Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief


Forumindex  • Verhalen, gedichten en andere teksten  • Man - Man
 
Registreren
 
 
 

Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief

De Danser


Algemeen

Plaats een reactie

Bericht Re: De Danser door Geoff » donderdag 10 juli 2014 19:34

10.

“Heb je nog iets gehoord van Jelles vader?”, vraagt Rick op zaterdag wanneer hij terug is van boodschappen doen aan zijn grote liefde.
“Ja, hij belde net … Hij heeft zijn ex-vrouw gesproken.”
“En ... hoe is dat gegaan?”, vraagt Rick nieuwsgierig.
“Ze wou er niks over zeggen … hij heeft besloten de spullen van Jelle daar op te halen … en Jelle komt definitief bij hem wonen … al moet hij dat nog wel geregeld krijgen via de rechter … ook gaat hij vandaag samen met Jelle aangifte doen,” vertelt Sander.
“En is Jelle al op de hoogte?”
“Ja, hij heeft wel met zijn vader afgesproken, dat hij nog even bij Chantal blijft … in ieder geval tot dinsdag … Zijn vader haalt hem dan op na de dansles en hij gaat dan met zijn vader mee,” legt Sander uit.
“En is Chantal daarmee akkoord?”
“Die stelde het zelfs voor … Ze gaat vanmiddag met Jelle naar het politiebureau, waar ze zijn vader zullen ontmoeten.”
“Fijn te horen, dat het zo geregeld is en ben trots op je,” zegt Rick vrolijk en geeft Sander een kus.
“Dank je wel … Maar nu ben ik er vandoor … Les geven aan de kleintjes en hen het leuke nieuws over de show vertellen,” zegt Sander, voordat hij de deur uit rent.

Als Sander een paar uur later weer thuis komt, is Rick druk bezig met de was. Sander verteld hoe de kinderen op het nieuws reageerden en dat de show steeds meer vorm krijgt. Vooral door de dansacts, die hij steeds bedenkt voor elke groep. Rick heeft het allemaal met veel plezier aangehoord. Want Sander kan zo fascinerend praten over dansen.
“Heb je mijn hulp dan nog wel nodig?”, plaagt Rick.
“Ja, die heb ik heel hard nodig … Ten eerste heb ik honger … En ten tweede heb waarschijnlijk te veel dans acts voor de show … Dus er zal een aantal afvallen en bij die keuzes moet jij mij helpen,” meldt Sander.
“Dan kan je mij de schuld geven als de hele show geen succes wordt zeker?”, lacht Rick.
“Wat dacht jij dan?”, lacht Sander terug.
“Nou, ik merk alweer dat jij weer heel erg veel van mij houdt,” moppert Rick.
“Maar, hoe zit het met eten?”
“Denkt meneer niet aan dansen ... dan denkt hij wel weer aan eten,” lacht Rick.
“Of allebei tegelijk,” lacht Sander met zijn wenkbrauwen omhoog.

De rest van de avond doen de jongens lekker rustig aan. Net als het rest van het weekend. Bij Anne en haar vriendinnen gebeurt er ook niet veel. Christien is met Stefan een last minute weekend wegje. Dus zijn Anne en Nienke dit weekend op elkaar aangewezen. De meiden hebben niet veel zin om uit te gaan en besluiten lekker thuis te blijven om weg te zwijmelen bij een dvd’tje of drie. Zondags doen de twee meiden niet zoveel, behalve de was en het huishouden. Want voor de rest kijken ze nog meer dvd’s. Zo houdt iedereen een rustige zondag.

“Schat, opstaan, je hebt nog maar vijf minuten,” roept Sander met een grote glimlach op zijn gezicht.
“Uh, waarom wek je mij niet eerder?”, roept Rick, die als een gek wakker schrikt en uit bed springt.
“Hihi, zo nu heb je alle tijd om op je werk te komen,” lacht Sander.
“Wat bedoel je ... Ik heb nog maar vijf minuten,” klaagt Rick terwijl hij naar de radiowekker kijkt.
“Ik zei: nog vijf minuten en de wekker gaat af,” lacht Sander.
“Wat ben jij gemeen op de vroege maandagochtend,” doet Rick bozer dan hij is.
“Ach, wees blij dat je nu wakker bent ... Hoef je een keer je niet te haasten,” oppert Sander.
“Dat is waar … maar toch … krijg je straf,” lacht Rick gemeen.
“Waarom?”, vraagt Sander, terwijl hij uit bed probeert te vluchten. Rick houdt hem vast.
“Iets wat jij heel vervelend vindt,” lacht Rick.
“Toch niet de kieteldood?”, jammert Sander.
“Nou, ik had niet gezegd dat je mocht raden … Dus dubbeledosis,” lacht Rick en begint Sander te kietelen.
“Haha ... hou op ... hihi ... ik vraag ... haha ... het je ... hihi,” lacht Sander en kan met moeite nog iets zeggen.

Na een kleine vijf minuten houdt Rick op en maakt aanstalten om richting zijn werk te gaan. Sander ligt nog op bed bij te komen van de kietelaanval van Rick. Als hij eenmaal weer bijgekomen is, blijft hij nog even liggen. Daarna staat hij op en begint aan de huishoudelijke taken. Tegen de middag gaat hij naar het buurtcentrum. Om wat choreografieën te bedenken en uit te werken. Eenmaal in het buurtcentrum roept Astrid hem bij zich. Met wat tegenzin loopt hij naar haar toe.

“Hoi, hoe is het?”, vraagt Sander als hij bij Astrid staat.
“Prima en met jou?”, vraagt ze op haar beurt.
“Gaat prima, huis aan kant, dus tijd om te dansen.”
“En met Jelle?”, vraagt Astrid ineens.
“Met hem gaat het wel goed … Hij is nog steeds bij Chantal en heeft afgelopen zaterdag samen met haar en zijn vader aangifte gedaan bij de politie,” brengt Sander haar op de hoogte.
“Goed om te horen en wat gaat er nu verder gebeuren?”, vraagt ze nieuwsgierig.
“Hij blijft nog tot dinsdag bij Chantal en na de dansles zal hij worden opgehaald door zijn vader, die ik dan ook zal ontmoeten … Waarna hij definitief bij zijn vader zal gaan wonen … Al moet dat via de rechter nog geregeld worden,” zegt Sander.
“Hoop dat het lukt … Maar waar ik je eigenlijk voor riep ... is dat morgenavond een Maatschappelijk Werker aanwezig zal zijn om met Jelle te praten,” zegt Astrid.
“Oké en wie is dat precies?”, vraagt Sander nieuwsgierig.
“Ze heet Nienke Molen. Ze is een goeie en door de politie ingeschakeld,” zegt Astrid.
“Oké, lijkt mij een goed plan … Maar wat is de bedoeling van haar komst?”, vraagt Sander, “Alles is toch eigenlijk al opgelost?”
“Ja, je hebt gelijk … Ik heb haar al op de hoogte gebracht hoe het donderdagavond is opgelost … En ze was blij dat te horen … Maar om de vader meer kans te geven voor de rechter voor de volledige voogdij … moet zij een verslag maken over de situatie en daarom met Jelle praten,” legt Astrid uit, “Het is uiteindelijk allemaal in het belang van Jelle.”
“Dat is waar … Jelle moet gewoon een veilig thuis hebben … En dat is bij zijn vader en niet bij zijn moeder momenteel … Hoe rot het ook klinkt misschien voor die moeder,” zegt Sander.
“Sander, ik snap je helemaal en wees niet bang. Jij en zijn vader mogen bij dat gesprek aanwezig zijn, heeft ze gezegd … Want het kan voor Jelle alleen maar goed zijn als er mensen bijzitten, die hij vertrouwt,” zegt Astrid.
“Dan zien we haar morgen … Maar nu ga ik eens iets doen, anders kan ik weer naar huis,” zegt Sander en gaat richting de dansruimte om te dansen.

De volgend dag fietst Anne tegen lunchtijd de straat van haar oma in. Nog voor ze bij het huis van haar oma is, staat ze haar al op te wachten in de deuropening. ‘Nog even en dan zijn we van dit gedoe af.’, denkt Anne bij zichzelf, ‘Morgen avond die nep date en daarna houdt het op. Althans ... totdat oma met een nieuw iemand aan komt zetten.’, denkt ze, terwijl ze haar fiets op slot zet en naar haar toe loopt.

“Dag schat,” zegt mevrouw Klomp als ze haar kleindochter begroet.
“Hallo oma,” antwoord Anne en geeft haar een kus op de wang.
“Hoe is het met mijn kleindochter?”
“Gaat prima en met u?”
“Gaat zijn gangetje, mag niet klagen.”
“Fijn om te horen dat het goed met u gaat,” zegt Anne terwijl ze aan de gedekte tafel gaat zitten.
“Hoe laat en waar hebben jij en Sander afgesproken morgenavond?”, vraagt mevrouw Klomp als ze uit keuken komt twee kommen soep.
“Dat weet ik nog niet … Dat zouden we vandaag afspreken,” antwoord Anne.
“Oké, dan spreek je met hem hier af … Hij kan je beter hier ophalen dan bij die woning waar je woont … Straks gaat één van die meiden met er vandoor,” beslist mevrouw Klomp.
“Ja, is goed,” zegt Anne die weet dat het geen zin heeft om er tegenin te gaan.
“En je laat hier weer naar terug brengen … Blijf je hier een nachtje slapen,” delegeert mevrouw Klomp verder.
“Ja, is goed oma,” antwoord Anne netjes en beleefd.

Ruim ander half uur later lopen Anne en mevrouw Klomp de dansruimte binnen. Sander groet de beide dames. Niet veel later komt mevrouw Burns de dansruimte binnen. Sander groet haar en zegt tegen haar, dat ze zich niet druk moet maken wat betreft mevrouw Klomp. Mevrouw Burns snapt het en belooft zich in te houden. Al zou ze graag te keer gaan tegen Ellen.

“Dames en heren welkom allemaal … Om te beginnen de voorbereidingen voor de dansvoorstelling gaan fantastisch … De affiches zijn al zover op de datum en tijd na … Maar die info krijg ik komende week,” deelt Sander mee.
“O, wat leuk om te horen … En hoe zit het met de show zelf, heeft die al een invulling?”, vraagt mevrouw Burns.
“Ja, die begint ook steeds meer voor te krijgen … Moet het alleen nog uit werken en de muziek er bij zoeken … Maar ik heb nog even … Zullen we dan nu gaan beginnen?”, vraagt Sander. Waarop de groep in stemt.

Anderhalf uur later is de les afgelopen en bedankt Sander iedereen voor de fijne en leuke les. Als iedereen de dansruimte verlaat, komt Anne naar hem toe gelopen, die wat onder druk gezet is door haar oma.
“Sander, even over morgen?”, begint Anne.
“Ja, hoe laat en waar spreken we af?”, reageert Sander.
“Uhm, de tijd maakt mij niet veel uit … Maar je moet mij ophalen bij mijn oma … Dat wil ze … Ze is bang, dat je anders met één van de meiden, waar ik mee samenwoon, ervan door gaat,” lacht Anne.
“Ach, als zij dat wil, dan doen we dat … Ik kom je dan rond half zes ophalen … Ik kom wel lopen,” zegt Sander.
“O, geen probleem … En wat gaan we dan eigenlijk doen?”, vraagt Anne.
“Ergens wat eten en dan ergens anders een drankje doen of naar de film en dan een drankje,” stelt Sander voor.
“Dat eten geen probleem en de rest zien we wel,” zegt Anne.
“Nou als je het niet erg vindt, dan ga ik er vandoor … Heb straks nog een les,” zegt Sander.
“Is goed … Zie je morgen om half zes bij mijn oma … O, ja Sander mag ik je telefoonnummer voor als er iets tussen komt?”, vraagt Anne.
“Dat is wel slim, mag ik dan die van jou ook?”, zegt Sander en geeft zijn nummer.
“Ik bel je even, dan heb je hem ook,” zegt Anne waarop Sanders zijn telefoon rinkelt.
“Dank je wel en zie je morgen om half zes bij je oma,” zegt Sander, terwijl hij het nummer opslaat en zijn spullen pakt.

Op weg naar de uitgang komt hij Astrid tegen. Ze belooft zo even te kijken of de kleedruimtes leeg zijn. Dan springt Sander op zijn fiets en gaat naar huis. Thuis gekomen staat het eten al op tafel. Hij geeft Rick een kus en gaat zitten en begint met eten. Tijdens het eten hebben ze het over het gesprek met de jongerenwerker en de ontmoeting met Jelle’s vader. Rick wil er bij aanwezig zijn. Maar Sander vindt dat niet echt nodig. Daarop besluit Rick dan maar naar zijn oma te gaan. En zegt dat Sander hem moet seinen als hij bij klaar is. Dan komt hij hem ophalen. Sander legt zich bij deze eisen neer. Hij weet dat Rick zich niet van gedachten laat veranderen.

Als Sander even later terug is in het buurtcentrum, komt hij Chantal tegen, die hem gelijk vertelt hoe het allemaal verlopen is. Vooral dat de vader van Jelle een aardige man is en dat Jelle en zijn vader uiteraard op de hoogte zijn van het gesprek straks. Ze vroegen of zij en Sander er bij wilden zijn. Sander vertelt haar, dat hij dit al wist en aanwezig zou zijn. Dan vertelt Chantal dat ze met de vader van Jelle hier heeft afgesproken en dus zal wachten. Sander vindt dit goed en gaat als een haas richting de dansruimte waar iedereen staat te wachten.

Als de les afgelopen is, ruimt Sander de dansruimte op. Hij checkt de kleedruimtes of iedereen weg is en er niks meer ligt. Daarna loopt hij richting de bar waar Chantal, Jelle, Astrid druk in gesprek zijn met een meneer en mevrouw. Sander stapt op ze af, begroet iedereen en stelt zich voor aan de vader van Jelle en ook aan de Maatschappelijk Werker Nienke, die een klein glimlachje op haar gezicht krijgt als Sander zich heeft voorgesteld. Daarna gaat iedereen op Astrid na aan een tafel zitten voor het gesprek.

© Geoff (dkz09), 2014

Geoff
Berichten: 46
Geregistreerd: zondag 22 juni 2014 13:48
Woonplaats: Amsterdam
Heeft Bedankt: 2 keer
Ontvangen Bedankjes: 40 keer
Bericht Re: De Danser door Geoff » zaterdag 26 juli 2014 16:25

11.

“Jelle, de bedoeling is dat jij vertelt, wat er allemaal gebeurd is … En daarna stel ik vragen aan jou … en aan je vader, aan Sander en Chantal … Begrijpt u dat allemaal?”, legt Nienke de gang van zaken uit, waarop iedereen ja zegt.
“Dan mag jij je verhaal vertellen en vertel het in je eigen woorden,” zegt Nienke.

Maar op het moment dat Jelle wil beginnen, komt er iemand binnen. Het is Rick en die stelt zich eerst voor en gaat dan naast Sander zitten, terwijl Chantal een stoel op schuift. Sander wil eigenlijk weten wat Rick komt doen, maar die houdt zijn mond. Want dat komt straks wel.

Na deze kleine onderbreking begint Jelle zijn verhaal.

“Vorige week woensdagavond had ik eindelijk alle moed om aan mijn moeder te vertellen, dat ik op jongens val … maar ik wist niet, dat haar vriend er ook zou zijn … Maar ik vond het niet zo erg … dan wist hij het ook gelijk … maar achteraf had ik beter mijn mond kunnen houden … want toen ik het had verteld, begon hij gelijk te schelden en te slaan … Ik heb toen om hulp geroepen, om hulp van mijn moeder … maar zij deed niks … ze liet het allemaal maar toe … Ik heb geprobeerd mij te verdedigen … maar hij begon hierdoor nog harder te slaan en te schoppen … Ik ben met veel moeite naar mijn kamer gevlucht … waar ik toen de deur gebarricadeerd heb … om hem buiten mijn kamer te houden … en ik heb toen mijn vader gebeld, maar die was op dat moment niet thuis … hij was bij oma, bij zijn moeder aan de andere kant van het land … Daarna ben ik doodsbang in een hoek van mijn kamer gaan zitten … De vriend van mijn moeder heeft nog wel een tijdje aan de deur staan rommelen, maar heeft het toen opgegeven … Zo heb ik nog een tijd in die hoek gezeten … Later ben ik in bed gaan liggen en heb geprobeerd te slapen … Maar dit lukte amper.”

Jelle heeft even een moment nodig om op adem te komen, voordat hij verder gaat.

“De volgende dag heb ik net zolang gewacht, tot ik zeker wist, dat hij weg was … en ik heb wat spullen bij elkaar gepakt … en ben naar school gegaan, waarna ik met Nathalie mee naar huis ben gegaan … omdat we samen een opdracht voor school moesten maken … Ik heb haar niks verteld … ze vroeg wel hoe ik aan het blauwe oog kwam … net als iedereen op school … waarop ik zei dat ik tegen een deur was opgelopen … en ik mocht bij Nathalie blijven eten … daarna zijn we samen naar hier gekomen voor de dansles … en na de dansles ben ik hier blijven zitten tot Sander mij aansprak … en toen vertelde ik hem het hele verhaal en hij heeft ervoor gezorgd, dat ik bij Chantal terecht kon,” vertel Jelle met tranen in zijn ogen, terwijl Nienke ijverig meeschrijft.
“En hoe is je vader op de hoogte gebracht?”, vraagt Nienke aan Jelle.
“Ik kon bij Chantal terecht … Maar ze had wel één voorwaarde en dat was … dat ik mijn vader op de hoogte moest brengen … dus dat heb ik toen gedaan … Sander heeft toen ook kort met mijn vader gesproken … en ik heb mijn vader beloofd om hem elke dag te bellen … om te laten weten hoe het met mij ging,” vertelt Jelle verder.
“Meneer Korte, klopt het, wat u zoon heeft verteld?”, vraagt Nienke aan de vader van Jelle.
“Dat klopt … Hij heeft mij netjes elke dag gebeld … behalve zaterdag maar dat kwam omdat we elkaar die middag hadden gezien … we hebben aangifte gedaan bij de politie … daarna ben ik met hem en Chantal mee gegaan om bij haar thuis nog verder te praten en verdere afspraken te maken … daar hebben we besloten dat Jelle tot vandaag mocht blijven … Ik ben zondag met mijn broer en zijn schoonbroer bij mijn ex-vrouw langs geweest om de spullen van Jelle op te halen … Zoals zijn schoolboeken, kleding en andere dingen waar Jelle om gevraagd had … zodat hij vanaf vandaag bij mij zou komen wonen,” antwoordt Jan.
“Dat is helemaal waar,” vult Chantal aan, “Het was zelfs mijn idee om Jelle tot vandaag bij mij te laten logeren. Voor de zekerheid en ook enigszins voor de veiligheid van Jelle, omdat het nog niet zeker was hoe snel de politie bij zijn moeder en haar nieuwe vriend zou langsgaan. Maar ik begreep van zijn vader dat de politie nog niet geweest was, want hij kon alle spullen, waar Jelle om gevraagd had, meenemen. Daarbij hebben we ook afgesproken, dat als het nodig is, Jelle bij mij terecht kan, mocht de vriend van zijn moeder hem bij zijn vaders huis in de buurt zijn kop laat zien,” licht Chantal verder toe.

Dan schrikt Sander van een schim, die hij voor het raam ziet. Rick merkt dat Sander ineens schrikt en vraagt zachtjes wat er is. Sander antwoordt niet, maar kijkt verstijfd naar het raam. Rick volgt zijn blik en ziet dan alleen nog een schaduw. De schim bij het raam is al verdwenen. Dan vraagt hij aan Sander of hij weg wil. Zijn vriend kan met moeite ‘ja’ knikken.

“Sorry, maar wij gaan naar huis … Sander voelt zich niet helemaal goed,” zegt Rick dan ineens.
“Hier heb je mijn autosleutels. Neem mijn auto maar, hij staat hier achter,” zegt Chantal als ze ziet hoe Sander er bij zit.
“Dank je, maar hoe kom jij dan thuis?”, vraagt Rick.
“Ik neem jouw fiets wel … Dus als jij je fietssleutels aan mij wil geven?”
“Echt Chantal, je bent geweldig,” geeft Rick haar een knuffel.
“De auto wil ik wel uiterlijk morgenavond terug. Ik moet donderdag mijn lover ophalen van het vliegveld,” merkt Chantal op.
“Kom hem morgenavond wel brengen,” zegt Rick, terwijl hij Sander omhoog hijst.
“Kan ik met iets helpen?”, vraagt Astrid, als ze een nieuwe ronde drinken komt brengen.
“Zou jij Teun willen inlichten en vragen of hij voorkant in de gaten houd … en zou jij de tas van Sander kunnen aangeven?”, vraagt Rick aan haar.
“Is goed … Wacht even, dan sein ik Teun eerst in en dan loop ik wel even mee,” zegt Astrid en rent gelijk naar Teun.
“Wat gebeurt er allemaal?”, vraagt Jelle, die net als zijn vader en Nienke raar kijken naar alles wat er gebeurt.
“Uhm, Chantal, leg jij het zo even uit … en graag niet de lange versie … Hou het maar zo kort mogelijk,” deelt Rick mee waarop Chantal ja knikt.
“Kom maar mee … Teun gaat de buitenboel in de gaten houden,” zegt Astrid als ze aangerend komt en de tas van Sander oppakt.

Dan loopt Astrid richting de achterdeur, waar de auto van Chantal staat. Ze wordt op de voet gevolgd door Rick die Sander ondersteunt en klikt op de sleutels. Bij de auto aangekomen heeft Astrid de portier aan de bijrijders kant geopend. Als Sander zit, geeft Astrid de tas van hem aan hem. Daarna doet ze de gordel bij hem om, doet de deur dicht, zegt dan tegen Rick dat ze hem altijd mag bellen en wenst hem succes. Tenslotte vraagt ze ook of hij wil laten weten als Sander morgen niet komt, zodat zij de kinderen en hun ouders kan opvangen. Waarop Rick meedeelt dat Sander er morgen gewoon is. Hij stapt daarop in en start de auto en rijdt naar huis. Thuis aangekomen gaat Sander direct naar binnen en naar boven, waar hij gelijk in bed duikt.

Ondertussen heeft Chantal in het kort uitleg geven aan Jelle, Jan en Nienke. Die het snappen en begrip hebben voor de situatie.

De volgende middag iets na half zes arriveert Sander bij het huis van mevrouw Klomp. Echt veel zin om haar te zien heeft hij niet. Hij hoopt maar dat hij en Anne gelijk weg kunnen. Als het aan Rick lag was het niet door gegaan. Die was al niet zo blij dat hij vanmiddag dansles ging geven. Maar Rick weet inmiddels ook wel dat hij toch zijn eigen gang gaat. Maar hij snapt wel dat Rick zich zorgen maakt. Maar het komt wel goed.
Als Sander voor de deur van mevrouw Klomp staat, belt hij aan en gelijk gaat de deur open. In de deuropening staat mevrouw Klomp met een glimlach van oor tot oor. Ze begroet Sander en nodigt hem uit om binnen te komen. Maar Anne heeft haar spullen al bij elkaar en loopt langs haar oma naar buiten.

“Sorry, oma maar we gaan gelijk door, want we hebben een tafeltje gereserveerd,” zegt Anne en geeft haar oma een zoen.
“Maar glaasje fris kan er toch wel af?”, roept mevrouw Klomp.
“Een ander keer oma … en ik weet niet hoe laat we terug zijn … U hoeft dus niet te wachten, ik heb de reserve sleutel mee,” zegt Anne en loopt met Sander gelijk door.
“Veel plezier,” roept mevrouw Klomp hun nog na.
“Dank je wel dat je gelijk weg wilde,” zegt Sander als ze de hoek om zijn.
“Geen dank, had er ook zelf niet zo een zin in,” antwoord Anne.
“Maar ze bedoelt het goed,” zegt Sander terug.
“Als je me thuis brengt en ze is nog wakker … Kom je gezellig mee naar binnen … En maken we onze verloving bekend,” lacht Anne.
“Zeker de leukste thuis,” kaatst Sander terug.
“Niet helemaal, moet de lolligheid delen met Christien en Nienke, waar ik mee samen woon,” lacht Anne.
“Grappige ik heb gisteren een Nienke ontmoet,” zegt Sander na een korte stilte.
“O, ja,” zegt Anne verbaasd; “Hoe heet ze verder?”, vraagt ze een ogenblik later.
“Nienke Molen,” antwoord Sander.
“Nou dat is toevallig … Zo heet mijn huisgenoot ook,” lacht Anne terug.

Ze wist dat al Nienke en Sander elkaar gisteravond hadden ontmoet, omdat Nienke gisteravond voor een gesprek naar het buurtcentrum moest. Toen ze thuis kwam, vertelde Nienke dat ze Sander had ontmoet. En ze vond hem aardig. Ze had ook verteld dat ze zijn vriend had ontmoet. Die kwam eens binnen. Maar op een geven moment was er iets met Sander. Hij en zijn vriend waren weg gegaan. Een vriendin van Sander, die ook bij het gesprek aanwezig was, vertelde wat er met Sander was. Maar Nienke had haar aangeraden om er niet over te beginnen, omdat ze eigenlijk al teveel had verteld over haar werk. Waarop Anne had gezegd, dat mocht het gesprek er op komen, dat ze dan alleen zou zeggen dat zij en Nienke vriendinnen en huisgenoten waren en er verder niet op in gaan, maar het gesprek zo snel mogelijk naar een ander onderwerp brengen. En dat deed ze dan ook, zodra ze een restaurantje binnen gaan.

“Hoe staat het met je dansvoorstelling?”, vraagt Anne als ze aan een tafeltje zitten en hebben besteld.
“Gaat aardig goed … De dans acts krijgen steeds meer vorm … mede door de muziek … ik heb zelfs wat te veel dans acts … waardoor ik er een aantal moet laten vallen … Maar daar helpt Rick, mijn vriend, bij,” vertelt Sander enthousiast.
“Wat lief, dat hij jou daarbij helpt,” zegt Anne.
“Hij is mijn alles … Kan niet zonder hem,” antwoord Sander stralend, als hun diner geserveerd is.
“En wanneer ga je aan de slag met de repetities?”
“Hoop volgende week of die week er op … als je wilt, dan mag je best helpen met de repetities of mee dansen of allebei … want dansen kan je sowieso … dat heb ik al kunnen zien,” zegt Sander.
“Ik help je graag met de repetities,” belooft Anne met een lachend gezicht.
“Mooi, als je kan en wilt, ben je zondag van harte uitgenodigd om bij mij en Rick te komen eten … Kunnen we gelijk kijken hoe of wat betreffende de repetities … Ik heb dan ook de exacte datum voor de voorstelling,” zegt Sander.
“Is goed, dan appen we morgen nog even over zondag,” zegt Anne, als het dessert is geserveerd.

Als ze hebben afgerekend, besluiten ze in een kroeg nog wat te gaan drinken. In een film hebben ze geen zin. Ze hebben het over van alles. Maar de onderwerpen mevrouw Klomp en het gesprek van de avond ervoor met Nienke komen niet aan bod. Anne weet steeds het gesprek zo te draaien dat daar niet over gesproken word.

Dan ineens spreekt een jongen Sander aan.
“Heey Sander, hoe is het? … Ik had jouw hier niet verwacht,” zegt Tijn die Sander tegen zijn schouder slaat.
“Gaat zijn gangetje en met jou?”, vraagt Sander aan hem.
“Hoe zal ik het zeggen … Gaat ook zijn gangetje … Druk bezig met de programmering voor het nieuw theaterseizoen … De brochure moet ten slotte eind april de deur uit … Maar genoeg over mijn werk … Hoe staat het met de dansvoorstelling?”, vraagt Tijn.
“Prima, hij krijgt steeds meer vorm … en ook steeds meer hulp … zo gaat deze dame mijn helpen met de repetities en misschien danst ze zelf ook nog wel mee,” geeft Sander terug.
“Dus jij wordt zijn assistent … Nou dan wens ik je succes … Ik ken Sander een beetje … en hij is best een driftig baasje,” lacht hij naar Anne.
“Anne, dit is Tijn de programmeur van de schouwburg … Tijn, dit is Anne en ik geef dansles aan haar oma,” stelt Sander hen aan elkaar voor.
“Leuk om kennis te maken,” zegt Tijn tegen Anne, als hij haar hand schudt.
“Insgelijks,” zegt Anne terug.
“Sander, even tussen door … Ik dacht je een vriend had?”, lacht en plaagt Tijn.
“Die heeft hij ook … Maar mijn oma probeert mij en Sander aan elkaar te koppelen … Ze weet niet dat Sander homo is … En omdat we er allebei gek werden van mijn oma … Hebben we besloten een nep date te houden … En dan zeg ik morgen dat wij totaal niet bij elkaar passen … dat we te veel verschillen in allerlei dingen,” legt Anne uit.
“In de hoop, dat ze dan ophoudt met haar koppelpogingen,” vult Sander aan.
“Maar hou kan zo’n meid nou geen vriendje hebben,” merkt Tijn op.
“Ben te veeleisend,” lacht Anne.
“Ben je alleen op stap?”, vraagt Sander aan Tijn.
“Nee, ben met wat vrienden … Maar die staan daar verder op … Ik was even een biertje gaan halen … En toen zag ik jou … Dus ik denk, zeg je even gedag,” zegt Tijn.
“Oké, wel gek om elkaar buiten onze gesprekken te zien,” lacht Sander.
“Ja, inderdaad en dan ben jij nog met zo een mooie meid op stap … Ben gewoon jaloers,” zegt Tijn lachend.
“Op het feit dat hij met mij een date heeft … Of om het feit dat jij geen date met hem heb?”, vraagt Anne lollig.
“Allebei misschien wel … Maar het meeste dat jij zijn date bent en niet de mijne … Waarom hebben homo’s nou altijd de leukste meiden als vriendinnen,” moppert Tijn lachend.
“Je kan beter stellen … Dat homo’s alle leuke jongens voor zichzelf houden,” lacht Anne terug.
“Tijn, als jij haar straks netjes thuis brengt bij haar oma … Dan ga ik lekker naar huis,” lacht Sander.
“Ach, Sander laten we dat nou maar niet doen … Anders krijgt mijn oma een hartverzakking,” zegt Anne.
“Ik zou je best wel een keer met je op date willen gaan,” zegt Tijn voorzichtig.
“Lijkt mij wel leuk,” lacht Anne ineens verlegen.
“Als jullie nou elkaars telefoonnummer uitwisselen … Dan kunnen jullie op een ander moment appen en bellen om een date af te spreken,” brengt Sander de twee terug op aarde.

Zo gezegd, zo gedaan. Anne en Tijn wisselen elkaars telefoonnummer uit. En met ’ik bel je morgen’ neemt Tijn afscheid van Sander en Anne en gaat terug naar zijn vrienden. Sander en Anne nemen eerst nog een drankje en maken nog een dansje op de dansvloer.

Een paar uur later lopen Anne en Sander richting het huis van Anne haar oma. Het is al erg laat als ze bij het huis arriveren. Anne merkt dat haar oma al naar bed is gegaan. Ze bedankt Sander voor de leuke avond. En verzekerd dat ze haar oma op de hoogte zal brengen dat het niks tussen hun wordt. Sander knikt en bedankt haar ook voor de fijne avond. En na een korte knuffel gaat Anne naar binnen. Daarop gaat Sander richting huis. Naar zijn bedje en vooral naar zijn grote liefde Rick. Want die zal wel op hem zitten wachten tot hij thuis is. Ondanks het al na twaalven is.

Even later stopt Sander bij de rand van de stoep. Hij kijkt naar links en dan naar rechts en nog eens naar links. Er komt niks aan, dus steekt Sander over, net als aan de overkant ook iemand oversteekt. Als ze alle twee ruim halverwege zijn, komt er een auto met hoge snelheid de hoek om gescheurd. Waarop harde piepend geluid te horen is en een knal en een geschreeuw volgt. De auto trekt hard op en scheurt weg. Een paar mensen, die op een terrasje zitten, zien het gebeuren. Ze maken een foto en bellen tegelijk het noodnummer om dan naar degene te rennen, die bewegingsloos op het asfalt ligt. Misschien kunnen ze eerste hulp bieden.

© Geoff (dkz09), 2014

Geoff
Berichten: 46
Geregistreerd: zondag 22 juni 2014 13:48
Woonplaats: Amsterdam
Heeft Bedankt: 2 keer
Ontvangen Bedankjes: 40 keer
Bericht Re: De Danser door Geoff » zaterdag 20 september 2014 19:42

12.

“Waarom zeggen ze nou niks!”, roept Rick.
“Ze zijn nog met hem bezig”, stelt Chantal hem gerust.
“Ze kunnen toch wel iets zeggen … Ik word hier gek van”, mokt Rick verder.
“Zodra ze meer weten …, ben jij de eerste die het te horen krijgt.”
“En dat geloof jij … Ik mag al blij zijn dat de politie bij mij aan de deur kwam”, klaagt Rick.
“Haal je nou geen gekke dingen in je hoofd … Je staat onder zijn snel-keuze toets … En jullie wonen op hetzelfde adres … Dat ze kunnen achterhalen in de computer”, stelt Chantal hem gerust.
“Ze verwachten dat ik zijn ouders heb ingelicht en dat ze ook komen”, mokt Rick verder.
“Haal geen rare dingen in je hoofd … Met zijn moeder heeft hij geen contact … En zijn vader woont aan de andere kant van de wereld … Dus die kan hier niet binnen een paar minuten zijn … Hoogste een dag of twee”, probeert Chantal wat gerust te stellen.
“Weet ik ook wel … Maar dat weten ze hier toch niet”, moppert Rick door.
“Maak je nou niet druk … Daar heb je niks aan en Sander al helemaal niet … Laten we gewoon rustig afwachten”, oppert Chantal.
“Ik wil weten hoe het met is … Ik wel godverdomme naar hem toe”, snikt Rick.
“Dat begrijp ik … Maar je moet je niet opwinden om dingen die nu nog niet te zaken doen.”

Verder in de gang komt een vrouwelijke arts door de klapdeuren gelopen. Ze loopt in één rechte lijn naar de balie. Waar ze wat papieren aan de verpleegster geeft die daar zit. Ze bespreekt met de verpleegster wat dingen.

“Waar is de familie van deze patiënt”, vraagt ze dan aan de verpleegster.
“Die is er niet … De politie kon die niet bereiken … Er stond wel een jongen onder zijn snel-keuze toets … En uit de adres gegevens bleek dat hij bij die jongen woont … Dus de politie is daar langs geweest … En daarop is hij gekomen samen met zijn vriendin”, zegt de verpleegster en wijst in de richting van Rick en Chantal.
“Volgens mij zijn er wel ouders en familie … Maar je zei dat die jongen daar onder zijn snel-keuze toets staat en bij de jongen woont”, vraagt de arts.
“Ja, alleen die jongen en voor de rest niemand … We hebben verder niet geprobeerd … Want die jongen kwam meteen.”, zegt de verpleegster.
“Ik denkt dat dat zijn vriend is … En dat meisje een vriendin is van hen of familie van één van de twee.”, merkt de arts op.
“Nu, u het zegt … Als ik het even op een rijtje zet … Die jongen staat onder de snel-keuze toets en woont bij hem in … Dus ik denk dat u gelijkt hebt”, merkt de verpleegster dan op.
“Nou, dan ga ik naar hen toe.”, zegt de arts en ze loopt richting Rick en Chantal die nog steeds zitten en niks hebben gemerkt.

“Hallo, ik ben Moraides der Staar. Ik ben de behandelen arts van Sander van den Brug”, stelt de arts zichzelf voor aan Rick en Chantal.
“Ik ben Chantal Goedhart en dit is Rick Beikes de vriend van Sander van den Brug”, stelt Chantal haarzelf en Rick voor.
“Zijn de ouders of familie van Sander ingelicht”, vraagt de arts dan.
“Zijn ouders zijn gescheiden … Zijn vader woont aan de andere kant van de wereld … En met zijn moeder heeft hij geen contact meer mee”, antwoordt Chantal; “En wat betreft ooms en tantes daar heeft hij wel wat contact mee maar die wonen niet in de buurt … En hij heeft alleen contact met de ooms en tantes van zijn vaders kant … Maar dat lig allemaal erg gevoelig en vooral bij Sander”, licht Chantal nog toe.
“Mag ik naar hem toe”, vraagt Rick ineens.
“U mag zo naar hem toe … Ik zal u eerst vertellen wat hij heeft”, verteld de arts.
“Toch niks ernstig”, vraagt Rick bezorgd.
“Ik ben bang dat ik slecht nieuws heb … We hebben hem natuurlijk meteen de nodige zorg gegeven … Daarna hebben we wat testjes gedaan bij Sander … Het is van één kant misschien nog wat te vroeg om dit te zeggen … Maar u kunt zich er misschien dan vast op voorbereiden.”, vertelt de arts.
“Wat is er dan met hem”, vraagt Rick nu gespannen terwijl hij al opstaat.
“Zoals ik al eerder zei ‘we zijn nog niet zeker’ … Verder testten moeten er meer duidelijk geven … Maar dat kunnen we nu niet doen … Maar pas over een dag of twee … We hebben hem al door de CT-scan gehaald … Alleen hier kan ik pas morgenochtend vroeg uitsluitsels geven … We denken namelijk dat Sander een dwarslaesie heeft … Maar dit durf ik nog niet met honderd procent te zeggen … Maar de kans is wel groot dat hij in rolstoel beland”, legt de arts uit.

Van de schrik ploft Rick neer. Begint zachtjes te huilen bij het horen van dit bericht. De arts geeft aan dat ze zo bij Sander mogen, maar dat hij slaapt. Ze hebben hem wat slaapmiddel geven. Ook vraagt de arts of ze voorlopig nog niks tegen Sander willen zeggen. Dit om Sander niet ongerust te maken. En ook om alle uitslagen en andere onderzoeken af te wachten. Chantal geeft aan dat ze het begrijpt en Rick knikt ook. Terwijl de tranen in sneltreinvaart over zijn wangen biggellen. Met “ik kom u” zo halen, laat de arts hen even achter en gaat terug naar de balie. En ze geef te kennen aan de verpleegster, dat de telefoon en andere persoonlijke bezitting van de heer Van den Brug aan zijn vriend meegegeven kunnen worden. En geeft ze haar nog wat instructies. Waarna de arts weer door de klapdeuren verdwijnt om nog wat te checken voordat Rick en Chantal bij Sander kunnen.

De verpleegster pakt het tasje met persoonlijke spullen van Sander. En loopt naar Rick en Chantal.
“Hier heb ik de telefoon en andere spullen van de heer Van den Brug”, zegt de verpleegster vriendelijk en overhandigd het tasje aan Rick.
“Dank u, wel”, zegt Rick vriendelijke met bevende stem.
“Normaal gesproken worden ook de ouders of familie ingelicht … Maar daar kunnen wij geen informatie over vinden … We hebben begrepen dat het contact met de moeder er niet is … Maar wel met de vader … Misschien is het verstandig om die in ieder geval in te lichten.”, legt de verpleegster uit.
“Maar die woont aan de andere kant van de wereld”, ligt Chantal toe.
“Oké, maar ook dan is het van belang om de vader op de hoogte te brengen … Dan heeft hij er weet van … En kan meneer Van den brug zelf beslissen, wat hij doet … Of hij naar hier komt of niet… Maar het is wel belangrijk, dat u de vader zo snel mogelijk op de hoogte brengt … Wij zijn ook bereid om de vader op de hoogte te brengen … Maar dan hebben wij wel het nummer nodig”, legt de verpleegster uit.
“Dat begrijpen wij … In ieder geval ik begrijp het ... Ik zal de vader op de hoogte brengen”, zegt Chantal bevestigd toe.
“Dat zou fijn zijn … U mag het nummer van het ziekenhuis altijd geven … Dan moet hij even vragen naar mevrouw Der Staar … Mocht hij meer informatie willen of juist nog wat toelichting … Maar u wordt ook uiteraard op de hoogte gehouden en krijgt dezelfde informatie als de vader … En ook u kunt allebei altijd om meer toelichting vragen”, legt de verpleegster verder uit.
“Ik wil naar Sander toe”, snikt Rick dan ineens luid op.
“Dat kan, volgt u mij maar”, zegt de verpleegster vriendelijk.

Daarop volgen Rick en Chantal, die een arm om Rick heeft geslagen de verpleegster tot ze bij de kamer zijn, waar Sander ligt. Op dat moment loopt de arts de kamer uit. Met een ‘niet langer dan vijftien minuten’ en ‘ik spreek u zo nog’ maakt de arts een gebaar, dat ze naar binnen kunnen. Rick loopt gelijk naar het bed, waar Sander in ligt. Hij geeft hem voorzichtig een kus op de mond.

“Ik ben bij je … Het komt allemaal goed”, fluistert Rick dan.
“Rick, hier een stoel … Kan je zitten”, zegt Chantal en zet de stoel achter Rick.
“Dank je wel”, zegt Rick zachtjes, terwijl hij gaat zitten en de hand van Sander vastpakt.
“Geen dank”, antwoord Chantal terug, die wat verder op een krukje zit en toekijkt.
“Schatje, we komen er samen door … Ik hou van je”, fluistert Rick opnieuw.
“Hij slaapt, ze hebben hem een slaapmiddeltje gegeven … Zodat hij slaapt … Hij kan dus niks zeggen … Maar hij hoort je wel”, zegt Chantal dan.
“Dat weet ik ook … Daarom spreek ik tegen hem … Zodat hij weet, dat ik bij hem ben”, zegt Rick zachtjes terug.
“Wat zou Sander zonder je moeten”, lacht Chantal voorzichtig.
“Je bent mijn alles … Ik kan niet zonder je … Mijn lieve gekke danser”, fluistert Rick tegen Sander en geeft hem een kus op zijn wang.

Na een tijdje komt de verpleegster binnen, met de mededeling dat ze moeten gaan. Het kost Chantal veel moeite om Rick in beweging te krijgen. Rick wilt bij Sander blijven. Met wat hulp van de verpleegster krijgen ze Rick in beweging. Als ze eenmaal op de gang staan. Komt de dokter Van der Staar aangelopen.

“Ik heb de uitslagen van een aantal testten binnen ... Die wij al uitgevoerd hebben … Durf nog niets te zeggen … Maar de kans op een dwarslaesie is nog steeds groot … Ik wacht nog op de uitslagen van de CT-scan en andere testten af … Voordat we nu iets gaan zeggen, wat achteraf niet klopt”, legt dokter Van der Staar uit.
“Het misschien een rare vraag? Maar hoe lang zal Sander hier moeten blijven”, vraagt Chantal.
“Ga maar van dagen … of beter gezegd van weken uit, voordat hij weer naar huis mag … Hij zal waarschijnlijk naar een revalidatiecentrum moeten … voor verder herstel en zich eventueel aan de nieuwe situatie te wennen”, legt de arts uit.
“Zou hij nog ooit kunnen dansen”, vraagt Rick zachtjes.
“Dat durf ik niet te zeggen … Wij zullen ons best doen … En doen wat we kunnen … Maar wonderen kunnen wij niet verrichten, jammer genoeg … U kunt het beste naar huis gaan … Wij zullen hem goed verzorgen … En als er nieuws is … dan brengen wij u gelijk op de hoogte”, zegt dokter Van der Staar en loopt de kamer in, waar Sander ligt, voor wat laatste controles.
Rick is bij de woorden ‘Durf ik niet te zeggen’ in een stoel gezakt en heeft zijn handen voor zijn gezicht geslagen. Want dat was niet het antwoord, waar hij op gehoopt had.
“Waarom moet dit hem overkomen … Waarom lig ik niet daar in dat verdomde bed … Dansen is zijn passie, zijn levenswerk … Waarom hij en niet een ander … Oh mijn goh waarom … Het is niet eerlijk … Hij had nooit met die Anne moeten gaan daten … Hij had gewoon uit de kast moeten komen bij alle groepen, waar hij les aan geeft … Hoe moet ik hem het vertellen … dat hij nooit meer kan dansen … Dat overleefd hij niet … Ik kan het niet voor me houden … Ik weet zeker, dat hij nooit aan een rolstoel zal wennen … Waarom hij en niet ik of iemand anders … Hoe moet ik dit allemaal uitleggen aan hem … Wedden dat hij mij laat vallen, omdat ik het voor hem verzwijg dat hij nooit meer kan dansen … Die rolstoel wordt nog zijn dood … Het idee alleen al dat hij de rest van zijn leven zo in een stoel moet door brengen … Maar ik zal altijd voor hem klaar staan … Ik ben er voor hem … Ondanks dat het moeilijk kan worden … Want niemand mag en mocht het dansen van hem af nemen … En nu dit … Die rolstoel wordt de nagel aan zijn doodskist”, raast Rick.
“Kom, haal nou geen gekke dingen in je hoofd … We gaan het zien hoe het allemaal zich ontwikkeld … We kunnen beter naar huis gaan … En proberen wat te gaan slapen … Ik zal morgen wel het één en andere regelen”, zegt Chantal en trekt Rick omhoog.

Chantal weet met veel moeite Rick mee naar huis te krijgen. Zodra ze bij Rick thuis zijn belt ze Ricks ouders op. Die schrikken er van. En bespreken met Chantal, dat ze morgenochtend zullen komen. Met we zijn er ‘morgenochtend rond acht uur’ ‘en als er wat is gewoon bellen’ beëindigd Chantal het telefoon gespreek. Daarna ontvreemdt ze zich over Rick. Die totaal van de kaart is. Met veel moeite weet ze hem tot rust te krijgen.

“Je ouders, zijn hier morgenochtend … Om acht uur … En jij gaat dan je schoonvader bellen … Ik moet morgenochtend om tien uur mijn vriendje van het vliegveld halen … Daarna komen we hierheen”, deelt Chantal mee.
“Ik wil terug … Ik wil bij Sander zijn”, zegt Rick zachtjes.
“Dat gaat niet … Je kan nu weinig voor hem doen”, zegt Chantal.
“Ik moet Teun of Astrid bellen … om hen op de hoogte te brengen … Zodat zij iedereen van de danslessen kunnen afbellen … Of in ieder geval opvangen en op de hoogte brengen … Dat de lessen voor onbepaalde tijd niet door gaan … En ik moet Tijn bellen om de hele show te cancelen”, zegt Rick.
“Jij gaat niks afblazen … We zoeken gewoon vervanging voor Sander, zodat de lessen door kunnen gaan … En die show laten we ook gewoon door gaan … Die gaan wij samen met de vervanging van Sander en met Tijn voortzetten … Zo komt die show er alsnog … En is al het werk van Sander niet voor niets geweest … Ook al kan hij zelf niet veel ... En ik weet dat hij dat niet leuk vindt … Dat hij voor de rest van zijn leven in rolstoel zit … Maar die show kan dan een flinke opkikker zijn voor hem … Als hij ziet wat wij met zijn allen en dan vooral jij voor elkaar hebben gekregen … En we zeggen niks tegen Sander … We verrassen hem gewoon met die show … En ik neem het contact met die Tijn op me … En al het regelwerk doen we bij mijn thuis … Zo voorkomen we, dat hij iets in de gaten krijgt”, oppert Chantal.
“Dat lijkt mij een gaaf idee … En ik weet, wie hem precies kan vervangen: … Anne, ik weet alleen de achternaam niet … Maar Sander geeft dansles aan haar oma … en zij houdt ook van dansen … als ik Sander moet geloven kan ze het goed.”, klaart Rick lichtjes vrolijk op.
“Goed plan … Maar heb je haar nummer”, vraagt Chantal.
“Ik niet maar Sander wel … Ze staat in zijn telefoon … Ik ga haar morgenochtend meteen bellen, nadat ik Sanders vader heb gebeld … en ik hoop, dat Anne het wilt doen … Dan bel ik ook wel met Teun of Astrid om hen het nieuws te vertellen … Ik vraag ze gelijk of ze Anne willen opvangen en beetje ondersteunen … en samen met haar het nieuws willen vertellen … Ik bel morgenochtend ook even mijn oma”, zegt Rick.
“Lijkt mij een verstandig idee … Dan zoek ik contact met Tijn en ik bel morgen wel even het werk, om hen op de hoogte brengen”, zegt Chantal.
“Is goed. Ik zal je zo het nummer geven van Tijn … En weet je wat, ik bel mijn schoonvader nu gelijk … Want hoe eerder hij op de hoogte is, des te beter … en als hij bij zijn zoon wil zijn, dan kan hij al overmorgen hier zijn … Anders wordt het waarschijnlijk de dag erop”, zegt Rick en pakt de telefoon.
“Rick, zou je niet beter eerst wat gaan slapen”, zegt Chantal tevergeefs, want Rick heeft de telefoon al aan zijn oor en die gaat over.

“Hallo, met Dennis”, wordt er aan de andere kant opgenomen.
“Hallo, u spreekt met Rick.”
“Ha, die Rick hoe vaak moet ik jou nog duidelijk maken, om geen u tegen mijn te zeggen … Zeg maar je en jij … Maar hoe is het met jou en met mijn zoon?”
“Daar bel ik juist voor … Sander ligt in het ziekenhuis … Hij is geschept door een auto”, snikt Rick.
“Dat meen je niet … Maar komt het nog goed?”
“De dokter denkt dat hij een dwarslaesie heeft … Maar één ding is wel bijna zeker … Hij zal de rest van zijn leven in een rolstoel door moeten brengen”, snikt Rick.
“Ik pak een koffer en ik kom jouw kant op … Zo snel mogelijk als ik kan … En ben jij nu alleen”, vraagt Dennis.
“Nee ik ben niet alleen Chantal is hier … En mijn ouders komen over een paar uur naar hier”, deelt Rick snikkend toe.
“O, ja, het is bij jullie nu nacht … Nou ik kom zo snel ik kan … Ik bel je, zodra ik weet welke vlucht ik heb en hoe laat ik land … Dan kom ik meteen naar je toe.”
“Ik vraag wel aan mijn vader of aan Chantal of ze kans zien je op te kunnen ophalen van het vliegveld”, oppert Rick.
“Vind ik prima … Dan ga ik snel wat spullen pakken en kom ik jullie kant op”, zegt Dennis.
“Is goed, ik zie je snel.”
“Rick”, vraagt Dennis nog.
“Ja.”
“En zijn moeder?”

© Geoff (dkz09), 2014

Geoff
Berichten: 46
Geregistreerd: zondag 22 juni 2014 13:48
Woonplaats: Amsterdam
Heeft Bedankt: 2 keer
Ontvangen Bedankjes: 40 keer
Bericht Re: De Danser door Geoff » dinsdag 07 oktober 2014 18:49

13.

“Hallo met Anne, met wie spreek ik?”
“Goedemorgen je spreekt met Chantal … Een vriendin van Sander.”
“Oké, wat kan ik voor je doen”, vraagt Anne.
“Uhm, ik weet niet hoe ik het moet zeggen … Maar Sander is afgelopen nacht geschept door een auto … En de bestuurder is gewoon doorgereden”, deelt Chantal voorzichtig mee.
“Nee, Sander is toch niet ...?”, Anne durft het niet eens te vragen.
“Hij ligt in het ziekenhuis ... En zal de rest van zijn leven waarschijnlijk in rolstoel moeten door brengen … Alleen hij weet het nog niet … En dat wil de arts ook nog even zo houden … Dit om eerst de uitslagen en andere testen of te wachten”, vertelt Chantal wat ze weet.
“O, wat erg.”
“Zeg dat wel … Maar ik mag ik je iets vragen?”
“Ja, vraag maar.”
“Zou jij de dansen lessen van Sander over willen nemen … Tot er meer duidelijk is?”
“Ja, geen probleem … Hoe laat zijn de lessen?”
“Dinsdagmiddag en donderdagmiddag geeft hij les aan de ouderen … Van drie uur tot half vijf … En op die dagen geeft hij ’s avonds ook les aan jongeren van half acht tot half tien … En dan nog op woensdagmiddag en zaterdagmiddag van half drie tot vier uur … En die zijn allemaal in het buurtcentrum.”
“Oké, dat is geen probleem … Heb momenteel toch tijd genoeg … Vanochtend te horen gekregen dat mijn werk failliet is … Dus zit ik nu zonder werk.”
“O, wat vervelend … Ik moet nog even aan Rick vragen hoe het verder zit … Maar als het goed is, word je gewoon betaald voor het geven van de danslessen.”
“Uhm, zullen we dat later bekijken en zien … Ik denk dat hij wel momenteel wat anders aan zijn hoofd heeft.”
“Dat is waar … Als je vanmiddag zorgt dat je ruim op tijd bent … Dan zullen Astrid en Teun je opvangen en de nodige dingen geven en je wegwijs maken.”
“Oké, dat is goed … Die Astrid en Teun werken die daar?”
“Ja, Teun is de beheerder en Astrid werkt zo gezegd in de bar.”
“Nou dan komt het goed.”
“Je mag de groepen vertellen wat er aan de hand is … Alleen bij de kinderen en ouderen mag je niks zeggen over Rick … Alleen de jongeren weten dat Sander homo is.”
“Dat weet ik … En ik zal er aan denken.”
“Oké, ik kom vanavond wel even langs in het buurtcentrum … Na de laatste les … Dan kunnen wel elkaar ontmoeten en even wat dingen verder bespreken.”
“Is goed, dan zie ik je vanavond.”
“Tot vanavond en succes vandaag.”
“Dank je, en wens Sander beterschap en Rick sterkte van me … Ook al kent hij mij niet.”

“Dag jongen, hoe is het met jouw”, vraagt Katharina, als ze binnenkomt.
“Dag mam, gaat wel ondanks alles … Ik heb Dennis gebeld … En hij probeert hier zo snel mogelijk naar toe te komen.”
“Dan haalt je vader hem van het vliegveld op.”
“Dat had ik ook al in gedachte of Chantal.”
“Over Chantal gesproken ... Waar is ze?”
“Ze is naar het vliegveld om haar Gregor op te halen … Hij komt weer voor een paar weken naar hier.”
“Wat gezellig en leuk voor haar … Moet niet makkelijk zijn om zo ver van elkaar te wonen?”
“Ach mam als ze maar gelukkig zijn … Maar waar is pap?”
“Die wacht in de auto … Want je zal wel naar Sander willen?”
“Dat wil ik zeker … Maar ik weet niet of ik nu bij hem kan.”
“We gaan er gewoon heen … Dan zien we het wel … En anders ben je dichter bij hem”, moedigt Katharina haar zoon aan.
“Dat is waar mam.”

Intussen is men druk met de onderzoeken bij Sander, die nog altijd niet kan geloven, dat hij in het ziekenhuis ligt en dat hij niet weg mag. Want voor zijn gevoel viel het ongeluk wel mee.
“Ik voel mijn benen en voeten niet!”, roept Sander.
“O, voelt u dit”, vraagt arts Van der Staar als ze met de achterkant van haar pen over de onderkant van zijn voeten wrijft.
“Nee”, zegt Sander, bijna in paniek.
“Maakt u zich geen zorgen … We gaan het uitzoeken”, probeert de arts hem gerust te stellen, “En voelt u dit?”, vraagt ze terwijl ze in zijn benen knijpt.
“Nee ik voel helemaal niks”, slaat de paniek nu toe bij Sander.
“Geeft hem iets kalmerend.”, zegt de arts tegen de verpleegkundige die naast haar staat en schrijft de naam van de medicijnen op een memo vel, “De administratie maken we straks in orde.”
“Waarom voel ik nu niks in mijn benen en voeten?”, roept Sander radeloos.
“Dat gaan we uitzoeken … Waar zijn de uitslagen van de CT-scan?”, vraagt de arts.
“Uhm, daar is een klein probleem mee”, deelt een verpleger mee. Het is druk rond Sanders bed.
“Wat is er dan?”, vraagt dokter Van der Staar terwijl ze naar de verpleger loopt.
“Degene die de CT-scan afgelopen nacht heeft gemaakt … Die heeft waarschijnlijk iets verkeerds gedaan … Want de uitslagen zijn nog niet binnen gekomen”, legt de verpleger uit.
“Bel dan naar de afdeling Radiologie … Om te vragen of ze willen kijken wat er fout is gegaan en of ze als nog de uitslagen kunnen sturen”, draagt ze de verpleegkundige op.
“Is goed”, zegt de verpleger en gaat direct bellen.

Daarna voert de arts wat onderzoekjes uit bij Sander in de hoop dat de resultaten van de scan snel boven water komen. Dan wordt ze geseind door de verpleegkundige, die de afdeling radiologie aan de lijn heeft.

“De uitslagen zijn nooit verstuurd … Maar door een stomme zet per ongeluk gewist”, zegt de verpleger.
“Geef even hier die telefoon”, zegt de arts, waarop de verpleegkundige de telefoon aan haar geeft.
“Hallo met arts Van der Staar … Er komt nu met spoed een patiënt jullie kant op … En ik wil de uitslagen zo snel mogelijk hebben”, zegt ze tegen de medewerker aan de ander kant van de lijn en hangt dan op.
“En?”, vraagt de verpleegkundige.
“Meneer Van den Brug, we gaan opnieuw een CT-scan maken … De CT-scan van vannacht is niet helemaal goed gegaan”, zegt de arts.
“Maar ik voel niks in mijn benen en voeten”, huilt Sander.
“We zijn daar mee bezig … Daarom gaat u nu met spoed naar de radiologie … Voor een CT-scan en hopelijk dat daar meer uit komt”, legt de arts uit waarna Sander met alle haast naar radiologie wordt gebracht.

Op het moment dat de deuren van de ene lift met Sander erin sluiten, openen de deuren van de andere lift, waar Rick en zijn ouders uitstappen. Ze lopen gelijk naar de balie. En vragen naar Sander. Maar de verpleegster achter de balie kan niks melden. Ze zegt dat ze de arts zal oproepen en dat ze even plaats moeten nemen.

Anne loopt rond half twee ’s middags het buurtcentrum binnen, waar ze gelijk wordt opgevangen door Astrid, die haar direct vraagt of ze nog iets gehoord heeft. Maar helaas kan Anne haar niks melden. Mede omdat ze verder nog niks gehoord heeft.
“Maar Chantal komt vanavond na de laatste les … En misschien weet zij dan al meer”, zegt Anne.
“Dat is goed … En ach zoals wel vaker gezegd word … Geen nieuws is goed nieuws”, zegt Astrid.
“Zullen we dan maar hopen”, lacht Anne flauwtjes terug.
“Nou kom op … Dan laat ik even zien waar je alles kan vinden en hoe het werkt … Voor de eerste groep hier staat”, zegt Astrid besluitend en ze loopt richting de dansruimte.
“Ja, dat is goed plan”, zegt Anne en loopt achter Astrid aan.

In het ziekenhuis blijft Rick ijsberen door de wachtruimte. Zijn ouders kijken zittend naar hun zoon. Ze weten alle drie nog niets van de verder ontwikkelingen. De arts hebben ze nog niet gesproken. Rick's vader is bij de balie gaan vragen waar de arts bleef. Maar hij kreeg de mededeling dat de arts was weg geroepen voor een spoedgeval.

“Waarom zeggen ze niks? Waarom duurt het allemaal zolang!”, vraagt Rick ijsberend zich hardop af.
“Ze doen echt hun best”, probeert Katharina haar zoon te kalmeren.
“Er zijn toch genoeg artsen hier in het ziekenhuis … Blijkbaar niet … Waarom zeggen ze niet gelijk … Dat Sander de rest van zijn leven in een rolstoel moet door brengen”, raast hij verder.
“Jongen, doe eens rustig … De arts zal wel zo komen”, blijft Katharina haar zoon proberen te kalmeren.
“Mam, ze hebben het vannacht al gezegd … De kans is groot dat hij in rolstoel beland voor de rest van zijn leven … En dat weten ze nu helemaal zeker … En durven daarom niks te zeggen … Of ze vertellen het alleen aan zijn ouders … Ik word hier gek van … Waarom zeggen ze nu niks … Waarom over komt hem dit … Waarom niet een andere … Hoelang wachten we nu al op een arts … Al uren … Ik er word gek van het wachten”, raast Rick maar door.

Bij het buurtcentrum komen de ouderen één voor één binnen druppelen. Ze kijken allemaal wat verbaasd naar Anne en Astrid. Zelfs mevrouw Klomp weet even niks te zeggen.

“Dames en heren, ik heb een paar mededelingen”, begint Astrid zodra iedereen binnen is, “Om te beginnen heeft mevrouw Burns zich afgemeld in verband met onverwachte omstandigheden”
“Welke omstandigheden? Als we dat mogen weten?”, vraagt meneer Jong.
“Dat is helaas privé … Maar ze is er volgende week dinsdag er weer”, antwoord Anne.
“En dan heb ik nog een vervelende mededeling, die tegelijk met deze dame te maken heeft”, zegt Astrid daarna, terwijl ze naar Astrid wijst, “Sander is vannacht aangereden door een auto … Hij ligt in het ziekenhuis … Op dit moment weten wij nog niet veel … Maar zodra er nieuws is zullen we dat met u allen delen … Het is dus ook niet bekend hoelang hij in het ziekenhuis moet blijven en hoe het verloopt … Maar tot er duidelijkheid is worden alle danslessen door Anne van Deurne … Zij zal met jullie ook de opstart doen van de repetities voor de dansvoorstelling die over een paar maanden plaats vindt”, legt Astrid uit.
“Er zal niks veranderen … Alles blijft het zelfde … En ik trek niemand voor”, duidt Anne aan.
“Maar komt Sander wel terug?”, vraagt mevrouw Klomp voorzichtig.
“Daar durven en kunnen we nu nog niks zeggen … Mede omdat wij nog niks weten over de situatie van Sander”, legt Astrid uit.
“Ik snap best dat u allemaal geschrokken bent … Maar ik wil toch even dansen … We gaan niks moeilijks doen … We doen gewoon de dans die we van de week ook hebben gedanst”, besluit Anne waarop Astrid de ruimte verlaat en haar met de groep alleen laat.

Bij het ziekenhuis komen Chantal en Gregor binnen, waar ze een nog steeds een rondjes lopende Rick aantreffen. Zijn ouders zitten hopeloos toe te kijken. Zij hebben van alles geprobeerd om hem te kalmeren maar geen enkele truc heeft geholpen. Chantal loopt richting Katharina en haar man. Gregor, die onderweg van het vliegveld naar het ziekenhuis op de hoogte is gebracht, probeert Rick rustig te krijgen. Met wat tegenzin en onder dreiging van geweld laat Rick zich op een stoel vallen.

“Aan dat ijsberen en boos zijn heeft Sander niet zoveel … Je moet proberen rustig en kalm te blijven … Daar heeft hij straks meer aan … Voordat jij straks in politiecel zit omdat jij een ziekenhuis afbreekt”, lacht Gregor voorzichtig.
“Ik wil gewoon naar hem toe … Maar dat mag niet … Ik wil zijn arts spreken … Maar die komt ook maar niet opdagen … En niemand anders hier wilt zeggen hoe het met hem gaat … Het lijkt wel of ze bang zijn om te zeggen ze niks voor hem kunnen doen … En hij de rest van zijn leven in een rolstoel moet doorbrengen”, raast Rick verdrietig.
“Ze zijn misschien nog wel bezig met de onderzoeken … Dat ze daarom nog niks willen of kunnen zeggen … Om valse hoop te vermijden … Ze weten heel goed wat ze doen”, probeert Gregor Rick gerust te stellen.
Dan gaat verder op in de gang een deur open. Arts Van der Staar loopt richting het groepje, dat iets verderop zit. Zodra ze bijna bij het groepje is, springt Rick op en kijkt haar aan met een blik die genoeg zegt.
“Mijn excuses dat het zo lang duurde … Maar er waren wat tegenslagen … Zo hebben we de CT-scan opnieuw moeten maken … Omdat er bij die van vannacht iets niet helemaal goed is gegaan … Men heeft per ongeluk de verkeerde knop in gedrukt waardoor alles weg was … Maar de CT-scan is opnieuw gemaakt … Maar ik heb daar slecht nieuws over”, legt de arts uit waarop Rick zich snikkend in een stoel laat vallen.

© Geoff (dkz09), 2014

Geoff
Berichten: 46
Geregistreerd: zondag 22 juni 2014 13:48
Woonplaats: Amsterdam
Heeft Bedankt: 2 keer
Ontvangen Bedankjes: 40 keer
Bericht Re: De Danser door Geoff » zaterdag 08 november 2014 14:03

14.

“Hoe is het Sander”, vraagt Dennis zodra hij met Chris naar de auto loopt.
“Slecht, de arts heeft ons gisteren op de hoogte gebracht van zijn toestand … En dat is alles behalve goed nieuws”, deelt Chris mee.
“Dat meen je niet en weet Sander het al?”
“Nog niet … We wilden op jou wachten.”
“En hoe is het met Rick?”
“Niet goed, hij is totaal overstuur … en begrijpt het wel. Maar van de andere kant wil hij het niet aanvaarden, omdat hij gewoon weet dat Sander het nooit zal accepteren. Hij kent Sander door en door … In die paar jaar dat ze elkaar nu kennen, hebben ze elkaar zo geweldig goed leren kennen. Ze kennen elkaar beter dan wij hun kennen.”
“Mijn zoon ken ik natuurlijk goed … Maar denk dat je gelijk heb … Dat onze zonen elkaar beter kennen dan wij hen kennen … Want ik denk, dat Rick wel eens gelijk zou kunnen hebben.”
“Dat denken wij ook.”
“Maar Rick is nu toch niet alleen thuis?”
“Nee, Katharina en ik logeren momenteel bij hem … Maar wij gaan vanavond naar huis … Zodat jij bij Rick kan logeren en op hem letten … Katharina en ik komen dan gewoon elke dag samen en soms komt één van ons naar jullie toe.”
“Lijkt mijn een prefect idee … Maar ik wil wel graag naar het ziekenhuis.”
“Daar zijn we al naar onderweg”, zegt Chris terwijl hij de auto de weg opdraait richting het ziekenhuis.

“Hoe ging het gesprek gisteren met Anne”, vraagt Gregor, als Chantal opgestaan is en aan het ontbijt zit.
“Ging goed. Zij en Astrid schrokken wel van de mededeling. Astrid is één van de beheerders van het buurtcentrum”, legt Chantal uit.
“Oké, wat gaat er nu gebeuren met de danslessen?”
“Die blijven door gaan … Anne neemt dat gewoon op haar … Tot er een definitieve beslissing is genomen.”
“Jullie laten Sander de beslissing nemen?”
“Ja, het is zijn werk … Zijn lessen, nog net niet zijn levenswerk … Maar we hebben met zijn drieën besloten dat de geplande voorstelling, die over een paar maanden plaats vindt, gewoon doorgaat … Tot die tijd neemt Anne alles waar. Astrid en ik helpen haar daarbij en de voorstelling dragen we op aan Sander, zodat hij kan zien dat iedereen hem steunt in deze tijd.”
“Het komt allemaal wel weer goed op de rit.”
“Hoop het zo … Net als dat de bestuurder, die Sander heeft aangereden, snel wordt gepakt”, beaamt Chantal.

Bij het ziekenhuis ijsbeert Rick opnieuw door de wachtkamer, hij wacht op zijn vader en schoonvader. Zijn moeder geeft aan dat ze ook vast naar Sander kunnen gaan. Rick wil niks liever, maar hij wil toch wachten op zijn schoonvader. Katharina geeft zich daarbij gewonnen. Want als haar zoon iets in zijn hoofd heeft, krijgt men dat er moeilijk uit gepraat. Alleen Sander lukt het soms. Daarom is ze zo blij dat die twee elkaar gevonden hebben. ‘Ondanks alles wat er gebeurd is. Ze hebben alles doorstaan met zijn tweeën. Zo zullen ook nu weer alles doorstaan. Want het zijn vier handen op één buik’, denkt Katharina bij zichzelf.


Dan komen Dennis en Chris de hoek om gelopen. Na een korte begroeting tussen Katharina en Dennis, slaat Dennis gelijk zijn armen om Rick heen, die op zijn beurt zijn armen stevig om Dennis heen legt en zachtjes begint te huilen. Voor de zoveelste keer in korte tijd, weet Rick zich niet strek te houden.
“Rustig maar jongen … Wees maar niet bang … Ik blijf zolang als het nodig is”, fluistert Dennis.
“Het is gewoon niet eerlijk”, snikt Rick.
“Dat begrijp we allemaal. Er valt alleen weinig aan te doen”, probeert Dennis hem te kalmeren.
“Hij heeft al zoveel ellende mee gemaakt. Is het nou nooit eens voorbij?”, vraagt Rick snikkend.
“Hij heeft niet alleen maar ellende gehad. Hij heeft jou leren kennen. Bij mijn weten is dat juist het beste wat hem de afgelopen jaren is over komen. Daarbij ... jullie overwinnen alles samen. Dus dit ook. Je houdt toch van mijn zoon?”
“Natuurlijk hou ik van Sander … Dat zal ik ook altijd blijven doen … Want een leven zonder Sander kan ik mij niet voorstellen”, klaart Rick op.

Hij laat Dennis los en droogt zijn tranen. Rick haalt diep adem, kijkt dan naar zijn ouders en schoonvader. Hij ziet drie mensen, die hem lief en met een glimlach aankijken. Dan beseft hij, dat hij en Sander geluk hebben met deze mensen, die hen bij staan. Dan vraagt Dennis of ze nu naar Sander gaan. Want dat wil hij maar al te graag. Daarop besluiten ze richting de kamer van Sander te lopen. Maar als ze pas een paar stappen hebben gezet, komt dokter Van der Staar hen tegemoet gelopen gevolgd door twee agenten.

“Dit is de vriend van meneer Van den Brug”, stelt de arts de agenten aan Rick voor.
“En u bent...?”, vraagt één van de agenten aan de andere drie personen.
“Ik ben Katharina Beikes en dit is mijn man Chris Beikes. Wij zijn de ouders van Rick, de vriend van Sander … En dit is Dennis van den Brug, de vader van Sander”, stelt ze haar en de anderen voor aan de agenten.
“Wat is er aan de hand?”, vraagt Rick.
“Uw vriend is een paar dagen terug aangereden door een auto”, zegt één van de agenten.
“Dat wist ik al lang … Uw collega’s hebben mij diezelfde nacht nog ingelicht”, merkt Rick op.
“Dat klopt … Dan weet u ook dat de auto na het ongeval er vandoor is gegaan?”, vraagt de andere agent.
“Ja, dat is mij ook verteld”, reageert Rick.
“Aan de hand van getuigenverklaringen en foto’s heeft het onderzoek een arrestatie opgeleverd. Vanmorgen is de bestuurder opgepakt”, licht één van de agenten toe.
“Mooi, maar wat doet u dan hier?”, vraagt Katharina.
“In verband met het onderzoek moeten we ook een verklaring van het slachtoffer hebben … Om de dader te laten zien, wat die het slachtoffer heeft aan gedaan. Maar ook voor de rechtbank hebben wij informatie nodig over zijn gezondheid nu. Zoals wat voor blijvend letsel hij overhoudt aan het ongeval”, legt de andere agent uit.
“Daarom zijn we hier. Wij hebben net een verklaring opgenomen bij uw vriend. Als we de medische gegevens hebben, kunnen wij verder met ons onderzoek. We houden u uiteraard op de hoogte”, deelt de agent mee.
“De medische gegevens zijn toch vertrouwelijk?”, vraagt Dennis aan de arts.
“Dat is ook zo … Maar in het belang van het onderzoek kunnen we niet anders. We geven alleen de gegevens mee, die wij hebben vanaf het moment, dat Sander hier binnen werd gebracht. Andere gegevens, die niet in belang van het onderzoek nodig zijn, geven wij ook niet zomaar vrij of mee aan de politie of het openbaar ministerie”, legt dokter Van der Staar uit.
“Dan is het goed … Vind het niet zo fijn dat alles en iedereen dat soort informatie kan lezen”, zegt Dennis.
“Dank u wel … Wij zullen u allen via Sander op de hoogte houden van het onderzoek en voortgang daarvan”, zegt één van de agenten, waarna ze achter de arts aan lopen.

“Wie heeft dit gedaan?”, vraagt Rick dan ineens.
De agenten en de arts draaien zich om. Dan komt één van de agenten naar Rick toe gelopen. Als hij vlak voor Rick staat, legt hij een hand op Ricks zijn schouder. Dan zegt de agent, “Dat kunnen wij helaas niet mededelen … Althans nu nog niet … Vanwege het onderzoek.”
“Wanneer kan dat wel gezegd worden?”, vraagt Rick.
“Als het onderzoek af gerond is … Dan brengen wij uw vriend gelijk op de hoogte”, antwoordt de agent, waarop hij de schouder van Rick loslaat en zich omdraait, terugloopt naar zijn collega en dokter Van der Staar.

Rick, Dennis en de ouders van Rick vervolgen hun weg richting Sander. Als ze vlak bij zijn kamer zijn, komt dokter Van der Staar naar hun toe gesneld, met de vraag of ze Sander het nieuws gaan vertellen. Hier op antwoord Rick ‘ja’. Ze knikt ten teken dat het prima is. Alleen heeft ze wel een kleine mededeling, “Dat Sander wat van slag is, door het bezoek van de politie.”
“Dat begrijp ik, maar ik wil niet langer tegen hem liegen”, antwoordt Rick terug.
“Dat snap ik, als ik de agenten de informatie heb meegegeven, dan kom ik ook naar de kamer en vertel hem wat er nu precies aan de hand is … Tenzij u dat wilt vertellen, dan vind ik dat ook goed, maar vertel het pas als ik er ben … Want dan kan ik gelijk uitleg geven bij eventuele vragen”, deelt de arts mee.
“U kunt het beter vertellen”, zegt Rick.
“Dan ben ik tien minuten bij u”, zegt de arts en loopt snel richting de agenten.

“Hoi schat, hoe gaat het”, vraagt Rick, als hij de kamer inloopt samen met zijn moeder.
“Klote, ze willen maar niks zeggen … En heb nog steeds geen gevoel in mijn benen”, snikt Sander.
“De arts komt zo vertellen wat er nu is … Ze wacht nog even op wat resultaten van wat onderzoeken”, probeert Rick hem te kalmeren.
“Sander, zal ik je vader zo op de hoogte brengen?”, vraagt Katharina.
“Maakt mij niks uit … Hij woont aan de andere kant van de wereld … Die zal daar niet speciaal voor naar hier komen”, reageert Sander terug.
“Oh, dan ken jij je vader niet zo goed … Ik heb gelijk gebeld, toen je was aangereden … Hij is een paar uur geleden geland … Mijn vader heeft hem opgehaald”, licht Rick zijn vriend in over de andere ontwikkelingen.
“Dus je wilt zeggen dat mijn vader hier is?”, vraagt Sander verbaasd.
“Ja, zoon ik ben naar hier gekomen … Om jou en Rick te steunen … Net als zijn ouders en familie”, zegt Dennis, als hij de kamer binnenloopt, op de voet gevolgd door Chris.
“Papa”, huilt Sander, terwijl Dennis zijn zoon knuffelt.
“Rustig maar jongen … Voorlopig ga ik nergens heen … Ik blijf zolang als het nodig is”, probeert Dennis hem te kalmeren.
“Ik kan het niet geloven dat je hier bent”, zegt Sander als hij zijn vader los laat.
“Jij bent mijn zoon … Je bent mijn alles … Zodra er iets is, dan kom ik gelijk … Dat weet je toch”, zegt Dennis; “Rick heeft mijn direct gebeld … Hij heeft samen met Chantal vervanging gevonden voor je danslessen ... Het is een goeie jongen … Ben echt blij dat jullie elkaar zijn tegen gekomen”, zegt Dennis er achteraan.
“Pap, dat ben ik ook … Hij is mijn houvast in alles”, zegt Sander en steek zijn hand uit naar Rick, die de hand maar al te graag vast pakt.

Bij de schouwburg melden Chantal en Anne zich bij de balie. Nog geen paar tellen later komt Tijn hen ophalen. Ze gaan naar zijn kantoor. Als ze koffie hebben en zitten, begint Chantal gelijk Tijn te bedanken, omdat ze blij is dat hij gelijk tijd had.
“Geen probleem en Anne, wat leuk om je nog eens te zien”, antwoordt hij.
“Insgelijks, alleen de reden is wat minder”, zegt Anne terug.
“Oké, wat is er aan de hand?”, vraagt hij dan.
“Weet je nog een paar dagen geleden … Toen we elkaar ontmoetten?”, vraagt Anne.
“Ja, dat weet ik nog … Je was samen met Sander op een date, die geen date was”, antwoordt Tijn.
“Klopt, toen Sander mij weer bij mijn oma had thuis gebracht,is hij naar huis gegaan … Maar op weg naar huis is hij geschept door een auto”, verteld Anne hem het nieuws.
“Hij is toch niet ...?”, vraagt Tijn geschrokken.
“Gelukkig niet … Maar hij ligt wel in het ziekenhuis … De kans is groot dat hij voor de rest van zijn leven in een rolstoel moet doorbrengen”, legt Anne uit.
“Wat heftig, ik hoop dat ondanks alles het toch goed komt”, zegt Tijn.
“Dat hopen wij ook”, reageert Chantal.
“Daarom zijn wij hier ook … Want Sander zal dus voorlopig geen danslessen geven”, deelt Anne mee.
“Dat snap ik ook wel”, reageert Tijn.
“Anne neemt voor onbepaalde tijd de lessen over. We hebben namelijk besloten dat we de voorstelling die gepland stond gewoon plaats laten vinden op de datum die jullie al hadden besproken. Alleen nemen Anne en ik de algehele leiding daar voorlopig in”, ligt Chantal toe.
“Dat is mooi en fantastisch … Heeft Sander jullie dit opgedragen?”, vraagt Tijn.
“Hij weet van niks … Het is een verrassing voor hem … We willen met de voorstelling laten zien dat zijn groepen hem steunen … Maar ook vooral laten zien wat hij ze heeft geleerd”, legt Chantal verder uit.
“Maar wij hebben niet van alles verstand … Nu hoopte wij dat jij ons wilt helpen met de voorstelling … Vooral op het technische kant … Zoals het geluid, licht en decor”, valt Anne haar bij.
“Dames, maak jullie maar niet druk … Bij deze neem ik de technische leiding op mij ... Ook hou ik vanaf nu contact met jullie”, belooft Tijn hen. Na nog wat verder dingen besproken te hebben, begeleidt hij Anne en Chantal naar de uitgang en met een ‘tot volgende week’ neemt ze afscheid van elkaar.

In het ziekenhuis komt dokter Van der Staar de kamer binnen van Sander binnengelopen en sluit de deur. Ze gaat aan het voeteneinde staan. Rick staat aan de ene kant van Sander, terwijl Dennis aan de andere kant van Sander zit. De ouders van Rick staan achter de arts. Iedereen kijkt de arts aan.

“Meneer Van den Burg ik heb niet zo een goed nieuws voor u”, begint de arts haar verhaal. Ze let op of ze de aandacht van iedereen heeft, terwijl ze Sander recht in zijn ogen aankijkt.

“Uit de diverse testen en uit de CT-scan moeten wij helaas vast stellen dat uw een dwarslaesie heeft”, deelt de arts mee.

© Geoff (dkz09), 2014

Geoff
Berichten: 46
Geregistreerd: zondag 22 juni 2014 13:48
Woonplaats: Amsterdam
Heeft Bedankt: 2 keer
Ontvangen Bedankjes: 40 keer
Bericht Re: De Danser door Geoff » zondag 07 december 2014 20:16

15.

“Waarom ik, heb ik nog niet genoeg meegemaakt”, huilt Sander; “Mijn leven is voorbij … Kan nooit meer dansen … Ben de rest van mijn leven afhankelijk van anderen … Is er niks om dit te genezen … De rest van mijn leven in zo een klote rolstoel dat wil ik nooit … Waarom kunnen ze dit niet genezen”, huilt en raast Sander verder.
“Wij kunnen het wel proberen te genezen met een operatie … Alleen brengt dat wel één en al een risico met zich mee … Er zit een stukje bot in uw zenuwbaan … Als het lukt om dit te verwijderen dan kunt u na een paar maanden revalidatie en rolstoel weer zelfstandig lopen … Of u dan weer kunt dansen, durf ik u niet te zeggen”, geeft arts Van Staar een heel klein beetje hoop.
“Wat als het niet lukt?”, vraagt Rick met bevende stem.
“Mocht het niet lukken, dan zal uw vriend nooit meer kunnen lopen … Waardoor hij de rest van zijn leven in een rolstoel moet doorbrengen … De kans is ook aanwezig dat uw vriend nog minder zelf zou kunnen … Dit kan vooral komen door eventueel beschadigingen aan het zenuwstelsel”, legt de arts uit; “U moet er allebei maar over nadenken … Uw vriend moet wel zelf de beslissing nemen … Waar u dan allemaal hem in moet steunen en achter zijn beslissing blijven”, vervolgt de arts haar uitleg, “Er is geen weg terug.”
“Dat snappen we”, zegt Ricks moeder Katharina.
“Ondertussen en daarna gaan wij u de beste zorg en revalidatie geven, die mogelijk is … Wat ik u wel kan zeggen .... als u niet voor de operatie kiest … dan bent u niet helemaal afhankelijk van anderen … Met de nodige aanpassingen in huis kunt u grotendeels zelfstandig blijven … Maar ik zal u en uw vriend daar de komende week meer over vertellen … Dan zal er ook een revalidatiearts bij zijn … Die kan u precies vertellen wat er allemaal op u afkomt”, kijkt dokter Van der Staar naar voren.
“Dank u voor de uitleg en de goede zorg tot nu toe”, zegt Sanders vader Dennis dankbaar.
“Als er nog iets is … Dan kunt aan de verpleging vragen of ze mij willen oproepen”, zegt de arts, waarna ze handenschuddend de kamer verlaat.

“Rick”, vraagt Sander even later als de arts weg is.
“Ja, wat is er”, vraagt Rick bezorgd.
“Hoelang weet jij dit al?”
“Sinds gisteren”, zucht Rick zwaar.
“Waarom heb je het gisteren niet gelijk verteld?”, vraagt Sander verwijtend
“Hij wou je het gelijk vertellen … Maar ik heb gezegd dat hij moest wachten tot ik er was … Voor het geval je door het lint zou gaan”, antwoordt Dennis in plaats van Rick.
“Of ik dat nu niet ga … Is niet iets wat je dagelijks te horen krijg … Dat je nooit meer kan lopen en dus de rest van je leven in rolstoel moet doorbrengen”, reageert Sander verdrietig.
“Dat weten we ook wel … Daarom wou ik ook dat hij zou wachten met het te vertellen tot ik er was … Want dit nare bericht wil ik samen met jouw en Rick verwerken … Maar ook om er voor jou en Rick te zijn in deze moeilijke tijd … Zodat niet alles op Ricks familie terecht komt”, toont Dennis zijn verborgen zorgen.
Sander kan dit niet.
“Het zal wel … Maar mijn leven is wel voorbij … Het zal niet lang duren voor Rick een ander tegen komt … Die gewoon kan lopen en niet afhankelijk zal zijn … Zoals ik nu de rest van leven wel zal zijn … Altijd afhankelijk zijn van een ander en nooit meer kunnen lopen”, schreeuwt Sander huilend.
“Dat wil ik niet horen … Je bent en blijft de Sander waar ik ooit voor gevallen ben … De Sander waar ik gek op ben … Knop het goed in je oren ... Nooit maar dan ook nooit zal ik je verlaten … Ik ben gek op je en zal nooit van een ander kunnen houden dan jij … Jij bent het meest waardevolle dat ik ken en heb”, zegt Rick liefdevol en geeft Sander een kus op zijn voorhoofd.
“Dat zeg je nu wel … Maar wacht over een paar maanden … Dan ben je er met iemand anders vandoor en laat mij in zo’n klote rolstoel achter”, huilt Sander.
“Dat moet je uit je hoofd zetten … Want ik wil niemand anders dan jij … Jij bent mijn liefde van leven … Daarnaast is niks mij te veel … Want ik sta je nu en voor de rest van ons leven naast je … Steun je door dik en dun … Elke tegenslag zijn wij tot nu toe door gekomen … Dit komen we ook door … Zodra duidelijk is wat er in huis aangepast moet worden om je vrijheid te hebben … Dan ga ik dat meteen laten doen … Zodat als jij weer thuis komt … Alles in orde is … Want ik heb alles voor je over … Zelfs jou minstens twee keer per dag de trap op- en afdragen”, zegt Rick liefdevol en geeft Sander nu een kus op de mond, die toch met wat twijfel zijn armen om Rick heen slaat en zachtjes huilt.
“Laat die tranen maar gaan … maakt allemaal niet uit … Want ik huil met je mee … We gaan er samen tegen aan”, fluistert Rick in Sanders oor en geeft hem nog kus in zijn nek.

“Met Chantal.”
“Chantal, het nieuws is aan Sander verteld”, zegt Katharina.
“Hoe reageerde hij?”, vraagt Chantal. Ze maakt zich grote zorgen of de vriend van haar collega wel met het nieuws kan omgaan.
“Fel ... Hij kon en wil nog steeds niet bevatten … Of beter gezegd ... Rick had gelijk over hoe Sander zou reageren”, vat Katharina Sanders reactie samen.
“Rick zit er ook meestal niet naast … Die twee zijn vier handen op één buik”, merkt Chantal op.
“Dat is waar”, lacht Katharina.
“Maar er is een kans ...”, begint Katharina en vertelt over de kleine kans, die Sander volgens de arts nog heeft.
“Oké, dat wist ik niet eens”, reageert Chantal.
“Wij ook niet … De arts vertelde het ons ook net pas”, leeft Katharina mee en komt nog met een vraag, “Zou jij oma en je ouders op de hoogte willen brengen?”
“Ik heb oma en mama al op de hoogte gebracht … Dat Sander een ongeluk heeft gehad … Ze schrokkend wel toen ik gisterochtend het vertelde.”
“Oké, zou jij oma verder op de hoogte willen brengen … Net als mijn zus?”, vraagt Katharina.
“Komt helemaal goed tante … Ik zal het ze vertellen”, belooft Chantal.
“Als je langs wilt komenm is dat geen probleem. Alleen zoou ik het pas morgen doen … Sander is erg overstuur.”
“Dat begrijp ik … Doe hem de groetjes van mij en Gregor … We komen morgen wel langs … En geef mijn neef maar een dikke knuffel van ons”, geeft Chantal door; “We nemen oma morgen wel mee.”
“Is goed, ik zal het doorgeven … We zien je morgen”, sluit Katharina af.
“Tot morgen”, zegt Chantal en verbreekt de verbinding.

“Was mijn tante … Ze hebben het Sander verteld”, zegt Chantal als ze de telefoon neerlegt. Ze zit met haar vriend Gregor op de bank.
“Hij reageerde er zeker slecht op?”
“Inderdaad ... Rick had gelijk … Sander is helemaal door het lint gegaan”, antwoordt Chantal.
“Maar nu?”
“Geen idee,” begint Chantal en herhaalt de boodschap van de arts. Sander heeft een kans, een kleine kans.
“Dat is heftig … Ik denk, dat het niet veel uit zal maken ... hij zal nooit meer kunnen dansen”, zucht Gregor.
“Dat klopt … Heb zo te doen met Sander … Na alle jaren met ellende en tegenslag heeft hij eindelijk het geluk gevonden bij mijn neef en ze waren vanaf dag één onafscheidelijk … Maar nu weer dit … Hopelijk ondanks hoe het verder gaat lopen … Dat ze daarna alleen maar het geluk aan hun kant hebben staan … Ze hebben het wel eens over kinderen gehad … Maar dat zal voorlopig op een zijspoor staan … Misschien dat het wel nooit meer van komt”, snikt Chantal.
“Ze hebben veel steun … Dennis, je oom Chris en tante Katharina, je oma, van jou en mij en ongetwijfeld ook van Rick en zijn familie … Net als alle anderen die ze kennen zoals die Anne, Tijn, Teun en Astrid”, moedigt Gregor haar aan.
“Je bent zo lief”, zucht Chantal en geeft haar Gregor een kus op zijn wang.
“Wil je nu naar ze toe?”
“Nee, ik ga oma en mama bellen … Dan vraag ik aan mama of ze naar oma wil komen.”
“Dan vertel je het ze tegelijk”, vraagt Gregor.
“Ja en ik bel ook Anne, Teun en Astrid om ze op de hoogte te brengen en vraag ik of Anne contact wilt opnemen met Tijn.”
“Lijkt mij een goed plan”, zegt Gregor; “Wil je ook nog naar Sander vandaag?”
“Nee, we gaan er morgen heen en nemen dan oma mee als ze dat wilt.”
“Ik vind het allemaal prima”, zegt Gregor en geeft Chantal een kus op haar wang en een knuffel.
“Nou snap ik waarom je mama hier is … Het was te verwachten dit nieuws en de reactie van Sander … Maar die keuze is moeilijk om te maken”, zegt mevrouw Burns geschrokken.
“Inderdaad wat je zegt, mam … Als hij kiest voor die operatie en het lukt … Dan loopt hij zogezegd het ziekenhuis uit … Maar als het mis gaat … Dan verlaat hij het ziekenhuis ook per rolstoel net als bij de keuze van geen operatie … Maar het dansen zit er, denk ik, echt niet meer in voor hem”, zucht Miranda.
“Dat is waar mama … Maar de keuze is aan Sander … Want Rick gaat dat niet beslissen voor hem … Hij zal hem alleen maar steunen in de keuze die hij maakt … Want hij staat altijd achter de keuzes die Sander neemt”, vult Chantal haar moeder aan.
“Daarnaast moeten wij hun ook achter ze staan bij de keuze die Sander zal maken … Want als we allemaal Rick en zijn vriend steunen, dan komt het misschien goed … Als ze daarmee het gevoel krijgen er niet alleen voor te staan … Maar dat wij er ook voor hen zijn”, oppert Gregor op.
“Daar heb je gelijk in Gregor … Wij zullen hun steunen met de beslissing”, bevestigt mevrouw Burns de reactie van Gregor; “Maar gaan jullie vandaag nog naar Sander?”
“Nee, dat leek tante Katharina niet echt handig … Daarom gaan we er morgenmiddag heen”, antwoord Chantal; “U mag dan met ons mee als u dat wilt?”
“Heel graag … Want ik wil ze gewoon zien en even moed inspreken”, reageert mevrouw Burns.
“Je vader en ik komen morgenavond of zondagmiddag wel even langs … Als je dat door wilt geven aan Ricks moeder … Anders wordt het misschien wel te veel”, deelt Miranda mee.
“Komt goed mams … Zal het door geven aan tante Katharina … Oma dan komen wij u morgenmiddag rond half drie ophalen”, zegt Chantal dan.
“Is goed lieverd, maar jullie gaan dus nu weg begrijp ik?”
“Ja, we moeten ook nog naar Anne … Haar het nieuws vertellen, want zij neemt de lessen momenteel over … Sander moet maar met de tijd een besluit nemen … Maar we hebben buiten Sander om besloten dat zij, Tijn en ik de dansvoorstelling in de schouwburg gewoon plaats laten vinden … Dus tot aan de voorstelling gaan de lessen gewoon door … Alleen geeft Anne ze momenteel”, vertelt Chantal.
“Wie is die Tijn”, vraagt mevrouw Burns.
“Dat is de programmeur van de schouwburg”, antwoord Chantal.
“Oké, wat lief dat hij mee helpt tot het stand brengen van de voorstelling”, zegt mevrouw Burns; “Als je toch naar Anne gaat, geef dan even door dat ik er dinsdag er gewoon weer ben.”
“Is goed oma, zal het door geven … Maar dan gaan Gregor en ik nu, anders vraagt Anne zich af waar we blijven”, zegt Chantal en neemt afscheid van haar oma en moeder.

In het ziekenhuis hangt er een spanning in de kamer waar Sander ligt. Niemand durft iets te zeggen. Rick zit in een stoel, die naast het bed van Sander staat. Hij heeft Sanders hand stevig vast. Sander ligt in bed en kijkt naar het plafond. Met de hoop dat er een mirakel gebeurd of dat hij eindelijk wakker wordt uit deze nachtmerrie. Dan ineens verbreekt Dennis de stilte; “Wil je er over praten?”
“Geen idee, het is een rot keuze, waar ik voor gesteld word”, huilt Sander.
“Daarom ... praat er over met ons … Vertel ons wat er allemaal door je hoofd heen gaat … Wij kunnen luisteren en je misschien helpen door raad te geven”, moedigt Dennis zijn zoon aan.
“Je vader heeft gelijk schat … Als jij het niet met ons deelt dan kunnen we ook weinig voor je doen”, reageert Rick op hetgeen wat Dennis net heeft gezegd.
“Het is mijn leven … Die rot keuze moet ik maken … Jullie liggen niet in dit kut bed”, huilt Sander boos.
“Dat snappen we ook … Maar willen je proberen te helpen met de keuze … Je kan je hart luchten bij ons … Zo ook alle gedachtes die door je heen gaan … Wij zijn er allemaal voor jouw … Sluit je niet af van ons … Laat ons juist bij je en dan vooral je vader en mij”, probeert Rick tot zijn vriend door te dringen.
“Wanneer word ik wakker uit deze nachtmerrie?”, vraagt Sander aan niemand in het bijzonder.
“Dat zou ik ook wel willen maar helaas is het geen nachtmerrie maar de werkelijkheid”, begint Rick te snikken.
Het blijft weer stil.
“Was het maar een nachtmerrie”, huilt Rick iets later.
“Jongens, hoe je het went of keert … Jullie komen er samen boven op … Zoals altijd al gebeurd is … Maar Sander je moet wel een keuze maken … Wel een operatie of niet?”, zegt Dennis dan.
“Ik weet het pap.”

© Geoff (dkz09), 2014

Geoff
Berichten: 46
Geregistreerd: zondag 22 juni 2014 13:48
Woonplaats: Amsterdam
Heeft Bedankt: 2 keer
Ontvangen Bedankjes: 40 keer
Bericht Re: De Danser door Geoff » dinsdag 03 maart 2015 21:39

16.

“Rick”, vraagt Sander de volgende dag.
“Wat is er schat?”
“Wat zou jij kiezen, als jij hier zou liggen en de keuze moet maken”
“Zou het eerlijk gezegd ook moeilijk vinden,” is Rick eerlijk.
“Maar als je een keuze moet maken … Wat zou je dan kiezen?”
“Denk dat ik dan voor de operatie kies … Ondanks het feit, dat er de kans is, dat het niet lukt en dat ik misschien nog wel minder zelf zou kunnen dan als ik het niet zou doen … Maar het risico durf ik wel te nemen”, antwoordt Rick.
“Zou je dat echt doen”, vraagt Sander ter bevestiging.
“Ja, maar jij moet beslissen, schat … Het is jouw leven, jouw lichaam … Maar wat je ook beslist, ik zal altijd aan je zijde staan en je nooit maar dan ook nooit laten vallen … Je bent mijn nummer één en dat zal altijd zo blijven … Ik wil niemand anders dan alleen jou … Knop dat voor goed in je oren … Jij bent mijn alles”, zegt Rick liefdevol.
“Dank je wel, schat … Kan iemand de arts roepen”, vraagt Sander.
“Ik zal het bij de balie vragen”, staat Katharina op en loopt de kamer uit.
“Neem geen overhaaste beslissing … Straks krijg je misschien er spijt van”, zegt Rick bezorgd.
“Ik neem geen overhaaste beslissing … Jij hebt mijn keuze zojuist extra bevestigd”, zegt Sander geruststellend.
“Wat je ook besloten heb … Ik sta aan je zijde en we gaan er samen tegen aan”, kust Rick zijn Sander.

Tegen de middag komen Chantal, Gregor en mevrouw Burns op bezoek. Sander en vooral Rick zijn blij met hun komst. Na een tijdje gepraat te hebben besluit Rick even een luchtje scheppen buiten het ziekenhuis. Niemand heeft hier bezwaar tegen. Zelfs Sander niet. Hij snapt zijn vriend wel.
Als Rick even later het ziekenhuis uit loopt, haalt hij eerst een flinke teug frisse lucht. ‘Dit doet even wonderen’, denkt hij bij zich zelf. ‘Nog even en ik word gek daarbinnen … Ziekenhuislucht is ook niks voor mij, word ik alleen maar chagrijnig van’, denkt hij, terwijl hij richting een bankje loopt, dat voor het ziekenhuis staat. Als hij zit kan hij een traan niet bedwingen. De afgelopen dagen heeft hij veel tranen laten vloeien. Terwijl hij dat niet wilde. Maar hij heeft het toch niet tegen kunnen houden. Maar ook nu weer rollen er tranen over zijn wangen. ‘Waar blijven die vandaan komen, eens moeten ze toch op zijn’, vraagt Rick zich in stilte af.
‘Waarom gebeurt er nu van alles … Het lijkt wel of er een vloek rust op ons geluk … Waarom wij en niet een ander steltje … Wanneer word ik toch eindelijk eens wakker uit deze nachtmerrie … Als het kon dan zou ik zo in de plaats van Sander daar gaan liggen … Want wat heeft mijn leven nou voor doel … Ben leerkracht en leer die koters alleen maar lezen, schrijven, rekenen en nog wat dingetjes … Maar verder ook niks … Terwijl Sander de hele dag door danst … Hij leert het iedereen … Maar dit zal nooit meer gebeuren … Waarom lig ik daar niet … Mijn leven is toch zinloos, terwijl het leven van Sander juist zoveel meer geeft en bij draagt … Maar ik draag niks bij, ja ik leren kinderen iets wat een ander ook kan’, denkt hij bij zichzelf.

In de kamer waar Sander ligt is de sfeer iets vrolijker. Sander vindt het fijn dat de oma van Rick er is. Hij ziet haar als zijn eigen oma. Ze is al vanaf het begin erg lief en zorgzaam voor hem geweest. Ook de ouders van Rick hebben zich, vanaf dag één dat hij bij hen over de vloer kwam, hem op genomen in de familie. Sander kan zich geen betere schoonfamilie wensen. Want ook Chantal staat altijd voor hem en Rick klaar. Ineens wordt hij uit zijn gedachten gehaald door iets wat mevrouw Burns zegt.

“Danslessen? Hoe kan dat”, vraagt Sander aan haar.
“Anne, de kleindochter van mevrouw Klomp, geeft momenteel de danslessen … Dat heeft Chantal geregeld”, legt mevrouw Burns uit.
“Is dat zo Chantal?”, vraagt Sander nu verbaasd aan Chantal.
“Ja, dat leek mij en Rick wel handig … Omdat we nog niet veel wisten … dus heb ik aan Anne gevraagd of zij het wilde overnemen … zij blijft het doen tot jij op je gemak een keuze heb kunnen maken … Maar eerst voor je zelf zorgen … Daarna de danslessen … Die zijn namelijk in goede handen van Anne”, vertelt Chantal.
“Wat moet we toch zonder jou … Hoe is het eigenlijk met Jelle?”
“Hij is geschrokken van het nieuws dat jij een ongeluk heb gehad”
“Dat bedoelde ik niet … Hoe is het met zijn situatie?”
“O, dat … Dat is nu redelijk in orde … Hij woont nu definitief bij zijn vader … Het contact met zijn moeder is er momenteel niet … Hij wil haar voorlopig niet zien of spreken”
“Fijn om te horen dat hij nu definitief bij zijn vader woont … Als je hem ziet of spreekt doe hem maar de groetjes van mij … Of laat Anne het overbrengen en bedank haar voor het inspringen”, reageert Sander.
“Zal ik doen, ik zie ze allebei dinsdagavond”, glimlacht Chantal.
“Laat Anne ook maar gelijk weten dat ze voorlopig door kan met de lessen … Zodra ik uit het ziekenhuis ben zal ik een besluit nemen … Ach Tijn moet ook ingelicht worden met oog op de voorstelling”, merkt Sander ineens op.
“Maak je nou niet druk … Die heb ik al gesproken … Hij heeft gezegd dat tot er meer duidelijk is alles gewoon zo blijft zoals afgesproken”, kalmeert Chantal.
“Sander, je merkt dat mijn kleindochter alles heeft geregeld voor je”, zegt mevrouw Burns trots.
“Dat merk ik ook”, lacht Sander.
“Fijn om te zien en te horen dat je in goede handen bent bij je schoonfamilie”, breekt Dennis in.
“Papa, dat weet ik ook … Maar ze kunnen jouw plaats niet innemen … Ook al woon je aan de andere kant van de wereld”, reageert Sander vrolijk.
“Dat weet ik jongen … Maar ik ben er nooit om jouw op te vangen of helpen met keuze maken … Dat doen zij omdat ik te ver weg woon.”
“Rustig aan, papa … Er zijn ook keuzes, die ik alleen met jou maak … Dat doen we toch via Skype”, pept Sander zijn vader op.
“Dat is waar … Maar toch voelt het niet fijn, dat jij hier woont en ik aan de andere kant van de wereld … Maar als ik zie hoe de familie van Rick jouw opvangt … Dan verzacht dat de pijn”, zegt Dennis.
“Het heeft wel zijn voordeel, papa … Dat jij aan de andere kant woont … Zo hebben Rick en ik een bestemming voor een mogelijke huwelijksreis … Mocht Rick mijn ooit te huwelijk vragen”, lacht Sander. Waarop iedereen in de kamer begint te lachen.

Na een tijdje merkt Sander op dat Rick nog altijd weg is. Chris merkt het dat Sander zich wat onrustig begint te voelen.
“Ik ga wel even kijken waar hij blijft”, zegt Chris en loopt de kamer uit. Als hij even later de hoofdingang van het ziekenhuis uit loopt, kijkt hij om zich heen om te zien waar zijn zoon is. Dan ziet hij Rick op een bankje zitten langs het water.
“Gaat het jongen?”, vraagt hij als hij naast Rick gaat zitten.
“Ik weet het niet meer papa”, huilt Rick.
“Komaan, niet huilen … Dat is nergens voor nodig, jullie komen hier samen door.”
“Ben gewoon bang, dat het niet meer goed komt … Waardoor hij de rest van zijn leven in een rolstoel moet doorbrengen en mij daar de schuld van gaat geven”, huilt Rick.
“Dat is niet waar … De schuld ligt bij die achterlijke automobilist, die hem heeft aan gereden … Hopelijk krijgt die persoon zijn verdiende loon”, raast Chris.
“Dat weet ik wel … Maar ons leven staat wel op zijn kop … Weg toekomst … Weg alles maar dan ook alle toekomstplannen … Helemaal weg … Hoe komen we hier ooit nog bovenop”, huilt Rick.
“Niet alle toekomstplannen zijn gelijk overboord … Alle plannen kunnen nog uitgevoerd worden … Misschien wat aanpassingen en wat meer regelen … Maar dan lukt alles.”
“Alles ligt in duigen … Onze kinderwens kunnen we nu wel echt vergeten … Denk je dat ze het toe staan, dat wij een kind opvoeden terwijl Sander misschien de rest van zijn leven invalide is … Dus dag toekomstplan en wens nummer één … Net als een eventueel huwelijk kan ik nu wel vergeten … Want dat zal hij wel niet willen … Hij denkt dan dat ik uit medelijden bij hem blijf … Wat niet waar is want ik ben gek op hem … Ik zie hem nog steeds graag - met of zonder rolstoel.”
“Jongen, het komt allemaal wel goed … Alles kan nog … Geloof mij nou maar … Als je hem zo graag ziet, vraag hem dan te huwelijk … Hij had het er net over … Dat het wel een voordeel is, dat Dennis aan de andere kant van de wereld woont … Zo hebben jullie een bestemming voor een eventueel huwelijksreis … Althans, als jij hem ooit zou vragen”, deelt Chris zijn zoon mee.
“Dat geloof ik niet”, antwoord Rick.
“Je komt er alleen maar achter als je hem te huwelijk vraagt”, lacht zijn vader.
“Wat een lol heb je weer … Lachen met een ander zijn ongeluk.”
“Nee, dat doe ik niet … Moest alleen lachen om het feit dat jullie allebei het over een eventueel huwelijk hebben … Maar als jullie willen trouwen dan moet er toch één van jullie de eerste stap daarin zetten … Door de ander te vragen.”
“Ach, misschien wacht ik wel tot hij de stap zet”, merkt Rick op.
“Luister jongen, op een dag zet één van jullie die stap … Maar niks is verplicht … Laten we nu maar hopen dat alles mee zit en Sander binnen afzienbare tijd weer thuis is”, zegt Chris; “Laten we naar binnen gaan want Sander maakte zich zorgen.”
“Is goed”, zegt Rick en hij staat samen met zijn vader op en gaan ze weer terug naar Sander.

De dagen, die volgen, kruipen aan iedereen voorbij. Chantal en Anne hebben samen met Tijn en Astrid besloten om de voorstelling met zijn drieën te maken. Wat Sander straks ook beslist.
Anne gaat gewoon door met de lessen en zet met alle groepen een prachtige show in elkaar. Al is die show de afsluiting van de lessen voor iedereen.
Tijn gaat alles regelen qua decor, licht en muziek. Terwijl Chantal en Astrid de kleding gaan verzorgen. Als het moet, doen ze alles in het diepste geheim. Want die show moet er komen. Want dat is het gene waar Sander al heel lang mee bezig was.
De dansklassen zijn blij dat Anne de lessen voortzet. Gelukkig, dat het tussen haar en de groepen klikt. Ook klikt het met de ouders van jongste danstalentjes. Iedereen leeft enorm mee met Sander. Alleen de tieners leven ook met Rick mee.
Alle groepen helpen Anne met de dansshow vorm te geven door middel van verschillende dansstijlen. Maar ook met ideeën voor de kleding, muziek en decor. Anne en Chantal weten niet meer waar ze moeten beginnen. Gelukkig helpen Astrid, Teun en Tijn ook mee.
De ene beslissing na de andere wordt genomen. Sommige dingen worden gelijk uitgewerkt en andere belanden in de vuilnisbak. Maar ook de ouders van de kinderen en jongeren bieden hun hulp aan. Ze willen helpen met de kleding te maken of het decor te bouwen. Chantal houdt Rick in het geheim op de hoogte van het verloop.
Rick heeft ook een bos bloemen en een kaartje gekregen van zijn collega’s. Ze wensen hem en vooral Sander veel sterkte toe. Sander en Rick waren hierdoor erg verrast van het gebaar. Intussen was alles ook besproken beslist. Nu was het wachten tot het moment daar zou zijn.
Chantal had nog gebeld om te zeggen dat Jelle wou langs komen. Maar ze heeft hem tegen kunnen houden. Ze heeft met Rick afgesproken, dat hij haar zou laten weten wanneer Jelle langs kan komen.

Woensdagochtend half negen Sander ligt een week in het ziekenhuis. Het is bijna zover. Het moment waar sinds het weekend hals reikend naar hebben uitgekeken, maar ook tegelijk tegen op zien. Dokter van der Staar komt nog even langs voor een laatste check en vertelt nog eens wat er gaat gebeuren. Om half elf is het dan zover. Sander wordt naar de OK gebracht. Nu is het moment van nog eens heel lang wachten aangebroken.

©Geoff(dkz09), 2015

Geoff
Berichten: 46
Geregistreerd: zondag 22 juni 2014 13:48
Woonplaats: Amsterdam
Heeft Bedankt: 2 keer
Ontvangen Bedankjes: 40 keer
Bericht Re: De Danser door Geoff » vrijdag 17 april 2015 22:21

17.

“Helaas heb ik niet zo goed nieuws voor u allen”, zegt mevrouw Van der Staar.
“Wat is er dan?”, vraagt Sander met een angstige blik in zijn ogen.
“De operatie is niet helemaal geslaagd … We hebben dat stukje bot niet kunnen pakken … Het is verder in de zenuwbaan beland … Straks zullen we een nieuwe CT-scan maken … Om precies te zien wat het stukje bot nu blokkeert … Daarna zullen we opnieuw wat onderzoeken moeten doen om te zien of er meer beschadigd is”, legt de arts uit.

“Nee, waarom ik … De rest van mijn leven zit ik in een rolstoel … Mijn leven is definitief voorbij”, begint Sander te huilen.
“Is er een mogelijkheid om een nog een keer te opereren?”, vraagt Dennis hoopvol.
“Nee, wij proberen dit maar één keer … Omdat we anders misschien meer beschadigen, wat niet de bedoeling is”, vertelt de arts.
“Wanneer gaat u dan een nieuwe CT-scan maken”, vraagt Rick aangeslagen.
“Morgenochtend, dan gaat uw vriend meteen door de scanner en doen we daarna gelijk de diverse onderzoeken”, licht de arts toe, “Als u nog dringende vragen heeft, mag u mij laten oproepen … Dan kom ik zo snel mogelijk … Ik zie u sowieso morgen.”

Dan verlaat dokter Van der Staar de kamer en gaat verder met haar ronde. Sander kan het nog steeds niet bevatten, dat het mislukt is. Maar ook Rick en Dennis kunnen het amper geloven. Dennis verlaat na een tijd zwijgend de kamer. Rick wil achter hem aan. Maar Sander houdt hem tegen. Hij wil nu niet alleen zijn. Hij wil alleen maar, dat Rick bij hem is en hem troost. Buiten op de gang komt Dennis de ouders van Rick tegen en vertelt wat de arts heeft verteld. Katharina schrikt hier van en laat zich in dichtbij zijnde stoel zakken. Chris staat ook met een mond vol tanden. Hij slaat een arm om Dennis heen, die het zichtbaar moeilijk heeft.

“Laat die tranen maar gaan”, zegt Chris, “Want het is ook niet niks om te horen dat de operatie van je zoon mislukt is … Laat die tranen gewoon lopen … Sander ziet ze hier niet.”
“Dat is waar … Maar we moeten ons groothouden als we bij hem zijn … We moeten hem steunen … En hij moet op ons kunnen rekenen ... Dan heeft huilen geen zin”, zegt Dennis snotterend.
“Waar is Rick eigenlijk?”, vraagt Chris dan.
“Die is bij Sander, denk ik … Laat ze maar even alleen”, antwoordt Dennis.
“Dat lijkt mij een strak plan … Laten wij beneden in het restaurant een kop koffie gaan drinken”, stelt Chris voor. Waar de andere twee mee instemmen.

De dag gaat langzaam voorbij. Katharina heeft haar moeder en nichtje ingelicht, die net zoals iedereen schrokken. Aan Chantal heeft ze gevraagd om Anne op de hoogte te brengen. Maar ook om Astrid en Teun op de hoogte te brengen. Net als Tijn, zo weet iedereen de stand van zaken. Tegen het einde van het bezoektijd nemen Rick, Dennis, Katharina en Chris afscheid van Sander, die daarna alleen achter blijft en weer in huilen uitbarst.

De volgende dag zijn Rick en Dennis vroeg in het ziekenhuis. Alleen mogen ze nog niet naar Sander. Want er wordt op moment een nieuwe CT-scan gemaakt, maar ook worden er verschillende onderzoeken gedaan. Ze worden opgevangen door een revalidatiearts, die hen uitleg geeft over het mogelijke traject en ook hun vragen beantwoordt.

“Zodra er meer duidelijk is of er verdere beschadigingen zijn … dan gaan we precies kijken hoe we het revalidatietraject gaan invullen … Hij zal in ieder geval niet meer kunnen lopen en dansen … We gaan proberen om hem toch met behulp van wat medische apparaten zelfstandig dingen te laten doen”, vertelt de arts zijn aanpak.
“Maar moet er veel aangepast worden thuis?”, vraagt Rick.
“Dat ligt er aan in wat voor huis u woont”, kalmeert de arts.
“In een rijtjeshuis met een beneden en eerste verdieping”, antwoordt Rick.
“Dan moet u sowieso een traplift laten plaatsen … Ook een oprijplaat bij de voordeur en tuindeur … Daarnaast alle drempels verwijderen, zo dat de rolstoel overal makkelijk naar toe kan … Daarnaast zult u een douchstoeltje of douchelift moeten laten plaatsen … Maar ook tillift zodat uw vriend zelfstandig naar het toilet kan gaan en ook zelfstandig het bed in en uit kan … Of u moet een hoger bed aanschaffen … Zodat hij door flink te steunen op zijn armen zichzelf in bed kan hijsen en er uit kan … Dat zal hij leren tijdens de revalidatie … U bent daar ook altijd bij welkom. Zo leert u ook hoe of wat … Zodat u uw vriend kan helpen”, legt de arts uit.
“Hoelang duurt het voor Sander naar huis mag?”, vraagt Dennis.
“Dat durf ik nu niet te zeggen … Dat ligt aan het feit in hoe zwaar de beschadigingen zijn bij uw zoon … Maar ga van een halfjaar uit … Zodra alles hier in het ziekenhuis is afgerond … Gaat uw zoon naar het revalidatiehuis … Maar wanneer dat allemaal is, is momenteel onzeker … Hij staat nu op de lijst en zodra hij kan en er plek is, dan word hij daarnaar toe gebracht … Maar u wordt allemaal tijdig op de hoogte gebracht en dan is er ook een concreet plan voor de revalidatie”, legt de arts uit.
“Dit alles gaat een halfjaar duren?”, vraagt Rick geschrokken.
“Het kan sneller zijn, maar het kan ook langer duren … We beginnen deze week al met de eerste stappen van de revalidatie … Zoals een rolstoel aanmeten … Daarnaast gaan we voorzichtig wat armkracht trainingen doen … Zodat zijn armspieren wat sterker worden … Zodat hij makkelijk de rolstoel kan voortbewegen … Maar ook zich makkelijk in bed zou kunnen hijsen”, legt de arts uit; “Maar laten we eerst de komende dagen de resultaten afwachten van de onderzoeken en de CT-scan.”

De dagen trekken aan Sander, Rick en de rest voorbij. Gelukkig heeft de mislukte operatie verder geen nieuwe schade veroorzaakt. De revalidatiearts heeft met Sander, Rick en hun ouders een gesprek gehad over het revalidatieplan. Sander is een paar keer kwaad geworden en heeft zelfs met alles gegooid wat binnen handbereik was, toen de revalidatiearts met een rolstoel zijn kamer binnen kwam rollen. Want hij kan de rolstoel niet accepteren. De arts heeft gezegd, dat dit meestal voorkomt bij mensen die hun leven aan iets geven, waar ze hun hele lichaam bij nodig hebben. Zoals bij Sander het geval was. Dansen was zijn leven. Maar ze overhaasten niks. Al moet Sander toch eens in die rolstoel gaan zitten.

Anne heeft in tussen genoeg te regelen voor de show. Ze krijgt gelukkig hulp van Chantal, ook al heeft die het druk op het werk. Ze staat drie dagen per week voor de klas van Rick en dan ook nog eens twee dagen voor haar vaste invalklas. Maar Tijn staat Anne bij het regelen van de show.
Astrid is intussen met een paar moeders druk in de weer om alle kleding te maken. Anne en Chantal helpen daar ook bij als ze tijd hebben. Zelfs mevrouw Klomp helpt mee met alle stoffen door de naaimachine te halen. Iedereen is er druk mee bezig. Want het moet een top show worden. De datum en tijd staan vast en de kaartverkoop is gestart, die ook lekker loopt. Niemand heeft daar over te klagen. Anne is blij dat ze zich hier volledig op kan richten. Maar is ook blij dat Tijn gelijk tijd vrijmaakt, als zij hem belt. Als ze even niet wat ze moet doen. Want een show zet niet zomaar in elkaar. Maar Tijn vindt het ook geen probleem om tijd aan Anne te geven. Hij vindt haar wel leuk.

Op zaterdagmiddag staat Anne voor de spiegel. Ze twijfelt welke jurk ze aan zal doen. Ze is al een uur bezig het perfecte outfit te vinden. Nienke en Christien verklaarden haar voor gek. Ze heeft toch tenminste elke week een afspraak met Tijn.
“Anne, waarvoor maak je druk … Je hebt toch gewoon een bespreking met hem?”, vraagt Christien.
“Ik blijf het raar vinden .. een bespreking op zaterdagavond”, mompelt Nienke.
“Of het is een date?”, roept Christien luid.
“Lijkt mijn stug … Want oma kiest haar vriendjes”, lacht Nienke.
“Zeg, dames als jullie klaar zijn … Kunnen jullie mij dan advies geven”, vraagt Anne geïrriteerd.
“Dat kunnen we pas geven als we weten wat voor afspraak je hebt met Tijn”, zeggen de dames in koor.
“Hoe lang hebben jullie daar op geoefend?”, lacht Anne.
“Niet zolang … Denk gewoon toeval”, glimlacht Nienke.
“Maar Anne, voel jij iets voor Tijn?”, vraagt Christien.
“Ja, kom op vertel”, valt Nienke bij.
“We hebben geen bespreking maar een echte date”, bloost Anne.
“Ga weg meid … Dat meen je niet … Ben je verliefd op hem”, vraagt Christien.
“Denk het wel … Heb zo’n raar gevoel van binnen in mijn buik … Daarnaast denk ik ook steeds aan hem … Voor mijn gevoel zweef ik op een wolk … Het is een gevoel wat ik nog niet eerder heb gehad”, vertelt Anne blij.
“Dat gevoel in je buik noemen we nou vlinders … Ofte wel je bent verliefd … En ontkennen heeft geen zin … Want je straalt er gewoon van … Ik heb een zonnebril nodig want je straalt zo erg dat het pijn doet aan mijn ogen”, lacht Nienke.
“Heeft oma hem al goedgekeurd?”, vraagt Christien lachend.
“Kan mij niks boeien … Ik vindt hem geweldig. Hij is zo knap en helemaal mijn type”, zegt Anne vrolijk.

Een paar uur later gaat de bel van het meidenhuis. Nienke en Christien springen bij tegelijk op en rennen door het huis op weg naar de deur om hem te openen. Maar tot hun teleurstelling staat niet Tijn maar Stefan voor de deur. Die is op zijn beurt verbaasd, dat Christien niet blij is om hem te zien. Maar als Christien hem even later alles heeft verteld, moet hij lachen. Dan gaat de deurbel voor de tweede keer. Niet alleen Christien en Nienke rennen opnieuw naar de deur. Ook Stefan rent mee. Alleen zijn ze allemaal te laat. Want Anne opent de deur al. Tijn stapt binnen en stelt zich voor aan de anderen. Nadat Anne haar tasje heeft gepakt, gaan de twee op weg naar het restaurant, waar Tijn een tafeltje heeft gereserveerd.

Tijdens het diner hebben ze het over van alles en nog wat. Ze hebben afgesproken dat ze het niet over onderwerpen hebben, die met dansen en de show te maken hebben. Want het is geen werkafspraak maar een privéafspraakje. Al kan Tijn het niet laten om te vragen hoe het nou met Sander gaat.
“Het gaat … Hij kan nog steeds niet accepteren, dat hij de rest van zijn leven in een rolstoel moet doorbrengen … De dag, dat hij het wel accepteert, is waarschijnlijk de dag wanneer Pasen en Pinksteren op één dag vallen”, maakt Anne er een grap van.
“Ik ken hem ook wel een beetje … Dus je hebt gelijk … Dat accepteren van die rolstoel gaat nog wel een hele lange tijd duren”, zegt Tijn.
“Maar ooit zal hij moeten”, vindt Anne.
“Daar heb je gelijk in”, stemt Tijn in, “Maar laten we het over onszelf hebben … Hoe was jij vroeger op school?”
“Dat wil je niet weten … Was de bad girl van de school”, zegt Anne zo serieus mogelijk.
“Dat had ik niet achter je gezocht”, reageert Tijn verbaasd.
“Ach ... de leerkrachten konden mij niet aan … Ik terroriseerde de hele school volgens hen … Spijbelde veel en als ik dan eens op school was … dan werd ik er uit gestuurd omdat ik de klas op stelten zette … Heb zelfs een keer de rector bedreigd”, blijft Anne met een strak gezicht zeggen.
“Uhm, ik kan het niet geloven”, zucht Tijn verbaasd.
“Ik wilde dat ik zo was … Maar helaas ... was ik nog net niet de nerd van de klas”, lacht Anne.
“Ik wou al zeggen … Het leek mij onvoorspelbaar dat jij de bad girl was van je klas … Want zo ben jij niet … Jij lief, zacht en aardig”, zegt Tijn opgelucht.
“Ik wou even kijken wat je reactie zou zijn … Maar hoe was jij op school?”
“O, ik was wel de nerd van de klas … Altijd hoge cijfers … Nooit ziek, altijd aanwezig en nooit te laat”, antwoord Tijn netjes.
“Daar geloof ik niks van”, lacht Anne.
“Het is net zo waar, zoals ik Tijn heet”, zegt Tijn met twee opgestoken vingers.
“Dan zal het wel zo zijn”, lacht Ann; “Ook al geloof ik het nog steeds niet.”
“Bij deze ben je uitgenodigd om eens een kopje koffie of thee met mijn ouders te gaan drinken … Zij zullen het bevestigen, dat ik de nerd van de klas was.”
Na het diner en heel wat verhalen verder, gaan ze richting de bioscoop. Tijdens de film kunnen ze zich allebei niet inhouden en zoenen ze elkaar voor het eerst. Niet veel later belanden ze bij Anne thuis op haar kamer.
“Nog één drankje en dan ga ik ook maar eens op huis aan”, zegt Tijn.
“Je kan ook blijven slapen … De bank in de woonkamer schijnt heerlijk te liggen”, lacht Anne.
“Dat is dan een mooie kans om die zelf uit te proberen … Want je gaat je gast toch niet de op bank laten slapen”, vraagt Tijn lachend.
“Waar dan wel”, vraagt Anne op haar beurt.
“In jouw bed … Dat hoor jij af te staan aan je gasten”, lacht Tijn.
“Maar ik ben een dame … En dames slapen niet op een bank”, kaats Anne de bal terug.
“O, en heren wel dan?”, vraagt Tijn.
“Ja, ik vind van wel.”
“Maar dat zullen we wel even bezien.”
“Wat was jij van plan, mannetje?”
“Helemaal niets bijzonders.”

© Geoff (dkz09), 2015

Geoff
Berichten: 46
Geregistreerd: zondag 22 juni 2014 13:48
Woonplaats: Amsterdam
Heeft Bedankt: 2 keer
Ontvangen Bedankjes: 40 keer
Bericht Re: De Danser door Geoff » maandag 15 juni 2015 21:17

18.

“Goedemorgen, tortelduifjes”, begroet Christien de volgende morgen Anne en Tijn.
“Jullie ook een goedemorgen”, antwoorden Anne en Tijn tegelijk.
“Ik ben benieuwd of Nienke ook een logee heeft”, vraagt Stefan.
“Nee en goedemorgen allemaal”, antwoordt Nienke, die de keuken binnen wandelt.
“Ah, dat vindt ik zielig voor je Nienke … We gunnen je ook een vriend”, leeft Christien oprecht mee.
“Maak niet uit … Mijn prins komt nog wel eens op zijn paard aan … Maar ik heb wel één mededeling: Zouden de stelletjes voortaan wat minder lawaai willen produceren ’s nachts”, glimlacht Nienke.
“Dat was het nieuwe liefdeskoppeltje”, reageert Christien direct.
“Oh, echt niet … Dat waren jij en je vriend”, kaatst Anne de bal terug.
“Maakt niet uit wie het was … Als jullie het de volgende keer wat stiller kunnen doen … Of mag ik op jullie kosten een nacht in een hotel? Maar dan wel een heel goed hotel”, lacht Nienke.

*

Drie weken later is Sander van het ziekenhuis naar het revalidatiecentrum verhuisd. Waar de revalidatie niet al te vlot verloopt. Telkens wanneer men met een rolstoel komt aanzetten, raakt Sander overstuur en begint te roepen en te gooien met alles wat binnen handbereik is. De revalidatiearts is ten einde raad en weet niet meer hoe het verder moet.

“Als hij steeds zo agressief reageert, als we met een rolstoel zijn kamer in komen … Dan kunnen we weinig doen en moet hij onnodig langer blijven dan nodig”, legt de arts uit aan Dennis en Rick.
“Maar mijn zoon is een danser … altijd al geweest. Hij laat zich niet zomaar in een rolstoel plaatsen … en heeft tijd nodig om het te accepteren, dat hij niet meer kan lopen”, reageert Dennis.
“Daar hebben we ook begrip voor … Maar al in het ziekenhuis was dit zijn reactie … als er een rolstoel naar binnen werd gereden”, antwoordt de arts.
“Maar het kan nog heel lang duren voor hij het accepteert … Is er niet een andere mogelijkheid?”, vraagt Dennis.
“Als die er zou zijn, dan hadden we die al geprobeerd … Maar helaas zijn die er niet … We zullen toch een keer moeten door zetten … Dit kan geen eeuwen blijven duren”, legt de arts uit.
“Dat ben ik met u eens … Maar het gaat hier over mijn zoon … Laten we zeggen, dat als hij over twee weken nog steeds zo reageert op de rolstoel … dat u dan gewoon u gang mag gaan … dan heeft hij wel genoeg tijd gekregen om het accepteren”, hakt Dennis de knoop door.

Dan staat Rick op en loopt de spreekkamer uit. Een paar tellen later stapt hij de kamer van Sander binnen, die naar het plafon staart. Rick loopt naar hem toe, buigt zich over hem heen en geeft hem een kus op de mond. Daarna gaat hij zitten op de rand van het bed.

“Schat, we moeten eens praten”, begint Rick.
“Je laat me achter en gaat er met een ander van door … Dat zou gebeuren, heb ik nog gezegd”, reageert Sander veel te vlug.
“Hou daar nou eens mee op … Ik verlaat je nooit … Tenzij je zo doorgaat”, reageert Rick kwaad.
“Nou zeg je het zelf … Dus wat houdt je nog tegen … Ga dan, zoek een jongen die wel helemaal gezond is”, raaskalt Sander.
“Nou hou je daar mee op … En ook met dat kinderachtige gedoe … Want het wordt langzamerhand echt vervelend”, blaast Rick boos terug.
“Jij hebt makkelijk praten … Jij ligt hier niet hier … Jouw leven ligt niet in duigen … Jij hoeft niet de rest van je leven in een rolstoel zitten”, huilt en raast Sander door.
“Nou ga jij eens heel goed naar me luisteren … Je moest eens weten hoe graag ik wilde ... dat ik hier nu lag op jouw plek … Maar helaas is dat niet zo en kan dat ook niet, hoe graag ik het ook zou willen … Ik weet dat je het moeilijk vindt om het accepteren, maar het is nu eenmaal zo … Ooit moet je toch eens in een rolstoel … Of je het niet leuk vindt of niet …, blijft Rick zo kalm mogelijk en leunt opzij nog dichter bij Sander te zijn, „Mocht je bang zijn dat ik je verlaat … Dan heb je het mis … Ik zal je voortdurend steunen … Maar dan moet jij niet zo koppig blijven doen”,
“IK doe totaal niet koppig … Het is gewoon zo … Vandaag of morgen kom je iemand anders tegen en ben je weg … Wat heb ik dan nog? … Nou, helemaal niks meer”, huilt Sander.
“Dat gebeurt niet … Want ik hou alleen van jou, met mijn hart en ziel … Ga dat nou eens begrijpen … Wat moet ik met een ander … Met jou kan ik lachen, voel ik gelukkige en bovenal volledig … Want jij bent degene met wie ik de rest van mijn leven wil slijten … Daarom ga ik jouw volledige steunen en helpen met je revalidatie … Maar dat is wel op één voorwaarde”, legt Rick duidelijk uit en geeft Sander een volgende zoen om hem te kalmeren.
“Wat is die voorwaarde dan?”, vraagt Sander als hun lippen elkaar los laten.
“Die is heel simpel … Jij gaat gewoon meewerken aan je revalidatie … Zodat je veel sneller naar huis mag … Maar buiten dat, ook gewoon omdat we dan weer samen in bed kunnen slapen … Want ik mis je naast mij in bed”, glimlacht Rick.
“Ik mis jou ook … Maar vooral je armen, die mijn steeds beschermden”, lacht Sander; “Maar die rolstoel wil ik niet.”
“Schat, je zal wel moeten, anders kan je de rest van je leven hier door brengen … Probeer die stoel te accepteren en te zien als een tweede kans”, zegt Rick.
“Maar als ik dat rot ding niet wil?”, blijft Sander koppig.
“Je hebt niks te willen … Je moet gewoon”, zegt Rick beslist. Sander ziet aan de blik van Rick, dat zijn vriend het meent. Hij moet hem wel gelijk geven.

Sander vindt zichzelf ineens een aansteller. Het had slechter kunnen aflopen.
“Je hebt gelijk schat … Ik moet mij niet aanstellen … Al kan ik niet beloven of ik zo een rolstoel kan accepteren … Maar ik ga mijn best doen, dat kan ik je wel beloven”, fluistert Sander zachtjes.

*

De dagen gaan aan iedereen voorbij. De dagelijkse dingen vinden plaats. Rick werkt sinds een paar dagen weer. Sander vond het prima. Hij vindt het wel fijn, dat Rick steeds in de buurt is. Maar zijn schoolklas heeft hem ook nodig. Gelukkig dat hij wel telkens vanuit zijn werk naar hem toe komt en elk weekend er ook is. Maar gelukkig is zijn vader er ook nog.

*

Ondertussen is Anne nog steeds druk met de danslessen geven. Maar als ze geen les geeft, is ze constant met de show bezig. Want die show moet iets geweldigs worden. Iets waar Sander trots op kan zijn. Het maken van de kleding schiet aardig op. Maar ondanks dat ze daar druk mee is, heeft ze gelukkig ook tijd voor Tijn. Ook al zijn ze vaak samen met de show bezig, weten ze toch allebei tijd vrij te maken voor elkaar.
Christien en Nienke kunnen het nog steeds niet geloven. Maar ze zijn wel blij voor hun vriendin. De oma van Anne weet nog steeds van niets en dat wil Anne ook zo houden. Chantal weet het wel. Daar kan Anne niets aan doen, omdat ze regelmatig contact hebben over de show.

Chantal heeft ook veel steun van Gregor en de rest van haar familie is blij met hem. Want hij gaat elke ochtend langs bij Sander. Zo kan Dennis wat dingen doen voor zijn werk. Daarnaast staat Chantal regelmatig voor de klas van Rick, bijvoorbeeld als hij een afspraak heeft met de revalidatiearts. Maar ook wanneer hij afspraken heeft met diverse instanties en bedrijven om te zien of hij en Sander in het zelfde huis kunnen blijven wonen of dat ze toch moeten verhuizen.

*

“Schat, zie je wel … Je kan al aardig met die rolstoel overweg … Je maakt mij zelfs in bij een potje rolstoelracen”, lacht Rick een maand later.
“Ik begin nu pas te beseffen, wat een mazzel ik heb gehad … Maar ik wil dit gewoon niet … Ik voel me zo hulpeloos in deze stoel … ook al heb ik inmiddels wat meer armspieren dan jij”, grinnikt Sander.
“Dat is dan een reden voor mij om wat vaker naar de sportschool te gaan”, lacht Rick.
“Zou ik dan ook maar eens doen … Je moet mijn tenslotte straks elke dag de trap op- en afdragen”, grinnikt Sander.
“Sander, daar moet we het even over hebben”, wordt Rick serieus.
“Je laat mijn toch barsten … Zie je wel”, valt Sander in zijn paniek terug.
“Totaal niet, maar misschien moeten we verhuizen … Want misschien is het niet haalbaar om ons huidige huis geschikt voor jou te maken … Waarschijnlijk hebben we een huis nodig waar alles gelijkvloers is”, legt Rick uit.
“Daarom haat ik deze rolstoel … Ik wil terug in bed … En doe gelijk die stoel weg … Ik haat die klote stoel”, negeert Sander Ricks idee.
“Kom dan help ik je in bed … En die stoel gaat voor de rest van de dag weg … Maar morgen komt die gewoon terug”, zegt Rick beslist.

*

“Anne”, vraagt Jelle drie weken later.
“Wat is er?”
“Weet u of ik bij Sander op bezoek mag gaan?”
“Uhm, dat zou ik niet weten”, antwoordt Anne.
“Ik wilde namelijk bij hem langs gaan, om hem te bedanken, wat hij voor mij heeft gedaan.”
“Weet je wat Jelle? Zodra ik Chantal spreek, zal ik het aan haar vragen … Is dat goed?”
“Ja, vind ik prima … Tot volgende week dan maar”, antwoordt Jelle.
“Tot dinsdag”

*

Twee weken later loopt Jelle samen met zijn vader door de gang van het revalidatiecentrum. Wat was Jelle blij, toen hij van Anne te horen kreeg, dat Sander het fijn zou vinden, als hij langs kwam. Maar nu het moment daar is, is Jelle wel een beetje nerveus. Ook al is Sander zijn dansleraar. Maar toch is hij nerveus. Hij wil Sander bedanken, maar ook weten, waarom de leraar het zo heeft aangepakt, toen Jelle thuis problemen had. Maar of hij dat laatste durft te vragen ... weet hij nog niet. Voor ze het weten, staan ze stil voor een dichte deur.

“We zijn er”, zegt zijn vader.
“Pap, doe we hier wel goed aan?”, vraagt Jelle.
“Jij wou dit en Sander wil je graag weer eens zien … Dat hebben Anne en Chantal allebei gezegd”, herinnert zijn vader zich.
“Maar wat als hij slaapt of er nu geen zin in heeft”, wordt Jelle onzeker.
“We hoeven ook geen uren te blijven … Maar als Sander er geen zin heeft dan had hij het wel afgezegd”, stelt Jan zijn zoon gerust en klopt op de deur.
“Je hebt gelijk pap”, zegt Jelle na een ogenblik nadenken.
“Kom maar binnen”, klikt het vanuit de kamer. Waarop Jan de deur opent en samen met zijn zoon naar binnen stapt.

Als ze binnen zijn sluit Jan de deur weer. Waarna hij Sander en Rick begroet, wat Jelle al heeft gedaan. Als ze eenmaal zitten, hangt er een korte stilte. Het lijkt of niemand het woord durft te nemen.

“Hoe gaat het met je Jelle?”, vraagt Sander na een tijdje om de stilte te doorbreken.
“Gaat zijn gangetje”, antwoord hij en valt even stil, “Maar hoe gaat het met jou?”, vraagt hij voorzichtig aan Sander.
“Naar omstandigheden gaat het wel … Maar ik kan een rolstoel gewoon niet aan”, zucht Sander.
“Dat wil ik best geloven … Het is ook niet niks … Zo kan je het ene moment nog lopen en dansen … En vanaf een andere moment kan dat niet meer … Je moet dan alles te gelijk en aanvaarden of beter gezegd accepteren dat je niet meer kunt lopen … Maar tegelijkertijd moet je een rolstoel accepteren die de rest van je leven je middel is om je voort te bewegen”, zegt Jelle.
“Daar heb je gelijk in Jelle … Maar Sander probeert al het een paar weken … Meestal gaat het goed, maar vaak ook niet … Soms wordt hij boos en dan kunnen we weer vanaf nul beginnen”, vertelt Rick, “Maar is alles nu geregeld en woon je nu officieel bij je vader?”
“Ja, de rechter heeft drie weken geleden beslist dat ik definitief bij mijn vader mag wonen … Maar mijn moeder mag contact hebben met mij … Alleen moet dat via mijn vader en dan ook in zijn bijzijn … en mijn moeders vriend mag niet bij mij in de buurt komen … Maar het contact met mijn moeder zou ik best wel willen houden … Alleen gaat ze trouwen met die eikel … Dus hoef ik haar voorlopig niet te spreken of te zien”, zet Jelle alles op de rij.
“Dat begrijp ik helemaal”, zegt Sander.
“Maar daarom ben ik hier … Om jou te bedanken voor de hulp … Anders had ik het echt niet overleefd of wat dan ook”, zegt Jelle.
“Graag gedaan … Ik weet wat je doormaakt”, knikt Sander.
“Sander, ik denk dat je Jelle even het één en ander moet uitleggen … Ik denk dat hij er niet veel van snapt, net als zijn vader”, zegt Rick tegen zijn vriend.
“Dat was ik van plan, schat”, stemt Sander in en richt zich dan tot Jelle en diens vader; “Ik heb het zelfde meegemaakt als jij”, begint Sander.
“Dat meen je niet”, zegt Jelle.

“Dat meen ik wel”, begint Sander; “Mijn ouders zijn ook gescheiden … Ik was twaalf jaar toen ze gingen scheiden … Ik bleef bij mijn moeder … Er was eerst niks aan de hand … Toen ik zeventien werd, had mijn moeder al een jaar een nieuwe vriend … Ik moest niks van hem hebben … Maar hij kwam toen bij ons in wonen … en deed zijn best … Maar toen ik twintig werd, begon hij steeds te vragen of ik al een vriendinnetje had … Daar antwoordde ik steeds ‘nee’ op … Was namelijk druk met mijn studie … die hij trouwens voor mietjes vond … Maar ik hield me sterk … Tot ik vierentwintig was, want toen leerde ik Rick kennen … Ik heb het thuis niet verteld … Mijn vader, die inmiddels voor zijn werk naar de andere kant van de wereld was verhuisd, heb ik het wel gezegd en die beloofde niks tegen mijn moeder te zeggen … Rick vond het moeilijk om zich aan te passen, als we bij mij thuis afspraken … Eerst snapte hij het niet … Maar toen mijn stiefvader iets zei over homo’s en hoe hij er over dacht, begreep hij het … Toen Rick en ik twee jaar in het geniep met elkaar gingen – althans voor mijn moeder, stiefvader en de rest van de familie van hun kant … want bij Rick thuis kon ik gewoon mijn zelf zijn … daar deden ze niet moeilijk en was ik altijd welkom … Maar ik besloot toen om thuis bij mijn moeder uit de kast te komen … Nou ik kan je zeggen dat de vader van Rick en een paar ooms van hem buiten stonden te wachten … Mijn moeder was gewoon op haar werk, net als mijn stiefvader … Ik was toen thuis en heb toen zoveel mogelijk spullen in gepakt en in een gehuurd busje gezet … Dat was een idee van Ricks moeder … Voor het geval dat het uit de hand zou lopen … Ricks zijn vader en ooms hebben mij geholpen … Toen mijn moeder thuis kwam was ik alleen … Ik had alleen nog een koffer met wat kleding klaar staan … Ik vertelde onder het eten aan mijn moeder, dat ik homo was … Mijn moeder schrok en wist niet zo goed wat ze moest zeggen … Ik heb na het eten nog met mijn moeder er over gehad … Tot mijn stiefvader thuis kwam en gesprek opving … Hij kwam de kamer binnen en heeft mij toen flink toegetakeld”, huilt Sander die niet meer verder kan praten.

“Mijn vader is toen samen met zijn zwager naar het huis toe gelopen en heeft de hulpdiensten gebeld omdat ze geschreeuw hoorden … Via het raam zagen ze, hoe Sander probeerde naar de voordeur te gaan om te vluchten … Maar zijn stiefvader liet dat niet gebeuren”, vertelt Rick verder, terwijl hij Sander probeert te troosten en gaat verder; “Mijn vader zag ook hoe zijn moeder gewoon bleef zitten en toekeek … Ze liet het gewoon toe … Op het moment, toen er meerdere politieauto’s met piepende banden tot stilstand kwam … ging de voor deur open en met het laatste beetje energie, dat Sander had, kroop hij naar buiten … Mijn vader en oom hebben hem toen weg kunnen slepen, terwijl de agenten de woning binnen gingen … Ondertussen arriveerde ook een ambulance. Ze hebben Sander toen eerste hulp verleend en afgevoerd naar het ziekenhuis … De stiefvader van Sander is toen opgepakt en meegenomen … Ook zijn moeder moest mee naar het bureau voor verhoor … Sander heeft toen een paar dagen in het ziekenhuis doorgebracht en mocht daarna naar huis … Hij is toen tijdje bij mij en mij ouders komen wonen … Ook heeft hij toen aangifte gedaan … Wij zijn toen redelijk opgeknapt, ook samen op vakantie geweest bij zijn vader … Toen we terugkwamen, zijn we iets voor ons zelf gaan zoeken … Alleen wel zover mogelijk uit de buurt van zijn moeder en stiefvader … Zo hebben we nog ruim een halfjaar bij mijn ouders gewoond ... Voordat we iets hadden gevonden.”

“Dus jullie komen niet echt uit deze regio?”, vraagt Jelle.
“Nee, maar dit leek zowel ons als mijn ouders als zijn vader het beste idee … Maar we hebben geen contact met zijn moeder of familie van haar … Weet je nog ... toen dat gesprek met Nienke?”, vraagt Rick.
“Ja, waar jullie zo ineens weggingen”, vraagt Jelle.
“Dat kwam omdat Sander iemand zag … Die hem een paar dagen eerder ook lastig viel … Waar hij toen flink van geschrokken was”, zegt Rick.
“Ik denk dat ik een idee krijg, wie het is”, zegt Jan dan ineens.

©Geoff(dkz09), 2015

Geoff
Berichten: 46
Geregistreerd: zondag 22 juni 2014 13:48
Woonplaats: Amsterdam
Heeft Bedankt: 2 keer
Ontvangen Bedankjes: 40 keer
Bericht Re: De Danser door Geoff » dinsdag 25 augustus 2015 18:06

19.

“Schat, we moeten een beslissing nemen, wat betreft ons huis”, zegt Rick een maand later.
“Ik wil gewoon blijven wonen waar we al wonen”, vertelt Sander alvast zijn idee.
“Dat zou ik ook willen, maar dat gaat niet lukken … Ons huis is niet geschikt om daar te blijven wonen … Als jij je vrijheid wilt”, zegt Rick
“Maar ik voel me daar juist veilig.”
“Dan zou er beneden een slaapkamer moeten komen en het toilet verbreed worden … Kortom, er moet dan zoveel verbouwd worden … dat we dan beter kunnen verhuizen”, legt Rick geduldig uit.
“Daar zit wat in … Maar ik wil wel mee met de huizenjacht … Anders heb ik het idee, dat ik nergens meer wat over te zeggen heb”, zegt Sander.
“Jij moet zelfs mee straks, anders wordt het een huis, waar jij nog niks aan hebt”, zegt Rick, waarop Sander knikt en Rick lachend doorgaat,
“Straks kies ik een huis uit en dan kom jij niet eens binnen of je blijft steken in de deuropening”
“Ja, anders kunnen we net zo goed niet verhuizen … Dan heb ik mijn vrijheid nog niet”, lacht Sander mee.
“Maar wanneer openen we de huizenjacht dan”, vraagt Sander als ze uitgelachen zijn.
“Wat denk je van morgen”, vraagt Rick.
“Uhm, ik heb wel eerst fysio”, zegt Sander.
“Dat weet ik ook wel, schat … We gaan daarna wel op huizenjacht … Kunnen we ook aan de fysiotherapeut vragen of we nog ergens op moeten letten bij het zoeken van huis”, zegt Rick.
“Vind het geweldig idee … Ik kijk er nu al naar uit”, zegt Sander.
“Ik ook schat ... Het wordt ook de eerste keer weer samen op pad sinds het ongeluk”, zegt Rick.
“Mijn eerste keer in het openbaar in een rolstoel”, geeft Sander met natte ogen toe.
“Laat die tranen maar lopen”, zegt Rick, die zijn armen om Sander heen slaat en hem troost.

“Anne, is deze rok goed?”, vraagt een moeder, die helpt met de kleding.
“O, helemaal perfect”, antwoord Anne.
“Hoe staat het met de kleding”, vraagt Chantal, als ze het buurtcentrum in loopt.
“Het is bijna allemaal klaar … We zijn op de helft, dus als je komt helpen, gaat het nog wat sneller”, zegt Astrid.
“Je weet dat het met mij erbij nooit af komt”, lacht Chantal.
“Ga dan maar weg”, zegt één van de andere dames, die helpt, plagerig.
“Nou, dan zal ik wel helpen … Maar kom niet achteraf klagen, als alles af is”, zegt Chantal en neemt plaats bij de dames.

Een paar uur later is het einde bijna in zicht. Althans voor het moment. Want volgende week komt iedereen passen. Zo kunnen er nog wat dingetjes aangepast worden, zoals de lengte van de mouwen, broekspijpen, rokken en ga zo maar door. Tegen de avond stoppen de dames met het werk en gaan richting thuis. Als Chantal thuis komt, heeft Gregor al gekookt en staat de tafel gedekt. Wat is ze blij, dat hij er weer is. Ook al moet Gregor vaak terug naar zijn eigen land. Maar gelukkig moet hij voor zijn werk ook hier vaak genoeg zijn. Maar wat Chantal niet weet, is dat Gregor een verrassing voor haar heeft. Daarvoor wacht hij een goed moment af.

*

De volgende dag na de fysiotherapie, gaan Sander en Rick samen op huizenjacht. Sander heeft geen idee welke huizen ze gaan bekijken, want Rick heeft het geregeld met een makelaar. Als ze bij het eerst huis aankomen, staat de vrouw al op ze te wachten. Nadat de makelaar zich heeft voorgesteld aan Sander, opent hij de deur van het huis. Na een rondje door het huis hebben Sander en Rick het wel gezien.
“Vind het erg klein aandoen, ondanks er niks in staat”, zegt Sander tegen Rick.
“Ja, je hebt gelijk … Als onze meubels er instaan, kun jij geen kant op
… Ook al zouden we deel van onze meubels weggooien of nieuw kopen … Ik zie jou je hier niet prettig voortbewegen”, geeft Rick zijn lief gelijk.
“Is meer iets voor een bejaard stel, dat nog redelijk zelfstandig is qua lopen en ga zo maar door … Of voor een jong iemand of koppel, die net op zichzelf gaan wonen”, merkt Sander op.
“Maak je niet druk. Er zijn nog een paar huizen om te bekijken”, stelt Rick zijn lief gerust.
“Anders wordt het toch nog even onze huidige woning … Dan mag je me voorlopig de trap opdragen en ga zo maar door”, lacht Sander.
“Jij ziet het al helemaal voor je”, lacht Rick terwijl hij zijn vriend weer naar buiten rijdt.

Een half uurtje later staan ze in woning twee. Maar ook die voldoet niet helemaal aan hun eisen en verwachtingen. Na nog een huis of twee vinden ze het mooi geweest voor vandaag, waarop ze terug keren naar het revalidatiecentrum. Met de afspraak dat ze tegen het einde van de week opnieuw met de makelaar wat huizen zullen bekijken.

*

Op donderdag heeft Anne een vergadering met Tijn, Chantal, Teun en Astrid. Als ze allemaal om half acht 's avonds om de tafel zitten, vertelt Chantal hoe het met Sander gaat. Dan komt ook Rick binnen, die als laatste plaatsneemt aan de tafel, waarna ze alles doornemen voor de show.
“Hoe staat het met de kleding”, vraagt Rick, die deels de leiding op zich heeft genomen.
“Dat gaat goed. Volgende week worden de eerste passessie gehouden … Dan is er nog tijd voor de laatste aanpassingen”, licht Astrid toe.
“Oké, hoe zit het met de muziek?”
“Alle muziek is uitgekozen en inmiddels allemaal in één Playlist gezet”, geeft Teun aan, “Die hoeft nu alleen nog bij de geluidstechnicus afgeven te worden en hij regelt de rest”, voegt hij na een korte stilte toe.
“Tijn, weet je ook hoe het zit met het licht?”, wil Rick weten.
“De chef lichttechniek is er al mee bezig, maar hij wacht ook op de muziek om het nog beter op elkaar af te stemmen”, meldt Tijn de stand van zaken.
“Hoe gaat het met het decor?”, schakelt Rick door.
“We schieten al aardig op … De laatste doeken en panelen moet nog even drogen … Dan is het klaar voor het theater”, glundert Teun trots.
“De dansen zijn bijna allemaal ingestudeerd … Nu is het gewoon blijven herhalen … Daarnaast zijn er genoeg moeders, die iedereen helpen met de verkledingen, make-up en haren”, deelt Anne gelijk mee.
“Mooi, hoe gaat het met de kaartverkoop?”
“Die loopt lekker, al meer dan de helft verkocht”, antwoordt Tijn.
“Dat is mooi … Nu maar hopen dat er niks vervelends gebeurd”, zegt Rick tot besluit.
“Laten wij er nou net zo over denken”, reageert Astrid.

Na nog wat gebabbeld te hebben, gaat iedereen naar huis. Als Rick thuiskomt, merkt hij dat Dennis niet thuis is en probeert hem te bellen, maar krijgt te horen dat het nummer momenteel niet bereikbaar is. Hij stuurt een appje naar zijn schoonvader en besluit zich te gaan douchen en naar dat grote lege bed te gaan. Waar hij al drie maanden alleen in ligt.

*

De volgende dag gaan Rick en Sander opnieuw op huizenjacht. In de hoop dat ze nu wel slagen voor een woning, want de tijd begint te dringen. Over een paar weken mag Sander naar huis. Maar Sander kijkt vooral uit naar komende dinsdag. Dan mag hij voor het eerst sinds het ongeluk een nachtje thuis slapen.

Maar ook dit keer zit er geen huis bij, wat ze ook aanspreekt. Ze stellen niet veel eisen, maar alles waar de makelaar tot nu toe mee aan kwam zetten, was gewoon te klein voor z’n tweeën. Ze maken opnieuw een afspraak met de makelaar voor komende dinsdag, die op haar beurt belooft haar best te doen. In de hoop dat er dan wat tussen zit.

“Rick, is dinsdag wel zo verstandig”, vraagt Sander, als ze even later weer in het revalidatiecentrum zijn.
“Hoe bedoel je”, vraagt Rick op zijn beurt.
“Dinsdag slaap ik voor een nachtje thuis … Weet je nog wel toch”, vraagt Sander.
“Natuurlijk weet ik dat … Maar wat is het probleem dan?”
“Mijn spullen. Waar laten we die al die tijd?”
“Gewoon hier.”
“Dan zeker na de huizenjacht nog hier naar toe?”
“Nee, gewoon naar huis … Want thuis liggen toch ook spullen van jou … Niet alles ligt hier … Maar die paar kleine dingetjes, die van hier mee moeten … Doe ik toch gewoon in mijn tas”, blijft Rick volkomen rustig.
“O, ja dat is ook zo … Sorry, maar ik kan het nog steeds niet geloven dat ik dinsdag een nachtje thuis mag slapen”, zegt Sander opgelucht.
“Ook ik kan niet wachten tot het dinsdag is … Dan lig ik niet meer alleen in dat grote bed”, grinnikt Rick.
“O, ja denk je dat … Misschien moet ik wel beneden op de bank slapen.”
“Nee, hoor, ik draag je naar boven en je vader helpt desnoods een handje”, glimlacht Rick.
“Over mijn vader gesproken … Was hij gisteravond een beetje op tijd thuis?”, vraagt Sander.
“Nee, toen ik thuiskwam, was hij er nog niet.”
“Waar was jij dan?”
“Was even bij Chantal op bezoek geweest … Moest even wat schriftjes afgeven die ik nagekeken had … Anders kon ze vandaag geen les geven”, liegt Rick bij elkaar.
“Oké, raar, want mijn vader is hier rond negen uur weggegaan”, zegt Sander.
“Ja, dat klopt, maar toen hij thuis was, belde mijn oma … Want haar tv deed het niet meer … Toen is je vader naar haar toe gegaan om het te herstellen en heeft daar nog een wat gedronken en is toen weer naar huis gegaan … Hij was om elf uur terug … Maar ik lag al in bed want ik was bekaf”, vertelt Rick.
“Hoe weet je dat”
“Kwam je vader vanochtend tegen in de keuken … Hij had ontbijt gemaakt.”
“Nou dat is dan ook duidelijk … ”, kalmeert Sander weer.
“Ach, je vader is oud en wijs genoeg om voor zichzelf te zorgen”, reageert Rick.
“Daar heb je gelijk in schat”, beaamt Sander.

*

“Goedendag heren, ik heb weer een paar huizen voor jullie gevonden … Waar ik zeker van ben dat er iets voor u tussen zit … Ik ben namelijk met collega’s in het aanbod van huizen gedoken met de paar wensen die u heeft”, zegt de makelaar.
“Nou laten we het hopen … Bij die we al bezocht hebben, zat er wel wat tussen … Maar ze waren toch niet helemaal geschrikt voor onze situatie”, zegt Rick.
“Daar had iedere keer al zo veel mogelijk rekening mee gehouden … Maar soms lijkt het op papier en foto’s geschrikt … Alleen pas als je werkelijk er in staat kan je het echt beoordelen … Ondanks de ervaringen die ik heb … Het blijft altijd moeilijk”, licht de makelaar toe.
“Nou waar wachten we nog op … Ik wil huizen bekijken … Daar ben ik
tenslotte voor gekomen”, reageert Sander een beetje ongeduldig.
“U heeft gelijk meneer … Zullen we maar dan gelijk gaan”, vraagt de makelaar.

Bij het buurtcentrum wordt alles gauw opgeruimd en weggestopt. Want Rick
heeft gisteravond nog laten weten, misschien langs te komen met Sander. Ze zouden een paar straten verderop een woning gaan bezichtigen. Waarna
ze misschien een even wat zouden komen drinken.
“Is alles op geruimd?”, vraagt Astrid.
“Ja, als het goed is, wel”, reageren Teun en Anne tegelijk.
“Laten we alle drie een deel van het gebouw voor onze rekening nemen …
Gewoon voor controle, zodat ze we zeker zijn van dat er niks meer ligt”,
stelt Anne voor, waarop ze alle drie het gebouw nog eens door lopen.
“Ik heb niks gevonden”, zegt Teun even later.
“Me too”, zegt Anne.
“Nou dan is alles goed opgeborgen … Want ik heb ook niks gevonden”, zegt Astrid.
“Dan wordt het afwachten of ze nu komen of niet”, zegt Teun.

“Hallo hier zijn we dan”, roept Rick, als hij met Sander even later binnenkomt.
“Wat fijn om je eens weer te zien”, zegt Astrid, terwijl ze Sander omarmt.
“Dat mag je gerust zeggen … Vind het fijn om even hier terug te zijn”,
glimlacht Sander, zodra Astrid hem loslaat.
“Hebben jullie een huis kunnen vinden?”, vraagt Teun, als hij Sander een
schouderklop geeft.
“Ja, twee woningen, die we op het oog hebben”
“De makelaar wacht op een besluit van ons … We gaan het er vanavond nog
even over hebben … Dan bel ik morgen de makelaar en doen we een eerste bod”, vertelt Rick hun plannen.
“Moeten jullie dan ook niet eerst naar de bank?”, klinkt Anne bezorgd.
“Daar ben ik een paar weken geleden al geweest … En dat zat wel goed”, geeft Rick vol trots toe.
“Nou dan hoop ik, dat het lukt voor jullie”, zegt Astrid en loopt richting de bar.
“Dat hopen we ook … Dan snel opknappen en verhuizen … Daarna hopen dat
Sander snel naar huis mag … Wat dan hopelijk definitief is … En niet zoals voor vandaag voor een nachtje is”, zegt Rick.
“Als er geklust moet worden … Dan moet je het maar zeggen”, deelt Teun mee.
“Ga dan eerst de woonkamer opnieuw behangen thuis … Wat je al een jaar geleden zou doen”, frist Anne het geheugen van Teun op en kijkt daarna naar de twee, “Wat willen jullie drinken?”
“Doe mij maar een kop thee”, antwoordt Sander.
“Doe mijn er ook maar één”, voegt Rick toe.
“Geef mij ook maar”, reageert Anne.
“Dan wordt het vijf thee”, beslist Astrid.
“Ik wou koffie”, klaagt Teun.
“Dan zet je die maar zelf”, vindt Astrid

Als ze even later allemaal aan de thee zitten - zelfs Teun, omdat hij gewoon te lui is om koffie te zetten - hebben ze het over wat de laatste weken is gebeurd. Alleen over de show wordt niet gesproken. De twee beoogde huizen zijn veel belangrijker. Waarbij Sander en Rick hopen, dat de anderen ze op weg helpen met een besluit te nemen.

Na een tijdje gaat Anne weg. Ze gaat snel naar huis omdat ze wat is vergeten mee te nemen voor de dansles. Als ze weg is, gaat Teun naar zijn kantoortje om de papierwinkel in orde te maken. Astrid blijft bij Rick en Sander. Ze praten nog wat na.
“Ik wil even naar de dansruimte … Gewoon even kijken”, zegt Sander ineens.
“Maar naar natuurlijk kan dat”, zegt Rick en staat op om zijn vriend te duwen.
“Ik kan het zelf”, zegt Sander wat licht geïrriteerd.
“Sorry, schat … Maar ik wil je gewoon helpen … Zo zit ik in elkaar … Maar als jij zelf rijdt, dan doe ik deur voor je open”
“Dat is goed … Denk namelijk dat die deur nu wat te zwaar voor me is”,
geeft Sander toe en rolt richting de dansruimte.

Als een paar tellen later in de dansruimte zijn, heeft Sander veel moeite om zijn tranen de baas te blijven. Dan komt Astrid de ruimte binnen.
“Rick, kan je mij even helpen bij de bar”, vraagt Astrid.
“Dat is goed, ik kom er aan”, antwoord Rick en kijkt zijn vriend aan,
“Ga je mee of blijf je nog even hier?”
Maar dan ziet hij het gezicht van Astrid, die niet blij kijkt.
“Nee, ik blijf nog even hier”, zegt Sander, die met zijn ogen dicht zit.
“Gaat het?”, vraagt Rick bezorgd.
“Ja, het gaat … Laat me maar even alleen”
“Is goed … Ik kom zo snel mogelijk terug”, zegt Rick en geeft zijn
vriend een zoen op zijn hoofd en verlaat de dansruimte.

Sander rolt na een paar minuten langzaam richting de spiegelwand. Dan kijkt hij in de spiegel en ziet zichzelf zitten. Spontaan rolt er een traan over zijn wang. Nu pas beseft hij wat er is. Hij zal hier nooit meer een dans doen of een les geven. ‘Waarom ik en niet een ander … Heb hier mijn danspassie op gebouwd in vorm van les geven … Heb ook vele mooie herinneringen hier gekregen … Maar waarom ik … Na alles wat ik mee gemaakt heb … Had ik eindelijk alles op de rit … Mijn grote liefde
gevonden … Ons paleisje waar we nu weer uit moeten … Vanwege deze klote stoel’, denkt Sander bij zichtzelf. Ineens krijgt hij een ingeving en zet de rolstoel op de rem.

Het buurtcentrum loopt langzaam vol met de ouderen, die komen dansen. Mevrouw Burns kijkt raar op om haar kleinzoon hier aan te treffen. Maar ziet dat hij druk in gesprek is met Astrid. ‘Waarschijnlijk overleg over de dansvoorstelling … Wat moeilijk om daar niet over te kunnen praten met Sander … Die mag niks weten … Anders is het geen verrassing meer’, denkt ze bij zichzelf en gaat zich, net als de rest, omkleden.
“Wie is dat bij Astrid?”, vraagt mevrouw Klomp in de kleedkamer.
“Mijn kleinzoon Rick
“Wat doet die hier?”, vraagt mevrouw Klomp nieuwsgierig.
“Geen idee, hij zal wel helpen met de dansvoorstelling”, reageert mevrouw Burns lichtelijk geïrriteerd.

Als ze even later samen met onder andere meneer de Jong, mevrouw Klomp en een paar andere de dansruimte binnenstapt, schrikken ze zich rot. Mevrouw Burns rent naar Sander en roept dat iemand haar kleinzoon Rick moet halen en snel.
“Waar is Anne?”, vraagt mevrouw Klomp.
“Wat heeft dat voor belang nu”, reageert mevrouw Burns boos terwijl ze
knielt op de vloer.
“Als Sander hier is, dan moet zijn vriendin … Mijn kleindochter … Hier toch ook zijn”, kaatst mevrouw Klomp terug.
“Jouw kleindochter en Sander zijn geen koppel … Dat zal ook nooit
gebeuren … Want Rick - mijn kleinzoon - is de vriend van Sander”, roept mevrouw Burns kwaad.
“O, jouw kleinzoon is maar een vriend … Anne kan dus zijn vriendinnetje nog altijd worden”, gaat mevrouw Klomp onverstoorbaar verder, “En waarom mompelt hij de hele tijd iets van prik?”
“Hij mompelt helemaal geen prik maar Rick”, schreeuwt mevrouw Burns.
“Waarom die naam en niet die van Anne?”, vraagt mevrouw Klomp zich domweg af.
“Je hebt echt een bord voor je kop … Sander en Rick zijn lovers … Ze hebben een relatie … Wonen samen en slapen in één bed samen … Ze zijn homo”, raast mevrouw Burns aan één stuk door.

Dan komt Rick binnen gerend met Astrid op de voet. Rick hoort niet eens wat er gaande is. Hij ploft gelijk op zijn knieën naast Sander. Dan komt Anne de ruimte binnen. Als Astrid zich omdraait, roept ze naar Anne dat ze Teun van kantoor moet halen. Waarop Anne zich meteen omdraait en naar het kantoortje rent. Ondertussen probeert Astrid rust te brengen in de chaos, die er is. Tegelijk vraagt mevrouw klomp aan Astrid, of het waar is, dat Sander homo is.

“Ja en ik ben zijn vriend … En als u daar een probleem mee hebt … Dan
heeft u pech en gaat u lekker weg”, reageert Rick agressief.
“Maar waarom weet ik dat dan niet?”, wil mevrouw Klomp beledigd weten.
“Omdat ... Sander het niet wou, omdat hij bang is dat er mensen van deze
groep het niet zou accepteren … Daarnaast weten de ouders van de kinderen en de kinderen het ook niet … Alleen de tieners weten het”, grijpt Anne in, die de ruimte weer binnenkomt samen met Teun.
“Nou, Anne waarom zei je dat niet meteen … Weet je dat de kleinzoon van mijn vroegere bakker vrijgezel is?”, begint mevrouw Klomp.
“Oma”, wordt Anne nu boos; “Ik heb inmiddels een vriend en het spijt me voor u dat u hem niet heeft uitgekozen … Maar het is mijn leven en niet dat van u … En ik heb al een moeder en dat is uw dochter … Weet u nog wel … Maar mijn privéleven is nu niet van belang … Dus kunt u nu even de ruimte verlaten net als de rest van de groep … Alleen mevrouw Burns kan blijven”, deelt Anne mee.
“Maar kindje toch van me”, wordt mevrouw Klomp voorzichtig.
“Weg oma, weg”, snauwt Anne haar toe. Waarop Astrid mevrouw Klomp en de rest mee naar de bar neemt.

Dan beginnen Rick, Teun, Anne en mevrouw Burns aan het karwei om Sander weer in zijn rolstoel te krijgen.
“Als wij hem nou op tillen, Oma de rolstoel tegenhoudt en Anne zijn benen doet … Dan moet het toch lukken”, denkt Rick hardop.
“Dat moet wel lukken”, zegt Anne, die mevrouw Burns omhoog helpt.
“Nou kom op jongelui … Ik heb nog meer te doen”, zegt mevrouw Burns, als ze achter de rolstoel staat.
“Staat die op de rem?”, vraagt Rick aan zijn oma.
“Ja en ja, hij staat op de rem”, antwoord ze kordaat.
“Is Anne klaar”, vraagt Teun.
“Uhm als ik mijn oma eerst mag wurgen dan zeker”, lacht Anne, “Nee hoor, dat krijg ik niet over mijn hart … Mijn moeder mag mijn oma wel aanpakken … Maar voor project ‘Sander in rolstoel’ ben ik klaar”, babbelt Anne.
“Schat, ben jij er ook klaar voor”, vraagt Rick.
“Ja, het spijt mij zo”, huilt Sander.
“We gaan je eerst in de rolstoel hijsen”, zegt Rick, “Daarna vertel je me rustig wat er is gebeurd.”
“Is goed”, zegt Sander.
“Op één gaan we tillen, Rick”, zegt Teun.
“Is goed”
“Daar gaan we … Drie, twee, één en tillen”, roept Teun. Waarop hij en Rick allebei Sander optillen en binnen no time zit Sander weer in zijn stoel.
“Dat het in één keer zou lukken had ik niet gedacht”, zegt Teun.
“Inderdaad, had ik ook niet verwacht”, reageert Rick, waarop Anne en mevrouw Burns hen gelijk geven.

Ook Sander vindt het knap dat het meteen gelukt is. Dan kijkt Rick hem aan.
“Hoe komt het dat je op de grond lag?”, vraagt Rick.
“Ik probeerde recht te staan … Maar dat ging niet”, zegt Sander huilend.
“Je wou zeker zijn dat de arts gelijk had zeker”, vraagt Rick, terwijl
hij zijn vriend troost.
“Denk het … Dacht dat ze er naast zaten … Maar denk vooral dat ik mezelf
wilde bewijzen dat ik gewoon kon staan, lopen en dansen”, zegt Sander.

©Geoff(dkz09), 2015

Geoff
Berichten: 46
Geregistreerd: zondag 22 juni 2014 13:48
Woonplaats: Amsterdam
Heeft Bedankt: 2 keer
Ontvangen Bedankjes: 40 keer
 

Plaats een reactie

Vorige
Volgende

Terug naar Man - Man

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast