Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief


Forumindex  • Verhalen, gedichten en andere teksten  • Man - Man
 
Registreren
 
 
 

Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief

Weekendje wadden


Algemeen

Plaats een reactie

Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » maandag 29 december 2014 21:29

30



Nerveus parkeert Lea haar auto een stukje verderop in de straat en stapt uit. De afgelopen uren heeft ze flink nagedacht en uiteindelijk heeft ze een besluit genomen.
"Mam", begroet Diede haar verbaasd nadat hij de deur geopend heeft. "Wat doe jij hier? Weet papa dit?" Hij fronst zijn wenkbrauwen.
"Diede," zegt Lea zachtjes. "Mag ik even binnenkomen? Ik moet met jullie praten."
"Eh…ja… ik weet niet", aarzelt Diede stuurs. "D'r komt zo een vriend van Eddy. Ik weet niet of Eddy het wel zo fijn vindt als jij er dan bent.'
Lea knikt. "Remco zeker?" Ze kijkt haar zoon strak aan.
"Kom je controleren?", reageert Diede, direct op zijn hoede. "Is papa er soms ook?" Snel steekt hij zijn hoofd om de deur en speurt de straat af.
Lea lacht flauwtjes "Maak je geen zorgen, papa is met het koor weg, optreden."
"Oké dan, kom maar even. Maar als Eddy wil dat je weggaat…"
Lea knikt opnieuw. "Dan ga ik", vult ze hem aan.

"Mama?" Geschrokken springt Eddy op als zijn moeder de kamer binnenkomt. "Wat doe jij hier?" In paniek kijkt hij zijn broer aan.
Diede haalt zijn schouders op en gaat naast Merel zitten.
"Rustig maar, jongen", stelt Lea haar jongste zoon op zijn gemak. "Ik weet dat Remco zo komt en dan ga ik weer."
"En dan ga je papa zeker vertellen dat hij hier is geweest?", reageert Eddy boos. Verdorie, waarom heeft hij zich ook door zijn broer over laten halen Remco te bellen?
"Dat ga ik inderdaad", antwoordt Lea resoluut. "En ik ga hem ook vertellen dat hij op moet houden", voegt ze er strijdlustig aan toe.
Verwonderd schudt Diede zijn hoofd. "Ophouden? Waarmee?"
"Hiermee", zegt Lea terwijl ze haar zoons om beurten aankijkt. "Ik heb veel te lang m'n mond gehouden", zucht ze. "Jongens, ik heb vanmiddag lang nagedacht en een besluit genomen. Of papa dat nu leuk vindt of niet, ik vertik het nog langer de schijn op te houden."
Met open mond staart Diede zijn moeder aan. "Bedoel je dat je…"
Vastberaden knikt Lea. "Ik bedoel dat ik m'n mond niet langer houd over hoe hij jullie behandelt, alleen maar omdat hij zonodig tegenover zijn familie moet bewijzen dat hij het zoveel beter voor elkaar heeft dan zij. Het is genoeg geweest!" Nerveus wrijft ze in haar handen.
Dan richt ze zich tot Eddy. "Sorry dat ik niet tegen papa in ging toen hij je verbood Remco te zien. Ik heb niks tegen Remco hoor, volgens mij is hij een hele aardige jongen", glimlacht ze.
"Geeft niks, mam", stamelt Eddy overdonderd. "Je kon er toch niks aan doen?" Hij twijfelt. Zal hij haar vertellen hoe het zit tussen Remco en hem? Remco staat zo op de stoep, dan zal hij het voor zijn moeder toch niet meer verborgen kunnen houden. Hulpzoekend kijkt hij zijn broer aan.
Diede knikt hem bemoedigend toe.
Hij haalt diep adem. "Mam," begint hij aarzelend, "Remco en ik… nou ja… wij eh…"
"Zijn verliefd op elkaar", vult Lea hem lachend aan. "Ja, dat had ik zelf ook al uitgevogeld, jongen."
Eddy kleurt tot achter zijn oren. "Maar… Hoe dan?", hakkelt hij verbaasd.
Voor Lea de kans krijgt zijn vraag te beantwoorden, gaat de bel.
"Daar zal je hem hebben", grinnikt Diede. "Perfecte timing, die vriend van jou."
"Wacht maar, ik doe wel open," reageert Merel snel. Voor Diede er iets tegenin kan brengen, is Merel al onderweg naar de voordeur.
"Oké, dan kom ik een andere keer wel terug." Lea kijkt haar jongste zoon aan. "Ik wil alleen maar dat je weet dat ik achter je sta. Praten doen we later wel, jongen."
"Mama wacht!", reageert Eddy als zijn moeder aanstalten maakt te vertrekken. "Blijf alsjeblieft, ik kan je steun goed gebruiken." Smekend kijkt hij haar aan.
Verbaasd blijft Lea staan.
"Remco weet nog van niks", verklaart hij terwijl er een traan over zijn wang biggelt. "Ik heb het uitgemaakt nadat…" Hij slikt een keer en wrijft zijn wang droog. "Papa was zo teleurgesteld en ik was zo bang…"
"Oh lieverd, kom hier…" Lea slaat haar armen om hem heen en wrijft troostend over zijn rug. "Het komt wel goed, jongen", fluistert ze zachtjes.


"Hoi", begroet Merel Remco als ze de deur voor hem open doet. Ze steekt haar hand uit. "Merel", stelt ze zich voor. "Diede's vriendin." Nieuwsgierig kijkt ze hem aan.
"Waar is Eddy?", Opgefokt en bezorgd negeert Remco Merel's uitgestoken hand. "Hij zei dat hij hier is. Waar is hij? Ik moet hem echt spreken!"
"Rustig maar", probeert Merel hem te kalmeren. "Eddy is hier, hij wacht op je. Kom maar", wenkt ze hem terwijl ze terugloopt naar de kamer.
Ongeduldig loopt Remco haar achterna. "Eddy!", roept hij zodra Merel de kamerdeur opent.
Snel maakt Eddy zich los van zijn moeder en draait zich om. "Remco", piept hij benauwd. Zijn hart gaat als een razende tekeer. Hoe zal Remco reageren?
"Shit man… wat is er met jou?" Bezorgd wijst Remco naar Eddy's ingegipste pols. "Heeft je vader dat gedaan? Wat is er gebeurd?" Dan ziet hij Eddy's moeder staan."Waarom bent u hier? Waarom zei u dat Eddy me niet wilde zien?"
"Huh? Heb jij mijn moeder gesproken?", vraagt Eddy verbaasd.
Remco knikt. "Ik was bij je ouders thuis en jouw moeder heeft me er praktisch uitgesmeten. Waarom deed u dat?" Boos kijkt hij Eddy's moeder aan. "Ik bedoel, u weet toch wat Eddy voor me betekent? Snapte u dan niet dat ik doodongerust was omdat ik maar niks van hem hoorde?"
"Rem…" Eddy legt zijn hand op Remco's arm. "Ze wist van niks", fluistert hij.
"Huh? Wat bedoel je? Wat wist ze niet?"
"Van ons…"
"Hoezo wist ze dat niet? Je zei toch dat…"
"Ga zitten, dan zal ik het je uitleggen", zucht Eddy gelaten.




"U mag naar hem toe", hoorde Alfons de dokter zeggen. "Hij ligt op kamer 214."
Terwijl Lea nog stond te praten met de dokter, haastte Alfons zich naar Eddy's kamer. Hij wilde hem beslist spreken voor zijn vrouw erbij zou zijn.

Vanaf het moment dat het telefoontje van het ziekenhuis kwam, wist hij wat er aan de hand was. Het kon niet anders, Eddy had zich door die jongen laten verleiden! Alfons was zich kapot geschrokken! Voortdurend moest hij terugdenken aan het telefoongesprek met Eddy gisteravond.
Tegenover Lea had hij wijselijk zijn mond gehouden over dat gesprek. Hij wist precies hoe ze zou reageren als hij haar zou hebben verteld wat hij met Eddy besproken had, ze zou de rest van de avond alleen maar hebben zitten huilen en daar had hij geen zin in…
Eddy had ontkend dat die Remco dingen met hem had gedaan die hij niet wilde en hij had hem geloofd. Maar sinds het telefoontje van het ziekenhuis, was de betekenis van Eddy's verklaring keihard tot hem doorgedrongen. Op zich had Eddy niet echt gelogen, er was niks gebeurd wat hij niet wilde, simpelweg omdat hij zich ervan had laten overtuigen dat hij het wél wilde. Eddy had zich, in al zijn naïviteit, met mooie praatjes gewoon door die jongen laten verleiden. Dat kon niet anders!
Dus toen hij hem er gisteravond op wees dat hij niet zo was als die jongen, om de eenvoudige reden dat hij hem zo niet had opgevoed, was hij zich natuurlijk wezenloos geschrokken, bang dat ontdekt zou worden wat hij met die jongen had uitgespookt! Logisch dat hij niks wilde zeggen en hem niet onder ogen durfde te komen, hij schaamde zich natuurlijk kapot, want hij wist dondersgoed hoe hij over dit soort dingen dacht. Dus wat deed die lafaard? Aandacht afleiden en zielig doen om zijn straf te ontlopen… Nou, daar trapte hij mooi niet in!

Verbeten klemde Alfons zijn kaken op elkaar. Hij geneerde zich dood voor zijn jongste zoon! Liegen en bedriegen deed hij, en dat alleen maar om met die jongen te kunnen rotzooien! Wat een smeerlap! Waar had hij dit aan verdiend?
Hij hoopte maar dat hij er nog op tijd bij was om het tij te keren en Eddy in te laten zien dat dit echt niet kon, vóór het ziekenhuis hem met een psychiater zou laten praten. Want dan had je de poppen aan het dansen, daar kon je donder op zeggen! Als Eddy zo'n kwakzalver zou vertellen over zijn escapades met dat vriendje van hem, zou hij vast en zeker gestimuleerd worden ermee door te gaan. Zo ging dat tegenwoordig.
Maar dat kon hij niet laten gebeuren. Zo was Eddy niet, hij had zich alleen maar door die jongen laten meeslepen… Nee, zo'n psychiater zou beslist meer kwaad doen dan goed. Vuile was kon je maar beter binnenhouden, was zijn mening. Problemen losten ze zelf wel op. Zijn zoon had geen psychiater nodig, hij had gewoon zijn vader nodig om hem weer op het juiste pad te krijgen. Dat was alles…


"Eddy?" Alfons stak zijn hoofd om de deur. "Ben je wakker?"
"Papa?" Moeizaam kwam Eddy overeind.
"Waar ben je toch mee bezig, jongen?", ging zijn vader hoofdschuddend op de stoel naast het bed zitten. "Ik ben me kapot geschrokken, Eddy!"
"Dat was niet m'n bedoeling", fluisterde Eddy timide.
"Het was die jongen, hè?, sprak Alfons op zachte toon. "Hij heeft je ertoe aangezet, of niet?"
Apathisch staarde Eddy's voor zich uit. Zijn hart bonkte in zijn keel, het koude zweet brak hem uit. Hij kreeg geen woord over zijn lippen. Tranen welden op in zijn ogen.
"Jongen, je hoeft het niet langer te ontkennen. Ik snap het wel. Je schaamde je natuurlijk zo, dat je me niet meer onder ogen durfde te komen, of niet?" Alfons legde zijn hand op Eddy's schouder.
Met vochtige ogen keek Eddy zijn vader aan en schudde zachtjes zijn hoofd. "Het was een ongeluk, papa", fluisterde hij "Ik was dronken en toen stootte ik een glas kapot…"
"Doe nou maar niet zo zielig", reageerde Alfons geïrriteerd. "Ik heb je wel door, hoor."
"Maar het was echt zo", piepte Eddy angstig. "Ik was dro…"
"Wat denk jij nu, Eddy? Dat ik gek ben of zo?", viel zijn vader hem ongeduldig in de rede. "Toen het ziekenhuis belde, wist ik meteen wat er aan de hand was! Ontken het maar niet, jij hebt met die jongen lopen vozen, of niet?" Triomfantelijk keek hij Eddy aan. "Wat dacht je? Als ik m'n polsen doorsnijd, krijgt die ouwe wel medelijden met me? Dan wordt hij niet boos? Nou, mooi niet! Schijterd!", siste hij tussen zijn tanden.
Eddy kromp in elkaar. Wanhopig probeerde hij zijn tranen de baas te blijven maar hij kon niet voorkomen dat zijn wangen steeds natter werden.
"Ja, nu lig je te janken, hè? Mietje! Nee Eddy, ik spaar je niet omdat je jezelf het ziekenhuis in hebt geholpen. Dat is precies waar jij op gehoopt had, of niet?" Alfons keek hem indringend aan. "Weet je wat me nou zo tegenvalt van je?", ging hij verder. "Dat je niet eens de ballen hebt me recht in m'n gezicht te zeggen dat je fout bent geweest en dat het je spijt! Een lafaard ben je, een achterbakse leugenaar!"

De woorden van zijn vader sneden door Eddy's ziel. Hij wist dat zijn vader gelijk had, hij had gelogen en hij was laf. Zijn vader zou hem ongenadig aangepakt hebben als hij eerlijk was geweest, net zolang als nodig was om hem 'sorry' te laten zeggen en hem te laten beloven dat hij zoiets nooit meer zou doen. Hij wist dat hij het onderspit zou delven, dat zijn vader het onmogelijk zou maken Remco te blijven zien. En hij wist wat hem te wachten stond als hij dan toch tegen hem in zou blijven gaan. Bovendien was Remco duidelijk geweest, hij had geen zin in verstoppertje spelen… Als hij dan toch niet mocht zijn wie hij was, wat voor zin had het dan allemaal nog?
Hij had zich zo ellendig gevoeld gisteravond. Bang voor afwijzing door zijn vader, intens verdrietig omdat hij Remco miste en wist dat hij hem nooit meer zou zien.
Wat er precies gebeurd was, kon hij zich niet eens herinneren, daarvoor had hij teveel gedronken. Het enige wat hij nog wist, was dat hij zich kapot geschrokken was toen de vingers van zijn linkerhand er ineens helemaal slap bij hingen en alles onder het bloed zat.
Het was nooit zijn bedoeling geweest er zo'n zootje van te maken, hij wilde alleen maar overal vanaf zijn. Af van alle leugens waarin hij verstrikt was geraakt, af van alle verwachtingen waaraan hij niet kon voldoen en af van de teleurstelling die zijn vader zo overduidelijk liet merken. Hij wilde gewoon met rust gelaten worden, meer niet. En toen ineens was er bloed, heel veel bloed… In paniek had hij zijn arm afgebonden en 112 gebeld.

Schuldbewust keek Eddy zijn vader aan. "Papa, alsjeblieft…Het spijt me zo… ik… ik doe het… nooit meer… echt niet", snikte hij zachtjes.
"Het is goed, jongen, je hebt je door die jongen gewoon laten verleiden tot dingen die je anders nooit zou doen. Je bent ook zo goedgelovig en naïef, net je moeder", zei zijn vader, ineens vol begrip. "En dat ziet zo'n jongen, Eddy. Zo iemand als hij weet een jongen zoals jij er precies uit te pikken", ging hij geruststellend verder. "Ik snap best dat je je kapot schaamde en me niet onder ogen durfde te komen. Maar om dan zo zielig te doen en je polsen door te snijden… Je had het toch kunnen vertellen? Ik had het echt wel begrepen." Hoofdschuddend stond hij op.

"Niemand hoeft dit verder te weten, Eddy", zei hij ineens op samenzweerderige toon. "We zeggen gewoon dat je teveel gedronken had, dat je je niks herinnert. En je houdt je mond verder over die Remco, begrepen? Ik moet er niet aan denken dat je moeder te weten komt wat je met die knul hebt uitgespookt, ze zal de schande niet te boven komen!"
Krijtwit zakte Eddy achterover, tranen stroomden ineens over zijn wangen. Zijn moeder… Daar had hij nog helemaal niet aan gedacht! Ze zou zich wel kapot geschrokken zijn van wat hij gedaan had! Als ze dan ook nog zou weten dat hij haar willens en weten had voorgelogen en haar in de waan had gelaten dat hij een vriendin had… Nee, dat kon hij haar niet aandoen.

"Rustig maar Eddy, het is goed zo, we hebben het er niet meer over", probeerde zijn vader hem te kalmeren. "Je snapt nu in ieder geval dat het voor je eigen bestwil was toen ik je verbood met die jongen om te gaan, of niet? Moet je zien wat hij je heeft opgeleverd? Alleen maar problemen, toch?"
Eddy keek op. "Je hebt gelijk", snikte hij. "Alleen maar problemen…"
Opgelucht keek zijn vader hem aan. "Ik ben blij dat je dat inziet, zoon!" Hij klopte hem bemoedigend op zijn schouder. "Het komt wel weer goed, jongen. De tijd heelt alle wonden. Je hebt me weliswaar vreselijk teleurgesteld en mijn respect voor jou heeft een flinke deuk opgelopen, ik kom er wel weer overheen. Het zal tijd nodig hebben en je zult mijn respect terug moeten verdienen, maar het komt goed, dat beloof ik je."
Met die woorden stond hij op en liep naar de deur. "Ik ga je moeder halen", zei hij terwijl hij de deur opende. "Fijn dat we zo'n goed gesprek hebben gehad", voegde hij er tevreden aan toe.


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » zaterdag 03 januari 2015 09:59

31



Eddy zucht eens diep. Diede knikt hem bemoedigend toe.
"Ik heb mijn ouders nooit verteld dat ik naar jou toe ging", zegt hij timide.
"Wat?", roept Remco verbaasd uit. "Dus jouw ouders wisten helemaal niet dat je bij mij was?"
Eddy schudt zijn hoofd. "Mijn vader heeft me verboden met je om te gaan", biecht hij schoorvoetend op. "Ik deed het stiekem, zei tegen m'n ouders dat ik bij een vriend was."
Verbouwereerd kijkt Remco hem aan. "Maar… Waarom? Heb ik wat verkeerds gedaan toen ik bij jullie was?" Oké, hij had natuurlijk wel de hele tijd naar Eddy zitten gluren. Zou zijn vader dat in de gaten hebben gehad?
Hulpzoekend kijkt Eddy naar zijn broer. Merel zit naast hem op de armleuning van de stoel, haar arm om hem heen geslagen. Zachtjes streelt haar duim zijn schouder.
"Mijn vader heeft nogal de neiging voor ons te bepalen met wie we omgaan", beantwoordt Diede Remco's vraag sarcastisch. "Dat flikte hij mij vroeger ook constant. Alleen ik trok me er geen reet van aan, ik deed gewoon waar ik zin in had", voegt hij er veelbetekenend aan toe.
Remco's ogen flitsen van Eddy naar Diede en weer terug. "Dus ik was niet goed genoeg?", vraagt hij spottend terwijl hij Eddy aankijkt. "Wat een lul, zeg!", gooit hij er verontwaardigd achteraan.
"Vertel mij wat!", valt Diede boos uit terwijl hij naar het puntje van zijn stoel schuift. Onmiddellijk voelt hij Merel's hand in zijn schouder knijpen en laat hij zich weer achterover zakken.
"Maar waarom heb je dat niet gewoon tegen me gezegd?", gaat Remco verbaasd verder.
Eddy haalt zijn schouders op. "Ik durfde niet", zegt hij zachtjes.
"Je durfde niet?", herhaalt Remco niet begrijpend. "Hoezo, durfde je niet?" Hij begint zich op te winden. "Man, ik bijt toch niet? Ben je bang voor mij, of zo?"
"Nee… nee", haast Eddy zich te zeggen.
"Wat dan?" Niet begrijpend kijkt hij Eddy aan. "Nou? Zeg eens wat?", dringt hij ongeduldig aan als Eddy geen antwoord geeft. "Was je bang dat ik dan niet bij je zou willen blijven slapen? Omdat je pappie en mammie het niet wisten? Godverdomme Eddy, je deed alsof je moeder het wist!" schreeuwt hij ineens. "Je loog gewoon tegen me!"
Eddy krimpt in elkaar onder Remco's woorden.

Handenwringend kijkt Lea toe. "Jongens", zegt ze sussend, in een poging de gemoederen een beetje te bedaren.
Maar in plaats van te kalmeren, doet Remco er nog een schepje bovenop. "Waarom heb je die lul niet gewoon gezegd dat hij de pot op kon?", roept hij boos. "Dat hij niet bepaalt met wie jij omgaat? Of schaam je je soms voor mij?", smijt hij Eddy verontwaardigd voor de voeten.
Geschrokken door Remco's felle uitval, duikt Eddy weg in de hoek van de bank. Tranen wellen op in zijn ogen.
"Hé!", roept Merel Remco tot de orde. "Hou eens op jij! Denk je niet dat hij dat allang gedaan zou hebben als hij had gekund?"
"Precies!", knikt Eddy, driftig in zijn ogen wrijvend om zijn tranen de baas te blijven. "Hoe vaak heb ik je niet gezegd dat m'n vader me wat zou doen als hij zou weten dat ik homo ben? En wat deed jij dan?" Boos kijkt hij Remco aan. "Zeggen dat het wel mee zou vallen en me voorhouden dat ik voor mezelf op moest komen! Snap je dan niet dat ik dat niet kon?", huilt hij van pure wanhoop.
"Rustig nou maar, jongen", sust zijn moeder. Geruststellend wrijft ze over zijn arm.
"Nee!", brult Eddy, helemaal overstuur. Geïrriteerd duwt hij zijn moeder's hand weg en komt overeind. "Nou luisteren jullie eens een keer naar mij!"
Huilend gooit hij eruit dat hij dacht dat het maar voor een paar weken zou zijn en dat hij van plan was Remco te zeggen dat zijn vader hem woedend de deur had gewezen toen hij uit de kast kwam. "Ik kon het echt niet, Rem… Ik was zo bang", snikt hij terwijl hij Remco smekend aankijkt.
"Dus jij was van plan gewoon te blijven liegen?", IJzig kalm kijkt Remco hem aan. "En waarom heb je dan niks van je laten horen? Waarom was jij vanmiddag dan niet gewoon thuis? Nou? Waarom heb je mij Goddomme zo in ongerustheid laten zitten?", windt hij zich op. "Klootzak die je bent!" Woedend staat hij op en banjert door de kamer.
"Omdat mijn vader het heeft ontdekt, nou goed!", gilt Eddy hem achterna. "Hij belde me donderdagavond op en heeft het me ontfutseld, als je het wilt weten!", huilt hij met gierende uithalen. "Hij dreigde je wat aan te doen!" Snikkend duikt hij opnieuw in de hoek van de bank. "En toen zei hij dat we het er van het weekend wel verder over zouden hebben…"

Stomverbaasd staat Remco stil en draait zich om. "Jouw vader heeft mij bedreigd?" Met open mond staart hij Eddy aan. "Was dat waarom je geen contact meer opnam en het uitmaakte? Omdat je bang was dat je vader me dan zou vinden?" Ongelovig kijkt hij hem aan.
Lea trekt wit weg. "Oh mijn God,' fluistert ze, "dit is niet waar…" Vertwijfeld schudt ze haar hoofd.
"De klootzak!", sist Diede woedend. "Net als vroeger met mij… Als ik hem toch in mijn vingers krijg…" Grimmig balt hij zijn handen tot vuisten en springt op.
"Hou op allemaal!", krijst Eddy, helemaal hysterisch.
"Diede!", roept Merel bestraffend terwijl ze hem tegenhoudt. "Kalm…"
"Ja maar", begint Diede. Maar dan laat hij zich weer achterover zakken. "Oké, je hebt gelijk", zucht hij gelaten.
"Ik was zo bang", snikt Eddy. "Snappen jullie dat nou niet?" Radeloos kijkt hij hen aan.
"Jongen toch…" Zijn moeder komt naast hem zitten en streelt hem troostend over zijn rug. "Rustig maar", sust ze.

"Ik kon geen kant meer op", huilt hij zachtjes. "En toen… Nou ja… ik had nog wijn staan van het weekend. Ik dacht… om een beetje rustig te worden…" Driftig veegt hij de tranen uit zijn ogen en haalt zijn neus op. "En toen stootte ik het glas kapot en… en toen sneed ik… in m'n pols…," stamelt hij terwijl zijn ogen opnieuw vochtig worden. "En toen heb ik dat stuk glas uit die snee gehaald en in m'n andere pols gestoken", huilt hij ineens weer met gierende uithalen.

"Heb jij… Oh shit… dat meen je niet", stamelt Remco, volkomen van de kaart. "Oh God, Eddy…" Verslagen zakt hij voor hem op de grond. "Ik wist echt niet dat je zo bang was", fluistert hij met trillende stem. "Ik… het…het is nooit mijn bedoeling geweest je zo onder druk te zetten… Echt niet", brengt hij met moeite uit. "Het spijt me zo… Ik hou toch van je?"
Met betraande ogen kijkt Eddy hem aan. "Meen je dat?", snottert hij verbaasd. "Ik bedoel, wil je nog steeds met mij verder dan?" Al die tijd dacht hij zeker te weten dat Remco hem nooit meer zou willen zien. Net als zijn vader, omdat hij niet aan zijn verwachtingen kon voldoen, omdat hij gelogen had…
Remco knikt. "Wat denk jij dan? Dat ik jou opgeef omdat je vader een lul is?"
Een waterig lachje verschijnt op Eddy's gezicht. "Oh Rem, wat ben ik blij dat je dat zegt!", zucht hij opgelucht. "Ik wil je helemaal niet kwijt, maar jij zei dat je niet verder wilde als ik… Nou ja," hakkelt hij, "ik dacht…"
"Lieve schat, niet meer denken", onderbreekt Remco hem geruststellend. Liefdevol legt hij zijn hand tegen Eddy's wang, buigt zich naar hem toe en kust de tranen van zijn gezicht.




Verdrietig lag Eddy met zijn rug naar de deur op zijn zij. Nog maar een paar uur geleden leek alles zo mooi. Hij had het zo goed overdacht, hij zou Remco vertellen dat zijn vader niks meer met hem te maken wilde hebben zodat Remco op zou houden met te pushen. Zolang hij maar zorgde dat zijn vader er geen lucht van kreeg, konden ze elkaar zien zo vaak ze wilden. Het enige wat hij moest doen, was zorgen dat Remco niet merkte dat hij af en toe naar zijn ouders ging. Maar ja, dat was niet zo moeilijk, Remco had op vrijdag altijd koopavond en zaterdags moest hij de hele dag werken. Dus als hij op vrijdag naar zijn ouders zou gaan en zaterdag op tijd weer thuis zou zijn, kraaide er geen haan naar.
Hij was zo tevreden geweest met die oplossing, hoe kon de wereld er dan in een paar uur tijd ineens zo anders uitzien? De vochtige plek op zijn kussen werd langzaam groter. Het lukte hem niet zijn tranen te stoppen.

Zachtjes wreef een hand over zijn schouder. "Eddy, jongen", hoorde hij zijn moeder snikken. "Wat is er toch gebeurd?"
Langzaam draaide hij zich om. "Mam", bracht hij moeizaam uit.
"Och, lieverd…" Lea boog zich over hem heen en trok hem voorzichtig tegen zich aan. "Jongen toch," huilde ze, "wat heb je nou gedaan?"
Troostend sloeg Eddy zijn rechterarm om haar heen en wreef zachtjes over haar rug. Vanaf het voeteneind van het bed keek Alfons zijn zoon strak aan.
"Ik weet het niet, mama", snotterde Eddy. "Ik had… teveel… gedronken…"
Zijn moeder kwam overeind. "Gedronken?" Verbaasd wreef ze haar tranen uit haar ogen. "Hoe kan jij nou…"
"Het was die jongen, natuurlijk", onderbrak Alfons zijn vrouw brommend. "Waarom heeft hij die knul anders stiekem opgezocht? Het zou me niet verbazen dat hij ook drugs heeft gebruikt. Als je het mij vraagt, is hij hard op weg net zo te eindigen als zijn broer!"
"Alfons!" Bestraffend keek Lea haar man aan. "Maak het nou niet nog moeilijker voor hem", nam ze het voor Eddy op terwijl ze haar neus snoot. "Het is al erg genoeg, zo."
"Het is toch zeker zo, Lea? Kijk nou hoe hij daar bij ligt? Dat gebeurt toch niet zomaar?", ging Alfons gewoon door.
Lea negeerde haar man en richtte zich weer tot Eddy. "Eddy, lieverd, je kunt ons toch wel vertellen wat er is gebeurd?", probeerde ze hem aan het praten te krijgen. "Jongen, je hebt ons zo laten schrikken." Opnieuw begon ze te snikken.
"Ik weet het echt niet meer, mama", snotterde Eddy met haar mee. "Ik… ik…" Door zijn tranen heen keek hij zijn moeder aan.
"Zie je nou wat je je moeder hebt aangedaan?", bromde zijn vader nors. "En dat allemaal omdat je zonodig met die jongen om moest gaan! Daar kon niks goeds van komen, dat zag ik meteen al. Maar luisteren naar je vader, ho maar! Nee, eigenwijs zijn, denken dat je het beter weet… En moet je jezelf nu eens zien!"
"Het spijt me zo, pap", snikte Eddy terwijl de tranen over zijn wangen stroomden.

"Zo, tijd om te gaan", zei de verpleegkundige tegen zijn ouders toen ze Eddy's kamer binnenkwam. "En jij krijgt van mij een pilletje zodat je een beetje kunt slapen", richtte ze zich tot Eddy. "Morgenochtend word je geopereerd, dan gaan ze je pezen hechten en in de loop van de dag komt er iemand langs om met je te praten."
Eddy knikte terwijl hij het pilletje in zijn mond stopte en zijn tranen wegveegde. Onopvallend gluurde hij naar zijn vader die nog steeds aan het voeteneinde van zijn bed stond. Hij zag wel hoe hij hem nog steeds strak aankeek en kon wel raden wat er in hem omging…
Nou, hij hoefde zich geen zorgen te maken, Remco was definitief voorbij! Nog even los van het feit dat zijn vader hem geen kans zou geven contact met hem te hebben, durfde hij hem sowieso niet meer onder ogen te komen. Hoe moest hij hem in vredesnaam uitleggen wat er gebeurd was? Remco zou hem, net als zijn vader, verachten omdat hij zo'n slapjanus was en omdat hij hem voorgelogen had. Bovendien had Remco gezegd dat hij geen zin had verstoppertje te spelen. Nou, verstoppertje spelen zou het wel worden als ze elkaar nu nog zouden blijven zien. Want als zijn vader er ooit achter zou komen… Nee, dat moest hij koste wat kost zien te voorkomen.

"U mag morgenmiddag tijdens het reguliere bezoekuur weer terugkomen", zei de verpleegkundige vriendelijk tegen Eddy's moeder. Ze overhandigde haar een foldertje. "Alles staat erin", wees ze.
Terwijl zijn ouders de kamer verlieten, bekommerde de verpleegkundige zich weer om Eddy.
"Gaat het een beetje?", vroeg ze bezorgd. "Heb je pijn?"
Eddy schudde zijn hoofd.
"Als je pijn krijgt, druk je maar op het belletje." Ze legde het belletje op het matras naast zijn rechterhand en liet hem alleen.


"Eddy van der Meer", stelde hij zich voor aan de man die zich voorstelde als Frits de Wolf.
"Zeg maar Frits", zei de man vriendelijk. "Hoe gaat het met je?"
"Gaat wel", reageerde Eddy kortaf.

Vier uur geleden had de plastisch chirurg, onder plaatselijke verdoving, de pezen in zijn linkerpols gehecht en de wond dichtgemaakt. Terwijl ze met hem bezig waren, waren de herinneringen in alle hevigheid teruggekomen. Steeds opnieuw speelde alles zich als een film in zijn hoofd af. Telkens weer voelde hij die opluchting toen hij het stuk glas uit de snee had getrokken. Opluchting, omdat de manier om overal aan te kunnen ontsnappen, ineens zo voor de hand lag. En telkens weer kwam de paniek toen alles ineens onder het bloed zat. Paniek, omdat hij de controle over zichzelf volledig kwijt was. Hoe had hij dit zichzelf aan kunnen doen? Hij begreep het zelf niet… Eén ding wist hij heel zeker, nooit mocht hij het nog zo ver laten komen. Voortaan zou hij precies doen wat zijn vader van hem verwachtte.

"Wil je vertellen wat er is gebeurd?", vroeg Frits.
"Het was een ongeluk", antwoordde Eddy rustig. "Ik had teveel gedronken en stootte m'n glas kapot. Toen heb ik mezelf gesneden", verklaarde hij met een stalen gezicht.
"In beide polsen? Weet je dat zeker, Eddy?" Frits keek hem onderzoekend aan. "Je weet dat ik een beroepsgeheim heb, of niet? Alles wat je mij vertelt, blijft onder ons."
"Dat weet ik", antwoordde Eddy kalm. "Maar ik heb niks te vertellen, er is niks aan de hand. Het was gewoon een ongeluk, ik was dronken."
"Oké, als jij het zegt." Bedenkelijk keek hij Eddy aan. "Mocht je toch nog ergens over willen praten, hier heb je mijn kaartje. Je mag rechtstreeks bellen als het nodig is."
Eddy nam het kaartje aan en legde het op het kastje naast zijn bed. "Is niet nodig, maar toch bedankt", glimlachte hij.

De deur van Eddy's kamer zwaaide open. Vier, in witte jassen gehulde artsen, kwamen binnen.
"Collega", knikte één van hen groetend richting Frits. "Dokter de Jager", stelde hij zich direct daarna aan Eddy voor. "Ik heb u vanochtend geopereerd. Vind u het goed als mijn co-assistenten even meekijken?"
Eddy knikte.
Uitvoerig bekeek dokter de Jager Eddy's gespalkte pols, legde hem en zijn co-assistenten uit wat er aan de hand was en schetste het revalidatietraject. Frits hield Eddy ondertussen goed in de gaten maar Eddy vertrok geen spier.
"Het ziet er goed uit", richtte dokter de Jager zich even later weer tot Eddy. "Voor alle zekerheid wil ik u vannacht nog hier houden en dan mag u, wat mij betreft, morgen met uw ouders mee naar huis. Kunt u zich daarin vinden, collega?", draaide hij zich richting Frits.
Frits knikte. "Ik zie geen reden hem nog langer hier te houden."
"Mooi. Dan zie ik u maandag over een week terug voor controle en om te bepalen wanneer we met het revalidatietraject kunnen beginnen." Hij draaide zich om en verliet, gevolgd door zijn co-assistenten, de kamer.
"Dan ga ik ook maar", zei Frits. "Succes met revalideren. En je weet het, hè? Als je onverhoopt toch ergens over wilt praten…"


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » zondag 11 januari 2015 21:51

32



"En nou is het afgelopen!”, roept Lea vastberaden.
Verschrikt laat Remco Eddy los. "Shit… sorry", stamelt hij geschrokken terwijl hij overeind komt en naast Eddy op de bank gaat zitten.
"Nee, jullie niet," lacht Lea wrang naar Remco, "Mijn man", verduidelijkt ze zichzelf terwijl ze gaat zitten.
“Hè, hè… eindelijk, ze wordt wakker!”, merkt Diede cynisch op.
“Diede!” Merel onderbreekt hem op scherpe toon.
“Wat nou, Diede?” Opgefokt kijkt hij zijn vriendin aan. ”Het is toch zeker zo? Jarenlang deed ze alsof er niks aan de hand was, alsof het allemaal aan mij lag en nu ineens, nu Eddy…" Woedend kijkt hij zijn moeder aan. "Waarom heb je die lul niet tegengehouden? Dan was dit allemaal nooit gebeurd!”, schreeuwt hij overstuur.
Eddy houdt zijn handen tegen zijn oren. "Stop!", gilt hij, opnieuw helemaal over zijn toeren. "Ik wil dit niet!" Weer springen de tranen hem in de ogen.
"Rustig Eddy", probeert Remco hem te kalmeren. Troostend slaat hij een arm om hem heen.
“Hé!” Merel grijpt Diede vast. “Hou op!", spreekt ze hem streng toe. "Kijk nou eens wat jouw geschreeuw met Eddy doet!"
"Maar Diede heeft wel gelijk, Merel", zegt Lea dapper. "Ik had hem tegen moeten houden. In ieder geval toen het slaan begon", voegt ze er handenwringend aan toe.

Alle kleur trekt uit Remco's gezicht. Ineens herinnert hij zich weer de keer dat Eddy en hij zaten te eten in het Turkse restaurant. 'Als hij weet dat jij en ik… Nou ja… hij breekt m'n benen', had Eddy gezegd. Remco hapt naar adem. Mijn God! En hij maar denken dat hij overdreef!
"Jemig", stamelt Remco zachtjes terwijl hij Eddy dicht tegen zich aantrekt. "Heeft hij jou ook…?", fluistert hij.
"Eén keer maar… Na de kermis… toen ik thuiskwam", snikt Eddy zachtjes. "Daardoor wist ik… hij zou me wat aandoen, Remco", hakkelt hij.
"Jemig", stamelt Remco nog een keer. Zachtjes streelt hij Eddy's schouder.
Enigszins opgelucht, omdat hij nu eindelijk alles weet, kruipt Eddy tegen hem aan. Het zou wel goed komen nu, zijn moeder had gelijk…

"Dus je geeft het toe?" Stomverbaasd spert Diede zijn ogen open.
"Ik kan m'n ogen er niet langer voor sluiten, Diede", zucht zijn moeder. "Papa had zulke hoge verwachtingen van jou. Hij wilde van jou de betere versie van zichzelf maken… Alles wat hij vroeger niet kon, moest jij. Of je het nu wilde of niet…"
"Huh!", onderbreekt Diede zijn moeder. "Net als met die pianolessen, verdorie op woensdagmiddag om vier uur! Lag ik lekker in het zwembad of was ik met vrienden aan het crossen, kon ik naar huis voor zo'n stomme pianoles!", snuift hij verontwaardigd. "En als ik te laat was, dan kreeg ik een trap onder m'n kont!"
"Ik weet het, jongen, ik weet het…" Lea's ogen glinsteren verdacht. "Zo ging het toch met alles? Papa bepaalde wat goed voor je was en als je niet deed wat hij wilde… Nou ja, dat hoef ik jou niet te vertellen…" Veelbetekenend kijkt ze haar zoon aan. "En ik liet het toe", voegt ze er schuldbewust aan toe.
"Wat had je dan moeten doen? Je kon toch zelf ook geen kant op?", probeert Merel haar gerust te stellen.
"Ik had hem moeten stoppen, Merel. Ik had in moeten grijpen toen het slaan begon", antwoordt Lea resoluut. Ze recht haar rug. "Het deed me zo'n verdriet, Diede", richt ze zich berouwvol tot haar oudste zoon.
"Dat liet je dan wel op een lullige manier merken", reageert Diede verbolgen. "Het enige wat je deed was toekijken en janken!"
"Ik weet het… Ik had hem nooit moeten geloven toen hij zei dat het voor je eigen bestwil was en dat je het, als je niet wilde luisteren, maar moest voelen. Het spijt me zo, jongen", fluistert ze met trillende stem.
"Het was gewoon zo oneerlijk." Verontwaardigd kijkt Diede zijn moeder aan. "Weet je nog hoe ik op m'n donder kreeg als ik met tennis eens een wedstrijd verloor? Dan had ik mijn best niet gedaan, zei hij, moest ik extra trainen… Maar als hij er niks van bakte," Diede knikt naar zijn broertje, "pfff… dan kwam dat gewoon omdat hij niet sportief was en mocht hij er vanaf!"

"Ik wou helemaal niet van tennis af", komt Eddy overeind terwijl hij zijn tranen wegveegt. "Papa zei dat iedereen me uit zou lachen en toen durfde ik niet meer", geeft hij schoorvoetend toe.
"Echt waar?" Ongelovig kijkt Diede hem aan. "Ik dacht altijd dat hij je voortrok, dat hij een hekel aan mij had, dat jij daarom alles mocht en ik niks."
Eddy schudt zijn hoofd. "Hij zag mij nauwelijks staan", verklaart hij zachtjes. "Ik wilde zo graag dat hij trots op mij was. Maar wat ik ook deed, het was nooit goed, altijd ging zijn aandacht naar jou. Zelfs toen jij constant ruzie met hem had…"

"Dus toen papa Diede het huis uitzette en zich ineens met jou ging bemoeien, was jij maar wat blij met zijn aandacht", concludeert zijn moeder peinzend. "En toen zette jij alles op alles om hem niet teleur te stellen en paste je wel op geen dingen te doen die hem boos zouden maken…"
Verbaasd kijkt Eddy haar aan.
"En toen leerde je Remco kennen", vult ze verder in. "Je wist wat papa daarvan zou vinden. Als hij er achter zou komen, was je terug bij af, dan was alle moeite om in zijn gunst te komen, voor niks geweest, of niet?"
"Ik dacht dat het gelukt was", knikt hij fluisterend. Zijn onderlip trilt verdacht. "En toen… belde hij…" Tranen wellen op in zijn ogen. Troostend streelt Remco's duim langs zijn schouder.

"Jongens, dit kan zo echt niet langer!" Resoluut komt Lea overeind. "Jullie doen helemaal niks verkeerd. Er is er hier maar één die verkeerd bezig is en daar ga ik nu een eind aan maken", besluit ze kordaat.
"Maar hoe dan?", piept Eddy benauwd.
"Laat dat maar aan mij over", antwoordt zijn moeder strijdlustig. "Het is toch te gek voor woorden dat papa eerst Diede het huis uit jaagt en daarna jou aanzet tot… tot dit…




Gespannen zat Eddy op de rand van het bed. Eén van de verpleegkundigen had hem geholpen met het aantrekken van de kleren die zijn moeder gistermiddag had meegebracht. Gelukkig lagen er nog wat spullen van hem bij zijn ouders thuis, anders had hij hen moeten vragen naar zijn flat te gaan. Nou, dat deed hij toch liever niet! Zijn moeder zou zich kapot schrikken van al het bloed en zijn vader zou er alleen nog maar kwader om worden. Nee, schoonmaken deed hij later zelf wel…
Voorlopig zou hij een tijdje bij zijn ouders logeren, in ieder geval tot hij zichzelf weer kon redden. Hij zag er als een berg tegenop, want hij wist dat zijn vader hem geen blik waardig zou gunnen. Hij had hem teleurgesteld en niet zo'n beetje ook en nu had hij geen greintje respect meer voor hem, net als zijn broer…
Hij voelde zijn ogen vochtig worden en beet op zijn lip. Verdomme, waarom was alles zo ingewikkeld? Wat had hij nou helemaal verkeerd gedaan? Hij kon er toch niks aan doen dat hij verliefd was geworden op Remco?
"Oh Remco", kreunde hij getergd. Traag gleed een traan over zijn wang. "Jankpot!", schold hij tegen zichzelf. "Je wist dat het fout kon gaan, wat zeur je nou dan?" Driftig veegde hij zijn ogen droog.

De deur van zijn kamer zwaaide open. "Ben je zover?", bromde zijn vader.
Eddy keek op en knikte.
"Voor we gaan, wil ik dat jij één ding heel goed begrijpt", begon zijn vader streng. "Dat jij voorlopig weer thuis woont, daar ben ik niet blij mee. Het kan nu even niet anders, dat snap ik ook wel, maar zolang die kop van jou mij herinnert aan al die smerigheden die jij met die jongen hebt uitgespookt, wil ik jou niet tegenkomen in huis!"
Eddy kromp in elkaar. Ondanks dat hij wist dat hoe zijn vader over hem dacht, sneed het door zijn ziel het hem te horen zeggen. Hij wilde hem voorlopig niet meer zien… Verdomme, had hij al die tijd zo zijn best gedaan dat te voorkomen en nou was het toch gebeurd…
"Je zorgt maar dat je op je kamer blijft. Zeg maar dat je moe bent en wilt slapen, of zoiets", ging zijn vader onverstoorbaar verder.
Eddy knikte beschaamd. Hij durfde zijn vader niet aan te kijken.
"Goed, dan kunnen we gaan." Zonder Eddy een blik waardig te gunnen, draaide Alfons zich om en beende met lange passen de kamer uit.
Terneergeslagen stond Eddy op, graaide zijn tas van de stoel en liep hem achterna, de lange gang in, het ziekenhuis uit.

Stilletjes kroop hij op de achterbank van de auto, uit het zicht van zijn vader. Vertwijfeld vroeg hij zich af waaraan hij dit verdiend had. Waarom behandelde zijn vader hem net als zijn broer? Hij had het toch niet expres gedaan? Diede verdiende het, die zocht altijd ruzie, die was gewoon dwars en eigenwijs. Toch? Of niet…
Eddy twijfelde. Toen zijn vader ontdekte dat Diede verkering had, had hij niet veel anders gereageerd, ondanks dat Merel een meisje was. Ze was te min voor Diede, ze leidde hem af van zijn schoolwerk. Dus had hij Diede verboden met haar om te gaan. Maar Diede trok zich er niks van aan, hij bleef haar zien. Hij sloop gewoon stiekem het huis uit als hij huiswerk moest maken en het interesseerde hem geen biet als hij op zijn donder kreeg.
Had hij eigenlijk niet precies hetzelfde gedaan als zijn broer? Oké, hij had dan wel gelogen over waar hij was en dat had Diede nooit gedaan. Aan de andere kant, dat had hem wel altijd flinke klappen opgeleverd en die had hij zichzelf toch maar mooi bespaard!


Zonder een woord te zeggen, stapte zijn vader, nadat hij zijn auto op de oprit had geparkeerd, uit en liep naar binnen. Onhandig, zijn ene hand zat in het gips en de andere was verbonden, klom Eddy uit de auto en volgde hem.
"Eddy", begroette zijn moeder hem. Verwonderd keek ze haar man na die, na een korte groet, doorliep naar de kamer, ging zitten en zich verschool achter de krant.
"Ga zitten, jongen, wees zijn moeder naar één van de stoelen rond de keukentafel. "Lust je een kopje thee?" Nerveus pakte ze de fluitketel van het fornuis en draaide de kraan open.
Luidruchtig schraapte Alfons zijn keel.
Schichtig keek Eddy zijn kant op. "Ik wil liever naar bed, mam", zei hij zachtjes. "Ik ben moe…"
"Zal ik dan een kopje thee boven brengen", stelde zijn moeder voor.
Eddy knikte, gaf zijn moeder een kus en liep de trap op. Hij voelde zijn vader's ogen in zijn rug branden. Als blikken konden doden… Brrr, hij wilde hier weg. Weg van de afkeurende blik van zijn vader. Weg van het verdriet van zijn moeder. Gewoon weg…

"Mam", vroeg hij aarzelend toen zijn moeder even later met een kop thee zijn kamer binnenkwam. "Wil jij Diede voor me bellen?"
Verschrikt keek Lea om. "Diede? Ik denk niet dat je vader dat goed vindt, jongen", schudde ze haar hoofd.
"Maar Diede moet toch weten wat er gebeurd is?", drong Eddy aan terwijl hij een slok thee nam. "Hij is m'n broer!" Smekend keek hij zijn moeder aan. "Toe mam, dat doe je toch wel voor me?"
Lea keek hem onderzoekend aan. "Vooruit dan maar. Als papa straks naar voetbal kijkt, kan ik wel even bellen."
"Thanks, mam", lachte Eddy. "Wil je dan ook zeggen dat ik hem heel graag weer eens wil zien?"
"Zou je dat nou wel doen, jongen? Als je vader dat weet…"
Eddy haalde zijn schouders op. "Hij is toch al kwaad op me, wat maakt het nog uit?"
"Maar als hij weet dat ik…"
"Ik zeg wel dat ik hem gebeld heb als hij boos wordt", zei Eddy snel. "Toe mam… alsjeblieft?"
"Ik zal zien wat ik doen kan, jongen. Maar beloven doe ik niks", zuchtte ze.
Eddy knikte. "Ik wil slapen", gaapte hij overdreven.
"Dat is goed, jongen. Rust maar goed uit." Voorzichtig trok ze het dekbed omhoog en stopte hem lekker in. "Ik kom straks nog wel even bij je kijken", zei ze, terwijl ze de kamerdeur zachtjes achter zich dicht trok.

Glimlachend draaide Eddy zich op zijn zijn. Yes! Zijn moeder zou Diede bellen! Hij zou wel schrikken als hij hoorde wat er gebeurd was, maar hij zou het waarschijnlijk ook wel snappen.
Als hij geluk had, had Diede nog steeds net zoveel lef als vroeger. Dan zou het hem geen donder kunnen schelen dat zijn vader kwaad werd en zou hij zo snel mogelijk naar hem toe komen.
Niet dat hij Diede iets zou vertellen over Remco… Nee, hij keek wel uit! Diede zou willen dat hij voor zichzelf opkwam, dat hij tegen zijn vader in zou gaan. Nou, dan wist hij zeker dat het nooit meer goed zou komen! Dat risico ging hij echt niet lopen…
Maar misschien wilde Diede hem wel meenemen. Hij hoopte het maar, hoewel hij het hem nooit rechtstreeks zou vragen. Zo goed hadden ze het per slot van rekening nooit met elkaar kunnen vinden. Toch had hij er een goed gevoel over. Hij moest wel, Diede was zijn enige kans om hier weg te komen…
Tevreden viel hij in slaap.


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Weekendje wadden door Michael87 » zondag 18 januari 2015 21:33

33



Even na achten parkeert Lea haar auto voor het huis. Nog een half uurtje, dan komt Alfons thuis. Gespannen stapt ze uit en loopt naar binnen. Wat Diede en Eddy haar hebben verteld, heeft haar weliswaar strijdlustig gemaakt maar daarmee is ze niet minder nerveus.
Onderweg naar huis heeft ze alles de revue nog eens laten passeren. Alfons, die haar afgelopen donderdag vertelde dat hij van Ton had gehoord dat Eddy bij Remco was geweest. Klakkeloos had ze aangenomen dat het klopte wat hij zei, geen seconde had ze gedacht dat Eddy dat zelf, onder druk van zijn vader, verteld had! Veel te naïef was ze weer eens geweest. Ze had door moeten vragen in plaats van domweg geloven wat Alfons over Remco zei.
Lea zucht. Had ze dat niet al veel eerder moeten doen?

Alfons en zij kenden elkaar van kinds af aan maar hij had nooit echt oog voor haar gehad. Tot hij klaar was met studeren, toen ineens was ze hem opgevallen. Ze werkte als kassière in de plaatselijk supermarkt, maar na hun trouwen was ze daarmee gestopt. Zijn vrouw hoefde niet te werken, had Alfons gezegd.

Diep in haar hart heeft ze altijd geweten dat Alfons neerkeek op haar baantje en gewoon niet wilde dat mensen zouden denken dat zij moest werken omdat ze anders niet rond konden komen. Maar goed, hij had wel gelijk, hij verdiende genoeg. En dus was ze tevreden met haar rol als echtgenote, huisvrouw en later ook moeder.

Eigenlijk heeft ze nooit goed begrepen wat Alfons in haar zag. Ze kon niet echt goed leren en was, na de huishoudschool, achter de kassa beland terwijl hij ging studeren. Ze bewonderde hem om zijn doorzettingsvermogen, om zijn wil iets te bereiken. Hij had het niet makkelijk gehad, als middelste zoon van een kippenboer. Zijn vader vond studeren iets voor stadse kinderen, hij wilde dat Alfons een degelijk vak zou leren, zoals zijn oudste broer, die dakdekker was geworden of zijn jongste broertje, die LTS had gedaan en bankwerker was geworden. Maar Alfons had zijn zinnen op iets anders gezet, hij wilde hogerop komen, weg uit het dorp waar hij zijn hele jeugd had doorgebracht.

De eerste jaren na hun trouwen waren ronduit fantastisch! Alfons verwende haar tot op het bot. Hij had een mooi huis voor hen gekocht en nam haar regelmatig mee op zakenreisjes. Ze droeg prachtige kleren en dure sieraden, het ontbrak haar aan niets. Overal waar hij de kans kreeg, pronkte hij met haar en kreeg ze complimenten. Ze was er apetrots op zijn vrouw te zijn.
Haar vriendinnen van vroeger was ze in die tijd uit het oog verloren, hun leven leek in niets op dat van Alfons en haar. Daarvoor in de plaats had ze nieuwe vriendinnen gekregen, echtgenotes van Alfons' collega's en zakenrelaties.

En toen werd Diede geboren.
Onwillekeurig glimlacht ze bij de herinnering.
Alfons was opgetogen geweest, een zoon! De eerste nacht had hij, toen Diede begon te huilen, eerder bij zijn wiegje gestaan dan zijzelf. Intens gelukkig had ze toegekeken hoe hij Diede bezorgd op zijn arm heen en weer wiegde.
Maar dat gevoel was niet gebleven… Alfons bemoeide zich aan alle kanten met de opvoeding van zijn zoon. Knettergek werd ze ervan! Niks kon ze goed doen, alles wist hij beter!
Ze had het er wel eens over gehad met vriendinnen maar die waren alleen maar jaloers geweest. Ze hielden haar voor dat ze blij mocht zijn dat Alfons hielp, dat hoefden zij thuis echt niet te verwachten.
En dus had ze hem laten begaan.
Huilend had ze toegekeken, al die keren dat hij Diede sloeg toen hij ouder werd, niet in staat er iets tegen te doen want telkens weer wreef hij haar in dat het haar schuld was. Ze liet hem geen keuze, zei hij. Als zij hem niet aankon, moest hij het wel doen…

En Eddy, die arme jongen… Zijn vader bemoeide zich dan wel niet zoveel met hem, toch had juist dat bij hem zijn sporen nagelaten. Al die tijd heeft ze gedacht dat Eddy er goed doorheen was gerold, maar nu weet ze wel beter…

Tranen prikken achter haar ogen, ze balt haar vuisten. Oh, hij is er zo goed in! Bijna vijfentwintig jaar lang heeft ze zich laten manipuleren, maar nu is het genoeg geweest! Vastberaden veegt ze haar tranen weg en haalt ze haar neus op. Hij verdient een koekje van eigen deeg…


"En, hoe was het?", vraagt Lea ogenschijnlijk kalm als Alfons de kamer binnenstapt.
"Zo, zo", bromt hij terwijl hij gaat zitten. "Ik kon m'n hoofd er niet echt bijhouden. Telkens was ik de tekst kwijt of zat ik er helemaal naast", moppert hij. "En dat allemaal door die jongen…" Alfons kijkt zijn vrouw aan. "Ik maak me zorgen, Lea", gaat hij verder. "Wat nou als die jongen opnieuw contact zoekt met Eddy? Is Eddy sterk genoeg om te zeggen dat hij dat niet wil?"

Hoofdschuddend neemt Lea haar man in zich op. Denkt hij nou serieus dat Remco de schuld is van Eddy's… nou ja… van Eddy's 'ongelukje'… Of houdt hij zich van den domme om zijn eigen aandeel in het gebeuren te verdoezelen?

"Ik ben vanmiddag bij Diede en Eddy langs geweest", begint ze voorzichtig. Haar hart bonkt in haar keel, het zweet staat in haar handen. "Waarom heb jij mij niet verteld dat je Eddy donderdagavond hebt gebeld nadat je Ton tegen was gekomen?", gaat ze, met een dreigende ondertoon in haar stem, verder.
"Zie je wel, ik wist wel dat Diede hem tegen me op zou zetten!", briest Alfons terwijl hij opspringt en door de kamer begint te banjeren. "Hij had nog zo beloofd zijn mond te houden! Ik doe hem wat als ik hem in mijn handen krijg! En Diede ook! Die jongen is maar op één ding uit, mij het leven zuur maken!", tiert Alfons, rood aanlopend van woede. "Je geloof het toch niet, Lea? Kom op zeg! Hij heeft zich de kop gewoon gek laten maken door die jongen! Eddy is niet zo, dat weet jij net zo goed als ik! En dat heb ik hem goed duidelijk gemaakt!"
"Eddy is wel zo," onderbreekt Lea hem heel beslist. Nerveus wrijft ze in haar handen. "Ik heb het met eigen ogen gezien, die jongen is tot over zijn oren verliefd! Je kunt het accepteren of niet, Alfons. Als je maar weet dat ik aan Eddy's kant sta!", zegt ze dapper.
Dreigend blijft Alfons voor zijn vrouw staan. "Durf jij tegen mij in te gaan?", schreeuwt hij terwijl hij, witheet van woede, zijn hand omhoog heft.
"Toe maar, sla me maar!", daagt Lea hem uit. Ze keert hem haar wang toe. "Als jij mij nog één keer aanraakt, stap ik naar de politie, dan zal ik eens een boekje open doen over jou", hijgt ze.
"Pfff", bijt Alfons haar toe. "Geen mens die jou gelooft!"
"Oh nee?", lacht Lea schamper. "Eddy en Diede houden hun mond niet meer. Je staat alleen, Alfons, het is drie tegen één, nu!"
Alfons doet een stap achteruit en kijkt haar ijzig aan. "Dus jij bent van plan mijn goeie naam door het slijk te halen?", bast hij dreigend.
"Alleen als jij me daar aanleiding toe geeft", antwoordt Lea zo rustig mogelijk. "Als jij doet wat ik zeg, is er niks aan de hand. Zo niet, dan gaan wij onze zilveren bruiloft niet halen en kan ik niet anders dan aangifte doen. Je kunt kiezen, Alfons. Of je accepteert Remco en maakt het goed met Diede, of je bent alles kwijt, inclusief je goeie naam… Ik neem aan dat je jezelf dat wilt besparen, of niet?" Triomfantelijk kijkt ze hem aan.

Lijkbleek zakt Alfons op de bank neer. "Maar…", hapt hij naar adem. "Ik…" Verbijsterd kijkt hij zijn vrouw aan. "Maar… wat Eddy met die… jongen… dat is toch smerig?", hakkelt hij. Smekend kijkt hij zijn vrouw aan. "Wat… wat zullen de mensen… denken? Lea… doe me dat niet aan… alsjeblieft…"
Ongelovig schudt Lea haar hoofd. "Dus omdat jij bang bent voor wat mensen denken, mag Eddy zichzelf niet zijn? Ben jij wel goed bij je hoofd?" Verontwaardigd kijkt ze hem aan.
"Het is tegennatuurlijk… Lea… dat weet je toch zelf ook wel?", doet Alfons een zwakke poging zijn vrouw te overtuigen.
"Tegennatuurlijk of niet, het zijn jouw zaken niet", reageert Lea resoluut. "Ik vind het vreselijk dat het zo moet, Alfons, maar ik zie echt geen andere mogelijkheid. Dus wat wordt het, een huwelijksfeest met onze jongens en Merel en Remco erbij, of de aankondiging dat we de vijfentwintig jaar net niet gehaald hebben?" Gespannen kijkt ze haar man aan.
"Ik heb weinig keus, geloof ik", zucht Alfons verslagen.
Weet je ook eens hoe dat voelt, denkt Lea grimmig. "Ik wist wel dat je het zou begrijpen", zegt ze in plaats daarvan terwijl ze hem glimlachend in zijn hand knijpt.




“Hé”, hoorde Eddy een stem. “Ben je wakker?”
Iemand ging op de rand van het bed zitten en streelde zachtjes over zijn rechterhand. Diede, wist hij ineens! Zijn moeder had hem gebeld en hij was gekomen!
"Hoi", fluisterde hij terwijl hij zijn ogen opendeed.
"Hoi", zei zijn broer. "Wat is er gebeurd, jongen?", vroeg hij bezorgd.
Eddy keek hem lang aan. Langzaam gleed er een traan over zijn wang.
'Hé… broertje van me”, zei Diede zachtjes. Hij boog zich over hem heen, sloeg zijn armen om hem heen en drukte hem tegen zich aan. “Ik wil je nog niet kwijt”, fluisterde hij gesmoord.
Diede liet hem weer los, keek hem opnieuw aan. “Wil je praten?”
Eddy schudde zijn hoofd.
“Wil je dat ik bij je blijf?”
Hij knikte.
Diede kroop naast hem in bed, sloeg zijn arm om hem heen en hield hem dicht tegen zich aan. Bewegingsloos lag Eddy in zijn armen. Af en toe zuchtte hij terwijl Diede zachtjes zijn haar streelde. Langzaam zakten zijn ogen weer dicht…



Epiloog



Vergenoegd kijkt Lea rond. Familie, vrienden, buren, collega's van Alfons, allemaal zijn ze er om hun zilveren bruiloft te vieren. Vijfentwintig jaar alweer! Het had niet veel gescheeld of ze hadden het niet gehaald. Haar blik blijft rusten op Alfons die, samen met een paar anderen, langs de dansvloer toekijkt hoe de jeugd zich vermaakt. Jammer dat hij nog steeds zo stug doet. Maar goed, Keulen en Aken zijn ook niet op één dag gebouwd… Ze is allang blij dat Diede en Merel erbij zijn. En dan Eddy! Glimlachend kijkt ze hoe haar jongste zoon met zijn vriend danst.

Met de handen op elkaars heupen wiegen de beide jongens heen en weer op de maat van de muziek.
Eddy haakt zijn duimen achter Remco’s riem en trekt hem wat dichter naar zich toe. "Ik ben blij dat het gips eraf is", grinnikt hij fluisterend. "Kan ik je tenminste weer vastpakken…" Verliefd kijkt hij zijn vriend aan.
"En ik ben blij dat we hier samen zijn", glimlacht Remco. "Hoe heeft je moeder dat voor elkaar gekregen?" Nieuwsgierig kijkt hij zijn vriend aan.
Eddy haalt zijn schouders op. "Geen idee, ze wil er niks over zeggen."
"Echt blij is je vader er niet mee, geloof ik", knikt Remco richting Alfons die hen, met een verbeten trek om zijn mond en gefronste wenkbrauwen, strak aankijkt.
"Hij zoekt het maar uit", gromt Eddy. "Ik ben er klaar mee." Zonder aarzeling drukt hij zijn lippen op Remco's mond en kust hem.

Alfons knarst met zijn tanden. Het irriteert hem dat Eddy hem zo openlijk provoceert. Hij is toch duidelijk geweest? Geen aanstootgevend gedrag, had hij gezegd. Dat Eddy homo is, oké, maar daarom hoeft hij er nog niet zo mee te koop lopen!
"Kerel!", wordt hij plotseling uit zijn overpeinzingen gehaald. "Gefeliciteerd, man!" Zijn jongere broer kijkt hem breed grijnzend aan. "Vijfentwintig jaar met dezelfde vrouw, hoe hou je het vol?"
"Dank je, Jaap. Ja, waar blijft de tijd", mompelt Alfons, zijn ogen nog steeds strak gericht op zijn jongste zoon en diens vriend.
Jaap's ogen volgen Alfons blik. "De liefde, de liefde", mijmert hij glimlachend. "Mooi om te zien, hè?"
"Ze zouden zich wel wat minder opvallend mogen gedragen", bromt Alfons.
"Ach man, weet je niet meer hoe het was toen jij en Lea pas verkering hadden? Ik herinner me toch dat jij niet van haar af kon blijven!", grinnikt Jaap plagend.
"Ik zie hem anders liever met een meisje", bromt Alfons.
"Maak je niet druk! Zolang hij maar gelukkig is, toch?"

Alfons' ogen glijden langs de dansende mensen. Bijna allemaal kijken ze naar Eddy en Remco die helemaal in elkaar op lijken te gaan. Verwonderd stelt hij vast dat niemand zich stoort aan de kussende jongens. Sterker nog, hij heeft de indruk dat de meeste mensen het juist leuk vinden! Heeft Lea dan toch gelijk? Maakt hij zich druk om niks?

"En Diede is er ook, zie ik!", stoot Jaap hem aan als hij Diede met zijn vriendin op de dansvloer spot. "Man, wat ben ik blij voor je!" Enthousiast klopt hij zijn broer op zijn schouder. "Knap van je, dat je hem weer in je hart gesloten hebt. Hij heeft het je toch maar flink lastig gemaakt!"
Gestreeld door het compliment van zijn broer, verschijnt er zowaar een glimlach op Alfons' gezicht. "Ach," reageert hij, "we maken allemaal wel eens fouten. Hij heeft zijn leven gebeterd, dan kan ik toch niet boos blijven?"
"Helemaal waar, helemaal waar", knikt zijn broer. "Zal ook wel de invloed van zijn vriendin zijn, denk je niet? Leuke meid", lacht hij terwijl hij zich omdraait en naar Lea zwaait. "Even je vrouw feliciteren, ben zo terug." En weg is hij.

In gedachten verzonken blijft Alfons achter. De verbeten trek om zijn mond is verdwenen. Peinzend kijkt hij naar zijn jongste zoon die zijn vriend lachend meetrekt de dansvloer af. Hij ziet er inderdaad gelukkig uit. Misschien moet hij er maar niet meer zo moeilijk over doen. Hij zucht gelaten.
Zijn ogen zoeken Diede. Jaap vindt het knap van hem dat hij Diede weer in zijn hart heeft gesloten! En hij is niet de enige, bijna iedereen die hij gesproken heeft, heeft hetzelfde gezegd!
Hij glimlacht, voelt zich trots worden. Trots, omdat iedereen hem zo grootmoedig en ruimdenkend vindt. In een opwelling loopt hij de dansvloer op en tikt Diede op zijn schouder. "Mag ik Merel even van je lenen?", vraagt hij lachend.
Overdonderd laat Diede zijn vriendin los. "Eh… ja… natuurlijk", hakkelt hij.
Alfons pakt Merels hand, legt zijn andere hand op haar heup en danst met haar weg, een verbaasde Diede achterlatend.

Eddy en Remco hebben zich inmiddels bij Eddy's vrienden gevoegd. Remco zit op één van de tafeltjes, één been opgetrokken op een stoel, druk in gesprek met zijn vrienden. Glimlachend neemt Eddy hem in zich op. Nog maar zes weken geleden wist niemand van Remco en hem. En nu? Behalve zijn vader, die er, ondanks dat hij had gezegd dat het goed was, nog steeds moeite mee heeft, vindt iedereen het leuk voor hem, zelfs Ton! Een warm geluksgevoel stroomt door hem heen.
Ton heeft zijn verontschuldigingen aangeboden, zei dat hij geen idee had dat Eddy echt homo was. Hij heeft het hem maar vergeven.

"Kijk je vader!", roept Hannah ineens uit. "Hij danst met Merel!"
Alfons wenkt als hij Eddy en Remco ziet kijken.
Verbaasd kijken de jongens elkaar aan, dan pakt Eddy Remco's hand en trekt hem mee, weer de dansvloer op.
"Ik ben trots op jullie, jongens", lacht Alfons terwijl hij met Merel in zijn armen naar hen toe danst. "Jullie zijn een mooi stel…"

"Waar heeft die ineens last van?", grinnikt Remco als Eddy's vader vrolijk met Merel verder danst.
Niet begrijpend haalt Eddy zijn schouders op. "Geen idee, maar ik ben er wel blij mee", lacht hij terwijl hij zijn armen om Remco's nek slaat. Remco's handen wurmen zich onder zijn shirt en strelen de blote huid van zijn rug. "Owh", zucht Eddy genietend terwijl hij zijn ogen sluit. Weg is zijn vader, weg is iedereen om hem heen… Alleen Remco's zachte handen op zijn rug, zijn strakke lijf tegen zich aan, zijn warme adem op zijn gezicht… Hij snuift zijn geur op… Kreunend drukt hij zich tegen hem aan. "Weet je wel hoeveel ik van je hou?", fluistert hij hees in zijn oor.
"Ik voel het", fluistert Remco terug. Teder drukt hij zijn lippen op zijn mond…


EINDE

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
 

Plaats een reactie

Vorige

Terug naar Man - Man

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast