aan en sloeg een arm om hem heen.
"Mam?" Gespannen nam Eddy op. Dat zijn moeder nu al belde, terwijl ze nog maar een paar uur weg waren, was vast geen goed teken.
"Hoi Eddy. Alles goed, jongen?", hoorde hij zijn moeder opgewekt zeggen.
Opgelucht haalde Eddy adem, zijn moeder klonk vrolijk, niks aan de hand dus.
"Kan niet beter, mam", antwoordde hij naar waarheid. Hij voelde Remco's vingers zachtjes langs zijn zij strelen.
"Verveel je je niet in je eentje?", vroeg zijn moeder met een geamuseerde ondertoon in haar stem.
Eddy grinnikte. Ze wist dondersgoed dat hij niet alleen was! Was ze nieuwsgierig? Belde ze daarom?
"Nee hoor," antwoordde hij vrolijk, "we vermaken ons prima." Verliefd keek hij Remco aan.
"Doe je moeder de groeten", fluisterde Remco.
"Je krijgt de groeten", bracht Eddy Remco's groeten over.
"Mooi zo, jongen", reageerde zijn moeder lachend. "Geniet er maar van… Kwam mijn cadeautje nog van pas?"
"Mam!", riep Eddy verontwaardigd. "Ik ga jou toch niet vertellen wat wij gedaan hebben?"
Aan de andere kant van de lijn hoorde hij zijn moeder lachen. "Sorry Eddy, ik wilde gewoon even weten of alles goed ging."
"Maak je niet ongerust, mam. Wij redden ons wel", grinnikte Eddy. "Waar zijn jullie nou?", veranderde hij tactisch van onderwerp.
Remco's hand was inmiddels afgedwaald naar zijn buik en kriebelde hem zachtjes.
"Fuck man, wat doe je nou?", fluisterde Eddy verschrikt. "Hoe kan ik nou zo met m'n moeder praten?" Lachend duwde hij Remco's hand weg.
"Calais", antwoordde ze. "We staan in de rij te wachten."
Remco liet zich niet zomaar afschepen. Plagend streelde hij Eddy langs de binnenkant van zijn been. Eddy hapte naar adem en slikte.
"Owh", bracht hij met een hoog stemmetje uit. Zijn vrije hand woelde door Remco's haar.
"Ik bel morgenavond wel weer", hoorde Eddy zijn moeder tot zijn grote opluchting zeggen. "Dag jongen, enne…veel plezier, hè?" Ze lachte opnieuw.
"Doeg mam", wist hij er nog net uit te persen voor zijn moeder ophing.

"Idioot!", grinnikte Eddy terwijl hij zijn telefoon op de grond legde. "Kom hier jij!" Hij trok Remco over zich heen en kuste hem.


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » zondag 05 oktober 2014 22:16

22



Alfons… Terwijl Lea de kamer inloopt, betrekt haar gezicht. Plotseling komt de herinnering terug aan hoe hij gereageerd had toen Peter, één van Diede's vrienden homo bleek te zijn. Het huis was te klein geweest! Vooral toen Diede, tegen zijn vaders wil in, bij die jongen was blijven slapen. Alfons had hem uitgescholden. "Waar je mee omgaat, word je mee besmet!", had hij geschreeuwd. Hij had hem voor de voeten geworpen dat zijn vriend een nietsnut was, een klaploper die maar op één ding uit was.
Diede was laaiend geweest op zijn vader, hij had hem recht in zijn gezicht gezegd dat hij niet bepaalde met wie hij omging, dat hij dat heel goed zelf kon. Het had hem een een verdraaide arm en een flinke blauwe plek op zijn billen opgeleverd, maar Diede vertikte het om te luisteren. In plaats van het contact met zijn vriend te verbreken, zocht hij hem, tot grote ergernis van zijn vader, juist vaker op. Nee, Alfons had duidelijk laten merken dat hij het maar niks vond dat zijn oudste zoon met een homo omging.
Alfons mocht die jongen sowieso al niet, hij hoorde bij het vriendengroepje waar Diede sinds zijn veertiende deel van uitmaakte. Het groepje jongens dat volgens Alfons de oorzaak was dat Diede er op school met de pet naar gooide omdat ze liever op het crossveldje rondhingen in plaats van huiswerk te maken. Dus toen hij ook nog homo bleek te zijn, was hij helemaal klaar met hem!

Peinzend staart ze naar Diede's foto op de schoorsteenmantel. Waarom was die jongen toch altijd zo dwars? Als hij wat meer rekening met zijn vader had gehouden, was de boel nooit zo geëscaleerd, dan had hij de afgelopen jaren gewoon thuis kunnen komen.
Liefdevol streelt ze met haar duim over de foto. Zal ze hem bellen? Even vragen hoe het nu met Eddy is. Alfons is er toch niet en dan kan ze hem meteen vragen of Eddy iets over Remco heeft gezegd. Misschien kan ze Diede wel vertellen wat ze denkt en kan hij er Eddy eens voorzichtig naar vragen.

Haar gezicht klaart op, dat is een goed idee! Als Diede met Eddy praat, kan zij Alfons, als hij straks thuiskomt, eens voorzichtig polsen. Misschien dat Alfons een stuk milder is als het zijn eigen zoon betreft in plaats van een vriend van Diede. Per slot van rekening heeft hij nooit veel op Eddy's gedrag aan te merken gehad.
Hoewel… Donderdagavond was hij behoorlijk kwaad op hem geweest! De ontdekking dat Eddy nooit bij Ton was geweest maar Remco op had gezocht, had hem laaiend gemaakt. En dat was niet de eerste keer de afgelopen tijd. Ze herinnert zich de avond dat hij de bus had gemist en een uur te laat thuis was gekomen. En de keer dat Alfons hem op had gedragen steentjes van het gazon te halen omdat hij gras wilde maaien en Eddy zich er vanaf had gemaakt… Alfons had hem verweten dat hij zijn broer achterna ging, hij had hem voor zijn voeten geworpen dat hij al net zo onbetrouwbaar begon te worden. En dan nu de ontdekking dat hij hen al maanden had voorgelogen over waar hij was geweest… Dat deed Eddy's zaak beslist geen goed!

Aan de andere kant, Alfons was zich donderdagavond, net als zijzelf, kapot geschrokken van het telefoontje van het ziekenhuis. Lijkbleek was hij, met zijn hoofd in zijn handen, op de bank ineen gezakt. Zo had ze haar man nog nooit meegemaakt. Ze had hem bijna moeten dwingen mee naar het ziekenhuis te gaan. Normaal gesproken nam hij de leiding, niet zij, maar deze keer was zij de sterkste van hun tweeën geweest.
Gelukkig was Alfons snel rustiger geworden nadat hij Eddy, terwijl zijzelf op de gang nog met één van de artsen stond te praten, had gesproken. Raar eigenlijk, want Eddy had niks losgelaten over wat er nou precies gebeurd was.
Zou zijn zelfmoordpoging met Remco te maken hebben? Hield hij daarom zo angstvallig zijn mond? Omdat hij bang was voor de reactie van zijn vader als die erachter zou komen dat hij verliefd op Remco was?

Lea zucht diep. Misschien is het toch maar beter dat ze zich er niet mee bemoeit. Wat als Eddy's angst niet onterecht blijkt te zijn? Wat als Alfons Eddy straks ook niet meer wil zien? Dan is ze haar beide zoons kwijt… Dat nooit!

Eddy had het toch wel heel slim gespeeld. Eerst zeggen dat hij naar Ton ging… Natuurlijk zocht ze daar niks achter, ze had het hem per slot van rekening zelf voorgesteld! En dan net doen alsof hij een vriendin had omdat zij had laten merken dat ze dacht dat hij verliefd was… Ze had hem de smoesjes praktisch in de schoot geworpen!
Plotseling schiet ze in de lach. Dan was het natuurlijk ook Remco geweest die bij hem was geweest toen Alfons en zij in Londen zaten! Die Eddy toch…




Remco lag met zijn rug naar hem toe. Leunend op zijn elleboog keek Eddy verliefd op hem neer en streelde zijn blote schouder. Gisteravond hadden ze voor het eerst echt met elkaar gevreeën. Het was gewoon perfect geweest! Remco was zo lief… en zo lekker… Hij had zijn ogen niet van hem af kunnen houden. Zo schattig, al die kleine sproeten over zijn hele lijf, zelfs op zijn piemel had hij sproeten!
Voorzichtig, hij wilde hem niet wakker maken, drukte hij een kus op Remco's schouder en maakte aanstalten om op te staan.
Remco kreunde, stak zijn hand naar achteren en trok Eddy terug. "Niet weggaan", mompelde hij zachtjes.
"Ik ga alleen maar een pot koffie maken, ben zo weer terug", fluisterde Eddy. Hij zwaaide zijn benen over de rand van het bed en ging zitten.
Remco draaide zich om, kroop naar hem toe en gaf hem een kus op zijn rug. Zachtjes streelde hij met een vinger langs zijn heup. "Neem je ook broodjes mee? Ik lust wel wat…"
"Nog meer wensen, meneer? Eitje misschien?" Eddy lachte.
"Nou, daar zeg ik geen 'nee' tegen", grijnsde Remco.
"Gekookt of gebakken?"
"Wat doe jij?"
"Roerei met spek."
"Doe mij ook maar", grinnikte Remco. "Moet ik helpen?" Hij wachtte Eddy's reactie niet af, maar kwam meteen overeind.

"Wat gaan we doen vandaag?" Remco schepte een flinke lepel roerei uit de koekenpan en verdeelde het over zijn vers geroosterde broodje.
Glimlachend volgde Eddy zijn bewegingen. "Ik zat te denken," antwoordde hij op geheimzinnige toon, "misschien kunnen we wel gaan zwemmen. Het is mooi weer, dus…"
Remco zuchtte theatraal. "Wat verwacht je nou van mij? Dat ik me de hele middag in hou?"
"Huh?" Niet begrijpend staarde Eddy hem aan.
"Je denkt toch niet dat ik van je af kan blijven als je de hele middag in zwembroek rondhuppelt?", grijnsde Remco.
"Zwembroek? Wie heeft het hier over een zwembroek?" pareerde Eddy Remco's opmerking met een ondeugende twinkeling in zijn ogen. "Ik zwem altijd naakt."
"Owh!", stootte Remco uit. "Dat meen je niet?"
"Jawel hoor, ik weet een plekje waar we geen zwembroek nodig hebben", ging Eddy verder alsof naaktzwemmen de normaalste zaak van de wereld was.
"Oh my God… waar?", wilde Remco onmiddellijk weten.
"Klein meertje, hier vlakbij. Komt nooit iemand. Met de auto kun je er niet eens komen."
"En daar ga jij wel vaker naartoe? Om in je nakie te zwemmen?" Remco keek hem verbaasd aan. Hij was thuis best wel wat gewend, maar naakt zwemmen, dat had hij nog nooit gedaan.
"Soms… Ik kom er wel eens met Beau en Cindy. Eerst een stukje fietsen, dat vinden ze prachtig. Lekker achter me aan rennen en dan bij het meertje zwemmen." Eddy grinnikte. "Cindy zit er altijd achter de ganzen aan. Dat moet je zien, man! Dan stuift ze heel stoer het water in, maar zodra er eentje haar kant op komt, weet ze niet hoe snel ze naar de kant moet komen!"
"En daar kun je naakt zwemmen?", negeerde Remco Eddy's verhaal over de honden.
Eddy haalde zijn schouders op. "Tja, d'r komt nooit niemand, dus waarom niet?", lachte hij. "Maakt toch niet uit? We hebben elkaar toch al naakt gezien." Hij keek Remco uitdagend aan.
Langzaam verschenen er pretlichtjes in Remco's ogen. "Oké, doen we", hakte hij de knoop door.

"Waarom ben jij eigenlijk niet gaan studeren?" vroeg Eddy. Hij lag met zijn hoofd op Remco's borst en draaide met een vinger kringetjes op Remco's buik. Af en toe tikte hij plagend tegen het topje van Remco's eikel, die, telkens als hij dat deed, een stukje opwipte. Hij glimlachte.
Ze lagen tegen de bosrand, een beetje uit het zicht van het pad voor het geval er toch iemand langskwam, en lieten zich opdrogen in de zon.
"Geen zin", mompelde Remco binnensmonds. "Ik zou ook niet weten wat ik zou moeten studeren", voegde hij eraan toe. "En jij? Waarom wil jij wel studeren?"
"Wil ik helemaal niet", bromde Eddy.
"Huh? Hoezo niet? Waarom doe je het dan?" Hij streek met zijn hand door Eddy's haar. "Je kan toch ook gaan werken?"
Eddy lachte meesmuilend. "Ik denk niet dat mijn vader dat goed vindt."
"Ja, en? Ga jij dan studeren omdat je vader dat wil?" Remco schoot in de lach.
"Lach maar jij," grinnikte Eddy. Hij bewoog zijn vinger traag langs de contouren van Remco's piemel die groot en hard op zijn buik lag.
"Owh", zuchtte Remco onbedoeld.
Eddy glimlachte toen er een klein, glinsterend druppeltje op het topje van Remco's eikel verscheen. Hij boog zich voorover en likte het op.
"Fuck, Eddy," hijgde Remco zachtjes. Zijn hand wreef over Eddy's rug.
"Lekker?" Eddy kwam een beetje overeind en keek hem verliefd aan.
Als antwoord trok Remco hem naar zich toe. Eddy schoof dichter tegen hem, hij lachte en kuste hem toen heel voorzichtig.
"Je bent zo lekker", fluisterde Remco toen ze hun kus weer verbraken. Zijn hand wreef nog steeds over Eddy's rug.
Eddy's hand gleed over Remco's borst, via zijn buik naar beneden. Zachtjes streelde hij langs zijn piemel tot zijn vingers zijn ballen raakten. Als een schelp vouwde hij ze er omheen en rolde zijn ballen heen en weer in zijn hand. Opnieuw boog hij zich voorover en zocht met zijn tong Remco's eikel. "Jij ook", fluisterde hij hees van opwinding, voor hij zijn mond opende en Remco zachtjes naar binnen zoog.
Remco's ademhaling versnelde. "Shoot…", stootte hij onverwacht uit. Hij greep Eddy's hoofd vast en duwde zijn bekken omhoog. "Owh…" Hij hijgde zwaar. "Sorry", mompelde hij beteuterd.
Eddy kwam overeind en glimlachte. "Waarvoor? Ik deed het toch zelf?"
"Jawel, maar het ging zo snel… Ik heb jou niet eens…"
"Nou en?", onderbrak Eddy hem, "Ik wilde jou." Hij grinnikte. "Mag jij mij straks."
"Gek!" Remco porde Eddy in zijn zij.
"Kom, even afspoelen." Eddy sprong overeind en zette een sprintje in richting het water.

"Hoe zit dat nou met die studie van jou?", pakte Remco, nadat ze uitgezwommen waren, de draad van hun eerdere gesprek weer op. "Waarom moet jij van je vader studeren als je dat eigenlijk niet wil?"
Eddy zuchtte. "Omdat hij dat niet weet."
"Wat niet? Dat je niet wilt studeren?"
"Hmm hmm", knikte Eddy.
"Waarom zeg je dat dan niet?"
Eddy draaide wat ongemakkelijk heen en weer en zuchtte nog een keer.
"Hé, waarom zeg je dat dan niet?", drong Remco aan. "Zo raar is dat toch niet?"
"Da's zinloos. Mijn vader's wil is wet en hij wil dat ik ga studeren." Eddy keek Remco indringend aan. "Ik heb geen zin in ruzie, Remco. Ik wil niet van die Diede toestanden. Niet nu ik bijna het huis uit ben."
"Die broer van jou is wel een enorme eikel, of niet?"
"Dat kun je wel zeggen, ja. Doordat hij er zo'n zootje van maakte, mag ik niks. Mijn vader is gewoon bang dat ik Diede achterna ga."
Remco knikte. "Daar kan ik me dan ook wel weer iets bij voorstellen."
"Mijn vader vindt dat je iets moet bereiken in je leven", ging Eddy verder. "Als je goed kunt leren en je doet er niks mee, ben je lui, zegt hij. En luie mensen komen niet ver."
"Beetje vreemd, niet? Waarom zou je lui zijn als je wilt werken in plaats van studeren? Klinkt een beetje alsof hij neerkijkt op mensen die niet doorgeleerd hebben."
"Daar sla je de spijker op z'n kop! Mijn vader is er trots op dat hij, als enige van drie kinderen, mocht studeren. Zijn broers hebben het niet ver geschopt. De oudste was dakdekker. Hij is, toen ik een jaar of drie was, overleden aan een hersentumor en liet mijn tante met zes kinderen achter. Zonder fatsoenlijk pensioen. Mijn vader neemt het hem nog steeds kwalijk dat hij zijn gezin niet beter verzorgd heeft achtergelaten."
"Jezus, Eddy… Zoiets kun je iemand toch niet kwalijk nemen?"
"Mijn vader wel hoor", zuchtte Eddy. "Het is dat zijn broer er niet meer is, anders zou hij geen contact met mijn tante en neef en nichtjes hebben. Nu speelt hij de zorgzame oom die hen af en toe iets extra's toestopt."
"Eigenaardig." Remco schudde verbaasd zijn hoofd. "En zijn jongste broer?"
"Daar wil mijn vader niks mee te maken hebben, want die werkt helemaal niet, die is alleen maar druk met zijn vogeltjes."
"Dus jouw vader is bang dat er niks van je terecht komt als je niet studeert?"
"Precies. Net als mijn broer…"
"Jezus…"
"Tja… Als ik hem zeg dat ik niet wil studeren, breek ik zijn hart. Dan is hij zwaar teleurgesteld in me, net als in Diede en in zijn broers."
"En dus doe jij wat hij wil", vulde Remco aan.
Eddy knikte.


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » maandag 20 oktober 2014 23:06

23



"Hé mam!", roept Hannah enthousiast als ze haar telefoon opneemt. "Hoe is het?"
Het blijft stil.
"Mam? Hallo? Ben je er nog?"
"Ben je thuis?", hoort Hannah haar moeder plotseling vragen.
"Eh… nee. André en ik zitten op een terrasje te lunchen. Hoezo? Wou je langskomen?" Ze kijkt haar vriend aan en trekt vragend haar wenkbrauwen op.
André haalt zijn schouders op. "Niet te vroeg", fluistert hij, terwijl hij nog een kop koffie inschenkt.
Hannah knikt.
"Ik moet je wat vertellen", begint haar moeder met trillende stem.
"Hoezo? Wat is er dan?", wil Hannah, ineens ongerust door de toon van haar moeder's stem, weten.
Weer blijft het stil.
"Kom op, mam, laat me niet zo in spanning zitten", dringt Hannah aan.
Niet begrijpend kijkt André haar aan. Hannah schudt haar hoofd.
"Die jongen, die Eddy op Terschelling heeft leren kennen, ken jij die?", vraagt haar moeder onverwacht.
"Huh? Waar heb je het over?", reageert Hannah verbaasd. "Welke jongen?" Ze graaft in haar geheugen. Ineens gaat haar een lichtje op.
"Wat zegt ze?", fluistert André. "Is er iets met een jongen die wij kennen?"
Hannah gebaart hem stil te zijn. " Bedoel je die jongen met dat rooie haar?" vraagt ze haar moeder.
"Ja die… Ken jij die?"
"Eh… niet echt", antwoordt Hannah, niet goed begrijpend welke kant haar moeder op wil. "Waarom vraag je dat?"
André zit inmiddels op het puntje van zijn stoel aandachtig te luisteren.
"Wist jij dat Eddy bevriend is met die jongen?", gaat haar moeder verder, zonder een antwoord op haar vraag te geven.
"Bevriend? Niet dat ik weet. Hij zei wel dat ze elkaar nog een keer op zouden zoeken, maar ik heb hem nooit meer gezien", antwoordt Hannah naar waarheid. "Hoezo? Is er iets met die jongen?"
Marieke zucht diep. "Nee," begint ze dapper, "niet met die jongen. Met Eddy…"
"Met Eddy?", herhaalt Hannah geschrokken. "Wat is er met Eddy, mam? En wat heeft die jongen daarmee te maken? Is alles goed met Eddy?" Bezorgd zoekt ze oogcontact met haar vriend.
"Rustig, schat", fluistert André. "Laat haar eerst eens vertellen wat er aan de hand is voor je helemaal in de stress schiet."
"Stil, anders kan ik niet horen wat ze zegt", sist Hannah André toe. "Wat zeg je, mam?", richt ze zich weer tot haar moeder.

André houdt haar gespannen in de gaten. Langzaam ziet hij de kleur uit haar gezicht verdwijnen. In een opwelling pakt hij haar hand vast en streelt haar troostend.
"Oh my God…", stamelt Hannah fluisterend als haar moeder uitgepraat is. Lijkbleek staart ze haar vriend aan.
"Hannah, wat is er?", vraagt André op indringende toon.
Met trillende handen legt zijn vriendin haar telefoon op tafel. Verslagen staart ze hem aan.
"Hannah! Hé! Zeg es wat!" André schudt aan haar arm.
"Huh? Oh…eh… Jemig", stamelt ze. Ze slikt een paar keer. “Eddy”, brengt ze met moeite uit. “Hij heeft een zelfmoordpoging gedaan…”
"Wat???", Verbijsterd spert André zijn ogen open. "Is hij oké?", hijgt hij geschrokken.
Hannah knikt. "Gelukkig wel. Hij zit bij zijn broer."
"Bij zijn broer? Wat moet hij nou bij zijn broer?" Niet begrijpend kijkt André haar aan.
Zo goed en zo kwaad als het gaat, vertelt Hannah hem wat haar moeder gezegd heeft.
“Maar hoe weet jij dan wie dat is?", reageert André verbaasd nadat Hannah uit de doeken heeft gedaan dat Eddy’s ouders denken dat hij door die jongen van Terschelling in de problemen is geraakt.
"Niet wie hij is, maar ik heb hem wel een paar keer gezien." Ze aarzelt even. Zal ze hem vertellen wat ze denkt? Als het er iets mee te maken heeft, kan Eddy de steun van zijn vrienden vast wel gebruiken. Ze haalt een keer diep adem en gaat verder. "De dag dat wij weer naar huis gingen, was die jongen op de haven. Eddy zei dat die jongen hem de dag ervoor geholpen had met zijn lekke band en dat hij zijn telefoonnummer kwam brengen zodat ze elkaar een keer konden opzoeken."
"Ja?" André kijkt haar vragend aan.
"Volgens mij kuste Eddy die jongen", antwoordt ze zachtjes.
"Wat zeg je?"
"Volgens mij kuste Eddy die jongen", herhaalt Hannah iets luider.
"Ja, dat hoor ik wel", reageert André geïrriteerd. "Ik bedoel, wil jij zeggen dat Eddy… dat hij…?"
Langzaam knikt Hannah.
"Oh fuck, Hannah… Echt waar? Zijn vader vermoordt hem!"
Zwijgend kijken ze elkaar aan.
"Ik wil naar hem toe", zegt Hannah plotseling.
André knikt. "Mogen we afrekenen?", wenkt hij de ober die net het terras opkomt.


“Zo”, zegt Diede als hij de weekendtas met Eddy’s kleren op de grond zet, “alles is schoon. Morgen nog een lik verf op de muur en dan zie je er niks meer van.”
“Heb je m’n telefoon meegenomen?”, wil Eddy weten.
“Hier!” Diede vist het toestel uit zijn broekzak. “D’r heeft ene Ton voor je gebeld.”
Eddy verschiet van kleur. “Ton?”, hakkelt hij. “Wat zei hij?” Gespannen tuurt hij naar zijn broer.
“Hij wilde weten waar je bent en waarom niemand hem zegt wat er aan de hand is. Hij klonk ongerust Eddy, misschien moet je hem maar even bellen”, stelt zijn broer voor.
“Ik stuur wel een sms’je”, reageert Eddy snel. “Wat moet ik anders zeggen?”
Al een paar dagen heeft hij hier over nagedacht. Wat moet hij tegen Remco zeggen? Wat moet hij überhaupt met Remco? Zijn vader breekt hem zijn beide benen als hij hem nu nog zou blijven zien. Hij heeft al genoeg gedonder zo. Nee, hoe moeilijk het ook is, het kan gewoon niet, het veroorzaakt alleen maar problemen.
Hij zucht en begint te typen…




Het was rustig op de weg, op zich ook niet vreemd, het was al bijna middernacht. Eigenlijk had hij veel eerder moeten vertrekken, want morgenochtend liep zijn wekker weer gewoon om zeven uur af, dan moest hij weer werken. Maar ja, hij had het niet voor elkaar kunnen krijgen eerder weg te gaan, hij wilde gewoon zo lang mogelijk bij Eddy blijven. Hij was zo lief… Dromerig staarde Remco voor zich uit. Nog maar drie dagen, dan zou hij weer bij hem zijn…

De vijf dagen samen waren voorbij gevlogen. Behalve zwemmen en lekker van de zon en elkaar genieten bij het meertje, had hij Eddy ook een stuk beter leren kennen. Hij was veel bedachtzamer en meegaander dan hijzelf. Hij was gewend zelf beslissingen te nemen, Eddy niet. Eddy moest alles overleggen en als zijn vader het niet goed vond, dan gebeurde het niet. Geen wonder dat hij zijn vader niet durfde te vertellen dat hij een vriend had, want als hij het niet goed vond, konden ze het verder wel schudden. Wel jammer dat Eddy het niet aandurfde rechtstreeks tegen zijn vader in te gaan zoals zijn broer altijd had gedaan, maar goed, hij begreep het wel. Waarom zou hij nu nog een fikse ruzie met zijn vader riskeren? Nog maar anderhalve week, dan verhuisde hij naar een studentenflat, dan kon hij doen en laten wat hij wilde.
Over anderhalve week woonde Eddy ineens ook een stuk dichterbij, dan was het veel makkelijker om elkaar te zien. Dan kon hij zelfs bij hem blijven slapen als hij de dag erna moest werken, want Eddy's flatje was maar een half uurtje rijden bij zijn werk vandaan.
Hij had Eddy gevraagd wanneer hij zijn rijbewijs ging halen, want dan zou hij 's avonds ook eens bij hem kunnen komen. Eddy was in de lach geschoten, had hem grinnikend verteld dat dat nog wel een paar jaar kon duren. Niet begrijpend had hij hen aangekeken. "Hoezo?", had hij gevraagd.
"Mijn vader vindt het onzin dat ik m'n rijbewijs haal", had Eddy geantwoord. "Hij vindt het niet nodig zolang ik studeer. Ik heb dan toch een OV studentenkaart? Bovendien, waar zou ik het geld voor een autootje vandaan moeten halen?"
Eddy had hem spottend aangekeken. "Zo redeneert hij altijd. Hij vraagt mij niet waarom ik iets wil, hij vult zelf in waarom het onzin is. Zo simpel is het."
"Maar dan zoek je toch een baantje", had hij Eddy voorgesteld.
Daarop was Eddy in de lach geschoten. "Een baantje? Mijn vader doet me wat! Studeren en werken gaat niet samen, vindt hij. Werken leidt af en zorgt er alleen maar voor dat ik minder tijd aan mijn studie kan besteden. En dat allemaal voor een auto die ik niet nodig heb!"
Hoofdschuddend had hij Eddy aangekeken. "Die vader van jou geeft je niet echt veel ruimte, is het wel?", had hij opgemerkt.
"Tja," had Eddy geantwoord, "het is niet anders. Ik heb me er jaren geleden al bij neergelegd. Zelfs Diede kon onmogelijk van hem winnen en ik heb geen zin in ruzie om alles. Dan haal ik mijn rijbewijs liever als ik klaar ben met mijn studie."
Nonchalant had Eddy zijn schouders opgehaald, alsof het hem weinig uitmaakte. "Ergens heeft hij ook wel gelijk, hoor. Ik heb een OV studentenkaart dus wat moet ik dan met een auto? En het is natuurlijk ook hartstikke duur, waarom zou ik dan een auto nodig hebben?", had hij er aan toe gevoegd.

Hij kon zich maar moeilijk voorstellen dat Eddy het echt geen probleem vond dat zijn vader hem zo kort hield, maar goed, Eddy was het blijkbaar gewend. Toch bleef hij het vreemd vinden dat Eddy alles wat zijn vader wilde, zonder tegenstribbelen, deed, alleen maar omdat hij hem niet wilde teleurstellen.

Gelukkig waren zijn eigen ouders in dat soort dingen heel anders, die vonden het prima toen hij vertelde dat hij na de HAVO wilde gaan werken.
Hij grinnikte. Toch deed Eddy niet alles wat zijn vader wilde, want ondanks dat Eddy wist dat zijn vader het nooit goed zou vinden dat hij een vriend had, had hij die mooi wel! Oké, hij durfde het hem dan wel niet recht in zijn gezicht te zeggen, maar toch… Eddy had hem wel gewoon gevraagd bijna een hele week bij hem te komen logeren zonder dat zijn vader dat wist!
Zou Eddy dat vaker doen? Achter zijn vader's rug om zijn eigen gang gaan? Of was dit de eerste keer? De indruk die hij van Eddy had, was dat hij tot nu toe altijd keurig had gedaan wat zijn vader wilde. Om problemen te voorkomen, omdat hij geen zin had in ruzie. Omdat hij niet net zo'n teleurstelling voor zijn vader wilde zijn als zijn broer…

Ineens drong tot hem door wat dat betekende. Eddy loog zijn vader voor om hem te kunnen zien! Aan de ene kant streelde dat zijn ego, maar aan de andere kant voelde het verkeerd, wilde hij niet dat Eddy door hem ging liegen.
Hij dacht terug aan wat zijn moeder had gezegd toen hij thuis verteld had dat hij bij Eddy ging logeren. Ze had gelijk, dit was niet goed. Hij nam zich voor het er zondag met Eddy over te hebben. Eigenlijk was het toch ook idioot? Eddy kon toch niet zijn hele leven naar de pijpen van zijn vader blijven dansen, alleen maar omdat hij hem niet wilde teleurstellen? Hij moest Eddy overtuigen eerlijk te blijven. Zo erg kon het toch niet zijn?
Nu hij er zo over nadacht, had hij het gevoel dat Eddy zich er zelf ook niet echt goed bij voelde. Het was begonnen die eerste avond toen zijn moeder gebeld had. Op de bank in de kamer hadden ze elkaar uitgekleed, langzaam, nieuwsgierig… Voorzichtig hadden ze elkaar gestreeld en gekust. Jezus, wat was dat fijn geweest! Maar toen ging Eddy's telefoon…

Remco's gezicht betrok. Sinds dat gesprek was Eddy anders. Het leek wel alsof hij zich betrapt voelde, maar dat sloeg natuurlijk nergens op. Zijn moeder was alleen maar benieuwd geweest of ze het samen leuk hadden. Nu hij er zo eens over nadacht, vond hij het eigenlijk best vreemd dat Eddy, sinds dat gesprek, thuis zo terughoudend was terwijl hij daar buitenshuis geen last van had. Zoals bij het meertje, daar waren ze elke middag naartoe gegaan. Ongestoord hadden ze er in hun nakie gezwommen en heerlijk van elkaar genoten. Ja, daar bij het meertje had Eddy zich op zijn gemak gevoeld, daar was hij vrij en ongeremd geweest. Heel anders dan bij hem thuis. Thuis wilde Eddy wel hangen op de bank voor de TV of samen een computerspelletje spelen, maar zodra hij wat verder wilde gaan, hield hij de boot af. Behalve dan als ze naar bed gingen, dan vond hij het wel weer oké.

Remco schudde zijn hoofd. Niet teveel over nadenken, nog anderhalve week, dan verhuisde Eddy naar een studentenflat, dan kraaide er geen haan meer naar wat ze deden.


Eddy kon de slaap niet vatten. Telkens weer dwaalden zijn gedachten af naar Remco. Glimlachend trok hij het kussen waar Remco op had gelegen naar zich toe, drukte er zijn neus in en snoof zijn geur, die nog vaag in het kussen hing, op. Hij sloot zijn ogen en zag Remco's naakte lichaam weer voor zich. Overal sproetjes. Grappige, lieve, kleine sproetjes. Hij had er lijntjes tussen getrokken, net zoals vroeger, met van die cijfertjes die samen een tekening vormden als ze met elkaar verbonden werden.
Zuchtend trok hij het kussen nog dichter tegen zich aan. Waarom kon hij thuis nou niet gewoon zeggen dat hij verliefd was op Remco? Waarom moest hij er zo stiekem over doen? Zou hij toch zijn moeder in vertrouwen nemen? Zou ze hem steunen? Hij twijfelde. Als zijn vader argwaan kreeg, plaatste hij haar natuurlijk wel in een lastige positie. Hij kon toch niet van haar verwachten dat ze voor hem zou liegen? Dat ging wel erg ver… Nee, hij kon het beter nog even voor zich houden, het was nog maar anderhalve week. Bovendien, Remco begreep het intussen wel. Hij had inmiddels wel door dat zijn vader alles op alles zou zetten om het onmogelijk te maken elkaar nog te zien. Zijn vader was in staat hem alsnog te verbieden op kamers te gaan en dan kon hij het verder helemaal wel schudden. Dan zat er weinig anders op dan te doen wat zijn vader van hem verwachtte en daar hoorde verkering met Remco beslist niet bij. Nee, dan was het maar beter was om niks te zeggen. In ieder geval niet zolang hij nog thuis woonde. Nog een paar dagen, dan zouden ze elkaar weer zien. En dan nog een week, dan was hij vrij…


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » zondag 02 november 2014 21:47

24



Nerveus trommelt Remco met zijn vingers op het stuur. Hij heeft zijn auto geparkeerd op de carpoolplek langs de snelweg. Het is inmiddels meer dan een half uur geleden dat hij Eddy's broer aan de lijn heeft gehad en nog steeds heeft hij geen telefoontje van Eddy gehad.
"Please, bel nou", fluistert hij voor zich uit. Hij heeft het niet meer van de zenuwen! Het onbestendige gevoel dat hij al een paar dagen probeert te onderdrukken, valt niet meer te negeren. Vanaf het moment dat hij bij Eddy voor de dichte deur stond, wist hij dat het foute boel was. Hij kon maar aan één ding denken, naar Eddy's ouders gaan, zijn vriend helpen!
Tranen schieten in zijn ogen als hij terugdenkt aan het gesprek met Eddy's moeder. Zoals ze op hem reageerde, dat kan toch alleen maar betekenen dat Eddy vreselijk in de problemen zit? Hij kan zich wel voor zijn kop slaan! Waarom heeft hij hem niet serieus genomen? Eddy heeft toch zo vaak gezegd dat hij bang is dat zijn vader hem wat aandoet als hij tegen zijn wil ingaat?
Remco kreunt wanhopig. "Kom op Eddy, bel me nou…"
Eddy is in orde, had zijn moeder gezegd. Ja, ja… Waarom zei ze dan dat hij hem met rust moest laten? En waarom is hij dan nu bij zijn broer? Dat klinkt alsof hij gevlucht is, weg van zijn vader. Dat kan niet anders dan betekenen dat er iets ergs gebeurd is!
Aan de andere kant, Diede heeft ook gezegd dat alles goed is met Eddy. Misschien valt het dan toch wel mee. Maar waarom belt hij dan niet? Waarom reageert hij dan niet op zijn sms'jes? Eddy wist toch dat hij zou komen?
"Rustig blijven, Remco", spreekt hij zichzelf toe. "Hij belt zometeen echt wel en dan kan je naar hem toe." Een vage glimlach glijdt over zijn gezicht. De gedachte Eddy's stem zo te horen, stelt hem een beetje gerust. Hij zucht diep.
Twee piepjes doorbreken de stilte in de auto. Van het één op het andere moment gieren de zenuwen opnieuw door zijn lijf. Met trillende handen pakt hij zijn telefoon.
"Wat???" Lijkbleek staart hij naar het schermpje van zijn telefoon. "Oh nee", kreunt hij zachtjes. "Dit is niet waar…"
Als een bezetene begint hij te typen…


"Zo, die hoeft zich geen zorgen meer te maken", zegt Eddy nadat hij op 'verzenden' heeft gedrukt. Enigszins opgelucht zet hij zijn telefoon uit, het probleem 'Remco' is voorlopig even opgelost.
"Wat is er nou eigenlijk gebeurd, Eddy?" Diede kijkt hem indringend aan. "Ik bedoel, ik weet wel dat je je niks kunt herinneren, maar je weet toch wel waarom?"
Eddy trekt zijn benen op, slaat zijn armen er omheen en kijkt strak voor zich uit.
"Eddy? Zeg eens wat…"
Maar Eddy reageert niet.
"Laat hem nou maar", bemoeit Merel zich met het gesprek.
"Heeft het met papa te maken?", gaat Diede gewoon verder.
Langzaam knikt zijn broertje.
Diede fronst zijn wenkbrauwen. "Wat heeft hij gedaan?", wil hij weten.
Eddy haalt zijn schouders op. "Niks bijzonders."
"Hoezo, niks bijzonders? Kom op Eddy, praat eens tegen me!" Diede schudt hem door elkaar. "Jij snijdt je polsen toch niet door om niks?"
"Ach man, hou op," snauwt Eddy. "Ik heb er nu geen zin in, oké?"
"Niks geen zin, dan maak je maar zin!", windt Diede zich op. "Ik wil weten wat er gebeurd is. Eddy, ik ben me kapot geschrokken! Jouw flat… man… het leek wel een slagveld! Dat doe je toch niet zomaar?"
"Diede!" Merel kijkt hem vermanend aan. "Kalmeer een beetje!"
"Sorry", verontschuldigt Diede zich snel. "Ik wil je niet onder druk zetten of zo, maar je hebt me zo laten schrikken, Eddy."
Eddy zucht eens diep. "Mag het een andere keer, Diede. Ik wil er echt nog even niet over nadenken. Ik ben moe."
Verslagen kijkt Diede zijn broertje aan. "Ik snap het echt wel, hoor. Ik ken papa toch?"
Eddy zucht. "Dat weet ik wel, maar toch… Ik ben jou niet, Diede. Ik kan dit niet."
"Wat kan jij niet? Jongen, zeg het nou maar gewoon!", probeert Diede nog één keer.
"Papa is al zo teleurgesteld in jou", fluistert Eddy. "Hij was zo boos, Diede…" Eddy slikt. "Ik kan het gewoon niet." Een traan glijdt over zijn wang. "Ik wil geen ruzie."
Zachtjes wrijft Diede over Eddy's rug. "Rustig maar, ik snap het wel."
"Ik wil slapen", zegt Eddy ineens. "Nergens meer aan denken. Rust in m'n kop."




"Waarom ben je zo laat?", wilde Remco weten nadat ze elkaar op het perron begroet hadden.
Vanochtend had hij een sms'je van Eddy gekregen waarin stond dat hij pas vanmiddag kon komen omdat hij zijn vader 's ochtends moest helpen. Hij vond het maar vreemd dat Eddy hun afspraak op het laatste moment had veranderd. Afgelopen vrijdag, nadat zijn ouders thuis waren gekomen uit Londen, had Eddy laten weten dat hij zondag de hele dag kon komen. Waarom moest hij dan nu ineens zijn vader helpen?
"Oh," bromde Eddy, "wen er maar aan. Dit soort dingen flikt mijn vader altijd. Vlak voor ik de deur uit wilde gaan, riep hij me terug en zei dat hij in de tuin wilde werken."
"En toen moest jij helpen?" Remco pakte Eddy's hand vast en trok hem mee richting de parkeerplaats voor het station.
"Hm hm", knikte Eddy. "Snoeiafval en onkruid in zakken stoppen. En toen dat klaar was, moest ik steentjes uit het gras halen zodat hij het gazon kon maaien. Eigenlijk wilde hij dat ik zou blijven tot hij klaar was met grasmaaien zodat ik het gras ook nog op kon ruimen, maar hij kon me de boom in. Ik heb die steentjes snel gedaan en ben er toen tussenuit gepiept. Had hij maar niet moeten zeggen dat ik hem 's ochtends moest helpen", grinnikte Eddy.
"Wat een eikel", flapte Remco eruit. Hij liet Eddy's hand los en liep om zijn auto heen. "Hij kan toch wel een beetje rekening houden met jouw afspraken?"
"Je snapt het nog steeds niet, hè?", zuchtte Eddy. "Mijn vader vindt dat ik, zolang ik onder zijn dak woon, moet doen wat hij zegt. Wat ik wil, is niet belangrijk. Een afspraak met een vriend kan wel wachten, vindt hij, de tuin niet. Zo simpel is het."
Remco stak zijn autosleutel in het slot. "Dat jij dat pikt!" Over het dak van zijn auto heen keek hij Eddy aan. "Ik was allang een keer uit m'n vel gesprongen!"
"Ach Remco, dat heeft geen zin. Ik probeer gewoon een beetje onopvallend m'n gang te gaan. Geen problemen creëren, dan heb ik het minste last van hem."
"Krijg je dan geen problemen omdat je weg bent gegaan voor het klaar was?", wilde Remco weten terwijl ze instapten.
"Hij had toch gezegd dat ik hem 's ochtends moest helpen? Nou dan!" Triomfantelijk keek Eddy Remco aan. "Ik kan toch niet eeuwig naar zijn pijpen dansen?"
"Goed zo!", knikte Remco. "Laat je niet gek maken door die vader van jou. Is hij nou helemaal van de pot gerukt? Je hebt recht op je eigen leven hoor!", mopperde hij er achteraan terwijl hij de motor startte.


Het was druk en lawaaierig. Van alle kanten schalde muziek door elkaar heen. Met z'n zevenen wurmden ze zich, zo goed en zo kwaad als het ging, tussen de mensenmassa door richting de botsautootjes.
Jorick en Jeffrey waren met het idee gekomen. Ze wilden met Gwen en Maaike naar de kermis en hadden Remco, Eddy en Wim gevraagd mee te gaan.
Eddy had Remco even apart genomen en hem opgebiecht dat hij geen geld had. Het extraatje dat zijn moeder hem, voor hij van huis ging, toe had gestopt, was opgegaan aan het treinkaartje.
Remco had hem lachend aangekeken. "Geen probleem, dan betaal ik toch", had hij gezegd.
Eddy voelde zich knap lullig en had erop gestaan dat hij het later terug zou betalen, maar daar wilde Remco niks van weten. "Jij bent mijn vriend, ik tracteer", zei hij beslist en daarmee was voor Remco de kous af.

Ieder met vijf muntjes, stonden ze niet veel later bij de botsautootjes te wachten. Zodra de autootjes stopten, renden ze de baan op in een poging er één te bemachtigen voor iemand anders dat deed. Eddy had er als eerste eentje te pakken en wenkte Remco naast hem te komen zitten. Gelukkig lukte het de anderen ook voor de nieuwe ronde begon.
Jorick en Gwen zaten, net als Jeffrey en Maaike, bij elkaar, Wim had een autootje voor zich alleen. Hij had de grootste lol als het hem lukte de anderen, zonder dat ze het aan zagen komen, flink te raken.
Volkomen onverwacht schoot hijzelf ineens keihard naar voren. "Hé motherfucker!", brulde hij terwijl hij zich omdraaide om te zien wie van zijn vrienden hem te grazen had genomen. Maar in plaats van één van zijn vrienden, zag hij het lachende gezicht van een donkerharig meisje voor zich. "Oops, sorry", verontschuldigde hij zich snel.
"Geeft niks hoor. Zie maar dat je me kan pakken!", daagde ze hem uit en ging er als een speer vandoor.
"Wacht maar jij," riep Wim vrolijk, "ik krijg je wel!" Hij draaide zijn stuur om en gaf gas.
"Kijk hem nou!" Remco stootte Eddy aan en wees naar Wim. "Mijn broertje heeft sjans, geloof ik…"
Uit het niets botsten Jorick en Gwen tegen hen aan.
"Fuck, eikel!", lachte Remco.
"Beetje opletten, jullie!" grinnikte Jorick.
"Moet je Wim zien", grijnsde Remco. "Hij zit achter een meisje aan!"
"Wel heel letterlijk", lachte Jorick toen hij Wim als een idioot achter een meisje aan zag scheuren. "Kom, we gaan hem helpen!"
Maar voor ze de kans kregen het meisje klem te rijden, stopten de autootjes en stapte het meisje uit. Ze draaide zich nog een keer om en stak lachend haar tong uit.

"En nu?", vroeg Maaike toen ze een kwartier later door hun muntjes heen waren en uitstapten.
Jeffrey sloeg zijn arm om haar heen. "Zal ik eens een mooie knuffel voor je winnen?", lachte hij. "Kom mee, naar de schiettent!"
"Wacht even", zei Wim plotseling toen ze langs de grijpmachines liepen. "Lukt het?", grijnsde hij terwijl hij naast het donkerharige meisje dat hem bij de botsautootjes had uitgedaagd, ging staan. Geconcentreerd probeerde ze één van de horloges in de vitrine te pakken te krijgen.
Het meisje keek op. "Waar lijkt het op?", lachte ze spottend. "Zie jij al een horloge om mijn pols?"
"Zal ik het eens proberen?", vroeg Wim.
Ze deed een stap opzij om hem ruimte te geven. "Be my guest", gebaarde ze.
Naast haar stonden twee meiden te gniffelen. Met een hoogrode kleur draaide het meisje zich naar haar vriendinnen en gebaarde dat ze op moesten houden.
"Kijk eens!" Trots hield Wim een horloge omhoog.
Verbaasd keek het meisje hem aan. "Huh? Eh… dank je wel", hakkelde ze overdonderd.
"Wacht, dan doe ik hem even om", stelde Wim voor. Voor ze antwoord kon geven, had hij haar linkerhand al vastgepakt. "Hoe heet je eigenlijk?'

"Wow, hij laat er ook geen gras over groeien", grijnsde Jeffrey die, samen met de anderen, van een afstandje stond toe te kijken. "Misschien moeten we die meiden maar meevragen."
"Strak plan," reageerde Remco, "anders staan we hier morgen nog!" Hij liep op zijn broer af. "Zou je ons niet even voorstellen?", lachte hij terwijl hij Wim op zijn schouder tikte. "Ik ben Remco, broer van dit hier." Hij stak zijn hand naar het meisje uit.
"Sanne", stelde ze zichzelf voor. "En dit zijn Emma en Britt, mijn beste vriendinnen."
Ondertussen waren de anderen er ook bij komen staan en werden er over en weer handen geschud. Emma en Britt hielden Remco en Eddy goed in de gaten.
"Wat moeten die van ons?", fluisterde Eddy terwijl hij Remco aanstootte. "Ik zou haast denken dat ze een oogje op ons hebben."
"Denk je?" fluisterde Remco terug. "Hmm, daar weet ik wel wat op!" Hij legde zijn handen op Eddy's heupen en trok hem naar zich toe.
Eddy hield zijn adem in toen Remco hem kuste. Onwillekeurig kreunde hij. Fuck, dit bleef lekker!
Volkomen overdonderd staarden de drie meiden hen aan.

"Jammer dat ik straks alweer naar huis moet", zuchtte Eddy toen Remco hem weer losliet. "Ik zou veel liever wat langer blijven."
"Dan blijf je toch slapen", stelde Remco glimlachend voor terwijl hij met zijn hand langs Eddy's wang streek. "Bel gewoon je ouders op en zeg dat je morgenochtend naar huis komt."
Eddy beet op zijn lip. Zijn vader kennende, zou hij precies willen weten waarom hij bij Ton wilde blijven slapen. En als hij, in de ogen van zijn vader, geen goeie reden had, zou hij er op staan dat hij naar huis kwam. Nee, dan kon hij beter zijn moeder bellen en het haar vragen. Zij dacht sowieso dat hij bij zijn vriendin was in plaats van bij Ton. Ze zou vast wel begrijpen dat hij wilde blijven slapen. Maar zou ze hem ook toestemming geven zonder zijn vader erin te kennen? Hij betwijfelde het…
Als hij nou eens een sms'je stuurde en daarna zijn telefoon uitzette? Dan kon hij er ook geen problemen mee krijgen. Nou ja, problemen kreeg hij morgen natuurlijk toch wel, maar deze nacht zou zijn vader hem in ieder geval niet meer af kunnen pakken! Hij lachte en keek Remco verliefd aan. "Ik stuur zo wel een berichtje", zei hij. De gedachte aan zijn vaders reactie drukte hij snel weg, dat kwam morgen wel…
"Gaaf!" Remco streelde zachtjes over zijn arm.

"Zijn jullie echt homo? Of proberen jullie ons een beetje op stang te jagen?", vroeg Britt aarzelend terwijl ze Eddy en Remco onderzoekend aankeek.
Gwen schoot in de lach. "Helaas dames, als jullie van plan waren deze twee heren aan de haak te slaan, komen jullie van een koude kermis thuis!"


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » zaterdag 15 november 2014 12:24

25



'Eddy, please… Kunnen we er over praten, ik wil je niet kwijt. Kom alsjeblieft naar huis, ik wacht op je.', leest Remco terug voor hij op 'verzenden' drukt.
"Fuck Eddy", kreunt hij. "Doe me dit niet aan. Ik bedoelde het toch niet zo?"
Verslagen legt hij zijn hoofd tegen het stuur. Hoe heeft hij nou zo stom kunnen zijn? Eddy heeft hem toch verteld dat zelfs zijn moeder hem waarschuwde te zorgen dat zijn vader niks in de gaten zou krijgen? Geen wonder dat ze zo vijandig reageerde toen hij naar Eddy vroeg. Hij had Eddy in de steek gelaten en niet zo'n beetje ook! Natuurlijk nam zijn moeder hem dat kwalijk! Waarom heeft hij Eddy ook niet serieus genomen?
"Eikel!", scheldt hij op zichzelf. "Mooie vriend ben jij… Alleen maar bezig zijn met jezelf en je vriend in de kou laten staan."


Driftig veegt Eddy de tranen uit zijn ogen. Onrustig draait hij heen en weer, hij kan de slaap niet vatten. Telkens weer dwalen zijn gedachten af naar Remco en telkens weer wellen er nieuwe tranen op. Verdomme, waarom maakt zijn vader het hem ook zo moeilijk?
"Stop hiermee, Eddy. Dit slaat nergens op. Raap jezelf bij elkaar en vergeet hem", spreekt hij zichzelf streng toe. "Je weet dat het beter is zo."
Hij zucht diep. Zijn vader heeft gewoon gelijk, Remco is niet goed voor hem. Door hem heeft hij er een zootje van gemaakt! Voor hij Remco leerde kennen, was er niks aan de hand. Hij had leuke vrienden, geen problemen thuis, deed het goed op school en zou gaan studeren. En kijk nu eens! Ruzie met zijn vader, zijn studie verkloot, geen contact meer met zijn vrienden. Hij is gaan liegen en bedriegen, alleen maar om bij Remco te kunnen zijn en is zelfs gaan drinken met nog meer stommiteiten tot gevolg…
Hij walgt van zichzelf, hij had verstandiger moeten zijn! Het is gewoon zijn eigen domme schuld… Hij heeft zich mee laten slepen door zo'n stomme verliefdheid en nu vertrouwt zijn vader hem niet meer, ook al heeft hij toegegeven dat hij fout is geweest.
Voor de zoveelste keer draait hij zich om en zucht. Verdomme, zijn hele leven doet hij zijn best niet zo te worden als zijn broer en zomaar ineens zet hij alles op het spel, alleen maar omdat hij in een supermarkt op Terschelling een leuke jongen tegenkwam. Hoe heeft hij zo stom kunnen zijn!
Zijn pas verworven vrijheid kan hij nu verder wel op zijn buik schrijven. Zijn vader zal de komende tijd beslist op de meest onverwachte momenten op de stoep staan om te controleren of Remco niet bij hem is. Nou, daarover hoeft hij zich geen zorgen te maken, Remco is definitief verleden tijd.
Misschien over een tijdje, als zijn vader hem weer vertrouwt. Misschien dat hij dan wel weer eens iemand tegenkomt zoals Remco. Misschien dat het dan wel kan. Als zijn vader hem al ooit weer gaat vertrouwen…
"Fuck, Remco", kreunt hij zachtjes. Opnieuw prikken de tranen achter zijn ogen.


"Hannah, André!" Verbaasd kijkt Diede zijn broertjes beste vriend en zijn vroegere buurmeisje aan. "Kom binnen", nodigt Diede hen uit.
"Mama belde en vertelde wat er gebeurd is." Hannah slikt een brok in haar keel weg. "Is alles goed met Eddy? We zijn zo geschrokken…"
"Hij slaapt net weer." Diede gaat hen voor naar de kamer. "Schat? Dit is Hannah, mijn oude buurmeisje, en André, Eddy's beste vriend."
"Hoi," begroet Merel Eddy's vrienden, "Ik ben Merel, Diede's vriendin. Ga zitten jongens, willen jullie wat drinken?" Zonder af te wachten staat ze op en loopt naar de keuken. "Cola goed?", vraagt ze terwijl ze de koelkast opentrekt. Zwijgend schenkt ze voor beiden een glas in.
"Mama zei dat Eddy niks wil zeggen over waarom hij het gedaan heeft", gaat Hannah verder. "Heeft hij tegen jou ook niks gezegd?" Gespannen kijkt ze Diede aan.
"Niet echt", reageert Diede. "Eigenlijk alleen maar dat hij zich er niks van herinnert omdat hij dronken was. Verder wil hij er niet over praten. Hoezo? Weet je iets?"
Merel zet de cola op de tafel en gaat naast Diede zitten. Aandachtig luistert ze naar het gesprek tussen Diede en Eddy's vrienden.
"Misschien." Nerveus friemelt Hannah met haar vingers.
André wrijft zachtjes over haar been. "Zeg het nou maar gewoon, Hannah", moedigt hij haar aan. "Als het klopt wat we denken, helpen we Eddy er alleen maar mee."
"Ik weet niet of het er iets mee te maken heeft," begint Hannah aarzelend, "maar het zou kunnen."
"Vertel dan", dringt Diede aan. Hij schuift naar het puntje van zijn stoel.




"Zolang je onder mijn dak woont, duld ik van jou geen tegenspraak", sprak zijn vader met stemverheffing. "Je had op z'n minst kunnen zeggen dat je nog niet klaar was voor je wegging!"
"En dan had je me laten gaan?", reageerde Eddy spottend.
"Nee, natuurlijk niet", kaatste zijn vader geïrriteerd terug. "Eerst je werk afmaken, dan je vrienden. Nu moest ik verdorie zelf nog steentjes rapen en het gemaaide gras opruimen. En dan blijf je ook nog eens zomaar slapen…"

Tegen het einde van de ochtend was hij thuisgekomen. Hoe dichter de bus het dorp waar hij woonde was genaderd, hoe nerveuzer hij werd. Onderweg had hij het berichtje gelezen dat zijn moeder hem gisteravond nog had gestuurd. Ze vroeg hem hoe laat hij vandaag thuis zou komen. Het stelde hem een beetje gerust, kennelijk maakten zijn ouders er niet echt een probleem van dat hij was blijven slapen. Toch was die vreemde spanning in zijn buik niet weggegaan. Zijn moeder was zijn vader niet, dat wist hij maar al te goed. En dat bleek nu maar weer eens heel duidelijk…

"Dat bedoel ik dus," reageerde Eddy triomfantelijk, "daarom zei ik niks. Je had het toch niet goed gevonden." Hij keek zijn vader uitdagend aan. "Ik ben achttien, pap! Dan kan ik wel onder jouw dak wonen, maar dat geeft jou nog niet het recht te bepalen wat ik doe!"
Klets! Voor Eddy er erg in had, had zijn vader hem met zijn vlakke hand en klap in zijn gezicht gegeven. "En nou is het afgelopen met die grote mond van jou!" schreeuwde hij boos.
Eddy dook weg voor zijn vader hem een tweede klap kon geven.
"Alfons!", riep Lea verschrikt.
"Niks, Alfons", tierde haar man. "Het wordt tijd dat hij zich eens wat verantwoordelijker gaat gedragen! Die onbenullige afspraakjes van hem!"
Hij richtte zich weer tot Eddy. "Of wou je beweren dat je je vrienden ook voor laat gaan als je zelf iets belangrijks te doen hebt?" Briesend van kwaadheid stond hij voor Eddy. "Nou? Wat heb je daarop te zeggen?"
Eddy hield zijn mond stijf dicht. Hij kende zijn vader. Nu wat zeggen, zou hem alleen maar kwader maken, zelfs al gaf hij hem volledig gelijk.
"Nee, Eddy," tierde zijn vader halsstarrig verder, "dit heeft niks met mij te maken, dit heeft met jou te maken. Jij bent alleen maar met jezelf bezig, je wordt al net zo brutaal en egoïstisch als je broer! Ga uit mijn ogen, ik wil je voorlopig niet meer zien!" Gebiedend wees hij richting de trap. "Naar je kamer! Denk jij maar eens goed na over wat je hebt gedaan!"

Eddy wist niet hoe snel hij zich uit de voeten moest maken. Met tranen in zijn ogen vloog hij de trap op, naar zijn kamer. In de spiegel inspecteerde hij zijn gezicht. Zijn linkerwang zag vuurrood. Als je goed keek, zag je zelfs de vorm van een hand in de rode vlek.
"Klootzak", schold hij zachtjes voor zich uit. "Wie is hier nu de egoïst? Stomme eikel!" Boos liet Eddy zich op zijn bed vallen.
Plotseling schoot hij in de lach. Oké, zijn vader had hem dan wel een klap verkocht en hem naar zijn kamer gestuurd, maar was dat nou alles? Dat viel toch eigenlijk best mee? Hij grinnikte zachtjes. Daarvoor had hij gisteravond wel een kei-gezellige avond met Remco en de rest gehad! Voor het eerst had hij een biertje gedronken. Jorick had het hem niet eens gevraagd, hij had hem gewoon een glas gegeven.
En hij had gezellig staan kletsen met Sanne. Haar vader was dierenarts. Geboeid had hij geluisterd hoe ze enthousiast vertelde dat ze wel eens meehielp in de praktijk van haar vader. Dat leek hem echt leuk, de hele dag met dieren bezig zijn! Hij had haar verteld over de honden en zijn spinnen. Ze had gezegd dat ze best eens een vogelspin wilde vasthouden. Lachend had hij haar uitgenodigd een keer langs te komen nadat hij verhuisd was, als zij kon regelen dat hij een keertje bij haar vader mee mocht helpen. "Deal", hadden ze hun afspraak bekrachtigd.
Zou ze het echt doen? Het leek hem mega-leuk om in een dierenartsenpraktijk te helpen!
Later, toen hij met Remco op zijn kamer was, had hij Remco verteld wat hij met Sanne afgesproken had. "Waarom doe je daar dan niks mee?", had Remco gevraagd. "Lijkt me leuker dan verplicht een studie te moeten volgen die je vader voor je in gedachten heeft…"
Samen hadden ze online informatie opgezocht over een opleiding voor dierenartsassistent. Mogelijkheden zat, zelf als BBL-opleiding! Dan zou hij kunnen werken en leren tegelijkertijd. Het idee trok hem enorm aan, maar ja, hoe moest hij dat zijn vader vertellen? Die zou een BBL opleiding en daarnaast werken beslist veel te min voor hem vinden…
Hij zuchtte. Eerst maar eens verhuizen, daarna zou hij wel verder zien.


"Red je het verder, Eddy?" Met een bezorgde blik in haar ogen keek Lea haar zoon aan.
"Tuurlijk mam, alles is verhuisd, ik hoef de boel alleen nog maar op z'n plek te zetten."
Eddy stond met zijn moeder voor het kleine aanrecht in de open keuken. Zijn vader zette de laatste dozen op de grond in het piepkleine slaapkamertje en liep, zonder iets te zeggen, weer naar buiten.
"Denk je dat hij ooit nog weer bijdraait?", vroeg Eddy zijn moeder terwijl hij zijn vader nakeek.
De hele week had zijn vader hem geen blik waardig gegund en geen woord tegen hem gesproken, zelfs tijdens de verhuizing bleef hij hem negeren. Zwijgend had hij de dozen die Eddy ingepakt had, in de auto gezet en zonder iets te zeggen had hij ze op Eddy's nieuwe adres naar binnen gedragen.
Naarmate het doodzwijgen voortduurde, voelde Eddy zich steeds ongemakkelijker. Vooral omdat zijn vader zo duidelijk liet merken dat hij zijn afspraak om hem te verhuizen wel nakwam, zelfs al was hij boos op hem! Dat was zijn manier om hem te laten voelen dat hij vond dat Eddy echt verkeerd bezig was geweest.
"Ach Eddy, geef hem even de tijd. Als jij het straks goed doet met je studie en laat zien dat je geen onverantwoordelijke dingen doet, komt het wel weer goed", stelde zijn moeder hem gerust.
Eddy knikte. "Ik hoop het", zuchtte hij.
"Nou, dan gaan we maar. Als er iets is, bel je, hè?", glimlachte zijn moeder.
"Maak je niet druk, mam, ik red me wel", lachte Eddy terwijl hij met zijn moeder naar de voordeur liep.
Zijn vader stond al beneden op de parkeerplaats. Eddy beet op zijn lip. Hij wilde blijkbaar niet eens afscheid nemen. Verdomme, waarom deed hij nou zo moeilijk?
"Trek het je niet aan, Eddy", zei zijn moeder, die hem wel zag kijken. "Je kent hem toch? Geniet nou maar van je vrijheid", knipoogde ze en drukte hem twee briefjes van honderd euro in zijn hand. "Voor een groter bed", lachte ze geheimzinnig.
Eddy glimlachte flauw, zijn moeder's toespeling op zijn vermeende vriendin negerend. "Wil je hem bedanken voor zijn hulp?", vroeg hij timide. "Zeg maar dat ik er erg blij mee was."
Lea streek kort met haar hand door zijn haar. "Da's goed, jongen." Ze omhelsde haar zoon en gebaarde haar man dat ze eraan kwam.

In gedachten keek Eddy zijn ouders na. Het vrat aan hem dat zijn vader zo teleurgesteld in hem was. Toch kreeg hij het niet voor elkaar excuses aan te bieden, want diep in zijn hart bleef hij vinden dat zijn vader onredelijk was. Ook al wist hij best het niet zo netjes van hem was geweest om zomaar weg te gaan terwijl zijn vader dacht dat hij hem zou helpen.
Ineens verscheen er een brede lach op zijn gezicht. Een witte Renault Clio draaide de parkeerplaats voor de flat op.

"Eindelijk", grijnsde Eddy. Ongeduldig trok hij zijn vriend naar binnen.
Nieuwsgierig liep Remco door. "Leuk!", lachte hij. "Klein, maar wel leuk." Goedkeurend keek hij om zich heen. "Nu nog wat meer spullen en een groter bed, dan is het echt 'ons' plekje." Hij pakte Eddy's handen vast, trok hem, breed grijnzend, naar zich toe en kuste hem zachtjes. Zijn tong likte langs zijn lippen, zijn handen gleden langs zijn rug naar beneden en bleven rusten op zijn billen.
Eddy duwde hem zachtjes achteruit, de slaapkamer in. Remco liet zich achterover op het bed vallen en trok hem over zich heen. Lachend keken ze elkaar aan.
Eddy's hand schoof onder Remco's shirt, duwde de stof omhoog. Hij kuste zijn buik. "Je bent zo mooi," fluisterde hij zachtjes, "zo lekker zacht…" Hij grinnikte. "En zo hard!" Ongeduldig maakte hij Remco's broek los en trok de ruwe spijkerstof naar beneden.


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » zondag 30 november 2014 22:19

26



"Hé", stoot zijn buurman hem aan als hij voor de zoveelste keer zijn tekst kwijt is en er volledig naast zit. "Waar zit jij met je gedachten?", fluistert hij geïrriteerd.
Alfons kijkt verschrikt op. "Sorry", fluistert hij terug. Even luistert hij waar ze zijn gebleven en dan zingt hij weer uit volle borst mee. Maar al snel dwalen zijn gedachten opnieuw af…

Wat nou als die jongen niet opgeeft? Wat nou als hij contact blijft zoeken? Straks is Eddy weer thuis, wat als hij dan ineens bij hem op de stoep staat? Dan mag Eddy nu wel inzien dat die jongen een verkeerde invloed op hem heeft, maar is dat genoeg? Heeft hij de ruggengraat om 'nee' te zeggen?
Eddy is zo'n slapjanus, hij laat zich vast weer overhalen.
Alfons rilt bij de gedachte aan wat zijn zoon met die jongen heeft gedaan. Hij kan zich wel voor zijn kop slaan dat hij niks in de gaten heeft gehad. Er zijn toch aanwijzingen zat geweest waaruit hij had kunnen afleiden dat Eddy met dingen bezig was die niet deugden?
Neem nou die keer dat hij naar die spinnententoonstelling was geweest. Eddy had gezegd dat die tentoonstelling tot zeven uur zou duren en dat hij dus ruim op tijd thuis zou zijn. En wat gebeurde er? Hij kwam bijna een uur te laat!
Lea vond dat hij er niet zo'n probleem van moest maken. Volgens haar was Eddy oud en wijs genoeg en zou hij niet in zeven sloten tegelijk lopen. Maar daar ging het niet om, het ging er om dat Eddy zich niet aan de afspraak had gehouden. En dus had hij hem voor straf een week huisarrest gegeven.

Dat was de eerste keer geweest dat hem het gevoel bekroop dat Eddy geen haar beter was dan zijn broer. Eddy speelde het alleen slimmer, tenminste, tot hij die jongen had leren kennen dan, want toen begon hij steken te laten vallen.
Hij had Eddy nooit blindelings moeten vertrouwen, per slot van rekening heeft hij aan zijn broer een voorbeeld gehad van hoe hij het niet moest aanpakken! Hij had zich moeten realiseren dat Eddy's ogenschijnlijk probleemloze leventje slechts een toneelstukje was om hem een rad voor de ogen te draaien.
Verdomme, waarom is hij zo goed van vertrouwen geweest?

"Wat heb jij vandaag, man", fluistert zijn buurman als hij opnieuw zijn tekst kwijt is. "Hou je hoofd erbij of stop ermee."
"Sorry," verontschuldigt Alfons zich mompelend, "je hebt gelijk."
Zo onopvallend mogelijk schuifelt hij tussen zijn mede-koorleden door naar achteren. Met een verbeten trek om zijn mond zoekt hij een rustig plekje achteraan op het plein waar het koor staat te zingen. Normaal gesproken is hij één van de leden die vol overgave meezingt, maar vandaag kan hij zich er niet op concentreren. Voortdurend dwalen zijn gedachten af naar Eddy…

Aan de ene kant is hij opgelucht dat hij bij zijn broer zit. Nu hoeft hij hem tenminste niet steeds onder ogen te komen, want hij walgt van die schuldbewuste blik, dat zielige gedoe en die aandachttrekkerij.
Aan de andere kant maakt hij zich zorgen. Wat als Eddy Diede in vertrouwen neemt? Als Diede de kans krijgt Eddy tegen hem op te zetten, zal hij er niet voor terugdeinzen dat ook te doen, ook al denkt Lea misschien dat het zo'n vaart niet zal lopen. Straks maakt Diede hem nog wijs dat hij niks verkeerd heeft gedaan en moedigt hij hem aan ermee door te gaan. Dan weet ineens iedereen wat er aan de hand is!
Zou Eddy dat doen? Zou hij zijn broer vertellen wat hij heeft gedaan?
Vast niet! Hij heeft niet eens het lef gehad om het hem te zeggen toen hij er rechtstreeks naar vroeg. Hij schaamde zich er overduidelijk vreselijk voor. En terecht!
Hoe haalde hij het ook in zijn hoofd om tegen zijn wil in te gaan? Wist die jongen dan niet dat hij het voor zijn eigen bestwil had gedaan?
Gelukkig snapt Eddy inmiddels dat hij hem niet voor niets heeft verboden met die jongen om te gaan en luistert hij nu wel.
Had hij dat maar eerder gedaan, dan was dit allemaal niet gebeurd.

Toen het telefoontje van het ziekenhuis kwam, had hij meteen geweten wat er aan de hand was. Die keer dat die jongen bij hun thuis was geweest, had hij het al gezien. Die jongen wilde meer dan alleen bevriend zijn met Eddy. Maar zo is Eddy niet, dat weet hij gewoon, zo heeft hij hem niet opgevoed! En Eddy, naïef als hij is, had natuurlijk niks in de gaten gehad. Precies zijn moeder, veel te goedgelovig en makkelijk te beïnvloeden. Hij had zich overduidelijk door die jongen mee laten slepen en schaamde zich daar zo voor, dat hij niemand meer onder ogen durfde te komen.

Alfons is zwaar teleurgesteld in hem. Niet alleen omdat hij is gaan liegen en bedriegen om die jongen te kunnen ontmoeten, maar vooral ook omdat hij de ballen niet had hem onder ogen te komen en het eerlijk te vertellen! Daar was hij te laf voor, dat durfde hij niet. In plaats daarvan had hij zich volgegoten en geprobeerd er een eind aan te maken.
Nee, dan heeft hij nog meer respect voor Diede. Die zegt tenminste wat hij vindt, die durft tenminste op te komen voor wat hij wil.

Misschien is het maar beter ook dat Eddy niks wil zeggen, zijn moeder zou de schande nooit te boven komen!




"Jammer dat jouw vrienden er niet zijn." Remco leunde tegen het aanrecht en keek toe hoe Eddy stokbrood sneed. "Zou leuk zijn ze eens te ontmoeten."
"Jij bent lekker", grinnikte Eddy. "Als die het zouden weten van ons, weet mijn vader het binnen de kortste keren ook. Hannah houdt thuis haar mond echt niet en als haar moeder het weet, kun je er donder opzeggen dat ze het verder vertelt!"
"Heb je nog bier, Eddy", riep Jorick. "We staan droog!"
"In de koelkast. Help jezelf, ik ben bezig", riep Eddy lachend terug.
Jorick, Jeffrey en Wim waren, samen met Gwen, Maaike en Sanne langsgekomen om zijn flatje, waar hij nu een week woonde, in te wijden. Sinds de kermis waren Wim en Sanne onafscheidelijk. Eddy kon het goed vinden met Sanne, vooral omdat ze, net als hij, een zwak voor dieren had. Ze had hem verteld dat ze het met haar vader over hem had gehad en gezegd dat haar vader het leuk vond als hij een dagje mee kwam lopen in de praktijk. Hij mocht maandag al langskomen om kennis te maken, daarom had hij met Remco afgesproken dat hij morgen met hem mee naar huis zou gaan en zou blijven slapen. Remco zou hem dan maandagochtend bij de praktijk van Sanne's vader afzetten.

"Lukt het? Of moet ik even helpen", vroeg Jorick nadat hij drie flesje bier uit de koelkast had gepakt.
"Nee, het is goed zo. Ik ben al klaar." Eddy pakte het mandje met stokbrood op en draaide zich om. "Neem jij de salades mee, Rem?"
Remco knikte. "Hebben jullie nog wijn, dames?", vroeg hij terwijl hij de salades op het tafeltje naast Eddy's nieuwe tweezitsbankje zette.
Grijnzend hielden Gwen en Sanne hun glas omhoog. Remco grinnikte en liep terug naar de keuken om een nieuwe fles open te maken.
Eddy plofte neer op de bank en keek hem na.
Zes weken geleden hadden ze elkaar voor het eerst ontmoet. Wat was er veel gebeurd sindsdien! Het was niet makkelijk geweest elkaar te zien de afgelopen weken, maar het was gelukt; zijn vader had niks in de gaten gehad en nu was hij vrij! Eindelijk hoefde hij niet meer stiekem te doen en konden Remco en hij net zo vaak bij elkaar zijn als ze wilden…

"Komen jouw vrienden niet?", vroeg Maaike ineens.
"Ja, waarom zijn die er niet?", wilde Gwen weten.
"Eddy is nog niet uit de kast, dat heeft hij toch verteld?", antwoordde Remco, terwijl hij de meiden een nieuw glas wijn inschonk.
"Ja, en?", reageerde Gwen. "Dat is toch geen reden om ze niet uit te nodigen?"
"Weten jouw ouders niet dat je homo bent?", vroeg Sanne, Eddy verbaasd aankijkend.
Eddy schudde zijn hoofd. "Mijn vader heeft een bloedhekel aan homo's", verklaarde hij. "Het leek me verstandiger te wachten tot ik uit huis was."
"Jemig, Eddy, wat heftig…" Sanne keek hem geschrokken aan. "En nu?"
"Zijn moeder weet het wel, hoor", reageerde Remco voor Eddy de kans kreeg Sanne's vraag te beantwoorden. "En zij vindt het leuk voor ons."
Eddy verschoot van kleur. Shit, waarom moest Remco nou over zijn moeder beginnen? Hij had helemaal geen zin om tegenover iedereen te doen alsof zijn moeder het wist. Dat Remco dat dacht en dat hij dat zo gelaten had, was al erg genoeg!
"Heb je m'n spinnen al gezien?", veranderde hij snel van onderwerp terwijl hij Sanne aankeek. Zonder haar antwoord af te wachten begon hij enthousiast te vertellen. Geïnteresseerd kwam Sanne overeind en tuurde in het terrarium.

Remco keek zijn vriend onderzoekend aan. Kreeg hij nou een rooie kop toen hij over zijn moeder begon?
Plotseling werd hij afgeleid door zijn broertje, die door Sanne achterna werd gezeten toen hij er vandoor ging omdat ze Milo over zijn arm wilde laten lopen. Gierend van de lach maakte ze Wim uit voor mietje omdat hij bang voor een spin was!
Ach, hij zou het zich wel verbeeld hebben…


Eddy lag, leunend op zijn elleboog, naast Remco op bed. Gisteravond waren ze beiden als een blok in slaap gevallen. Wim, de tweeling en hun vriendinnen sliepen in de kamer op de door hun zelf meegebrachte luchtbedden. Het was hartstikke gezellig geweest, hoewel hij, zeker voor zijn doen, wel wat te veel had gedronken. Toch had hij goed geslapen en voelde hij zich nu prima.
Traag wreef hij met zijn voet langs Remco's been. Zijn hand schoof onder zijn shirt en streelde zijn borst. Hij voelde Remco's warme handen over zijn rug glijden.
Langzaam boog Eddy voorover, keek hem diep in zijn ogen en streek met zijn hand door zijn haar. Plagend likte hij met zijn tong langs zijn lippen. Remco zuchtte.
Zacht strelend zoenden ze elkaar. Eerst voorzichtig, maar al snel vuriger. Eddy drukte zich dicht tegen Remco aan en kreunde genietend. Remco's handen duwden zijn shirt omhoog. In één beweging trok hij het over zijn hoofd. Remco lachte naar hem. Zo lief, die kuiltjes in zijn wangen… Ongeduldig duwde Eddy nu ook Remco's shirt omhoog. Een waanzinnige kriebel trok door zijn buik toen hij Remco's naakte borst zag. God, wat was hij sexy! Nooit had hij er ook maar een seconde bij stil gestaan dat hij zo als een blok zou vallen voor al die sproeten…
Remco op zijn beurt, kon zijn ogen niet van Eddy afhouden. Ademloos keken ze elkaar aan.
"Fuck, Eddy", fluisterde Remco hees. "Ik hou van je…"
Eddy kwam overeind. "Echt waar?" Zijn hart ging tekeer als een gek terwijl hij Remco verwachtingsvol aankeek.
"Echt waar", glimlachte Remco verliefd.
"Ik ook van jou", fluisterde Eddy en drukte opnieuw zijn lippen op die van Remco.
"Wanneer ga je het thuis nou vertellen van ons", vroeg Remco toen ze elkaar weer loslieten. "Ik bedoel, als we echt van elkaar houden, kun je toch moeilijk net blijven doen alsof we alleen maar bevriend zijn?"

Eddy zuchtte. Daar begon hij alweer! Hij wist wel dat hij tegen Remco gezegd had dat hij zijn vader zou vertellen dat hij een vriend had als hij het huis uit was, maar hij had geen idee hoe hij dat aan moest pakken. Want behalve dat zijn vader er beslist niet blij mee zou zijn dat zijn jongste zoon homo was, had hij hem ook verboden met Remco om te gaan. Hoe moest hij dan vertellen dat Remco zijn vriend was? Dat kon toch helemaal niet als ze elkaar na die ene keer niet meer gezien hadden.
"Misschien moet ik maar eens beginnen met te vertellen dat ik op jongens val," begon hij aarzelend, "en dan over een tijdje pas zeggen dat ik verliefd ben op jou. Dan kan hij eerst een beetje aan het idee wennen."
Remco knikte. "Misschien is dat wel een goed idee." Geruststellend streelde hij Eddy's arm. Hij wist ondertussen wel hoe moeilijk Eddy dit vond.
"Ik zou volgend weekend naar huis kunnen gaan", stelde Eddy voor.
Lachend kuste Remco hem. "Fijn! Ik heb niet zoveel zin me nog lang voor je vader te verstoppen."

"Zou de rest al wakker zijn?", begon Eddy over iets anders. "Ik begin een beetje honger te krijgen."
"Anders maken we ze toch wakker", grinnikte Remco. "Kom, eten!" Hij hees zichzelf overeind en trok Eddy mee omhoog.
"Nog eentje", bedelde Eddy lachend terwijl hij zijn lippen tuitte.
"Gek!", lachte Remco en kuste zijn vriend een laatste keer voor hij zich omdraaide en de slaapkamer uitliep.
Eddy keek hem na en beet op zijn lip. Nu kon hij er niet langer meer onderuit, nu moest hij zijn vader wel vertellen dat hij op jongens viel. Nog één week… Brr, dat kwam wel akelig dichtbij! Hij hoopte maar dat zijn vader niet al te boos zou zijn en dat hij hem nog zou willen zien. Maar goed, Remco had wel gelijk, hij kon niet zijn hele leven lang doen alsof er niets aan de hand was.


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » zondag 07 december 2014 23:05

27



"Heeft Eddy jou iets verteld over ons weekend op Terschelling?", vraagt Hannah.
"Weekend op Terschelling?", reageert Diede. "Nee, daar heeft hij niks over gezegd. Wat heeft dat weekend ermee te maken?"
"Misschien niks, misschien alles", reageert Hannah voorzichtig. "Eddy heeft tijdens dat weekend een jongen leren kennen die volgens jouw vader een slechte invloed op hem heeft."
"Oh nee, hè?", valt Diede haar in de rede. "Heeft mijn brave broertje een foute vriend opgeduikeld? Waar ken ik dat toch van?" Hij lacht schamper.
"Jouw vader denkt dat hij door die jongen in de problemen is gekomen, dat hij drugs is gaan gebruiken en is gaan drinken en zo", gaat Hannah onverstoorbaar verder.
"Kom op Hannah!", roept Diede uit. "Dat geloof je toch zelf niet? Als ik vroeger één biertje had gedronken, was ik in zijn ogen al stomdronken en als ik één keer een jointje rookte, was ik meteen zwaar verslaafd! En dat kwam volgens hem allemaal door mijn zogenaamd verkeerde vrienden!"
"Hé man! Doe es kalm", maant Merel. "Laat haar eens uitpraten."
Hannah schudt haar hoofd. "Nee, dat geloof ik ook niet, zo stom is Eddy niet. Maar ik denk wel dat die jongen er iets mee te maken heeft."
"Hoe bedoel je?", vraagt Diede niet begrijpend.
"Misschien moet je hem dat zelf maar vragen", antwoordt Hannah terwijl ze een beetje ongemakkelijk heen en weer draait.
"Kom op Hannah! Je kan toch wel gewoon zeggen wat je denkt?", reageert Diede verontwaardigd.
"Toe Hannah, zeg het nou maar", moedigt André haar aan.
"Nee, Eddy moet zelf maar beslissen of hij het je wil vertellen of niet." Vastberaden schudt Hannah haar hoofd. "Misschien heb ik het wel helemaal fout en dan is hij straks boos op mij omdat ik het tegen jou heb gezegd."
"Ze heeft wel een beetje gelijk, Diede", mengt Merel zich in het gesprek. "Zo'n goeie band hebben jij en Eddy natuurlijk niet."
"Maar hij zit nou wel hier", voert Diede ter verdediging aan. "Dat zegt toch wel iets over hoe hij nu tegen mij aankijkt, of niet?"
"Dat zegt iets over hoe erg hij in de knel zit", zegt Merel resoluut. "Ik snap Hannah wel. Vermoedens kunnen iemand vreselijk in verlegenheid brengen als ze niet blijken te kloppen."
"Oké," zucht Diede gelaten, "dan zal ik hem zelf wel naar die jongen vragen."
Hannah knikt opgelucht. "Zeg hem maar dat je van mij gehoord hebt dat jullie moeder mijn moeder heeft verteld dat hij in de problemen is gekomen door die jongen. Als ik gelijk heb, is dat vast genoeg om hem aan het praten te krijgen."


"Eddy? Word eens wakker, ik moet met je praten." Diede zit op de rand van het bed en schudt zachtjes aan Eddy's schouder.
"Huh? Wat is er?" Slaperig kijkt Eddy zijn broer aan.
"Hannah en André waren hier", begint Diede.
"Fuck!" In paniek schiet Eddy overeind. "Hoe weten die dat ik hier ben? Wat heb je gezegd?"
"Rustig maar", stelt Diede hem op zijn gemak. "Hannah heeft van haar moeder gehoord wat er is gebeurd en maakt zich zorgen over je. Dat is toch niet zo gek?"
"Oh Shit! Heeft mama alles doorverteld? Dat wil ik niet! Waarom kan ze haar mond nou nooit eens houden?" Tranen schieten in zijn ogen.
"Hé! Dat is toch niet zo erg?" Geruststellend pakt Diede zijn rechterhand vast. "Mama moest haar verhaal kwijt, denk ik. Bij papa kan ze dat niet, dat weet jij net zo goed als ik."
Wanhopig kijkt Eddy zijn broer aan. "Verdomme, waarom laat niemand me met rust? Ik doe toch niks verkeerd?"
"Nou, ik noem dat toch niet echt niks verkeerds", knikt Diede richting Eddy's linkerhand.
"Het was een ongelukje, echt waar… Ik had gewoon teveel gedronken…"
"Waarom vertel je nou niet wat er is gebeurd Eddy? Je maakt mij niet wijs dat je zomaar je polsen doorsneed omdat je dronken was. Denk je dat ik me nooit wanhopig heb gevoeld vroeger?"
Zwijgend staart Eddy voor zich uit, een traan rolt over zijn wang.
"Eddy?" Diede kijkt hem indringend aan. "Zeg eens wat. Waarom was jij dronken? Klopt het wat papa denkt? Of is er iets anders aan de hand?", voegt hij er voorzichtig aan toe.
Verschrikt kijkt Eddy op. "Fuck! Wat heeft die klootzak gezegd? Hij had nog zo beloofd er met niemand over te praten!" Boos laat hij zich achterover zakken en draait zich met zijn rug naar zijn broer toe.
"Papa heeft niks gezegd." Geruststellend streelt Diede Eddy's rug. "Hannah vertelde dat mama haar moeder verteld heeft dat papa denkt dat jij bent gaan drinken en drugs bent gaan gebruiken door een jongen die je op Terschelling hebt leren kennen, maar zij gelooft dat niet…"
"Oh nee", kreunt Eddy. Razendsnel denkt hij na. Wat heeft Hannah zijn broer nog meer verteld? Zou ze gezegd hebben dat ze gezien heeft dat hij die jongen kuste? Als dat zo is, weet Diede wat er aan de hand is. Diede zal hem voor gek verklaren, tenzij… "Wat Hannah gezien heeft, was een vergissing. Ik heb niks met hem, echt niet", gooit hij er uit terwijl hij zich omdraait.
Verbaasd kijkt Diede hem aan. "Wat bedoel je?"
"Nou gewoon, die kus was alleen maar om hem te bedanken." Eddy knippert met zijn ogen om zijn tranen de baas te blijven.
"Kus? Welke kus?"




"Eddy gaat dit weekend thuis vertellen dat hij homo is." Remco prikte een frietje aan zijn vork en stak het in zijn mond.
"Echt waar?" Vera draaide zich naar Eddy. "Goed van je!", lachte ze terwijl ze Eddy goedkeurend op zijn schouder klopte. "Fijn dat jullie dan tegenover jouw ouders niet langer verstoppertje hoeven te spelen", voegde ze eraan toe.
"Nou," reageerde Remco, "zover is het nog niet hoor. Hij gaat nog niet meteen zeggen dat ik zijn vriend ben."
"Waarom niet?", wilde zijn moeder weten.
"Ik wil mijn vader eerst een beetje aan het idee laten wennen", verklaarde Eddy. "Hij moet echt helemaal niks van homo's hebben en ik ben bang dat hij ontploft als ik hem vertel dat Remco en ik al een tijdje wat hebben."
"Denk je niet dat hij dat zelf wel zal bedenken?", mengde Thijs zich in het gesprek. "Jullie trekken zoveel met elkaar op…"
Eddy beet op zijn lip. Remco's ouders hadden er natuurlijk geen idee van dat zijn ouders niet wisten dat Remco en hij elkaar überhaupt zagen. Hoe zou zijn vader dan op het idee moeten komen dat Remco zijn vriend was? Maar ja, dat kon hij natuurlijk niet tegen Remco en zijn ouders zeggen.
"Misschien kun je maar beter alles in één keer vertellen, Eddy", opperde Vera. "Even door de zure appel heen bijten, dan heb je het maar gehad."
"Dat zei ik ook al", mompelde Remco met volle mond.
"Nee…" Eddy schudde zijn hoofd. "Geloof me, het is beter als ik het in etappes doe. Ik ken m'n vader."
"Ach jongen, ik denk dat het allemaal zo'n vaart niet zal lopen", stelde Vera hem gerust. "Maar goed, je moet het doen zoals jij het wilt." Glimlachend keek ze Eddy aan. "Ik vind het in ieder geval heel goed dat je de eerste stap gaat zetten."
Remco's vader knikte instemmend. "Ik ook", lachte hij. "Het komt wel goed, jongen, let maar op!"
"En je moeder weet het immers al?", deed Remco een poging zijn vriend op te monteren. "Zij zal je heus wel helpen, hoor."
"Oh ja, dat is waar ook", riep Vera uit. "Jouw moeder weet het al! Dan zou ik me maar helemaal niet zo druk maken. Nergens voor nodig, lijkt me…"

Eddy keek een beetje benauwd. Hulp van zijn moeder? Zelfs al zou het zo zijn dat ze het wist, dan nog hoefde hij niet op haar steun te rekenen. Ze had nog nooit de kant van haar kinderen gekozen. Hoe vaak had hij haar niet tegen Diede horen zeggen dat hij niet zo dwars moest zijn en moest doen wat zijn vader wilde?
Maar ja, Diede maakte het ook wel erg bont… Wat had zijn moeder dan moeten zeggen? Dat het niet erg was dat hij drugs gebruikte? En dat het niet erg was dat hij er op school een zootje van maakte? Nee, zoals Diede zich gedroeg, dat kon echt niet door de beugel, dat snapte hij zelf ook wel.
Toch had hij er een hard hoofd in dat zijn moeder zijn kant zou kiezen, daarvoor was ze veel te bang voor zijn vader. Remco's ouders konden dan wel denken dat het zo'n vaart niet zou lopen, hij wist wel beter! Zijn vader zou beslist uit zijn vel springen! En zijn moeder? Zij zou er waarschijnlijk alleen maar huilend bij staan en zeggen hoe erg ze het allemaal vond…
Maar ja, Remco had wel gelijk, hij kon moeilijk zijn hele leven in de kast blijven zitten…

"En wat zei Remco nou?", ging Thijs ineens over op een ander onderwerp. "Ga jij morgen een dagje meelopen in de praktijk van Sanne's vader?"
"Hmm hmm", knikte Eddy.
"Wat leuk", ging Remco's vader verder. "Voor de lol of wil je d'r wat mee?", informeerde hij belangstellend.
"Weet niet", antwoordde Eddy zonder al te veel interesse. "Misschien…" In gedachten nog steeds bij zijn vader, prikte hij lusteloos in zijn friet.
Thijs keek Remco vragend aan.
Remco haalde zijn schouders op. "Ik dacht dat jij zei dat het je heel erg leuk leek om in een dierenartsenpraktijk te werken?", richtte hij zich tot Eddy. "Je was er zo enthousiast over…"
"Ben ik ook," reageerde Eddy, ineens weer vrolijk. "Het lijkt me echt kei leuk!"
"Nou, dan heb jij je ouders aankomend weekend misschien nog wel meer te vertellen", lachte Remco's vader.
"Eerst maar eens kijken of het echt zo leuk is als ik denk", merkte Eddy op. Het idee om zijn vader ook nog te moeten vertellen dat hij een andere opleiding wilde gaan doen, trok hem niet echt aan. Nee, als hij al besloot van opleiding te switchen, dan kon zijn vader dat maar beter niet weten! Verdorie, hij was zich behoorlijk in de nesten aan het werken… Hoe moest hij dit oplossen? Hij zuchtte diep. Waarom maakte zijn vader het hem ook zo moeilijk? Waarom mocht hij niet gewoon doen wat hij zelf wilde? Zo erg was dat toch niet?


"En? Hoe was het?", wilde Remco weten toen Eddy naast hem op de passagiersstoel neerplofte.
Vanochtend had hij Eddy, voor hij naar zijn werk ging, bij de praktijk van Sanne's vader afgezet en nu kwam hij hem weer ophalen.
"Kei leuk man!", begon Eddy enthousiast. "Eerst mocht ik helpen bij het spreekuur. Mensen binnenlaten en dingen aangeven die Sanne's vader nodig had. Er was een poes met een ontstoken oog, die moest ik vasthouden en later werd er door de dierenambulance een hond met een gebroken pootje gebracht… Zo zielig, hij was aangereden en ik mocht zijn chip uitlezen zodat Jessica, de assistente van Sanne's vader, zijn baasje kon bellen. En 's middags, toen de dieren die geopereerd waren weer opgehaald waren, heb ik de dierenverblijven schoongemaakt", ratelde Eddy aan één stuk door.
"Kalm, kalm," grinnikte Remco, "haal eerst eens even adem!"
"Oh sorry," grijnsde Eddy. "Het was ook zo leuk!"
"Dat heb ik in de gaten, ja", lachte Remco terwijl hij zijn auto de weg opdraaide.
"Sanne's vader zei dat als ik wil, ik morgen nog wel een dagje mag komen", glunderde Eddy. "Hij vond dat ik het heel goed heb gedaan."
"En? Doe je dat?", wilde Remco weten.
Eddy knikte. "Zeker weten! Hij zei ook dat hij me graag in de praktijk wil hebben als ik besluit om de opleiding voor dierenartsassistent te gaan doen."
"Wow Eddy, gaaf man! Ga je dat doen"
"Het was wel erg leuk…" Er klonk een lichte aarzeling door in zijn stem.
"Maar?", vroeg Remco terwijl hij opzij keek.
"Mijn vader", zuchtte Eddy. "Die vindt het vast niet goed."
"Ja maar Eddy, het gaat er toch niet om wat hij vindt? Het is jouw leven, jij moet toch doen wat jij leuk vindt?"
"Ik weet het niet, Rem", aarzelt Eddy. "Ik hoor het hem nu al zeggen… Jij hebt meer in je mars, jongen. Dierenartsassistent is ver beneden jouw niveau", deed hij zijn vader na.
Remco schoot in de lach.
"Ja, lach maar jij, jouw ouders zijn een stuk makkelijker. Mijn vader meent het hoor, hij zal me beslist inwrijven dat ik lui ben omdat ik een opleiding wil doen die beneden mijn niveau ligt."
"Nou en? Laat hem denken, dat is toch zijn probleem? Je bent achttien, dan mag je toch zeker wel zelf beslissen wat je met de rest van je leven gaat doen?"
Eddy zuchtte. "Ergens heb je wel gelijk. Ach, eerst morgen nog een dagje meelopen, dan kan ik altijd nog beslissen." Hij lachte alweer.


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » zondag 14 december 2014 19:32

28



Volkomen overdonderd staart Diede zijn broertje aan. "Oh mijn God, ik geloof dat ik begin te snappen waarom Hannah niks wilde zeggen! Ben jij… kan het zijn dat jij verliefd op die jongen bent?"
Langzaam glijdt er een traan over Eddy's wang. Hij zucht een keer en knikt.
"Oh Eddy… Jemig… Waarom heb je me dat niet verteld? Je weet toch wel hoe ik daarover denk?"
"Daarom juist", fluistert Eddy.
Niet begrijpend schudt Diede zijn hoofd. "Dacht je dat ik je niet zou helpen?"
"Ik ben bang", antwoordt Eddy zachtjes. "Bang dat jij vindt dat ik het papa moet vertellen en dat durf ik niet."
"Jemig… Eddy… En daarom besloot jij er maar een eind aan te maken?” Verbijsterd kijkt Diede hem aan. "En nu? Waar is die jongen? Weet hij dit?"
Gelaten haalt Eddy zijn schouders op. "Ik heb het uitgemaakt", fluistert hij met trillende stem. "Het kan niet, papa vermoordt me als hij het weet."
"Ja maar… je kunt toch niet je hele leven doen wat papa wil? Kom op, Eddy! Denk eens na!”, houdt Diede hem voor.
Tranen stromen inmiddels over Eddy's wangen. "Ik dacht," snikt hij, "als ik me nu een tijdje gedeisd hou, laat papa me wel weer met rust. Misschien later…" Zijn stem slaat over. "Als hij me weer vertrouwt…"
"Maar papa weet het toch niet?", vraagt Diede verbaasd. "Ik snap er niks van. Waarom vertrouwt hij je niet?"
"Omdat ik Remco stiekem op heb gezocht terwijl hij dat verboden had", bekent Eddy snikkend. "Ik heb er zo'n zootje van gemaakt, Diede. Daar valt alles wat jij vroeger uitgevreten hebt, bij in het niet."
"Als je nu eerst eens vertelt wat er precies gebeurd is", stelt Diede voor. "Misschien kunnen we dan samen bekijken hoe we het op kunnen lossen."
Aarzelend kijkt Eddy zijn broer aan. Zal hij open kaart spelen? Wat heeft hij nu nog te verliezen? Niks toch? Hij haalt een keer diep adem, veegt de tranen uit zijn ogen en begint te vertellen.

Hij vertelt hoe hij Remco leerde kennen, hoe hij op slag verliefd op hem werd en hoe hij hem stiekem op is blijven zoeken terwijl zijn vader hem dat verboden had. Zo goed en zo kwaad als hij kan, legt hij zijn broer uit dat hij Remco weliswaar heeft verteld hoe zijn vader over homo's denkt en dat hij daarom niet uit de kast durft te komen, maar dat hij hem nooit heeft verteld dat zijn vader het überhaupt niet goed vindt dat hij met hem omgaat. Hij vertelt Diede dat hij bang is dat Remco niet zal begrijpen dat hij echt niet tegen zijn vader in durft te gaan om het voor hem op te nemen of voor zichzelf op te komen en dat hij daarom maar net deed alsof zijn ouders wisten waar hij was.
"Oh Eddy", fluistert Diede. "Dat komt door wat er met mij is gebeurd, of niet?"
Eddy knikt. "Ik ben zo bang dat papa net zo over mij gaat denken als over jou. Ik weet zeker dat er vreselijke ruzies van gaan komen en dat wil ik niet", fluistert hij met trillende stem. "Dat kan ik mama toch ook niet aandoen?", voegt hij er zachtjes aan toe.
Diede antwoordt niet, zijn gedachten dwalen af naar vroeger. Hij ziet zijn moeder weer voor zich, hoe ze met tranen in haar ogen toekeek… Diep in zijn hart neemt hij het haar nog steeds kwalijk dat ze het nooit voor hem opnam.
"Diede?", vraagt Eddy als zijn broer niet reageert. "Zeg eens wat?"
"Huh? Oh… eh… sorry… Ja, nee, natuurlijk niet!", reageert Diede enigszins verstrooid.
"Hij is zo lief, Diede!", lacht Eddy verlegen. "Ik weet zeker dat je het snapt als je hem zou kennen."
"Maar waarom heb je het dan uitgemaakt?", vraagt Diede verbaasd.
"Dat was ik ook niet van plan, maar ik kon niet anders", zucht Eddy verdrietig.
Geruststellend streelt Diede zijn arm. "Papa hoeft het toch niet te weten, Eddy? Als jij het niet wil vertellen, is dat je goed recht hoor! Je bent volwassen, je woont op jezelf…"
Eddy schudt zijn hoofd. "Dat gaat niet meer. Papa weet dat Remco homo is", antwoordt hij timide. "Blijkbaar had hij dat al in de gaten toen hij die ene keer bij ons thuis was. Blijkbaar was dat de reden waarom hij niet wilde dat ik met hem omging. Net als vroeger bij jou, met Peter… Papa was zo kwaad toen hij ontdekte dat ik Remco, achter zijn rug om, op had gezocht en toen durfde ik niet meer te zeggen dat ik ook…"
"Wel verdomme!", valt Diede hem in de rede. "Hij heeft je toch niet aangeraakt, hè? Als die lul jou wat aangedaan heeft, maak ik hem af!", briest hij woedend.
"Nee, nee," sust Eddy hem snel, "hij heeft niks gedaan, daar kreeg hij de kans niet voor. Toen lag ik al in het ziekenhuis…" Opnieuw glijdt er een traan over zijn wang.




"Oké, ik ga het doen." Resoluut hakte Eddy de knoop door. "Je hebt helemaal gelijk, het gaat mijn vader niks aan welke opleiding ik doe."
Ze zaten dicht naast elkaar op Remco's bed, over de brochure van het ROC gebogen. Eddy had gisteren nog een dag in de praktijk van Sanne's vader meegelopen en was alleen maar enthousiaster geworden. Hij wist het zeker, dit was wat hij wilde! Sanne's vader had hem een leer-werkplek aangeboden en dat had hem definitief over de streep getrokken.
"Goed zo! Kies voor jezelf, het is jouw toekomst." Remco grijnsde breeduit. "Komt mooi uit dat je dit weekend naar huis gaat, kun je het meteen aan je ouders vertellen."
Eddy's gezicht betrok. "Dat wordt wel een heel heftig weekend dan", aarzelde hij. "Vertellen dat ik homo ben en dan ook nog eens meteen vertellen dat ik een andere opleiding ga doen… Ik weet niet hoor", reageerde hij hoofdschuddend.
"Je vader eet je heus niet op, hoor", probeerde Remco hem gerust te stellen. "Als je bij je ouders net zo enthousiast bent over die opleiding als hier, snapt hij vast wel dat je dit echt wil!"
"Denk je?" Onzeker keek Eddy zijn vriend aan.
"Hmm, hmm", beaamde Remco volmondig. "Als ik jou was, zou ik ook gelijk vertellen dat je al een tijdje een vriend hebt, dan ben je in één keer van alles af", moedigde hij Eddy aan.
"Maar wat als ik gelijk heb? Wat als mijn vader wel laaiend wordt?", piepte Eddy benauwd.
"Waarom ben jij toch zo bang voor je vader?", viel Remco geïrriteerd uit. "Wat wil je nou, man? De rest van je leven verstoppertje spelen? Als je maar weet dat ik daar geen zin in heb, hoor! Ik zie het echt niet zitten om tegenover jouw familie en vrienden altijd te moeten doen alsof we alleen maar bevriend zijn. Als dat is wat jij wilt, dan doe je dat maar zonder mij!"

Eddy schrok, had hij dat goed gehoord? Zei Remco nu dat hij niet verder wilde als hij het thuis niet vertelde? Remco had makkelijk praten, hij had thuis alle vrijheid. Hij mocht het dan wel een goed idee vinden om uit de kast te komen, zelf dacht hij daar heel anders over!
Maar ja, Remco had wel een punt natuurlijk. Hij kon tegenover zijn ouders en vrienden moeilijk zijn hele leven doen alsof hij hetero was. Zijn vader zou zich op een gegeven moment echt wel eens af gaan vragen waarom hij nooit een vriendin had en zijn moeder zou beslist niet opgeven voor hij zijn vermeende vriendin aan haar had voorgesteld. Hoewel… Hij zou natuurlijk kunnen zeggen dat hij het uitgemaakt had. Zou ze dat geloven? Misschien wel…
Meteen drukte hij de gedachte weer weg. Nee, dat was geen optie. Remco had gelijk, dit kon zo niet langer doorgaan. Hij zuchtte. Er zat niks anders op, hij moest het zijn ouders wel vertellen als hij Remco niet kwijt wilde.
"Oké dan", zwichtte hij uiteindelijk. "Ik ga het dit weekend vertellen."
"Yes!", grijnsde Remco. "Hoef ik me eindelijk niet meer te verstoppen en kan ik jouw vrienden ook eens leren kennen. Misschien kunnen we over een tijdje dan wel gaan samenwonen", stelde hij opgewonden voor.
"Doe eens kalm, man!", reageerde Eddy gespannen. "Laat me nu eerst thuis alles maar eens vertellen, dan zien we daarna wel verder."


"Hoe laat zal ik zondag bij je zijn?", vroeg Remco terwijl hij met zijn rug tegen één van de reclamezuilen op het perron leunde. Hij had zijn armen om Eddy's middel geslagen en hield hem dicht tegen zich aan.
Vanochtend waren ze samen naar het ROC geweest om Eddy aan te melden voor de opleiding dierenartsassistent. Toen dat geregeld was, had Eddy Sanne's vader gebeld om hem het goede nieuws te vertellen. Hij had met hem afgesproken dat hij over twee weken zou beginnen. En nu stonden ze op het station te wachten op Eddy's trein.
"Eén uur?", stelde Eddy voor. "Dan kan ik 's ochtends nog rustig met mijn ouders brunchen en hebben wij de rest van de dag lekker samen." Glimlachend legde hij een hand achter Remco's nek, trok zijn hoofd naar zich toe en kuste hem.
Remco trok Eddy nog dichter tegen zich aan en kuste hem vol overgave terug. Even verdween de wereld om hen heen, tot het geluid van de naderende trein hen terug naar de realiteit bracht en hen dwong elkaar los te laten.

"Bellen als er iets is, hè?", drukte Remco Eddy op het hart toen hij aanstalten maakte om in te stappen. "Ik kom je meteen halen als het moet", voegde hij eraan toe.
"Maak je niet druk, het komt wel goed", reageerde Eddy alsof er niks aan de hand was. Hij gaf Remco een laatste kus, stapte in en zocht een plaatsje bij het raam.
Terwijl de trein langzaam begon te rijden, zwaaide hij vrolijk lachend naar Remco die hem op het perron na stond te kijken. Maar tegen de tijd dat de trein het station uitreed, hadden de lachrimpels rond zijn ogen en mond plaatsgemaakt voor denkrimpels in zijn voorhoofd. Nu hij niet langer hoefde te doen alsof er niks aan de hand was, kon hij het onrustige gevoel in zijn lijf niet meer onderdrukken.

Aan de ene kant was hij trots op zichzelf omdat hij had besloten een opleiding te gaan doen die hij echt leuk vond. Aan de andere kant zag hij er als een berg tegenop het zijn vader te moeten vertellen. Vooral omdat hij hem ook moest vertellen dat hij verliefd op Remco was. Zijn vader zou uit zijn vel springen als hij dat hoorde, dat wist hij zeker! Was het niet omdat hij homo was, dan was het wel omdat hij Remco, ondanks dat hij het hem verboden had, toch was blijven zien. Hij zou niet alleen boos op hem zijn, hij zou zwaar teleurgesteld in hem zijn omdat hij zijn vertrouwen beschaamd had…

Eddy beet op zijn lip. Wat zou hij nu graag wat meer op zijn broer willen lijken! Die had schijt aan zijn vader, die deed gewoon waar hij zin in had. Maar ja, zo was hij nu eenmaal niet…

Misschien moest hij zijn vader eerst maar eens vertellen dat hij een andere opleiding ging doen. Wie weet viel zijn reactie wel mee, vond hij het goed van hem dat hij een duidelijke beroepskeuze had gemaakt. En zo niet, dan kon hij altijd nog beslissen of hij dit weekend wel of niet uit de kast wilde komen.
Zou Remco dat begrijpen? Of meende hij wat hij gezegd had?
De schrik sloeg Eddy om het hart! Wat als Remco het uit zou maken als hij thuis niks zou vertellen? Dat wilde hij niet… Misschien kon hij dan maar beter zeggen dat hij het thuis wel verteld had maar dat zijn vader niks meer met hem te maken wilde hebben.
Ineens klaarde zijn gezicht op. Dat was het, zo moest hij het spelen! Gewoon zeggen dat hij het verteld had en dat zijn vader hem eruit gegooid had…
Opgelucht haalde hij adem.


Langzaam slenterde Remco terug naar zijn auto. Zijn gedachten waren bij Eddy. Jammer dat hij niet wat zelfverzekerder was. Maar goed, hij ging het toch maar doen!
Hij glimlachte, nog een paar dagen, dan zouden ze elkaar weer zien. En dan was er niks meer wat een relatie in de weg stond…


"Pap?" Ongerust nam Eddy zijn telefoon op toen hij zijn vader's naam in de display zag staan.
Het was inmiddels bijna negen uur 's avonds. Nadat hij thuis was gekomen, had hij zijn PC opgestart en was gaan gamen om niet telkens aan het weekend te hoeven denken. Maar hoe hij zijn best ook deed zijn aandacht bij het spel te houden, telkens weer spookte zijn vader door zijn hoofd. En nu belde hij ineens…
"Alles goed? Er is toch niks gebeurd, hè?", vroeg Eddy gespannen.
"Misschien kun jij dat beter vertellen", reageerde zijn vader op ijzige toon.
"Hoezo?", vroeg Eddy niet begrijpend. "Wat moet ik vertellen?" Een akelig voorgevoel bekroop hem.
"Draai er niet omheen, jongen", hoorde hij zijn vader op barse toon zeggen. "Je weet dondersgoed wat ik bedoel!"
"Huh? Wat?", stamelde Eddy. De zenuwen gierden ineens door zijn lijf.
"Ik was vanavond in de stad," ging zijn vader onverstoorbaar verder, "en raad eens wie ik daar tegenkwam?"
Eddy kreunde. Dit voorspelde niet veel goeds…
"Ton", hoorde hij zijn vader zeggen.
"Oh shit", stootte Eddy geschrokken uit. Angstzweet stond plotseling op zijn rug.


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » zondag 21 december 2014 23:02

29



"Ik heb er zo'n zootje van gemaakt", snikt Eddy opnieuw.
"Rustig maar, het komt wel weer goed", kalmeert Diede zijn broertje en ook zichzelf.
"Hoe dan?", snottert Eddy terwijl hij zijn broer met betraande ogen aankijkt. "Ik ben Remco kwijt, papa is vreselijk teleurgesteld in me en vertrouwt me niet meer, mama is doodsbang dat ik mezelf nog een keer wat aan doe… En dan weten ze nog niet eens dat ik met m'n studie wilde stoppen", komt er zachtjes achteraan.
Diede spert zijn ogen open. "Wat? Jij? Met je studie stoppen? Waarom dat dan? Jij kan zo goed leren! Dat snap ik even niet…" Stomverbaasd kijkt hij zijn broertje aan.
"Ik wil helemaal niet studeren, ik wil gewoon werken en leren. Remco zei dat ik voor mezelf moest kiezen. Het is mijn toekomst, zei hij. En toen heb ik me over laten halen." Hij zucht gelaten.
Diede grinnikt. "Sorry Eddy, maar die Remco heeft wel gelijk. Het is jouw leven, jouw toekomst, niet dat van papa."
Wezenloos staart Eddy naar zijn broer. Tranen druppen op het kussen.
"Hé!", probeert Diede hem op te beuren. "Kom op man, we lossen het samen wel op, oké? Ik help je." Hij wrijft zijn broertje geruststellend over zijn schouder. "En Merel ook", voegt hij eraan toe.
Eddy schudt zijn hoofd. "Nee," zegt hij beslist, terwijl hij zijn tranen wegveegt. "Dat hoeft niet, ik heb het al opgelost. Ik ga gewoon studeren. Papa heeft gelijk, ik had naar hem moeten luisteren. Remco heeft een slechte invloed op mij. Als ik hem niet had leren kennen, was er niks aan de hand geweest, dan had ik gewoon gedaan wat papa van me verwachtte."
Diede kreunt. "Eddy! Hoor je wel wat je zegt?" Met moeite weet hij de woede, die opnieuw in hem opkomt, te onderdrukken. "Je hebt toch niks verkeerd gedaan?" Vol ongeloof kijkt hij zijn broertje aan. "Het enige wat je wilt, is jezelf zijn. Dat ga je toch niet aan de kant zetten, alleen maar om papa tevreden te houden?"

Langzaam begint tot hem door te dringen dat Eddy, die vroeger thuis overal zo makkelijk doorheen leek te rollen, blijkbaar nooit iets anders heeft gedaan dan zichzelf wegcijferen uit angst voor zijn vader. Brave Eddy die nooit iets verkeerd deed, verwende Eddy die alles mocht…
Nee, Eddy die op eieren liep om te zorgen dat hij niets deed wat zijn vader niet goed vond, die nooit iets vroeg waarvan hij wist dat het niet mocht en die er alles aan deed te voorkomen dat zijn vader een reden zou hebben hem net zo te behandelen als zijn broer!
Tot hij verliefd werd, op een jongen welteverstaan. Geen wonder dat hij niks gezegd heeft en gewoon stiekem zijn gang is gegaan! Hij weet natuurlijk dondersgoed hoe zijn vader over homo's denkt…

"Het is te laat, Diede", zegt Eddy zachtjes terwijl hij zijn hoofd schudt. "Remco wil niet verder als ik thuis niet vertel dat ik homo ben."
"Heeft hij dat gezegd?"
Eddy knikt. "Hij ziet het niet zitten om zijn hele leven verstoppertje te moeten spelen."
"Maar jij hebt hem niet verteld waarom je niet uit de kast durft te komen", reageert Diede meteen. "Ik bedoel, hij weet niet waarom jij zo bang voor papa bent, toch?"
Eddy schudt zijn hoofd. "Nee", fluistert hij timide. "Remco denkt dat het wel mee zal vallen, dat papa wel bij zal draaien. Hij snapt het gewoon niet", zucht hij.
"Denk je dan niet dat hij op z'n minst moet weten wat er precies aan de hand is? Misschien begrijpt hij het dan wel en is hij best bereid er rekening mee te houden."
"Denk je?" Hoopvol kijkt Eddy zijn broer aan.
"Bel hem nou maar op! Vraag hem hierheen te komen en vertel hem alles", moedigt Diede hem aan. "Wat heb je te verliezen? Als je niks doet, ben je hem sowieso kwijt."
"En papa dan? Als papa ontdekt dat ik weer contact met Remco heb…", jammert Eddy angstig.
"Wat wil je dan, Eddy? Remco nooit meer zien? Wil je dat echt? Denk na, jongen, als je nu niet voor jezelf opkomt, wanneer dan wel? Of wil je je hele leven blijven doen wat papa van je verwacht? Wie is er nou belangrijker? Papa of Remco?" Gespannen kijkt Diede zijn broertje aan.
"Je hebt gelijk", geeft Eddy toe. Hij pakt zijn telefoon van het nachtkastje. "Ik hoop maar dat hij het begrijpt en niet boos is…"


Al meer dan twee uur staat Remco op de parkeerplaats voor Eddy's flat te wachten. Gespannen houdt hij de omgeving in de gaten. Hoe meer tijd verstrijkt, hoe meer hij overtuigd raakt dat Eddy niet komt. Plotseling schrikt hij op van het geluid van zijn telefoon.
"Eddy?", vraagt hij aarzelend als hij opneemt. "Ben jij het?"
"Remco", hoort hij Eddy zeggen.
"Eddy! Is alles goed met je? Wat is er gebeurd? Waar ben je?" Op van de zenuwen vuurt Remco de ene vraag na de andere op hem af.
"Bij m'n broer en nee, alles is niet goed", klinkt het zachtjes aan de andere kant van de lijn. "Ik moet met je praten, Rem. Kan je hierheen komen?"




"Dus nog één keer, wat heb je mij te vertellen?", herhaalde zijn vader op barse toon.
Eddy's hart bonkte in zijn keel. "Niks", was het enige dat hij uit wist te brengen.
"Denk jij nou dat ik gek ben?", ging zijn vader ongeduldig verder. "Wat verberg jij voor mij? Waar ben jij geweest? Nou? Komt er nog wat van? Ik heb niet de hele avond de tijd!"
"Gaat je niks aan", gooide Eddy er ineens uit. "Ik ben geen klein kind meer! Bemoei je met je eigen zaken en laat me met rust!"
"Wát zeg jij?", klonk het aan de andere kant van de lijn. "Nou moet het niet gekker worden!" Hij klonk oprecht verbaasd. "Jij liegt mij voor en dan zou ik me er niet mee mogen bemoeien? Ik vraag het je nog één keer Eddy, wáár was jij?"
"Wat maakt het uit waar ik was?", reageerde Eddy opstandig. "Als ik het had willen vertellen, had ik dat wel gedaan."
"Dus je hebt wel iets te verbergen", concludeerde zijn vader triomfantelijk. "Ik wist het wel! Nou, zeg op! Waar was jij? Wat heb je gedaan?", drong hij aan.
"Ach man, hou op", snauwde Eddy. "Als ik het je vertel, word je toch alleen maar boos!"
"Zeg jongeman, let jij eens op de toon die je tegen mij aanslaat! Ik ben je vader, niet één van je vrienden", zei zijn vader streng.
"Het is toch zeker zo?", reageerde Eddy verontwaardigd. "Als jou iets niet aanstaat, begin je meteen te schelden en verbied je het! Vind je het gek dat ik dan maar niks zeg?"
Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn. "Oké", bond zijn vader in. "Ik weet het goed gemaakt. Jij vertelt mij waar je was en ik beloof je dat ik niet boos word."
Eddy aarzelde. "Echt niet?", vroeg hij, verbaasd over zijn vader's plotselinge omslag.
"Hé, als jij niks verkeerds hebt gedaan, waarom zou ik dan boos worden?", reageerde zijn vader laconiek.
Eddy twijfelde. "Als ik nou met iemand om zou willen gaan die jij niet ziet zitten," begon hij voorzichtig, "en ik zou dat gewoon vertellen… Zou je me dan laten gaan?"
"Natuurlijk", antwoordde zijn vader. "Je bent achttien, Eddy. Waarom denk je dat ik je op kamers heb laten gaan? Jongen, ik ken jou toch? Jij bent oud en wijs genoeg om zelf te bepalen met wie je omgaat en wat je doet. Ik zal het er vast niet altijd mee eens zijn, maar daarom hoef jij nog geen dingen voor mij te verbergen!"
Eddy dacht na. Meende hij dat nou? Had hij zich dan helemaal voor niks zo'n zorgen gemaakt?
"Oké dan," begon hij aarzelend, "ik was bij Remco."
"Remco?", herhaalde zijn vader, duidelijk geschrokken. "Die jongen die jij een keer bij ons thuis hebt uitgenodigd?"
"Die ja", lachte Eddy opgelucht omdat hij het eindelijk gezegd had.
"Ik dacht dat ik duidelijk was geweest toen ik zei dat ik niet wilde dat je met die jongen omging", reageerde zijn vader ogenschijnlijk kalm, maar met een dreigende ondertoon in zijn stem.
"Zie je wel! Ik wist het wel!", riep Eddy verontwaardigd uit. "Je had me nooit laten gaan als ik het gezegd had. Achttien of niet, jij bepa…"
"Je hebt gewoon gelogen!", viel zijn vader hem boos in de rede. "Nog niet eens alleen over waar je was, maar ook toen je zei dat je die jongen niet meer zou zien! Wat val jij me tegen, zeg…"
"Wat moest ik anders?", verdedigde Eddy zichzelf.
"Je had moeten luisteren!, wond zijn vader zich verder op. "Die jongen deugt niet Eddy, dat heb ik je toch duidelijk gezegd? Een lapzwans is het, een smerige aandachttrekker!" Hij hijgde van boosheid.
"Dat is niet waar!", riep Eddy, zijn vriend verdedigend.
"Oh nee?", schreeuwde zijn vader. "Heb jij niet gezien hoe hij naar je keek? Man, die knul kleedde je zowat met zijn ogen uit! Die jongen wil wat van jou Eddy, en zo ben jij niet, zo hebben wij jou niet opgevoed!"

Geschrokken hield Eddy zijn mond. Verdomme, hij wist het! Dus toch! Daarom wilde hij niet dat hij met hem omging!
"Daar schrik jij van, hè?", hoorde hij zijn vader zeggen. "Dat had jij niet gedacht van dat vriendje van je, hè? Die smeerlap is er alleen maar op uit om jou zo ver te krijgen dat je dingen met hem doet die je niet wilt!"
"Remco heeft niks gedaan wat ik niet wilde", reageerde Eddy snel.
"Kan me niet schelen! Ik wil niet dat je met hem omgaat, hoor je! Geloof me, vroeg of laat probeert hij wat. En dan? Wil jij net zo'n achterbakse smeerlap worden als hij? Nee toch? Nou dan!", schreeuwde Alfons woedend. "Ik breek zijn beide benen als ik er ooit achter kom dat hij aan je gezeten heeft!"

Met bonkend hart ijsbeerde Eddy door de kamer. Zijn vader wilde Remco wat aandoen? Hij zag hem er voor aan… No way dat hij nu nog zou vertellen hoe het zat!

"Heb ik jou niet gezegd dat die jongen een verkeerde invloed op je zou hebben?", hoorde hij zijn vader nog steeds tekeer gaan. "Nou? Zeg eens wat! Heb ik gelijk gekregen, of niet? Voor jij die jongen kende, loog je nooit, Eddy. Nooit, zeg ik je! En moet je jezelf nu eens zien? Liegen en bedriegen doe jij, en dat allemaal voor die smerige jongen! Je stelt me teleur Eddy, vreselijk teleur… Je bent nog erger dan je broer! Die had tenminste de ballen om eerlijk te zijn en de consequenties te aanvaarden voor zijn gedrag. Maar jij? Jij ben te laf om me recht in m'n gezicht te zeggen wat je doet!", tierde hij. "Hier is het laatste woord nog niet over gesproken! Dit weekend moeten jij en ik maar eens een goed gesprek van vader tot zoon hebben!"
Met die woorden verbrak hij de verbinding.

Verslagen zakte Eddy op de bank neer. Een gesprek van vader tot zoon… Hij rilde bij de herinnering aan de vele gesprekken van vader tot zoon die zijn broer had gehad. Die hadden hem steevast blauwe plekken of gekneusde ribben opgeleverd. Verdomme, wat moest hij nu? Krampachtig probeerde hij grip te krijgen op zijn gedachten.
"Kalmeer Eddy", sprak hij zichzelf toe. "Rustig. Neem een glas wijn, relax…"
Met trillende handen schonk hij een glas in, dronk het in één keer op en schonk een tweede glas in.
Een teleurstelling, had zijn vader hem genoemd. Een lafaard, een leugenaar… Hij kromp in elkaar en nam een flinke slok wijn.
Wat had hij dan moeten doen? Zijn vader recht in zijn gezicht zeggen dat hij verliefd op Remco was? Net als zijn broer, de confrontatie aangaan?
Op van de zenuwen dronk hij in één teug de rest van zijn glas leeg en schonk het meteen weer vol.
Hij had toch geen keuze? Zijn vader zou hem de deur hebben gewezen, net als zijn broer. Als hij hem van te voren tenminste niet had afgemaakt…

Tranen prikten achter zijn ogen toen hij zich ineens herinnerde hoe hij op de dag dat zijn broer thuis vertrok, samen met zijn moeder, onderaan de trap had staan luisteren. Diede was gezakt voor zijn examen en zijn vader was razend geweest!

"Gelukkig ben jij niet zoals je broer", huilde zijn moeder. Ze trok hem dicht tegen zich aan en sloeg haar armen liefdevol om hem. "Zorg maar dat je vader geen reden heeft zo boos op jou te worden", hield ze hem voor.

En dat had hij gedaan. Jarenlang had hij zich geschikt naar zijn vader's wil. Want zoals zijn broer, zo wilde hij beslist niet zijn! Dat leverde alleen maar problemen op…

"Ga uit mijn ogen, ik wil je hier nooit meer zien!", schreeuwde zijn vader boven tegen zijn broer. "Je bent mijn liefde niet waard, stuk onbenul! Een eigenwijze nietsnut ben je! Als jij je leven wil vergooien, moet je dat zelf maar weten, maar niet onder mijn dak! Voor mij besta je niet meer! Mijn huis uit, jij bent mijn zoon niet meer!"
"Denk je dat ik hier nog langer wil blijven?", schreeuwde zijn broer terug. "Rot toch op met je achterlijke ideeën, klootzak! En blijf van me af! Als jij mij nog één keer aanraakt, geef ik je aan!"
Zijn vader lachte schamper. "Denk jij werkelijk dat iemand jou gelooft? Iedereen weet toch wat voor een waardeloos stuk vreten jij bent? Nee, jongen, als jij denkt mij zwart te kunnen maken, heb je het goed mis! Iedereen zal denken dat je gestoord bent, dat je onder invloed van drugs bent… Zo kennen ze je toch allemaal?"


En zijn vader had gelijk gekregen, niemand geloofde Diede. Net zoals niemand hem zou geloven, net zoals Remco hem niet zou geloven…
Tranen stroomden inmiddels over zijn wangen. Jarenlang had hij zijn best gedaan geen fouten te maken. En nu? Nog erger dan zijn broer was hij, had zijn vader gezegd. Zijn moeder zou er kapot van zijn als ze het zou weten. En Remco? Die was hij sowieso kwijt, het kon gewoon niet…

"Oh God", kreunde hij getergd. Wanhopig goot hij zijn derde glas wijn naar binnen en vulde het nog een keer bij. De kamer draaide om hem heen, het kostte hem de grootste moeite zijn gedachten nog logisch te rangschikken. Driftig veegde hij de tranen uit zijn ogen.
"What de hell", lalde hij. "Remco geloof me to nie… Wat maakut danog uit… Pwoost!" Hij hief zijn glas in de lucht.
"Vock!", vloekte hij met dubbele tong toen hij het glas tegen de rand van de tafel kapot stootte.
"Au! Sjit!" Met een van pijn verwrongen gezicht trok hij de scherf waaraan hij zich gesneden had, uit zijn pols. Gebiologeerd keek hij toe hoe het bloed op de grond drupte…


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
 

Plaats een reactie

Vorige
Volgende

Terug naar Man - Man

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast