Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief


Forumindex  • Verhalen, gedichten en andere teksten  • Man - Man
 
Registreren
 
 
 

Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief

Weekendje wadden


Algemeen

Plaats een reactie

Bericht Weekendje wadden door Michael87 » woensdag 18 juni 2014 21:41


Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » woensdag 18 juni 2014 21:45

1




“Hé, kijk uit man.”
Geïrriteerd duwde Eddy de elleboog die in zijn zij porde weg.
“Kop houden eikel, laat me slapen”, klonk het nors naast hem.
“Ja hallo… Jij ligt mij hier wakker te maken, sukkel”, bitste Eddy terug.
Naast hem draaide Ton zich om, geeuwde een keer en sliep weer verder. Eddy niet. Hij was klaarwakker, lag nog een paar minuten onrustig heen en weer te draaien en besloot toen om maar op te staan.
“Waarom ligt die gast zowat bovenop me? Plek zat. Slaat toch helemaal nergens op”, mopperde hij terwijl hij met een slaperige kop uit z’n slaapzak kroop.
Voorzichtig trok hij de rits van de tent een stukje open, stak zijn hoofd naar buiten, kneep z’n ogen tot spleetjes tegen het felle zonlicht en keek om zich heen. Een stralende blauwe lucht kondigde een prachtige dag aan.
“Wat een puinhoop”, zuchtte hij terwijl hij de lege flessen, stapels bierkratten, lege chipszakken, winkelkarretjes en andere rotzooi bekeek.
“Hoe laat is het eigenlijk?”, mompelde hij. Eddy dook de tent weer in op zoek naar z’n telefoon. “Shit… half tien pas? Waarom maakt die eikel me nou zo vroeg wakker?”
Ton lag, licht snurkend en met één been uit zijn slaapzak, op de stretcher.
Ineens zag hij hem weer voor zich op de dansvloer in 'The Big Apple', zich als een idioot uitslovend om indruk op de meiden te maken, veel te veel gezopen… Op het laatst hing hij zo ongeveer bij elke meid die hij tegenkwam om de nek. Die zou straks wel koppijn hebben…
Eddy schoot in de lach. “Eigen schuld”, mompelde hij.
Hij had er geen medelijden mee, eerder leedvermaak om. Zelf dronk hij vrijwel nooit, het fenomeen kater was hem onbekend. Althans, bij zichzelf dan. Hij had het al zo vaak bij zijn vrienden gezien. En Ton kon er wat van. Soms leek het wel alsof die gast dacht dat je alleen lol kon hebben als je zat was. En dan de dag erna zo brak als wat zijn…
Zachtjes, om Ton niet opnieuw wakker te maken, kleedde hij zich aan, kroop naar buiten en trok de rits van de tent weer dicht.
“Eerst maar eens opruimen”, zuchtte hij, om zich heenkijkend.
Helemaal aan het einde van het pad werd nog een tent opengeritst. Twee slaperige hoofden kwamen tevoorschijn. Voor de rest was het nog doodstil.

De hele camping zag eruit als een slagveld. Eddy stond er een beetje verbaasd naar te kijken, geen idee hebbend waar hij moest beginnen. Gisteravond, of eigenlijk vannacht, was hartstikke gezellig geweest. Maar dat het zoveel troep op had geleverd, had hij niet in de gaten gehad.
“Eerst de flessen maar, dan ziet het er vast al een stuk beter uit”, praatte hij zichzelf moed in.
In sneltreinvaart verzamelde hij de lege flessen. Bierflesjes in de kratten, de rest in een doos. Die zou hij straks wel even naar de glasbak brengen. Hij pakte een vuilniszak en schoof in één beweging alles wat nog op de picknicktafel lag, de zak in.
“Dat ziet er al een stuk beter uit”, stelde hij vergenoegd vast.
Zijn blik gleed naar de picknicktafel voor de tent naast die van hem en Ton. Dat zag er niet veel beter uit. Hij zuchtte.
“Doe ik straks wel”, mompelde hij voor zich uit. “Eerst maar eens voor broodjes zorgen.”
Opgewekt pakte hij de doos met lege flessen en stapte op zijn huurfiets. Na de lege flessen in de glasbak gegooid te hebben, begaf hij zich richting Formerum, het dorpje dat een stukje verderop lag.

Gisteren waren ze aangekomen met de boot van vijf uur. Voor een lang weekend op camping ‘de Appelhof’. Lekker feesten, lol maken… Met zijn zessen waren ze. Hijzelf, zijn beste vriend André en zijn buurmeisje Hannah, die sinds een paar maanden ook André’s vaste vriendin was, haar beste vriendin Anika en haar vriend Jan Willem en dan natuurlijk Ton. Jan Willem en Ton kende hij nog niet zo lang. Eigenlijk pas sinds Anika vorig jaar verkering kreeg met Jan Willem. Leuke knul wel. Alleen Ton, daar had hij wat moeite mee.

Ze hadden twee kant-en-klare tenten gehuurd. De ene voor de jongens, de andere voor de meiden. Althans, zo hadden hun ouders het bedacht. Maar ja, daar kwam natuurlijk niks van. De beide stelletjes wilden bij elkaar. Logisch… Dus zat hij opgescheept met Ton. Niet dat hij wat tegen Ton had, hoor. Maar Ton dronk te veel, veel te veel en daar had hij best moeite mee. Dat slappe geouwehoer van een zatlap, hij paste ervoor. En Ton was zo’n player. Altijd op zoek naar een lekker ‘kippetje’, zoals hij het zelf zei… Hij had geen zin in verplichtingen, hij wilde alleen maar lol maken. Het zou vast niet lang duren voor Ton hier op Terschelling één of andere ‘wipkip’ oppikte. Kon hij daar de hele nacht naar luisteren… Nee, blij met de tentindeling was hij niet.

Nadat hij zijn fiets op slot had gezet, liep Eddy de Jumbo in. Op zijn dooie gemak zocht hij broodjes en broodbeleg uit. Nog een pak melk en sinaasappelsap erbij en door naar de kassa. De vorige avond schoot weer door z’n hoofd. Ton, flink aangeschoten, achter de meiden aan. De andere vier in geen velden of wegen te bekennen. Die stonden natuurlijk ergens te zoenen. Hijzelf had maar een beetje tegen de bar gehangen.
Toch was het gezellig geweest. Het was leuk om naar al die dansende mensen te kijken. Af en toe was Ton bij hem komen staan, meestal vergezeld door één of andere meid die hij net daarvoor tegen was gekomen. Hoe die gast dat deed! Hij wond die meiden gewoon om z’n vinger.

In gedachten zette Eddy zijn winkelmandje op de rand van de lopende band en boog naar voren om een scheidingsbalkje te pakken.
“Sorry”, verontschuldigde hij zich toen hij de jongen voor hem in de rij per ongeluk aanstootte.
De jongen draaide zich om. “Geeft niks hoor.”
Eddy keek hem aan. Rossig haar, vrolijk gezicht, allemaal sproeten, guitige kuiltjes in z’n wangen. Zijn blote armen deden vermoeden dat hij sproeten over zijn hele lichaam had.
De jongen had zich al weer omgedraaid. Eddy’s ogen gleden langs zijn rug naar beneden. De jongen deed een stap naar voren, stak zijn bankpas in het pinapparaat en rekende zijn boodschappen af.
Terwijl de caissière zijn eigen boodschappen scande, volgden zijn ogen de roodharige jongen richting de uitgang van de winkel. Plotseling draaide hij zich om. Nog geen halve seconde kruisten hun blikken.
Razendsnel sloeg Eddy zijn ogen neer. Hij voelde zich betrapt. Zijn hart bonkte in z’n keel.
“Zestien euro vijfenzestig”, deelde de caissière hem mee nadat ze alle boodschappen gescand had.
“Huh? Oh ehh…”, stamelde hij.
Vlug trok hij zijn portemonnee uit zijn broekzak en betaalde. Snel liep hij de winkel uit. Buiten keek hij om zich heen. Nog net zag hij de jongen aan het eind van de straat de hoek om fietsen, richting het strand.


Hannah rekte zich uit. Glimlachend draaide ze zich naar haar vriend die op de stretcher naast haar nog in diepe slaap was.
Het was leuk geweest gisteravond. Eindelijk een keer geen ouders die oplegden hoe laat ze thuis moest zijn. Eindelijk een keer gewoon doen waar ze zin in had. Zij en André hadden heerlijk staan zoenen achter de discotheek. Vertederd gleed haar blik over de jongen naast haar. Hij was lief, grappig ook...
“Hé”, fluisterde ze terwijl ze hem zachtjes aanstootte. “Word eens wakker…”
Kreunend draaide hij zich om. “Laat me slapen”, mompelde hij.
“Kom op man. ‘t Is half elf. Wakker worden”, Hannah schudde aan zijn schouder.
Aan de andere kant van de tent begon ook wat te bewegen.
“Hoe laat is het?”, vroeg Anika slaperig. Ze lag bij Jan Willem in de slaapzak.
Hannah glimlachte. Die grepen hun kans!
“Kan je niet een beetje stiller zijn?”, kreunde André. “M’n kop knalt uit mekaar… Ssstttt…”
“Moet je maar niet zoveel drinken”, grinnikte Hannah. “Sorry hoor, ik kan geen medelijden met je hebben. Je raapt jezelf maar bij elkaar.” Zelf had ze gisteravond toch ook behoorlijk gedronken, maar gek genoeg had ze er nu helemaal geen last van.
Anika had zich intussen uit de slaapzak gewurmd en trok haar kleren aan. “Honger man”, zei ze. “Kon je hier ook niet ergens ontbijten?”
“Volgens mij wel”, reageerde Hannah.
“Kijken?”
Hannah knikte. “Wat doen we met die twee?”, vroeg ze, wijzend naar André en Jan Willem.
“Laat maar liggen. Anders zijn ze de hele dag chagrijnig.”
Hannah grinnikte nog een keer. “Dan zoeken ze het lekker zelf maar uit als ze wakker worden.”
Achter elkaar kropen ze de tent uit.

“Hoi!” Met een plof zette Eddy de plastic tas met boodschappen op tafel.
“Wat ben jij vroeg op, man”, merkte Anika op.
“Hou op”, zuchtte Eddy. “Ton maakte me een uur geleden al wakker. Da’s dan weer het nadeel als je niet gedronken hebt… Blijf je wakker”, grinnikte hij.
“Ga je mee ontbijten? We wilden eigenlijk net die kant op”, vroeg Hannah.
“Hoezo? Ik heb broodjes gehaald.”
"Had ik kunnen weten," lachte Hannah.
Eddy begon de tas uit te pakken.
“Lekker!”, riepen de meiden, toen ze zagen wat Eddy allemaal gekocht had. Hongerig vielen ze aan.

De twee vriendinnen zaten tegenover elkaar en kletsen elkaar de oren van de kop. Eddy zat er een beetje stilletjes bij. Zijn gedachten dwaalden opnieuw af naar de vorige avond.
Wat zou hij soms graag willen dat hij een beetje meer als Ton was. Maar dan zonder al dat gezuip… Hij zou ook wel zo makkelijk contact willen leggen. Maar dan niet met meiden… Als vanzelf zag hij de jongen uit de Jumbo weer voor zich. Er verscheen een glimlach op zijn gezicht.
“Misschien kunnen we straks, als de jongens wakker zijn, wel naar het strand”, hoorde hij Hannah ineens zeggen.
“Strak plan. ‘t Is prachtig weer”, reageerde Eddy enthousiast. Wie weet, zag hij die jongen uit de Jumbo dan wel weer, die was ook de kant van het strand op gefietst. Hij hoopte maar dat André, Jan Willem en Ton ook zin zouden hebben om naar het strand te gaan en dat ze niet van plan waren de hele dag met een kater op de camping rond te hangen. Feesten was leuk, maar dat hoefde wat hem betreft niet het enige te zijn wat ze deden.


Opgewekt fietste Remco terug naar de camping. Gisteren waren ze op het eiland aangekomen. Een hele week zouden ze blijven. Hijzelf, zijn één jaar jongere broertje Wim en hun twee buurjongens Jorick en Jeffrey. Ze kenden elkaar al zolang ze bij elkaar in de straat woonden en waren in de loop der jaren bevriend geraakt.
Met z’n vieren stonden ze op camping ‘Nieuw Formerum’, een voormalige Staatsbosbeheercamping tegen het Formerumer bos aan. Twee kleine lichtgewicht tentjes, slaapmatjes en slaapzakken was alles wat ze bij zich hadden. Maar het ging prima zo. Het weer was fantastisch dus de meeste tijd konden ze buiten doorbrengen.

Vanochtend was hij als eerste aan de beurt geweest om voor de dagelijkse boodschappen te zorgen. Ze hadden afgesproken dat ze dat om beurten zouden doen. Hij was de oudste van de vier, dus hij was als eerste de sigaar, hadden de andere drie besloten. Hij had nog even tegen gesputterd, maar zich er toen maar bij neergelegd. Wat maakte het ook eigenlijk uit?
Glimlachend dacht hij terug aan zijn bezoekje aan de supermarkt. Aan die jongen die hem aanstootte in de rij bij de kassa. Hij had het niet kunnen laten om nog een keer om te kijken voor hij de supermarkt uitliep. Keek die jongen hem nou na? Nah, dat had hij zich beslist ingebeeld. Toch was hij blij dat hij vanochtend degene was die de boodschappen had gehaald.


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » woensdag 18 juni 2014 21:47

2




Zaterdagavond. De telefoon gaat. Diede neemt op. Zijn moeder. Haar stem klinkt heel zachtjes, bijna gebroken.
“Diede… Eddy…”, stamelt ze overstuur. “Hij…”
Diede hoort zijn moeder huilen aan de andere kant van de lijn. Van het één op het andere moment bonkt zijn hart in zijn keel.
“Wat is er mam?”, vraagt hij gespannen. Het klamme zweet staat in zijn handen. De haren op zijn armen staan overeind.
Het blijft stil aan de andere kant van de lijn.
"Mam?", dringt hij aan. "Zeg eens wat…"
“Eddy heeft zijn polsen doorgesneden”, hoort hij haar met trillende stem zeggen.
“Wat zeg je nou?”, reageert hij. Het dringt niet tot hem door wat ze zegt.
“Eddy…”, stamelt ze opnieuw. “Hij…”
“Oh mijn God, mam!” Als een lappenpop zakt Diede op de bank neer. Hij hapt naar adem.
“Is hij…?”, hijgt hij met overslaande stem. Hij durft de vraag niet af te maken.
“Hij is hier jongen. Het is gelukkig niet gelukt…” Ze huilt.
“Ik kom eraan.” Verdoofd hangt Diede op.
“Oh Eddy”, fluistert hij gesmoord. “Wat heb je gedaan jongen…” Tranen wellen op in zijn ogen. Hij doet zijn best om na te denken maar het lukt niet. Zijn handen trillen, hij zit te klappertanden terwijl het zweet hem uitbreekt.
“Kom op Diede, hou je kop erbij”, spreekt hij zichzelf streng toe. “Je broertje heeft je nodig.”
Verdwaasd staart hij voor zich uit, het lukt hem niet om helder te denken.
“Eddy, jongen…” kreunt hij terwijl hij in elkaar krimpt.. “Ik kom naar je toe. Nog even geduld.”
Snel grijpt hij zijn autosleutels. Maar in plaats van weg te gaan, blijft hij apathisch staan. Opnieuw pakt hij zijn telefoon.

“Merel…”, zegt hij, met moeite het trillen van zijn stem in bedwang houdend.
“Diede?”, klinkt het ongerust aan de andere kant van de lijn. “Wat is er?”
Diede krijgt geen woord meer over zijn lippen. Tranen druppen over zijn wangen. Af en toe haalt hij zijn neus op.
“Ik kom eraan”, hoort hij Merel vaag in de verte zeggen.
“Ja…”, brengt hij met moeite uit.
Lamgeslagen kruipt Diede in een hoekje op de bank, trekt zijn knieën op en slaat zijn armen er omheen. Zijn handen trillen, hij kan het niet stoppen. Hij heeft het warm en koud tegelijkertijd. Zijn hart bonkt in zijn keel, zijn hoofd knalt bijna uit elkaar.




“Eindelijk”, mopperde zijn broertje, toen Remco zijn fiets vijf minuten later naast het kleine tentje op de grond gooide. “Wij gaan hier kapot van de honger, man. Kon je niet een beetje opschieten?”
“Commentaar? Je mag ook zelf gaan, hoor…”, ketste Remco terug.
“Ja, doei… ‘k Heb wel wat beters te doen”, lachte zijn broertje.
“Oh ja? Wat dan?”, reageerde Remco spottend.
Wim trok veelzeggend een wenkbrauw omhoog en knikte met zijn hoofd schuin naar rechts. Remco volgde zijn hoofdbeweging. Aan de andere kant van het pad zaten twee meiden in bikini voor een tentje.
“Aha, ik zie het al”, lachte hij geamuseerd. “Jullie bewonderen de mooie natuur hier…”
“Precies”, grijnsde Wim. “Dat moet ook gebeuren, toch?”
“Jammer dat ze maar met z’n tweeën zijn”, zuchtte Jeffrey teleurgesteld.
“Ach, joh”, merkte Jorick, zijn tweelingbroer, op. “Doen we toch gewoon om beurten. Valt ze waarschijnlijk toch niet op…”
De drie jongens schoten in de lach. Maar weinig mensen konden de broers uit elkaar houden, hoewel ze toch heel verschillend in hun doen en laten waren.
“En ik dan? Laten jullie mij dan zomaar achter?”, vroeg Remco quasi teleurgesteld.
“Man, zeur niet. D’r loopt hier vast ook wel ergens een leuke homo voor jou rond”, plaagde Jorick.

Prompt vlogen Remco’s gedachten terug naar de supermarkt.

Dat hij homo was, wisten zijn vrienden al ruim een jaar, Wim zelfs al langer. Hij deed er niet moeilijk over, zijn vrienden evenmin. Zijn ouders hadden even moeten slikken maar hadden zich er al snel bij neergelegd. Inmiddels waren ze er helemaal aan gewend en maakten ze er geen probleem meer van. Maar een vriendje, nee, die had hij nog niet gehad.

Glimlachend staarde hij voor zich uit.
“Hé! Waar zit jij ineens met je gedachten?” Wim stootte hem aan.
“Huh? Oh… Eh… Niks hoor”, hakkelde Remco.
Onderzoekend keek Wim zijn broer aan. “Hmm… Ik zou bijna denken dat je d’r al één tegen bent gekomen”, merkte hij grinnikend op.
Remco voelde het bloed naar zijn hoofd stijgen. Verdorie, waarom kreeg hij nou zo'n boei? Wat was er nou helemaal gebeurd? Die jongen had hem alleen maar aangestoten. Ze hadden nauwelijks een woord met elkaar gewisseld. Hij wist niet eens waar hij ergens zat…
“Nou?”, drong Wim aan. “Heb ik gelijk?”
Remco zei niks.
“Jaahhh”, vielen Jorick en Jeffrey Wim bij. “Remco heeft een oogje op iemand”, plaagden ze hem.
“Geef het maar toe”, voegde Wim er grijnzend aan toe.
“Kom op… Vertel…”, moedigde Jeffrey hem aan.
“Ach jongens, d’r is echt niks”, reageerde Remco luchtig.
“Waarom krijg je dan zo’n rooie kop? Kom op man… Doe niet zo flauw. Je kunt het ons toch wel vertellen?”, zeurde Jorick door.
Remco zuchtte eens diep. “Echt jongens, er is niks. Gewoon een jongen in de rij bij de kassa. Ik weet niet eens wie hij is… waar hij zit… Of hij überhaupt wel homo is.”
“En?”, vroeg Wim nieuwsgierig, zich niks aantrekkend van Remco’s commentaar. “Is hij leuk?”
“Jij houdt ook nooit op hè?”, grinnikte Remco.
“Niet als het om belangrijke dingen gaat”, reageerde Wim prompt.
“Ja, kom op Remco, hoe ziet hij er uit?”, wilde Jeffrey nu ook weten.
“Weet ik veel. Ik heb hem echt maar heel even gezien”, probeerde Remco zich er vanaf te maken.
“Ik geloof er niks van”, hield Wim voet bij stuk.

Remco zag de jongen weer voor zich. Kort blond, bijna wit haar, blauwe ogen. Eigenlijk niks bijzonders. Wat was het dan dat hem geraakt had? Behalve zijn arm dan… Hij glimlachte opnieuw. Hij was gewoon leuk…
“Letten jullie nou maar op die meiden”, probeerde hij zijn vrienden af te leiden.
En het werkte. Meteen was hun aandacht weer gevestigd op de twee meiden in bikini.


Op ‘de Appelhof’ werden steeds meer mensen wakker. De rits van Eddy’s en Ton’s tent werd opengetrokken. Ton stak zijn hoofd naar buiten.
“Goeiemorgen”, gaapte hij. Hij kneep z’n ogen tot spleetjes. “Iemand een aspirientje voor me?
Anika viste een strip paracetamol uit haar tas. “Hier, vang!”, riep ze terwijl ze de strip naar hem toegooide.
Met een duffe kop kroop Ton de tent uit. “Wat een licht, man”, mopperde hij terwijl hij zijn zonnebril opzette. Vergenoegd liet hij zijn ogen over de gedekte picknicktafel gaan. “Zo! Wie heeft er voor dit ontbijt gezorgd?”, vroeg hij verbaasd.
“Eddy natuurlijk”, wees Hannah in Eddy’s richting. “Dankzij jou, blijkbaar”, voegde ze eraan toe.
“Hoezo, dankzij mij?”, reageerde Ton.
“Jij moest mij zonodig wakker maken, gek”, antwoordde Eddy voor Hannah dat kon doen. “Mij een beetje liggen porren…”
“Moet je maar niet zo dicht tegen me aankruipen, homo”, lachte Ton terwijl hij een arm om Eddy’s nek sloeg en hem spontaan een kus op z’n wang gaf.
Geïrriteerd duwde Eddy hem van zich af. Ton ging tegenover hem zitten, schonk een beker sinaasappelsap in en werkte twee paracetamolletjes naar binnen.
“Lekker man”, merkte hij grinnikend op. “Moet je ook eens proberen…”
“Laat maar”, reageerde Eddy. “Ik hou m’n kop liever helder. Moet je ook eens proberen”, voegde hij er cynisch aan toe.
Peinzend keek hij naar Ton. Wat zag die gast er toch in om zichzelf elke keer zo vol te laten lopen? Soms vroeg hij zich wel eens af of dat echt wel alleen maar voor de lol was. Hoe goed kende hij Ton nou? Eigenlijk was hij een vriend van Jan Willem, die twee kenden elkaar al jaren. Gek, dat Jan Willem er nooit iets van zei dat Ton zo veel dronk.
“Waar zijn die andere twee?”, vroeg Ton aan Hannah en Anika.
“Wat denk je?”, antwoordde de eerste. “In dromenland natuurlijk.”
“Nee hoor”, klonk het slaperig uit de tent. “Wij zijn allang wakker…”
“Ja, ja… Dat zal wel”, reageerde Hannah vrolijk.

Niet veel later later zaten ook Jan Willem en André aan het ontbijt.
“Wat gaan we doen, jongens?”, vroeg Jan Willem.
“Naar het strand”, zei Eddy vlug, voor iemand met een ander voorstel kon komen.
“Strak plan”, reageerde André.
Jan Willem en Ton knikten instemmend.

Tegen de middag waren ze eindelijk zo ver dat ze konden vertrekken. Ongeduldig stond Eddy bij de fietsen te wachten. Waarom waren ze nou zo traag? Hij wilde weg. Hoe langer ze wachtten, hoe kleiner de kans dat hij die jongen uit de Jumbo tegen zouden komen, want die bleef natuurlijk ook niet stilzitten.
“Wat heb jij man?”, vroeg Hannah.
“Hoezo? Ik wil gewoon naar het strand…”, reageerde Eddy onverschillig.
“Ja, ja… De dag is nog lang hoor. Tijd zat…”
Ze keek hem onderzoekend aan. Hij deed vreemd. Normaal gesproken was Eddy de meest relaxte van het stel, liet zich nergens door opjutten, ging gewoon zijn eigen gang. Eigenlijk vond hij alles altijd wel best. Waarom was hij nu dan zo onrustig?

Vrolijk kletsend fietsten ze even later richting Formerum aan Zee. Eddy reed achteraan, hij had geen zin in slap geouwehoer. Stiekem hoopte hij de jongen uit de Jumbo tegen te komen. Vanuit zijn ooghoeken hield hij de omgeving nauwlettend in de gaten.

Nadat ze hun fietsen tegen het hek hadden gezet, liepen ze met z'n zessen de strandovergang bij Formerum aan Zee over. Onopvallend liet Eddy zijn ogen over het strand gaan. Geen spoor van de jongen… Hij zuchtte teleurgesteld.
"Gelijk maar zwemmen?", vroeg Jan Willem. Hij was een waterrat, net als Ton. Ze speelden beiden al jaren waterpolo.
Anika keek Hannah aan. "Jij?", vroeg ze.
Hannah keek om zich heen. Er waren niet veel mensen op het strand. Langs de vloedlijn liepen een man en een vrouw met twee honden. Hier en daar lagen wat mensen te zonnen. Slechts een enkeling waagde zich in zee.
Ze schudde haar hoofd. "Mij te koud. Ik ga liever lekker in de zon liggen."
"Mijn idee", reageerde Anika lachend.
"Watjes!", plaagde Ton. "Kom jongens, wij zullen de dames eens laten zien dat wij niet bang zijn voor een beetje water!" riep hij enthousiast. "Wie het eerste door is!" Hij begon zich meteen uit te kleden.

Zijn enthousiasme werkte aanstekelijk en niet veel later renden de vier jongens lachend en schreeuwend de zee in. Hannah en Anika zochten een plekje niet ver bij de strandovergang vandaan, spreidden hun handdoeken uit en maakte het zich gemakkelijk.
"Stelletje idioten", grinnikte Hannah. "Moet je ze nou zien, het lijkt wel een stel uitgelaten honden!"
Ton dook meteen bovenop Jan Willem en trok hem kopje onder. Eddy en André hadden meer moeite met het koude water, maar kregen weinig kans om rustig te wennen. Voor ze het in de gaten hadden, werden ze door Ton en Jan Willem nat gespetterd en waren ze in een flinke stoeipartij verwikkeld.

Tegen de tijd dat ze uit gestoeid waren, lagen de beide meiden met gesloten ogen te genieten van de zon. Jan Willem trok André aan zijn arm en legde een vinger tegen zijn lippen. Grinnikend slopen ze, zo stil ze konden, naar hun vriendinnen. Ton en Eddy keken grijnzend toe hoe Jan Willem en André plotseling hun natte haren boven de meiden uitschudden. Verschrikt schoten Hannah en Anika overeind.
"Hé! Kappen daarmee!", riep Anika met pretlichtjes in haar ogen.
Hannah trok André naast zich op haar handdoek en gaf hem lachend een kus.
"Waarom komen jullie er ook niet in?", vroeg Jan Willem. "Het Is best lekker als je eenmaal door bent", voegde hij eraan toe.
"Misschien straks", reageerde Anika niet echt enthousiast.

Eddy's ogen dwaalden af naar de strandovergang. Langzaam werd het drukker. Twee meiden sjokten door het mulle zand het strand op, maar nog steeds geen spoor van die roodharige jongen… Wat zou hij doen als hij ineens zou verschijnen? Zou hij hem durven aanspreken? Wat zouden zijn vrienden dan denken? Zouden ze er iets achter zoeken? Waarschijnlijk niet, ze hadden immers geen flauw idee dat hij op jongens viel. Zelfs André wist dat niet, dus waarom zouden ze er iets achter zoeken?
Glimlachend staarde hij voor zich uit. Misschien kwam hij nog wel…


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » woensdag 18 juni 2014 21:49

3




Tien minuten later hoort Diede de sleutel in het slot draaien. De deur gaat open.
“Diede…” Twee armen om hem heen. “Jongen, wat is er? Is er iets gebeurd?” Merel's stem klinkt bezorgd.
“Eddy…” stamelt hij.
“Wat is er met Eddy?”
“Hij wilde… niet meer…”, hakkelt Diede.
Verbijsterd staart zijn vriendin hem aan. “Wat zeg je?”
Met horten en stoten vertelt Diede wat hij van zijn moeder heeft gehoord.
“Oh mijn God”, stamelt ze. Ze zakt naast hem op de bank. “En nu?”
“Ik moet erheen…”
“Ik ga met je mee”, zegt ze resoluut. “Jij kan zo niet rijden.”
Diede knikt. “Hij heeft me nodig Merel. Hij zit bij m’n ouders… Bij m’n ouders! Ik moet naar hem toe…”
Merel knikt alleen maar. “Oké. Laten we dan meteen maar gaan.”

Na anderhalf uur draait Merel de auto de straat van zijn ouders in. Diede's hart bonkt in zijn keel. Hij ziet er als een berg tegenop.
“Ik vind het zo erg”, fluistert hij. “Ik had hem nooit achter moeten laten…”
Merel kijkt opzij. “Schat, dit is toch niet jou schuld?”
“Misschien niet, maar ik had kunnen weten…” Zijn stem breekt. “Wat moet ik nou zeggen?”, vraagt hij vertwijfeld.
“Tegen je ouders of tegen je broer?”
“Alledrie eigenlijk. Ik maak me zorgen om m’n moeder”, begint Diede.
Merel knikt.
“En Eddy heeft me nodig”, gaat hij verder. Zijn ademhaling gaat gejaagd, paniek overvalt hem.
Merel kijkt strak voor zich uit. “Als ik nou met je ouders praat en jij ontfermt je over je broer… Is dat een idee?”, vraagt ze ineens.
Diede knikt. “Wil je dat doen?”
“Tuurlijk. Ze hebben nou vast wel wat anders aan hun hoofd dan bedenken of ze mij er wel bij willen hebben”, merkt ze op.
Diede zucht, opgelucht omdat hij naar Eddy kan en het gesprek met zijn ouders nog even uit kan stellen.

Met betraande ogen opent zijn moeder de deur. Verbaasd kijkt ze Merel aan. Dan richt ze zich tot haar oudste zoon.
“Is het niet vreselijk jongen…” zegt ze snikkend.
“Mam…”, zegt Diede zachtjes.
Hij slaat zijn armen om haar heen en geeft haar een kus op haar wang. Merel pakt haar hand vast. Zijn moeder laat haar begaan.
“Gelukkig is het goed afgelopen”, spreekt Merel Diede’s moeder moed in.
“Hoe is het met hem?”, vraagt Diede.
“Hij ligt boven te slapen”, antwoordt zijn moeder gesmoord.
“Kom”, zegt Merel. “Dan gaan wij naar de kamer. Kan Diede even naar Eddy.” Ze trekt Diede’s moeder mee naar binnen.




"Pas op!", brulde Jeffrey, maar het was al te laat.
Remco's vlieger draaide om die van hem, waardoor het touw volledig in de knoop raakte. Onbestuurbaar stortten de beide vliegers op het strand neer.
"Shit man, als die stuk is… Ik doe je wat!" Jeffrey rende naar de plek waar de wind nog af en toe een poging deed de beide neergestorte vliegers de lucht in te blazen.
Geschrokken rende Remco hem achterna. "Sorry", hijgde hij. "Ik stond niet op te letten. Is hij nog heel?", vroeg hij bezorgd toen Jeffrey zijn vlieger onderzocht.
"Geloof het wel", zuchtte Jeffrey opgelucht. "Pfff… Ik schrok me kapot. Weet je hoe lang ik heb moeten sparen voor ik deze bij elkaar had?" Gelukkig kon hij al weer lachen.
"Ja sorry, Jeff. Het was echt per ongeluk. Ik had m'n kop d'r niet bij", verontschuldigde Remco zich.

Het was waar. Hij had zijn hoofd er niet bij. Absoluut niet zelfs! Al voor ze naar het 'Groene Strand' waren gefietst om te gaan vliegeren, had er maar één ding door z'n hoofd gespookt. En dat ene ding had blond haar en blauwe ogen… Hoe was het in hemelsnaam mogelijk dat die jongen hem zo bezighield? Hij had hem één keer gezien, dat was alles. Mooie knul, dat wel… Hij glimlachte onwillekeurig. Daar ging hij weer... Wat voor zin had dit? Waarschijnlijk zag hij hem nooit meer. En zelfs als dat wel zo was, wie zei hem dan dat die jongen hem ook leuk vond? Dikke kans dat hij niet eens homo was. Hoewel... Zoals hij naar hem keek toen hij zich bij de uitgang van de supermarkt nog even omdraaide… Of had hij zich dat ingebeeld?

"Hé!" Jeffrey stootte hem aan. "Wat sta je nou te dromen, man? Help eens even…" Hij duwde hem zijn vlieger in de hand. "Vasthouden."
Schuldbewust deed Remco wat Jeffrey hem opdroeg. Met engelengeduld haalde Jeffrey het touw van beide vliegers uit elkaar.
"Lukt het?" Jorick kwam aanlopen. "Of moet ik even helpen?"
"Nee, het gaat wel", mompelde Jeffrey.

Van een afstandje hield Wim zijn broer in de gaten. Wat was er met hem aan de hand? Normaal gesproken gebeurden dit soort dingen Remco niet.
Eigenlijk was het meer wat voor hem om niet op te letten. Hij mocht graag een geintje uithalen en vergat daarbij nogal eens waar ze eigenlijk mee bezig waren. Hem zou het zomaar kunnen gebeuren dat zijn vlieger in de knoop raakte met die van één van zijn vrienden. Maar Remco? Dat was raar… Remco liet zich nooit afleiden. 'Als je iets doet, moet je het goed doen', was zijn motto. En dat gold zeker voor vliegeren! Zijn vlieger was beslist niet goedkoop, hij had er lang voor gespaard. Daar was hij normaal gesproken, net als Jeffrey, heel zuinig op.

"Oké, hij kan weer", riep Jeffrey.
"Ik kap ermee", deelde Remco mee. "Het wil niet zo vandaag…"
Verbaasd keken drie paar ogen hem aan.
"Sinds wanneer geef jij zo makkelijk op?", vroeg zijn broertje. Het werd steeds gekker! Remco was normaal gesproken altijd super fanatiek. Opgeven kwam niet in zijn hoofd op. "Ben jij ziek of zo?" Onderzoekend keek hij zijn broer aan.
"Ach, laat me maar. M'n hoofd staat er gewoon niet zo naar", reageerde Remco. Hij voelde zich verward, onrustig. Als hij eerlijk was, wilde hij het liefste terug naar de camping. Even niks aan z'n kop…
"Gaan jullie maar gewoon door. Ik kijk wel", ging hij verder terwijl hij zijn vlieger uit elkaar begon te halen.
Wim wierp nog een laatste blik op zijn broer en haalde toen zijn schouders op. Hij moest het zelf ook maar weten.


"Wat sta jij nou naar die meiden te staren?", stootte Ton hem aan. "Stap er gewoon op af, man", ging hij verder. "Alle meiden hier komen maar voor één ding, hoor."
"Huh?" Verschrikt keek Eddy hem aan. "Waar heb jij het over?"
"Die twee kippetjes daar", wees Ton richting de strandovergang.
"Gek! Sta niet zo te wijzen, man! Zometeen zien ze het nog." Eddy voelde het bloed naar zijn hoofd stijgen.
"Nou en? Weten ze meteen dat we belangstelling hebben", lachte Ton.
"Ja, jij misschien, ik niet hoor", reageerde Eddy bliksemsnel.
Hier had hij dus helemaal geen zin in! Gisteravond in 'The Big Apple' was het ook al steeds zo gegaan. Ton bleef hem maar pushen. Misschien moest hij het spelletje maar gewoon meespelen, net doen alsof hij het wel leuk vond om achter de meiden aan te zitten. Even dacht hij erover na. Nee… geen goed plan. Zoals Ton dat deed, zo was hij niet. Bovendien, stel dat die jongen toch nog kwam en hem met een meisje zou zien… In gedachten staarde hij voor zich uit. Waarom hield die knul hem toch zo bezig? Ze hadden nauwelijks een woord gewisseld. Maar hij lachte zo leuk. En dan die sproeten…. Eddy glimlachte.

"Heb je iemand anders op het oog of zo?", ging Ton gewoon verder. Hij keek Eddy indringend aan.
Eddy ontweek zijn blik en werd zo mogelijk nog roder.
"Ik geloof waarachtig dat ik gelijk heb", merkte Ton verbaasd op bij het zien van Eddy's rode hoofd. "Is ze hier?" vroeg Ton, nieuwsgierig om zich heen kijkend.
"D'r is niemand", bitste Eddy. Hij was het gezeur van Ton meer dan zat. "Laat me met rust, man. Ik heb hier geen zin in." Hij liep bij Ton vandaan en liet zich naast André in het zand zakken.
"Wat is dat toch tussen jou en Ton?", vroeg zijn vriend verbaasd.
"Ach, niks", reageerde Eddy. Hij nam zich voor Ton een beetje uit de weg te gaan. Misschien kon hij beter wat meer bij André in de buurt blijven. Die zat hem tenminste niet de hele tijd zo op zijn huid.

De rest van de middag was eigenlijk best gezellig. Eddy ontliep Ton zoveel hij kon en paste er wel voor op niet nog een keer de indruk te wekken dat hij belangstelling voor één van de meiden op het strand had.
Hoe later het werd, hoe meer tot hem doordrong dat die jongen van de Jumbo niet meer kwam. Jammer…

Aan het einde van de middag pakten ze hun spullen in en begaven zich op de terugweg.
“Zullen we hier maar een frietje pakken?”, stelde Jan Willem voor, toen ze langs ‘Frits' Snacks’ reden. Het cafetaria zag er gezellig uit. Groot terras, deels overdekt, behoorlijk druk maar nog genoeg plek om te zitten…
“Goed plan”, viel Anika haar vriend bij.
Ze remde af en zette haar fiets tegen het hek. De rest volgde. Druk pratend liepen ze het terras op.


“Kom, opschieten”, maande Jorick Remco. Het was al laat en ze moesten nog helemaal van het 'Groene Strand' terug fietsen naar Formerum. Bovendien had hij best honger, zo'n hele middag vliegeren, daar kreeg je flinke trek van.
“Ja, ja… Ik kom eraan”, reageerde Remco verstrooid. De hele dag al spookte die blonde jongen door zijn hoofd. Hij betrapte zich erop dat hij voortdurend naar hem uitkeek. Belachelijk, dat wist hij wel. Hoe groot was nou de kans dat hij uitgerekend hier op het ‘Groene Strand’ zou zijn?
“Het is ook altijd dezelfde waar we op moeten wachten”, mopperde Jorick.

Wim keek zijn broer peinzend aan. Jorick had natuurlijk wel gelijk, Remco was meestal de laatste. Toch had hij het gevoel dat er nu iets anders aan de hand was. Iets dat ervoor zorgde dat Remco zijn hoofd er niet bij had. Net als vanmiddag toen hij met Jeffrey's vlieger in de knoop was gekomen en ineens geen zin meer had om te vliegeren. En vanochtend had hij ook al zo vreemd gereageerd toen ze hem hadden zitten plagen met een jongen die hij in de supermarkt had ontmoet. Zou die jongen iets te maken hebben met Remco's vreemde gedrag? Hij kon zich niet aan de gedachte onttrekken dat die jongen zijn broer misschien wel eens meer bezighield dan hij tegenover hen wilde toegeven.
“Hé, kop op man!”, stootte hij Remco aan in een poging hem op te beuren. “Misschien kom je hem straks wel weer tegen…”
“Huh?” Remco schrok op uit zijn gedachten.
“Die jongen van de supermarkt”, ging Wim verder.
“Oh die… Da’s niks hoor, echt niet”, hield Remco zich op de vlakte. Hij kleurde licht.
Wim keek hem doordringend aan. “Hmm, waarom geloof ik dat niet?”
“Hou d’r nou over op”, bitste Remco. “Hier heb ik echt geen zin in, hoor…”
“Oké, oké… Ik wist niet dat je kwaad werd.”
Ondertussen had Remco zijn tas onder de snelbinder gestopt. “We kunnen”, riep hij en stapte op.

Een half uurtje later fietsten ze de camping op.
“Frietje halen dan maar?”, stelde Jeffrey voor.
Pal naast de camping lag een snackbar. Gisteravond hadden ze er ook gegeten. Lekkere hamburgers, goeie friet. Niks op aan te merken.
“We gaan toch niet de hele vakantie friet eten, hè?”, zuchtte Jorick.
“Wou jij koken dan?”, reageerde Jeffrey spottend.
“Oké, oké… Friet dan maar”, gaf Jorick zijn verzet op. "Maar morgen wat anders, hoor."
“Wat doen we? Eten we het daar op, of nemen we het mee hier naartoe?”, vroeg Wim. “Ik heb eigenlijk niet zo’n zin om weer op dat overvolle terras te zitten…”
“Dan halen we toch gewoon wat? Eten we het hier op”, stelde Jeffrey voor. “Remco?” Met een brede grijns op zijn gezicht keek hij zijn buurjongen aan.
“Ja, hé! Ik ben vanmorgen ook al naar de supermarkt geweest”, probeerde Remco er onderuit te komen.
“Precies. Jij doet de boodschappen vandaag”, grijnsde Jeffrey breeduit.
Zuchtend stond Remco op. “Als jullie maar weten dat ik de rest van de week niks meer doe... Stelletje luiwammesen”, mopperde hij.

Het was behoorlijk druk bij de snackbar toen Remco vijf minuten later achteraan in de rij aansloot. Zo'n man of tien stonden te wachten tot ze aan de beurt waren, het terras zat bijna helemaal vol. Plotseling voelde hij een schouder tegen zich aanduwen.
“Hé, kijk uit, man!” Geïrriteerd keek hij op, recht in de blauwe ogen van de jongen uit de supermarkt. De jongen had een bakje friet en een frikandel speciaal in zijn handen en probeerde zich, tussen de wachtende mensen door, terug naar het terras te wurmen.
“Da’s ook toevallig”, bracht Remco overdonderd uit.
“Ach, ‘t is maar een klein eiland”, reageerde de jongen. Verlegen lachend bleef hij staan en keek Remco aan.


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » woensdag 18 juni 2014 21:51

4




Bij de buren wordt het gordijn een stukje opzij geschoven. Verbaasd kijkt de buurvrouw naar buiten. Is dat Diede? Maar die komt toch al jaren niet meer bij zijn ouders thuis? Wat doet hij dan hier? En dat meisje dat hij bij zich heeft, zou dat zijn vriendin zijn? Dat Diede thuiskomt, dat moet betekenen dat er iets aan de hand is. Peinzend schudt ze haar hoofd. Er zal toch niks gebeurd zijn?


Met lood in zijn schoenen sjokt Diede de trap op. Eddy ligt met gesloten ogen in bed.
“Hé”, zegt Diede zachtjes. “Ben je wakker?”
Geen reactie. Hij gaat op de rand van het bed zitten en kijkt naar de achttienjarige jongen die hij al bijna drie jaar niet meer heeft gezien. Zachtjes streelt hij Eddy’s rechterhand. Zijn vingers blijven rusten tegen het witte verband om zijn pols. Dan opent Eddy zijn ogen.
“Hoi”, zegt hij zacht.
“Hoi.” Diede kijkt hem lang aan. “Wat is er gebeurd jongen?”
Met waterige ogen kijkt Eddy hem aan. Langzaam glijdt een traan over zijn wang.
“Hé… broertje van me”, zegt Diede zacht. Hij buigt zich over hem heen, slaat zijn armen om hem heen en drukt hem tegen zich aan. “Ik wil je nog niet kwijt”, fluistert hij gesmoord.
Diede laat hem weer los, kijkt hem opnieuw aan. “Wil je praten?”
Eddy schudt zijn hoofd.
“Wil je dat ik bij je blijf?”
Hij knikt.
Diede kruipt naast hem in bed, slaat zijn arm om hem heen en houdt hem dicht tegen zich aan. Bewegingsloos ligt Eddy in zijn armen. Af en toe zucht hij. Zachtjes streelt Diede zijn haar.
Als zijn rustige ademhaling verraadt dat hij weer slaapt, laat Diede hem los. Voorzichtig, om het niet wakker te maken, staat hij op. Zijn blik rust nog even op zijn slapende broertje. Hij kijkt naar zijn polsen, om de rechter wit verband, de linker in het gips. Hij rilt even en gaat naar beneden.




Remco staarde de jongen aan. Hij wilde wat zeggen, maar kreeg geen woord over zijn lippen. Zijn hart bonkte in zijn keel. Voor hij wat kon verzinnen, verbrak de jongen het oogcontact en keek over zijn schouder. Remco zag hem knikken. “Ik kom”, hoorde hij hem roepen. Snel draaide Remco zich om en zag een meisje dat met een groepje jongeren aan één van de picknicktafels zat, naar de jongen wenken.
“Je vrienden?”, vroeg hij.
“Ja”, reageerde de jongen kort. “Sorry, ik moet gaan”, mompelde hij. “Doeg.”
“Doei”, was het enige wat Remco uit wist te brengen.
Verdorie man, wat mankeerde hem? Waarom kreeg hij nou geen fatsoenlijk woord over zijn lippen? Hij had hem toch wel kunnen vragen hoe hij heette? Of zoiets stoms kunnen zeggen als ‘Derde keer trakteren’… Waarom was hij zo van zijn stuk door die knul? Oké, hij zag er leuk uit. En zoals hij naar hem keek… Een glimlach verscheen op zijn gezicht. Dromerig keek hij hem na, zag hoe hij zijn friet en frikandel op de picknicktafel zette en over het bankje klom om te gaan zitten.
“Zeg het maar, jongeman”, hoorde hij ineens.
Verschrikt draaide hij zich om. “Eh… Vier friet met, twee frikandellen, één kroket, een bami en vier broodjes hamburger.”

Terwijl Eddy over het bankje van de picknickset klom en op de lege plek naast Ton ging zitten, hield hij de roodharige jongen onopvallend in de gaten. Stond hij hem nou na te kijken?
Hij was zich kapot geschrokken toen hij plotseling oog in oog met hem stond. Had hij de hele middag naar hem uitgekeken en de hoop eigenlijk al opgegeven, stond hij ineens achter hem! Hij zou willen dat zijn vrienden nu even niet hier waren, dan zou hij wel met hem durven praten. Maar ja, hij was hier nu eenmaal niet alleen, dus dat zat er niet in. Hij zuchtte.
Plotseling draaide de jongen zich om. Eddy's blik gleed langs zijn rug naar beneden en bleef rusten op zijn billen. Glimlachend stak hij een frietje in zijn mond, zijn ogen lieten de jongen geen moment los. Ineens kreeg hij een idee.
“Wacht even, jongens”, zei hij, “dan maak ik een foto.” Hij kwam overeind en liep een stukje naar achteren. “Allemaal even lachen”, riep hij vrolijk, terwijl hij zijn telefoon op zijn vrienden richtte. Achter elkaar nam hij een aantal foto’s.
Met een schuin oog hield hij de roodharige jongen in de gaten. Hij stond nog steeds met zijn rug naar hem toe.
‘Kom op, omdraaien...’, bad Eddy in stilte.
Tot zijn stomme verbazing draaide de jongen zich inderdaad om. Zoekend liet hij zijn ogen over de mensen op het terras gaan. Toen zag hij Eddy. Hij lachte…
Eddy kreeg het er warm van. Snel zoemde hij in, tot hij alleen de jongen nog in beeld had en nam een foto.
“Ok, jongens, dat was het wel”, zei hij quasi nonchalant. Snel verstuurde hij de laatste foto naar zijn eigen e-mailadres, wiste hem uit zijn filmrol en ging weer zitten.
“Laat zien,” sommeerde Ton. Hij hing dicht tegen hem aan en rukte zijn telefoon zowat uit zijn handen.
Lachend bekeken zijn vrienden de foto’s die hij zojuist had gemaakt. Behalve die laatste dan...

Uit zijn ooghoeken zag hij hem aankomen. Kartonnen doosje in zijn hand, zakjes friet erin. Hij kon er niks aan doen, een grote grijns verscheen op zijn gezicht.
“Doei”, zei de jongen in het voorbijgaan, Eddy aankijkend. Hij stak zijn hand omhoog zonder het doosje los te laten en lachte opnieuw.
Overdonderd stak Eddy zijn hand omhoog. “Doeg”, zei hij zachtjes. Hij werd vuurrood. Snel wendde hij zijn ogen af. Verdomme, wat moest die knul wel niet van hem denken...
“Stuur mij die foto’s eens,” riep Ton enthousiast, “dan zet ik ze op Facebook.”
Verschrikt keek Eddy Ton aan. Shit, hij was zijn vrienden even helemaal vergeten.
“Wat heb jij een rooie kop”, merkte Hannah op. “Leuke meid gezien?”, plaagde ze hem, terwijl ze om zich heen keek. Een eindje verderop liep een jongen, verder was er niemand te zien.
“Oh, die is al weg, hoor”, reageerde Eddy snel. “Kom, dan mail ik je die foto’s”, wenkte hij Ton hem zijn telefoon terug te geven.

Remco wist het zeker nu, die jongen keek wel degelijk naar hem. Dat kon niet anders dan betekenen dat hij hem leuk vond! Vrolijk liep hij terug naar de camping. Vlak voor hij de hoek omliep, keek hij nog een keer om.
Leuk groepje wel. Twee stelletjes en dan die blonde jongen en die gast die de hele tijd tegen hem aanhing. Zou dat zijn vriend zijn? Hij schrok van zijn eigen gedachte. Nee, hè? Geen vriend, alsjeblieft... Aan de andere kant... Dat betekende dan wel dat hij inderdaad homo was. En als dat zijn vriend was, hoe serieus was dat dan? Want hij keek echt wel naar hem. Dat deed je toch niet als je een serieuze relatie had? Glimlachend liep hij verder.


"Zullen we het eiland vandaag op de fiets verkennen?", stelde Remco de volgende ochtend tijdens het ontbijt voor. "Strandzeilen kan toch pas om vier uur, tijd zat dus.”
Al voor ze op vakantie gingen, hadden ze op de website van 'Mooi Weer' voor vandaag blokarts gereserveerd. Ze werden om kwart voor vier op het strand bij West aan Zee verwacht.
"Leuk", reageerden Jorick en Jeffrey in koor.
Wim schoot in de lach. "Blijft grappig hoe jullie dingen zo vaak precies tegelijk zeggen."
De twee jongens haalden grinnikend hun schouders op, ze wisten niet beter.
"Vinden jullie het goed als Gwen en Maaike meegaan?" vroeg Jorick. Hij wierp een blik richting het kleine tentje aan de overkant van het pad.

Gisteravond waren ze, op aanraden van de twee meiden, naar Midsland gegaan. Een gezellig dorpje met leuke kroegjes en discotheken. Natuurlijk waren de twee, tot groot genoegen van de tweeling, zelf ook meegegaan…

Wim keek Remco aan en haalde vragend zijn schouders op.
Remco knikte instemmend. Hij vond alles best, zolang ze maar gingen fietsen.
Hij had erover nagedacht, die blonde jongen zat hier beslist ergens in de buurt. Waarom was hij hem anders al twee keer tegengekomen? Wie weet, liep hij hem vandaag wel weer tegen het lijf. Oké, zo groot was die kans natuurlijk niet, maar met een beetje mazzel… In elk geval vond hij een fietstocht een mooi begin. Hij had er zin in! Met een grijns van oor tot oor keek hij zijn vrienden aan. Niets kon zijn goeie humeur kapot krijgen, zelfs geen buurjongens die de hele tijd bij een stel meiden om de nek hingen.
"Oké", knikte Wim naar Jorick. "Maar niet van dat kleffe gedoe asjeblieft… Anders gaan jullie maar alleen.”

Terwijl Jorick en Jeffrey naar de tent van de meiden liepen om te vragen of ze zin hadden om mee te gaan, richtte Wim zich tot Remco. “En waarom heb jij zo'n big smile op je kop?”, vroeg hij nieuwsgierig.
Remco kon er niks aan doen, hij kreeg die grijns gewoon niet van zijn gezicht. Gisteravond had hij niks verteld over de ontmoeting bij de snackbar. Hij kende zijn broertje en buurjongens, die zouden zich er beslist mee bemoeid hebben en daar had hij helemaal geen zin in.
“Nog steeds die jongen van de supermarkt?”, plaagde Wim.
Remco dacht na. Hij kon natuurlijk wel blijven doen alsof er niks aan de hand was, maar dat ging hij nooit volhouden. Hij wist dondersgoed waarom hij zo vrolijk was en hij wist ook dat hij dat nooit voor zijn broertje verborgen kon houden… Hij zuchtte maar eens en knikte schoorvoetend.
Wim lachte. “Je hebt het flink te pakken van hem, hè?”
Remco keek hem lang aan voor hij antwoord gaf. Eigenlijk wilde hij niks liever dan er over praten. Zijn broertje mocht dan soms een plaaggeest zijn, als het erop aankwam, stond hij altijd voor hem klaar. En Jorick en Jeffrey waren er nu niet, dus…
“Ik heb hem gisteravond bij de snackbar weer gezien”, begon hij aarzelend. Of hij wilde of niet, hij kleurde tot achter zijn oren.
“Echt?”, vroeg Wim ongelovig. “Waarom heb je dat niet verteld? En waarom heb je hem niet meegenomen? Had hij mee kunnen gaan naar Midsland…”
Remco grinnikte. “Daarom dus”, antwoordde hij. “Als ik het verteld had, hadden jullie me de oren van m’n kop gezeurd. En daar had ik even geen zin in…”
Hij vond het nog maar een raar idee. Hoe kon hij nou zo van de kaart zijn door iemand die hij nauwelijks kende? Het antwoord op die vraag wist hij weliswaar nog steeds niet, maar sinds hij zeker dacht te weten dat die jongen naar hem keek, kon hij het gevoel niet meer ontkennen.
“Heb je met hem gepraat?”, ging Wim onverstoorbaar verder.
Remco knikte opnieuw. “Heel even. We stonden samen in de rij.”
“En?”, vroeg Wim nieuwsgierig. “Weet je hoe hij heet?”
Remco schudde zijn hoofd. “Nee, zover kwam het niet. Zijn vrienden riepen hem.”
“Jammer”, reageerde Wim.
“Ja, jammer.” Remco glimlachte. Zijn gedachten dwaalden af naar gisteren.
Tijdens het vliegeren had hij, zonder dat hij er iets aan kon doen, voortdurend aan die blonde jongen moeten denken. Hij had zich afgevraagd waarom hij hem niet uit zijn hoofd kreeg. Waarom hij die stomme grijns niet van zijn kop kreeg als hij aan hem dacht en waarom hij zo’n boei kreeg toen zijn broertje en buurjongens hem ermee plaagden. Pas 's avonds, nadat hij hem bij de snackbar terug had gezien, was het antwoord op al die vragen tot hem doorgedrongen, hij was gewoon verliefd! En hij had heel sterk het gevoel dat hij niet de enige was. Zoals die jongen op hem reageerde… Steeds maar weer kijken… Niet weten wat hij moest zeggen… En dan die rooie kop toen hij hem aankeek… Lief was dat… Onmiddellijk voelde hij zijn eigen hoofd gloeien.

“Misschien kom je hem vandaag wel weer tegen”, opperde Wim.
“Ik hoop het”, zuchtte Remco.
“Weet je of hij ook homo is?”, wilde Wim weten.
Remco schudde zijn hoofd. “Nee, maar ik denk het wel”, zei hij. Hij keek Wim aan. “Zoals hij naar me keek…” Hij kleurde zo mogelijk nog roder.
“Ik hoop het echt voor je.” Wim stootte zijn broer bemoedigend aan.
"Volgens mij maakte hij stiekem een foto van me", ging Remco aarzelend verder.
"Wat? Man, dan is het toch duidelijk!", riep Wim uit. "Remco, dat doe je toch niet zomaar? Die gast vindt jou echt wel leuk", glunderde Wim.
"Denk je?" Hoopvol keek Remco zijn broer aan.
"Absoluut", reageerde Wim resoluut.
"Ik hoop dat je gelijk hebt", zuchtte Remco. "En dat ik hem nog een keer tegenkom…"
"Hoe ziet hij er uit? Dan help ik je", bood Wim opgewonden aan.
"Kappen, Wim", drukte Remco Wim's goedbedoelde enthousiasme de kop in. "Jij bemoeit je d'r niet mee. Als het toevallig al zou gebeuren dat we hem tegenkomen, hou je je kop, ja? Ik wil echt niet dat je wat zegt."
"Hé man, wind je niet zo op", grinnikte Wim. "Ik bemoei me nergens mee, oké?"
"En je zegt niks tegen hun, hè?", siste Remco, toen hij de tweeling, samen met Gwen en Maaike, aan zag komen lopen. "Ik heb geen zin in flauwe opmerkingen…"


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » woensdag 18 juni 2014 21:57

5




Met een wit weggetrokken gezicht staart zijn vader voor zich uit. Merel zit naast zijn moeder en heeft een arm om haar heengeslagen. Ze kijkt op als hij de kamer binnenloopt.
“En?”, vraagt Merel.
“Hij slaapt weer.”
Diede gaat in de stoel tegenover zijn vader zitten. “Wat is er nou precies gebeurd, pap?”
Zijn vader schudt het hoofd, ontwijkt zijn blik. “Geen idee, hij wil niks zeggen. We werden gebeld door het ziekenhuis.”
“Wanneer?”
“Donderdagavond.”
“Donderdag? Waarom hebben jullie me niet eerder gebeld?”, vraagt Diede ontsteld.
“We wilden eerst weten of hij…” Zijn stem breekt, hij knippert een paar keer flink met z’n ogen.
“Ik schrok me kapot…” zegt Diede.
“Ja”, reageert zijn vader, “wij ook.” Hij kijkt Diede nog steeds niet aan.
Zijn moeder begint opnieuw te snikken.
“Rustig maar”, troost Merel haar. “Hij is nou toch hier?” Ze trekt haar even tegen zich aan.
“Hoe kon hij dit nou doen?", snottert zijn moeder. "Waarom doet hij ons dit aan?”
“Mam!” reageert Diede fel. Te fel misschien... “Waarom doet hij ons dit aan? Waarom doet hij zichzelf dit aan, zul je bedoelen! Hoe denk je dat hij zich voelt?”
Merel kijkt hem afkeurend aan.
“Nee Merel,” zegt hij hoofdschuddend, “Dit gaat om Eddy, niet om ons.” Hij staat op en loopt de kamer uit.
Merel gaat hem achterna. “Schat”, zegt ze. Ze pakt zijn hand vast. “Zij zijn ook geschrokken.”
“Weet je waarom?”, vraagt Diede, nog steeds fel. Hij kijkt haar uitdagend aan. “Ze weten dat het hun schuld is!” Zijn ogen schieten vuur.
“Diede, kalmeer. Hier heeft niemand wat aan.” Ze slaat haar armen om hem heen. “Jongen, rustig maar. Hij leeft nog…”
“Hij moet hier weg Merel. We nemen hem mee naar ons”, reageert Diede opgefokt.
“Denk je?”
“Ik weet het zeker.”
“Wat weet jij dat ik niet weet?”
“Ik ken m’n ouders… Ik kom ook uit dit nest. Dit is niet goed voor hem, geloof me. Als hij hier blijft, doet hij het zo weer. En terug naar zijn flatje lijkt me nu ook niet verstandig.”
“Heeft hij jou soms iets verteld?”
Diede schudt zijn hoofd. “Maar ik denk wel dat ik weet waarom hij… En ik zeg je… Hij kan hier niet blijven.”
Merel kijkt hem lang aan. “Oké”, zegt ze. “We nemen hem mee.”
Diede kust haar opgelucht. Ze lopen terug naar de kamer.
“Eddy komt een tijdje bij ons”, zegt hij kortaf.
“Misschien is dat wel beter, praat hij wel tegen jou”, zucht zijn moeder berustend.
Zijn vader kijkt stuurs voor zich uit.
“Ik ga kijken of hij wakker is”, gaat Diede verder.
Zijn moeder knikt. Zenuwachtig plukt ze aan haar vingers.
“Ik zal goed op hem passen, mam.” Geruststellend legt Diede zijn hand op haar arm. Merel kijkt haar vriend aan en glimlacht.




Met zijn ogen wijd open lag Eddy op zijn rug op de stretcher. Naast hem hoorde hij Ton licht snurken. Net als de eerste avond, hadden ze ook gisteravond tot diep in de nacht in 'The Big Apple' doorgebracht. Althans, de andere vijf. Hijzelf was al eerder vertrokken. Ton had hem aan de vriendin van het meisje waar hijzelf mee danste, gekoppeld. Eigenlijk had hij er helemaal geen zin in gehad, maar ja, hij kon dat meisje toch moeilijk bot afwijzen. Dus had hij een tijdje met haar gedanst. Tot ze had geprobeerd hem te zoenen. Dat was de druppel. Dansen was tot daar aan toe, maar zoenen met een meisje, dat ging hem echt te ver! Buiten het feit dat hij niet op meisjes viel, voelde het bijna alsof hij iets deed wat niet mocht. Alsof hij die jongen uit de Jumbo bedroog… Dat was toch van den gekke! Ze hadden elkaar twee keer gezien en nauwelijks een woord met elkaar gewisseld! Waarschijnlijk zag hij hem nooit meer… Waarom voelde hij het dan zo? Hij kwam er niet uit. Oké, hij vond die jongen leuk. Maar waarom? Waarom vond hij al die sproeten ineens zo waanzinnig lief? Waarom kreeg hij vreselijke kriebels in zijn buik als hij aan die leuke kuiltjes in zijn wangen dacht?
Wat moest hij hier nou mee? Sinds ze elkaar gisteren aan het eind van de middag bij 'Frits’ Snacks' weer tegen waren gekomen, kon hij de jongen onmogelijk nog uit z’n hoofd krijgen. De hele avond in ‘The Big Apple’ had zijn telefoon in zijn zak gebrand. Overdreven vaak was hij naar het toilet gelopen om zijn foto te bekijken. Hij kon de verleiding gewoon niet weerstaan. Knettergek werd hij ervan! Als hij eerlijk was, wilde hij maar één ding… die jongen terug zien. Gewoon bij hem zijn. Beetje kletsen… Hij schoot in de lach. Kletsen… Man, hij wist geen woord uit te brengen als hij in zijn buurt was! Leuk gesprek zou dat worden…
Ton bewoog. "Mogûh", mompelde hij slaapdronken. "Hoe laat is het?"
Eddy draaide zich om en pakte z'n telefoon. Hij glimlachte. Kon hij meteen zijn foto nog een keer bekijken… "Bijna elf uur", gaf hij Ton door.
"Mooie tijd", reageerde Ton terwijl hij uit zijn slaapzak kroop. "Eten?"
"Is goed", stemde Eddy in.

“Wat gaan we doen vandaag?” Lusteloos keek Hannah het clubje rond. Ze propte een boterham met hagelslag in haar mond.
Was ze gisterochtend nog behoorlijk helder geweest, vandaag was daar geen sprake van. Twee nachten feesten hadden hun tol geëist. De rest zag er al niet veel beter uit. Alleen Eddy had nergens last van. Niet zo gek natuurlijk, hij had gisteravond niks gedronken en was bovendien op tijd gaan slapen.
“Ik heb eigenlijk niet zo’n zin om iets te doen”, zuchtte Anika. “Kunnen we niet weer naar het strand gaan? Lekker in de zon liggen, beetje slapen nog…”
Eddy grinnikte. Hij had van te voren kunnen voorspellen dat het zo zou gaan. Elke avond en nacht flink feesten en voor de rest maar een beetje rondhangen. Ergens vond hij het best zonde van de tijd. Aan de andere kant, zo had hij wel lekker veel tijd om een beetje te mijmeren. Kon hij tenminste ongestoord nadenken…

Aan het begin van de middag fietsten ze in een rustig tempo opnieuw richting Formerum aan Zee. Veel meer dan een beetje zonnen, af en toe zwemmen en een potje voetbal, deden ze niet. Eddy paste er wel voor op niet te opvallend naar de strandovergang te kijken, hij had geen zin in weer een hoop flauwe opmerkingen van Ton.


"Hé motherfucker!" riep Remco geschrokken.
Vanuit het niets knalden de blokarts van Jeffrey en Jorick tegen hem op. De tweeling had de grootste lol. Ze deden hun uiterste best indruk te maken op de twee meiden, die van een afstandje stonden toe te kijken.
"Jemig, man… Waar zit jij met je hoofd? Zag je ons niet aankomen?" Jorick hikte van het lachen.
"Godsamme, eikels", mopperde Remco. "Ik schrok me kapot."
"Je verdiende loon omdat je gisteren mijn vlieger naar beneden hebt gehaald", grinnikte Jeffrey.

Er verscheen zowaar een flauw lachje op Remco's gezicht. Het was ook zijn eigen schuld, dat wist hij wel. Gisteren met vliegeren had hij zijn hoofd er al niet bij gehad en vandaag met het strandzeilen, leek het wel nog erger.
Voor ze zich op het strand bij West aan Zee hadden gemeld, hadden ze zo ongeveer elk fietspad op het eiland gehad. Jammer genoeg geen spoor van die blonde jongen… Op de één of andere manier had hij zichzelf ervan overtuigd dat hij hem vandaag wel weer tegen zou komen en zich daarop verheugd.
Hij had zich stellig voorgenomen hem op z'n minst zijn naam te vragen. En wat hij absoluut uit moest zoeken, was of die gast die zo tegen hem aanhing, zijn vriend was. Het hoefde natuurlijk niks te betekenen, zijn vrienden en hijzelf hingen ook vaak zat tegen elkaar aan. Maar toch… En als het wel zijn vriend was, hoe serieus was dat dan? Waarom keek hij dan zo naar hem? Waarom kreeg hij dan zo'n rooie kop toen hij wat tegen hem zei? En misschien nog wel het meest belangrijke… waarom had hij dan een foto van hem gemaakt?
Hoe later het werd, hoe stiller hij was geworden. De kans dat hij hem nog tegen zou komen, werd steeds kleiner en dat had direct invloed op zijn humeur. Tegen de tijd dat ze gingen strandzeilen, was er van zijn vrolijke bui weinig meer over. Die blonde knul bleef hem maar bezighouden. Vooral de vraag of die andere jongen iets met hem had, spookte steeds opnieuw door zijn hoofd…

Jorick en Jeffrey rolden hun blokart een stukje naar achteren en probeerden weer wind te vangen. Langzaam kwamen ze op gang.
"Laat je niet zo kennen, man", merkte Wim op terwijl hij naast Remco stopte. "Pak ze gewoon terug."
"Je hebt gelijk. Ik moet me niet zo aanstellen", knikte Remco.
"Precies. Dat je hem vandaag niet hebt gezien, zegt niks, joh. We zijn hier nog bijna een week. Tijd zat", deed Wim een poging zijn broer op te monteren. Hij had wel in de gaten dat Remco's goeie humeur van vanochtend inmiddels als sneeuw voor de zon was verdwenen en wist dondersgoed waardoor dat kwam.
"Zet hem uit je hoofd, man… Leef je lekker uit. Normaal gesproken rij jij die twee ettertjes er toch makkelijk uit? Nou, kom op dan!", spoorde hij zijn broer grijnzend aan.
Remco lachte. "Right! Ik zal ze eens laten zien wie hier de beste is!"
"Zo ken ik je weer", riep Wim jolig.
Remco gooide zijn zeil om en maakte vaart. In no time had hij Jeffrey en Jorick ingehaald. Breed lachend scheurde hij ze voorbij. "Waar blijven jullie nou, slome sukkels?", schreeuwde hij vrolijk.


"Alweer de laatste avond", zuchtte Ton.
"Drie dagen is veel te kort", beaamde Jan Willem.
Na de hele middag op het strand doorgebracht te hebben, zaten ze met z’n zessen op het terras van eetcafé 'de Rustende Jager’. Voor een prikkie hadden ze heerlijk gegeten en genoten ze nu van een lekkere bak koffie.
"Je laatste kans, Eddy", grijnsde Ton terwijl hij hem aankeek. "Vanavond moet het gebeuren, kerel." Hij klopte hem op zijn schouder.
Eddy zuchtte. Begon hij nou weer? Hij had helemaal geen laatste kans, die had hij gisteren al verspeeld… Maar ja, dat wist Ton natuurlijk niet.

Hij had niet zo moeten stuntelen, had gewoon een praatje met hem moeten maken. Misschien had hij hem zelfs wel gewoon aan de rest moeten voorstellen. Wat was daar nou raar aan geweest? Niks toch? Hij had hem gewoon voor kunnen stellen als een jongen die hij toevallig ontmoet had. Dat was toch ook zo?
Had het uitgemaakt? Morgen gingen ze al weer naar huis, dan zag hij hem nooit meer. Bovendien, wie zei hem dat die jongen hem ook leuk vond? Oké, gisterochtend in de supermarkt had hij zich omgedraaid en naar hem gekeken voor hij de deur uitliep. En gisteravond bij het cafetaria had hij hem echt wel na staan kijken toen hij naar zijn vrienden terugliep. En hij had hem gedag gezegd toen hij wegging…
Als hij wat doortastender was geweest, hadden ze misschien wat tijd samen door kunnen brengen. Wie weet wat er dan was gebeurd… Er verscheen een glimlach op zijn gezicht. Dromerig staarde hij voor zich uit.

"Je hebt er wel zin in, zie ik", merkte Ton op. "Waarom ging je er gisteren eigenlijk vandoor toen ze met je wilde zoenen? Het was toch een hartstikke lekker kippetje?"
"Ach man, hou op. Ik ga echt niet zoenen met iemand die ik nauwelijks ken", reageerde Eddy geïrriteerd. Ineens grinnikte hij, realiseerde zich dat het niet waar was wat hij zei. Met die jongen zou hij best willen zoenen. En die kende hij ook nauwelijks…
"Wat zit je nou stom te lachen! Doe eens niet zo moeilijk, man", ging Ton gewoon verder.
"Ja," viel Jan Willem hem bij, "als je het niet probeert, wordt het natuurlijk nooit wat. Grijp je kans, man!", hield hij hem voor. "Je bent toch geen homo, of wel?" Hij grijnsde.
Ton lag prompt in een deuk. "Homo! Kom op Eddy, laat zien dat je geen mietje bent… D'r zijn zat leuke meiden hier."
Eddy liep rood aan. "Alsof jij zo'n succes hebt!", snauwde hij Ton toe. Pissig schoof hij zijn stoel naar achteren en stond op. "Zoek het lekker uit. Ik heb hier geen zin in." Kwaad liep hij het terras af.
"Jongens!", reageerde Anika scherp. "Hou eens op. Laat hem toch…"
"Eddy! Wacht…" Hannah wilde hem achterna, maar André hield haar tegen. "Laat hem maar", maande hij haar. "Hij komt zo wel weer terug…"
"Jezus, wat een zacht gekookt eitje, zeg", merkte Ton op. "We willen hem toch alleen maar helpen?"


"Jongens, als we vanavond nog naar Midsland willen, moeten we langzamerhand eens richting de camping", merkte Maaike tegen acht uur op.
Na het strandzeilen waren ze neergestreken op het terras van strandpaviljoen 'West aan Zee'. Ze hadden er heerlijk gegeten en nog lekker kunnen nagenieten van de middag op het strand.
"Ik wil nog even douchen, moet me nog omkleden… En zo laat wil ik het vanavond eigenlijk niet maken", ging ze verder.
"Ja, ik wil me ook nog wel even opfrissen", lachte Gwen naar Jorick. Ondanks dat Jorick en Jeffrey uiterlijk sprekend op elkaar leken, vond ze hem de leukste van de twee. Ze had het idee dat hij haar ook wel leuk vond dus wilde ze zich vanavond maar eens extra mooi aankleden. Wie weet wat er allemaal nog kon gebeuren…
"Oké, dan gaan we die kant maar eens op", hakte Jeffrey de knoop door. Hij hoopte stiekem vanavond nog wat tijd alleen met Maaike door te kunnen brengen, want hij vond haar echt leuk. Als ze het dan ook nog eens niet zo laat wilde maken, moesten ze nu toch echt vertrekken.


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » woensdag 18 juni 2014 22:01

6




“Eddy?” Zachtjes schudt Diede aan zijn schouder. “Word eens wakker, jongen…”
Merel staat in de deuropening. Eddy kreunt. Hij draait zich langzaam om en opent zijn ogen.
“Hoi”, zegt hij voor de tweede keer die dag. Hij ziet Merel staan en produceert een flauw lachje.
“We nemen je mee”, zegt Diede. “Je kan hier niet blijven…”
Eddy kijkt hem aan en knikt.
“Kom jongen. Aankleden. We moeten gaan”, gaat Diede verder. Hij wil hier weg, voelt zich niet op z'n gemak. Zoals zijn vader zijn blik ontwijkt… Er is nog niks veranderd.
Diede helpt zijn broertje uit bed en kleedt hem aan. Heel voorzichtig, hij wil hem geen pijn doen. Zijn hart krimpt samen als hij hem als een hoopje ellende naast het bed ziet staan. Hij had hem nooit alleen mogen laten…
Beneden in de hal staan zijn ouders. Zijn vader heeft een arm om zijn moeder geslagen. Ze houdt haar hand voor haar mond en snikt onophoudelijk.
“Pas goed op hem, jongen”, fluistert ze terwijl ze even in zijn arm knijpt.
“Komt goed mam”, antwoordt Diede. “Trek jij het een beetje, pap?” vraagt hij in een poging ook zijn vader wat medeleven te tonen.
“Moeilijk”, reageert zijn vader. “Maar we redden ons wel.”




Eddy was het spuugzat. Dat gezeik van Ton de hele tijd! Kwaad haalde hij zijn fiets van het slot en peesde richting het strand. Hij had het helemaal gehad met het constante gezeur van Ton. En nou deed Jan Willem ook nog mee. Stelletje eikels! Konden ze hem niet gewoon met rust laten? Tranen schoten in zijn ogen. Zouden ze wat in de gaten hebben?
“Verdomme man. Hou eens op met dat gejank”, sprak hij zichzelf toe. “Stel je niet zo aan. Ze maken maar een geintje…”
Was dat zo? Of hadden ze door dat hij niks van meisjes moest hebben? Kon hij het beter niet gewoon vertellen dan? Hij twijfelde. Misschien was het toch verstandiger maar niks te zeggen. Als zijn vrienden het zouden weten en één van hen zou ooit z'n mond voorbij praten, dan had hij een fiks probleem! Hij moest zich gewoon niet zo op de kast laten jagen…
Enigszins gekalmeerd besloot hij terug te gaan. Nog één avond, dat hield hij toch wel vol?

Het sissende geluid van een leeglopende fietsband haalde hem uit zijn gedachten. “Verdomme”, vloekte hij hartgrondig. Wat nu? Plakspullen had hij niet bij zich. Er zat maar één ding op… lopen. Hij slaakte een diepe zucht. Het zat hem niet mee vandaag…


Via Midsland aan Zee fietsten ze binnendoor terug naar Formerum. In de verte liep een jongen met een fiets aan de hand op het fietspad. Remco’s ogen werden direct zijn kant opgetrokken. Zo van een afstand zou hij zweren dat het die blonde knul was die hij de hele dag al niet uit zijn hoofd kreeg. Gespannen hield hij de jongen in de gaten. Jazeker, dat was hem! En hij was helemaal alleen! Snel stootte hij zijn broertje aan.
“Ik moet even iemand helpen”, grijnsde hij.
“Is dat hem?”, vroeg Wim, nieuwsgierig zijn wenkbrauwen optrekkend. Onderzoekend keek hij van zijn broer naar de jongen die aanstalten maakte om in de berm te gaan lopen.
“Hm hm”, bevestigde Remco.
Wim lachte. Hij draaide zich om naar Jorick en Jeffrey, die, samen met Gwen en Maaike, achter hen fietsten.
“Hé!”, riep hij. “Weten jullie nog, die gast die Remco gisteren in de supermarkt tegenkwam?” Hij wees met zijn hoofd richting de jongen die voor hen in de berm liep.
“Ahh”, grinnikte Jeffrey. “Ik snap het al…”
Ook Jorick kreeg in de gaten wat er aan de hand was en lachte. Nieuwsgierig nam hij de jongen in zich op. Ondanks dat hij al een jaar wist dat Remco homo was en hij er op zich geen probleem mee had, kon hij zich niet voorstellen wat Remco in jongens zag. Het zou hem echt niet trekken. Nee, dan zag hijzelf toch meer in Gwen. Hij glimlachte. Maaike was ook leuk hoor, maar Gwen…

Remco remde af en stopte vlakij de jongen. “Hulp nodig?”, vroeg hij. “Rijden jullie maar door”, riep hij naar de anderen toen hij merkte dat zij ook aanstalten maakten om te stoppen. “Ik kom straks wel.”
“Zeker weten?”, grinnikte Wim plagend. “Volgens mij zien we jou vanavond niet meer terug…”
“Oprotten!”, siste Remco en wierp hem een vernietigende blik toe. Hij had geen zin in pottenkijkers en al helemaal niet in plaaggeesten. Toch kon hij een grijns niet onderdrukken.
Lachend fietsten de anderen door. De beide meiden keken elkaar verbaasd aan, ze begrepen er niks van.

Remco wachtte tot ze uit het zicht waren en draaide zich toen naar de jongen. “Lekke band?”, vroeg hij zo normaal mogelijk. Ondertussen gierden de zenuwen door zijn lijf.
De jongen keek hem aan en knikte.
“Heb je plakspullen?”
Hij schudde zijn hoofd.
Remco dacht even na. “Moet je nog ver?”
De jongen haalde zijn schouders op.
“Ik breng je wel even naar huis... camping? Waar zit je eigenlijk?”, vroeg Remco. Hij keek hem eens goed aan. Lieve ogen had hij. Mooie mond... Hij zei wel niet zo veel. Gisteren bij de snackbar was hij ook al niet zo spraakzaam geweest. Zou hij altijd zo zijn? Of was hij, net als hijzelf, nerveus? Wist hij ook niet goed wat hij nou moest zeggen? Omdat hij hem leuk vond… Het zou toch niet echt, hè?
“Op ‘de Appelhof’, met een stel vrienden”, antwoordde de jongen verlegen.
“Waar je gister mee was?”
De jongen knikte. “En jij?”, vroeg hij.
“Met m’n broertje en m’n buurjongens. Op de camping naast de snackbar”, antwoordde Remco.
“Oh, vandaar dat je kwam lopen”, reageerde de jongen glimlachend.
"Wilden die vrienden van jou je niet even helpen?", vroeg Remco nieuwsgierig.
"Vast wel. Alleen zijn ze hier niet, dus daar schiet ik niks mee op", grinnikte hij.
"Oh, vandaar", lachte Remco. “Hoe heet jij eigenlijk?”, vroeg hij ineens.
“Eddy”, stelde Eddy zich voor.
“Remco.” Hij schudde Eddy de hand.
Eddy’s ogen gleden over Remco's blote arm. Allemaal hele lichte haartjes stonden rechtop. Overal sproeten. Zo lief… Hij werd er helemaal week van…
Remco glimlachte naar hem.
Jezus, wat lachte hij leuk! Die kuiltjes in zijn wangen… Hij kon zijn ogen niet van hem afhouden.
“Spring maar achterop, rij ik je naar de camping”, bood Remco aan terwijl hij Eddy's hand met tegenzin losliet.
Het drong niet tot Eddy door wat Remco zei, hij staarde hem alleen maar aan. Zijn hart bonkte in zijn keel.
"Hé… Spring maar achterop, zei ik", herhaalde Remco lachend. "Ik breng je wel even…"
"Oh… eh… Sorry", hakkelde Eddy, totaal van zijn stuk.
Achterop bij hem… Dat was wel het laatste wat hij had verwacht! Hij zou hem kunnen aanraken zonder dat hij er iets achter zou zoeken. Man, hij had het al fijn gevonden als ze alleen al met elkaar hadden kunnen praten! Hij slikte een keer. Terwijl hij met één hand zijn fiets vasthield, pakte hij Remco met zijn andere hand bij zijn middel en sprong achterop. Hij voelde de warmte van Remco’s huid door zijn t-shirt heen. En wat rook hij lekker…

Langzaam begon Remco te trappen. Niks haasten nu, zo lang mogelijk genieten van Eddy's hand die hem stevig vasthield. Hij grijnsde. Zo zou hij wel uren kunnen fietsen… Jammer dat ‘de Appelhof’ niet zo ver was…

Vijftien minuten later stopte hij voor de camping.
“Eddy… Mag ik je iets vragen?”, begon Remco aarzelend nadat hij was afgestapt.
Eddy knikte. “Tuurlijk.”
Zelf wilde hij ook wel iets vragen, maar hij durfde niet zo goed. Het liefste zou hij hem uitnodigen mee naar 'The Big Apple' te gaan. Lekker samen dansen. Beetje kletsen. En wie weet wat er dan verder nog zou gebeuren... Maar ja, zijn vrienden waren daar ook en als die Remco zouden zien, zouden ze natuurlijk willen weten wie hij was... Hij zuchtte en besloot zijn mond maar te houden.
“Jullie zijn hier met z’n zessen of niet?”, vroeg Remco.
Weer knikte Eddy.
“Twee stelletjes… En dan die andere jongen en jij...”
“Klopt.”
“Is dat jouw vriend?”, vroeg hij aarzelend. Gespannen keek hij hem aan. Hij moest het weten!
Eddy schrok van de rechtstreekse vraag. Waarom vroeg hij dat? Zou hij dan toch… Of wat het juist dat hij daar niks van moest hebben? Maar wat als hij wel homo zou zijn? Dan moest hij vooral niet denken dat Ton zijn vriend was.
“Nee man”, antwoordde hij uiteindelijk, niet goed wetend wat hij anders moest zeggen.
“Oh, oké… Sorry…” Van z’n stuk gebracht, staarde Remco Eddy aan. Wat moest hij nou met dat antwoord? Aan de ene kant was hij opgelucht dat Eddy niks met die gast had. Aan de andere kant… Nou wist hij nog niet of hij homo was. Zoals hij dat zei… ‘Nee man…’ Het klonk alsof hij er niet aan moest denken…
“Ik dacht het even. Hij hing zo dicht tegen je aan”, deed Remco een verwoede poging zijn vraag te verklaren zonder meteen te laten merken dat hij hoopte dat Eddy homo zou zijn.
“Ja, zal best… Hij zuipt mij te veel”, reageerde Eddy zo gewoon mogelijk. Gespannen keek hij Remco aan. Had hij door dat hij hoopte dat Remco hem leuk zou vinden? Hij had het gevoel dat Remco zijn hart kon horen bonken… Maar Remco staarde hem alleen maar aan.
“Hoe lang blijven jullie nog?”, vroeg Remco in een poging tijd te rekken. Hij wilde niet weg. Hij vond Eddy leuk. Niet zomaar leuk, nee, echt leuk… Waarom wist hij nou niks beters te verzinnen?
“Vandaag is onze laatste dag alweer. Morgen met de boot van half één gaan we weer naar huis”, zuchtte Eddy.
“Oh, oké.” Met moeite onderdrukte Remco zijn teleurstelling. “Jammer.” Hij had Eddy graag nog een paar keer gezien. Wie weet wat er dan nog had kunnen gebeuren… Maar goed, als hij morgen al weer naar huis ging…
“Jammer, ja”, reageerde Eddy. Hij kon zichzelf wel voor z’n kop slaan. Waarom deed hij nou zo idioot? Hij vond Remco toch gewoon leuk? Hij kon hem toch gewoon vragen waar hij woonde? Misschien konden ze elkaar eens opzoeken… Zich geen raad wetend met zijn houding stond hij een beetje met de bel van zijn fiets te spelen.
“Nou, dan ga ik maar”, zei hij, in plaats van Remco te vragen waar hij woonde. “Nog bedankt voor de lift”, voegde hij er aan toe.
“Geen probleem. Ik vond het wel gezellig.”
Geen van beiden maakte aanstalten om te vertrekken. Niet wetend wat ze verder moesten zeggen, keken ze elkaar alleen maar aan.
“Eddy?”, vroeg Remco ineens.
“Ja?” Eddy keek hem hoopvol aan.
“Niks… Laat ook maar”, mompelde Remco. “Ik moet gaan.” Hij draaide zich om en stapte op zijn fiets.

Volkomen uit het veld geslagen keek Eddy hem na toen hij weg fietste. “Kut, kut, kut…”, foeterde hij op zichzelf. “Wat ben je nou voor kloothommel?” Boos op zichzelf omdat hij zo stom had gedaan, liep hij, met zijn fiets aan de hand, de camping op. Nou kon hij het verder helemaal wel vergeten. Weg kans. Eigen schuld…


“Fuck, fuck… Stomme sukkel”, schold Remco tegen zichzelf, terwijl hij als een idioot terug naar ‘Nieuw Formerum’ fietste. “Wat ben jij toch een ongelooflijke schijterd!”, sprak hij zichzelf toe. Wat was nou het ergste dat er had kunnen gebeuren? Niks toch? Hij had hem toch gewoon kunnen zeggen dat hij hem leuk vond? Morgen ging hij toch alweer naar huis. Wat dan nog als hij niks van hem zou willen weten… Hij zuchtte. Aan de andere kant… Hij ging morgen naar huis, wat voor zin had het dan nog? “Eikel”, schold hij zichzelf nog een keer hartgrondig uit.

Gelukkig waren de anderen er niet. Die hingen natuurlijk al ergens in Midsland rond. Hij hoopte maar dat ze nog lang wegbleven, had helemaal geen zin om er ook naartoe te gaan. Even geen vragen. En al helemaal geen stomme opmerkingen. Want ze zouden hem wel voor gek verklaren dat hij deze kans had laten lopen… Pissig op zichzelf trok hij de rits van de tent achter zich dicht en kroop in z’n slaapzak. “Stik d’r maar allemaal in”, zuchtte hij. Waarom had hij nou niks gezegd?


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » woensdag 18 juni 2014 22:03

7




Bij de buren bewegen opnieuw de gordijnen. Verbaasd kijkt de buurvrouw toe hoe Diede's vriendin Eddy naar de auto helpt. Diede houdt het achterportier open. Als Eddy instapt, ziet ze dat zijn pols in het gips zit. Zou Eddy een ongeluk hebben gehad? Maar waarom neemt Diede hem dan mee? Ze snapt er niks van. Misschien moet ze morgen maar eens bij de buurvrouw op de koffie…


“Gelukkig”, zucht Eddy opgelucht als hij in de auto zit.
Diede kijkt hem vragend aan.
“Dat je me kwam halen”, verklaart hij.
Diede glimlacht. “Het komt wel goed, jongen”, zegt hij.
“Weet ik”, antwoordt Eddy. Hij nestelt zich op de achterbank en sluit zijn ogen.

Thuis stopt Diede hem in hun waterbed. Hij kruipt achter hem en slaat een arm om hem heen. Lepeltje lepeltje... Merel kruipt tegen hem aan. Zachtjes streelt ze hem. Eddy slaapt binnen tien tellen… Diede niet. Hij denkt na.
Hij is zich kapot geschrokken. Zijn drie jaar jongere broertje heeft serieus geprobeerd een einde aan zijn leven te maken. En hij voelt gewoon aan waarom… Om precies dezelfde reden als waarom hijzelf niet wist hoe snel hij het huis uit moest komen na zijn eindexamen.
Ze zijn in hetzelfde gezin opgegroeid. Hijzelf die overal vol tegenin ging en daardoor heel wat problemen had gehad. Uiteindelijk had het hem geen windeieren gelegd want hij leidde zijn leven nu al weer een paar jaar zoals hij dat wilde. En Eddy, die eigenlijk nooit problemen leek te hebben. Diede was vaak jaloers op hem geweest. Waar hij weerstand ondervond, leek Eddy simpel doorheen te rollen.
Maar nu... Nu weet hij dat niet meer zo zeker. Nu heeft hij toch heel sterk het gevoel dat Eddy misschien nog wel eens meer problemen heeft dan hijzelf… Diede trekt hem iets steviger tegen zich aan. Hij is en blijft zijn kleine broertje. Ook al hebben ze weinig gemeen, dit delen ze wel. Hij moet hem hier doorheen helpen, want hij is de enige die dat kan.




“Alles goed? ”, vroeg Hannah bezorgd toen ze Eddy met een gezicht als onweer aan zag komen lopen. De anderen hadden niet op hem willen wachten bij 'de Rustende Jager'. Eddy wist de weg, hij zou vanzelf wel weer een keer opduiken, hadden ze gezegd. Ze wilden naar 'The Big Apple'. Hannah voelde zich er niet prettig bij, Eddy was behoorlijk pissig geweest toen hij vertrok. Dus had ze besloten hem op de camping op te wachten.
“Nee”, bromde Eddy kortaf.
Hij besloot verder maar niks over de lekke band en de lift die hij van Remco had gekregen, te zeggen.
“Waar ben je geweest?”, vroeg Hannah verder, Eddy’s slechte humeur negerend. Ze snapte wel dat hij boos was. Ton was ook veel te ver gegaan. Wat maakte het nou uit dat Eddy geen meisje had? Alsof Ton zelf zoveel succes had... Ok, d’r waren wel een hoop meiden die om hem heen hingen, maar veel verder dan dansen en af en toe een zoen, kwam hij ook niet. Dus waarom hij Eddy nou zo zat te pesten... En dan Jan Willem. Die deed gewoon mee! Anika baalde er ook van, maar de jongens luisterden gewoon niet naar haar.
“Gaat je niks aan”, reageerde Eddy stuurs.
“Hé! Trek het je niet zo aan, man. Ze bedoelen het niet zo, hoor.”
Verbaasd keek Eddy haar aan. Waar had ze het over?
“Ton is gewoon een eikel”, voegde ze er aan toe.
Ineens schoot Eddy in de lach. Dat was waar ook! Hij was kwaad weggefietst omdat Ton hem had zitten pesten. Voor de zoveelste keer had hij zitten zeiken dat het tijd werd dat hij eens een lekker ‘kippetje’ zou pakken. En Jan Willem was hem bijgevallen. Ze hadden hem nog eens lekker ingewreven dat vanavond zijn laatste kans was... Toen hij zei dat hij daar helemaal geen behoefte aan had, had Ton hem gekscherend voor homo uitgemaakt.
“Ach joh, dat was ik allang weer vergeten”, grinnikte hij. “Ik heb de pest in vanwege een lekke band. Gelukkig stopte er iemand die me naar de camping wilde brengen, anders had ik dat hele eind moeten lopen”, flapte hij er ineens uit.
Er was geen woord van gelogen. Gelukkig maar, want liegen was niet zijn sterkste punt. Meestal versprak hij zich uiteindelijk toch waardoor hij bijna altijd door de mand viel. Als het even kon, vermeed hij leugentjes liever. Oké, hier en daar wat dingen weglaten, daar kwam hij vaak niet onderuit… Maar dat was toch geen liegen, ofwel soms?
“Gelukkig maar”, reageerde Hannah.
“Waar is de rest eigenlijk?”, vroeg Eddy, om zich heen kijkend.
“Die zijn al naar 'The Big Apple'. Ga je mee?”
Echt veel zin had hij niet, weer een hele avond dat gezeik van Ton aan moeten horen. Maar goed, wat moest hij anders? Hij kon maar beter net doen alsof er niks aan de hand was.
“Tuurlijk. Leuk toch? Ga ik me maar even klaarmaken dan”, reageerde hij, gemaakt vrolijk. Hij dook de tent in om zijn toiletspullen en een handdoek te pakken.

Een half uur later liep Eddy, samen met Hannah, 'The Big Apple' binnen. Het was er druk en lawaaierig. Er draaide een dj en er werd gedanst. Hannah wenkte hem mee te komen. Achterin had ze de andere vier gespot.
“Hey, Eddy!” Ton klopte hem hard op zijn rug. “Je bent toch niet meer boos, hè? Ik zat maar een beetje te geinen, man."
“Is al goed, man. Ik weet niet wat ik had. Sorry.”
“Mooi, dan zal ik het goed met je maken. Ik bezorg jou vanavond een leuke meid, oké? De laatste avond, dan moet jij toch ook een keertje scoren.”
“Ja, kom op, Eddy”, deed Jan Willem een duit in het zakje. “Ik ga me nog schuldig voelen omdat ik Anika heb.” Hij sloeg zijn arm bezitterig om Anika heen en trok haar tegen zich aan. “Dat wil je me toch niet aan doen, hè?”
Eddy zuchtte diep. Hier zat hij nou helemaal niet op te wachten! Konden ze hem niet gewoon met rust laten? Ongemakkelijk keek hij Ton en Jan Willem aan.
“Laat hem toch”, probeerde André de twee andere jongens te stoppen. Hij had wel in de gaten dat zijn vriend zich, net als eerder die avond, niet op z’n gemak voelde. Weliswaar bedoelden Ton en Jan Willem er niks verkeerds mee, Eddy vond het duidelijk niet leuk.
“Ach man, hou toch eens op. Eddy is toch geen kleuter? Hij moet er maar een keer aan geloven, hoor”, ketste Ton terug. “Hij kan toch niet eeuwig maagd blijven?”
Eddy kon wel door de grond zakken! Waarom deden ze nou zo? Hij vroeg toch nergens om?
“Ton,” kwam Anika ineens scherp uit de hoek, “laat hem eens gewoon zelf bepalen wat hij wil. Als hij er geen zin in heeft om een wildvreemde meid te versieren, moet hij dat toch zelf weten? Dat jij dat leuk vindt, betekent toch niet dat Eddy dat ook wil?”
Dankbaar keek Eddy Anika aan. “Precies”, zei hij. “Ik zie niks in dat losse gefladder. Da’s niks voor mij.”
“Je weet niet wat je mist, man”, merkte Ton nog op. Maar daarna hield hij verder zijn mond.

De twee stelletjes begaven zich al snel op de dansvloer en Ton ging op jacht. Binnen de kortste keren had hij twee meiden op sleeptouw.
Eddy trok zich terug in een rustig hoekje. Gisteravond had hij het in 'The Big Apple' zo leuk gevonden. Tot die meid hem wilde zoenen dan… De hele avond had hij aan Remco gedacht, hoewel hij toen nog niet eens wist dat hij zo heette. Een glimlach verscheen op zijn gezicht. Nu wist hij dat wel! Maar ja, wat schoot hij ermee op? Morgen gingen ze weer naar huis. Waarom had hij nou niet gewoon gezegd dat hij hem leuk vond? Misschien hadden ze dan nog wat tijd samen door kunnen brengen. Wie weet, wat er dan nog allemaal had kunnen gebeuren… Hij zuchtte. Hij had het helemaal verkeerd aangepakt. Ineens had hij helemaal geen zin meer om in 'The Big Apple' te blijven.

“Ik ga naar de tent”, schreeuwde Eddy in André’s oor. Hij had zijn vriend op de dansvloer gespot en zich tussen de dansende menigte door zijn kant op weten te manoeuvreren. “Koppijn...”, verklaarde hij.
André knikte en richtte zich tot Hannah. Hij schreeuwde iets in haar oor, probeerde de muziek te overstemmen.
“Waarom blijf je niet nog even?”, schreeuwde Hannah tegen Eddy. “Het is net zo gezellig.”
“Ik ben moe... hoofdpijn”, schreeuwde Eddy terug. “Geeft niet hoor. Ik ga gewoon slapen.”
Hannah knikte. “Ok, dan zien we je morgen wel weer.”

Niet goed wetend wat te doen, liep Eddy naar buiten. Eigenlijk wilde hij maar één ding... Remco zeggen dat hij hem leuk vond. Maar daarvoor was het te laat. En het ergste was, het was zijn eigen stomme schuld!
Verdrietig liep hij terug naar de tent en kroop in zijn slaapzak. Zuchtend trok hij zijn telefoon tevoorschijn, zocht Remco’s foto op en drukte een kus op het scherm.


“Jij bent echt gek man.” Jeffrey stootte Remco aan.
“Ja, kom op joh… Je kan hem toch op z’n minst uitzwaaien?”, deed ook zijn broertje een duit in het zakje.
Tijdens het ontbijt had Remco verteld wat er de vorige avond was gebeurd. Zoals hij al verwacht had, hadden ze hem volledig voor gek verklaard omdat hij deze kans had laten lopen. Alledrie waren ze er, vooral omdat Remco gisteravond niet op kwam dagen, vanuit gegaan dat hij ergens in de duinen met die jongen lag te zoenen. Stomverbaasd hadden ze hem dan ook aangekeken toen hij vertelde dat er helemaal niks gebeurd was. Oké, hij wist nu zijn naam en dat hij vandaag al weer naar huis ging… Maar dat was dan ook alles.
“Ach jongens, wat heeft het voor zin? Ik zie hem toch nooit meer terug”, zuchtte Remco.
“Doe eens niet zo achterlijk man. Geef hem gewoon je telefoonnummer. Als hij je leuk vindt, kan hij je in ieder geval een keer bellen”, moedigde Jeffrey hem aan.
“Ja, ga gewoon naar de haven. Kan je altijd nog zien of je hem wel of niet aanspreekt”, stelde Jorick nuchter voor.
Aarzelend keek Remco zijn vrienden aan. “Denken jullie echt dat ik dat moet doen?” Als hij eerlijk was, wilde hij niks liever. Het voelde alleen zo zinloos.
Knikkende hoofden.
“Ga nou maar, idioot.” Zijn broertje duwde hem praktisch naar zijn fiets. “Opschieten, anders is de boot al weg. Hup, op je fiets jij”, lachte hij.
“Hier…” Jeffrey duwde hem een stukje papier in zijn hand. “Staat je telefoonnummer op. Zorg nou maar dat hij dat krijgt. Kun je jezelf in ieder geval nooit verwijten dat je het niet hebt geprobeerd.” Hij klopte zijn vriend op zijn schouder. “Zet hem op jongen!”


De bus was laat. Gelukkig hadden ze genoeg tijd voor de boot vertrok. Druk pratend zochten ze een plekje achterin. Eddy liet zich met een diepe zucht naast het raam zakken. In gedachten staarde hij voor zich uit. Hij hoorde niks van waar zijn vrienden het over hadden. Hoe had hij gisteravond nou zo stom kunnen zijn? Hij had hem toch wel kunnen vragen waar hij woonde? En waarom had hij niet gewoon gezegd dat hij hem leuk vond? Wat had hij te verliezen? Maar in plaats daarvan stond hij met z’n mond vol tanden en liet hij hem gewoon weg fietsen. Hoe stom kun je zijn! Hij kon zich wel voor zijn kop slaan.
“Hé, dromer”, stootte André hem aan. “Waar zit jij met je gedachten?”
“Oh, niks… Ik vind het gewoon jammer dat het al weer voorbij is”, zuchtte Eddy. “Dat we vanavond al weer thuis zijn.”
André knikte. Zelf vond hij het niet zo erg om naar huis te gaan, maar hij begreep Eddy wel. Voor Eddy waren deze vier dagen dit jaar de enige vakantie.
Hijzelf vertrok vrijdag, samen met Hannah en haar ouders, voor vier weken naar Italië en daar had hij best zin in. Het zou de eerste keer zijn dat ze samen op vakantie gingen. Oké, haar ouders waren er natuurlijk ook bij, maar toch…
“Waarom ga jij eigenlijk niet met je ouders mee?” vroeg André.
Het had hem verbaasd toen Eddy vertelde dat hij alleen thuis zou blijven als zijn ouders naar Londen gingen. Voor zover hem bekend, was Eddy ooit één keer samen met zijn broer alleen thuis gebleven toen zijn ouders een weekendje weg waren en dat was niet goed afgelopen. Tijdens het halen van een frietje waren ze met de sturen van hun fiets in elkaar gekomen en gevallen. Diede had zijn pols gebroken. Zijn vader was woest geweest toen ze weer thuis waren. Sindsdien was alleen thuisblijven geen optie. En nu mocht Eddy ineens een hele week alleen blijven. Stiekem was hij best nieuwsgierig hoe hij dat voor elkaar had gekregen, want allemaal wisten ze dat Eddy's vader niet bepaald de gemakkelijkste was.
“Ben jij wel helemaal lekker? Ik moet er niet aan denken!”, reageerde Eddy verbolgen. “Ik ga echt niet een hele week met mijn ouders in Londen zitten, hoor. Zie je mij al? Museum in, museum uit… En dan een beetje stom naar de wisseling van de wacht gaan staan kijken? Hou op zeg, ik blijf liever thuis.”
André schoot in de lach. “Tja, als je het zo zegt… Misschien kan je Ton eens opzoeken. Hij gaat ook nergens heen.”
“Jou mankeert echt wat, hè?”, reageerde Eddy zuchtend. “Ik moet Ton niet zo, dat weet je toch wel? Ik schaam me kapot voor hem. Zoals hij achter de meiden aan zit… En dan de manier waarop hij over hen praat! Nee, sorry, daar heb ik echt geen zin in. Ik snap gewoon niet waarom Jan Willem het zo goed met hem kan vinden.”
“Ach, Ton bedoelt het niet verkeerd”, grinnikte André. “Hij is gewoon een beetje wanhopig.”
“Moet hij vooral zo doen”, bromde Eddy. “Nee, ik vermaak me wel alleen. Heerlijk rustig, zonder m’n ouders. Geen gezeik aan m’n kop, lekker uitslapen, beetje gamen…”
Hij glimlachte. Lekker fantaseren over Remco… Misschien moest hij maar eens serieus op zoek naar een leuke vriend. Iemand zoals Remco… Binnenkort ging hij toch op kamers. Dromerig staarde hij naar buiten.
Plotseling schoot hij rechtop. In de verte kwam een jongen aanfietsen. Was dat Remco? Zo van een afstand leek hij er wel op… Onmiddellijk bonkte zijn hart in zijn keel. Gespannen hield hij zijn blik gericht op de fietsende jongen. Maar het was te ver weg om het goed te kunnen zien. Terwijl de bus wegreed, liet hij zich zuchtend weer achterover vallen.


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » woensdag 18 juni 2014 22:04

8




Zwijgend staart Alfons naar de TV. Zijn vrouw zit schuin tegenover hem, haar ogen strak gericht op het boek op haar schoot. Af en toe slaakt ze een diepe zucht…

"We hadden hem niet met Diede mee moeten laten gaan", zegt Alfons ineens. Abrupt zet hij de TV uit, staat op en begint door de kamer te ijsberen.
Lea legt haar boek aan de kant. Met rood doorlopen ogen van het vele huilen, kijkt ze op. "Waarom niet? Diede heeft toch beloofd goed op hem te passen?"
"Ja, maar wat als Diede hem tegen ons opzet?", vraagt Alfons terwijl hij nerveus op en neer loopt.
"Waarom zou hij dat doen?", reageert Lea verbaasd. "Hij wil zijn broer toch alleen maar helpen?"
Diep in haar hart weet ze heel goed waarom haar man het er niet mee eens is. Toch doet ze alsof ze het niet begrijpt.
"Ik weet het zo net nog niet…" Hoofdschuddend staat Alfons stil. "Straks zijn we Eddy ook kwijt… Hier kunnen we hem tenminste in de gaten houden."
"Ach, zo'n vaart zal het wel niet lopen", probeert Lea haar man te sussen.
"Die jongen deugt van geen kant Lea, dat weet jij toch ook wel?" Alfons' ogen schieten vuur. "Straks wordt Eddy net zo'n lapzwans als hij!"
Peinzend kijkt Lea haar man aan. "Diede is veranderd", begint ze voorzichtig, heel goed wetend hoe gevoelig het onderwerp 'Diede' voor haar man ligt.
"Ach, hou toch op!", valt Alfons haar in de rede. "Diede is geen steek veranderd!" Geïrriteerd laat hij zich op de bank vallen en zet de TV weer aan.
Heel even laat Lea zich uit het veld slaan, maar dan recht ze haar rug en gaat verder. "Hij is ouder geworden… volwassener", zegt ze beslist. "Misschien moet je hem nog een kans geven", voegt ze eraan toe.
"Die jongen heeft van mij alle kansen gehad", bromt Alfons terwijl hij langs de kanalen zapt. "Hij heeft zijn keuze gemaakt toen hij vertrok. Ik wil er niks meer over horen, Lea."
"Toch denk ik dat hij veranderd is", houdt Lea vol.
"Voor de laatste keer, hou er over op, zeg ik!" Alfons werpt een vernietigende blik haar kant op.

Bedremmeld houdt Lea haar mond. Ze pakt haar boek weer op en staart nietsziend naar de bladzijden. Een traan drupt op het papier… Ze slikt een keer, is zich heel goed bewust van het feit dat Alfons niet meer over Diede wil praten. Maar het kan haar, voor het eerst sinds ze getrouwd zijn, niks schelen wat Alfons wil. Ze is blij dat ze haar oudste zoon, ondanks de vervelende omstandigheden, eindelijk, na drie jaar, weer eens gezien heeft! Het wordt tijd dat haar man zijn mening over Diede bijstelt, vindt ze. Dus raapt ze al haar moed bij elkaar en haalt diep adem…
"Diede zag er goed uit, vond je niet?" Ze kijkt haar man gespannen aan.
Hij reageert niet, houdt zijn ogen strak gericht op de TV.
"En Merel… Wat vond je van Merel?", gaat ze met trillende stem verder. "Ik vond het een lief meisje. Ze passen goed bij elkaar…"
"Hoe vaak moet ik het nog zeggen?", valt Alfons ineens uit. "Ik wil er niks meer over horen!" Boos staat hij op en banjert met grote passen de kamer uit.




Nerveus fietste Remco richting West Terschelling. Zo snel hij kon. Hij wilde beslist niet te laat komen! Niet nu hij zich net over had laten halen om te gaan. Doorzetten nu. Wat kon er nou gebeuren? Half één ging de boot. Het was nu net half twaalf geweest. Als hij flink doorfietste, kon hij er in een half uur zijn. Ruim op tijd dus. Hij hoopte maar dat hij Eddy nog even kon spreken. Het zou wel druk zijn op het haventerrein. Als hij hem maar kon vinden…

Hijgend van het harde fietsen reed hij om precies vijf minuten over twaalf de haven op. Fiets op slot. Zoeken. Bloednerveus liet hij zijn ogen over de menigte gaan. Het was druk. Logisch, het was hier altijd druk, iedereen moest nou eenmaal met de boot mee om hier te komen of weer te vertrekken. Ongeduldig scande hij de mensen die hij zag. Geen Eddy. Langzaam werd de spanning die hij, vanaf het moment dat hij uit Formerum was vertrokken, voelde, groter. Shit man, zometeen was hij al te laat, was Eddy al aan boord. Speurend gleden zijn ogen langs de mensen op het dek. Hoe hij zijn best ook deed, hij zag hem nergens. Nog tien minuten, dan vertrok de boot. De moed begon hem in de schoenen te zinken. Was hij hier dan helemaal voor niks naar toe gefietst?

“Schiet eens op Eddy”, hoorde hij ineens een meisjesstem.
Als door de bliksem getroffen, draaide Remco zijn hoofd de kant op waar de stem vandaan kwam. Dat was één van de meiden van het vriendenclubje van Eddy! Yes! Opluchting… Ineens zag hij hem. Hij liep een stukje achter zijn vrienden aan. Zo snel hij kon, wurmde hij zich tussen de mensen door zijn kant op. Blij, hij had hem gevonden! Een niet te onderdrukken grijns verscheen op zijn gezicht.

Eddy sjokte lusteloos achter zijn vrienden aan. Hij wilde niet weg, hij wilde Remco zoeken. Hem zeggen dat hij hem leuk vond, vragen of ze elkaar nog eens konden zien. Hij zuchtte. Waarom had hij gisteren nou niet gewoon om zijn adres gevraagd? Zo raar was dat toch niet? Aan de andere kant… Dan was wel meteen duidelijk geweest dat hij hem leuk vond... Ja en? Wat had er nou kunnen gebeuren? In het ergste geval had hij hem niet meer willen zien. Feitelijk niet veel anders dan nu toch? Hij zuchtte opnieuw. Sukkel die hij was.

Ineens werd hij op zijn schouder getikt. Hij draaide zich om.
“Hoi.” Grijnzend keek Remco hem aan.
Stomverbaasd bleef Eddy staan. Van het één op het andere moment bonkte zijn hart in zijn keel. Een enorme spanning bouwde zich op in zijn buik. Hoe kwam hij nou hier? Sterker nog, waarom was hij hier? Was hij speciaal voor hem gekomen? Of was het toeval?
“Hoi”, zei Eddy, totaal van de kaart.
Zijn vrienden liepen gewoon verder, ze hadden niks in de gaten. De beide jongens staarden elkaar aan.
Voor hen draaide Hannah zich om. “Kom je nog, slome?”, riep ze lachend naar Eddy. Plotseling zag ze Remco staan. Was dat niet die jongen die ze zaterdag bij het cafetaria had zien weglopen? Ze bekeek hem eens goed.
“Ik kom zo”, riep Eddy naar Hannah. “Ga maar vast…” Hij draaide zich naar Remco, die ondertussen een beetje verlegen van zijn ene been op het andere stond te wippen.
Eddy’s vrienden liepen de loopbrug al op en gingen aan boord. Behalve Hannah. Zij bleef staan en hield Eddy en die onbekende jongen nieuwsgierig in de gaten. Wie was dat? Hoe kende Eddy die?

“Wat doe jij nou hier?”, vroeg Eddy verbaasd nadat hij zichzelf weer een beetje onder controle had.
“Ik moet je wat zeggen”, zei Remco nerveus.
“Ja?” Afwachtend keek Eddy hem aan. De spanning in zijn buik nam nog verder toe.
“Ik wil je graag nog eens zien”, gooide Remco er ineens uit. “Ik bedoel… Als ik ook weer thuis ben.” Verwachtingsvol keek hij Eddy aan. Zijn hart ging als een razende te keer.
Eddy staarde hem verbaasd aan. Had hij dat nou goed gehoord? Zei hij nou echt dat hij hem, als hij thuis was, nog eens wilde zien? Zou hij dan toch…
“Hoezo?”, bracht Eddy met moeite uit.
Even leek Remco uit het veld geslagen door Eddy’s tegenvraag. Maar direct herstelde hij zich. Hij wilde nu niet meer terugkrabbelen. Hij was het hele stuk toch niet voor niks hierheen gefietst? En als Eddy het niet zou zien zitten… Wat dan nog? Dan zag hij hem toch nooit weer. Dus raapte hij al zijn moed bij elkaar.
“Omdat ik je leuk vind…”, zei Remco zachtjes. Strak keek hij Eddy aan. Langzaam kleurde hij rood.
“Hoe bedoel je leuk? Gewoon leuk… Of echt leuk”, bracht Eddy met moeite uit. Gespannen hield hij Remco in de gaten.
“Echt leuk…”, fluisterde Remco nu. Zijn ogen lieten Eddy niet los. Nerveus friemelde hij het papiertje, dat hij in zijn hand had, in elkaar.
Eddy hapte naar lucht… Geen moment verbrak hij het oogcontact. Van alles raasde door zijn hoofd. Hij vond hem leuk! Niet gewoon maar leuk… Nee… Echt leuk! Shit, wat nu?
De boot toeterde één keer.
“Ik moet gaan”, stamelde Eddy ondersteboven. Paniek overviel hem. De boot… Er was geen tijd meer…
Remco knikte. Teleurgesteld sloeg hij zijn ogen neer. Waarom zei hij nou niks? Had hij zich vergist? Vond Eddy hem dan toch niet leuk?
Razendsnel raapte Eddy zich bij elkaar. Als hij nu niks deed, was het echt te laat! Hij drukte het paniekgevoel weg. Handelen nu… Niet stom staan draaien. “Heb je een pen?”, vroeg hij nerveus.
Opgelucht keek Remco hem aan. Hij pakte Eddy’s hand vast en stopte het stukje papier erin. Zenuwen gierden door zijn lijf. “Hier… Bel me… Alsjeblieft…”
Een lach brak door op Eddy’s gezicht toen hij het stukje papier vastpakte, hij wist direct wat het was. “Doe ik”, zei hij zachtjes.
In een opwelling drukte hij een kus op Remco’s mond, hij schrok er zelf een beetje van.
“Ik moet nu echt gaan”, fluisterde hij terwijl hij Remco’s hand even kort vastpakte. “Doeg…”, voegde hij er een beetje verlegen aan toe.
Terwijl hij zich omdraaide, stopte hij het stukje papier in z’n broekzak. Dat moest hij goed bewaren! En nu vaart maken, anders zou hij de boot missen!

Verbaasd sloeg Hannah het tafereeltje gade. Wat deed Eddy nou? Had ze dat goed gezien? Het leek wel alsof hij die jongen kuste!
Ze schudde haar hoofd. Zonder op hem te wachten, liep ze de boot op en dacht na. Zou Eddy homo zijn? Dat zou wel verklaren waarom hij nooit verkering had. Sterker nog, dat zou verklaren waarom hij helemaal niet in meisjes geïnteresseerd leek te zijn! Eddy homo? Ze nam zich voor hem eens wat beter in de gaten te houden.

Gehaast liep Eddy de loopbrug op. Opschieten, anders vertrok de boot zonder hem. Zou hij dat erg vinden? Hij glimlachte. Helemaal niet! Kon hij lekker bij Remco blijven. De gedachte hier te blijven, bezorgde hem een flinke kriebel in zijn buik. Voor de deur wilde hij nog één keer omdraaien maar de steward maande hem door te lopen.
"Kom jongen, je bent de laatste. Of bedenk je je op het laatste nippertje?"
De man keek hem grijnzend aan. Eddy zag pretlichtjes in zijn ogen.
"Moeilijk hè? Afscheid nemen…" De steward knikte met zijn hoofd richting Remco.
Ineens drong tot Eddy door dat hij moest hebben gezien dat hij Remco kuste. Van schrik verschoot hij van kleur. Als hij het gezien had, wie had het dan nog meer gezien? Waar was de rest? Shit, hij had beter na moeten denken voor hij Remco kuste. Stel je voor dat zijn vrienden… Wat moest hij dan zeggen?
"Hé, knul, daar hoef je geen rood hoofd van te krijgen, hoor", deed de steward een poging hem gerust te stellen. "Nou, wat wordt het, d'r op of d'r af?"
Heel even nog aarzelde Eddy. Hij wilde niks liever dan blijven. Maar goed, dat kon natuurlijk niet, dat snapte hij zelf ook wel. En het was maar een paar dagen, dan was Remco ook thuis. Dan konden ze elkaar opzoeken. Weer die kriebel in zijn buik…
"D'r op, natuurlijk", zuchtte Eddy en hij liep door. Achter zich hoorde hij de steward grinniken.


Overdonderd door de onverwachte kus, keek Remco Eddy, met een enorme grijns op zijn gezicht, na. Hij had het gezegd! En Eddy had hem gekust… Hij voelde zich super! Wel jammer dat het nu pas gebeurde. Maar Eddy had gezegd dat hij zou bellen… Ze zouden elkaar terug zien… Shit, had hij het gisteren nou maar gezegd, dan hadden ze in elk geval nog een avond samen gehad.
Eigenlijk best raar. Wat wist hij nou van hem? Niks toch? Ja oké, hij wist hoe hij heette. Maar dat was dan ook alles… Hij wist niet eens waar hij woonde of hoe oud hij was. Hij grinnikte. Het maakte hem eigenlijk ook helemaal niks uit. Hij was trots op zichzelf. Hij had het toch maar mooi gedaan… En nu wachten tot hij zou bellen.
Dromerig gleden zijn ogen langs de mensen op het dek. Gek, alleen al de wetenschap dat hij hem zometeen misschien nog even zou zien, was genoeg om zijn hart in zijn keel te laten bonken. Alle twijfel, alle onzekerheid… Het was gewoon weg. Hij had het gezegd en Eddy had hem gekust! Hij kreeg het er warm van…


Enigszins gespannen ging Eddy op zoek naar zijn vrienden. Als ze hadden gezien dat hij Remco had gekust, had hij het één en ander uit te leggen… Het zweet brak hem uit. Verdorie, hij had beter na moeten denken. Maar ja, het leek wel of zijn verstand uitgeschakeld werd toen Remco hem vertelde dat hij hem leuk vond. Als die boot niet had getoeterd, was het beslist niet bij één kus gebleven!
Hij schoot in de lach. Dan hadden ze helemaal wat gehad om over te praten! Nu kon hij zich er misschien nog onderuit lullen door te zeggen dat die jongen hem gisteren geholpen had toen hij een lekke band kreeg en dat hij hem gewoon bedankt had. Beetje raar verhaal misschien. Maar toch… als hij het overtuigend genoeg bracht, zouden ze het wel geloven en er verder niks achter zoeken.
Want één ding wist hij zeker, dat zijn vrienden niet wisten dat hij op jongens viel, wilde hij graag nog een tijdje zo houden. In ieder geval totdat hij op kamers woonde. Nog niet eens omdat hij bang voor hun reactie was, dat was het niet. Het was meer dat hij bang was dat ze hun mond voorbij zouden praten, dat zijn vader erachter zou komen.
Nee, dan was het maar beter dat zijn vrienden niet wisten dat hij verliefd was. Op die jongen met al die sproeten en dat rossige haar. Met die lieve ogen en die grappige kuiltjes in zijn wangen…
Glimlachend staarde hij voor zich uit.


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » woensdag 18 juni 2014 22:06

9




Gapend rekt Diede zich uit. Hij draait zich om, slaat een arm om degene die naast hem ligt. Verbaasd opent hij zijn ogen.
“Merel?”, fluistert hij.
“Hoi”, zegt Eddy. “Ik ben het. Merel is al weg.”
Ineens is Diede klaarwakker. Natuurlijk, Merel heeft vandaag vroege dienst!
“Hoi”, zegt hij terug. “Wil je thee?” Het eerste waar hij ‘s ochtends behoefte aan heeft, zijn een paar flinke mokken thee.
Eddy knikt.
Diede hijst zichzelf uit bed. In de keuken belt hij zijn werk om te zeggen dat hij ziek is. Als hij opgehangen heeft, komt Eddy de keuken in.
“Lekker zeg… Zo’n waterbed. Wil ik ook…” Hij lacht, alsof er niks aan de hand is.
Diede kijkt naar Eddy’s rechterpols. “Moet dat verband niet verschoond?”, wijst hij.
Eddy haalt zijn schouders op.
“Wacht maar. Ik doe het wel voor je”, reageert Diede, terwijl hij een ketel water voor de thee opzet. Uit de verbanddoos pakt hij een rolletje verband. “Ga maar zitten.”
Eddy aarzelt. “Moet dat echt?”, vraagt hij, duidelijk gespannen.
“Ja, dat moet echt. Kijk de andere kant maar op.” Een tikkeltje nerveus knipt Diede het verband los. Het ziet er gelukkig niet eens zo eng uit. Gewoon een flinke snee. Vier hechtingen. “Pijn?”, vraagt hij.
“Gaat wel. Ik heb pijnstillers meegekregen.”
“Waarom zit die andere in het gips?”
Het ziet er raar uit. Eddy’s vingers staan krom. Ze worden in die stand gehouden door elastiekjes die van zijn vingernagels naar zijn pols lopen.
“Pezen doorgesneden”, zucht hij.
“Jezus, Eddy… Komt dat wel weer goed?”
Weer haalt hij zijn schouders op.
Diede opent zijn mond. Hij wil zeggen hoe hij nou zo stom heeft kunnen zijn, maar slikt de woorden op het laatste moment in. Aan zo’n stomme opmerking heeft Eddy natuurlijk helemaal niks.
“Hoe heb je het voor elkaar gekregen? Ik bedoel… Allebei…”
“Ik weet het echt niet…” antwoordt Eddy zachtjes.
Voorzichtig verbindt Diede zijn pols weer. “Niet te strak?”
Eddy schudt zijn hoofd.




"Hé, dromer!"
Verschrikt keek Eddy op.
"Waar blijf je nou, man? Kom, we staan boven op het dek." Hannah trok Eddy aan zijn arm mee de trap op.
Opgelucht haalde hij adem. Ze deed heel normaal, had blijkbaar niks gezien.
Eenmaal op het dek, werd Hannah meteen door André in beslag genomen. Ton stond klaar om foto's van hen te nemen. Ze hadden de grootste lol met gekke bekken trekken. Natuurlijk wilden ook Jan Willem en Anika op de foto.

Eddy hield zich afzijdig. Hij leunde tegen de reling. Zijn ogen zochten Remco die op de haven breed lachend stond te zwaaien. Eddy kon een grijns niet onderdrukken en zwaaide zo onopvallend mogelijk terug.
Plotseling toeterde de boot drie keer. Het brullen van de motoren nam toe. Langzaam kwam de boot los van de kade.
Eddy schrok ervan. Nu was het definitief, kon hij niet meer terug. Terwijl hun ogen elkaar niet loslieten, werd de afstand tussen hen groter. Hij zwaaide nog een laatste keer en lachte. Remco zwaaide terug.

"Wat doen we?", vroeg André toen de boot de havenmond uitvoer. "Blijven we op het dek of gaan we beneden zitten?"
"Ik vind het wel lekker hier", merkte Ton op.
"Laten we voorlopig maar op het dek blijven", stelde Jan Willem voor. "Naar binnen kan altijd nog", voegde hij eraan toe.
"Ik moet naar de wc", verontschuldigde Eddy zich. Hij wilde Remco een sms'je sturen, dan had hij alvast zijn telefoonnummer. Bellen deed hij straks thuis wel. Van de heenreis wist hij zich te herinneren dat er geen bereik meer was als ze eenmaal op zee waren, dus moest hij opschieten. "Ik zie jullie zo wel weer."

Op de wc haalde hij het stukje papier uit zijn broekzak, maakte een nieuw contact in zijn telefoon aan en voegde Remco's telefoonnummer en foto eraan toe. Hij gooide het papiertje niet weg, maar stopte het terug in zijn broekzak. Voor het geval hij op de één of andere manier zijn telefoon kwijt zou raken…
Wat zou hij hem schrijven? Hij kon toch moeilijk schrijven dat hij hem zo leuk vond en dat hij zo lief lachte… Dat hij helemaal de kriebels kreeg bij het zien van al die zachte haartjes op zijn arm… Dat hij hem zo graag tegen zich aan wilde voelen… En dat hij hem veel meer dan één kus wilde geven… Hoewel dat allemaal wel voortdurend door zijn hoofd ging. Hij glimlachte dromerig.
‘Lief dat je me uit kwam zwaaien. Ik bel je vanavond, x Eddy’, maakte hij er uiteindelijk van.
Drie x’jes durfde hij niet. Maar één… dat kon wel. Hij had hem toch ook al een kus in het echt gegeven.


Langzaam stroomde het haventerrein leeg. Het afscheidnemen was voorbij, de mensen keerden terug naar hun dagelijkse bezigheden. Glimlachend liep Remco terug naar zijn fiets. Twee bliebjes kondigden een sms'je aan. Dat kon maar één ding betekenen! Razendsnel viste hij zijn telefoon uit zijn broekzak.
'En?', stond er op het scherm. Shit… Wim. Teleurgesteld stopte hij zijn telefoon weer weg, Wim kon wel wachten.
Weer twee bliepjes. Hij zuchtte. Kon hij nou niet gewoon ophouden? Ze zaten zich met z'n drieën vast om hem te verkneukelen. Misschien kon hij toch maar beter een kort berichtje terugsturen.

Opnieuw viste hij zijn telefoon uit zijn broekzak.
'Heb je hem nog gezien?', stond er nu. Hij moest er om lachen, ergens was het wel lief dat ze zo met hem meeleefden.
'Yep : )', type hij terug. Dat moest maar genoeg zijn voor nu. De rest zou hij wel vertellen als hij terug op de camping was.
Nog meer bliepjes. Hij zuchtte opnieuw.
‘Lief dat je me uit kwam zwaaien. Ik bel je vanavond, x Eddy’, las hij deze keer. Shit, die was niet van Wim! Prompt bonkte zijn hart in zijn keel. Een brede grijns verscheen op zijn gezicht. Nog een keer las hij het korte berichtje. Eddy… Glimlachend draaide hij zich om naar de wegvarende boot. Raar, hoe je zomaar ineens verliefd op iemand kon zijn… Ze hadden nog maar nauwelijks een woord met elkaar gewisseld en toch was het zo. Helemaal nu hij wist dat Eddy hem ook leuk vond! Hij moest hem iets terug sms'en…
'Ik moest wel, krijg je niet uit m'n hoofd. Later! xxx Remco', type hij. Zo, en nu terug naar de camping.

Glimlachend las Eddy het berichtje dat hij zojuist had ontvangen. Hij moest wel, hij kreeg hem niet uit zijn hoofd… Lieve dingen zei hij… In gedachten staarde hij voor zich uit.
Oké, nu weer normaal doen. Zijn vrienden zouden zich zo langzamerhand wel afvragen waar hij bleef. Nog een laatste blik op zijn foto en toen hees hij zich overeind.


In een rustig tempo fietste Remco terug naar Formerum. Hij zag Eddy weer voor zich zoals hij de loopbrug op liep. Hij had een beetje o-benen… sexy… En zoals hij op het dek naar hem lachte… Zo lief… Vanavond zou hij bellen. Was het maar vast zover…
Glimlachend keek hij voor zich uit. Waar zou hij wonen? Als het maar niet al te ver uit de buurt was, want hij wilde hem echt graag terugzien!
Hij grinnikte. Wim en zijn buurjongens zouden hem vast de oren van zijn kop vragen. Zou hij ze vertellen dat Eddy hem gekust had? Ach, waarom ook niet. Ze zouden alleen maar blij voor hem zijn, daar was hij van overtuigd.

"En?", vroeg Wim ongeduldig toen Remco zijn fiets naast het tentje op de standaard zette.
Remco kon er niks aan doen, hij grijnsde van oor tot oor. "Ik heb hem gesproken", lachte hij. "En hij heeft me gekust", voegde hij er een beetje verlegen aan toe.
"Wow, Remco!", riep zijn broer. Enthousiast klopte hij hem op zijn schouder "Goed man! Heb je je telefoonnummer gegeven?"
"Wat dacht jij dan?", lachte Remco. "Natuurlijk! Hij belt me vanavond…"
"Leuk voor je!", reageerde Jeffrey. "Weet je nou al waar hij woont?"
Remco schudde zijn hoofd. "De boot vertrok… Er was geen tijd meer."
"Kan nooit zo ver zijn", merkte Jorick op. "Zo groot is Nederland niet. Leuk man!", voegde hij er nog aan toe.
"Wel jammer dat hij al weer naar huis is", zuchtte Remco.
"Ach joh, over een paar dagen zijn wij ook weer thuis", merkte Wim op. "Ga je hem toch opzoeken?"
Remco knikte glimlachend.


Bijna vijf uur nadat ze op Terschelling de boot op waren gegaan, namen Ton en Jan Willem, die het laatste stukje met de stadsbus verder gingen, op het station afscheid van de rest. De andere vier pakten de streekbus naar huis.
De hele terugreis al hield Hannah Eddy in de gaten. Hij hield zich wat afzijdig van de rest. Regelmatig haalde hij zijn telefoon uit zijn broekzak en tuurde naar het scherm. Zo nu en dan lachte hij. Hannah kon er geen hoogte van krijgen wat hij precies deed. Ze vroeg zich af of het iets met die jongen op de haven te maken had. Had Eddy die jongen nou echt gekust? Hoe meer ze erover nadacht, hoe meer ze ervan overtuigd raakte dat Eddy inderdaad wel eens homo zou kunnen zijn.
Toen Ton en Jan Willem hem gisteren op het terras van ‘de Rustende Jager’ hadden zitten plagen omdat hij nog steeds geen meisje had en hem gekscherend voor homo hadden uitgemaakt, had hij wel erg overdreven gereageerd door kwaad weg te fietsen en pas meer dan een uur later weer te verschijnen. En zaterdagmiddag op het strand, toen Ton hem aanspoorde een paar meiden aan te spreken, was hij ook al zo pissig geweest… Hij was gewoon tegen Ton uitgevallen! Terwijl Ton het toch alleen maar goed bedoelde… En dan ’s avonds in ‘The Big Apple’… Had hij eindelijk een leuk meisje om mee te dansen, liep hij weg toen ze wilde zoenen!

Peinzend keek ze haar buurjongen aan. Zou haar vermoeden kloppen? Waarom had hij anders die jongen op de haven gekust?
Hem er rechtstreeks naar vragen, wilde ze niet. Ze wilde hem niet ten overstaan van de rest in verlegenheid brengen. Straks, als ze bijna thuis waren, had ze nog tijd genoeg om hem alleen te spreken. André moest er bij de eerste halte in het dorp uit en Anika twee haltes verder. Dan kon ze er nog wel over beginnen.

“Eddy?”, vroeg Hannah aarzelend nadat Anika uitgestapt was. “Mag ik je wat vragen?”
Hij knikte.
“Die jongen op de haven, met wie jij stond te praten, wie was dat?”
Eddy schrok van de rechtstreekse vraag. Waarom vroeg ze dat? Zou ze dan toch gezien hebben dat hij hem kuste? Een straaltje zweet gleed langs zijn rug naar beneden.
“Je bedoelt die gast met dat rooie haar?”, vroeg hij, terwijl hij zijn best deed niet te laten merken hoe hij zich voelde.
Hannah keek hem onderzoekend aan. Waarom kwam hij met een tegenvraag? Alsof hij met nog meer jongens had staan praten… En dan die kus… Of had dat maar zo geleken omdat ze zo ver weg stond?
“Hm, hm…”, beaamde ze.
“Oh, dat was die jongen die me gisteren heeft geholpen toen ik een lekke band had”, verklaarde Eddy zo rustig mogelijk. Ondertussen bonkte zijn hart in zijn keel. Zou ze genoegen nemen met zijn antwoord? Hij durfde haar niet aan te kijken.

Hannah knikte en dacht na. Toch raar. Waarom was die jongen dan op de haven? Was dat toeval? En hoe zat dat dan met die kus? Je gaf iemand die je met een lekke band geholpen had toch niet zomaar een kus? Of had ze dat toch verkeerd gezien? En was het toeval dat diezelfde jongen bij ‘Frits Snacks’ was, toen Eddy zo’n rooie kop kreeg? Ze had hem zelfs nog plagend gevraagd of hij een leuke meid had gezien. Maar er was in geen velden of wegen een meisje te bekennen geweest. Alleen die jongen…

“Kuste jij die jongen nou?”, vroeg ze voorzichtig.
"Ik? Die jongen kussen? Gek!", bracht hij verschrikt uit. Hij voelde het bloed naar zijn hoofd stijgen.
"Oh sorry, dat leek een beetje zo…", verontschuldigde Hannah zich snel.
Eddy slikte een keer. Razendsnel overdacht hij de situatie. Misschien was het beter Hannah in vertrouwen te nemen. Zou ze haar mond kunnen houden? Hij twijfelde.
"Nee joh", ging hij zo luchtig mogelijk verder. "We hebben een tijdje staan praten toen ik die lekke band had en het leek hem leuk elkaar in de vakantie een keer op te zoeken. Hij kwam zijn telefoonnummer langs brengen. Da’s alles."
"Oh… oké…" Hannah draaide zich naar het raam en staarde naar buiten.
Opgelucht haalde Eddy adem. Ze had het geslikt! Bovendien wist ze nu dat Remco en hij elkaar een keer zouden opzoeken… Dat was goed, dan zou ze er niet raar van opkijken als hij langs zou komen. Kon ze ook niet per ongeluk haar mond voorbij praten. Langzaam kalmeerde hij een beetje.

"We moeten d'r uit." Hannah stootte Eddy aan.
De bus reed de straat in waar ze beiden woonden. Nadat ze uitgestapt waren, gooide Eddy zijn rugzak over zijn schouder en wilde oversteken. Plotseling voelde hij Hannah's hand op zijn arm.
"Als je ergens over wilt praten… Ik vertel het aan niemand", zei ze zachtjes.
Heel even keken ze elkaar aan, toen wendde Eddy zijn blik af. "D'r is niks," reageerde hij kortaf. Hij trok zijn arm los en liep naar de overkant.
Hannah haalde haar schouders op en liep hem achterna. "Doeg", zei ze toen ze het tuinpad naar de voordeur van haar huis opliep.


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
 

Plaats een reactie

Volgende

Terug naar Man - Man

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast