Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief


Forumindex  • Verhalen, gedichten en andere teksten  • Man - Man
 
Registreren
 
 
 

Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief

Weekendje wadden


Algemeen

Plaats een reactie

Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » woensdag 18 juni 2014 22:08

10




Het theewater kookt. Diede giet twee mokken vol, hangt er theezakjes in en gaat zitten. “Kun je wel wat vasthouden?”, vraagt hij.
“Rechts lukt wel, denk ik. Links mag niet. Kan ook niet, denk ik”, voegt Eddy eraan toe.
“Lekker handig”, merkt Diede op.
Er schiet van alles door zijn hoofd maar hij wil het niet tegen hem zeggen, wil voorkomen dat hij zich nog rotter gaat voelen. Weer komt de vraag boven hoe Eddy zo stom heeft kunnen zijn… Zijn polsen doorsnijden! Waarom heeft hij niet gewoon pillen genomen of zoiets. Waarom heeft hij zichzelf zo beschadigd? Maar Diede stelt de vragen niet. Misschien later…

“Diede?” Eddy kijkt zijn broer aan. “Waarom kwam je niet eerder?”,
“Ik wist het niet… Mama belde pas gisteravond.”
“Echt?”, vraagt hij verbaasd.
“Blijft raar hè? Ik hoor d’r voor papa en mama gewoon niet meer bij.” Hij knippert eens flink met zijn ogen om zijn tranen de baas te blijven.
“Ik heb gevraagd waar je was, waarom je niet kwam”, reageert Eddy.
“Toen moesten ze natuurlijk wel bellen”, antwoordt Diede.
Eddy knikt.
“Waarom wilde je eigenlijk dat ik kwam?”, gaat Diede verder. Met moeite houdt hij het trillen van zijn stem onder controle.

Ze hebben nooit veel met elkaar gehad, hij en Eddy. Hij vond hem verwend. Eigenlijk vond hij hem altijd maar lastig. Hoe vaak had hij niet op hem moeten passen toen ze nog klein waren? En meestal op momenten dat het hem niet uitkwam. Hoe vaak is hij niet boos geweest? Op al die dingen die Eddy wel mocht en hij niet.
En Eddy vond hem natuurlijk alleen maar vervelend… Snapt hij ook wel. Hij had ook altijd bonje met papa, zat altijd in de shit. Dat was vast ook niet leuk geweest voor Eddy. Maar nu? Nu zit Eddy zelf in de shit… En hoe!

“Omdat jij de enige bent bij wie ik terecht kan”, zegt Eddy zachtjes.
Diede knikt. Instinctief had hij dit al geweten vanaf het moment dat zijn moeder belde. Maar begrijpen doet hij het niet. Eddy heeft toch alles wat hij wil? Hij was degene die thuis altijd de grootste ellende had. Eddy toch niet? Hoe kon Eddy dan zo diep zitten dat hij geen uitweg meer zag?




"Hoi mam! Ik ben er weer!", riep Eddy toen hij de deur achter zich dicht duwde.
"Hé jongens… rustig…", lachte hij. Twee honden sprongen vrolijk blaffend tegen hem op. Hij zette zijn rugzak op de trap. "Kom ’s hier Beau", riep hij terwijl hij door zijn knieën zakte. "Dag jongen…" Hij trok de chocolade kleurige Labrador naar zich toe en wreef hem over zijn kop. "Ja… jij ook Cindy…" Het kleine Jack Russelltje sprong opgewonden heen en weer. "Hebben jullie me zo gemist?"
"Dag jongen", riep zijn moeder vanuit de keuken.
Eddy hees zichzelf overeind en liep naar haar toe. De honden volgden hem op de voet.
"Dag mam." Hij gaf zijn moeder een kus.
"Fijn dat je er weer bent", lachte ze.
Eddy trok een stoel naar achteren en ging zitten. "Wat eten we?"
"Soep met broodjes. Papa komt laat thuis. Hij heeft een extra koorrepetitie voor het korenfestival volgende week. En hoe laat jij thuis zou zijn, wist ik ook niet precies, dus ik dacht, laat ik maar wat makkelijks doen", antwoordde ze. "Heb je het leuk gehad, jongen?" vroeg ze er direct achteraan.
"Vertel ik wel als papa thuis is, oké? Anders moet ik alles straks nog een keer vertellen", reageerde Eddy. "Ik ga m'n spullen uitpakken en douchen. Die douches op zo'n camping, da's maar behelpen", lachte hij.

Terwijl hij de trap opliep, dacht hij na. Zou hij zijn ouders over Remco vertellen? Hij kende zijn vader, als die er achter zou komen dat hij Remco opzocht zonder dat hij het thuis ooit over Remco had gehad, zou hij beslist denken dat hij iets te verbergen had. Want als je niks te verbergen hebt, hoef je er ook niet stiekem over te doen, zei zijn vader altijd. Maar ja, hij had nu natuurlijk wel wat te verbergen… Als dat uit zou komen, was het huis te klein…
Misschien kon hij zijn ouders maar beter hetzelfde verhaal vertellen als wat hij Hannah verteld had. Zolang hij er maar voor oppaste dat ze niet in de gaten kregen dat Remco meer voor hem was dan gewoon een nieuwe vriend, zou het wel goed gaan. Zijn vader vertrouwde hem, hij zou er niks achter zoeken.

Dat was vroeger met Diede wel anders geweest. Zijn vader had Diede nooit vertrouwd. Niet zo gek ook, als je bedacht wat Diede allemaal uitvrat. Hij gooide er met de pet naar op school, spijbelde veel. Diede had een vriendin bij wie hij stiekem bleef slapen, hij ging met verkeerde vrienden om, hij blowde, hij dronk en hij loog. Over alles loog hij… waar hij was, met wie hij omging, wat hij deed… Hij treiterde zijn vader het bloed onder de nagels vandaan! Diede was lui, had geen zin in studeren. Hij wilde lol maken, elk weekend uitgaan, zich flink bezatten en laat thuis komen. Het kon hem geen bal schelen als hij op z'n donder kreeg. Soms leek het wel alsof hij de spot met zijn vader dreef als hij met een arrogante blik in zijn ogen zijn zoveelste huisarrest in ontvangst nam.

Eddy was zo opgelucht geweest toen Diede na zijn eindexamen, waar hij uiteraard niet voor slaagde, het huis uitging. Eindelijk geen ruzies meer…
Hij was blij dat hijzelf geen problemen had. Op school ging alles goed, zijn ouders konden het prima vinden met zijn vrienden, hij gebruikte geen drugs, dronk zelfs niet eens een biertje. Hij hoefde nergens over te liegen of dingen voor zijn ouders verborgen te houden.
Tot nu toe dan… Want zijn ouders vertellen dat hij verliefd op Remco was, dat ging hij dus echt niet doen! Geen problemen creëren als het niet echt nodig was… Wat wisten Remco en hij nou van elkaar? Niks toch… Voor hetzelfde geld vonden ze elkaar over een tijdje helemaal niet leuk meer. Nee, geen slapende honden wakker maken… Over een maand ging hij toch op kamers, niemand die hem dan nog wat kon maken. Tot die tijd was Remco gewoon een nieuwe vriend.

Met zijn schouder duwde hij de deur van zijn kamer open, smeet zijn rugzak op de grond en plofte op zijn bed neer. Ongeduldig viste hij zijn telefoon uit zijn broekzak. Glimlachend bekeek hij Remco's foto. Heel even streelde hij met zijn vinger over het scherm. Toen drukte hij zijn telefoon uit en legde hem op zijn bureau. Eerst douchen nu…


"Heb je het leuk gehad, jongen?", vroeg Eddy's vader terwijl hij een pistoletje in tweeën sneed.
"Hm hm", knikte Eddy. In het kort vertelde hij wat ze zoal gedaan hadden. Dat ze elke avond tot diep in de nacht in de discotheek op de camping hadden rondgehangen, hield hij wijselijk voor zich. Hij wist hoe zijn vader over dat soort dingen dacht… Nee, hij beperkte zich tot de middagen op het strand, het zwemmen en het uit eten gaan. Enthousiast liet hij de foto's zien die hij gemaakt had.

Hoe meer hij vertelde, hoe nerveuzer hij werd. Hij wilde over Remco vertellen maar durfde niet goed. Wat als zijn ouders in de gaten zouden hebben dat Remco meer was dan gewoon een nieuwe vriend? Maar ja, niks vertellen was helemaal een slecht idee. Dus trok hij de stoute schoenen aan en vertelde zijn ouders dat hij een lekke band had gehad toen hij op een avond alleen naar het strand was gefietst. Hij vertelde dat een jongen hem had geholpen en dat ze afgesproken hadden elkaar, als ze weer thuis waren, eens op te zoeken.

"Leuk voor je", reageerde zijn moeder enthousiast, voor zijn vader iets kon zeggen.
Gesterkt door zijn moeder's enthousiasme, ging hij verder. "Hij komt vrijdag weer thuis van Terschelling. Misschien spreken we in het weekend wel ergens af.”
"Geen sprake van", antwoordde zijn vader beslist. "Je nodigt die jongen eerst maar eens hier uit. Ik wil weten met wie mijn zoon omgaat. Wat weet je nou van die knul? Het kan wel drugsdealer zijn…"
"Pap… doe niet zo raar! Waarom zou Remco een drugsdealer zijn?", reageerde Eddy verontwaardigd.
"Je weet best wat ik bedoel, Eddy. Je kent die jongen helemaal niet. Ik wil hem eerst ontmoeten, dan zien we wel verder."

Teleurgesteld keek Eddy zijn vader aan. Hij was er min of meer van uitgegaan dat zijn vader het wel goed zou vinden, maar blijkbaar vertrouwde hij het toch niet zomaar. Hij zag natuurlijk weer meteen Diede-taferelen voor zich. Verdorie, die eikel verpestte het zelfs nu nog voor hem…
Remco thuis uitnodigen, zag hij eigenlijk niet zo zitten. Hij wilde liever alleen met hem zijn, kijken of hij echt zo leuk was… En hij kende zijn vader, die zou alles van Remco willen weten, daar zat hij echt niet op te wachten… Misschien moest hij Remco eerst maar eens bellen, uitzoeken waar hij woonde, of het überhaupt wel kon. Hij zuchtte diep.

"Hé, ik vroeg je wat", zei zijn moeder.
Eddy keek op. "Watte?"
"Help je even met afwassen?", herhaalde ze.
Eddy knikte. Hij schoof zijn stoel naar achteren en begon de tafel af te ruimen.

"Mam", zei hij schoorvoetend toen hij met zijn moeder in de keuken stond. "Kun jij papa niet overhalen dat ik met Remco ergens naartoe mag?"
"Jongen, je kent je vader. Als hij hem eerst wil ontmoeten, krijgt niemand dat uit zijn hoofd." Ze keek haar zoon peinzend aan. "Misschien heeft hij ook wel een beetje gelijk. Je kent die jongen helemaal niet, Eddy. En je hoort tegenwoordig zulke rare verhalen…"
Eddy zuchtte teleurgesteld, dit had geen zin.
"Hé! Kop op, jongen. Waarom vraag je niet gewoon of hij hier komt? Papa is zondag de hele dag met het koor weg en komt pas 's avond weer thuis."
Ze had wel in de gaten waar de schoen wrong. Ze kende haar man, hij zou Remco zo ongeveer aan een kruisverhoor onderwerpen om zeker te weten dat die jongen geen verkeerde invloed op Eddy zou hebben en daar zat Eddy vast niet op te wachten. Die wilde natuurlijk liever met zijn nieuwe vriend alleen zijn.
Eddy's ogen lichtten op. Zijn vader zou overdag niet thuis zijn… Dat veranderde de zaak! Met een beetje goeie wil zou Remco zijn vader maar even ontmoeten…
"Oké, ik zal het hem vragen", reageerde Eddy, ineens weer vrolijk.
Na de afwas lijnde hij de beide honden aan. "Even Beau en Cindy uitlaten, mam. Tot zo!”

Terwijl de honden lekker rondrenden, zocht Eddy een rustig plekje om Remco te bellen.
"Hoi…", nam Remco op.
"Hey…", reageerde Eddy.
Er viel een stilte, geen van beiden wist iets te zeggen.
"Goeie reis gehad?", vroeg Remco uiteindelijk maar.
"Prima", antwoordde Eddy.
Opnieuw was het stil.
"Waar woo…", begonnen ze tegelijkertijd. Prompt schoten ze in de lach.
"Jij eerst", hikte Eddy. Hij hoorde Remco aan de andere kant van de lijn grinniken.
"Waar woon jij eigenlijk?" vroeg Remco.
Ze wisselden adressen uit en stelden vast dat het te doen was. Iets meer dan honderd kilometer, goeie trein- en busverbinding, bovendien had Remco een auto.

"Zullen we een keertje afspreken?" vroeg Remco. "Gewoon, gezellig samen iets leuks doen."
"M'n moeder vroeg of je zondag bij ons komt…”, reageerde Eddy.
"Gaat dat niet een beetje erg snel?", aarzelde Remco. "We kennen elkaar net…”
"Ze weten niet dat ik homo ben", antwoordde Eddy vlug. "Ik heb gewoon gezegd dat je me geholpen hebt met een lekke band en dat we elkaar eens wilden opzoeken…"
"Oh… oké." Er klonk verbazing door in Remco's stem.
"Kom je hierheen dan?", vroeg Eddy gespannen.
Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn. "Goed dan", antwoordde Remco uiteindelijk. “Misschien kunnen we wel gaan vliegeren”, stelde hij voor.
"Ik heb nog nooit gevliegerd", bekende Eddy. Alsof hem dat iets uitmaakte! Natuurlijk wilde hij vliegeren met Remco!
"Geeft niks, Ik leer het je wel", stelde Remco hem gerust. "Zo moeilijk is het niet."
"Ok, leuk dan!", reageerde Eddy enthousiast.
"Hoe laat zal ik bij je zijn?” vroeg Remco.


Met opgetrokken knieën zat hij op de rand van de zandbak in het speeltuintje op de camping. Zijn telefoon hield hij nog steeds in zijn hand. Nog een paar dagen, dan zou hij hem weer zien. Het bleef maar een raar idee. Zomaar ineens was hij verliefd. Op een jongen die hij nauwelijks kende. Wel een hele leuke jongen… Glimlachend staarde hij voor zich uit.
"Hé, dromer!" Wim's stem bracht hem terug naar de werkelijkheid. "Ga je nog mee naar Midsland of blijf je hier de hele avond zitten zwijmelen?", grinnikte hij.
Remco kwam overeind. "We hebben afgesproken voor zondag", zei hij grijnzend.
"Leuk, man." Wim klopte zijn broer op zijn rug. "Maar nou gaan we. Kom, meekomen jij!"
Met lichte tegenzin liep hij zijn broertje achterna. Het liefste kroop hij lekker in zijn tent. Nadenken… Beetje fantaseren over Eddy…


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » woensdag 18 juni 2014 22:09

11




“Waarom ben je niet eerder naar me toe gekomen?” Nieuwsgierig kijkt Diede zijn broer aan.
Eddy zucht diep. “Ik durfde niet. Dacht dat je me alleen maar lastig vond. Een blok aan je been.”
“Dat was ook wel zo”, geeft Diede zachtjes toe.
“En ik vond jou een eikel.”
Diede grinnikt. “Dat geloof ik graag, ja…”
“Ik had gewoon een hekel aan je.” Ongemakkelijk kijkt Eddy zijn broer aan. “Sorry”, voegt hij eraan toe.
“Geeft niks Eddy. Ik snap het wel. Wij hadden ook helemaal niks samen.”
“Ik vond het zo erg dat jij altijd zoveel ruzie met papa maakte”, gaat Eddy onverstoorbaar verder.
Verbaasd kijkt Diede hem aan. “Ik ruzie met papa maken? Hij met mij, bedoel je”, reageert hij fel.
Direct bindt hij in. Eddy heeft al genoeg aan zijn hoofd. Hij moet hem nu niet lastig vallen met zijn eigen frustraties tegen hun vader. “Sorry”, verontschuldigt hij zich snel.
Eddy zucht opnieuw. “Zie je? Dat bedoel ik… Jij reageert altijd meteen zo fel. Ik kan daar niet tegen. Ik wil gewoon dat het leuk en gezellig is.”
Diede begint zich een beetje ongemakkelijk te voelen. Ineens bekruipt hem het gevoel dat zijn houding indirect ook met de zelfmoordpoging van zijn broertje te maken heeft…
“Jij verpestte de sfeer thuis elke keer weer. Altijd was er ruzie. Altijd felle discussies tussen jou en papa. We konden nog niet eens rustig met z’n vieren eten zonder ruzie. Je was het gewoon nooit met hem eens. Ik was zo blij toen jij eindelijk het huis uitging”, eindigt hij zachtjes.

Diede denkt na. Zijn vader vond hem recalcitrant, nog steeds waarschijnlijk. Dat wreef hij hem vroeger bijna elke dag onder de neus. Hij was dat zo zat geweest, want zijn vader zei dat alleen maar omdat hij anders over dingen dacht dan hijzelf. Niks wat hij deed, was goed in de ogen van zijn vader. En dat liet hij hem telkens weer duidelijk merken. Voor zijn gevoel was hij het niet die al die ruzies en discussies uitlokte, maar zijn vader…
“Jezus Eddy… Ik heb me nooit gerealiseerd dat jij dat zo erg vond”, reageert Diede uiteindelijk. Hij kijkt hem aan en ziet tranen glinsteren in zijn ogen. “Dat is echt nooit mijn bedoeling geweest”, voegt hij er zachtjes aan toe.
“Je hoeft je niet schuldig te voelen Diede. Jij was toen zelf ook nog hartstikke jong. Wist jij veel…”
Diede kijkt hem onderzoekend aan. “Denk jij nu nog steeds dat ik zo’n eikel ben? Dat ik die ruzies veroorzaakte?”
Eddy hoeft er niet lang over na te denken. “Nee”, komt er resoluut uit. “Ik geloof dat ik inmiddels wel begrijp waarom jij vroeger zo dwars was. En nog trouwens… Je had gewoon geen andere keuze.”
Diede knikt. “Ik kreeg geen ruimte. Kon mezelf niet zijn. Alles wat voor mij belangrijk was, haalde hij onderuit. Alles wat ik deed, was op voorhand al niet goed. Ik was een snotneus, niet droog achter m’n oren. Wat wist ik er nou van? Hij had veel meer levenservaring, dus hij wist het beter. Altijd. En me schikken naar zijn wil, dat kon ik niet. Ik was het gewoon niet met hem eens, ik wilde andere dingen. En hij? Het kwam niet eens in z’n hoofd op dat het best eens zou kunnen, dat wat ik wilde of dacht, ook wel oké was. Dus ging ik gewoon m’n eigen gang. Tot hij er achter kwam en dan was het meteen weer één grote ellende.”
“Ik dacht toen dat je gewoon een vreselijke etter was. Dat je alleen maar zo achterlijk deed omdat je eigenwijs was. En om hem dwars te zitten”, reageert Eddy.
“Dat verbaast me niks. Dat zei papa toch ook altijd over mij? Jij nam gewoon aan dat wat hij zei, klopte.”
Eddy knikt.
“En dat was ook meteen waarom ik jou maar een meeloper vond”, gaat Diede verder. “Je trok nooit je mond open, deed altijd braaf wat er van je verlangd werd. En wat ik nog wel het ergste vond… Jij mocht echt alles. Alles waar ik altijd strijd over had, mocht jij zonder problemen. Ik had gewoon een hekel aan je. Omdat hij je zo voortrok, snap je?”
Voor het eerst heeft hij het gevoel dat zijn broertje hem begrijpt. In ieder geval, dat hij hem voldoende begrijpt om te snappen dat hij niet zo’n lul is als hij altijd gedacht heeft. En voor het eerst begrijpt hij ook waarom Eddy nooit naar hem toekwam met dingen die hem bezighielden. Met dingen die hem dwars zaten. Hij heeft hem gewoon nooit als iemand gezien die aan zijn kant stond. In zijn ogen was hij alleen maar tegendraads.




'Over zeshonderd meter, op de rotonde, neem de derde afslag. Na tweehonderd meter, bestemming bereikt, aan uw linkerhand.' De monotone stem van zijn navigatie vertelde Remco dat hij er bijna was. Hij voelde nu toch een flinke spanning in zijn buik.
De afgelopen week hadden ze elke avond met elkaar gebeld. Hij had Eddy verteld dat hij, behalve zijn jongere broertje Wim, ook nog twee oudere broers had, Patrick en Oscar. Beiden woonden niet meer thuis maar kwamen nog wel regelmatig langs. Eddy had hem verteld dat hij een oudere broer had die al drie jaar niet meer thuis woonde. Eddy had ook verteld dat hij zijn ouders niet durfde te vertellen dat hij homo was, dat hij bang was dat ze vreselijk teleurgesteld in hem zouden zijn en niks meer van hem zouden willen weten. Hij zei dat hij het liever voor zich wilde houden. Over iets meer dan een maand ging hij op kamers en dan maakte het niks meer uit, dan kon hij doen wat hij wilde.
Remco op zijn beurt, had hem verteld dat bij hem thuis iedereen het wist. Zijn ouders hadden wel even aan het idee moeten wennen, maar vonden het inmiddels prima, net als zijn broers en zelfs zijn beide opa's en oma's.

'Bestemming bereikt, aan uw linkerhand', gaf zijn navigatie aan. Nieuwsgierig keek Remco naar links. Daar woonde hij… Hij glimlachte. Nog heel even, dan zouden ze elkaar weer zien…


Gespannen hield Eddy de straat in de gaten. Nerveus dwaalden zijn ogen, telkens opnieuw, af naar de klok. Tergend langzaam kropen de wijzers richting half twee. Nog even, dan zou hij er zijn. De hele week had hij ernaar uitgekeken. Hij had besloten maar niks tegen Hannah te zeggen. Ze had dan wel gezegd dat hij alles tegen haar mocht zeggen en dat ze het niet verder zou vertellen, maar hij kende haar. Hij mocht haar graag hoor, maar soms was ze net zo bemoeiziek als haar moeder. Maar nu was ze, samen met haar ouders en André op vakantie. Nu kon hem niks meer gebeuren.
Plotseling schoot hij overeind. Een witte Renault Clio parkeerde aan de overkant. Met bonkend hart liep hij naar de voordeur en trok de deur al open voor Remco de kans had aan te bellen.

"Hey." Met een grote grijns op z'n gezicht begroette hij Remco.
"Hoi", groette Remco terug. Lachend staarde hij in Eddy's blauwe ogen.
Eddy staarde terug. Die kuiltjes… Hij kreeg er gewoon slappe knieën van…
"Kom…", zei Eddy. Hij trok hem naar binnen. In het echt zag hij er nog veel liever uit dan op de foto… Zou hij hem een kus geven? Hij wilde wel…
Remco keek hem al net zo onzeker aan. Ook hij wist zich niet goed raad met de situatie.
"Dag Remco", klonk het ineens. Beide jongens schrokken ervan.
Eddy's moeder kwam met uitgestoken hand op Remco af. "Lea van der Meer," stelde ze zichzelf voor, "Eddy's moeder. Leuk dat je er bent. Kom binnen", nodigde ze hem vriendelijk uit verder te komen.
Ze liep voor de jongens uit de kamer in.
"Lust je wat te drinken?", vroeg ze.
Bedrijvig schonk ze voor beide jongens een glas cola in. Ze babbelde vrolijk over koetjes en kalfjes. Langzaam ontspande Eddy. Dit ging best goed. Zijn moeder vond Remco zo te zien wel aardig.

"Hebben jullie al bedacht wat jullie gaan doen?", vroeg Eddy's moeder.
"Hmm, hmm… We gaan vliegeren", reageerde Eddy.
Het liefst wilde hij meteen weg. Hij voelde zich behoorlijk opgelaten met zijn moeder zo op hun lip. Het was sowieso al raar dat Remco ineens hier was. Ze kenden elkaar nauwelijks, Ze waren elkaar een paar keer tegen het lijf gelopen en hadden een paar keer met elkaar gebeld. Dat was alles… Toch was het genoeg… Want vanaf het moment dat Remco hem op de haven vertelde dat hij hem leuk vond, kreeg hij hem niet meer uit zijn hoofd. Wat hij ook deed, waar hij ook was, constant zag hij Remco voor zich. 's Ochtends als hij wakker werd, was hij het eerste wat er in hem opkwam en 's avonds als hij ging slapen, was hij het laatste waar hij aan dacht.
"Jij hebt je vlieger toch meegenomen?", wendde hij zich tot Remco.
"Tuurlijk", reageerde Remco. "Ik heb zelfs mijn oude vlieger voor jou meegenomen…"
"Zijn jullie wel op tijd thuis voor het eten?", vroeg Eddy's moeder toen de jongens opstonden.


"Rood is rechts, geel links", legde Remco uit. "Pak maar op." Hij had de kleinste van de twee vliegers voor Eddy op de grond uitgelegd en hield de vlieger nu voor zich omhoog.
"Wat moet ik doen dan?", vroeg Eddy onzeker.
"Pak nou maar op, ik help je wel", spoorde Remco hem aan.
Aarzelend pakte Eddy de beide handvaten van de grond. Op het moment dat hij ze vastpakte, liet Remco de vlieger los.
"Trekken!", riep hij. "Naar je toe…"
Eddy trok de handvaten naar zich toe. Met een ruk kwam de vlieger omhoog. Een plotselinge windvlaag stuurde hem naar rechts.
Remco kwam op een drafje naar hem toe. "Links trekken!", riep hij. "Snel…"
Maar het was al te laat. De vlieger dook ineens naar beneden en klapte tegen de grond. Grinnikend ging Remco achter Eddy staan en sloeg zijn armen om hem heen. Zijn handen vouwden zich over Eddy's handen, die de handvaten van de vlieger nog steeds vasthielden. Heel even sloot hij zijn ogen en genoot van het moment. Eddy tegen hem aan, hij kreeg het er warm van. Toen herstelde hij zich…
"Oké", zei hij. "Naar je toe trekken", en hij trok de beide handvaten naar Eddy's borst. "Hou je handen bij elkaar, sturen alsof je op een fiets zit."
Eddy deed wat hij zei, liet zich leiden door Remco's handen die op zijn handen lagen. Grijnzend draaide hij zijn hoofd opzij. "Zo goed?", vroeg hij terwijl de vlieger opnieuw omhoog kwam.
Lachend keek Remco hem aan. "Ja prima." Rustig stuurde hij Eddy's handen de goeie kant op.
Ontspannen leunde Eddy achterover. Vliegeren was leuk, vooral met Remco zo dicht tegen zich aan!
Ineens voelde hij Remco's lippen in zijn nek. Een rilling trok langs zijn ruggengraat omlaag.
"Dit wil ik de hele week al", fluisterde Remco in zijn oor. Zijn handen lieten Eddy's handen los en schoven voorzichtig rond zijn middel. Eddy hapte naar adem op het moment dat hij Remco's warme handen, door de dunne stof van zijn t-shirt, om zich heen voelde. Doodstil bleef hij staan, zich heel bewust van Remco's lippen in zijn nek en zijn handen die hem dicht tegen zich aantrokken… Hij sloot zijn ogen, duwde zijn hoofd een stukje opzij en zuchtte.
Opnieuw klapte de vlieger tegen de grond. Geen van beide jongens had er erg in…

Een plotselinge ruk aan het touw haalde hen terug naar de werkelijkheid, een windvlaag tilde de vlieger weer op. Verschrikt trok Eddy de handvatten naar zich toe. Glimlachend liet Remco hem los.
"Zie je wel dat je het kunt", moedigde hij hem aan.
Eddy glunderde. Terwijl hij de vlieger nu alleen bestuurde, legde Remco zijn eigen vlieger uit. Met een klein beetje zand voorkwam hij dat het ding de lucht inging voor hij de handvaten vast had. Eddy volgde zijn bewegingen vanuit zijn ooghoeken…

Niet veel later had ook Remco zijn vlieger in de lucht. Met een schuin oog hield hij Eddy in de gaten. Af en toe gaf hij een aanwijzing, maar het merendeel van de tijd keek hij alleen maar naar hem. Wat was hij leuk! Zijn blonde haren wapperden wild in de wind… Hij had duidelijk plezier in het vliegeren want hij lachte aan één stuk door. En hoe hij liep… Man! Zo lief… Het kostte hem de grootste moeite zijn aandacht bij het vliegeren te houden.


Vrolijk lachend liepen de jongens een paar uur later de keuken binnen. Eddy's moeder was druk in de weer met het eten.
"Mmm, lekker! Nasi…" Eddy’s blik viel op de gedekte keukentafel. Drie borden… Dat betekende dat zijn vader niet mee zou eten. Opgelucht lachte hij.
"Was het leuk, jongens?", vroeg Lea belangstellend.
"Super!", glunderde Eddy, terwijl hij Remco aankeek. "Hebben we nog even tijd, mam?"
"Nog een kwartiertje."
"Kom," zei Eddy, "dan laat ik je mijn kamer zien." Hij trok Remco mee naar boven.


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » woensdag 18 juni 2014 22:11

12




“Ik ben moe”, zegt Eddy.
Diede kijkt hem onderzoekend aan. Trieste blik in zijn ogen, flinke wallen... Hij ziet er inderdaad doodmoe uit.
“Wil je slapen?”
“Graag.”
“Voor je weer naar bed gaat… heb je nog iets nodig? Moet ik nog iets voor je halen? Uit je flat? Of van de winkel?”
“Kun je bij mij thuis wat kleren voor me ophalen?”, vraagt hij. “En m'n telefoon… Papa en mama wilden dat al doen maar ik zei dat jij dat wel kon doen als je kwam. Ik wilde niet dat ze het zagen...” Hij zucht diep.
“Wat zagen?”
Een traan glijdt over zijn wang. “Alles zit onder het bloed”, fluistert hij.
“Oh shit...”
“Ik kon het ze niet aandoen, Diede…”
Diede voelt boosheid opkomen maar laat het niet merken. Zelfs nu nog houdt zijn broertje rekening met hun ouders. Misschien zou het wel goed zijn als ze met eigen ogen zouden zien wat ze hebben aangericht… Want dat dit hun schuld is, is voor Diede zo klaar als een klontje.
“Natuurlijk haal ik je kleren”, reageert Diede. “Misschien kan ik de boel dan ook maar beter meteen schoonmaken.”
Eddy knikt alleen maar.
“Vind je het niet erg om zo lang alleen te blijven?”, vraagt Diede bezorgd.
Hij schudt zijn hoofd. “Ik ga toch slapen.”
Diede is er niet gerust op. Eddy woont ruim een half uur rijden bij hem vandaan. En dan nog een half uur terug, schoonmaken, spullen bij elkaar zoeken… Hij zal toch minstens een paar uur weg zijn. En Eddy heeft nog helemaal niks gezegd over de reden van zijn zelfmoordpoging. Wat nou als hij het weer niet ziet zitten als hij weg is? Dan komt hij straks thuis en is hij alsnog dood… Diede rilt bij de gedachte en besluit Merel te bellen zodra Eddy in bed ligt.




"Wat zit daarin?", vroeg Remco nieuwsgierig, wijzend naar een grote glazen bak die in Eddy's kamer naast zijn bureau stond.
"Spinnen", reageerde Eddy grinnikend. Hij was benieuwd naar Remco's reactie. De meeste mensen die voor het eerst hoorden dat hij spinnen hield, griezelden ervan…
"Spinnen?" Remco liep naar de grote glazen bak en boog zich voorover.
"Ja, vogelspinnen", verklaarde Eddy, terwijl hij achter hem aanliep.
"Kijk," zei hij, "daar zit Milo." Nonchalant sloeg hij een arm om Remco's schouder, leunde licht tegen hem aan en wees naar de omgekeerde kokosnoot in de hoek. Een paar harige, zwarte poten staken er onderuit. "Een Chileense grondspin", legde hij uit. "Die kruipen het liefst ergens in een donker hol weg."
Even sloot Eddy zijn ogen en genoot van Remco zo dicht tegen zich aan. Toen ging hij verder. “In die andere bak, daar zit Missy." Hij wees naar links.
Nu pas zag Remco dat het terrarium uit twee delen bestond die van elkaar gescheiden werden door een glazen wand. In het linkerdeel lag een flinke stuk boomschors waarop een felgekleurde spin zat. Het beest was zeker een centimeter of tien in doorsnee.
"Da's een Mexicaanse Redleg", voegde Eddy er grijzend aan toe.
"Gaaf!", riep Remco enthousiast terwijl hij zijn hoofd lachend naar Eddy draaide.
Prompt bonkte Eddy's hart in zijn keel. Ademloos staarde hij in Remco's grijsblauwe ogen die ineens zo dichtbij waren. Hij slikte een keer.
"Wil je 'm eens op je hand?", herstelde hij zich snel.
"Kweet nie…", aarzelde Remco. "Zijn ze giftig?"
Eddy grinnikte. "Deze bijten niet hoor. Als ze zich bedreigd voelen, schieten ze haartjes af."
"Oh, oké…", lachte Remco, gerustgesteld door Eddy's uitleg.
Eddy liet Remco los en maakte de linkerbak open. Langzaam kroop de spin op zijn hand. "Hou je hand maar op", zei hij. "Niet schrikken hoor, het kriebelt."
Remco knikte, strekte zijn hand uit en keek gespannen toe hoe Eddy de grote spin erop zette.
"Als ze gaat lopen, moet je gewoon je hand meedraaien." Lachend keek hij Remco, die de grote spin, toch een beetje angstig, in de gaten hield, aan. Traag bewoog Missy haar poten en kroop richting zijn pols.
"Waahh…", grinnikte Remco, "dat kriebelt echt!"
Glimlachend keek Eddy toe hoe zijn vriend de bewegingen van Missy richting zijn arm volgde.
"Gaaf, dit", fluisterde Remco. "Hoe die poten bewegen… Mooi man!" De spin kroop over zijn arm omhoog.
"Kom maar, dan zet ik haar terug, voor ze in je nek zit", grinnikte Eddy. Hij legde zijn hand, vlak voor Missy, op Remco's arm. Remco's blote huid onder zijn hand bezorgde hem een flinke kriebel in zijn buik. Snel drukte hij het gevoel weg en zette de spin voorzichtig terug in het terrarium. Ineens voelde hij een hand op zijn rug. Verschrikt draaide hij zich om en keek opnieuw in Remco's grijsblauwe ogen.
"Eddy…", fluisterde Remco. Langzaam kwam hun gezichten dichter bij elkaar.
Eddy's hart bonkte opnieuw in zijn keel. Als vanzelf schoven zijn handen rond Remco's middel en trok hij hem naar zich toe.
Remco lachte verliefd. Steeds dichterbij kwamen hun gezichten…
Eddy's ogen dwaalden af naar zijn mond. Hij sloot zijn ogen…
"Jongens… Eten!" De stem van Eddy's moeder bracht hen in één klap terug naar de werkelijkheid.

"Wachten we niet op papa?", vroeg Eddy toen ze aan tafel schoven.
"Daarom heb ik nasi gemaakt', antwoordde zijn moeder. "Kan ik het straks zo opwarmen als hij thuiskomt."
Eddy en Remco zaten tegenover elkaar. Ze keken elkaar aan. Remco's voet schoof voorzichtig tegen Eddy's been. Eddy kleurde tot achter zijn oren. Snel wendde hij zijn ogen af.
"Wil je een eitje op de nasi?", vroeg zijn moeder aan Remco.
"Alstublieft", antwoordde Remco beleefd. Zijn ogen zochten die van Eddy maar Eddy keek strak naar zijn bord. Voorzichtig drukte hij zijn voet iets steviger tegen zijn been.
Eddy keek op en lachte naar hem.
"Zo jongens", begon Eddy's moeder terwijl ze ging zitten. "Eet smakelijk."
Hongerig van de hele middag buiten, vielen ze aan. Remco's voet wreef nog steeds zacht langs Eddy's been…

Lea keek de beide jongens glimlachend aan. Zo te zien, konden ze het wel goed met elkaar vinden. Eddy had er een kleur van. Aardige jongen, die Remco. Vriendelijk… Beleefd…

"Eet smakelijk jongens!" Met die woorden stapte Eddy's vader ineens breed lachend de keuken binnen. De lach op zijn gezicht verstarde bij het zien van de hoogrode kleur waarmee Eddy hem verschrikt aankeek. Onmiddellijk vlogen zijn ogen van zijn zoon naar Remco.
"Ben je er al?", vroeg zijn vrouw verbaasd. "Ik had je zo vroeg nog niet verwacht. Had even gebeld, dan hadden we op je gewacht…”
Zijn vrouw negerend, schoof Eddy's vader een stoel achteruit en ging zitten. "Jij moet Remco zijn", begon hij, overdreven vriendelijk. "Wat leuk dat je er bent…"
Eddy keek strak naar zijn bord. Zijn hart bonkte in zijn keel. Remco's voet wreef nog steeds langs zijn been maar hij durfde hem niet meer aan te kijken. Stiekem gluurde hij onder zijn oogleden door en zag hoe zijn vader naar hem keek. De blik in zijn ogen voorspelde niet veel goeds…


"Laten jullie Beau en Cindy nog even uit?", vroeg Lea de jongens toen ze van tafel opstonden.
Opgelucht omdat ze weg konden, pakte Eddy de riemen van de twee honden. Cindy sprong uitgelaten blaffend tegen hem op, Beau stond, geduldig met zijn staart kwispelend, bij de achterdeur te wachten.

Tijdens het avondeten had hij zich vreselijk opgelaten gevoeld. Zijn vader hield hem en Remco scherp in de gaten. Hij bleef Remco maar vragen stellen. Waar hij woonde, waarom hij niet studeerde, wat voor werk hij deed… Hij wist meteen dat het foute boel was. Zijn vader had het door, daar was hij van overtuigd. En hij zou het nooit goed vinden, dat wist hij zeker. Hij had er een flinke knoop van in zijn maag.
"Niet te lang wegblijven, hè? Dan drinken we samen nog een kopje thee voor Remco naar huis gaat", merkte Eddy's vader op.
"Doe maar rustig aan, hoor jongens", reageerde zijn moeder. "Er is nog tijd zat…"
Zonder antwoord te geven, liep Eddy de deur uit, op de voet gevolgd door Remco.


"Moedig dat nou niet aan, Lea", begon haar man zodra de jongens de achterdeur achter zich dicht trokken.
"Wat niet?", vroeg Lea nietsvermoedend.
"Dat Eddy met die jongen omgaat", verklaarde hij.
"Hoezo niet?", reageerde Lea verbaasd. "Ze kunnen het zo goed met elkaar vinden? Het is toch leuk voor Eddy da…"
"Dat is het nou juist, ze kunnen het veel te goed met elkaar vinden", viel haar man haar in de rede. "Die Remco is heel anders dan onze Eddy, Lea. Zie je dat dan niet? Dat levert alleen maar problemen op, zeg ik je."
Lea keek haar man aan. "Hoe kom je daar nou bij?"
"Wat weten we nou van hem?", ging Alfons verder.
"Remco is gewoon een keurige, nette jo…", begon Lea.
"Straks zit Eddy nog aan de drugs, net als zijn broer. Of gooit hij met de pet naar zijn studie…"
"Ach Alfons, zo'n vaart zal het we…"
"Zag je niet hoe Eddy keek? Hij durfde me niet eens meer recht in m'n ogen te kijken. Ik voel het gewoon, die twee verbergen wat."
Lea staarde haar man aan. Snapte Alfons nou echt niet waarom Eddy hem niet aan durfde te kijken? Had hij nou werkelijk niet in de gaten dat Eddy gewoon bang voor hem was? Bang voor zijn oordeel over zijn nieuwe vriend?
"En waarom rijdt die jongen meer dan honderd kilometer om Eddy op te zoeken? Wat moet hij van hem? Nee, ik vertrouw hem niet." Hij zuchtte diep.
"Ze hebben gewoon plezier samen", deed Lea nog een laatste poging haar man op andere gedachten te brengen. "Laat ze toch…"
"Ik wil het er niet meer over hebben, Lea", viel hij haar opnieuw in de rede. "Ik vertrouw die jongen niet."
Niet begrijpend schudde ze haar hoofd. Waarom deed Alfons nou zo moeilijk? Eddy was toch geen klein kind meer? Over een paar weken ging hij op kamers, dan kon Alfons hem toch ook niet meer voortdurend in de gaten houden?


Zwijgend liepen ze naast elkaar. Beau liep rustig naast Eddy aan de lijn. Cindy rende, zoals gewoonlijk, druk blaffend alle kanten op. Af en toe keken de jongens elkaar aan en glimlachten.
"Waar gaan we heen?" vroeg Remco.
"Wacht maar af", antwoordde Eddy geheimzinnig. Hij wilde met Remco alleen zijn. Even alleen maar genieten van zijn aanwezigheid. Even niet denken aan zijn vader. Want dat dit nog een staartje ging krijgen, daar had hij geen twijfel over.

Aan het einde van de straat gingen ze linksaf, richting de jachthaven. Net ervoor sloeg Eddy een smal paadje in. Ze liepen nu achter dichte struiken, die de bebouwde kom van de jachthaven scheidden. Een paar honderd meter verderop kroop Eddy door een gat in het hek het terrein van de jachthaven op. Hier en daar stond nog een enkele boot gestald.

“Kom,” zei Eddy, "hier komt nooit iemand 's avonds."
Remco keek om zich heen en kroop ook door het gat. "Volgens mij kom jij hier wel vaker, of niet?", vroeg hij grinnikend.
"Soms, als ik geen zin heb om thuis te zijn", antwoordde Eddy.
"Zoals nu", reageerde Remco gevat. Hij lachte.
"Precies," lachte Eddy terug, "zoals nu." Hij maakte de honden los. "Toe maar Beau", spoorde hij de labrador aan. Cindy had geen aansporing nodig, die ging er meteen vandoor.
"Ben je niet bang dat ze wegloopt?"
"Cindy?", lachte Eddy. "Echt niet! Daar is ze veel te bang voor. Moet je opletten… die komt om de paar minuten terug. Even controleren of we er nog zijn."
Remco lachte.
"Sorry van m'n vader", begon Eddy verontschuldigend. "Hij kan zo doordrammen…"
"Hoe bedoel je?", reageerde Remco verbaasd.
"Nou gewoon… Dat hij zo door zat te zeuren over dat je in een bouwmarkt werkt en waarom jij niet studeert… En dan wil hij dat we met hun thee komen drinken…Man, we zijn toch geen kleine kinderen meer?"
"Ach, maak je niet druk, joh", stelde Remco Eddy gerust. "Hij toonde gewoon belangstelling."
Eddy keek hem peinzend aan. Hij geloofde er niks van, maar hij had er niet zo'n zin in Remco nu al te vertellen hoe het er bij hem thuis aan toe ging. Eerst maar eens afwachten wat zijn vader zou zeggen als Remco weer naar huis was. Misschien viel het allemaal wel mee, maakte hij zich voor niks zorgen…
"Je zult wel gelijk hebben", antwoordde hij uiteindelijk maar.
Langzaam liepen ze verder.
"Heb je zin om woensdag bij mij te komen?" vroeg Remco ineens. "Op woensdag ben ik altijd vrij."
Eddy aarzelde. Hij wilde niks liever, maar hij twijfelde. Wat als zijn vader inderdaad iets in de gaten had? Zou hij dan zonder problemen weg kunnen komen? Hij had er een hard hoofd in. Zoals zijn vader gekeken had…
Remco zag zijn aarzeling en keek hem smekend aan. "Toe Eddy… Ik ben toch ook naar jou gekomen? Ik wil je zo graag nog een keer zien", fluisterde hij bijna. Hij pakte Eddy's handen vast en trok hem naar zich toe.
Van het één op het andere moment bonkte Eddy's hart in zijn keel. Verliefd staarde hij in Remco's lichtblauwe ogen. Weer die kriebel in zijn buik…

"Shit… Cindy!" Verschrikt liet Eddy Remco's handen los en duwde het kleine Jack Russeltje, dat plotseling tegen zijn been opsprong, van zich af. "Ga spelen! Weg!", wuifde hij naar het kleine hondje.
Enthousiast rende Cindy naar Beau, die in de verte rustig aan kwam lopen.
"Je had gelijk, die gaat er niet vandoor," grinnikte Remco. Lachend keek hij Eddy aan. Zijn ogen lieten hem niet meer los. "Kom je nou woensdag?", vroeg hij nog een keer, nu met iets meer nadruk.
Eddy lachte. "Tuurlijk…Wat dacht jij dan?", antwoordde hij in een opwelling. Hoe hij het voor elkaar moest krijgen, wist hij nog niet, maar hij zou er vast wel iets op verzinnen!
"Leuk", glunderde Remco.
Grijnzend van oor tot oor trok hij Eddy opnieuw naar zich toe. Steeds dichter kwamen hun gezichten naar elkaar toe… Remco kreunde nauwelijks hoorbaar toen hun lippen elkaar heel zacht raakten. Hij sloeg zijn armen om Eddy heen en hield hem dicht tegen zich aan. Eddy schoof een hand onder zijn shirt, wreef over zijn rug.


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » woensdag 18 juni 2014 23:44

13




“Hoe is het?”, is het eerste wat Merel Diede vraagt als ze haar telefoon opneemt.
“Geen idee. Hij slaapt weer. We hebben wat gepraat maar hij heeft nog niks losgelaten.”
“En wat zegt je gevoel?”
“Ik ben er niet gerust op. Hij heeft me gevraagd naar zijn flat te gaan. Zei dat alles daar onder het bloed zit. Of ik het voor hem wil schoonmaken en wat kleren en z'n telefoon voor hem wil halen.”
“Jezus, Diede…”
“Hij wil niet dat papa en mama het zien. Snap ik wel, maar toch…”
“Wil je d’r heen?”
“Liever niet, maar iemand moet het toch doen nietwaar. Kan jij naar huis komen? Ik durf hem niet alleen te laten.”
“Ik ga het meteen regelen. Misschien kan ik maar beter de rest van de week vrij nemen. Wat denk jij?”
“Ik weet het niet. Hij kent je eigenlijk helemaal niet. Misschien vindt hij het wel helemaal niet prettig als jij er bent, wordt het daardoor juist extra moeilijk voor hem te vertellen wat er aan de hand is.”
“Misschien heb je wel gelijk… Ok, dan alleen vandaag. Ik ben er zo.”


Een beetje zenuwachtig drukt Marieke op de bel. Gisteravond heeft ze nog eens over de hele situatie nagedacht. Diede thuis… Dat is misschien nog wel het meest vreemde aan alles. Ze kent het verhaal van Diede, haar buurvrouw heeft er wel eens over verteld, hoewel ze dat liever niet doet. Maar ja, soms zit het haar zo hoog, dan moet ze het toch even kwijt. Want ze heeft het er moeilijk mee, al vanaf het begin dat Diede het huis uit is. Haar buurvrouw heeft verteld dat Diede een moeilijke jongen is die thuis niet meer te handhaven was, maar Marieke heeft daar zo haar vraagtekens bij.
Ze kent Diede weliswaar minder goed dan Eddy, want Eddy is bevriend met haar dochter en komt daardoor regelmatig bij hun over de vloer. Of liever gezegd, kwam regelmatig bij hun over de vloer, want sinds Hannah en Eddy op kamers wonen, heeft ze hem niet meer gezien.
Toch heeft ze altijd te doen gehad met Diede. Ze kent haar buurman en vraagt zich al jaren af wie van de twee de moeilijkste is, Diede of zijn vader… En haar buurvrouw en Eddy zitten er midden tussenin.

"Marieke", klinkt het verbaasd als de deur opengaat.
"Lea", reageert Marieke. "Ik dacht, laat ik weer eens een keer koffie bij je drinken. Het is al zo lang geleden." Ze tovert een lach op haar gezicht.
Haar buurvrouw ziet er slecht uit. Dikke wallen onder haar ogen, alsof ze al een paar dagen nauwelijks heeft geslapen.
"Komt het gelegen?"
Lea doet een stap opzij om haar binnen te laten. "Kom binnen", zegt ze gelaten. "Alfons is er niet. Hij heeft een optreden met het koor."
Marieke kijkt haar bezorgd aan. Het liefste zou ze met de deur in huis vallen en haar rechtstreeks vragen wat er aan de hand is. Want dat er iets mis is, dat is haar wel duidelijk. Maar ze houdt zich in, weet dat het niet verstandig is. Lea is niet zo'n prater.





"Wow…", fluisterde Eddy hees toen ze elkaar loslieten. Hij slaakte een diepe zucht en keek Remco dromerig aan. Hij legde een hand tegen zijn wang. Die kuiltjes… Mijn God, wat zag hij er lief uit… Hij smolt helemaal…
"We moeten zo terug", zuchtte Remco. "Ik moet morgen werken en voor ik thuis ben, duurt nog wel even. Woensdag verder…", glimlachte hij. "Maar dan wachten we niet tot het laatste moment, oké?"
Eddy knikte verliefd. Hand in hand liepen ze richting het gat in het hek.


"Lusten jullie een kopje thee, jongens?", vroeg Eddy's moeder vriendelijk toen de jongens de keuken weer binnen stapten.
"Dank u wel, maar ik moet echt gaan", antwoordde Remco. "Morgen weer vroeg eruit… werken", voegde hij eraan toe.
Eddy's ouders volgden de jongens naar de voordeur.
"Bedankt voor alles." Remco gaf Eddy's moeder een hand. "Tot ziens, meneer", knikte hij naar Eddy's vader.
"Goeie reis, jongen", wenste Lea hem toe.
"Dank u", antwoordde Remco beleefd. "Het was gezellig Eddy", richtte hij zich tot Eddy. "Tot wo…"
"Wacht, ik loop even met je mee", onderbrak Eddy hem. Vlug stapte hij de deur uit en trok Remco mee naar buiten.
"Even zonder m'n ouders", fluisterde hij.
Remco grinnikte. "Kom maar gauw bij mij, daar hoeven we niet zo geheimzinnig te doen", fluisterde hij terug.
Remco stapte in zijn auto en draaide het raampje open.
Eddy boog voorover. Hem kussen, dat kon niet, zijn ouders stonden te kijken. Hij legde zijn hand op Remco's arm en kneep even. "Tot woensdag", lachte hij verliefd. "Doeg…"
Remco keek hem lang aan. "Eddy…," zei hij zachtjes, "ik vind je echt leuk…"
"Ik jou ook", fluisterde Eddy.
"Woensdag…", lachte Remco veelbelovend. "Doei…"
Hij draaide het raampje dicht en startte de auto.
Eddy keek hem na tot hij op de rotonde uit het zicht verdween. Toen liep hij terug naar binnen.


"Ik weet niet of het zo'n goed idee is dat jij die jongen nog vaker ziet, Eddy", begon zijn vader vrijwel meteen nadat Remco vertrokken was.
"Hoezo niet? Remco is toch hartstikke aardig?", reageerde Eddy verontwaardigd.
Zijn vader schudde zijn hoofd. "Die jongen is heel anders dan jij… Hij doet maar waar hij zin in heeft… In plaats van dat hij nou probeert wat te bereiken in zijn leven, staat hij achter de kassa in een winkel. Dat is toch geen vriend voor jou, jongen", stelde zijn vader beslist.
"Remco staat niet a…", begon Eddy, maar zijn vader liet hem niet uitpraten.
"Daar wil jij toch niet mee omgaan?", ging zijn vader stug verder. "Straks word jij net zo'n nietsnut als je broer… Wil je dat dan? Bereid jij je nou maar op je studie voor, daar bereik je veel meer mee."
"Maar ik heb vaka…"
"Wees nou verstandig", onderbrak zijn vader hem opnieuw. "Die jongen is echt niks voor jou."
"Maar pap…"
"Voor de laatste keer, Eddy", viel zijn vader hem, inmiddels behoorlijk geïrriteerd, in de rede. "Luister naar je vader. Wat weet jij er nou van? Ik zeg je, aan die jongen heb jij niks. Je heb toch genoeg leuke vrienden hier? Wat moet jij nou met iemand die zo ver weg woont? Dat heeft toch geen zin?”
Beteuterd keek Eddy zijn vader aan. Hij wist dat het geen zin had tegen hem in te gaan. Zijn vader zou zich alleen maar opwinden en hij wilde beslist geen ruzie. Koortsachtig pijnigde hij zijn hersenen. Hoe kon hij nou woensdag zonder problemen wegkomen? Als zijn vader zou weten dat hij toch naar Remco ging, kon hij het wel vergeten, dan kwam hij de deur niet uit. Hij zuchtte diep.
"Je hebt wel gelijk misschien. Hij woont inderdaad wel ver weg", antwoordde hij gelaten, met moeite zijn teleurstelling verbergend.

Lea zag de teleurstelling op het gezicht van haar zoon. Eerlijk gezegd begreep ze er niks van waarom Alfons het niet goed vond dat de jongens met elkaar omgingen. Zij had een prima indruk van Remco gekregen. Oké, hij woonde wat ver uit de buurt. Maar wat maakte dat nou uit? Eddy had toch vakantie.

Eddy stond op. "Ik ga naar boven", zei hij kortaf.
Zijn moeder liep hem achterna. "Eddy", zei ze zachtjes toen hij de trap op wilde lopen.
Eddy draaide zich om en keek haar aan.
"Het spijt me, jongen", zei ze. "Ik snap ook niet waarom papa het niet goed vindt."
Eddy knikte en wilde doorlopen.
"Waarom bel je Ton niet op? Die is toch ook niet met vakantie?", ging zijn moeder verder. "Misschien vindt hij het wel leuk om samen op te trekken."
Eddy deed zijn mond al open om te zeggen dat dat wel het laatste was waar hij zin in had, toen hij zich ineens bedacht. Een lach brak door op zijn gezicht.
"Dat is een goed idee! Ik ga hem straks even bellen", reageerde hij, ineens weer opgewekt.
"Doe dat maar, jongen", spoorde zijn moeder hem aan.

Vrolijk liep Eddy naar zijn kamer. Glimlachend keek Lea haar jongste zoon na. Verstandige jongen. Tegen zijn vader ingaan, had toch geen zin. Had Diede dat destijds maar begrepen…


"Was het leuk, jongen?" Vera keek haar zoon, die net de achterdeur binnenstapte aan.
"Kei gezellig", antwoordde Remco vrolijk. "We hebben gevliegerd," lachte hij, "en Eddy heeft vogelspinnen…"
"Hij heeft wat???", vroeg Wim stomverbaasd. Hij had zijn broer aan horen komen en kwam nu de keuken binnen. "Gadverdamme… Wie heeft er nou vogelspinnen!"
Remco grinnikte. "Bang voor spinnen?" Hij kriebelde zijn broertje in zijn nek. "Whah… d'r zit een spin in je nek!", plaagde hij.
"Hou op gek!" Wim draaide zich onder Remco's hand uit.
Vera keek haar twee jongste zonen lachend aan.
"Heb je met hem gezoend?", vroeg Wim nieuwsgierig verder.
"Wim!", riep Vera hem tot de orde. "Laat Remco, je hoeft niet alles te weten…"
Remco stak zijn tong tegen zijn broertje uit. "Gaat je lekker niks aan. Ik ga naar boven." Grinnikend liep hij de keuken uit.

Nog geen twee minuten later stond Wim in zijn kamer. "Vertel Remco, kom op… Is hij echt zo leuk als je dacht?", vroeg Wim ongeduldig.
Remco lachte. "Nog veel leuker…"
"Hebben jullie gezoend?", vroeg Wim opnieuw. Hij keek zijn broer grijnzend aan.
"Hm hm…" knikte Remco.
"En?"
"Wat, en?", reageerde Remco droog.
"Hoe zoent hij?"
"Ja hallo, dat vraag ik jou toch ook niet als je een vriendinnetje hebt?", antwoordde Remco lachend.
"Lekker dus", grinnikte Wim. "Hebben jullie nou verkering?", ging hij nieuwsgierig verder.
"Geen idee… Daar hebben we het eigenlijk helemaal niet over gehad", reageerde Remco bedachtzaam. "Ik denk het eigenlijk wel", voegde hij er glimlachend aan toe. "Hij komt woensdag hier."
"Goed man!" Wim stompte zijn broer tegen zijn schouder.


Eddy kon de slaap niet vatten. Telkens weer gleden zijn gedachten terug naar de middag. Samen vliegeren… Remco's armen om hem heen… Zijn lippen in zijn nek… Onvoorstelbaar hoe lekker hij rook… Hij was echt leuk… Glimlachend dacht hij terug aan het moment waarop Remco hem gekust had. Woensdag meer, had hij gezegd. Hij zuchtte diep. Was het maar vast zover…

De hele avond nadat Remco weg was gegaan, had hij op zijn kamer gezeten. Zijn moeder had hem op een geweldig idee gebracht. Zou hij het durven? Wat als zijn vader er ooit achter zou komen dat hij naar Remco ging als hij zei dat hij met Ton afgesproken had? Hoe groot was die kans?
Onwillekeurig dacht hij terug aan de tijd dat zijn broer nog thuis woonde. Hoe vaak had Diede niet gezegd dat hij ergens anders was als waar hij werkelijk was? En elke keer had zijn vader hem betrapt. Was ook wel een beetje Diede's eigen schuld. Hij kwam rustig midden in de nacht thuis, terwijl hij wist dat zijn vader hem opwachtte. Zo stom was hijzelf toch niet van plan te zijn.
Tot nu toe was hij er goed doorheen gerold. Hij paste wel op geen dingen te doen die hem echt in de problemen konden brengen. Zijn vader vertrouwde zijn vrienden, zolang hij met hen optrok, was er niks aan de hand. En wat hij met zijn vrienden deed, hoefde hij toch niet altijd te vertellen?
Maar nu zou het anders zijn. Nu zou hij alleen maar zéggen dat hij naar Ton ging… Ach, zolang hij maar niks deed wat zijn vaders wantrouwen kon opwekken, was er niks aan de hand, dan zou hij niks merken, stelde hij zichzelf gerust.

Hij had geld nodig, bedacht hij zich. Elke keer met de trein naar Remco, was een duur grapje. En Remco nog een keer thuis uitnodigen, dat leek hem niet verstandig, daar zou hij een hoop gedonder mee krijgen, dat was nu wel zeker.
Van Terschelling had hij nog veertig euro over. Hij had het goed weggestopt in een oud snoepblikje. Je wist maar nooit wanneer hij het nodig had. Diede en hij hadden nooit zakgeld gehad. 'Als je iets nodig hebt, hoef je het maar te vragen', zei zijn vader altijd. Ja, ja, als hij vond dat ze iets nodig hadden, bedoelde hij. Want als zijn vader het onzin vond, kregen ze gewoon geen geld. Diede was er altijd boos om geweest, vooral toen hij een baantje wilde zoeken en dat ook niet mocht omdat hij volgens zijn vader die tijd beter aan schoolwerk kon besteden. Eddy niet, hij was er gewoon creatief mee omgegaan. Zijn moeder vroeg nooit wat iets precies gekost had. Alles wat hij over hield, stopte hij weg in het snoepblikje. Zo had hij altijd wat achter de hand.

Naar Terschelling had hij honderd euro meegekregen. Meer dan zat, zoveel hadden ze daar niet gedaan. Het geld wat hij over had, kwam nu mooi van pas. Voor één keer was dat wel genoeg, maar dan? Hij zou kunnen zeggen dat hij met Ton ging zwemmen, dan kreeg hij vast wel geld mee. Maar of zijn moeder dat elke keer zou geloven? Voor de eerste keer kon het wel… Daarna zou hij wel verder zien. Tevreden draaide hij zich om. Nog een paar dagen…


"Mam, ik ga!", riep Eddy naar zijn moeder terwijl hij zijn tas met zwemspullen over zijn schouder hing.
"Eet je vanavond hier?", vroeg ze.
"Reken er maar niet op, we gaan zwemmen. Ik denk dat we daar een frietje pakken, of zo", antwoordde Eddy. "Mag ik geld?"
"Hoeveel heb je nodig?", wilde zijn moeder weten. Voor hij antwoord kon geven, haalde ze haar portemonnee al tevoorschijn. "Is tien euro genoeg?"
"Denk het niet." Eddy schudde zijn hoofd
"Hoeveel dan?", vroeg zijn moeder.
"Even denken, kaartje voor het zwembad, wat te drinken, een ijsje, frietje met wat erbij…", somde hij met een uitgestreken gezicht op.
"Hier…" Ze gaf hem een briefje van twintig.
"Bedankt mam. Daar red ik het wel mee. Tot vanavond!"
”Maak het niet te laat hè?
Zonder antwoord te geven, liep hij de deur uit.
"Veel plezier, jongen!”, riep ze hem lachend na. "Doe Ton de groeten."


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » zondag 22 juni 2014 18:44

14




"Hoe gaat het met Hannah?", vraagt Lea zonder al te veel interesse, nadat ze twee bekers koffie op tafel heeft gezet. "Bevalt het haar een beetje op kamers?"
De beide vrouwen zitten tegenover elkaar aan de keukentafel.
"Ik geloof het wel. Ze is nog niet thuis geweest nadat ze verhuisd is, maar ze heeft al wel een paar keer gebeld", antwoordt Marieke. "Het is wel een stuk stiller in huis met alleen Iris nog."
"Ja, dat zal wel…", reageert Lea gelaten. Met een doffe blik in haar ogen kijkt ze voor zich uit.
"Ach, het hoort erbij, nietwaar? Kinderen worden groot en dan vliegen ze uit", gaat Marieke verder alsof er niks aan de hand is.
Lea knikt.
"Kun jij er een beetje aan wennen dat Eddy nu ook niet meer thuis is?", stuurt Marieke het gesprek voorzichtig richting Eddy.
Lea staart haar lang aan en zucht een paar keer diep. Marieke wordt er onrustig van. Wat is er in hemelsnaam gebeurd? Diede thuis, Eddy's pols in het gips, Lea helemaal van slag…
"Is er iets?", vraagt ze voorzichtig.
Lea plukt nerveus aan haar vingers. Langzaam knikt ze. Maar ze zegt niks.
"Hé, praat eens tegen me", moedigt ze haar buurvrouw aan. "Ik ben het maar."
Lea zucht opnieuw. "Het gaat… niet goed…", brengt ze gesmoord uit. "Eddy…" Tranen staan in haar ogen. Wanhopig kijkt ze haar buurvrouw aan.
Marieke schrikt. Ze had wel verwacht dat er iets aan de hand zou zijn, maar zoals Lea nu reageert… Dit klinkt ernstiger dan ze gedacht had. Ze schuift haar stoel naar achteren, staat op en slaat haar armen om Lea heen.
"Lieverd, wat is er? Je kan het tegen mij wel zeggen, hoor." Troostend wrijft ze over haar rug. Geduldig wacht ze tot Lea zover is dat ze wil praten.
Lea veegt de tranen uit haar ogen. "Ik weet het niet meer", zegt ze zachtjes. "Wat heb ik nou verkeerd gedaan?" Vertwijfeld kijkt ze op.
"Vertel nou eerst maar eens wat er aan de hand is", spoort Marieke haar aan haar hart te luchten.
Het blijft stil. Marieke gaat weer tegenover haar zitten en pakt haar handen vast. "Waarom was Diede hier gisteravond?", vraagt ze op indringende toon. "Vond Alfons dat zomaar goed?"
Marieke weet heel goed hoe de verstandhouding tussen vader en zoon is. Zolang Diede geen water bij de wijn doet, bestaat hij voor zijn vader gewoon niet.
"En zag ik dat nou goed? Zat Eddy's pols in het gips?", gaat ze onverstoorbaar verder.
"Hoe weet je dat allemaal?", vraagt Lea verbaasd.
"Ik zag Diede gisteravond aankomen."
Lea knikt.
"Is dat meisje zijn vriendin?", vraagt Marieke verder.
Weer knikt Lea.
"Waarom namen ze Eddy mee?"
Verdoofd staart Lea voor zich uit. "Hij wilde niet meer", fluistert ze heel zacht.
Niet begrijpend kijkt Marieke haar aan. "Wat wilde hij niet meer?" vraagt ze nietsvermoedend.
"Leven…", zucht ze. "Hij heeft geprobeerd zijn polsen door te snijden…"
Verbijsterd staart Marieke haar aan. "Wat???"




Met een brede grijns op zijn gezicht stapte Eddy twee uur later de trein uit. Hij had Remco al op het perron zien staan. Vlug liep hij op hem af. Lachend sloegen ze de armen om elkaar heen.
De afgelopen dagen had hij hem elke dag, als hij Beau en Cindy uitliet, gebeld. Het kostte hem steeds meer moeite zijn ouders niks te laten merken. Hij voelde zich zo vrolijk, het liefst liep hij de hele dag te zingen. Zijn moeder had er al een keer wat over gezegd, hem gevraagd of hij soms een vriendinnetje had. Ze had erbij gelachen, maar hij was ervan geschrokken. Was het zo duidelijk? Hij had snel gezegd dat hij er in zin in had om woensdag met Ton te gaan zwemmen maar merkte wel aan zijn moeder's reactie dat ze hem niet geloofde…

"Fijn dat je er bent", glunderde Remco. "Kom…" Hij pakte Eddy bij zijn hand en trok hem mee.
Twintig minuten later parkeerde Remco zijn auto op de oprit naast hun huis. Toch een beetje gespannen stapte Eddy uit. Hoe zouden zijn ouders zijn? En zijn broertje? Het voelde een beetje alsof hij gekeurd zou worden.
"Weten jouw ouders dat wij…", begon hij aarzelend. Hij werd nu toch behoorlijk zenuwachtig.
"Tuurlijk! Wat dacht jij dan? Als ik het ze niet had verteld, had Wim dat wel gedaan", grinnikte Remco. "Kom, ze zijn benieuwd naar je." Opnieuw pakte hij zijn hand en trok hem mee.

"Eddy! Wat leuk je te ontmoeten." Met uitgestoken hand kwam Remco's moeder op hem afgelopen. "Vera Stevens, Remco's moeder", stelde ze zich voor. "Zeg maar Vera", lachte ze er achteraan.
"Eddy van der Meer", antwoordde Eddy beleefd. Verlegen schudde hij haar hand.
Remco's vader kwam er nu ook aan. "Hoi, ik ben Thijs," zei hij, "Remco's vader. Welkom, jongen."
"Ga je mee? Dan laat ik je mijn kamer zien", stelde Remco voor.
Opgelucht liep Eddy hem achterna. Hij vond het maar lastig, al die belangstelling. Thuis hield hij zich meestal een beetje op de achtergrond, dan kon er ook niks misgaan.
Wim stak zijn hoofd om de deur van zijn kamer toen hij zijn broer en Eddy op de trap hoorde.
"Hé, Eddy!", riep hij vrolijk, alsof ze elkaar al jaren kenden.
"Hoi", groette Eddy Remco's jongere broer.
"Dag Wim." Remco duwde het hoofd van zijn broertje naar binnen en trok zijn kamerdeur dicht. "Nieuwsgierig Aagje", mompelde hij.
"Kom." Hij trok Eddy mee de zoldertrap op. "Et voilà!" Uitnodigend hield hij de deur van zijn kamer open.
Nieuwsgierig liep Eddy naar binnen en keek rond. "Speel jij gitaar?", vroeg hij, wijzend op de twee gitaren die naast Remco's bed op een standaard stonden.
"Hm hm… Zuid Amerikaans."
"Laat eens wat horen?"
Eddy schoof op Remco's bed terwijl Remco één van de beide gitaren pakte. Hij ging op zijn bureaustoel zitten, zette één voet op een klein voetenbankje en keek Eddy lachend aan.
"Oké, luister en huiver…"

Ademloos keek Eddy toe hoe Remco, met het puntje van zijn tong uit zijn mond, voorovergebogen over zijn gitaar zat. Hij kon zijn ogen niet afhouden van de jongen die zo geconcentreerd opging in de muziek die hij speelde. Wat was hij mooi zo… Eddy glimlachte vertederd.
"Wauw", zuchtte hij, nadat Remco het slotakkoord had aangeslagen. "Jij bent echt goed, man".
"Dank je", reageerde Remco verlegen. Hij stond op, zette zijn gitaar terug in de standaard en schoof naast Eddy op het bed.
Eddy's hart bonkte in zijn keel terwijl Remco zich naar hem toe draaide. Langzaam kwam zijn gezicht dichterbij. Eddy sloot zijn ogen en kreunde zachtjes toen Remco hem voorzichtig kuste. Remco's hand verdween onder zijn shirt en streelde zijn borst. Voorzichtig duwde hij hem achterover op het bed en liet zich half over hem heen zakken, zijn opwinding duidelijk voelbaar tegen Eddy's been duwend.
Heel even schrok Eddy, maar hij herstelde zich onmiddellijk. Natuurlijk had Remco een stijve! Die had hij zelf immers ook? Zonder verdere aarzeling draaide hij zich naar Remco toe en duwde terug. Hij sloeg zijn armen rond Remco's middel en trok hij hem nog dichter tegen zich aan.
De voorzichtige kus ging over in een heerlijke, lange tongzoen. Traag wreven ze tegen elkaar aan. De wereld om hen heen vervaagde terwijl ze zich overgaven aan het warme gevoel dat zich meester van hen maakte.

"Remco?" De stem van Remco's moeder haalde hen terug naar de werkelijkheid.
Met tegenzin lieten ze elkaar los.
"Shit, waarom laat ze ons nou niet even met rust?", mompelde Remco. "Nergens heengaan, hè", zei hij grijnzend terwijl hij rechtop ging zitten.
Eddy keek hem glimlachend na terwijl hij naar de deur liep.
"Wat is er mam?", riep Remco naar beneden.
"Jorick en Jeffrey zijn hier, of jullie komen basketballen…"
Remco lachte. Hij hoorde de geamuseerde ondertoon in zijn moeder's stem wel en was ervan overtuigd dat de tweeling haar al uitgehoord had over Eddy. Natuurlijk had hij verteld dat Eddy zou komen en natuurlijk waren ze nieuwsgierig, net als Wim. Hij draaide zich om en keek Eddy vragend aan.
"Zullen we?", vroeg hij. "Jorick en Jeffrey zijn wel oké. Je hebt ze op Terschelling al een keer gezien".
Eddy grinnikte. Hij kon zich de beide jongens absoluut niet herinneren, had op Terschelling alleen maar oog voor Remco gehad.
"Leuk", reageerde hij terwijl hij op stond en zijn kleren rechttrok.
Bij de deur greep Remco hem nog een keer vast en kuste hem opnieuw.
"Hier krijg ik nooit genoeg van", zuchtte Remco toen hij Eddy losliet.
Eddy keek hem verliefd aan. "Ik ook niet", fluisterde hij.

"Wat doen jullie nou hier?", vroeg Remco verbaasd toen hij Gwen en Maaike in de keuken naast de tweeling zag staan.
"Zelfde als wat hij hier doet", grinnikte Jeffrey, wijzend naar Eddy.
"Lachen", reageerde Remco vrolijk. "Dus eh… jullie gaan ook verder waar jullie op Terschelling waren gebleven?"
Jeffrey sloeg lachend een arm om Maaike heen en knikte. Maaike keek verliefd naar hem op. Prompt drukte Jeffrey een kus op haar lippen.
"Gaaf man", lachte Remco terwijl hij Jeffrey een por tegen zijn schouder gaf.


"Eddy! Hier!" Jorick zwaaide met zijn handen in de lucht.
Remco stond grijnzend voor Eddy, zijn armen gespreid, hem zo de mogelijkheid om de bal af te spelen, ontnemend. Eddy dribbelde de bal, draaide zich rond om Remco te ontwijken, maar Remco was sneller. Hij draaide mee, blokkeerde Eddy's armen precies op het moment dat hij wilde gooien en sloeg de bal uit zijn handen. Lachend greep hij Eddy vast en drukte een kus op zijn lippen.
"Eewwhhhh", hoorden ze Gwen achter zich roepen.
Verbaasd liet Remco Eddy los en draaide zich om.
"Gadver", voegde Gwen eraan toe. Ze trok een vies gezicht. "Doe dat lekker als jullie alleen zijn."
Stomverbaasd staarde Remco haar aan. "Hoezo? Deden Maaike en Jeffrey toch ook? Waarom mogen zij dat wel en wij niet?"
Ineens was het stil.
Gwen draaide ongemakkelijk heen en weer, zich niet goed raad wetend met de situatie. "Ik vind het gewoon smerig", begon ze aarzelend. Haar ogen zochten steun bij haar vriendin.
"Moet je mij niet aankijken", reageerde die prompt. "Mij maakt het niks uit. Is toch logisch als je verliefd bent?", voegde Maaike eraan toe.
"Ja, wat is er nou smerig aan een kus?", viel Jeffrey Maaike bij. Hij keek Gwen niet begrijpend aan. Ze wist toch dat Remco homo was? Ze hadden op Terschelling toch verteld dat hij verliefd was op Eddy? Waarom maakte ze dan zo'n probleem van een kus?
Remco had Eddy ondertussen demonstratief naar zich toe getrokken en een arm om zijn middel geslagen. "Ik vind het anders best lekker", grinnikte hij terwijl hij Eddy opnieuw kuste.
"Toch vind ik het een raar gezicht", hield Gwen voet bij stuk.
"Je weet toch dat ze homo zijn?", vroeg haar vriendin verbaasd.
"Jawel", antwoordde Gwen schoorvoetend. "Dat vind ik ook niet erg of zo, maar het ziet er zo stom uit. Twee jongens die elkaar kussen, ik heb zoiets gewoon nog nooit gezien…"
"Ach, je went er vanzelf aan." Jorick pakte haar vast en kuste haar vol op haar mond.
Gwen kreeg er prompt een rooie kop van. Schaapachtig lachte ze naar Remco en Eddy. Die trokken zich nergens wat van aan en hingen nog steeds lekker tegen elkaar aan.
"Kom! Verder!", doorbrak Jeffrey de spanning. Hij pakte de bal op en begon te dribbelen.
Snel liet Remco Eddy los en rende naar voren, op de voet gevolgd door zijn vriendje die hem nu op zijn beurt probeerde te blokken.

Tegen half zes liepen ze, moe gespeeld en hongerig terug naar huis.


"Remco vertelde dat jouw ouders niet weten dat je homo bent", begon Remco's moeder na het eten.
"Klopt," reageerde Eddy, "en dat ga ik ze niet vertellen ook."
"Waarom niet?", vroeg Remco's vader verbaasd. "Zo erg zal het toch niet zijn?"
Eddy schudde zijn hoofd. "Nee," zei hij beslist, "beter van niet."
"De meeste ouders draaien wel bij hoor, als ze merken dat hun zoon er gelukkig van wordt", merkte Remco's moeder op.
"Dan kent u mijn vader nog niet", reageerde Eddy. "Ik heb geen zin in problemen. Over een maand ga ik op kamers, dan kan hij me niks meer maken." Hij lachte terwijl hij het zei, maar ondertussen bouwde de spanning in zijn lijf op.
"Jongen toch…" Remco's moeder legde een hand op zijn arm. "Als je maar weet dat je hier altijd welkom bent, hoor."
Eddy glimlachte. "Ik zal het onthouden", knikte hij.
"Kom, ik breng je naar het station", zei Remco ineens. "Het is al bijna acht uur, zometeen mis je je trein nog."
Verschrikt keek Eddy op zijn horloge. Shit, dat moest niet gebeuren. Als hij te laat thuis zou komen, zou zijn vader beslist argwanend worden en willen weten waarom hij zo laat was. Sterker nog, hij zou Ton best eens kunnen bellen om te vragen waar hij bleef! Gehaast stond hij op.

Twintig minuten later namen ze, met de armen om elkaar heen en hun voorhoofden tegen elkaar aan, achter een groot reclamebord op het perron, afscheid.
"Zal ik zondag weer bij jou komen?", vroeg Remco fluisterend. Hij wreef met zijn duim over Eddy's rug.
"Ik kom liever bij jou", antwoordde Eddy zachtjes terwijl hij Remco's nek streelde. "Bij jullie hoeven we tenminste niet net te doen alsof we alleen maar vrienden zijn."
Remco knikte glimlachend.
"Ik moet nu echt gaan", fluisterde Eddy toen de trein langs het perron tot stilstand kwam.
Met tegenzin lieten ze elkaar los.
In de deuropening bleef Eddy staan. Dromerig staarde hij Remco aan. "Tot zondag", lachte hij verliefd. Nog één keer trok hij Remco naar zich toe. Nog één kus, toen klonk het fluitje van de conducteur en sloten de deuren. Remco liep nog een stukje mee, hij zwaaide, lachte… En toen was hij weg.
Eddy zocht een rustig plekje op en ging zitten.


Hoe dichter hij bij huis kwam, hoe nerveuzer hij werd. Als nu maar niet stom toevallig Ton had gebeld, dan viel hij meteen door de mand! Wat moest hij dan doen? Eerlijk opbiechten waar hij was geweest? Of iets anders verzinnen… Misschien kon hij wel zeggen dat hij bij Diede was geweest en dat hij dat niet wilde vertellen omdat hij bang was dat ze dat niet goed zouden vinden. Nee, geen goed plan, zijn moeder sprak Diede zo nu en dan nog wel eens aan de telefoon. Ze zou hem er beslist een keer naar vragen en dan had hij alleen maar een groter probleem. Verdorie, het was misschien toch niet zo slim van hem geweest stiekem naar Remco te gaan. Had hij andere opties? Nee toch? Er zat nu maar één ding op, er het beste van hopen. Waarom zou Ton hem ook bellen? Ze trokken nooit met elkaar op tenzij de rest erbij was.

Op van de zenuwen stapte hij tweeënhalf uur later uit de bus. Gespannen gluurde hij naar hun huis. Was er iets dat er op wees dat hij een probleem had?
Alles zag er normaal uit. Het flikkerende licht van een TV die aanstond, scheen naar buiten. Het stelde hem gerust. Als zijn vader argwaan had, zou hij nooit rustig TV kijken. Dan ijsbeerde hij, in afwachting van zijn thuiskomst, door de kamer. Zo was het bij Diede tenminste altijd gegaan.
Hij haalde een keer diep adem en strak de straat over.


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » zondag 29 juni 2014 17:55

15




Lea probeert zich groot te houden maar de tranen staan haar opnieuw in de ogen.
"Oh Lea…", brengt Marieke met moeite uit. Ze staat op, trekt haar buurvrouw overeind en slaat haar armen om haar heen.
Voor het eerst sinds het gebeurd is, laat Lea zich gaan. Tranen stromen over haar wangen. Ze trilt over haar hele lichaam.
"Weet je waarom?" vraagt Marieke zachtjes terwijl ze Lea over haar rug strijkt.
Lea schudt haar hoofd. "Hij wil niks zeggen…"
Marieke houdt haar een tijdje alleen maar tegen zich aan. Langzamerhand kalmeert ze weer een beetje.
"Kom, ga zitten, meid. Pak ik even nieuwe koffie voor ons." Marieke duwt haar voorzichtig van zich af. "Vertel me eerst maar eens wat er nou precies gebeurd is."
Terwijl Lea gaat zitten, schenkt Marieke koffie in. Lea kijkt strak voor zich uit, ze zegt niks.
"Wanneer is het gebeurd?", probeert Marieke haar aan het praten te krijgen.
"Donderdagavond", zegt ze zachtjes. "Hij zou vrijdag thuiskomen, Maar donderdagavond ging ineens de telefoon. Het ziekenhuis…"
Ze kijkt Marieke aan. "Ik was zo ongerust, Marieke. Zo bang dat hij…," ze slikt een keer, "dat hij het niet zou halen…" Ze zucht diep.
"Hé! Hij leeft nog, hoor." Marieke pakt opnieuw haar handen vast en knijpt er even bemoedigend in.

Met horten en stoten vertelt Lea het hele verhaal. Na het telefoontje van het ziekenhuis zijn ze er meteen naartoe gegaan. Ze waren nog met hem bezig. Hij had een slagader en twee pezen in zijn pols doorgesneden. De dokters wilden hem daar houden, stonden erop dat hij een gesprek zou hebben met een psychiater. Alfons vond dat onzin, problemen losten ze zelf wel op. Eddy zelf zei alleen maar dat hij dronken was, dat hij zich niks kon herinneren.
Zaterdag mochten ze hem eindelijk mee naar huis nemen. Alfons bleef maar aandringen dat Eddy hem alles kon vertellen. En Eddy bleef maar herhalen dat hij zich niks herinnerde. Verder zei hij niks, sliep hij alleen maar. Hij vroeg naar Diede, dus hadden ze hem gebeld. En Diede had hem meegenomen, dacht dat hij hem misschien kon helpen.

"Lea toch," leeft Marieke mee. Ze heeft haar buurvrouw, zonder haar te onderbreken, laten praten. Zachtjes strijkt ze met haar duimen over Lea's handen. "En nu?"
Lea haalt haar schouders op. "Afwachten… Hopelijk krijgt Diede wat uit hem." Vertwijfeld kijkt ze Marieke aan. "Zoiets doe je toch niet gewoon omdat je dronken bent?"
Haar ogen staan wijdopen. Angstig, in paniek. Marieke kan het zich goed voorstellen. Ze schudt haar hoofd.
"Toch snap ik het niet", begint ze voorzichtig. "Ik dacht altijd dat Eddy niet dronk?"
"Dat bedoel ik dus… Eddy drinkt nooit. Daarom maak ik me zo'n zorgen", reageert Lea. "Hij is veranderd, Marieke", zucht ze.
Vragend kijkt Marieke haar aan.
"Verkeerde vrienden", verklaart Lea.
Nu kijkt Marieke nog verbaasder. "Verkeerde vrienden? Hoe kan je dat nou zeggen? Je kent Eddy's vrienden toch?"
"Nieuwe vrienden, bedoel ik. Eigenlijk eentje maar… Die jongen heeft een slechte invloed op hem. Dat zie je nou wel… Alfons zei het meteen al", voegt ze eraan toe.




"Hoi Eddy", begroette zijn moeder hem toen hij de kamer binnenstapte. Ze zat naast zijn vader op de bank 'Hart van Nederland' te kijken.
"Hoi Mam", reageerde Eddy opgelucht. Hij glimlachte, niks aan de hand.
Beau deed zijn ogen open en keek hem slaperig aan. Eddy aaide Cindy, die vrolijk tegen zijn benen opsprong, over haar kop.
"Dag jongen", zei zijn vader zonder op te kijken. "Hebben jullie het leuk gehad?"
"Hartstikke", lachte Eddy, blij omdat hij tenminste een eerlijk antwoord kon geven. "Ik gooi even m'n zwembroek en handdoek in de wasmachine, goed?"
Zonder zijn moeder's antwoord af te wachten, liep hij naar boven. Vlug stopte hij zijn droge zwemspullen in de wasmachine en zette hem aan. Zo, nu kon ze in ieder geval niet ontdekken dat hij niet had gezwommen.
Weer beneden schonk hij een glas cola in en ging bij zijn ouders zitten.
"Zondag ga ik weer naar Ton", zei hij zo nonchalant mogelijk. Gespannen hield hij zijn adem in. Zou zijn vader het goed vinden?
"Je mag hem ook wel eens hier vragen, hoor", reageerde zijn moeder zonder haar ogen van de TV af te wenden.
Eddy schrok. "Nee," zei hij snel, "hier is niks te doen, de stad is leuker." Hij hoopte maar dat ze het zouden slikken.
Zijn moeder keek even op en knikte. Zijn vader zei niks, hij bleef strak naar de TV kijken.
Gerustgesteld door het totale gebrek aan belangstelling, liet Eddy zich achterover in de bank zakken. Met nietsziende ogen staarde hij naar de TV, waar Piet Paulusma net zijn weerpraatje afsloot met het welbekende 'Oant moarn'.

Eddy's gedachten dwaalden terug naar de middag. Remco's armen om zich heen, zijn lippen op zijn mond, zo zacht en warm… Er gleed een dromerig lachje over zijn gezicht toen hij hem in gedachten weer tegen zich aan voelde. Wat was dat fijn geweest! Hij zuchtte. Kon dat maar hier… Maar ja, dat kon hij wel vergeten. Hij kende zijn vader's standpunt, hij had het zo vaak gehoord toen zijn broer nog thuis woonde. 'Zolang jij onder mijn dak woont, doe je wat ik zeg', had zijn vader Diede, elke keer als hij te laat thuiskwam of als er problemen op school waren, voor de voeten geworpen.
Zijn vader was duidelijk geweest, afgelopen zondag. Hij vond Remco geen geschikte vriend voor hem en wilde niet dat ze met elkaar omgingen. Daar had hij zich maar naar te schikken. Tenminste, als hij geen gedonder wilde.

Uit zijn ooghoeken gluurde hij naar zijn vader. Vertrouwde hij Remco nou niet omdat hij het raar vond dat hij bereid was meer dan honderd kilometer te rijden om hem te zien? Of zou hij door hebben dat er meer was tussen Remco en hem?
Eddy wist hoe zijn vader over homo's dacht. Hij stak dat niet onder stoelen of banken. Tegennatuurlijk vond hij het, smerig en respectloos tegenover hun ouders en familie. Volgens zijn vader waren homo's alleen maar uit op aandacht, wilden ze provoceren, mensen shockeren.
Nee, Remco's moeder kon wel zeggen dat het mee zou vallen als zijn vader zou weten dat hij homo was, Eddy wist wel beter… Zijn vader zou glashard beweren dat hij het zich inbeeldde. Hij zou hem voorhouden dat hij hem zo niet opgevoed had en dat hij dus geen homo kon zijn. In zijn vader's ogen was het beslist Remco's invloed die hem homo had gemaakt. Hij zou er vast en zeker alles aan doen om te voorkomen dat ze elkaar zouden zien. Huisarrest, strenge controle, nabellen waar hij was, geen geld meer mee krijgen… Hij moest er niet aan denken!

Waarom zou hij problemen opzoeken en de confrontatie aangaan? Hij wist dat hij het nooit zou winnen. Dat had hij bij Diede zo vaak gezien, daar had hij echt geen zin in. Onwillekeurig rilde Eddy. Hij zag weer de woede in zijn vaders ogen, al die keren dat Diede de strijd met hem aan was gegaan. Machteloze woede, want Diede werd er alleen maar recalcitranter van en dus werd zijn vader steeds kwader. Eddy moest er niet aan denken dat zijn vader zo tegen hem tekeer zou gaan! Nee, dan deed hij om de lieve vrede, liever wat water bij de wijn.
Nog maar een paar weken, dan ging hij op kamers. Dan woonde hij niet meer onder zijn vaders dak. Dan zou hij vrij zijn om te doen en laten wat hij wilde. Even geduld nog… Hij glimlachte. Nog maar een paar weken, dan zou Remco zonder problemen bij hem kunnen komen. Dan zou hij zelfs bij hem kunnen blijven slapen…

Onmiddellijk reageerde zijn lichaam. Hij voelde het bloed naar zijn kruis stromen. Onbewust kreunde hij even. Prompt keek zijn moeder hem onderzoekend aan.
"Waar zit jij met je gedachten?”, vroeg ze met een veelbetekenend lachje rond haar mond.
Eddy verschoot van kleur. Shit, hij moest beter oppassen! Straks begon ze weer te vissen of hij een vriendinnetje had en daar had hij echt geen zin in.
"Oh, niks", mompelde hij snel.
Zijn hart bonkte in zijn keel. Normaal doen, wat dat ook mocht zijn. Raar, hij had er nog nooit bij stil gestaan hoe hij zich gedroeg. Als vanzelfsprekend hield hij zich altijd een beetje op de achtergrond. Geen problemen creëren, geen Diede taferelen. Waarom leek dat ineens zo moeilijk?
"Ik ga naar boven. Nog even gamen en dan ga ik pitten." Met die woorden vluchtte hij de kamer uit. Weg van zijn ouders, weg van de dreiging zichzelf te verraden…

Eenmaal boven startte hij zijn PC op. Nog even een spelletje en dan slapen. Dromen van Remco, van zijn lieve ogen, van al die grappige sproeten en die leuke kuiltjes in zijn wangen. Hij glimlachte. Misschien kon hij hem nog wel even bellen, even laten weten dat hij goed thuisgekomen was. Of zou hij al slapen? Het was ondertussen al elf uur geweest en Remco moest morgen werken.
Nee, geen goed plan. Bovendien was zijn beltegoed al bijna op. Misschien kon hij beter een sms'je sturen, dat was niet zo duur. Want nieuw beltegoed vragen, dat zou beslist problemen geven! Dan zou zijn vader willen weten hoe het kon dat het nu al op was. En zelf nieuw beltegoed kopen, daar had hij geen geld voor. Tenminste, niet als hij ook nog naar Remco toe wilde.
Lastig. Remco thuis uitnodigen, kon niet, dus moest hij wel naar hem toe en dat kostte geld. Remco bellen kostte geld. Alles kostte geld… En geld, dat had hij niet. Dat had hij aan zijn broer te danken, de klootzak. Diede had het niet alleen voor zichzelf verpest, maar ook voor hem. Door Diede was hun vader zo wantrouwig geworden. Door hem kreeg hij geen zakgeld en mocht hij geen baantje nemen. En door hem moest hij altijd voor elf uur thuis zijn. Hij vloekte een keer hartgrondig.

Diede was zestien toen hij Merel leerde kennen. Zijn vader moest niks van haar hebben, hij vond het niet goed dat Diede met haar omging. Haar ouders waren gescheiden, ze woonde bij haar moeder en kreeg veel te veel vrijheid. Volgens zijn vader was het haar schuld dat Diede spijbelde en slechte cijfers op school haalde en was het haar schuld dat hij in het weekend dronken thuiskwam. Als hij al thuiskwam…
Zijn vader had hem zijn zakgeld afgenomen zodat hij niet uit kon gaan. En toen Diede een baantje wilde zoeken om zelf geld te verdienen, had hij hem dat verboden omdat hij vond dat hij zijn tijd beter aan school kon besteden. Het had Diede razend gemaakt! Hij vertikte het om naar zijn vader te luisteren. Hij sloop gewoon stiekem het huis uit als hij weer eens huisarrest had, jatte geld uit zijn moeder’s portemonnee en bleef rustig een heel weekend weg.
De maat was vol toen hij twee jaar later zakte voor zijn eindexamen. Allemaal de schuld van Merel. Althans, dat beweerde zijn vader… Hij eiste dat Diede het jaar over zou doen maar Diede wilde niet meer naar school, hij wilde werken. Na een hevige ruzie was hij met een kwaaie kop vertrokken en nooit meer teruggekomen.

Eddy had eigenlijk nooit begrepen waarom zijn broer zo moeilijk deed. Zijn vader had toch alleen maar het beste met hem voor? Wat was er nou zo erg aan om een beetje je best te doen op school?

Hijzelf pakte dat heel anders. Hij had geen zin in altijd ruzie, hij hield zich liever wat op de achtergrond. Zolang het op school goed ging, hij op tijd thuiskwam en zijn vader wist waar hij was en met wie hij omging, had hij redelijk wat vrijheid. Hij had weliswaar, net als Diede, geen zakgeld, maar als hij wat nodig had, kreeg hij het meestal wel. Zijn vader vertrouwde hem ondertussen en hij paste er wel voorop dat vertrouwen te niet beschamen. Want hij wist dondersgoed dat het dan gedaan zou zijn met zijn vrijheid. Dus was hij creatief. Zoals nu, met Remco. Hij glimlachte.

Terwijl Windows opstartte, pakte hij zijn telefoon. 'Ben je nog wakker?', typte hij en drukte op verzenden.


Remco lag op zijn rug op bed, zijn handen gevouwen onder zijn hoofd. Hij staarde naar het plafond, er lag een glimlach op zijn gezicht. Telkens weer dwaalden zijn gedachten af naar eerder die dag. Eddy op zijn bed… Hier, in zijn kamer, op dit plekje… Een warm gevoel stroomde door zijn lijf.
Zondag kwam hij weer. Wat zouden ze gaan doen? Hij had niet zo'n zin de hele dag hier te blijven. Het was leuk geweest hoor, basketballen met de tweeling en de meiden. Maar hij wilde Eddy nou wel eens een keertje helemaal voor zich alleen. Misschien kon hij zaterdagavond al wel komen…

Twee bliepjes haalden hem uit zijn overpeinzingen. Remco draaide op zijn zij en reikte naar zijn telefoon op het nachtkastje. Hij grijnsde van oor tot oor toen hij Eddy's berichtje zag. Natuurlijk was hij nog wakker! Hij had gehoopt dat Eddy nog wat van zich zou laten horen. Sterker nog, hij had erop gewacht!
Snel begon hij terug te typen, maar toen bedacht hij zich. Hij wilde hem nog even horen, even kletsen voor hij ging slapen. Dus annuleerde hij zijn berichtje en tikte in plaats daarvan, Eddy's telefoonnummer aan. Hij liet zich weer op zijn bed vallen en wachtte tot Eddy opnam.

"Hey!", hoorde hij hem even later zeggen.
"Hey," lachte Remco, blij Eddy's stem weer te horen. "Ik lag net aan je te denken toen ik je sms'je kreeg."
"Lig je al op bed?"
"Hm hm… Ik moet er morgen weer op tijd uit."
Eddy lachte. "Dat dacht ik al. Ik wilde je bellen maar wist niet zeker of je nog wakker zou zijn."
"Ik heb op je gewacht, wilde je nog even horen voor ik ging slapen", antwoordde Remco. "Ik mis je", voegde hij er zachtjes aan toe.
"Ik jou ook", fluisterde Eddy met een brok in zijn keel. "Het is maar een paar dagen, dan zien we elkaar weer", voegde hij er aan toe.
"Ik weet het", zuchtte Remco.


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » zondag 06 juli 2014 21:12

16




Met een flinke knoop in zijn maag parkeert Diede zijn auto voor de flat waar Eddy sinds een paar weken woont. In gedachten loopt hij de hal in. Wat is er in hemelsnaam gebeurd waardoor zijn broertje de zin om te leven niet meer zag? Hij snapt wel dat Eddy het niet gemakkelijk heeft gehad thuis, maar om er dan maar gewoon uit te willen stappen…

"Aan de kant man", hoort hij ineens iemand brommen als hij de lift in wil stappen. "Laat me d'r even langs, ja…"
Verschrikt kijkt Diede op. De jongen die de lift uitkomt, duwt hem aan de kant en loopt zonder omkijken door.
"Sorry hoor, ik wist niet dat je kwaad werd", gooit Diede hem gepikeerd achterna terwijl hij de lift in loopt.

Even later steekt hij de sleutel in het slot van Eddy’s voordeur. Aarzelend gaat hij naar binnen, hij heeft geen flauw idee wat hij aan zal treffen. Dit is de eerste keer dat hij in Eddy’s flatje is. De afgelopen jaren hebben ze helemaal geen contact meer met elkaar gehad. Gisteravond was hij voor het eerst in drie jaar weer bij zijn ouders thuis geweest. Hij weet wel dat zijn moeder er veel verdriet van heeft dat hij nooit thuis komt. Daarom belt ze hem af en toe, zonder dat zijn vader het weet. Zodoende weet ze ook dat hij en Merel inmiddels samenwonen. Maar ze is het er niet mee eens. Merel is geen geschikt meisje voor hem, vindt zijn vader. En dus vindt zijn moeder dat ook. Dat is al zo vanaf het begin dat hij Merel leerde kennen en het is nooit veranderd.
Dat Eddy geen contact met hem zocht sinds hij het huis uit is, snapt hij nu wel. Eddy vond hem gewoon een klootzak. Het deed hem best pijn toen hij zijn broertje hoorde vertellen hoe hij over hem dacht. Voor Eddy was hij gewoon een hele lastige broer waar z’n ouders veel mee te stellen hadden. En Eddy was in zijn ogen een verwend kereltje dat altijd zijn zin kreeg. Dus zocht Diede ook nooit contact met hem.
Maar daar heeft hij nu best spijt van. Want hoewel hij nog steeds niet precies weet wat er gebeurd is en waarom, voelt hij gewoon dat Eddy en hij meer gemeen hebben dan hij altijd dacht. Alleen begint hij dat, doordat ze zo verschillend zijn, nu pas te begrijpen.
Hij was opstandig, Eddy juist heel meegaand. Hij zocht de strijd op, Eddy liet alles over zich heen komen. Dat ze elkaar daardoor niet lagen, is eigenlijk best logisch. Dat Eddy zelfs een hekel aan hem had, is ook niet zo vreemd. Dat hijzelf altijd jaloers op Eddy was, overigens ook niet. Maar jaloers, dat is hij niet meer… Blijkbaar zijn er dingen in Eddy’s leven gebeurd waardoor hij niet meer verder wilde leven. En daar is hij echt niet jaloers op.

Met afgrijzen aanschouwt hij het macabere stilleven in Eddy's flat. Scherven van een kapot gevallen wijnglas in een plasje bloed op het salontafeltje… Een lege fles wijn…Een grote plas opgedroogd bloed op de vloer, opgedroogde spetters tegen de muur, op het tafeltje naast de bank… Er loopt een heel spoor van het tweezitsbankje naar de keuken. Op het aanrecht licht een bebloede theedoek.
"Mijn God, wat een slagveld", fluistert Diede. Hij had van alles verwacht, maar dit… Met moeite onderdrukt hij de neiging om te kotsen. Nog niet eens vanwege al het bloed, maar meer vanwege de gedachte hoe zijn broertje zich gevoeld moet hebben. "Mijn hemel… Eddy…jongen, wat heb je in Godsnaam gedaan?"
Hij haalt een paar keer diep adem, schudt zijn hoofd en trekt de keukenkastjes open op zoek naar een emmer en schoonmaakmiddelen. Gelukkig ligt er zeil op de grond en geen vloerbedekking. Die had hij anders zo weg kunnen gooien.




Remco draaide op zijn zij. "Kun je niet zaterdagavond al komen?", vroeg hij ineens. Zijn hart bonkte in zijn keel. "Dan hebben we meer tijd samen."
"Zaterdagavond al?", herhaalde Eddy overdonderd.
Mijn hemel! Dat betekende dat hij bij Remco zou blijven slapen!… Hij slikte een keer, zijn hartslag versnelde. Hij zou wel willen, sterker nog, hij zou niks liever willen!
Razendsnel dacht hij na. Hoe kreeg hij dat voor elkaar? Dat zou zijn vader nooit goedvinden! Tenminste, niet als hij zei dat hij naar Ton ging. Want waarom zou hij bij Ton blijven slapen? Daar had hij toch geen enkele reden toe? Misschien kon hij zeggen dat ze naar een feest gingen… Hoewel, dan zou zijn vader natuurlijk willen weten bij wie dat feest gehouden werd! Het zweet brak hem uit. Verdorie, waarom deed die man nou ook altijd zo moeilijk?
"Laat maar, 't is al goed", zei Remco toen Eddy geen antwoord gaf. "Ik had het je niet moeten vragen. Het gaat je natuurlijk allemaal veel te snel." Hij kon zichzelf wel voor z'n kop slaan! Wat moest Eddy wel niet van hem denken? Ze kenden elkaar net twee weken en dan begon hij al over blijven slapen…
"Dat is het niet, hoor. Ik kan alleen niet", zuchtte Eddy teleurgesteld. Plotseling schoot hij overeind. Zijn ouders zouden volgende week vrijdag een week naar Londen gaan… Dat veranderde de zaak! "Maar het weekend erna kan ik wel!", voegde hij er lachend aan toe.
"Ah, oké", grinnikte Remco opgelucht "Ik dacht even dat je er geen zin in had. Kom je dan, volgende week? En blijf je dan slapen?"
"Zeker weten", lachte Eddy. Dromerig staarde hij voor zich uit. Hij dacht terug aan eerder die dag op Remco's kamer. Ze hadden een hele tijd dicht tegen elkaar aan op Remco's bed gelegen. Heerlijk zoenen, elkaar strelen. Gewoon, met hun kleren aan. Hij had wel gevoeld dat Remco er net zo opgewonden van was geworden als hijzelf, maar ze hadden er niks mee gedaan. Nog niet… En nu zou hij volgende week bij hem blijven slapen… Hij kreeg het er helemaal warm van!
"Weet je heel zeker dat het je niet te snel gaat?", vroeg Remco nog een keer. Veel meer dan elkaar zoenen en een beetje strelen, hadden ze nog niet gedaan. Remco wilde wel verder gaan, maar hij was er niet zeker van dat Eddy dat ook wilde. Soms had hij het gevoel dat Eddy wat terughoudend was, alsof hij nog niet klaar was voor een echte relatie. En dat was wel wat hij wilde…
"Heel zeker", antwoordde Eddy vastberaden.

"Misschien kunnen we deze zondag dan wel iets leuks gaan doen", opperde Remco. "Ik bedoel, jij en ik, zonder irritant broertje of nieuwsgierige buurjongens met vriendinnen die alles in de gaten houden en overal commentaar op hebben. Ergens samen naartoe, of zo…"
"Ik weet misschien wel wat", reageerde Eddy, ineens weer terug op aarde. "Er is een spinnententoonstelling waar ik nog een keer naar toe wil. Heb je zin om daar samen naartoe te gaan?" Hij was al een tijdje van plan naar die tentoonstelling te gaan en had het er zelfs al met zijn ouders over gehad. Zijn vader vond het goed dus dat betekende dat hij erop kon rekenen dat hij genoeg geld meekreeg voor de reis en het toegangskaartje. Dat was meteen een hele zorg minder.
"Lachen man! Doen we!", grinnikte Remco. "Jij bent echt gek van spinnen, hè?"
"Van kinds af aan al", lachte Eddy. "Mijn moeder werd knettergek van me. Overal op mijn kamer stonden potjes met spinnen."

Na afspraken gemaakt te hebben hoe laat en waar ze elkaar zouden ontmoeten, hingen ze op. Eddy glimlachte tevreden. Twee problemen opgelost vanavond. Hij had een manier gevonden om bij Remco te kunnen slapen én hij wist zeker dat hij voor zondag genoeg geld had. Hij was trots op zichzelf…
Ineens schoot hij overeind. Shit, de honden! Daar had hij helemaal niet bij stilgestaan… Hoe moest hij dat nou weer oplossen?


Vrolijk stapte Remco zondagochtend in zijn auto. Nog even, dan zou hij Eddy weer zien! Hij miste hem vreselijk, baalde ontzettend dat hij de hele week moest werken. Het liefste zou hij elke dag bij hem zijn. Elkaar beter leren kennen, leuke dingen doen, elkaar ontdekken. Hij glimlachte. Stiekem had hij bedacht dat Eddy, als hij volgende week zaterdag vrij zou nemen, 's ochtends al kon komen. Dan hadden ze twee hele dagen samen. Het was op het moment toch rustig op het werk, veel mensen waren op vakantie en dat was in de bouwmarkt goed te merken. Straks maar even met Eddy bespreken.
Zijn moeder had gelachen toen hij vertelde dat Eddy volgend weekend zou blijven slapen. "Leuk voor je", had ze gezegd. Natuurlijk had Wim hem een beetje zitten plagen, hoe kon het ook anders. Remco grinnikte, die pakte hij wel een keer terug tegen de tijd dat hij een vriendin had…

"Eddy!", zwaaide Remco breed lachend toen hij hem het station uit zag lopen.
"Hey", groette Eddy terwijl hij naast hem op de passagiersstoel neerplofte.
Grijnzend draaiden ze naar elkaar toen.
"Man, wat heb ik je gemist", fluisterde Remco terwijl hij zijn hand in Eddy's nek legde en hem naar zich toe trok.
"Anders ik wel", zuchtte Eddy, net voor ze elkaar kusten.
"Zullen we?", lachte Remco toen ze elkaar even later loslieten.

Tijdens de rit vertelde Eddy honderduit over de tentoonstelling. Remco genoot van zijn enthousiasme. Het kostte hem de grootste moeite zijn aandacht bij het verkeer te houden. Het liefste had hij ergens een achterafplekje in het bos opgezocht, zo'n plekje waar ze ongestoord in elkaar op konden gaan.
Af en toe gluurde hij opzij naar de blonde jongen naast hem. Hij zag er zo lief uit… Hij was ook lief… en mooi… en lekker… Hij zuchtte. Steeds meer begon tot hem door te dringen dat hij echt tot over zijn oren verliefd op hem was. Zou Eddy dat nou ook zo voelen? Hij vond hem leuk, dat had hij al een paar keer gezegd. Maar was hij ook verliefd?

"Eddy?", begon Remco voorzichtig. "Mag ik je wat vragen?" De zenuwen gierden ineens door zijn lijf.
"Tuurlijk", antwoordde Eddy.
Remco haalde diep adem. "Hoe leuk vind jij mij?" Gespannen tuurde hij voor zich uit, zijn ogen strak gericht op de weg. Zijn knokkels kleurden wit door de kracht waarmee hij in het stuur kneep.
"Hoe bedoel je?", retourneerde Eddy zijn vraag. Hij keek Remco niet begrijpend aan.
"Nou gewoon… Ik vind jou veel meer dan echt leuk", antwoordde Remco met trillende stem. "Ik krijg je niet uit m'n kop, denk de hele dag aan je", fluisterde hij. Zijn hart bonkte in zijn keel. "Heb jij dat ook?", vroeg hij zachtjes.
Eddy keek hem breed lachend aan. "Elke minuut", zuchtte hij. "Ik word er gek van! M'n moeder heeft al -tig keer zitten vissen of ik misschien niet verliefd ben", grijnsde hij.
Remco ontspande, haalde zijn rechterhand van het stuur en legde die op Eddy's been. "Echt waar?", lachte hij opgelucht.
Eddy knikte. "Ze stopte me voor ik wegging zelfs wat extra geld toe, zodat ik haar mee uit eten kon nemen", grinnikte Eddy. "Ik heb haar maar in de waan gelaten, laat ze me tenminste met rust", voegde hij eraan toe.
"Oh", reageerde Remco een beetje teleurgesteld. "Ik dacht even… nou ja… omdat ze weet dat wij samen weg zijn… Ik bedoel, ik dacht dat ze in de gaten had dat jij op mij verliefd bent en dat ze het stiekem wel leuk vond. Of dat je het verteld had… Dus ze denkt dat ik jou dekmantel ben?"
Eddy kleurde tot achter zijn oren. Remco dekmantel? Hij moest eens weten… Zou hij hem vertellen hoe het zat? Hij twijfelde.
"Remco, je weet dat ik thuis niet ga vertellen dat ik homo ben. Als ze dat weten, laten ze me echt niet meer gaan."
Er was geen woord van gelogen. Oké, het was ook niet de volledige waarheid, toch klopte het wel. Hij voelde zich er niet echt goed bij, maar hij had weinig keuze. Zo moest het maar even. Nog maar een paar weken, dan was hij het huis uit…
Remco knikte. "Dat weet ik wel, maar toch snap ik het niet. Zo erg kan het toch niet zijn? Ik vind het gewoon jammer dat we bij jou thuis altijd moeten doen alsof… Maar goed, het is niet anders, dan kom je maar bij ons." Hij lachte alweer. "En zaterdag blijf je lekker slapen…"

Eddy schrok. Zaterdag! Fuck! Dat was waar ook. In een opwelling had hij woensdagavond gezegd dat hij zou blijven slapen. Maar nadat hij opgehangen had, was tot hem doorgedrongen dat dat helemaal niet kon. Hij was compleet vergeten dat hij, als zijn ouders niet thuis waren, de honden moest verzorgen! En dat ging natuurlijk niet als hij bij Remco was. Al een paar dagen hikte hij er tegenaan om het Remco te vertellen. Hij beet op zijn lip. Het zweet brak hem uit…

Remco draaide ondertussen zijn auto het parkeerterrein bij de spinnententoonstelling op en zocht een plekje in de schaduw.
"Ik kan zaterdag niet komen, het spijt me", gooide Eddy er ineens uit.
"Dat meen je niet!", reageerde Remco teleurgesteld. "Kom op Eddy, ik had me er zo op verheugd…"
"Sorry, ik was helemaal vergeten dat mijn ouders dan in Londen zitten en ik op Cindy en Beau moet passen." Schuldbewust keek Eddy Remco aan.
"Jouw ouders zijn er niet?", vroeg Remco verbaasd. "Maar dat is perfect, man! Dan kom ik toch naar jou!" Opgetogen keek hij Eddy aan. "Hoe lang blijven ze weg? Misschien kan ik nog wel een paar dagen extra vrij nemen!" Hij glunderde helemaal.
Overdonderd staarde Eddy hem aan. Hij had er natuurlijk wel aan gedacht Remco te vragen bij hem te komen, maar hij had het idee eigenlijk ook meteen weer afgeschoten. Stel je voor dat iemand hem zou zien en zijn ouders zou vragen wie die roodharige jongen was! Dan had je de poppen aan het dansen!

Hoe groot was die kans eigenlijk? Hannah was op vakantie, samen met haar ouders en André. De meeste andere mensen uit de straat waren ook weg. Misschien viel het allemaal wel mee. Zou hij het risico durven nemen? Hij dacht er even over na en besloot toen, in een opwelling, het erop te wagen.
"Gaaf", glunderde hij. Hij had er een kleur van op zijn wangen. "Ze blijven de hele week weg…"


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » zondag 13 juli 2014 23:41

17




"Hoi." Timide groet Eddy Merel die op de bank een boek zit te lezen.
"Lekker geslapen?", vraagt Merel vriendelijk. Ze kijkt hem onderzoekend aan. Bleke wangen, trieste blik in zijn ogen… Ze heeft met hem te doen.
"Ik wil ook zo'n waterbed", lacht Eddy flauw. "Lekker warm…”
Merel glimlacht.
"Waar is Diede?", vraagt Eddy.
"Die is pas een half uur weg. Hij wilde je liever niet alleen laten dus heeft hij mij gebeld", verklaart Merel.
"Oh." Een beetje ongemakkelijk draait Eddy heen en weer. Wat zou ze van hem denken? Ze kent natuurlijk alleen de verhalen van Diede. Zou ze hem ook een verwend jochie vinden?
"Kom zitten", nodigt Merel hem uit op de bank plaats te nemen. "Lust je koffie? Of wat fris of zo? Of wil je wat eten?”
Eddy schudt zijn hoofd. Al een paar dagen krijgt hij geen hap naar binnen. Zijn keel lijkt wel dichtgeknepen. Hij zucht diep en kruipt weg in de de hoek van de bank.

Bezorgd houdt Merel het broertje van haar vriend in de gaten. Wat gaat er in die jongen om? Uit Diede's verhalen heeft ze opgemaakt dat Eddy het lievelingetje van hun vader was. Wat is er dan gebeurd waardoor Eddy nu zo’n zielig hoopje mens is? Heeft Diede zich dan zo vergist? Hij kwam natuurlijk al jaren niet meer bij zijn ouders thuis. Was Eddy in die tijd het pispaaltje van zijn vader geworden, in plaats van Diede? Was dat wat Diede bedoelde toen hij zei dat hij hem nooit alleen had moeten laten?
"Wil je praten?", vraagt ze in een poging de gespannen sfeer te doorbreken.
Eddy schudt zijn hoofd.
“TV kijken dan?”
Eddy knikt. Hij pak de afstandsbediening van het tafeltje naast de bank en zapt doelloos langs de zenders. Hij schrikt op als een spierwitte kat onverwacht op zijn schoot springt. Het beestje duwt met zijn kop tegen zijn hand. Als vanzelf begint Eddy te aaien.
Merel ziet het en glimlacht. "Hou je van katten?", probeert ze opnieuw een gesprek te beginnen.
Eddy kijkt op. "Niet echt", zegt hij. Ineens lacht hij. "Maar deze is wel lief. Hoe heet hij?"
"Hij is een zij", merkt Merel op. "En ze heet Lena."
"Ik heb vogelspinnen," reageert Eddy terwijl hij Lena in haar nek kriebelt. "Gelukkig allemaal vrouwtjes, want die worden een stuk ouder dan mannetjes."
"Beetje vreemde huisdieren, of niet?", lacht Merel, blij dat ze een opening heeft gevonden toch een gesprek met hem aan te knopen.
Eddy haalt zijn schouders op. "Ach," zegt hij, "het is maar hoe je het bekijkt. Een spin is niet veel anders dan muizen of ratjes… Maar het is geen hond of kat, nee."
Merel knikt. "Wat eet een vogelspin eigenlijk?" vraagt ze belangstellend. "Vast geen voer dat je zo in de winkel kunt kopen."
"Jawel hoor, ik koop gewoon krekels in de dierenwinkel."
"Levende?", vraagt Merel ongelovig.
"Hm hmm…", bevestigt Eddy knikkend.
"Vind je dat niet zielig?"
"Waarom? Eten ze in het echt toch ook? Vangt Lena nooit een muis?" Eddy komt overeind, er komt weer wat kleur op zijn wangen. Hij recht zijn rug en begint enthousiast te vertellen over zijn spinnen.
Verbaasd door de verandering in zijn houding, luistert Merel geboeid naar wat hij vertelt. Van de terneergeslagen jongen die overduidelijk met zichzelf geen raad weet, is niks meer over.




"Wanneer vertrekken ze?", wilde Remco weten.
"Vrijdagmiddag al", antwoordde Eddy. "Ze gaan 's avonds met de Eurostar vanuit Calais."
"Misschien kan ik zaterdag wel vrij krijgen, dan kan ik vrijdagavond al komen." Opgetogen keek Remco Eddy aan. "Denk je dat je ouders het goed vinden dat ik kom?", vroeg hij ineens.
"Waarom zouden ze het niet goed vinden?", reageerde Eddy met een rooie kop. Hij durfde Remco niet aan te kijken, pakte de deurklink vast en wilde uitstappen.
"Hé!", zei Remco terwijl hij zijn hand op Eddy's arm legde. "Weet je het zeker?"
"Tuurlijk joh, ze kennen je toch?" Zonder er verder nog op in te gaan, opende hij de deur en stapte uit.

"Als ik maandag en dinsdag ook vrij kan krijgen, kan ik tot en met woensdag blijven", ging Remco opgewonden verder terwijl hij ook uitstapte. "Dan hebben we," hij telde de dagen op zijn vingers, "vrijdag, zaterdag, zondag, maandag, dinsdag én woensdag… Zes dagen, man!" Over het dak van zijn auto heen keek hij Eddy grijnzend aan.
Eddy lachte. "Denk je dat je dat voor elkaar kunt krijgen?"
"Geen idee", antwoordde Remco. "Maar ik kan het toch vragen? Als het niet kan, kan ik misschien wel ruilen met een collega."
"Zou wel leuk zijn", reageerde Eddy. Hij deed zijn best te lachen maar ondertussen stond het zweet hem op zijn rug. "Kom, naar binnen. Of wou je de hele middag hier blijven staan?", maande hij Remco mee te komen.


"Wat neem jij?" vroeg Eddy terwijl hij de menukaart aandachtig bestudeerde.
Na de hele middag rondgelopen te hebben op de spinnententoonstelling, waren ze aan het begin van de avond neergestreken in een klein Turks restaurantje in de binnenstad. Het was druk, alsof de hele stad uit eten ging. Helemaal achteraan hadden ze nog een tafeltje voor twee weten te bemachtigen.
"Ik wil iets wat ik nog nooit heb gehad", grinnikte Remco. "Inktvis of zo… Hier," wees hij, "Sebzeli Ahtapot, inktvissoep met groente."
"Hè getver", grinnikte Eddy terug. "Doe mij maar iets wat ik ken hoor. Ik wil wel lekker eten." Hij was niet zo van de nieuwe dingen… Thuis kookte zijn moeder bijna altijd Hollandse pot, gewoon aardappelen, groente en een stukje vlees. Voor zijn vader meestal een sudderlapje, voor zijn moeder en hemzelf een stukje kip of een karbonade.
"Wie zegt dat dit niet lekker is?", reageerde Remco verontwaardigd. "Kom op, probeer het gewoon."
Eddy aarzelde. Hij had zich door Remco over laten halen hier naar binnen te gaan, uit zichzelf zou hij nooit zomaar naar een Turks restaurant gaan. Opnieuw bekeek hij de menukaart. Stond er niet iets van een salade op, of zo? Dat kon nooit zo heel anders zijn dan wat hij gewend was.
"Neem jij maar soep, ik ga toch voor die salade met geitenkaas", besloot Eddy uiteindelijk. "Dan weet ik tenminste wat ik krijg", voegde hij er lachend aan toe.
Over het hoofdgerecht waren ze het snel eens, voor beiden een lamsspies met een gepofte aardappel.

Remco klapte de menukaart dicht en keek Eddy peinzend aan. Hij was wel heel anders dan hijzelf. Lang zo sportief niet, hoewel hij zich woensdag best aardig had geweerd tijdens het basketballen. Het had hem ook niet uitgemaakt of Eddy goed kon basketballen of niet. Hij was er, dat was het belangrijkste! Hij was gewoon lief… en zo mooi… Remco glimlachte dromerig. Hij kon zijn ogen niet van hem afhouden. Net als vanmiddag. Helemaal in de ban van die grote spinnen was Eddy geweest. En hij? Hij had alleen maar oog voor hem gehad… Elke millimeter van Eddy had hij in zijn geheugen geprent. Zijn spierwitte haar en die lieve, lichtblauwe ogen, zijn billen, die mooie smalle heupen met daaronder een paar stevige benen… o-benen… Hij had zich in moeten houden hem niet ter plekke vast te pakken en te zoenen.
"Hé!", hoorde hij Eddy ineens lachend zeggen. "Waar zit jij met je gedachten?"
"Bij jou", glimlachte Remco. "Je bent zo mooi… zo lief…", zuchtte hij.
Verliefd keek Eddy hem aan.

"Hebben de heren een keuze kunnen maken?", drong ineens de stem van de ober tot hun door.
Verschrikt keken ze beiden op. Met een hoofd als een boei gaf Eddy hun bestelling door.
De ober had zich nog niet omgedraaid, of Remco pakte Eddy's handen vast. "Ik vond het leuk vandaag, jij ook?"
Eddy knikte glimlachend. "Vond je het niet een beetje saai? Ik bedoel, jij hebt verder niks met spinnen."
"Maar wel met jou", zei Remco zachtjes. "Het maakt me geen klap uit waar we zijn of wat we doen, zolang jij er maar bent."
"Shoot Remco…", kreunde Eddy binnensmonds.
Breed grijnzend keken ze elkaar aan.
Eddy duwde zijn voet tegen Remco been. "Ik zou best wat verder willen gaan", zei hij zachtjes terwijl hij zijn voet plagend langs Remco's been omhoog schoof.
"Shit, Eddy", stootte Remco geschrokken uit. "Niet hier man…" Hij schoot in de lach.
"Hoezo, niet hier? Niemand ziet ons toch?", grinnikte Eddy terwijl hij gewoon doorging.
"Laten we nou maar wachten tot volgend weekend. Dan hebben we alle tijd, niemand die ons stoort", lachte Remco, terwijl hij een schuine blik op de ober wierp die hen van achter de toog in de gaten hield. "Ik geloof niet dat ze hier graag twee homo's zien komen", voegde hij eraan grinnikend toe.
Eddy draaide zich om, lachte een keer vriendelijk naar de ober en keek Remco weer aan. "Dan heeft hij toch mooi een probleem, want ze zitten er al", proestte hij uit.

"Soms snap ik niks van jou", merkte Remco verbaasd op. "Thuis durf je niks te zeggen en hier, waar ze het overduidelijk niet zo op homo's hebben, interesseert het je geen biet wat ze van je denken."
"Thuis is heel anders", zuchtte Eddy. "Dat zijn mijn ouders, weet je… En mijn vader moet echt niks van homo's hebben. Als hij weet dat jij en ik… Nou ja… hij breekt m'n beide benen…"
"Ach, toe nou Eddy, zo'n vaart zal het heus niet lopen", probeerde Remco hem gerust te stellen.
"Hou d'r nou maar over op, ik wil het er verder niet over hebben", reageerde Eddy geïrriteerd. "Ik vertel het niet, punt uit. Voor die paar weken ga ik echt het risico niet nemen." Boos trok hij zijn handen en zijn voet terug en keek strak voor zich uit. De sfeer was ineens om te snijden.

"Kijk eens, soep voor meneer", zei de ober terwijl hij het bord voor Remco op tafel zette. "En een salade met geitenkaas voor eh… meneer", zei hij met een licht spottende ondertoon in zijn stem. "Eet u smakelijk." En weg was hij weer.
De jongens keken elkaar aan en schoten in de lach.
"Wat een idioot", grinnikte Remco.
"Zeg dat wel", hikte Eddy lachend. Hij ontspande, pakte Remco's handen weer vast en keek hem aan. "Sorry dat ik zo boos werd. Ik snap best dat jij denkt dat het zo'n vaart niet zal lopen met m'n vader, maar geloof me, ik weet waar ik het over heb. Ik doe het echt niet, dus het is zinloos dat je er telkens over begint." Zonder Remco de kans te geven te reageren, ging hij verder. "Als je zaterdag vrij kan krijgen, hoe laat kom je vrijdag dan?"
Remco glimlachte. "Zo snel ik kan…"
Verliefd keken ze elkaar aan. Opnieuw zocht Eddy's voet Remco's been. Remco liet hem begaan en al snel hadden ze alleen nog oog voor elkaar…

"Heren", haalde de stem van de ober de jongens, uren later, terug naar de realiteit. "Wij gaan zo sluiten. Mag ik u verzoeken af te rekenen?"
"Hoe laat is het?", vroeg Eddy verschrikt, zich realiserend dat hij op tijd thuis moest zijn.
"Bijna tien uur", antwoordde de ober.
"Shit," stootte Eddy uit, "de bus… Ik moet om elf uur thuis zijn." In paniek keek hij Remco aan. "Dat haal ik nooit meer!"
"Rustig jongen, rustig… Dan breng ik je toch thuis? Dan haal je het wel hoor."
Koortsachtig dacht Eddy na. Als Remco hem thuis afzette, wilde hij misschien wel mee naar binnen. Dat kon natuurlijk niet, dan zouden zijn ouders weten dat hij niet met Ton weg was geweest! En vragen of hij hem een stukje verderop af wilde zetten, was ook raar. Veel tijd om iets te bedenken had hij niet… "Nee, dat hoeft niet, jij moet nog zo'n eind rijden", zei hij snel. "Zet mij maar op het station af, dan pak ik wel een bus later."

Zijn hart bonkte in zijn keel. Dit was nu al de tweede keer vandaag dat hij Remco niet helemaal de waarheid vertelde. Eerst al niet toen hij beweerde dat zijn ouders het wel goed zouden vinden dat hij kwam logeren in de week dat ze in Londen waren. Hij had dan wel gezegd dat het geen probleem was, maar hij wist dondersgoed dat het dat wel was. Tenminste, als ze erachter zouden komen...
En nu deed hij weer zoiets!
Waarom vertelde hij Remco niet gewoon hoe het er bij hem thuis aan toeging? Hoe zou hij reageren als hij zou weten dat hij van zijn vader helemaal niet met hem om mocht gaan? En als hij zou weten dat zijn vader het beslist niet goed vond dat hij kwam logeren? Vooral niet omdat ze, onder zijn dak, misschien wel seks zouden hebben… Hij kleurde bij de gedachte.
Zou Remco hem dan nog willen zien? Zou hij het spelletje mee willen spelen?


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » maandag 21 juli 2014 22:56

18



Marieke schudt haar hoofd. Eddy die ineens aan de drank zou zijn door een nieuwe vriend? Ze kan het zich niet voorstellen. "Wie is dat dan, die jongen?", vraagt ze verbaasd.
"Je kent hem niet, Marieke, hij is niet van hier", antwoordt Lea. "Hij is in de vakantie één keer hier geweest. Alfons vertrouwde hem meteen al niet. Hij was ervan overtuigd dat die jongen iets van Eddy wilde en vond het niet verstandig dat Eddy met hem omging", antwoordt Lea gelaten.
"Dat heeft hij toch hoop ik niet tegen Eddy gezegd, hè?", reageert Marieke verbaasd.
"Jawel", antwoordt Lea met een lichte aarzeling in haar stem.
"Dat meen je niet! Eddy is toch geen klein kind meer?" Stomverbaasd kijkt Marieke haar buurvrouw aan.
"Tja… je kent Alfons. Die ziet Eddy, net als zijn broer, zo in zeven sloten tegelijk lopen", vergoelijkt Lea Alfons' bemoeienis met het leven van haar jongste zoon. “Maar Eddy zei dat het niet uitmaakte,” voegt ze eraan toe, "dat hij toch veel te ver weg woonde."
Hoofdschuddend staart Marieke haar buurvrouw aan. "Als die jongen Eddy maar één keer opgezocht heeft, hoe kan het dan dat Eddy door hem is gaan drinken?"
Lea zucht eens diep. “Blijkbaar heeft Eddy, zonder dat wij het wisten, vaker met hem afgesproken", komt er zachtjes uit.
"Wat?", vraagt Marieke stomverbaasd. "Dat is toch niks voor Eddy? Waarom zou hij dat doen? Weet je dat wel zeker?"
Lea knikt. "Alfons ontdekte het bij toeval toen hij Ton vorige week tegen het lijf liep.”
"Maar waarom dan? Waarom zou Eddy zoiets doen?"
Lea haalt haar schouders op. “Drank blijkbaar, misschien ook wel drugs… of gokken… Wie zal het zeggen?", zucht ze. "In ieder geval iets dat wij niet mochten weten."
Opnieuw schudt Marieke haar hoofd. "Maar dat is toch geen reden om een eind aan z'n leven te willen maken?”
Lea haalt haar schouders op. “Misschien heeft hij schulden gemaakt, of is hij door die jongen in de criminaliteit terecht gekomen en zag hij geen uitweg meer”, zucht ze.
“Denk je?”, vraagt Marieke geschrokken.
“Ik weet het echt niet. Ik kan gewoon niet begrijpen dat hij zo in de problemen terecht is gekomen dat hij er een einde aan wilde maken.” Vertwijfeld schudt ze haar hoofd. “Hij was juist zo vrolijk in de vakantie, ik zou zweren dat hij een meisje had leren kennen.” Ze glimlacht wrang. “Ik heb hem zelfs een keer extra geld meegegeven zodat hij haar eens kon trakteren, maar als Alfons gelijk heeft, heeft hij dat geld waarschijnlijk aan heel andere dingen uitgegeven.” Haar ogen glinsteren verdacht. “Gelukkig maar dat Alfons daar niks vanaf weet”, voegt ze er heel zachtjes aan toe.
“Hé, kom op meid! Ga jezelf nou geen verwijten maken, hè?”, reageert Marieke, die wel aanvoelt dat Lea denkt dat het haar schuld is. “Jij kon toch niet weten dat hij je wat op de mouw speldde?”
Langzaam schudt Lea haar hoofd. “Nee, hij speelde het spelletje heel goed, hij zei gewoon dat hij bij Ton was en wij geloofden hem.”
“Misschien kan Hannah eens met hem gaan praten, krijgt zij uit hem wat er aan de hand is. Haar vertrouwt hij wel”, stelt Marieke voor.
Opgelucht kijkt Lea haar aan. "Dat is wel een goed idee. Wacht, ik geef je Diede's adres.”
"Wat vindt Alfons er eigenlijk van dat Diede hem meegenomen heeft?", wil Marieke weten terwijl Lea Diede's adres opschrijft.
"Hij is er niet blij mee, maar Eddy wilde het zelf", zucht Lea.




"Weet je zeker dat ik je niet even thuis moet brengen?", vroeg Remco terwijl hij terugreed naar het station.
"Nee, 't is goed, de bus komt zo en jij moet nog een heel eind rijden", reageerde Eddy. "Ga maar, ik stuur wel een sms'je naar m'n moeder dat ik de bus gemist heb."
De daad bij het woord voegend, viste Eddy zijn telefoon uit zijn broekzak. 'Heb de bus gemist, ben een uur later', typte hij. Meteen nadat hij op 'verzenden' had geklikt, zette hij zijn telefoon uit en stopte hem weer weg. Glimlachend keek hij Remco aan. "Laat je me weten of je vrij kan krijgen?", vroeg hij, alsof er niks aan de hand was.
"Tuurlijk joh. Ik vraag het morgen meteen, bel je dan 's avonds, oké?" Remco kneep even in Eddy's been. "Bijna een week samen", zuchtte hij. "Was het maar vast zover…"

Tegen elven parkeerde Remco zijn auto voor het station. Hij draaide zich naar Eddy toe en pakte zijn hand. "Ik ben zo blij dat ik op Terschelling naar de haven ben gefietst", glimlachte hij.
"Anders ik wel", grijnsde Eddy. Zijn hart bonkte in zijn keel toen hij Remco's gezicht dichterbij zag komen. Voor hij het goed en wel in de gaten had, voelde hij zijn lippen al op zijn mond.
Remco kreunde zachtjes, hij legde zijn hand op Eddy's heup en kroop half over de versnellingspook heen naar hem toe.
"Dit werkt niet zo", hijgde Remco terwijl hij hun kus verbrak. Hij keek Eddy diep in zijn ogen, legde zijn hand op de flinke bult in zijn broek en keep er even in. "Ik wil wel eens weten of jij zonder kleren net zo lekker bent als met", grinnikte hij zachtjes.
"Shoot, Remco", stootte Eddy kreunend uit. Hij legde zijn hand achter Remco's hoofd en trok hem weer naar zich toe. "Vrijdag…", zuchtte hij verlangend voor hij hem opnieuw kuste.

"Nu moet ik echt gaan, anders mis ik deze bus ook nog", fluisterde Eddy toen ze elkaar weer loslieten. Hij ging rechtop zitten en trok zijn shirt recht.
"Ik bel je morgenavond", lachte Remco. "Met goed nieuws, hoop ik."


Met zijn gedachten meer bij volgende week dan bij het verkeer, draaide Remco de snelweg op. Hij hoopte maar dat hij verlof kon krijgen want deze kans wilde hij beslist niet laten lopen! Misschien dat drie dagen vrij niet zou lukken, maar één of twee, dat zou toch wel gaan. En anders was er vast wel een collega die een paar dagen met hem wilde ruilen.
De afgelopen week hadden ze al een paar keer zitten vissen of hij soms verliefd was. Niet zo gek ook, zijn humeur was niet kapot te krijgen, zeker niet na woensdag! Hij had ze nog niks verteld, het was allemaal nog zo pril. Maar hij wist het wel zeker, hij was stapelverliefd op Eddy! En het was wederzijds, dat was wel duidelijk! Wat maakte het dan nog uit of zijn collega's het zouden weten of niet? Ze wisten allemaal allang dat hij homo was en zouden het beslist leuk voor hem vinden dat hij een vriend had. Hij was ervan overtuigd dat ze zouden begrijpen dat hij graag een paar dagen vrij wilde om bij Eddy te kunnen zijn. Dromerig tuurde hij door de voorruit.
Het was natuurlijk best lastig om elkaar te zien. Zelfs als het niet druk was op de weg, deed hij er nog minstens een uur over om bij hem te komen. En voor Eddy was het, inclusief overstappen, maar liefst meer dan twee uur reizen! Daar kwam nog bij dat Eddy liever niet bij hem thuis af wilde spreken omdat hij niet wilde dat zijn ouders erachter kwamen.
Ergens snapte hij nog steeds niet waarom Eddy het niet gewoon vertelde. Zo erg zou het toch niet zijn? Maar goed, over een paar weken ging hij op kamers, dan had hij geen last meer van zijn ouders en woonde hij bovendien ineens een stuk dichterbij. Misschien kon hij dan op dinsdag en vrijdag direct na het werk al wel naar hem toe, dan hadden ze in ieder geval twee avonden en twee dagen samen…
Een brede grijns verscheen op zijn gezicht.


Hoe dichter de bus het dorp waar hij woonde naderde, hoe zenuwachtiger Eddy werd. Hij had tegenover Remco dan wel gedaan alsof er niks aan de hand was, zelf twijfelde hij daar behoorlijk aan. Diede was vroeger vaak te laat thuis gekomen en dat had steevast geleid tot hevige ruzies met zijn vader. Maar goed, dat hoefde natuurlijk niet te betekenen dat hij nu ook problemen zou krijgen. Diede deed altijd precies waar hij zin in had. Hij ging gewoon, zonder dat zijn vader het wist, uit met vrienden en kwam dan diep in de nacht thuis. Als hij al thuiskwam… Want meestal bleef hij stiekem bij zijn vriendin slapen. Geen wonder dat zijn vader hem niet vertrouwde.
Gelukkig had hij dat soort problemen nooit gehad, zo'n vaart zou het dus wel niet lopen. Een keer de bus missen, dat kon gebeuren toch? Bovendien, hij had gezegd dat hij naar de spinnententoonstelling zou gaan en daar was hij ook geweest. Hij kon er uitvoerig over vertellen als ze er naar zouden vragen.

Tegen kwart voor twaalf stopte de bus bij de halte in zijn straat. Gespannen gluurde hij naar de overkant. Niks te zien, de gordijnen in de kamer waren al dicht. Hij haalde een keer diep adem, verzamelde al zijn moed en stapte uit.

"Waar kom jij zo laat vandaan?", brieste zijn vader toen hij de kamer binnen stapte.
"Ik heb de bus gemist", begon Eddy. "Hebben jullie m'n…"
"De bus gemist? Wat is dat nou voor flauwekul?", onderbrak zijn vader hem voor hij verder kon praten. "Hoe kun je nou de bus missen?"
Eddy slikte een keer. Had hij zonet nog gedacht dat het wel mee zou vallen, nu wist hij wel beter.
"Nou… komt er nog wat van?", drong zijn vader ongeduldig aan. "Krijg ik nog een verklaring?" Hij trommelde met zijn vingers op de leuning van de bank.
"Het was gewoon gezellig", antwoordde Eddy naar waarheid. "En toen was het ineens tien uur", voegde hij er snel aan toe. Hij durfde zijn vader niet aan te kijken, bang dat hij van zijn gezicht af kon lezen wat er aan de hand was.
"Het was gewoon gezellig? Wat bazel je nou jongen? Die tentoonstelling was om zeven uur afgelopen. Waar hebben jullie zolang uitgehangen?"
Hulpzoekend keek Eddy zijn moeder aan. "Heb je m'n sms'je niet gekregen, mam?", probeerde hij haar aan zijn kant te krijgen.
"Eddy!", sprak zijn vader streng terwijl zijn moeder haar tas onder de salontafel vandaan pakte. "Draai er niet om heen. Wat hebben jullie gedaan? Waar waren jullie en waarom ben je zo laat?"
"Pap, er is echt niks aan de hand", deed Eddy zo luchtig mogelijk. "We zijn na afloop nog ergens wat gaan eten en toen was het ineens te laat om de bus nog te halen, da's alles."
"Da's alles? Da's alles?", herhaalde zijn vader met stemverheffing. "Zo moeilijk is het toch niet om de tijd in de gaten te houden? Je kan toch zeker klok lezen?" Hij liep rood aan van boosheid.
"Pap, kom op… Je doet net alsof ik midden in de nacht thuiskom", deed Eddy een poging zijn vader te kalmeren. "Het is nog niet eens twaalf uur! Ik ben geen klein kind meer hoor. Ik kan heus wel op mezelf passen."
"Hij heeft een berichtje gestuurd, Alfons", mengde zijn moeder zich in het gesprek. Ze hield haar telefoon omhoog zodat zijn vader het sms'je kon zien.
"Hou je mond Lea", viel zijn vader nu tegen zijn moeder uit. "Niemand vroeg jou wat." Hij richtte zich opnieuw tot Eddy. "Het valt me van je tegen, Eddy," zei hij, ineens doodkalm, "je stelt me teleur. Ik dacht echt dat jij anders was dan je broer, maar blijkbaar heb ik me vergist."
Eddy's mond zakte open van verbazing. "Wat??? Omdat ik één keer te laat ben?", riep hij verontwaardigd. "Diede kwam verdomme altijd te laat! Als hij al thuiskwam!"
"Eddy!", riep zijn moeder hem tot de orde. "Zo praat je niet tegen je vader!" Ze schudde bijna onzichtbaar haar hoofd, als wilde ze Eddy duidelijk maken dat hij er verstandiger aan deed zijn mond te houden.
"Ga naar je kamer, ik hoef je voorlopig niet meer te zien", sprak zijn vader streng. "De rest van de week blijf jij thuis."
"Ja maar pap, het is vakan…"
"Ik wil er niks meer over horen. Naar je kamer!" Met gestrekte arm wees hij Eddy de deur. "We hadden een afspraak en daar heb jij je niet aan gehouden. Denk daar maar eens goed over na."


"Wat ben je laat, jongen", begroette Vera haar zoon toen hij de huiskamer binnenkwam.
Remco knikte lachend. "Het was zo gezellig mam! We waren de tijd helemaal vergeten." Hij plofte op de bank neer. "Eddy heeft de bus gemist", grinnikte hij terwijl hij op de bank neerplofte.
Zijn moeder schoot in de lach. "Ik ben blij dat jullie het zo goed met elkaar kunnen vinden", zei ze.
"Wie had dat twee weken geleden kunnen denken", zuchtte Remco. "Ga ik een weekje naar Terschelling, kom ik de leukste jongen van de wereld tegen!" Glunderend keek hij zijn moeder aan. "Morgen ga ik vragen of ik een paar dagen vrij kan krijgen. Eddy's ouders gaan vrijdag voor een week naar Londen."
"Ga je naar hem toe als zijn ouders er niet zijn?", vroeg zijn moeder verbaasd. "Is dat nou wel verstandig Remco? Zijn ouders weten van niks…"
"Maar ze kennen me toch", reageerde Remco. "En ze vinden het goed hoor!"
"Toch klopt het niet Remco. Zijn ouders denken dat jullie bevriend zijn. Ik vraag me af hoe ze zouden reageren als ze zouden weten wat er werkelijk aan de hand is. Of ze het dan ook nog goed zouden vinden dat jij komt logeren als zij weg zijn", reageerde zijn moeder ineens heel serieus.
"Mam, maak je niet druk. Eddy vertelt het heus niet, dus hoe zouden ze erachter moeten komen?"
Vera keek haar zoon lang aan. "Dat bedoel ik niet Remco. Het heeft met respect te maken. Denk er maar eens over na. Ik ga naar bed, het is half één. Moet jij ook niet eens gaan slapen?"


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » maandag 28 juli 2014 20:45

19



"Moet Diede die spinnen van jou niet even voeren?", vraagt Merel ineens. "Ik bedoel, jij zegt dat ze één tot twee krekels per week eten en je bent nu al een paar dagen niet thuis geweest.” Ze kijkt hem vragend aan.
Eddy haalt zijn schouders op. "Hoeft niet persé hoor. Over een paar dagen ga ik toch weer naar huis, dan kan ik het ook wel zelf doen."
"Maar Diede is er nu toch? Hij doet dat vast wel voor je", dringt Merel aan.
Over een paar dagen weer naar huis? Dat lijkt haar niet verstandig. Het liefst houdt ze hem de komende weken hier. Of in ieder geval tot duidelijk is waarom hij er een eind aan wilde maken. Ze weet zeker dat Diede er precies zo over denkt en dat hij met liefde en plezier Eddy's spinnen verzorgt.
"Ik bel hem wel even. Waar vindt hij die krekels?", vraagt Merel terwijl ze haar telefoon pakt. Ze geeft hem geen kans te weigeren en toetst direct Diede's nummer in.
Eddy vertelt haar waar hij de krekels bewaart, legt kort uit wat Diede moet doen en voegt eraan toe dat ze vocht nodig hebben. Misschien kan Diede een stukje appel in de curverdoos, waarin hij de krekels bewaart, leggen. Die liggen onderin de koelkast.
Merel knikt, ten teken dat ze hem begrepen heeft.

Diede schrikt op van het geluid van zijn telefoon. Terwijl hij met zijn ene hand de kraan dichtdraait, haalt hij met zijn andere hand zijn telefoon uit zijn broekzak.
"Merel, is er iets?", vraagt hij ongerust als hij opneemt.
"Nee, alles is goed, maak je niet bezorgd", stelt ze hem gerust. "Eddy is wakker, zit hier bij mij. Hij vraagt of je zijn spinnen eten wil geven."
Natuurlijk, zijn spinnen! Diede weet nog goed dat Eddy vogelspinnen wilde. Hijzelf had altijd graag een hamster willen hebben, maar ja, dat hadden zijn ouders niet goed gevonden. Ze vonden hem veel te onverantwoordelijk, waren er van overtuigd dat hij niet goed voor zo'n beestje zou zorgen. Maar toen Eddy vogelspinnen wilde, hadden ze geen enkel bezwaar gehad. Zo was het altijd gegaan. Als hij iets wilde, mocht het niet, als Eddy iets wilde, was het geen probleem. Of het nou ging om een huisdier, een instrument bespelen of sporten, altijd was het hetzelfde. Eddy mocht doen wat hij wilde, hij mocht niks.

"Hoe gaat het met hem?", vraagt Diede terwijl hij naar de glazen bakken die op het kastje naast de TV staan, loopt. "Heeft hij nog wat gezegd?"
"We hebben het over zijn spinnen gehad, verder niks", antwoordt Merel. "Hoe is het daar? Schiet je al op?"
"Ik stond net op het punt om te beginnen. Het lijkt wel een slagveld hier." Diede slikt een keer. "Alles zit onder het bloed", voegt hij er zachtjes aan toe. "Het lijkt erop dat hij het met een stuk glas heeft gedaan. Ik zie tenminste niks anders dan scherven van een kapot glas en een lege wijnfles. Blijkbaar heeft hij zich moed ingedronken voor hij…" Zijn stem slaat over, tranen prikken ineens achter zijn ogen.
"We praten straks wel verder", zegt Merel vlug.
"Ja", is het enige dat Diede weet uit te brengen.




Verontwaardigd liep Eddy zich op zijn bed vallen. Nou vergeleek zijn vader hem ook nog met zijn broer! En dat alleen maar omdat hij één keer te laat thuis was gekomen. Verdorie, die klootzak… Hij was blij dat Diede opgerot was! Nou mocht hij de hele week niet weg. Als Remco morgen belde, zou hij vast voorstellen om elkaar woensdag ook weer te zien en dat ging nu dus mooi niet door. Dankzij die kutbroer van hem. Hij vloekte een keer hartgrondig. Hoe moest hij dit nou aanpakken? Kon hij iets verzinnen om woensdag toch weg te komen? Maar wat als zijn vader er achter zou komen? Want reken maar dat hij hem in de gaten zou houden. Misschien als hij zijn moeder meekreeg. Ze dacht dat hij een vriendin had, dat was wel duidelijk. En ze gunde hem dat, anders had ze hem nooit extra geld meegegeven. Zou zijn moeder hem laten gaan terwijl ze wist dat zijn vader het niet goed vond? Omdat ze dacht dat hij zijn vriendin wilde zien?
Eddy dacht er even over na. Nee, zijn moeder ging nooit tegen zijn vader in. Tenminste, niet als hij erbij was. Ze probeerde hooguit hem een beetje te sussen, om de lieve vrede in huis te bewaren. Hoe langer hij erover nadacht, hoe meer hij tot de conclusie kwam dat het weinig zin had zijn moeder in het complot te betrekken. Hij stond er alleen voor, dankzij Diede. Als Diede vroeger niet zo'n etter was geweest, had zijn vader nooit een punt gemaakt van een gemiste bus.
Kwaad kwam hij overeind, kleedde zich uit en kroop, zonder zijn tanden te poetsen, onder het dekbed.
Gelukkig maar dat zijn ouders vrijdag naar Londen gingen, dan had hij tenminste een week geen last van zijn vader. Nu maar hopen dat Remco vrij kon krijgen… De gedachte aan Remco bezorgde hem een flinke kriebel in zijn buik. Onmiddellijk stroomde het bloed naar zijn kruis. Glimlachend gleed zijn hand onder zijn dekbed.


"Het is gelukt!", riep Remco opgetogen toen hij Eddy de volgende avond belde.
"Gaaf man", glunderde Eddy. Zoals elke avond als hij de honden uitliet, zat hij op één van de bankjes in het park aan het einde van de straat. Hier kon hij ongestoord met Remco bellen zonder het risico te lopen betrapt te worden.
"Volgende week maandag en dinsdag heb ik vrij. Zaterdag kon niet, maar ik heb geruild met iemand anders. Nu moet ik woensdag wel werken, maar goed, daarna kunnen we wel bijna een hele week bij elkaar zijn", bracht Remco enthousiast verslag uit.
"Ach, woensdag een keer niet, dat overleven we wel, toch?", grinnikte Eddy. Hij gooide de tennisbal die hij in zijn hand had, weg. Cindy en Beau vlogen er direct achteraan.
Het kwam hem eigenlijk wel goed uit dat Remco woensdag moest werken, dan hoefde hij tenminste geen smoesje te bedenken waarom hij woensdag niet kon komen.
"Ik moet vrijdag tot vier uur werken”, ging Remco verder. “Daarna rij ik meteen naar jou. M'n spullen neem ik 's ochtends al mee. Als het niet te druk is op de weg, kan ik tegen half zes bij jou zijn, oké?”
Ze kletsten nog even en hingen toen op.


"Doe je het wel veilig?”, vroeg Lea. Ze pakte Eddy's hand en drukte er een klein doosje in.
Het was vrijdagmiddag en Eddy’s ouders stonden op het punt om naar Calais te vertrekken.
"En zorg dat je vader niks in de gaten krijgt", lachte ze er achteraan.
Verbaasd keek Eddy naar het doosje dat zijn moeder in zijn hand had geduwd. Hij schrok zich kapot toen hij zag wat het was! Prompt verschoot hij van kleur. "Mam", hakkelde hij. "Wat moet ik daar mee?” Zijn hart bonkte in zijn keel.
"Dacht je dat ik gek was?”, lachte zijn moeder. “Denk je dat ik niet snap dat jij de komende week niet alleen bent? Jongen, je bent al een paar weken zo vrolijk. Mij hou je niet voor de gek, hoor!” Plagend streek ze met een hand door zijn haar.
Eddy's werd zo mogelijk nog roder. "Eh… owh… eh…", stamelde hij beduusd.
"Maak het gezellig, jongen", glimlachte ze. "Maar denk erom, zorg dat papa er niks van merkt."
"Lea, kom nou!”, riep Alfons vanuit de auto. “Het is al bijna drie uur, die trein wacht niet op ons hoor. Schiet eens op!”
"Ik kom eraan, even afscheid nemen", riep Lea terug. "Hoe heet ze eigenlijk?", richtte ze zich opnieuw tot haar zoon.
"Mam, hou op", reageerde Eddy, zijn moeder’s blik ontwijkend.
"Het is al goed, jongen", lachte Lea. "Stop nou maar weg voor je vader het ziet." Met die woorden draaide ze zich om en liep naar haar man, die ongeduldig met zijn vingers op het stuur trommelde.

Eddy bleef nog even staan om zijn ouders uit te zwaaien en liep toen naar binnen. Het pakje condooms dat zijn moeder in zijn hand had geduwd, stopte hij in zijn kontzak. Daar had ze hem toch even flink mee laten schrikken! Hij grinnikte, ze dacht blijkbaar dat er een meisje bij hem zou blijven slapen. Zou ze het erg vinden als ze zou weten dat hij verliefd op Remco was in plaats van op een meisje? Van die ene keer dat Remco bij hen thuis was geweest, had hij toch de indruk gekregen dat zijn moeder Remco wel aardig vond. Misschien moest hij na hun vakantie toch maar eens voorzichtig polsen hoe ze er tegenover stond, wie weet vond ze het wel helemaal niet erg, was ze bereid hem een beetje te helpen. Hij had sowieso al nooit verwacht dat ze het geen probleem zou vinden als er een meisje zou blijven slapen…


Iets na vieren reed Remco het parkeerterrein bij de bouwmarkt af. De hele dag had hij met een grijns van oor tot oor rondgelopen, niets had zijn goede humeur kunnen verpesten. Zelfs klanten hadden moeten glimlachen om zijn opperbeste stemming!
Hij keek er enorm naar uit Eddy terug te zien. Vijf dagen zonder hem, alleen 's avonds even een telefoontje… Hij zuchtte, het was hem zwaar gevallen. Maar nu was het zover, nu zouden ze bijna een hele week samen zijn!
De afgelopen week was zijn moeder er nog één keer op teruggekomen dat Eddy's ouders van niks wisten maar daarna had ze het laten rusten. "Je bent oud en wijs genoeg om je eigen beslissingen te nemen", had ze gezegd. Hij had zich er verder niet druk om gemaakt, Eddy wist heus wel waar hij mee bezig was.

Een uur later reed hij de straat in waar Eddy woonde. Breed lachend stapte hij uit en stak de straat over. Eddy stond al in de deuropening op hem te wachten.

“Hey”, begroette Eddy hem vrolijk. Hij pakte Remco's beide handen vast, trok hem naar binnen en duwde met zijn voet de voordeur dicht.
“Eindelijk”, zuchtte Remco. Hij sloeg zijn armen om Eddy heen en kuste hem voorzichtig. Zijn handen streelden langs zijn rug naar beneden en bleven rusten op zijn onderrug, net boven de rand van zijn spijkerbroek.
Eddy kreunde zachtjes en beantwoordde zijn kus vol overgave. Onwillekeurig duwde hij zijn onderlijf tegen Remco aan. Remco's handen gleden over zijn billen en trokken hem nog dichter tegen zich aan.
“Wat is dit?”, hijgde hij toen ze hun kus verbraken. Hij hield een platgedrukt doosje omhoog.
“Oh shit!” flapte Eddy er zonder nadenken uit. Hij was compleet vergeten dat hij dat doosje in zijn kontzak gestopt had! Wat moest Remco nu wel niet van hem denken? Dat hij er alleen maar op uit was hem het bed in te krijgen? Prompt kleurde hij tot achter zijn oren. “Die stopte m’n moeder me toe vlak voor ze wegging”, zei hij snel. Zijn hart ging te keer als een idioot! Hij wilde beslist niet dat Remco dacht dat hij die gekocht had…
“Je moeder? Hoezo? Weet ze het dan van ons?” Stomverbaasd keek Remco Eddy aan.
Eddy schrok, realiseerde zich meteen dat hij een cruciale fout had gemaakt. Wat moest hij nu zeggen? Hij kon toch moeilijk zeggen dat zijn moeder dacht dat hij een vriendin had die bleef slapen? Zijn hersenen maakten overuren. Remco was in de veronderstelling dat zijn ouders wisten dat hij deze week kwam logeren. Waarom zou zijn moeder dan denken dat zijn vriendin zou blijven slapen? Nee, als hij dat zou zeggen, wist Remco meteen dat zijn ouders niet wisten dat hij hier was. En of Remco dan nog zou willen blijven… Hij zuchtte, er zat maar één ding op.
“Ze begon er zelf over", grinnikte hij alsof er niks aan de hand was. "Zei dat ze wel door had wat er aan de hand was omdat ik steeds zo vrolijk was.”
Op zich was er geen woord van gelogen, behalve dan dat hij zorgvuldig vermeed te benoemen op wie zijn moeder dacht dat hij verliefd was.

Remco grijnsde. “Zie je wel! Ik zei je toch dat de meeste ouders veel beter reageren dan je denkt!” Hij greep Eddy vast en kuste hem opnieuw.
Opgelucht, omdat Remco zijn verklaring geslikt had, beantwoordde Eddy zijn kus.
Kom… naar binnen“, zuchtte Eddy toen ze elkaar voor de tweede keer loslieten. Hij draaide zich snel om en liep voor Remco uit de kamer in. Langzaam kwam zijn hartslag weer een beetje tot rust.
“Misschien kan je moeder eens met je vader praten", opperde Remco terwijl hij achter Eddy aanliep. "Wie weet, denkt hij er heel anders over dan jij denkt."
“Ik weet niet Remco”, aarzelde Eddy. “Mijn moeder waarschuwde me ervoor te zorgen dat mijn vader het niet in de gaten zou krijgen, voegde hij eraan toe.
Het zweet brak hem uit. Hij kreeg het gevoel alsof hij, zonder dat hij het wilde, steeds verder in de problemen kwam. Liegen tegen zijn ouders was tot daaraan toe, maar liegen tegen Remco, dat voelde beslist niet goed! Maar goed, het kon niet anders meer, nu. Hij stelde zichzelf gerust met de gedachte dat het maar voor een paar weken was.
Maar ondertussen knaagde zijn geweten…


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
 

Plaats een reactie

Vorige
Volgende

Terug naar Man - Man

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast