Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief


Forumindex  • Verhalen, gedichten en andere teksten  • Man - Man
 
Registreren
 
 
 

Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief

De Danser


Algemeen

Plaats een reactie

Bericht Re: De Danser door Geoff » woensdag 18 november 2015 19:16

20.

“Goedemorgen allemaal”, zegt Chantal als ze een paar weken later het buurtcentrum binnen loopt.
“Morgen”, klinkt het bijna in koor terug.
“Nou, we zijn compleet”, zegt Anne.
“Dat is fijn om te horen”, zegt Chantal.
“Als ik even uw aandacht mag allemaal”, roept Anne dan richting de groep.
“Ssssssssssst”, wordt her en der gefluisterd.
“Oké, ik ben erg blij dat we hier allemaal aanwezig zijn. Want vandaag maken we een belangrijke stap in de richting van de dansvoorstelling ... Straks gaan we met z’n allen naar de schouwburg, waar we de komende drie weken de hele voorstelling in elkaar gaan zetten. Dat houdt in dat we met decor, muziek, licht en kleding gaan repeteren ... Ik hoop dat iedereen zich blijft inzetten, want we doen dit voor Sander”, deelt Anne mee.
“Maar geniet vooral van de komende drie weken”, vult Chantal haar aan.
“Op zondag repeteren we met zijn allen ... Verder repeteren we gewoon volgens het gebruikelijk lesschema ... Alleen vindt dat dan plaats in de schouwburg ... En de laatste vrijdagavond en zaterdag de gehele dag zullen we allemaal repeteren en alles door blijven nemen, want die zondag erna is de dag van de voorstelling”, deelt Anne mee.
“En de kaartverkoop loopt goed ... Z’n vijfenzeventig procent van de kaarten is al verkocht”, vult Chantal aan. Waarop een ‘wauw’ door de ruimte klinkt.
“Nou, zullen we dan maar gaan?”, stelt Anne voor. Waarop iedereen in beweging komt en zich richting de voertuigen begeeft.

“Hoe kan het dat je van oor tot oor straalt”, vraagt Anne even later als ze in de auto zitten.
“Dat komt door vandaag ... Het is zo een grote stap naar de voorstelling, die nu steeds dichter bij komt”, zegt Chantal.
“Dat geloof ik graag ... Maar heb jij ook het idee dat er meer aan de hand is?”, vist Anne verder.
“Ja, je hebt gelijk er is meer. Waardoor ik zo straal ... Het komt omdat Gregor hier definitief komt wonen. Het bedrijf waar hij voor werkt, gaat steeds meer hier doen en omdat hij hier al zo vaak is, heeft hij promotie gekregen tot leidinggevende van hier. Dus hij komt bij mij wonen en kunnen we eindelijk aan onze toekomst beginnen te bouwen. Al moeten wel alle papieren wel kloppen ... Maar toch dat vooruitzicht ... Dat ik elke ochtend naast hem wakker word, dat laat mij al helemaal stralen”, vertelt Chantal om dromerig te eindigen.

Een week later is Rick samen met zijn ouders en Dennis druk bezig met de nieuwe woning. Sander vindt het niet zo leuk dat hij niet kan helpen. Gelukkig heeft Gregor tijd om zich over Sander te ontfermen. Samen zijn ze in het huidige huis bezig met de boel uit te zoeken.
“Ik wist niet dat we zoveel spullen hadden”, zegt Sander, terwijl hij achter zijn oor krabt.
“Nee hoor, het valt wel mee ... Een zolder vol”, lacht Gregor.
“Ik vraag me af waarom we zoveel spullen hebben bewaard”, lacht Sander.
“Ach dat doet iedereen ... Dan heb je iets, dat je weg wilt gooien ... Maar dan denk je bij je zelf waarom weggooien ... Ik bewaar het nog even ... Want straks heb ik het weggegooid en heb ik spijt ... Dus vandaar dat je dan een zolder, schuur of berging vol onnodige spullen hebt”, blijft Gregor laconiek.
“Dan is zo een verhuizing wel eens handig ... Ook al is de reden van deze verhuizing niet leuk”, zegt Sander.
“Sander, als ik jouw was zou ik positief naar de toekomst kijken ... Zie deze verhuizing als een nieuw hoofdstuk”, antwoordt Gregor.

Een week later is het drukke bedoening in de schouwburg. Overal waar je kijkt, ligt kleding of staan groepjes zich op te warmen. Ondertussen rennen moeders van de ene kant naar de andere kant van de foyer om nog gauw de laatste dingetjes aan de kleding aan te passen. Rick probeert door de goede georganiseerde puinhoop zich te begeven richting de zaal, waar Anne hem staat op te wachten.
“Weet je zeker, dat je dit nog steeds wilt?”, vraagt Anne hem als ze elkaar hebben begroet.
“Ja, natuurlijk wil ik dit nog steeds ... Waarom zou ik het niet willen?”, antwoordt Rick.
“Oké. Ik roep even iedereen bij elkaar en dan gaan we er aan beginnen.”

Na ruim anderhalf uur zitten de repetitie er op. Iedereen is moe, maar ook voldaan. Vooral Rick staat nog flink na te hijgen. Ook al is gewend om te bewegen. Toch is dit een andere manier van het lichaam gebruiken.
“Gaat het?”, vraagt Anne als ze naar hem toe loopt.
“Ja, het gaat is wel even wat anders dan de sportschool”, lacht Rick.
“Dat kan je wel zeggen”, lacht Anne.
“Maar ik ben er morgen weer”, zegt Rick vastbesloten.
“Je wilt dit echt, hè?”
“Zeker, dit wil ik.”

De dagen gaan voorbij. Het nieuwe huis van Sander en Rick schiet al aardig op. Dennis heeft tijdelijk een appartement gehuurd, omdat zijn zoon en vriend binnen nu en een maand gaan verhuizen. Verder zijn de jongens druk bezig met het verder uitzoeken en inpakken van de spullen. Ook Anne en iedereen, die mee danst of helpt aan de voorstelling, zijn druk bezig om het een mooi geheel te laten worden. Ondertussen verandert er bij Anne thuis ook van alles, want Christien verlaat het meiden huis om te gaan samen wonen met haar vriend Stefan. Nienke denkt er ook over na om huis te verlaten, waardoor Anne alleen achter zou blijven. Maar gelukkig helpen haar vriendinnen gewoon mee met de voorstelling. Net als Stefan, die samen met Tijn en Chantal de laatste hand leggen aan het decor. Chantal straalt weer net zo als een paar weken terug.

“Wat ben jij vrolijk uitgelaten”, merkt Anne op.
“Wat wil je anders ... Alles gaat lekker met de show ... Het gaat gewoon een topper worden”, geeft Chantal terug.
“Dat is waar ... Maar ik denk, dat het ook met Gregor te maken”, vraagt Anne.
“Ja, het is bijna rond ... Hij gaat wel binnenkort even terug ... Om zijn spullen op te halen en zijn huis te verkopen ... Maar als hij terug is, dan trekt hij definitief bij mij in”, deelt Chantal vrolijk mee.
“En dan een bruiloft regelen?”
“Hoe kom jij daar bij?”, vraagt Chantal.
“Nou die dure ring om je vinger”, zegt Anne en wijzend naar Chantals hand.
“O, ja dat vergeet ik nog bijna ... Hij heeft mijn ten huwelijk gevraagd en ik heb ja gezegd”, roept Chantal blij uit.
“En weet de rest het ook al?”
“Ja.”
“Ook Sander?”
“Ja, zelfs die ... Hij is blij voor ons ... hij kijkt er zelf al naar uit”, antwoordt Chantal opgetogen.
“Mooi om te horen ... Maar hoe gaat het eigenlijk met hem?”
“Goed ... Hij heeft het redelijk geaccepteerd, dat hij voor oed in een rolstoel zit ... Maar heeft het soms toch wel moeilijk ... Want momenteel moet hij de trap op en af gedragen worden ... Ook wil hij steeds helpen met het opknappen van nieuwe huis ... Maar dat gaat gewoon niet ... Hij is wel blij dat Rick zoveel voor hem doet en er ook voor hem is ... Maar hij kan niet wachten tot ze verhuisd zijn ... Dan heeft Sander zijn vrijheid weer terug ... Maar hij weet ook nog niet, wat hij verder wil gaan doen met zijn leven”, vertel Chantal.
“Dat lijkt mij best logisch ... Maar misschien weet ik wel iets ... Ik ga iets regelen voor de show, een extraatje”, besluit Anne.
“Wat ga je dan regelen?”
“Dat merk je wel”, lacht Anne geheimzinnig.

*

“Waar ga je heen?”, vraagt Sander boos. Zijn humeur vliegt nog steeds alle kanten uit.
“Heb met oma afgesproken”, antwoordt Rick geduldig.
“Dan kan ik toch mee”, roept Sander.
“Dat kan niet en het is ook niet nodig ... Ze krijgt morgen een nieuwe bank ... Daarom moet ik de ouwe bank weg halen”, liegt Rick.
“Dat kan je toch onmogelijk alleen doen”, reageert Sander nog altijd boos.
“Doe het samen met mijn vader”
“Hij kan dat toch ook met Gregor samen doen.”
“Dat gaat moeilijk, Gregor is momenteel niet in het land.”
“O, ja dat is ook zo ... Maar ik vind het niet leuk, dat je de laatste weken nooit thuis bent.”
“Sorry, schat, maar het werk en ons nieuwe huis slokt veel van mijn tijd op.”
“Volgens mijn heb je gewoon een ander”, flapt Sander er uit.
“Die is er niet.”
“Wel. Waarom ben je anders steeds weg en nooit thuis!”
“Dat heb ik je net gezegd.”
“Geef gewoon toe dat een ander hebt!”
“Hoe vaak moet ik het nog zeggen ... Ik heb geen ander want er is maar die voor mijn telt en dat ben jij”, kaatst Rick terug.
“Ja, dat roep je wel ... Maar bewijs het dan eens.”
“Weet je wat ... Ik ga gewoon, want met jou valt er nu niet te praten”, roept Rick, loopt de deur uit en trekt de deur met een knal dicht.
Sander kijkt geschrokken naar de deur. De tranen in zijn ogen lopen langzaam over zijn wangen naar beneden. ‘Waarom denk ik nou steeds dat hij een ander heeft?’

*

“Goede morgen allemaal!”, roept Chantal als ze de schouwburg binnen loopt.
“Hallo, kan dat rek meenemen naar achter?”, vraagt Anne, die richting de backstage deur loopt.
“Krijg ik niet eens eerst koffie?”, roept Chantal lachend terug.
“Pas als alles af is”, werpt Tijn haar toe.
“Dus dat is morgen zeker”, merkt Gregor op, die net de schouwburg binnenkomt.
“Zeg, dat rek rolt niet vanzelf naar hier”, lacht Anne.
“Dat rek komt eraan ... Slavendrijver”, kaatst Chantal terug.
“He, eerst een zoen, lieve aanstaande van mij”, zegt Gregor en slaat zijn arm om hem haar heen.
“Hallo, tortelduifjes kunnen jullie daarmee ophouden ... De vloer wordt hier wel erg nat ... Straks moeten we alles annuleren, vanwege waterschade”, roept Astrid die uit de zaal vandaan komt.
“Astrid, kan je dat ook in de zaal zeggen ... Daar is ook een stelletje een meer aan het kweken”, zegt Teun als hij ook uit de zaal komt lopen.
“En nu is het klaar ... Iedereen naar de zaal en plaats nemen”, roept mevrouw Burns.
“Go oma go!”, lacht Chantal.

“Even allemaal luisteren ... Het is vandaag een belangrijke dag voor ons allemaal”, begint mevrouw Burns, als iedereen in de zaal zit; “Want hier hebben we allemaal aan gewerkt de afgelopen maanden ... Wij zijn misschien wat moe ... Maar het is vandaag de grote dag ... Laten we gewoon met zijn alle knallen ... We doen het niet alleen voor ons zelf ... Maar we doen het vooral voor Sander ... Laten we dat vooral niet vergeten ... Dus kom op iedereen want binnen nu en een paar uur begint de voorstelling”, vervolgt mevrouw Burns haar speech.
“Mooi gezegd ... Dus we gaan nu met ze alle aan de slag en we gaan straks knallen op dat podium”, vult Anne haar aan.

Bij Sander en Rick thuis lijk het wel oorlog. Sander beschuldig Rick er weer van dat hij vreemd gaat omdat Rick weer eens weg moet. De spanning is te snijden tussen die twee. Rick pakt kwaad zijn tas en roept; “Oké, ik ga vreemd, nou goed!” en trekt voor de zoveelste keer de deur met knal achter zich dicht slaat.

“Hey, hoe gaat het?”, vraagt Chantal als Rick de schouwburg binnen komt lopen.
“Hij denkt dat ik een ander heb ... Dat roept hij steeds, als ik weg ga ... Ik ben die valse beschuldigingen van hem zat”, gooit Rick er uit.
“Maar waarom zeg je dan niet van dat het niet zo is?”, vraagt Chantal.
“Dat zeg ik ook steeds ... Ik verzin steeds smoezen. want ik kan dit niet vertellen ... Maar ik was er net zo klaar mee, dat ik heb gezegd dat ik vreemd ga ... Want dat is toch het enigste wat hij wilt horen.”

Een paar uur later is iedereen klaar voor het grote moment. De hele show is doorgenomen, waarna de laatste dingetjes nog zijn aangepast. Iedereen is vrolijk en uitgelaten. Maar ook nerveus voor vanavond. Ook de speciale gasten, die meedansen zijn zenuwachtig.
“Hoe ben je hier opgekomen”, vraagt Rick aan Anne.
“Kwam door Chantal, die zei dat Sander niet weet, wat hij moet doen met rest van zijn leven”, antwoordt Anne.
“Maar hoe heb je deze groep gevonden?”
“Een vriendin van mij kent de vrouw, die deze groep is gestart ... Dus via die vriendin ben ik in contact gekomen en nadat ik had verteld van Sander ... Zei ze meteen ja, wij doen mee”, legt Anne uit.
“Wel fijn en vooral lief dat ze dit willen doen”, zegt Rick.
“Rick, moet je niet eens naar huis? Want anders is onze ere gast er niet eens bij”, zegt Chantal die komt aanlopen.
“Eigenlijk heb ik er geen zin in om naar hem toe te gaan ... Hij blijft mijn toch alleen maar vals beschuldigen dat ik vreemd ga.”
“Ga gewoon, zijn vader komt ook naar jullie huis toch?”, vraagt Chantal.
“O, ja dat is ook zo ... Die zou mij helpen om Sander hier te krijgen ... Want hij zal wel gaan tegenstribbelen.”

Als Rick even later thuis komt, merkt hij dat Dennis er al is. Die heeft zijn zoon weten te kalmeren. Wat is Rick blij, dat hij Dennis heeft verteld van zijn plan. Sanders vader had inmiddels ook voor het eten gezorgd en Sander biedt zijn excuses aan Rick, die dat op zijn beurt accepteert. Waarna hij Sander een zoen geeft.
Na het eten loopt Rick naar boven om zich om te kleden en neemt gelijk de kleding voor Sander mee. Beneden aan gekomen kijkt Sander hem met grote ogen aan.
“Wat moet ik met die kleren”, vraagt Sander verbaasd.
“Aantrekken en ik help je erbij, wees maar niet bang”, antwoordt Rick.
“Maar waarom?”, vraagt Sander.
“Dat merk je vanzelf, jongen”, valt Dennis Rick bij.
“Jullie weten, dat ik vandaag niet zo goed in mijn vel zit ... Normaal gezien zou ik vandaag de show hebben”, reageert Sander.
“Dat je niet goed je in vel zit, wisten we al ... Maar ik wil gewoon een avondje uit met jou en je vader of mag dat ook al niet?”, houdt Rick vol.
“Dat mag wel, maar waarom vanavond?”
“Omdat ik morgen terugvlieg naar huis ... Omdat ik op kantoor daar het één en ander moet regelen en wat vergaderingen heb ... En dat kan ik niet via skype doen”, vertelt Dennis.
“Dus je gaat weer terug naar huis?”, schrikt Sander.
“Voor een paar weken en dan kom ik weer terug ... En dan blijf ik ongeveer een maand of zes ... Daarna zien we wel hoe of wat verder”, legt Dennis uit.
“Ik wil niet onbeleefd zijn ... Maar we moeten nu echt weg”, dringt Rick aan.
“Dan gaan we ... Maar waar gaan we dan naar toe”, vraagt Sander.
“Dat is voor jouw een vraag en voor ons een weet”, glimlacht Dennis.
“Omdat het een verrassing is ... moet ik je helaas blinddoeken”, zegt Rick en knoopt een doek om Sander zijn hoofd; “Anders is het geen verrassing en vertrouw mij maar gewoon”, kust Rick zijn vriend.

Intussen is rumoerig in de schouwburg, als er een vrouw binnenstapt. Chantal, Teun en Astrid herkennen haar meteen.
“Sorry mevrouw, maar u mag hier niet komen”, zegt Teun.
“Dat moet een misverstand zijn”, zegt de mevrouw.
“Hoe bedoeld u”, vraagt Astrid.
“Ik ben uitgenodigd”, antwoord de mevrouw.
“Dat lijkt mijn stug ... Je bent hier niet welkom”, reageert Chantal.
“Maar toch is het zo ... Ik ben uitgenodigd door Dennis”, antwoord de mevrouw.
“Dat gaan ik dan even na”, zegt Chantal en pakt haar telefoon.
“Hoi met Dennis.”
“Hallo met Chantal, ik heb een vraagje klopt het dat je iemand hebt uitgenodigd ... Die bepaalde mensen liever zien gaan dan komen?”
“Ja, dat klopt ... Ik heb haar onder stengen voorwaarden uitgenodigd”, antwoordt Dennis, die even gestopt is met lopen en Rick had gebaard om verder te lopen.
“Welke voorwaarden dan”, vraagt Chantal.
“Nou is ze alleen?”
“Ja, ze is alleen.”
“Dan moet je haar het kaartje geven met de naam Heidenbos.”
“Wacht even ... Ze zit toch niet in de zaal, hoop ik?”
“Nee, een stoel op de achterste rij van het balkon”, deelt Dennis mee.
“Maar waarom”, vraagt Chantal.
“Ik heb met haar gesproken de afgelopen weken. Ze heeft er spijt van hoe het allemaal is gelopen en begrijpt ook, dat Sander liever geen contact met haar heeft ... Maar vanaf het moment dat ik haar had verteld over de show, inclusief de verrassing van Rick, wilde ze er graag bij zijn. Daarom heb ik dit geregeld ... Ze is en blijft toch zijn moeder ... Maar ze mag zich niet in de zaal of in de foyer beneden vertonen tijdens de pauze ... Daarmee is ze akkoord gegaan. Daarbij is ze al heel lang weg bij die vent ... Ze hoopt dat Sander haar ooit zal vergeven voor alles wat er toen is gebeurd ... Maar nu moet ik hollen ... Laat haar snel door en naar haar plaats gaan ... Anders loopt het fout af. Niemand wist dit ... En stom dat ik jou en de anderen niet op de hoogte heb gebracht.”
“Oké, is goed en komt in orde”, zegt Chantal en hangt op. Dan richt ze zich op de vrouw; “U weet onder welke voorwaarden u mocht komen?”
“Ja, dat weet ik en zal me daar aan houden”, antwoordt de vrouw.
“Mocht u zich daar niet aan houden, dan wordt u direct verwijderd uit de schouwburg”, drukt Chantal de vrouw op het hart en geeft haar het kaartje.
“Dank u wel en ik zal mijn aan de afspraken houden”, zegt de vrouw dankbaar en gaat gelijk door naar het balkon.
“Chantal, wat heeft dit te beteken ... Als Sander of Rick er achter komen ... Dan is de schouwburg te klein”, zegt Astrid.
“Dennis heeft dit geregeld en duidelijke afspraken gemaakt met haar ... En ze zit op het balkon achterste rij ... Daarnaast moet ze boven blijven en uit het zicht tijden de pauze”, antwoord Chantal.
“Oké”, antwoorden Astrid en Teun in koor.

Even later komen Sander, Rick en Dennis de schouwburg binnen. Waar er een stilte heerst. Iedereen zit al in de zaal en is muisstil. Als Sander is ingeparkeerd en Dennis en Rick elk aan een kant van Sander zijn gaan zitten, doven de lichten van de zaal en sluiten de deuren.
“Mag die blinddoek nou af”, vraagt Sander ongeduldig.
“Even geduld, ik haal hem zo weg”, grijnst Rick.

Als de muziek start, haalt Rick de blinddoek weg. Sander kan zijn ogen niet geloven. Hij is in de schouwburg en kijkt naar het podium, waar al zijn dansgroepen bezig zijn met een show. De show, waar hij naar toe had geleefd. Maar sinds het ongeluk dacht dat het er niet meer van zou komen. Maar hij is blij, dat zijn groepen het zo geweldig doen. Hij is ook vooral blij dat Anne het zo goed heeft opgevangen en de lessen heeft voor gezet. Ook nu begint bij Sander het muntje te vallen waarom Rick de laatste weken zoveel weg was. Die zal hier wel mee geholpen hebben.

Na bijna twee en half uur inclusief pauze, moet Rick toch met een smoes de zaal uit.
“Sorry, maar ik moet even naar het toilet”, fluistert Rick.
“Is goed, schat”, fluistert Sander terug. Waarna Rick de zaal verlaat.
“Mooi, ben je zonder problemen weg kunnen komen”, vraagt Astrid.
“Ja, maar nu hopen dat het niet mis gaat”
“Het komt goed”
“Kom maar”, zegt Anne, “Heel veel plezier zo en je kunt het”, spreekt ze hem toe.

Na de rolstoeldansgroep wordt het podium donker. Ook de muziek valt stil. Dan gaat het licht aan. Er is een hart uit de kap van het podium gezakt. De kinderen die ook op de het podium staan beginnen te dansen waarna ook de muziek begint. Waarop de jongeren het toneel op komen en de kinderen ruimte maken. Dan komt er een hart het toneel op geschoven. Waarna er romantische muziek klinkt in de zaal. Daarop maken de jongeren plaats voor de ouderen. Als het lied is afgelopen, kijkt Sander verbaasd op. Want door de hele zaal klinkt het nummer van hem en Rick, waarop mevrouw Burns midden op het podium staat. Het hart wordt omhoog gehesen. Waarna Sander alleen maar nog meer verrast kijkt dan hij al deed. Want op het podium danst zijn Rick samen met zijn oma. Dan maakt mevrouw Burns plaats. Waarop de kinderen verder dansen met Rick. Die op hun beurt na een tijdje plaats maken voor de jongeren. En ondertussen is mevrouw Burns de zaal in gelopen om Sander te halen. Samen met Dennis rijdt ze Sander het podium op via een rolbrug en de jongeren maken plaats voor hun dansleraar.

Als het lied is afgelopen, stopt Rick met dansen. Het publiek in de zaal gaat staan en begint te klappen. Intussen kommen Chantal, Gregor, Tijn, Astrid, Teun, Nienke, Christien, Stefan, de ouders van Rick en Anne het podium opgelopen. Anne vraagt de zaal om stilte en weer te gaan zitten. Dan geeft ze de microfoon aan Rick die het woord richt tot Sander.

“Alle liefste deze show is speciaal voor jouw ... Je had hier zolang naar uitgekeken ... Dit was je jouw droom ... Maar door het ongeluk ... Leek dit verloren ... Maar gelukkig vonden we in Anne een vervangster voor de lessen ... Daarna hebben we achter jouw rug besloten dat we deze show zouden neer zetten ... Iedereen hier op het toneel en achter de schermen hebben zich helemaal in het zweet gewerkt voor deze show ... we hopen dat je er van genoten hebt ... Maar dit verklaart ook misschien waarom ik de afgelopen weken amper thuis was ... Want ik heb dit speciaal voor jou gedaan ... Om je te laten zien en te weten hoeveel ik van je hou ... Mijn allerliefste en gekke dansertje van mij ... Ik kan mijn geen leven zonder jou indenken ... Je bent mijn alles ... Want ik sta voor altijd aan jouw zijde ... We hebben al veel meegemaakt ... Maar toch zijn we nog steeds samen ... Daarom mijn allerliefste ... Wil je met mij trouwen”, vraagt Rick tot besluit terwijl hij geknield zit.
Sander kan geen woord uitbrengen.

© Geoff (dkz09), 2015

Geoff
Berichten: 46
Geregistreerd: zondag 22 juni 2014 13:48
Woonplaats: Amsterdam
Heeft Bedankt: 2 keer
Ontvangen Bedankjes: 40 keer
Bericht Re: De Danser door Geoff » zaterdag 28 januari 2017 12:32

21. (slot)

“Schat, waar heb je de luiers ook alweer neergelegd”, vraagt Rick.
“Kijk onder de commode … waar ze van het begin af aan al liggen”, antwoordt Sander, die de kinderkamer binnen gerold komt.
“Zullen we de luiers maar op twee plekken opbergen … Anders ben ik bang dat dit hummeltje van de commode valt”, zegt Rick, terwijl hij een luier probeert te pakken.
“Wacht, ik pak er wel eentje voor je … En leg straks maar wat luiers op de plek neer, waar jij dat handig vind”, merkt Sander tussendoor op, terwijl hij een luier aangeeft.
“Maar hoe doe jij dat dan?”, vraagt Rick.
“Nou ik zit in mijn rolstoel … Dus ik kan hem vasthouden met één hand terwijl ik met mijn andere hand een luier pak en tegelijk hem niet uit het oog verlies”, lacht Sander terwijl hij toekijkt.
“Nou, die papa van jou speelt een beetje vals … Maar dat mag hij van mij”, glimlacht Rick, terwijl hij de kleine man op tilt en even knuffelt.
“Het blijft gewoon raar om nu ineens een papa te zijn”, zegt Sander terwijl hij de kleine kerel overneemt.
“Dat mag je zeggen … Maar één ding is zeker … Je bent een papa en dat blijft ook zo”, zegt Rick terwijl hij de boel netjes maakt en gelijk wat luiers op een voor hem handige plek legt.

*

Een paar weken later is het de grote dag van Anne en haar Tijn. Iedereen is uitgenodigd voor de bruiloft. Een maand geleden hadden ze ook allemaal een bruiloft. Toen van Christien en Stefan. Iedereen was toen ook helemaal in feeststemming. Net als vandaag. Sander en Rick zijn er uiteraard ook van de partij. Alleen zonder de kleine Jonas, want die is weer een nachtje uit logeren bij de ouders van Rick.

“Zeg Nienke, wanneer gaan jullie eens trouwen?”, vraagt Tijn.
“Voorlopig niet, we zijn druk met ons werk”, antwoordt Nienke beslist.
“Tijn, dat feestje kan je voorlopig vergeten!”, lacht Sander.
“Wie zegt, dat ik uit ben op een feestje? Maar alleen zij zijn nog niet getrouwd”, reageert Tijn vrolijk.
“We zijn nog maar net vier jaar samen … Waarvan we pas twee jaar samenwonen”, blijft Nienke kordaat.
“Jullie moeten niks over haasten … Ik heb voorlopig geen behoefte aan een bruiloft … Twee in iets meer dan een maand is me wel even te veel van het goede”, merkt Rick op.
“Dat is waar schat, ik heb er ook even meer dan genoeg van … Dus Nienke doe maar rustig aan”, valt Sander bij.
“Ach jongens wees maar gerust voorlopig trouwen Erica en ik nog lang niet”, antwoordt Nienke.
“Groot gelijk schat, we moeten het nog eens worden wie de ander vraagt”, lacht Erica.
“We laten het de toekomst vanzlef bepalen”, glimlacht Nienke.

Even later kijken Rick en Sander de rest toe, terwijl die dansen, en ze niet dat Jelle en zijn vriend Job hun kant komen oplopen. Want natuurlijk wil Jelle weten hoe het is met Sander en Rick. Maar hij is ook benieuwd waar de kleine Jonas is.

“Hallo, hoe is het?”, vraagt Jelle als hij bij zijn voormalige dansleraar staat.
“Hey Jelle, goed en met jou?”, vraagt Sander.
“Prima als altijd! Waar is jullie kleine man?”
“Bij mijn ouders en wie heb je meegenomen?”, vraagt Rick.
“Job, mijn lieve vriend”, zegt Jelle waarop Job de handen schudt van Sander en Rick.
“Waar ken je hem van en hoe lang zijn jullie al samen”, vraagt Sander.
“Schat, waarom moet jij altijd gelijk een kruisverhoor beginnen?”, lacht Rick.
“Dat doe ik niet … ik wil alleen alles weten”, lacht Sander.
“Maakt niet uit Rick … Ik ken Sander, hij heeft geen rust niet voordat hij alles weet”, reageert Jelle, “Maar om zijn vragen te beantwoorden … We hebben elkaar ontmoet tijdens onze studie en zijn al ruim drie en halfjaar samen … En gaan binnenkort samen wonen”, deelt Jelle vrolijk mee.
“Nou gefeliciteerd dan jullie allebei … Weet waar je aan begint … Want met een man samenwonen is geen feest”, lacht Rick.
“Wat zei je, schat”, vraagt Sander terwijl hij Rick in zijn zij poort.
“Niks, alleen hoe geweldig het is om samen te wonen”, reageert Rick snel terwijl hij met zijn hand over de plek wrijft waar Sander hem net een por gaf.
“Dan is het goed”, lacht Sander.
“Maar Jonas is bij jou ouders?”, vraagt Jelle dan.
“Ja bij mijn ouders, net als een maand geleden … Die kleine man heeft hier niks aan”, lacht Rick.
“Jammer, want Job is erg benieuwd naar jullie kleine”, zegt Jelle teleur gesteld.
“Liefje, het maakt niks uit … Een andere keer beter … En daarbij jij wilde die kleine graag zien”, lacht Job.
“Anders komen jullie een keer bij ons op bezoek”, stelt Rick voor.
“Dat zouden we leuk vinden”, reageert Jelle enthousiast.
“Wie zegt dat ik mee wil?”, lacht Job.
“Jij wou toch ook kinderen of niet”, reageert Jelle serieus.
“Lieverd, ik maak maar een geintje … Natuurlijk ga ik mee”, zegt Job en geeft zijn vriend een kus.
“Hoe oud is Jonas nu?”, vraagt Jelle.
“Zes maanden oud … Hij groeit als kool en we zijn gek op hem … Vooral Rick, want die gaat er altijd 's nachts uit als hij huilt”, verteld Sander trots.
“Dat lijkt mijn logisch”, merkt Jelle op en heeft gelijk spijt van zijn opmerking.
“Maakt niet uit … Want je hebt gelijk, voordat ik uit bed ben, zijn we soms vijf minuten verder … En daarbij verzorg ik hem zoveel mogelijk overdag … Hij gaat wel twee dagen naar een kinderdagverblijf … Zodat ik ook mijn dingen kan doen zonder elke drie minuten naar die kleine te rollen”, lacht Sander.
“Dat is wel slim”, lacht Jelle.
“Daarom zijn we zo gelukkig”, meldt Rick trots.
“Maar hoe gaat het verder met jou?”, vraagt Sander dan.
“Prima, mijn vader en ik hebben het goed … Hij staat zelfs te popelen om met de ouders van Job aan de slag te gaan in onze woning”, zegt Jelle stralend.
“Maar heb je in middels ook weer contact met je moeder”, vraagt Rick voorzichtig.
“Niet echt, ze is nog steeds met die eikel”, zegt Jelle en vraagt aan Sander, “En jij?”

*

“Schat, kan je me even helpen”, roept Sander.
“Ik kom er aan”, antwoord Rick; “Hier ben ik, wat kan ik voor de liefste man ter wereld doen?”
“Mijn broek”, antwoord Sander.
“Moet die uit”, vraagt Rick lachende.
“Wat denk je zelf?”
“Nee”, zegt Rick gespeeld teleur.
“Vanavond mag je hem helemaal uit doen”, stelt Sander hem gerust.
“Nou dan doe ik hem voor nu wel aan … Daarbij hadden we er geen tijd voor gehad … Je moeder staat zo voor de deur”, lacht Rick.
“Ja, het is wel gek dat ze hier op bezoek komt”, zegt Sander.
“Je vindt het toch nog steeds prima … Anders bel ik haar en zeg dat het niet doorgaat … Dat zal ze wel best begrijpen.”
“Hoeft niet, ooit moet de eerste keer zijn … Kan haar ook niet steeds blijven ontwijken en negeren”, zegt Sander.
“Als je maar weet dat ik altijd voor jou kies … En als ze vervelend wordt, gooi ik haar de deur uit”, zegt Rick met een lach op zijn gezicht.
“Daar hou ik je aan”, lacht Sander terug.

*

“Wat wonen jullie toch mooi”, zegt mevrouw Heidenbos als ze op de bank plaats neemt.
“Dank u wel, we wonen hier sinds een jaar of zes”, antwoordt Rick.
“Laat de U maar weg … Zeg gewoon jij of je.”
“Oké, ik zal mijn best doen … Wilt u … Wil je iets drinken”, herstelt Rick zich nog net op tijd.
“Ja, graag een kopje thee, alsjeblieft”, zegt mevrouw Heidenbos.
“Schat, wil jij ook wat drinken?”, vraagt Rick aan Sander.
“Doe mij ook maar een kop thee.”
“Dan ga ik even thee zetten”, zegt Rick en loopt naar de keuken.

Terwijl Rick in de keuken is voor de thee, valt er een ongemakkelijke stilte in de woonkamer. Zowel mevrouw Heidenbos als Sander weten niks te zeggen.
“Jullie wonen echt mooi”, verbreekt mevrouw Heidenbos.
“Dank je wel, dat zei je net ook al”, antwoord Sander.
“Oké, en hoe gaat het nu met jou?”
“Buiten het feit dat ik in een rolstoel zit gaat het goed … We zijn al ruim vijf en half jaar gelukkig getrouwd ... Miujn danslessen gaan super … Met dank aan Anne, die de lessen geeft … Maar we nemen altijd alles door en zelf geef ik al vijf jaar rolstoeldansles”, verteld Sander, “En met jou?”
“Gaat redelijk, na wat er is gebeurd toen … heb ik met Boudewijn gebroken … want van mijn kind blijft hij af … Ik heb er nog elke dag spijt van dat ik niet heb ingegrepen toen hij zo te keer ging … Sander. het spijt me echt dat ik niks deed ik was shock … Ik was gewoon versteend … Ook snapte ik dat je het contact verbrak met mij verbrak … Al vond ik dat niet fijn … Ik heb maar één zoon en die was ik kwijt … Ik voelde me alleen … Na een tijdje kwam ik er achter waar je woonde en werkte … Ik wilde gewoon mijn zoon terug … Je alles uit leggen … Maar ik snapte na mijn bezoek in de dansruimte dat je echt geen contact wilde … Toen ik van Dennis hoorde van je ongeluk, wilde ik je bezoeken … Maar je vader raadde dat af … Hij heeft mij steeds op de hoogte gehouden … Ook heeft hij mijn toen uitgenodigd voor de dansshow … Ik kwam, maar moest me wel aan een aantal voorwaarden houden … Zo mocht ik in de pauze niet beneden komen in foyer en na afloop moest ik ook gelijk weg … Ik heb het huwelijks aanzoek gezien en wat was ik ontroerd … Vond het ook moeilijk en jammer dat ik er niet bij mocht zijn op jullie grote dag”, verteld mevrouw Heidenbos snikkend.
“Daar kan niks meer aan veranderd worden”, zegt Sander een beetje boos.
“Dat weet ik maar al te goed … En zoals ik net zei; Ik heb er spijt van wat er toen is gebeurd … Hopelijk kun je het me vergeven en me weer toe laten in je leven?”
“Ach ja, zal ik die klootzak ook maar gelijk vergeten die mij toen zo in elkaar...”
“Sander, zo kan die ook wel weer … Je moeder bedoelt het niet zo … Ze legt toch net uit, waarom het zo gelopen is”, zegt Rick kalm tegen Sander die gelijk zijn ogen afwendt, “Waarom heb je haar sowieso uitgenodigd … Om alleen maar ruzie te maken … Ik dacht dat je weer een band wilde opbouwen met haar”.
Ondertussen zet Rick de thee neer.
“Sorry, mama hij heeft gelijk … Ik wil graag weer een band opbouwen met jou … Helaas kan ik de tijd niet meer terug draaien … Zodat jij onze grote dag kan meemaken … Maar ik wil je wel graag terug in mijn leven laten … Beter gezegd ons leven”, zegt Sander emotioneel.
“O, lieverd ik zou niks liever willen … Ik weet ook dat het niet van het ene op de andere dag goed zit tussen ons … De tijd zal ons wel zeggen wanneer dat zo is”, besluit mevrouw Heidenbos.
“Er is genoeg tijd mama … We gaan niet te gehaast zijn”, zegt Sander glimlachend.

Dan gaat de deurbel. Sander en Rick kijken elkaar lachend aan. Mevrouw Heidenbos ziet dat en vraagt wat er is.
“We willen je graag aan iemand voorstellen”, zegt Sander lachend terwijl Rick naar de deur loopt.
“Nou maken jullie me nieuwsgierig”, zegt mevrouw Heidenbos.
“Nou wat een verrassing … Leuk je hier te zien Tilly”, begroet Dennis zijn ex-vrouw terwijl Sander naar de gang rolt.
“Insgelijk, maar wat brengt jou hier”, vraagt Tilly.
“Ik kwam iets terug brengen”, antwoord Dennis.
“Wat dan?”
“Nou schoonmama, om dit terug te brengen”, zegt Rick, die de kamer inloopt en opzij gaat voor Sander.
“Mama, mag ik voorstellen aan je kleinzoon Jonas?”, zegt Sander als hij de kamer inrolt.
“O, wat ben ik ontroerd en wat een schatje … O, echt ik heb er geen woorden voor … Wat ben ik blij voor jullie … Kom hier, zodat ik jullie een zoen kan geven”, zegt Tilly.

*

Lieve mama,

Er is veel gebeurd in de laatste jaren. We hebben het niet altijd gemakkelijk gehad en jaren geen contact gehad. Maar ik liet op een gevend moment toe in ons leven. Het leven van mijn, Rick, Jonas en Emilie. Je was er vanaf dat moment voor ons. Alles uit het verleden hebben we achter ons gelaten en hebben ons gericht op de toekomst. Waar jij maar veertien jaar deel van hebben mogen maken. Helaas heb je de strijd verloren tegen deze nare ziekte. Maar we waren er voor jou. Hebben je gesteund zover we dat konden. Toen het contact weer werd hersteld zei je dat je maar één zoon had en die kwijt was. Maar die had je weer terug. Ik was ooit mijn moeder kwijt en had haar weer terug. Nu ben ik je weer kwijt. Maar je leeft voort in mijn hoofd, gedachte en hart.

Mama ik mis jou en zal altijd van je blijven houden.

Liefs Sander, Rick, Jonas & Emilie


Na deze woorden gooide Sander een hand aarde op de kist.

© Geoff (dkz09), 2016

Geoff
Berichten: 46
Geregistreerd: zondag 22 juni 2014 13:48
Woonplaats: Amsterdam
Heeft Bedankt: 2 keer
Ontvangen Bedankjes: 40 keer
 

Plaats een reactie

Vorige

Terug naar Man - Man

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast