Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief


Forumindex  • Verhalen, gedichten en andere teksten  • Man - Man
 
Registreren
 
 
 

Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief

De Danser


Algemeen

Plaats een reactie

Bericht De Danser door Geoff » dinsdag 08 juli 2014 16:47

Mededeling vooraf:
Ik heb Dyslexie. Dus wat betreft de spelling: ik kan er weinig aan doen. Maar ik heb gelukkig hulp van Jablan die de hoofdstukken eerst zal lezen en het in goed Nederlands zetten.

Dit is mijn 2de verhaal. Hij staat ook op een anderen site.

Inhoudsopgave:
hoofdstuk 1
hoofdstuk 2
hoofdstuk 3
hoofdstuk 4
hoofdstuk 5
hoofdstuk 6
hoofdstuk 7
hoofdstuk 8
hoofdstuk 9
hoofdstuk 10
hoofdstuk 11
hoofdstuk 12
hoofdstuk 13
hoofdstuk 14
hoofdstuk 15
hoofdstuk 16
hoofdstuk 17
hoofdstuk 18
hoofdstuk 19
hoofdstuk 20
hoofdstuk 21(slot)

Om een reactie achter te laten hier klikken

Geoff
Berichten: 46
Geregistreerd: zondag 22 juni 2014 13:48
Woonplaats: Amsterdam
Heeft Bedankt: 2 keer
Ontvangen Bedankjes: 40 keer
Bericht Re: De Danser door Geoff » dinsdag 08 juli 2014 16:50

1.

“En één, twee, drie … En één, twee, drie.”, zegt Sander tegen zichzelf, terwijl hij in de grote ruimte voor de enorme spiegelwand staat en zich zelf de dansmoves ziet maken. De hele ruimte heeft hij voor zichzelf. Nou ja, voor nu.

Straks geeft hij les aan een groepje ouderen. Elke dinsdag- en donderdagmiddag geeft hij negentig minuten dansles aan ouderen. Op woensdag- en zaterdagmiddag geeft hij aan kinderen van zes tot twaalf jaar dansles. Twee groepen, waar hij niet veel kan verwachten. De kinderen geeft het wel genoeg mogelijk heden. Maar het meest plezier heeft hij in de lessen, die hij op dinsdag- en donderdagavond geeft. Dan staan er jongeren tussen de zestien en zesentwintig jaar. Daar kan hij zich helemaal in uit leven. De meest coole dansmoves kan hij dan doen. Maar straks eerst de bejaarden weer in beweging krijgen.

Ach, het is dat hij van dansen houdt. Al zijn hele leven is hij bezeten van het dansen. Hij ademt, eet en leeft voor het dansen. Hij heeft allerlei dansopleidingen gevolgd. Zijn grootste droom is om bij een groot wereldwijde dansgezelschap mee te dansen en de hele wereld over te reizen. Maar tot die droom werkelijkheid wordt, geeft hij dansles in het buurtcentrum. Hier danst hij de hele dag door. Dansen is zijn grote liefde, ondanks hij een lieve vriend Rick heeft, met wie hij al ruim vijf jaar samen is. Sinds twee jaar wonen ze samen. Rick is naast het dansen het belangrijkste in zijn leven. Hij weet dat, als zijn droom uitkomt, Rick zijn baan zal opzeggen om met hem mee te gaan.

‘Wat een schatje is het toch’, denkt Sander bij zichzelf, terwijl hij naar de hoek loopt waar de geluidsinstallatie staat en zijn tas. Uit zijn tas haalt hij zijn telefoon. Geen gemiste oproepen of berichten. Hij tikt de naam van Rick aan en begint gauw iets te typen.
‘Ik hou van je xxx’, whatsappt hij.
‘Ook van jou, zie je vanavond xxx’ wordt er teruggestuurd door Rick. Er komt een glimlach op Sanders zijn gezicht. Maar lang blijft die glimlach niet. Want de deur van de danszaal gaat openen. De groep ouderen komt binnen met flink wat kabaal. Met mevrouw Klomp voorop.
‘Net een stelt kinderen.’, schiet door Sanders hoofd.

“Mijn kleindochter Anne houd ook van dansen en ze is ook nog eens vrijgezel”, zegt mevrouw Klomp als ze richting Sander loopt.
“Dat weet ik, mevrouw Klomp.”, blijft Sander beleefd als altijd.
“Hoe weet je dat dan?”, vraagt mevrouw Klomp.
“Dat zei u afgelopen dinsdag ook al.”, antwoordt Sander om in zijn hoofd de zin af te maken.
‘En de weken daar voor … Eigenlijk al van het begin.’
“Zal ik eens vragen of ze mee komt … Kun je haar ontmoeten?”, gaat mevrouw Klomp rustig verder.
“Mevrouw Klomp, als u het niet erg vindt, zou ik graag met de les willen beginnen.”, onderbreekt Sander haar.
“Maar is het goed als ik haar een keer mee neem?”, vraagt mevrouw Klomp.
“Mevrouw Klomp, ik en de rest van de groep wil graag beginnen.”, reageert Sander.
“Dan gaan we toch beginnen … Ach ik neem mijn kleindochter de volgende keer wel gewoon mee”, ratelt mevrouw Klomp aan één stuk door.
“Dames, heren en mevrouw Klomp, we gaan beginnen … Als iedereen op zijn plek wil ging staan … Dan beginnen we waar we de vorige keer zijn gebleven en dat is de Engelse wals.”, zegt Sander.
“Sander?”, vraagt mevrouw Burns.
“Ja?”
“Zou u dat kunnen uitleggen? … Want ik was er de laatste keer niet … Omdat ik ziek was.”, meldt mevrouw Burns. Sander heeft veel geduld, “Ach, dat is ook zo … Is toch geen probleem, dan leg ik hem nog een keer uit … Want ik denk dat er wel meer zijn, die het wel fijn vinden, als ik het nog eens uitleg.”
“Ja, dat zou fijn zijn”, zegt meneer Jong.
“Nou mevrouw Burns komt u maar … Dan begeleid ik u … Als u allemaal een panter heeft.”, zegt Sander.
Waarop iedereen een panter zoekt. Als iedereen iemand heeft, gaat hij verder.
“Ga recht tegenover elkaar staan … De heren leiden en de dames volgen … Heren, leg uw rechter hand op de rug van de dame … De dames, leg uw linkerhand op de rug van de heer … Heren, houd uw ander hand wat hoog en de binnenkant van uw hand naar boven … Dames, leg de vrije hand op de hand van de heer tegenover u … En dan, heren, uw rechter voet naar achter en de dames met de linker voet naar voren … Dan uw voeten afwisselend verzetten … Dus nu voeten weer normaal en dan heren met de linker voet naar achter en de dames met de linker voet naar voren en zo gaat u door … Geef elke pas een cijfer … Heren, linker voet naar achter is één, de rechter voet naar achter is twee … Dus we tellen telkens één, twee, één, twee, één, twee … En zo gaan we ook door de ruimte heen walsen.”, legt Sander uit.
Als iedereen dit onder de knie heeft, begint Sander de volgende stappen uit te leggen. Tot hij alle stappen heeft uitgelegd. Dan doen ze de Engelse wals helemaal zoals het hoort.

“Dames en Heren, dit was het voor deze vandaag … Ik zie u allemaal volgende week weer”, zegt Sander als de les voor bij is.
“Dank je, wel Sander voor de uitleg”, zegt mevrouw Burns.
“Geen dank, het is tenslotte mijn werk.”
“Dat weet ik ook wel … Maar als jij deze lessen niet zou geven, dan zat ik nu steeds thuis … Nu kom ik nog eens ergens en blijf ook nog in beweging”, bekent mevrouw Burns.
“Dat hoor ik graag, mevrouw Burns.”
“Dan ga ik maar eens naar huis. Tot dinsdag”, zegt mevrouw Burns, terwijl ze rondkijkt waar mevrouw Klomp nu is.
“Tot de volgende keer, mevrouw Burns”, neemt Sander afscheid en loopt naar zijn tas.
“Sander, ik neem volgende week dinsdag mijn kleindochter mee”, roept mevrouw Klomp nog voor ze de ruimte verlaat.

‘Oh, mijn God!’, haalt Sander diep adem.
“Wanneer houdt ze eens op over die Anne”, vraagt Sander zich zachtjes af. Dan bukt hij om zijn tas te pakken.
Als hij even later naar zijn fiets loopt, kijkt hij op zijn telefoon. ‘Mooi, bijna half vijf … dan heb ik nog ruim twee uur voor de volgende les.’
Dan ziet hij dat hij geen gemiste oproepen of berichten heeft. Als hij op zijn fiets richting huis zit, fluit zijn telefoon.
‘Waarom appen ze altijd, als je op de fiets stapt?’
Zodra Sander stil staat, haalt hij zijn telefoon uit zijn zak. Dan verschijnt er weer een lach op zijn gezicht. Want het bericht is van Rick.
‘Schat, het eten wordt geserveerd in De Kleine Trek.’
‘Lieverd, had het wat eerder laten weten, ben al halverwege’, appt Sander terug.
‘Sorry x, maar het eten is beetje mislukt.’, komt terug van Rick.
‘Dat ben ik niet gewend van je, maar ik keer om en kom er aan, zie je zo xxx’ appt Sander lachend terug.
Als hij zijn telefoon weer in zijn zak heeft gestopt, draait hij zijn fiets om en gaat met snelle vaart naar het restaurant.

“Hey schat.”, zegt Rick zodra hij Sander binnen ziet komen.
“Hoi mislukte kok van mij”, zegt Sander, als hij bij Rick is en geeft hem een kus.
“Nou bedankt en bij deze: jij betaalt”, lacht Rick.
“Ik betalen? Echt niet, jij betaalt, want jij heb het eten doen mislukken”, schiet Sander gelijk in de verdediging als hij gaat zitten.
“Ik maakte maar een geintje.”, lacht Rick.
“Wacht maar, ik krijg je nog wel.”, dreigt Sander lachend terug.
“Wat willen de heren drinken?”, vraagt de ober, die vanuit het niets aan tafel staat en tegelijk de menukaarten geeft.
“Doet u maar twee spa blauw.”, antwoord Sander.
“Twee maal spa blauw, komt in orde.”, zegt de ober en loopt weg.
“Ik weet het niet zeker, maar volgens mijn heb je mij al.”, lacht Rick als de ober weg is.
“Zullen we kijken wat we nemen? … Moet zo nog een les geven.”, deelt Sander liefdevol en serieus mee, terwijl hij zich in de menukaart verdiept.
“Is goed schat.”, antwoord Rick die hetzelfde doet.

“Heeft u al een keuze kunnen maken?”, vraagt de ober terwijl hij de flesjes spa blauw opent en uitserveert.
“Ja.”, zeggen Sander en Rick tegelijk.
“Wat zal het zijn?”, vraagt de ober.
“Doet u mij maar de varkenshaas met champignonsaus.”, zegt Sander.
“En voor mij de champignonsaus met varkenshaas.”, zegt Rick op zijn beurt.
“Twee maal de varkenshaas met champignonsaus, komt er aan.”, zegt de ober en loopt weg.

“Ach, hoe was de les vanmiddag?”, vraagt Rick.
“Ging wel, opnieuw de Engelse wals uitgelegd.”, antwoordt Sander.
“Maar wat is er gebeurd dan?”, vraagt Rick bezorgd, ook al heeft hij een idee.
“Mevrouw Klomp begon weer over haar kleindochter Anne.”, zegt Sander.
“Dat had ik al gedacht en wat zei ze deze keer?”, vraagt Rick.
“Nou het bekende … Ze is vrijgezel, houdt van dansen en verder zei ze telkens weer, dat ze haar kleindochter wel een keer mee zou nemen.”, zucht Sander.
“Dan moet ik mijn oma betalen.”, zegt Rick
“Hoe bedoel je?”, vraagt Sander.
“Nou mijn oma belde toen jij net weg was .. Ze wou doorgeven dat ze er vandaag weer zou zijn … Maar jij was al weg … Toen vroeg ze of mevrouw Klomp nog over haar kleindochter bezig was geweest … Dat kon ik dus alleen maar met ’ja’ het algemeen bekende verhaal beantwoorden … Daarop zei mijn oma, ’dat zal nooit veranderen’ … Toen zei ik van, ’nou misschien dat ze vandaag iets anders zegt of er helemaal niet over begint’ … Waarop oma zei, ’wedden dat ze er over begint en dan het bekende verhaaltje afdraait’”, vertelt Rick.
“En hoeveel is mijn schatje kwijt?”, vraagt Sander nieuwsgierig.
“We hadden gewed om tien euro.”, zucht Rick.

“Kijkt u eens aan, eenmaal de varkenshaas met champignonsaus en eenmaal de champignonsaus met varkenshaas.”, onderbreekt de ober hen en zet de borden neer.
“Eet u smakelijk.”, zegt de ober nog en loopt weg.

“Ach, schat de tien euro krijg je ja van mij terug.”, zegt Sander terwijl hij aanvalt op het eten op zijn bord.
“Is het misschien niet beter, als je gewoon uit de kast komt bij de ouderen … Oma vindt dat ook … Want ze moet altijd zo goed opletten met wat ze zegt … Ze snapt jouw keuze om het niet te vertellen, maar toch denk er eens over na, schat … Dan houdt mevrouw Klomp ook op over haar kleindochter.”, zegt Rick liefdevol, waarna hij een hap neemt.
“Dan komt ze wel waarschijnlijk met een kleinzoon op de proppen”, vermoedt Sander, “Maar ik zal er eens over nadenken.”
“Wat je ook besluit, ik sta achter je, net als mijn oma.”, zegt Rick terwijl hij vol liefde in de ogen van Sander kijkt.

© Geoff (dkz09), 2014

Geoff
Berichten: 46
Geregistreerd: zondag 22 juni 2014 13:48
Woonplaats: Amsterdam
Heeft Bedankt: 2 keer
Ontvangen Bedankjes: 40 keer
Bericht Re: De Danser door Geoff » dinsdag 08 juli 2014 16:55

2.

“Schat, ik zie je vanavond thuis”, zegt Sander als ze even later buiten staan.
“Mis je nu al”, antwoordt Rick en geeft Sander een kus.
“Jij bent echt een gek mannetje”, lacht Sander terwijl hij op zijn fiets stapt.
“Maar wel jouw gekke mannetje”, zegt Rick zo droog mogelijk.
“En daar ben ik super blij mee”, zegt Sander en geeft Rick nog een zoen.
“Ga nou maar anders ben je te laat”, zegt Rick liefdevol.
“Ik zie je vanavond”, zegt Sander terug en wil weg fietsen.
“Niet stiekem met één van die jongens vreemd gaan … En krijg ik geen zoen meer tegenwoordig?”, lacht Rick, die Sander bij zijn arm vasthoudt.
“Ik wil alleen maar jou en dat weet je … En kom eens met je gezicht, er zit volgens mij nog wat champignonsaus naast je mond.”, zegt Sander zo serieus mogelijk.
Rick doet wat hem gevraagd wordt, ook al heeft hij een vermoeden wat Sander van plan is. Langzaam buigt hij zijn hoofd naar Sander en op het moment dat Sander hem een zoen wil geven, drukt Rick zijn mond op die van Sander. Als ze elkaar na een tijdje loslaten, kijken ze elkaar verliefd aan.
“Schat nu moet ik echt gaan anders ben ik te laat.”, zegt Sander en geeft Rick een laatste snelle kus en fietst weg.

“Zo is iedereen er?”, vraagt Sander als de jongeren de dansruimte binnenkomen.
“Ja.”, roept iedereen tegelijk.
“Nou dan gaan we gelijk van start … Als iedereen zijn plaats in neemt dan beginnen we met de opwarming … Oh ja aan het einde van de les heb ik nog een mededeling.”, vertelt Sander.

Als iedereen zijn plaats heeft ingenomen, begint iedereen aan het warm maken van de spieren. Na vijf minuten is iedereen opgewarmd en richt iedereen zich naar de spiegelwand. Dan begint Sander met de uitleg van een dansmove.

“Allemaal opletten en gelijk meedoen.”, roept Sander terwijl hij de groep aankijkt via de spiegel.
“Daar gaan we dan … Linker arm naar boven en dan de arm tegen de klok indraaien … Dan het de rechter arm naar boven en met de klok mee draaien … Dit doen we afwisselend … Daarbij gaan we op de plaats lopen … Als iedere arm twee keer rond is gegaan maken we een sprong.”, legt Sander uit.
“Dit gaan we even een paar keer doen … O ja bij de sprong trek je je benen zover als je kan in.”, deelt Sander nog mee.
Dan begint iedereen aan de dansmove. Als Sander ziet dat iedereen het onder de knie heeft, gaat hij verder met de uitleg. Als iedereen even later de move onder de knie heeft, gaat Sander weer met zijn rug naar de groep staan en kijkt hij iedereen via de spiegel aan.
“Oké, dit is perfect maar nu gaan we de hele dansmove vanaf het begin doen … Maar we doen dat natuurlijk op muziek … Als iedereen begin positie wilt aannemen … Dan beginnen we bij drie.”, deelt Sander mee en zet de muziek aan.
“Eén, twee, drie en linkerarm in de lucht.”, roept Sander boven de muziek uit.
Hij kijkt naar iedereen in de spiegel terwijl hij de dansmove mee doet.
“Oké, hij ging prima … Nu gaan jullie hem nog een keer doen op muziek.”, motiveert Sander de groep.
“Eén, twee, drie.”, zegt Sander
“Nathalie sprong kan beter …. Kurt niet te hoog springen … Jelle hou rekening met degene naast je.”, roept Sander naar de groep.

“Oké, dit was hem voor deze week.”, zegt Sander als hij de muziek uitzet.
“Sander, je had nog een mededeling … Dat zei je voor je de les.”, merkt Nathalie op.
“Dank je voor het helpen herinner Nathalie … Wij gaan de komende weken keihard aan het werk … Omdat jullie binnenkort een show gaan geven … Die plaats gaat vinden in de schouwburg.”, legt Sander uit.
“Wooh!!”, klinkt het uit iedereen zijn mond.
“Niet alleen jullie maar ook de andere twee groepen doen dan ook een dans … Alleen zijn jullie wel degenen die verder de show op jullie dragen …. Maar ik weet alleen nog niet wanneer het plaats zal vinden … Dat ligt er aan hoe snel alles rond is … En momenteel zijn jullie de enigste die hier van weten … De rest breng ik pas op de hoogte als het helemaal rond is.”, legt Sander uit.
“Dus we gaan voor een publiek optreden?”, vraagt Jelle.
“Dat is wel de bedoeling als het doorgaat … Want voor een lege zaal met lege stoelen is ook niks.”, antwoord Sander lachend.
“Wanneer is het zeker?”, vraagt Kurt.
“Als alles mee zit dan weet ik het volgende week honderd procent zeker.”, antwoord Sander.
“Dus nog niks tegen de andere groepen zeggen of thuis?”, vraagt Sander dan aan de groep.
“Ja.”, roept de groep in koor.
“Mooi, dan zie ik jullie volgende week dinsdagavond weer.”, zegt Sander dan tot besluit.

Waarop iedereen zijn spullen pakt en richting de kleedruimtes gaan. Intussen maakt Sander de dansruimte helemaal netjes. Daarna pakt hij zijn spullen en checkt de kleedruimtes nog even, nadat de laatste van de groep weg is. Als dat gebeurt is, meldt hij zich af bij de beheerder van het buurcentrum en gaat naar huis.

Als de fiets even later in de schuur staat en Sander in de gang zijn jas uit doet en ophangt, klinkt er geluid van de tv van uit de woonkamer.
‘Rick en de sportzender … Elke dinsdag- en donderdagavond als hij thuis komt staat de sportzender op … Waar dan meestal voetbal op te zien is … Waar Rick dan helemaal in opgaat … Ook al is geen support van welke club … Rick weet veel van sport maar zal niet snel zelf bij een voetbalclub of welke sportclub dan ook voegen … Wel gaat hij op deze avonden ook nog naar de sportschool … Dat dan weer wel.’, denkt Sander bij zich zelf.

“Hoi schat, heb je lekker gesport?”, vraagt Sander als hij de woonkamer in loopt.
“Ja, de varkenshaas met champignonsaus zijn er weer af.”, lacht Rick terwijl hij Sander nakijkt die gauw de keuken in duikt.
“Wil jij ook nog wat te drinken?”, vraagt Sander vanuit de keuken.
“Ja, doe maar een gemeentepils.”, antwoord Rick netjes.
“Wat is nou weer een gemeentepils?”, vraagt Sander een beetje verbaast.
“Dat wat uit de kraan komt.”, lacht Rick.
“Dat wist ik wel … Wou je even testen.”, lacht Sander terwijl hij uit de keuken komt.
“En hoe was de dansles?”, vraagt Rick als Sander naast hem op de bank zit en zijn arm om hem heen slaat.
“Heerlijk gedanst … De varken en haas met de champignonsaus zijn er bij mijn ook af.”, grinnikte Sander.
“Je hebt ze toch niet te hard aangepakt he?”, vraagt Rick.
“Nee, totaal niet … Ik heb ze zelf verteld dat ik bezig ben om een show te organiseren in de schouwburg.”, zegt Sander.
“Maar dat is toch nog niet helemaal zeker.”, merkt Rick op.
“Dat heb ik ook gezegd … Heb volgende week woensdagochtend een gesprek met Tijn van de schouwburg.”, antwoord Sander.
“Hoop dat het gaat lukken schat … Anders moet je iedereen teleurstellen.”
“Ik heb het alleen aan deze groep verteld … Want zij gaan die show dan vooral dragen … De andere twee groepen doen misschien maar twee dansnummers.”, deelt Sander mee.
“Oké, de andere vertel je het pas als het zeker is?”, vraagt Rick.
“Ja, dan maak ik het aan iedereen bekend … Denk dat we er nu wel genoeg over hebben gehad.”, antwoord Sander en geeft Rick een zoen.
“Helemaal eens … Ik was voetbal aan het kijken volgens mij.”, zegt Rick terwijl zowel zijn glas als dat van Sander van de salontafel pakt.
“Hoeveel staat het eigenlijk?”, vraagt Sander terwijl hij zijn glas drinken aanneemt.
“Het stond drie tegen twee volgens mij.”
“Stond?”, vraagt Sander met op getrokken wenkbrouwers.
“Ja, het is inmiddels afgelopen … Het is nu kunstschaatsen.”, antwoord Rick terwijl met zijn hoofd naar de tv knikt.
“Net dansen.”, zegt Sander terwijl hij helemaal in trance naar de tv kijkt.
“Ja klopt, maar wel op ijs.”, zegt Rick.

Als het kunstschaatsen voorbij is, gaat Sander zich boven douchen en intussen ruimt Rick beneden de boel op en doet de lichten uit. Als hij boven komt, staat Sander nog onder de douche. Rick begint vast zijn tanden te poetsen.
“Schat ik ga vast naar bed zie je zo.”, zegt Rick als hij klaar is in de badkamer.
“Is goed schatje.”, klinkt het van onder de douche.
‘Wat ben ik toch blij dat ik mijn altijd douche als ik thuis kom van de sportschool.’, denkt Rick bij zich zelf. Dan hoort hij de kraan van de douche dicht wordt gedraaid en even later ziet hij het licht in de badkamer uit gaan. Ook het licht op de overloop gaat uit. Dan komt Sander de slaapkamer binnen en sluit de kamer deur.

“Slaap lekker schat.”, zegt Sander terwijl hij ook in bed gaat liggen.
“Jij ook schat.”, zegt Rick die tegen Sander aan kruipt en een zoen geeft.
“I love you.”, fluistert Sander en geeft een zoen terug.
“Dat voel ik.”
“Mmh.”

© Geoff (dkz09), 2014

Geoff
Berichten: 46
Geregistreerd: zondag 22 juni 2014 13:48
Woonplaats: Amsterdam
Heeft Bedankt: 2 keer
Ontvangen Bedankjes: 40 keer
Bericht Re: De Danser door Geoff » dinsdag 08 juli 2014 16:56

3.

“Goedemiddag met Anne met wie spreek ik?”, opent Anne het telefoongesprek.
“Met oma, hoe gaat het met je?”, vraagt mevrouw Klomp.
“Goed en met u?”
“Alles prima … Heb je komende dinsdagmiddag wat te doen?”
“Hoe zo?”, vraagt Anne.
“Mag toch wel vragen”, antwoordt mevrouw Klomp verontwaardigd.
“U heeft toch altijd op dinsdagmiddag dansles?”, vraagt Anne.
“Ja, dat is ook zo … Maar jij houdt toch ook zo van dansen?”, vraagt mevrouw Klomp.
“Ja, ik ben gek van dansen … Maar ik snap niet wat dat met u danslessen te maken heeft?”
“Ik zou het leuk vinden als je dinsdag mee gaat … Kan ik je voorstellen aan mijn dansleraar.”
“Oma, denk niet dat hij dat goed gaat vinden … Daarbij wil ik niet gekoppeld worden aan wie dan ook.”
“Sander vindt het goed dat je komt … Hij wil je graag ontmoeten”, liegt mevrouw Klomp in de hoop dat haar kleindochter ja zegt.
“Oma, ik kan best zelf een vriend vinden … Daar heb ik u niet voor nodig”, zegt Anne.
“Weet je wat? Denk er nog maar even over na … Spreek je van de week nog. Dag”, zegt mevrouw Klomp en hangt op.
Anne staat met verbijstering met de telefoon in de hand. Waarom is haar oma zo opdringerige. Zo is haar moeder totaal niet. Haar moeder maakt zich niet druk of zij een vriendje heeft. Maar haar oma wel. ‘Als of die Sander interesse heeft in haar … Want welke jongen houdt van dansen en is ook nog eens hetero … Die kans is niet groot’, denkt Anne bij zichzelf als ze de telefoon neerlegt.
“O, wat moet ik nou doen?”, vraagt Anne aan haar huisgenote Christien.
“Blij dat mijn oma zo niet is”, lacht Christien.
“Ja, lach jij maar … Maar ik zit er wel mee opgescheept”, zegt Anne. Ze ergert zich een beetje.
“Bijt mijn neus er niet vanaf … Ga gewoon anders dinsdagmiddag met je oma mee … Misschien is die Sander wel hetero … Of hij is misschien wel biseksueel”, zegt Christien bedachtzaam.
“Jij gelooft zeker nog in sprookjes”, lacht Anne.
“Wie niet?”, lacht Christien terug.
“Ik in ieder geval niet”, zegt Anne bloedserieus.
“Oké, maar ga er gewoon heen … Je weet maar nooit … Als hij homo is heb je pech … Maar misschien heeft die dan wel een broer die wel hetero is”, blijft Christien hoopvol.
“Wie weet?”
“Ja, dat is de vraag van de eeuw.”
“Ach mijn oma hang van de week nog wel nog wel aan de lijn … Om te vragen wat ik doe”, zegt Anne.
“Dan zeg je gewoon dat je mee gaat … Net als vanavond dan ga je gewoon mee naar de bioscoop, jij”, beslist Christien.
“Tot uw orders commandant”, lacht Anne, die er bij salueert.

Een paar straten verderop stapt iemand een huis binnen, waar er een heerlijke etensgeur hem tegemoet komt.
“Schat, ik ben thuis”, roept Rick als hij de deur achter zich dicht heeft gedaan.
“Ik ben nog steeds thuis”, lacht Sander vanuit de keuken.
“Vandaag niet wezen dansen?”, vraagt Rick als hij de keuken in loopt en Sander een kus op zijn wang geeft.
“Heb vandaag gedanst … Maar thuis op bed … Kan het alleen niet aanbevelen.”
“Hoe zo niet?”, vraagt Rick nieuwsgierig.
“Omdat het niet echt handig is … Vooral omdat een bed maar bepaalde oppervlakte heeft … Dat heb ik ook zelf mogen ondervinden”, antwoordt Sander.
“Van het bed afgedanst?”, lacht Rick.
“Ja, maar ik was iets te enthousiast met dansen”, lacht Sander terug.
“Maar wat hebben de vloer en bed nou?”, vraagt Rick semi-serieus.
“Denk niks … Alleen ik heb waarschijnlijk wel een blauwe plek.”, kalmeert Sander.
“Arm schatje van mij.”, zegt Rick en geeft Sander een volgende zoen.

“Als jij nou de tafel dekt, dan kunnen we zo eten.”, zegt Sander als ze elkaar loslaten.
“Is goed schat.”, antwoord Rick en begint dan de tafel snel te dekken.
“Dank je wel.”, zegt Sander lief terug.

Als ze even later tegen elkaar over zitten aan tafel met beide een bord eten, kan Sander het niet laten om een opmerking te maken naar Rick.
“Kijk schat, dit is nou een zelfgemaakte maaltijd”, lacht Sander.
“Ja en rekening van de catering krijg ik zeker nog?”, vraagt Rick lachend.
“Hella, heb echt zelf staan koken”, zegt Sander serieus terug.
“Maakte maar een grapje … Het is fantastisch lekker”, zegt Rick
“Dat zie ik … Je kwijlt nog net niet”, lacht Sander.
“Maar wat is het plan voor vanavond?”, vraagt Rick terwijl hij er nog een hap eten neemt.
“Dacht aan de hele avond voor de tv te hangen”, zegt Sander met glimlach op zijn gezicht.
“Dat moet ik geloven?”, vraagt Rick.
“Nou kan je ook wel een privé dansles geven of naar de bioscoop?”
“Heb geen zin om de deur uit te gaan … Dus doe maar die privé dansles.”
“Dat had ik al gedacht”, lacht Sander.
“Maar wil dan wel de dansles op het bed”, lacht Rick.
“Dat kan je vergeten … Èèn valpartij van het bed per dag is meer dan genoeg.”
“Nou ik mag ook nooit iets.”
“Inderdaad je mag ook nooit iets … En wat je moet doen, verknoei je ook nog eens”, lacht Sander en steekt zijn tong uit.
“Maar daarvoor in de plaats had je wel varkenshaasje met champignonsaus”, blijft Rick scherp.
“Dat was super lekker … Alleen zelf gekookt eten is ook lekker en valt qua prijs mee”, lacht Sander terwijl hij de tafel begint af te ruimen.
“Heeft jouw niks gekost … Want ik heb betaald, weet je nog wel.”
“Schat dat vond ik ook meer dan logies … Maar je kan toch wel tegen een grapje.”
“Wacht jij maar … Wie het laatst lacht … Lacht het best, zo is de uitspraak toch?”, lacht Rick.
“Hoe bedoel je?”, vraagt Sander.
“Dat jij vannacht op de bank slaapt”, zegt Rick serieus.
“Nee, dat meen je niet echt, he?”, vraagt Sander verbaasd.
“Meen ik wel … Als het nog lang duurt met die dansles”, zegt Rick.
“Moet de keuken niet eerst schoon en de afwas gedaan zijn?”, vraagt Sander achterdochtig.
“Ja, dus schiet een beetje op … Anders heb ik vannacht het bed voor mijn alleen”, lacht Rick.
“Waarom moet ik dat allemaal alleen doen?”
“Omdat jij gekookt hebt … Dus dan maak je de keuken schoon en doe je de afwas.”, antwoordt Rick met een glimlach op zijn gezicht.
“Daarom aten we dus gisteren buiten de deur”, lacht Sander.
“Weet je wat ik help je wel met de afwas … Anders is het morgen nog niet gedaan.”
“Wist wel dat je zou helpen uit eindelijk”, knipoogt en lacht Sander.
“Jij, gemeen vals lief kreng dat jij bent”, lacht Rick terwijl hij de afwasbak laat vollopen.

Als een halfuurtje later de afwas en de keuken zijn gedaan, staan Sander en Rick tegenover elkaar. Nog enigszins aan het na giechelen van de lol tijdens de afwas.
“Oké, schat wat wil je leren?”, vraagt Sander zo serieus mogelijk.
“Maakt mij niks uit … Als het maar niet te ingewikkeld is”, blijft Rick vrolijk.
“Ach, is de onderwijzer zo moe dan?”
“Probeer jij maar eens een klas van dertig kinderen in de hand te houden”, probeert Rick zielig te doen.
“Ach, als of ik dat niet weet … Heb twee keer per week een groep van twintig kinderen voor mijn neus”, zegt Sander op zijn beurt.
“Ach schat ik heb er tien meer en vijf dagen per week … Jij bij elkaar geteld maar vijf uurtjes per week”, vergelijkt Rick.
“Maar schatje, we geven toch allebei met veel plezier die kinderen les?”
“Dat is waar … Maar komt er nog wat van deze dansles?”
“O ja, dansles … Was ik even vergeten”, lacht Sander waarop hij de muziek aanzet.
“Wat voor dans wordt het?”, vraagt Rick lachend.
“De Weense wals”, antwoord Sander.
“Toch niet te moeilijk?”, vraagt Rick.
“Valt wel mee”, antwoord Sander.
“Oké, wat moet ik doen?”, vraagt Rick.
“Gewoon de aanwijzingen en mijn volgen … Dan komt het helemaal goed.”, zegt Sander.
“Is goed, ik vertrouw jouw helemaal”, kust Rick.
“Dat is mooi … Ik vertrouw jouw ook … Behalve met koken”, lacht Sander.

© Geoff (dkz09), 2014

Geoff
Berichten: 46
Geregistreerd: zondag 22 juni 2014 13:48
Woonplaats: Amsterdam
Heeft Bedankt: 2 keer
Ontvangen Bedankjes: 40 keer
Bericht Re: De Danser door Geoff » dinsdag 08 juli 2014 16:58

4.

“Zo, dat is de laatste boodschappentas,” lacht Rick vrolijk.
“Wat een geld voor nog geen twee boodschappentassen vol,” moppert Sander.
“Dacht bij dat bedrag aan zes boodschappentassen vol,” lacht Rick.
“Dat dacht ik ook al … maar helaas zijn de boodschappen duur … en dan zijn wij maar nog met zijn tweeën,” zucht Sander.
“Je hebt gelijk … Ach, ooit word het wel beter,” probeert Rick optimistisch te blijven.
“Wanneer Pasen en Pinksteren op één dag vallen,” lacht Sander, terwijl hij de laatste boodschappen in de koelkast legt.
“Ach, achter de wolken schijnt de zon toch?”, vraagt Rick.
“Denk het niet … zover ik kan zien … denk eerder regen,” antwoord Sander lollig.
“Je weet wat ik bedoel … en als ik jou was, zou ik eens wat haast gaan maken … Anders staan die twintig dansende kinderen te wachten op je,” deelt Rick op een schoolmeesterachtige manier zijn gedachten.
“Oe lala, gaan we hier de meester uithangen? … Zo ja, mag ik dan de vervelende leerling zijn?”, vraagt Sander nog net zo vrolijk, terwijl hij zijn tas pakt.
“Je bent al sowieso vervelend en zelfs iemand die niet wil luisteren,” antwoord Rick.
“Nou, dan ik ga ik maar … Wat ga jij eigenlijk doen?”, vraagt Sander.
“Dacht er aan om mijn minnaar uit te nodigen … maar helaas heb ik al een date … zoals gewoonlijk met het nakijkwerk … dit keer met zo'n dertig schriften taal … en nog eens dertig schriften rekenen,” zegt Rick teleurgesteld kijkend naar de plastic tast op de eetkamer stoel.
“Ach volgende keer beter … En wie is je minnaar dan?”, vraagt Sander nieuwsgierig.
“Uhm, Tijn,” antwoordt Rick lachend.
“Dat kan niet schat … Hij is al mijn minnaar! … En daarbij kennen jullie elkaar niet,” lacht Sander.
“Ik wil je niet laten schrikken … maar je hebt nog maar een halfuurtje,” waarschuwt Rick, terwijl hij naar de klok kijkt.
“Nou, dan ben ik er vandoor,” zegt Sander en geeft Rick nog een kus en rent de deur uit.
“Pas goed op je zelf,” roept Rick hem nog na en sluit daarna de deur.

“Wat zou ik toch zonder die gek moeten?”, vraagt Rick zich hardop af, terwijl hij de schriften op de eettafel legt.

‘Kan het mij niet voorstellen … Hij laat mij altijd lachen … Hij is een dansgek … Maar ik ben weer een sportgek … Hij gaat zo helemaal op in het dansen … Dat vind ik zo leuk aan hem … Dat dansen is hem echt alles … Als het hem ooit lukt om bij een wereldwijde dansgezelschap te dansen … Dan zeg ik mijn baan op en ga met hem mee … Want zonder die gek kan ik niet meer … Hij is mijn alles … Mijn dansfreak … Mijn hartendief … Mijn gekke dansende vriend.’, mijmert Rick, terwijl hij de schriften nakijkt.

“Dat was schrift vijf van de zestig in totaal,” zegt Rick hard op tegen zichzelf.

‘Waarom was ik het onderwijs ook al weer in gegaan? O, ja om kinderen les te geven … Vooral omdat kinderen zo uniek zijn … Zo veel fantasie hebben … En alles willen weten … O, man, wat zou ik toch graag een eigen kind willen … Ach wie weet ooit … Eerst maar zorgen dat Sander zich eens gaat gedragen … Ach nu ik mij bedenk … Dan heb ik al een kind … Hij is een jaar ouder … Maar gedraagt zich soms als een kind van vier jaar.’, lacht Rick over zijn eigen gedachten, ‘Maar alle gekkigheid op een rij … Een kindje zit er misschien wel in … Ik heb het er al vaak over gehad met Sander … We willen allebei graag een kind … Daarom vinden we het les geven aan kinderen zo leuk … Maar een kind krijgen is niet zo gemakkelijk als je homo bent … Geen van de twee kan de zwangerschap dragen … Ach binnenkort gaan we eens informeren wat voor ons mogelijk is … Maar eerst wil Sander die show in de schouwburg voor elkaar krijgen.’

Dan schrikt Rick op uit zijn gedachten door de telefoon.
“Hallo met Rick,” zegt hij in de microfoon.
“Hallo lieve schat, met oma.”
“Hoe is het met u?”, vraagt Rick.
“Gaat zijn gangetje en met jullie daar?”
“Ook zijn gangetje … Sander is op dit moment dansles aan het geven … en ik was het nakijkwerk aan het doen,” antwoord Rick.
“Volgens mij is het toch weekend.”
“Ja, voor de leerlingen wel … Maar voor de meester niet … Hun werk moet nagekeken worden … En dat doe ik altijd op zaterdagmiddag als Sander weg is … Anders kom ik er niet aan toe,” antwoord Rick.
“Ach Sander is soms een druktemaker.”
“Dat is waar … Maar waar belt u voor?”, vraagt Rick beleefd.
“Ik wou weten of Sander al een besluit had genomen.”
“Denk niet dat hij het gaat doen … Heb met hem gepraat … Maar hij zou er over denken … Alleen hij is er nog niet over begonnen,” zegt Rick.
“Maar waarom vraag je niet of hij een al een besluit heeft genomen?”
“Hij moet er zelf over beginnen … Ik wil hem niet onder druk zetten … Maar wat hij ook kiest … Daar sta ik achter … het is ten slotte zijn leven,” antwoord Rick.
“Dat is ook zo … nou ik dan ga ik nog even wat boodschapjes doen … jij succes met het nakijkwerk … de groeten aan Sander … we spreken snel een keer af … want het is wel een beetje gek … ik zie het vriendje van mijn kleinzoon vaker … dan mijn kleinzoon zelf,” lacht zijn oma aan de telefoon.
“Oma, we spreken snel iets af en ik zal de groetjes aan Sander doen … Dag oma, hou van u,” zegt Rick.
“Ik hou ook van jullie,” antwoord oma en ze hangt op.

Een aantal straten verder op liggen twee dames in deuk van het lachen. Zo danig dat ze rood aanlopen van het lachen.
“Wat was die film goed,” lacht Anne.
“Inderdaad zo een film heb ik nog nooit gezien,” lacht Christien terug.
“Dat die film in de bioscoop te zien is … Ik snap het niet,” lacht Anne.
“Echt, men zou juist geld moeten toeleggen,” lacht Christien.
“Je hebt helemaal gelijk,” antwoord Anne die nog steeds lacht.
“Ik kan niet volgen,” zegt Nienke die de kamer binnen loopt.
“Nou die film van gisteravond, die Anne en ik hebben gezien was zo slecht, maar ook enorm leuk tegelijk,” lacht Christien.
“Welke film was het? … Dan ga ik hem ook maar eens kijken,” lacht Nienke.
“Nienke daar zou ik geen geld aan besteden … Eerder aan een avondje de kroegen langs,” oppert Anne, die haar lachbui de baas probeert te worden.
“Als Christien ook mee gaat … Anders ga ik naar de bioscoop,” deelt Nienke mee.
“Is goed ik ga mee … Maar Anne, we kunnen toch wel eerst naar de bioscoop … Wil die film nog een keer zien,” lacht Christien.
“Nu dat je het zegt … Ik wil hem ook nog wel een keer zien,” lacht Anne opnieuw.
“Dan is dat geregeld … Vanavond bioscoop en kroegentocht,” deelt Nienke beslist mee.
“En geen jongens mee naar huis nemen, dames,” zegt Anne op dwingend toon.
“Waar zie je ons voor aan?”, lacht Christien.
“Nou de laatste keer heb ik geen oog dicht kunnen … En er werd nog net niet door jullie gevochten … Vanwege een jongen die jullie allebei leuk vonden,” helpt Anne haar huisgenoten herinneren.
“Je was gewoon jaloers omdat jij geen jongen gescoord had,” zegt Nienke.
“Dat was ik niet,” verdedigt Anne zich.
“Was je echt wel … Maar goed geen jongens mee naar huis … Tenzij we alle drie een jongen hebben gescoord,” stelt Nienke voor.
“Mooi dan is dat afgesproken … Dan ga ik nog even wat boodschappen doen,” zegt Anne en staat op om haar jas aan te doen.
“O, ja Anne je oma heeft gebeld … Of je al wist of je dinsdag meegaat naar dansles,” deelt Nienke mee.
“Echt mijn oma heeft ook geen geduld … Echt, ik vraag mij soms af of mijn moeder werkelijk haar dochter is … Mijn moeder bemoeit niet mijn leven,” zucht Anne.
“Hoe bedoel je? … Ik volg het namelijk niet helemaal,” vraagt Nienke nieuwsgierig.
“Mijn oma probeert mijn aan haar dansleraar Sander te koppelen … Als of die Sander interesse heeft in mij,” legt Anne uit.
“Waarom denk je dat hij geen interesse in jouw heeft?”, vraagt Nienke.
“Welke jongen houdt nou van dansen en is hetero? … Dat is zeldzaam … De meerderheid van jongens, die van dansen houden, is homo,” antwoord Anne.
“Maar er is dus een kans dat hij hetero is … Ik zou gewoon gaan … En anders heeft die misschien wel een leuke broer,” zegt Nienke op gewekt.
“Nienke dat heb ik gisteren ook al gezegd tegen haar,” deelt Christien mee.
“Ach ik bel haar zo nog wel even … Om te zeggen dat ik wel mee ga … Ben ik van dat gezeur ook gelijk af,” zegt Anne mopperend en loopt de deur uit om boodschappen te doen.

In het buurtcentrum zit de vaart er lekker in. De ene na de andere danspas wordt geleerd. Niemand, die moeilijk of lastig is. Het is gewoon een droom les voor Sander. Voor iedereen het door heeft, zit de les er op.
“Jongens en meisjes, het zit er op voor vandaag en deze week … Ik heb alleen nog een mededeling over woensdag … De les van woensdag is een uurtje korter … Want hij begint een uurtje later … Ik heb namelijk nog eerst een afspraak … Jullie krijg ook nog brief mee voor jullie ouders,” deelt Sander mee.
“Sander, waar blijft de brief?”, vraagt Pieter.
“Die geef ik jullie als jullie zijn omgekleed … Is dat goed?”, beantwoordt Sander de vraag.

De kinderen knikken en gaan naar de kleedkamers om zich om te kleden. Zodra de laatste in de kleedkamers zijn, pakt Sander zijn spullen, zet de geluidsapparatuur uit en loopt naar de deur, waar hij zich nog een keer omdraait om te checken of er niks meer ligt en doet dan het licht uit en de deur achter zich op slot. Zijn tas zet hij op een tafel en haalt er de brieven uit. Dan komen de kinderen uit de kleedruimtes en lopen langs hun dansleraar, die ze hun persoonlijke brief uitreikt. Waarna ze allemaal richting hun ouders gaan. Sander checkt de kleedkamers nog en meldt zich daarna af bij de beheerder om daarna naar huis te gaan. Naar zijn Rick en hopelijk een zelf gekookte maaltijd. Thuis aangekomen is Rick nog bezig met het nakijkwerk.

“Hey schat, nog steeds bezig?”, vraagt Sander en plant een kus op het haar van Rick.
“Ja, sommige hebben flink wat fouten en mijn oma belde ook nog,” antwoord Rick.
“O, waarvoor belde ze?”
“Om te vragen hoe het hier ging … En of ik binnenkort iets met haar af wilde spreken … Want zoals zij zei: ‘Ik zie de vriend van mijn kleinzoon vaker dan mijn kleinzoon’ … En wees eerlijk ze heeft gelijk,” antwoord Rick.
“Kan er ook niks aan doen dat ze bij mij op dansles zit,” lacht Sander.
“Nee zo bedoelde ze het niet.”
“Dat weet ik ook wel schat … Moet je nog veel doen?”
“Nog twee schriftjes en dan ben ik klaar … Hoe zo?”, vraagt Rick.
“Mag toch wel vragen … Dan schenk ik even wat te drinken in … Want om nu al aan het eten te beginnen is wel erg vroeg of niet?”, vraagt Sander.
“Dat plan van jou … Vindt ik een geweldig plan,” zegt Rick en pakt het laatste schriftje om na te kijken.

© Geoff (dkz09), 2014

Geoff
Berichten: 46
Geregistreerd: zondag 22 juni 2014 13:48
Woonplaats: Amsterdam
Heeft Bedankt: 2 keer
Ontvangen Bedankjes: 40 keer
Bericht Re: De Danser door Geoff » dinsdag 08 juli 2014 17:01

5.

“Goedemorgen schat, heb je lekker geslapen?”, vraagt Sander, terwijl hij de wekker uitzet.
“Morgen is niet zo erg als vandaag,” lacht Rick, die normaal met veel moeite wakker wordt.
“Wat zijn we op de vroege ochtend lollig … Nou, hup, opstaan, want anders leren die kinderen niks,” commandeert Sander.
“Het is toch zondag?”, probeert Rick.
“Heel leuk geprobeerd, het is echt maandagochtend … Weer een nieuwe week om les te geven … En ik wil het bed verschonen.”
“Nou, wat ben je weer aardig op de maandagochtend,” lacht Rick.
“Meesters willen toch niet, dat leerlingen te laat komen?”
“Ja, dat is niet fijn als je wordt onderbroken door iemand die de klas binnen komt … terwijl je bezig ben met de uitleg,” antwoordt Rick, die inmiddels op de rand van zijn bed zit.
“Is het dan niet handig om op te schieten … Want het is bijna half acht,” klokt Sander, die al bezig is met het bed af te halen.
“Nou schat, ik hou ook van jou,” kust Rick als hij langs Sander loopt.
“Ik ook van jou.”

Tegen een uur of tien is het bed verschoond en de slaapkamer afgestoft en gestofzuigd. Net als de woonkamer, keuken en badkamer. Sander besluit ook om de vloer beneden te dweilen en daarna even naar het buurtcentrum te gaan om wat danschoreografie uit te werken en de lessen van morgen voor te bereiden.
Een klein uurtje later stapt hij de dansruimte binnen van het buurtcentrum en legt zijn spullen neer, waarna hij voor de enorme spiegelwand gaat staan. Hij kijkt naar zichzelf in de spiegel en is ook vandaag tevreden op zijn spiegelbeeld. Met een druk op de knop klinkt muziek. Dan haalt hij diep adem en begint te dansen. Hij gaat zo op in het dansen, dat hij helemaal vergeet, dat hij lessen aan het voorbereiden is. Maar ook niet doorheeft, dat iemand de dansruimte binnen is gekomen.
“Hoi Sander,” klinkt het door de ruimte.
“Uhm,” zegt Sander die weer terug op de wereld is en zich om draait en schrikt.
“Hoi.”
“Ga weg,” zegt Sander.
“Ik weet dat ik niet altijd aardig en goed ben geweest.”
“Donder op, ik heb jou niks meer te zeggen,” zegt Sander kwaad.
“Laat het mij uitleggen,” klinkt het wanhopig.
“Daar heb je tijd zat voor gehad,” snauwt Sander terug.
“Ik heb er spijt van … dat ik het niet eerder heb gedaan.”
“Heel fijn … Als je nu niet weg gaat, bel ik de politie!”, roept Sander en loopt richting zijn tas.
“Ik begrijp het al … Hier staat mijn telefoonnummer op … Kan je mij bellen, als je dat wilt.”

Sander pakt met tegenzin het kaartje aan. De vrouw draait zich dan om en loopt de ruimte uit. Bij de deur draait zij zich om en kijkt nog eens naar Sander, maar ziet via de spiegelwand dat Sander zich heeft omgedraaid en zijn ogen dicht heeft. Sander hoort geen weglopende voetstappen en beseft dat de vrouw er nog is. Met gesloten ogen commandeert hij nu: “Ga weg en laat mij met rust!”
De vrouw doet wat geëist wordt en verlaat het gebouw. Sander staat nog een tijdje zo. Dan zet hij de muziek uit, pakt zijn spullen en verlaat het buurtcentrum. Voor hij op zijn fiets stapt, kijkt hij om zich heen. Maar de vrouw vandaar net is in geen velden of wegen te bekennen. Met een rotgang trapt hij naar huis. Bij een kruispunt gaat het nog maar net goed. Sander let nergens op. Hij wil alleen maar zo snel mogelijk thuis zijn, waar niemand hem kan storen en waar hij niet ineens met iemand oog in oog staat, die hij niet meer wil zien. Thuis aangekomen gooit hij zijn fiets in de schuur. Dan opent hij de voordeur. Als hij binnen is, doet hij gelijk de deur op slot. Waarna hij naar boven rent en zich op bed laat vallen. Hij trapt zijn schoenen uit en verbergt zijn hoofd onder zijn kussen.

Een paar straten verder op in het gezellige meidenhuis is het een drukte van jewelste. Anne en Christien hebben een schoonmaakwoede, terwijl Nienke meer en meer een puinhoop creëert.
“Nienke, wij zijn bezig met opruimen en schoonmaken … Maar jij maakt er alleen maar een grotere rotzooi van!”, roept Christien.
“Ik zoek mijn mp3 speler,” roept Nienke wanhopig, terwijl ze een stapel tijdschriften doorspit.
“Misschien een idee, als je nou helpt met opruimen en schoonmaken … Dan kom je hem van zelf weer tegen,” stelt Anne voor.
“Uhm, ja dat is wel een idee,” zucht Nienke en begint met de tijdschriften weer netjes op een stapel te leggen.

Anne en Christien gaan ook weer verder met opruimen en schoonmaken. Na een paar uurtjes bikkelen is het hele huis weer schoon en fris. De meiden zijn hier blij om. Vooral Nienke, want ze heeft tijdens het schoonmaken van haar slaapkamer haar mp3 speler gevonden. De speler lag onder een kleine berg van vuile was. De meiden zitten onderuit gezakt op de bank en genieten van hun welverdiende rust en mok hete thee. Alleen de wasmachine staat te tollen als een gek. Dan wordt de rust verstoord door de telefoon van Anne. Met een geïrriteerde blik neemt ze op.
“Met Anne met wie spreek ik?”
“Ja, met oma, vergeet niet dat morgenmiddag de dansles is,” herinnert haar oma aan de volgende dag.
“Oma daar hoeft u niet voor te bellen … Dat weet ik en we hadden bij u thuis afgesproken,” blijft Anne zo vriendelijk als ze kan.
“Om één uur ’s middags … Want dan eten we samen eerst nog een broodje,” geeft oma door.
“Ja, is goed dan ben ik om één uur bij u.”
“Nou dan zie ik je morgen om één uur, dag.”
“Tot morgen,” zegt Anne en hangt met een zucht op.
“Waarom is mijn oma nou zo?”, vraagt Anne hard op.
“Geen idee waarom jouw oma zo is,” zegt Christien onschuldig.
“Misschien omdat ze nu zo eenmaal is,” antwoord Nienke.
“Dank je wel Nienke … Dat helpt echt … Ik snap niet hoe mijn moeder een dochter van haar is … Ach misschien lijkt mijn moeder wel meer op haar vader,” zegt Anne.
“Dat zou best kunnen dat jouw moeder op je opa lijkt,” zegt Nienke.
“Ik weet het wel honderd procent zeker dat jouw moeder qua karakter op jouw opa lijkt … En qua uiterlijk op je oma,” zegt Christien geruststellend.
“Ach jullie hebben ook gelijk,” zucht Anne van opluchting.
“Maar is één uur niet erg vroeg?”, vraagt Nienke.
“Ze wilt dat ik een broodje vooraf kom eten,” zucht Anne.
“En na de dansles gaan jullie uit eten om de trouwplannen te bespreken,” lacht Christien.
“Mag ik even bedanken … Ken die hele Sander niet … En wie zegt het dat mijn type is?”, zegt Anne.
“Nou, volgens je oma is hij helemaal jouw type … Zij hoort de kerkklokken al luiden,” lacht Nienke.
“Anne, wij zijn dan toch wel de bruidsmeisjes, hè?”, vraagt Christien lachend.
“Mag ik dan jouw kamer? … Want jullie gaan dan toch samen wonen,” lacht Nienke.
“Wie heeft het hier over trouwen en samenwonen … Even een flashback … Die Sander is de dansleraar van mijn oma … De kans is groot dat die Sander homo is … Dus voorlopig ga ik nog niet samenwonen met een jongen of trouwen,” roept Anne.
“We mogen je toch wel een beetje plagen,” lachen de vriendinnen het uit.
“Ach jullie krijg ik nog wel,” lacht Anne.

Als de schooldag er op zit. Pakt Rick zijn telefoon en belt Sander. Maar aan de andere kant van de lijn is er geen reactie. Rick probeert het nog een paar keer. Maar krijg telkens te horen; ‘Op dit moment is er niemand bereikbaar.’
Met een zucht pakt Rick zijn spullen en besluit langs het buurtcentrum te gaan. Misschien is Sander daar en is hij zo bezig met dansen, dat hij zijn telefoon niet hoort. Als Rick even later bij het buurtcentrum aankomt, gaat hij op zoek naar Sander. Maar in de dansruimte is zijn vriend niet. Ook niet in de bar. Dan komt hij de beheerder tegen en vraagt aan hem of hij Sander gezien heeft.
“Hij was er wel vandaag ... Maar hij is ineens weggegaan,” vertelt de beheerder, wat hij weet.
“Waarvoor zou hij ineens weggaan?”, vraagt Rick zich hard op af.
“Hij leek op de vlucht te zijn voor iemand … Ik zag hem vertrekken en hij keek verward en bang om zich heen,” antwoordt de beheerder.
“Vind het maar raar,” zegt Rick.
“Misschien heeft het iets te maken met het bezoek, dat hij had in de dansruimte,” zegt de beheerder.
“Weet u ook toevallig wie dat was?”, vraagt Rick nieuwsgierig.
“Nee, alleen dat Sander heeft staan schreeuwen dat diegene weg moest gaan en hem met rust moest laten,” verteld de beheerder.
“Heeft u diegene gezien?”, vraagt Rick.
“Nee ik niet en Astrid ook niet, die was op dat moment de wc’s aan het schoonmaken,” antwoord de beheerder.
“Oké dan ga ik naar huis misschien is hij daar … Mocht u hem zien zeg, dan dat hij naar huis komt … Of bel mij,” zegt Rick.
“Is goed … Laat wat weten als hij gewoon thuis is … Anders blijf ik hier misschien voor niks wachten,” zegt de beheerder.
“Komt goed,” zegt Rick en loopt hij het gebouw uit.

Als hij even voor hun huis staat, ziet hij de fiets van Sander niet. Als hij de schuur opent, ziet hij de fiets van Sander liggen.
‘Het is niks voor Sander om zijn fiets in de schuur te gooien … Maar hij is dus thuis.’, denkt Rick opgelucht en zet de fiets van Sander rechtop, dan bergt hij zijn eigen fiets ook op. Als hij even later in de gang staat ziet hij de schoenen van Sander niet. Maar toch zegt Rick zijn gevoel dat Sander thuis.
“Sander, waar ben je!”, roept Rick. Maar er komt geen reactie. Rick kijkt in de woonkamer en de keuken maar geen Sander. Dan gaat Rick naar boven. Daar loopt hij in één rechte lijn naar hun slaapkamer, waar hij Sander liggend op bed aantreft met zijn hoofd onder een kussen. Rick gaat voorzichtig op het randje van het bed zitten en legt zijn hand op de rug van Sander, die hiervan schrikt.
“Ik ben het … Wees maar gerust … Je bent veilig … Vertel mijn wat ze wilde?”, vraagt Rick. Daarop komt Sander onder het kussen vandaan en draait zich om. Bij het zien van Rick slaat hij zijn armen om Rick heen en drukt zich stevig vast aan zijn vriend, die op zijn beurt het zelfde doet. En zachtjes over zijn rug streelt. Waarop Sander opnieuw begint te huilen.
“Wat er ook is gebeurd … Ik ben er nu alles komt goed … Ik bescherm je,” fluistert Rick zachtjes

© Geoff (dkz09), 2014

Geoff
Berichten: 46
Geregistreerd: zondag 22 juni 2014 13:48
Woonplaats: Amsterdam
Heeft Bedankt: 2 keer
Ontvangen Bedankjes: 40 keer
Bericht Re: De Danser door Geoff » dinsdag 08 juli 2014 17:02

6.

“Heb je kunnen slapen?”, vraagt Rick de volgende ochtend bezorgd.
“Met jouw naast mij lukt dat wel … en nog eens sorry, dat ik je gisteren zo heb laten schrikken … door nergens op te reageren,” zegt Sander.
“Schat, daar hoef je je niet voor te verontschuldigen … niet bij mij en ook niet bij Astrid of Teun … ik heb gisteravond nog Teun gebeld … want die was ook bezorgd omdat je in eens weg was … heb hem kort verteld, wat er was en hij snapte het,” klinkt Rick vol warmte.
“Wat zou ik toch zonder jou moeten doen … ik snap het nog steeds niet, dat jij zoveel geduld hebt met mij,” fluistert Sander.
“Omdat ik gek op je ben … omdat ik van je hou … omdat ik mij geen leven zonder jou kan voorstellen,” zegt Rick liefdevol en geeft zijn vriend een kus.
“Ik hou ook van jou,” antwoordt en kust Sander terug.
“Denk je dat het gaat of wil je dat ik thuis blijf?”, vraagt Rick bezorgd.
“Ga jij maar naar die lieve klas van je … ik red me wel … en daarbij, ik heb vanmiddag en vanavond danslessen te geven,” antwoordt Sander.
“Als er iets is, bel je mij gelijk en ga je gelijk naar Astrid of Teun! Oké?”, deelt Rick mee.
“Is goed, schat … zal ik doen en onthouden,” volgt Sander het bevel van zijn Rick.
“Dan ga ik maar eens opschieten anders kom ik te laat … en ik kook vanavond en bel je als ik pauze heb,” zegt Rick terwijl hij zich aankleedt.
“Vergeet je niet iets?”, vraagt Sander lachend, als Rick klaar is.
“Wat zou ik dan vergeten?”, vraagt Rick.
“Nou dit,” zegt Sander en drukt een zoen op Ricks zijn mond.
“Nou moet ik echt opschieten .. love you,” roept Rick en rent de trap af en de deur uit.
‘Mijn lieve gekke vriend,’ denkt Sander bij zichzelf.

Tegen lunchtijd fietst Anne de straat van haar oma in. Alsof haar oma het aanvoelde. Want ze staat al in de deuropening te wachten op haar kleindochter. Als Anne haar fiets heeft neergezet en op slot heeft gedaan, loopt ze naar haar oma toe en begroet haar met een kus op haar wang. Waarna ze haar oma naar binnen volgt, die gelijk over de lunch begint.
“Wil je een gebakken eitje?”, vraagt mevrouw Klomp.
“Nee, dank u,” antwoordt Anne.
“Ach, kindje dat is toch niet zoveel werk … Ach, weet je wat, ik bak gewoon twee eitjes,” zegt mevrouw Klomp.
‘Waarom vraagt ze het eigenlijk?’, denkt Anne bij zichzelf, “Ach, er is toch genoeg voor op brood.”
“Maar een gebakken eitje is ook lekker op brood,” roept mevrouw Klomp vanuit de keuken.
“Dat is waar,” zegt Anne.
“Je hebt toch wel je dansspullen meegenomen?”, klinkt het vanuit de keuken.
“Ja, die ik heb zelfs aan … Hoef straks alleen mijn schoenen te verwisselen,” antwoordt Anne.
Even later zitten Anne en haar oma aan tafel te genieten van de gebakken eitjes en ook van alle andere lekkernijen, die mevrouw Klomp op tafel heeft gezet. Veel wordt er niet gesproken. Want praten met volle mond vindt mevrouw Klomp erg onbeleefd. Dus eten de twee dames zwijgend de lunch.

Op de school, waar Rick les geeft, is het middag pauze. Hij zit in de lerarenkamer met zijn lunch voor zich. Maar hij heeft niet echt trek. Hij maakt zich zorgen om Sander.
‘Had ik mijn oma of ouders niet moeten bellen?’, vraagt Rick zich af, ‘Die hadden misschien kunnen helpen … Mijn oma door bij de dansles op Sander te letten … En mijn ouders om mij raad te geven over de situatie.’
“Gaat het Rick?”, vraagt Chantal aan haar collega en vriend, die diep in gedachten is verzonken.
“Uhm, nee niet echt,” is Rick eerlijk.
“Wat is er dan?”, vraagt Chantal.
“Uhm, hoe zal ik het zeggen … het heeft met Sander te maken.”
“Het is toch niet uit, mag ik hopen … Jullie zijn zo leuk samen,” begint Chantal gelijk.
“Nee gelukkig niet … ben echt gek op hem … maar hij heeft ongewenst bezoek gehad,” zegt Rick.
“Toch niet – je weet wel?”, gokt Chantal.
“Wel, ze stond ineens in de dansruimte van het buurcentrum … Sander schrok zich kapot,” vertelt Rick.
“Dat zou ik ook doen … en daarna?”, vraagt Chantal.
“Hij heeft geschreeuwd, dat ze weg moest gaan en hem met rust moest laten … daarna is hij als een gek naar huis gegaan … dus Teun en Astrid waren ook bezorgd … want ik kreeg hem niet te pakken via de telefoon en bij het buurcentrum was hij niet … Daar vertelde Teun mij wat er was gebeurd … Toen hij en Astrid op af gingen, was Sander al verdwenen,” legt Rick allemaal uit.
“Was Sander thuis?”, vraagt Chantal bezorgd.
“Ja, hij lag op bed … met zijn hoofd onder het kussen … toen ik bij hem ging zitten en zei dat het allemaal goed komt … kwam hij onder het kussen vandaan en pakte mij vast en liet mij ook niet meer los.”
“Dat begrijp ik best … zou ik ook op zo’n moment doen … maar waarom ben je dan niet thuis gebleven vandaag?”, leeft Chantal mee.
“Hij wilde dat niet … hij geeft vandaag ook twee danslessen … dus hij blijft ook niet thuis … hij laat zich niet kennen,” meldt Rick.
“Dat is waar,” bevestigt Chantal.
“Daarbij Teun en Astrid zijn op de hoogte dat hij komt … Ze zorgen er voor dat er één van hen steeds in de buurt is van de dansruimte … Daarnaast ga ik Sander zo bellen en hij weet dat hij mijn mag bellen als het nodig is,” zegt Rick.
“En wat doe je vanavond?”, vraagt Chantal.
“Ga met hem mee, al weet hij het nog niet,” zegt Rick vrolijk.
“En wat als je-weet-wel-wie weer verschijnt of Sander blijft lastig vallen… Wat gaan jullie dan doen?”, dringt Chantal aan.
“Dan denk ik, dat we naar de politie stappen,” zegt Rick.
“Ik hoop dat ze jullie en vooral Sander met rust laat,” zegt Chantal.
“Dat hoop ik ook,” zegt Rick.
“Ga Sander bellen en maak je niet onnodig ongerust … Daar hebben jij en Sander al helemaal niks aan … En als ik iets kan doen voor jullie, moet je het gewoon laten weten,” zegt Chantal. Ze staat op en knijpt even Rick in zijn schouder.
“Dank je wel,” zegt Rick en ruimt zijn broodtrommel op.

Even later staat hij buiten. Uit het zicht van de leerlingen en zijn collega’s met zijn telefoon en belt Sander. Na een paar keer de overgaan-toon wordt er aan de andere kant opgenomen.
“Hoi schatje, hoe is het?”, roept Sander enthousiast in de telefoon.
“Hoi lieverd, het gaat zijn gangetje en met jou?”, vraagt Rick.
“Gaat prima … Ga zo richting het buurcentrum voor de dansles,” zegt Sander.
“Dat dacht ik al … Maar weet je zeker dat het gaat?”
“Ja, echt … Ik hoop dat ik dat mens het duidelijk heb gemaakt dat ze met rust moet laten,” zegt Sander duidelijk genoeg. Rick begrijpt dat Sander er niet meer woorden aan vul wilt maken.
“Nou veel plezier vanmiddag … let een beetje op mijn oma … en ik zie je met het eten,” zegt Rick.
“Is goed … jij ook plezier met les geven vanmiddag en succes met koken vanavond,” lacht Sander vrolijk.
“Zeker de leukste thuis?”, vraagt Rick lollig terug.
“Nee, want jij bent de leukste en knapste thuis,” zegt Sander teder terug.
“Dat kan niet, want dat ben jij,” antwoordt Rick.
“Daar hebben we het vanavond nog wel over … want ik ga nu opschieten anders ben ik te laat,” wil Sander een einde maken aan het gesprek.
“Is goed … ik hou van je,” zegt Rick.
“ik ook van jou,” geeft Sander terug en hangt op.

Als Sander even later het buurtcentrum binnenloopt, wordt hij gewenkt door Teun. Ook al heeft hij een idee waar het over gaat, besluit hij toch richting Teun te lopen. Als hij bij Teun staat, komt ook Astrid naar hen toe.
“We weten, dat je het er liever niet over hebt … maar we waren wel geschrokken,” zegt Astrid terwijl ze Sander een knuffel geeft.
“Inderdaad wat Astrid zegt … we waren geschrokken … ik heb gelijk de dansruimte gecheckt of je niet iets was vergeten,” zegt Teun.
“Oké, dank je wel … maar ik had alles bij me toch?”, vraagt Sander.
“Ja, alleen dit lag op de grond,” zegt Teun en haalt een kaartje uit zijn broekzak.
“Dat kan je weggooien … dat is niet van mij,” zegt Sander zodra hij het kaartje ziet en draait zich om. Met “Ik ga dansles geven” loopt Sander in één rechte lijn naar de danszaal. Als hij zijn spullen heeft neergezet en net wil beginnen met nog wat passen door te nemen, druppelen de eerste paar ouderen de ruimte binnen. Mevrouw Burns loopt gelijk op hem af.
“Hoi Sander hoe is het?”, vraagt ze.
“Dag mevrouw Burns, het gaat zijn gangetje en met u?”, vraagt hij netjes.
“Ach, mag niet klagen.”
“Dat mag u zeker niet,” lacht Sander.
“Nou, ben benieuwd, wat je vandaag voor ons hebt bedacht,” glimlacht mevrouw Burns.
“Daar komt u zo achter,” lacht Sander terug.
Dan komen mevrouw Klomp en haar kleindochter Anne binnen. Mevrouw Klomp stuift op Sander af, terwijl ze Anne achter haar aan meesleurt. Sander weet niet zo goed, wat hij hier nu mee aan moet. Mevrouw Burns, die nog steeds naast hem staat, weet ook niet zo goed wat mevrouw Klomp nu weer doet.
“Sander, dit is mijn kleindochter Anne … Anne, dit is Sander, mijn dansleraar,” stelt mevrouw Klomp de twee aan elkaar voor.
“Aangenaam kennis te maken,” zegt Sander een beetje overdonderd.
“Insgelijks,” zegt Anne.
“En Anne, dit is mevrouw Burns,” wijst mevrouw Klomp op de andere oudere dame.
“Dag Anne, leuk je eens te ontmoeten … Heb al veel over je gehoord,” zegt mevrouw Burns, terwijl ze Anne de hand schudt.
“Ook leuk om u te ontmoeten,” zegt Anne beleefd.
“Mevrouw Klomp, kan ik u even onder vier ogen spreken?”, vraagt Sander.
“Ja, is goed,” zegt mevrouw Klomp en loopt met Sander mee.
“Wat heeft dit te beteken? Ik heb niet gezegd of gevraagd of u uw kleindochter mee wilt nemen,” zegt Sander als ze apart staan.
“Maar ze houdt ook van dansen … En ontken het nou maar niet … Je vindt haar leuk … Ik zag het toen ik met haar binnenkwam en haar aan je voorstelde … en zij vindt jou ook leuk, zag het ook aan haar,” gaat mevrouw Klomp rustig door.
“Mevrouw Klomp, om te beginnen vraagt u eerst netjes of het goed is, als u iemand meeneemt naar de les … en ten tweede ... wat u net bij mij zag, was verbazing,” windt Sander zich op.
“Ze blijft en jullie gaan maar een keer op date … dan kunnen jullie elkaar beter leren kennen … en dan komt de rest van zelf,” zegt mevrouw Klomp en loopt weer naar haar kleindochter.
“Oké, we gaan beginnen,” zegt Sander enigszins uit het veld geslagen.

In de loop van de lestijd herpakt Sander zich en heeft iedereen de tango snel onder de knie. Ook merkt Sander, dat Anne plezier heeft in het dansen.

Als de les voorbij is, wordt Anne door mevrouw Klomp zijn kant op geduwd.
“Hoi,” zegt Anne, als ze bij Sander staat.
“Hoi,” zegt Sander terug.
“Ik heb er niks mee te maken … mijn oma probeert mijn te koppelen,” zegt Anne.
“Dat idee had ik ook al … want ze probeert mij aan jou te koppelen … maar het gaat nooit iets worden … want ik val niet op meiden, maar op jongens … heb zelfs een vriend,” vertelt Sander.
“Dat vermoeden had ik al … maar waarom probeert mijn oma ons dan te koppelen … aangezien jij homo bent?”, vraagt Anne.
“Omdat de ouderen hier het niet weten … bang dat ze het niet accepteren,” kruipt Sander terug in zijn schulp.
“Oké, ik zal niks tegen mijn oma zeggen,” antwoordt Anne.
“Dank je wel … maar hoe gaan we dit oplossen? Ze wil, dat ik een keer met je op date ga,” zegt Sander.
“Nou, dat doen we ook gewoon. Kunnen we kletsen over dansen en jongens. Dan zeg ik tegen mijn oma na die date ... eh .... dat het niks gaat worden, omdat we op het dansen na niet bij elkaar passen,” zegt Anne bedachtzaam.
“Goed plan, alleen deze week gaat mij niet lukken,” lacht Sander.
“Mij ook niet, ik kan alleen volgende week woensdagavond.”
“Dan doen we volgende week woensdagavond,” zegt Sander.
“Is goed,” zegt Anne.
“En als je wilt, kan je blijven dansen bij mij in de les … Ik geef op dinsdagavond en donderdagavond dansles aan jongeren … die weten wel, dat ik op jongens val,” zegt Sander.
“Ik ga er over nadenken … Maar ik kom volgende week dinsdagmiddag weer mee … dan kunnen we voor woensdag verder afspreken en is mijn oma ook weer blij … want ik moet komende donderdag werken,” bepaalt Anne haar agenda.
“Is goed … en ik ga nu opschieten, anders kan ik niet eens meer eten voor de volgende les,” zegt Sander, terwijl hij zijn spullen pakt.
Samen lopen ze de ruimte uit en Anne loopt gelijk door richting kleedruimtes. Mevrouw Klomp staat geduldig te wachten in de centrale hal. Ze vraagt aan Sander hoe of wat, maar die zegt niks. Dan komt Anne weer tevoorschijn en ze neemt haar oma gelijk weer mee. Sander kan nog net op tijd zeggen “Tot de volgende les” voordat de dames het gebouw uit zijn.

Daarna komt Astrid naar hem toe.
“Astrid, ik ga naar huis, ik zie je zo weer,” zegt Sander en hij wil naar buiten gaan.
“Nee, meekomen jij,” beslist Astrid, “Ik heb een verrassing voor je.”
“Toch geen eten … want Rick verwacht mij met eten,” protesteert Sander.
“Nee, hoor, ik verwacht je hier met eten,” zegt Rick, die in de keuken van het buurcentrum zit te wachten.
“Wat doe jij nou hier?”, vraagt Sander, terwijl hij zijn vriend met een kus begroet.
“Ik dacht, ik verras je en het scheelt weer een keer op en neer fietsen en ik dans vanavond lekker mee,” deelt Rick mee.
“Dat is zeker een verrassing … en wie heeft dit gemaakt?”, vraagt Sander.
“Ik heb zelf gekookt, maar dan wel hier,” zegt Rick trots.
“Ja, ja, Astrid heeft zeker gekookt,” lacht Sander.
“Nee, Sander, hij heeft het echt helemaal zelf gekookt,” zegt Astrid serieus, terwijl ze twee glazen wijn neerzet. Met een “Van het huis” loopt ze weg.

Sander vertelt onder het eten over de actie van mevrouw Klomp en de afspraak met Anne. Rick weet niet of het echt verstandig is. Maar ach, mevrouw Klomp begint nu wel erg vervelend te worden.

Na het eten ruimen ze de boel op en maken de keuken netjes op orde. Waarna ze richting de danszaal gaan voor de les van de avond. Op het moment dat Rick de zaal in wil gaan, ziet hij Teun.
“Schat ik kom zo,” zegt Rick tegen Sander en loopt naar Teun.
“Hey Rick, ik hoorde al dat je hier was,” zegt Teun, als hij Rick ziet.
“Ja, klopt, ik heb hier gekookt … Sander verrassen en ook meedansen vanavond,” zegt Rick.
“Leuke verrassing.”
“Maar hoe was het vanmiddag met Sander, toen hij binnenkwam?”, vraagt Rick.
“Goed, zelfs prima … totdat ik dit kaartje aan hem liet zien … Het lag op de vloer, toen hij gisteren weg was gegaan,” laat Teun het kaartje zien.
“Ik heb een vermoeden van wie het kaartje is … Geef maar aan mij, dan hou ik het even bij mij … want ik wil even iets uitzoeken,” neemt Rick het kaartje van Teun aan en stopt het in zijn portemonnee.
“Graag gedaan,” lacht Teun.
“Nou, dan ga ik maar … ik zie en spreek je snel weer.”
Hij draait zich om en loopt naar de danszaal, waar Sander al met de les is begonnen. Rick kijkt heel even toe en binnen vijf tellen staat hij mee te dansen.

© Geoff (dkz09), 2014

Geoff
Berichten: 46
Geregistreerd: zondag 22 juni 2014 13:48
Woonplaats: Amsterdam
Heeft Bedankt: 2 keer
Ontvangen Bedankjes: 40 keer
Bericht Re: De Danser door Geoff » dinsdag 08 juli 2014 17:03

7.

“Schat nu moet je echt opstaan … Het is al bij half acht,” zegt Sander.
“Ja, ja, je minnaar staat zeker zo voor de deur?”, lacht Rick, terwijl hij zich omdraait om op de wekker te kijken.
“Er is maar één persoon ter wereld, waardoor mijn hart sneller gaat kloppen … en dat ben jij,” zegt Sander liefdevol.
“Je hebt gelijk, het is bijna half acht!”, roept Rick en springt uit bed.
“Had ik toch al gezegd … Maar mij geloven, nee hoor … Alleen maar beschuldigen, dat ik een minnaar zou hebben,” lacht Sander.
“Lach jij maar … Waarom waarschuw je niet eerder?”, vraagt Rick.
“Dat heb ik gedaan … Maar jij luisterde weer eens niet.”
“Ik lag juist zo heerlijk tegen de liefste en knapste man ter wereld aan.”
“Zo kan die ook weer, slijmbal … Schiet maar op anders ben je te laat en moet je nablijven,” lacht Sander.
“Zou me wat zijn. De meester, die na moet blijven … dan ben ik er vandoor … en jij succes straks bij die Tijn,” zegt Rick en geeft Sander een kus.
“Dank je en jij veel plezier met lesgeven vandaag,” zegt Sander en geeft een kus terug.
“Hou van je!”, roept Rick en rent de kamer uit, de trap af, propt gauw twee snee brood naar binnen en rent de deur uit. Sander blijft zich erover verbazen, dat Rick nog nooit te laat is gekomen. Sinds ze samenwonen komt Rick doordeweeks amper uit bed. Terwijl hij om kwart over acht op school moet zijn.
‘Toch knap van mijn schatje … Maar ja, het is inmiddels een gewoonte.’, lacht Sander bij zichzelf.

“En hoe gaat het met Sander?”, vraagt Chantal tijdens de ochtend pauze.
“Gaat goed, hij wil er niet over hebben … en dat snap ik wel,” zegt Rick, terwijl hij het schoolplein observeert.
“Dat snap ik ook,” zegt Chantal, terwijl ze een paar leerlingen in de gaten houdt.
“Hij vond de verrassing ook leuk, die ik voor hem had … was wel kapot na die les … ben het ook niet gewend,” lacht Rick.
“Blijf het bijzonder vinden … Jij in een relatie met iemand, waarvan het leven uit dansen en dansen bestaat,” lacht Chantal.
“Waarom?”, vraagt Rick.
“Omdat jij niet zo een danser bent,” antwoordt Chantal.
“Dan had je mij gisteravond moeten zien,” lacht Rick.

In het meiden huis hebben Nienke en Christien enorm de slappe lach, nadat Anne alles verteld heeft over haar dinsdagmiddag en avond met haar oma. Nienke verslikt zich zelfs bijna.
“Ja, zo kan die wel weer,” deelt Anne zo serieus mee.
“Maar hoe reageerde je oma er op, dat Sander homo is?”, vraagt Christien.
“Die weet van niks. Hij wil dat zo, hij is bang voor negatieve reacties,” legt Anne uit.
“Maar hoe gaan jullie het oplossen dan?”, vraagt Nienke.
“Nou, ik heb mijn oma verteld, dat we volgend woensdagavond een date hebben … Na die date vertellen we mijn oma, dat we niet bij elkaar passen,” legt Anne uit.
“Maar ze zal er zich waarschijnlijk niet bij neerleggen,” merkt Christien op.
“Dat is waar … Maar dat zien we dan wel … Misschien ik kom die avond wel de jongen van mijn dromen tegen,” zegt Anne.
“Dat zou zo maar kunnen,” zegt Nienke hoopvol.
“Maar wat als Sander met die jongen er vandoor gaat?”, verpest Christien de hoop.
“Die doet dat niet. Hij heeft al een vriend,” zegt Anne.
“Oké, maar alles kan kapot gaan, dus ook die relatie kan stuk gaan … vooral als hij een knappere jongen ziet,” zegt Christien.
“Ach dat zien we dan wel weer … Anders heel hard hopen, dat die jongen hetero is,” merkt Nienke op.
“Ja, inderdaad Nienke, dat zien we dan wel weer,” zegt Anne.
“Maar ga je op dat aanbod in om bij hem die twee avonden te dansen?”, vraagt Nienke.
“Denk dat ik het misschien doe … Maar volgende week dinsdag ga ik weer met mijn oma mee,” antwoordt Anne.
“Nou, ik ben benieuwd, wat je oma intussen allemaal heeft bedacht voor het huwelijk van haar kleindochter,” lacht Christien.
“Ach, dat komt er wel ooit van … Maar niet met Sander,” lacht Anne.
“Waarom probeer je hem niet te bekeren?”, lacht Nienke.
“Nienke bij jouw zitten echt een paar vijzen los,” lacht Christien.
“Waarom zouden er een paar vijzen los zitten bij mij?”, vraagt Nienke zo dom als ze kan.
“Je kan iemand niet veranderen wat betreft de geaardheid,” legt Anne uit.
“Joh, dat weet ik ook wel … Maar ik dacht, laat ik weer eens een blonde actie doen,” lacht Nienke.
“Wie laat zijn haar dan ook blond verven?”, lacht Anne.
“Nou dit blondje hier … Van brunette naar blond … Een wijze stap achteruit,” lacht Christien.
“Kan er ook niks aan doen, dat die kapster het heeft verknoeid,” zegt Nienke een beetje bozig.
“Dames, houden jullie nou eens op … Of ik gooi jullie allebei het raam uit,” deelt Anne mee.
“Ja, mama!”, roepen de ander twee dames in koor.
Daarop liggen ze met zijn drieën in een deuk van het lachen. Ze hebben zo een lol dat ze de telefoon niet horen. Pas als de telefoon stopt met rinkelen, zijn de meiden ook uit gelachen. Al kunnen ze met moeite weer normaal doen. Als de laatste giecheltjes weg zijn, gaat de telefoon opnieuw.
“Met het giechelmeidenhuis … Met wie spreek ik?”, lacht Christien die de telefoon opneemt.
“Hoi met mevrouw Klomp … Is Anne er ook?”
“Uhm, ogenblikje, ik zal even voor u kijken,” zegt Christien en legt haar hand op de microfoon.
“Wie is het?”, vraagt Nienke.
“De oma van Anne.”
“Ik ben er niet … Zeg maar dat ik vanavond terug bel,” zegt Anne snel.
“Mevrouw Klomp, daar ben ik weer. Anne is er nu niet. Ik geef door dat u gebeld heeft en zal ik dan vragen of ze u vanavond terug belt?”, gaat Christien met het telefoongesprek verder.
“Ach wat vervelend. Als jij dat zou willen doen, dan spreek ik haar vanavond wel,” zegt mevrouw Klomp.
“Geen enkel probleem. Nog een fijne dag en ik geef door dat u gebeld hebt en ik zal ook zeggen dat ze u vanavond moet terug bellen. Dag.” maakt Christien snel een einde aan het gesprek.
“Dank je wel en jij ook een fijne dag. Dag,” zegt mevrouw Klomp en hangt op.
“Waarom moest ik zeggen dat je er niet was?”, vraagt Christien.
“Ik had even geen zin in haar,” meldt Anne vrolijk.
“Oké, maar waarom dan niet?”, vraagt Christien.
“Ze begint gelijk over Sander en ga zo maar verder,” zegt Anne.
“Ach, dat begrijpen we wel … Zullen we dan nu lekker gaan shoppen?”. zegt Nienke.
“Heel goed plan,” zegt Anne resoluut.
“Shoppen! … Zeg dat dan eerder … Waar wachten we nog op?”, roept Christien, die al zowat buiten staat.

Sander loopt in het centrum. Hij is op weg naar de schouwburg voor zijn afspraak met Tijn. Hopelijk zorgt dit gesprek er voor dat alles, wat betreft de zakelijke kant afgerond kan worden en duidelijk is, wanneer hij de zaal tot zijn beschikking heeft. Als hij even later de schouwburg binnenloopt, wordt hij begroet door de dame achter de balie.
“Goedemiddag, Ik heb een afspraak met Tijn Valkluik,” zegt Sander tegen de dame.
“Ik zal hem even bellen,” zegt de dame en pakt de telefoon.
“Met Tijn.”
“Met de receptie … Uw afspraak is er,” zegt de dame.
“Ik kom er aan,” zegt Tijn en legt de telefoon neer en gaat richting de foyer.
“Hij komt er aan. Neemt u maar even daar plaats,” zegt de dame, terwijl ze naar bankje wijst.
Sander neemt plaats. Lang hoeft hij gelukkig niet te wachten. Want voor hij goed en wel zit, komt Tijn de foyer binnengelopen en loopt richting Sander. Met een uitgestoken hand begroet hij Sander.
“Hoi Sander,” schudt Tijn de hand van Sander.
“Hallo,” zegt Sander terug.
“Loop maar mee, dan gaan we naar mijn kantoor,” laat Tijn de hand los.
Als ze even later in het kantoor zijn, vraagt Tijn of Sander iets wil drinken. Sander antwoordt daarop met thee. Tijn zegt, dat hij vast kan gaan zitten. Dan verlaat Tijn het kantoor weer om drinken te halen. Als hij even later met een kop koffie en een kop thee het kantoor weer binnenkomt, zit Sander met wat papieren klaar.
“Zo, het is een paar weken geleden, dat we elkaar hebben gesproken,” zegt Tijn, als hij de koppen op zijn bureau zet.
“Ja, dat mag je wel zeggen … Maar intussen ook veel geregeld,” lacht Sander.
“Dat zal wel zeker … Want een voorstelling doe je niet zo maar.”
“Ja, daarbij komt ook nog eens dat alles geld kost.”
“Jammer is niks gratis … Nou ja behalve de liefde … Dat is gratis … Tenzij je je panter flink verwend met cadeautjes,” lacht Tijn.
“Daar heb je gelijk in,” lacht Sander.
“Nou, hoe staat het er voor?”, pakt ook Tijn zijn papieren erbij.
“Even kijken, financieel is bijna alles rond … Verder heb ik de invulling van het programma bijna kloppend en rond … Daarnaast moet ik dingen als inrichting van het podium bedenken … De kleding, make-up en kijken of ik een paar mensen zo ver krijg om te helpen met het schminken en kleden van iedereen … En de affiches moet ik nog bedenken en maken en verspreiden,” vertelt Sander.
“Oké, mooi, dat is al een flink stuk vooruit.”
“Ja, ik ben nog in afwachting van één bedrijf voor sponsoring … Als die een ja geeft, dan is de financieel helemaal rond.”
“Wanneer hoor je daar iets van?”, vraagt Tijn.
“Eind deze week, begin volgende week.”
“Oké, ik heb de afgelopen week gekeken … en er is plek en gelegenheid voor de show.”
“Fijn om dat te horen.”
“Ja, dat dacht ik al … Over een kleine vier maanden kan jij hier terecht … De zaal is dan van maandag tot en met zondag helemaal voor jouw … De exacte data moet ik nog even kortsluiten met de directie,” deelt Tijn mee.
“Dat begrijp ik,” luistert Sander vol aandacht.
“Verder krijg je hulp van onze technische mensen … Net als beschikking over onze licht- en geluidsapparatuur.”
“Oké, wat betekent dat voor de financiële kant?”, vraagt Sander.
“Niks bijzonders … Het bedrag, dat bij het laatste gesprek is gezegd is nog steeds hetzelfde. Onze technische mensen en licht- en geluidsapparatuur zitten daar bij inbegrepen.”
“Mooi, dat scheelt mij weer mensen zoeken en licht- en geluidsapparatuur huren bij een bedrijf.”
“Dachten wij hier ook al … Verder word er op maandag opgebouwd en al het andere technische werk gedaan … Zo kunnen jullie van dinsdag tot en met vrijdag repeteren op het toneel … En in geval van nood nog wat dingen aanpassen,” zegt Tijn.
“Oké, en dan zaterdag de show en zondag opruimen en afbreken?”, vraagt Sander.
“Dat is het idee maar als de kaarten de deur uitvliegen, dan kan je zaterdag twee shows doen … één in de middag en ander in avond … en als het moet dan kan er op zondagmiddag nog een derde show gehouden worden,” legt Tijn alle mogelijkheden uit.
“Oké, dat zal wel mooi zijn, maar eerst de show van zaterdagmiddag maar vol krijgen,” zegt Sander.
“Dat is een goed plan … Als je mijn eind volgende week wat informatie geeft en een ontwerp van het affiche … Dan kunnen we de kaartverkoop starten op de site en hier aan de balie … En zal ik het naar de drukkerij sturen, die voor ons de affiches drukt.”
“Oké, dat is goed … En stuur de factuur van de drukkerij dan gewoon naar mij toe.”
“Dat is goed … Ik laat uiterlijk vrijdag de exacte data weten,” zegt Tijn.
“Prima, ik dacht om de show op zaterdagmiddag om twee uur te zetten … eventueel de avond show op zeven uur … en voor die van zondagmiddag ook om twee uur,” zegt Sander.
“Dat is een goed plan … Stuur volgende week dan ook nog even het programma … Dan kunnen we ons er op voorbereiden, het nodige regelen en een leuk programmaboekje maken … Stuur ook dan even de groepsfoto's van de groepen,” zegt Tijn.
“Ja is goed … Ik denk dat show iets meer dan twee uur gaat duren … Met een pauze van twintig à dertig minuten,” zegt Sander.
“Dat is prima … De aanvangstijden hadden wij ook hier zo gedacht.”
“De rest moet ik zelf nog even regelen.”
“Dat zal je inderdaad zelf moeten doen,” zegt Tijn.
“Nou dan denk ik dat we alles wel besproken hebben,” zegt Sander.
“Ja, denk het ook … Alles wat we de vorige keer hadden besproken … Daar veranderen we niks meer aan?”
“Dat blijft zoals we al besproken hadden.”
“Oké, dan zijn we klaar … We houden nog contact,” staat Tijn op.
“Ja, is goed zodra ik van dat bedrijf bericht heb, dan laat ik het weten … Verder hebben we inderdaad nog contact,” doet Sander zijn spullen weer in zijn tas doet en staat ook op.
“Dan breng ik je even weer naar de foyer … en we maken tegen die tijd nog wel even een nieuwe afspraak.”
De twee lopen het kantoor uit.
“Ja, is goed. Dan spreken we elkaar nog. Alvast bedankt en tot snel,” zegt Sander als ze in de foyer staan.
“Jij ook bedankt en succes met de laatste dingen,” zegt Tijn en ze schudden elkaar de hand nog even.
“Dank je wel. Jij ook succes met alles,” loopt Sander richting de uitgang. Bij het passeren van de balie groet hij de dame.

Als hij een halfuurtje later bij het buurtcentrum arriveert, ziet hij al dat een paar kinderen er al zijn. Een kleine vijftien minuten staat hij in de dansruimte, waar inmiddels bijna de hele groep compleet is. Als ook de laatste binnen is, begint Sander de les.

© Geoff (dkz09), 2014

Geoff
Berichten: 46
Geregistreerd: zondag 22 juni 2014 13:48
Woonplaats: Amsterdam
Heeft Bedankt: 2 keer
Ontvangen Bedankjes: 40 keer
Bericht Re: De Danser door Geoff » dinsdag 08 juli 2014 17:05

8.

“Schat ik ben thuis,” roept Sander, als hij de voordeur dicht doet.
“Wat gezellig,” roept Chantal terug.
“Rick, bedrieg je mij met een ander en dan nog wel met een vrouw?”, vraagt Sander als hij de woonkamer inloopt.
“Natuurlijk bedrieg ik je. Doe jij toch ook?”, lacht Rick.
“Wat hoor ik nou. Gaat Sander vreemd?”, vraagt Chantal.
“Ja, met de programmeur van de schouwburg,” beantwoordt Rick haar vraag.
“En jij vindt dat allemaal maar prima?”, vraagt Chantal, die het niet meer snapt.
“Als ik het niet goed vind, heb ik ruzie met hem,” antwoordt Rick.
“Nu snap ik er echt niks meer van,” klaagt Chantal.
“Hij vindt, dat ik vreemd ga. Alleen omdat ik met Tijn een paar keer heb afgesproken,” brengt Sander haar op de hoogte.
“Tijn is die programmeur van de schouwburg?”, vraagt Chantal.
“Ja, helemaal goed ... En met hem heb ik zakelijk contact,” zegt Sander.
“Ja, dat moet ik dan maar geloven,” zegt Rick en steekt zijn tong uit.
“Hoe bedoel je zakelijk contact?”, vraagt Chantal.
“Ik ben bezig om een dansvoorstelling te maken. Met alle groepen waar ik dansles aan geef. De bedoeling is, dat ze allemaal een paar dansen doen. De kinderen en jongeren een paar acts meer dan de ouderen,” vertelt Sander.
“Wat leuk. En weten ze al, dat ze gaan optreden?”, vraagt Chantal.
“Nee, alleen de jongeren weten het. De rest ga ik deze week vertellen,” antwoordt Sander.
“Maar waarom zegt Rick dan dat je vreemd gaat?”, vraagt Chantal.
“Dat vindt meneertje leuk om te zeggen. Hij vindt zich zelf lollig. Maar ik plaag hem net zo hard terug,” zegt Sander.
“Jullie weten, dat jullie gek zijn?”, vraagt Chantal op droge toon.
“Ja, we zijn gek op elkaar,” antwoordt Sander net zo droog.
“En dat we weten we gelukkig zelf ook,” vult Rick lachend aan.
“Zo, ben ik blij, dat ik vanavond naar mijn eigen huisje ga en hier niet bij deze twee gekken hoef te blijven,” meldt Chantal, terwijl ze dromerig voor zich uitkijkt.
“Je mag wel bij ons komen wonen. Dan hebben we meteen een huishoudster,” lacht Sander.
“Rick, roep die klier van je tot orde. Anders staat ik niet voor de gevolgen in,” roept Chantal.
“Sander, nu ophouden. Anders slaap je vannacht op de bank,” roept Rick vanuit de keuken.
“Ik was al van plan te stoppen. Ze is niet zo’n geweldig slachtoffer als jij,” zegt Sander, die de keuken inloopt om de tafel te dekken.

“Maar hoe is het gesprek gegaan?”, vraagt Rick, als ze even later aan tafel zitten te eten.
“Goed, over vier maanden gaat het plaatsvinden,” zegt Sander.
“Moet er nog veel gebeuren?”, vraagt Chantal.
“Ja, ik moet nog de show invullen en het affiche ontwerpen en ga zo maar door,” zegt Sander.
“Maar heb je het financieel al helemaal rond?”, vraagt Rick.
“Bijna, er is een bedrijf dat mij uiterlijk vrijdag laat weten of ze sponsoren. Maar ze hadden al gezegd, dat het negenennegentig procent zeker is dat het een ja is,” zegt Sander.
“Oké, dat is mooi. Maar heb je ook exacte data voor die show?”, vraagt Rick.
“Die laat Tijn volgende week weten. Hij moet het eerst dubbel checken,” zegt Sander.
“Spannend. Als ik ergens mee kan helpen, moet je het gewoon zeggen,” zegt Chantal.
“Als je dat zou willen. Ik moet uiterlijk volgende week een affiche hebben. De invulling van de show en ga zo maar door,” zegt Sander.
“Zal ik het affiche ontwerpen?”, vraagt Chantal.
“Ja, dat vertrouw ik jou wel toe. Met je creativiteit wordt het beslist mooi,” zegt Sander.
“Weet je al, hoe je de show gaat invullen?”, vraagt Rick terwijl hij de tafel afruimt.
“Het wordt twee keer een uur, waar een pauze van ongeveer twintig tot dertig minuten tussen zit. De ouderen doen een paar dansen minder in vergelijking met de kids en jongeren. Alleen welke dansen ze gaan doen, weet ik nog niet,” antwoordt Sander.

“Als ik je ergens nog mee kan helpen, zeg het dan gewoon schat,” zegt Rick, als hij dessert op tafel zet.
“Ik denk dat je hem al helpt door normaal te doen. En op tijd ingrijpen als hij te gestrest raakt,” zegt Chantal.
“Chantal, ik denk het en jij zegt het,” lacht Sander.
“Nou als dat alles is, dan ben ik wel tevreden,” zegt Rick met een grote glimlach.
“Als je mij ook wilt helpen bij een goede indeling van de show, ben ik helemaal happy met je,” vraagt Sander.
“Dus je bent nu niet helemaal happy met hem?”, plaagt Chantal lachend.
“Ben altijd happy met hem. Maar als hij mij helpt met de indeling van de show, dan scheelt mij dat weer een hoop gestress. En als dat af is, dan is dat weer een taak minder op mijn to-do-lijst,” legt Sander uit.
“Ik maakte een geintje,” lacht Chantal.
“Echt, je bent sowieso al de leukste thuis. mede omdat je alleen woont,” lacht Rick.
“Kan er ook niks aan doen, dat mijn vriend in het buitenland woont,” klaagt Chantal.
“Wanneer komt hij weer eens naar hier eigenlijk?”, vraagt Sander.
“Volgende week donderdag,” zegt Chantal met een verliefd gezicht.
“Nou Rick, dan zijn jullie haar weer een paar weken kwijt op school,” merkt Sander op.
“Nee, ze komt gewoon werken. Jij hebt tijd zat om over haar vriendje te ontfermen,” lacht Rick.
“Ik dacht het niet. Ik vertrouw Sander niet alleen met mijn vriend. Straks wordt hij homo en begint hij een relatie met Sander. Weet niet of jij dat dan ook zo leuk vindt,” zegt Chantal.
“Was ook maar een geintje. Jij hapt ook zo lekker toe, altijd,” lacht Rick.
“Chantal maak je niet druk. Ik heb helemaal geen tijd om over je vriendje te ontfermen,” zegt Sander.
“Ja, dat snap ik, je moet die hele show nog in elkaar zetten,” zegt Chantal.
“Inderdaad en ik heb volgende week woensdag ook nog een date met de kleindochter van mevrouw Klomp. Die probeert mij al tijden aan haar kleindochter te koppelen. Maar ik heb nu een plan met die kleindochter bedacht met als doel dat haar bemoeizuchtige oma haar en mij met rust laten,” zegt Sander.
“Weet die mevrouw Klomp dan niet dat ... dat je op jongens valt en een vriend hebt waar je mee samenwoont?”, aarzelt Chantal.
“Nee, alleen de jongeren weten het en dat wou ik ook wel even zo laten,” zegt Sander kortaf.

Chantal wilt nog iets zeggen, maar ziet dat Rick zijn hoofd schudt van ‘nee’. Ze heeft door dat dit een onderwerp is, waar Sander niet graag over heeft. Net als dat voorval eerder deze week. Als het tegen tienen loopt, besluit Chantal na een kop thee en een wijntje of twee maar eens op huis aan te gaan. Met de belofte dat ze van het weekend een ontwerp zal opsturen van het affiche, neemt ze afscheid van Sander en Rick en stapt dan op haar fiets naar huis.

“Schat, zullen we zondag naar de invulling van de show kijken?”, vraagt Rick.
“Is prima. Misschien dat je ook mee kan denken over de dansen,” zegt Sander.
“Ik weet toevallig wel een dans voor de ouderen,” grinnikte Rick.
“Welke dan?”
“Breakdance,” lacht Rick.
“Dat zou me wat zijn. ‘K zie onder andere mevrouw Klomp en jouw oma al breakdancen,” lacht Sander.
“Dat zou pas een stunt zijn,” lacht Rick.
“Zullen wij eens aanstalten maken richting bed? Jij moet net als Chantal morgen weer les geven,” zegt Sander.
“Nou, het werd net zo gezellig,” zegt Rick.
“Maar de plicht roept morgen ook weer,” deelt Sander mee.
“Wacht even, in bed kan het ook nog gezellig worden,” merkt Rick ineens op.
“Ligt aan waar je over droomt,” zegt Sander zo droog mogelijk.
“Je weet heel goed wat ik bedoel,” zegt Rick.
“Misschien wel, misschien ook niet,” lacht Sander.
“Mee komen jij,” zegt Rick en trekt Sander aan zijn arm mee naar boven.

In het meidenhuis een paar straten verder, is er nog niemand, die aanstalten maakt om te gaan slapen. Het begint juist daar nu te leven. Alle nieuwe aankopen moet geshowd worden. Ze houden een complete catwalkshow. Met de benodigde hoeveelheid alcohol.
“Hé, hoe kan dit nou weer!”, roept Christien luid.
“Wat is er meid?”, vraagt Anne balorig terwijl ze nog fles wijn open rukt.
“Dit jurkje paste mij vanmiddag perfect. Maar nu krijg ik het niet eens aan,” moppert Christien.
“Weet niet wat bij mij mankeert. Maar ik pas wel twee keer in dit jurkje,” moppert Nienke.
“Volgens mijn heb jullie elkaars jurkje aan. Wie kopen dan ook dezelfde jurkjes?”, lacht Anne, terwijl ze de glazen nog eens vol schenkt.
“Nou, wij dus,” lachen Christien en Nienke in koor.
“Maar even iets anders meiden. Ik heb het idee dat ik iets vergeten ben,” zegt Anne.
“Ja, dat ben je zeker. Je bent die leuke verkoper zijn telefoonnummer vergeten te vragen,” zegt Christien lollig, terwijl ze het glas in één keer achterover slaat.
“Of die van die knappe barman,” vult Nienke aan, terwijl ze de fles aan haar mond zet.
“Nienke, je glas staat daar,” probeert Anne nog.
“Wat zei je An?”, vraagt Nienke, terwijl ze de lege fles op de bank laat vallen.
“Dat jouw glas daar staat. Nu heb je de fles achterover geslagen,” zegt Anne terwijl ze rechtop wil gaan staan.
“Vandaar, ik vond het al zo een raar glas,” zegt Nienke lollig.
“En volgens mij kan Anne niet meer eens recht staan,” zegt Christien.
“Dat kan ik wel. Maar de vloer wiebelt enorm,” lacht Anne, die met moeite blijft staan.
“Misschien moeten we maar gaan slapen. We moet tenslotte morgen allemaal aan de arbeid,” zegt Christien.
“Is een goed plan. Maar Anne, ik weet wat jij bent vergeten. Je zou je oma nog bellen,” zegt Nienke balorig.
“Die bel ik morgen in mij pauze wel. Anders als ik thuis ben,” zegt Anne terwijl ze een poging waagt om naar haar kamer te gaan.
“Misschien kunnen we beter hier slapen. Denk, dat niemand van ons stevig op zijn benen kan staan,” merkt Nienke op.
“En dat voor een woensdagavond,” lacht Christien.
“Hoe doen we dat dan op zaterdagavond?”, lacht Anne.
“Je bedoelt eerder zondagochtend,” lacht Nienke terug.
“Dat is een gewoonte. Dit niet meiden,” lacht Christien die op handen en knieën door de kamer beweegt.
“Wat doe jij nou Christien?”, roept Nienke.
“Ik loop op mijn handen en knieën. Want rechtop staan heeft geen zin. Ben daar iets te dronken voor,” zegt Christien die richting de trap klautert.

Anne en Nienke besluiten haar voorbeeld te volgen. En zo kruipen alle drie de dames de trap op. Op weg naar hun kamers. Waar ze niet veel later in hun bed zijn gekropen en in slaap zijn gevallen.

Bij Sander en Rick is de rust en stilte ook bijna teruggekeerd. Sander ligt verliefd in de armen van Rick.
“Schat, soms ben je in zo een romantische bui als net,” kust Sander.
“O ja, ben ik maar soms romantisch?”, vraagt Rick beledigd.
“Je bent altijd romantisch. Maar soms ben gewoon extra romantisch,” fluistert Sander.
“Maar soms ben ik extra dubbel romantisch,” zegt Rick en draait zich boven op Sander.
“Nu niet schat, ik heb hoofdpijn,” zegt Sander zo serieus mogelijk.
“Nou, daar was dan net niks van te merken,” lacht Rick terwijl hij weer naast Sander gaat liggen.
“Doe jij het licht uit schatje. Is zonde van de stroom,” fluister Sander.
“Nou jij ook slaap lekker, schat,” moppert Rick boos terwijl hij het licht uit doet.
“I love you,” zegt Sander en draait zich op Rick en geeft hem een zoen.
“En je had hoofdpijn,” fluistert Rick.
“Is in eens helemaal weg,” lacht Sander.
“Ja, logisch die heb ik nu,” grinnikte Rick en zoent Sander terug.
“Klier die je er bent,” fluistert Sander boos.
“Hoor wie het zegt,” fluistert Rick terug.
“Denk dat we zo door kunnen blijven gaan?”
“Denk het ook,” antwoord Rick terug.
“Maar schat, ik heb een dans in gedachte voor de ouderen,” zegt Sander als hij weer naast Rick ligt.
“O, ja wat voor dans dan?”, vraagt Rick nieuwsgierig terwijl hij zijn arm om Sander heen slaat.
“Dacht aan een Ballroom,” antwoord Sander.
“Dat is een goed plan. Laat de ouderen maar wat klassieke dansen doen,” zegt Rick.
“De kids en jongeren dan moderne dansen,” zegt Sander.
“Juist, en kunnen we dan nu gaan slapen. Moet over een paar uur weer les geven,” moppert Rick.
“Had jij maar net niet zo in een romantische bui moeten zijn,” fluistert Sander.
“Maar het was wel geweldig en had daar gewoon behoefde aan. En ontken het maar niet. Jij was er ook wel aan toe,” zegt Rick.
“Ja, maar daar ben ik altijd aan toe, als er visite is geweest,” zegt Sander.
“Hoe bedoel je?”, vraagt Rick.
“Ik moet je dan delen met de visite. Dus niet echt tijd voor onszelf,” zegt Sander.
“O, in dat geval komt er nu elke dag visite,” lacht Rick.
“Als je het maar uit je hoofd laat,” lacht Sander en geeft Rick een zoen.

© Geoff (dkz09), 2014

Geoff
Berichten: 46
Geregistreerd: zondag 22 juni 2014 13:48
Woonplaats: Amsterdam
Heeft Bedankt: 2 keer
Ontvangen Bedankjes: 40 keer
Bericht Re: De Danser door Geoff » dinsdag 08 juli 2014 17:06

9.

“Goede middag allemaal, fijn dat jullie er allemaal weer zijn … Ik heb bijzondere mededeling aan het einde van de les,” zegt Sander.
“Ja, hij gaat woensda…”, begint mevrouw Klomp.
“Mevrouw Klomp, ik waarschuw u … We gaan beginnen… Als iedereen op zijn plek gaat staan,” valt Sander haar in de rede.
“Maar, ik wou alleen maar zeggen dat jij en …”, begint mevrouw Klomp opnieuw.
“Mevrouw Klomp, ik blijf u niet waarschuwen … Als u graag een theekransje wilt houden … Dan bent u hier aan het verkeerde adres … Ik geef dansles,” onderbreekt Sander haar opnieuw.
“Sander, maak je niet druk … Ik denk dat Ellen het wel begrepen heeft dat dit dansles is en geen theekransje … Toch Ellen?”, vraagt mevrouw Burns kijkend naar Ellen Klomp.
“Ik wou alleen zeggen dat ..,” begint mevrouw Klomp weer.
“Ellen alstublieft hou nou gewoon je mond … Want we zijn inmiddels vijf minuten verder … En we heb nog geen danspas gezet en daarbij Sander zei dat hij aan het einde van de les een mededeling heeft … Dus gewoon mond dicht dan kunnen we dansen en weten we over anderhalf uur wat de mededeling is,” zegt mevrouw Burns boos.
“Nou ja zeg, dat jouw kleinkinderen geen liefjes hebben snap ik best … Met zo’n oma die hun niet steunt … Mijn kleindochter ga woensdag op date met Sander en worden dan heel gelukkig samen,” gaat mevrouw Klomp tekeer.
“Ellen, arme jij. Jij kent mijn kleinkinderen niet eens … En mijn kleindochter heeft een vriendje dat in het buitenland woont … Waar ik min niet mee bemoei … Terwijl jij je kleindochter opscheept met je dansleraar, die ze nauwelijks kent … Ze mag niet eens haar eigen vriendje zoeken … Want oma heeft haast en wie zegt dat het iets gaat worden tussen Sander en Anne?”, kaatst mevrouw Burns terug.
“Dames, nu afgelopen … Anders stop ik per direct met deze les,” zegt Sander kwaad.
“Is goed,” zeggen de dames in koor.
“Mooi, als iedereen zijn plek in neemt dan kunnen we beginnen,” zegt Sander.
De les loopt verder zonder al te veel problemen. Als gaat goed en iedereen heeft plezier. Sander is blij dat hij besloten heeft de twist aan de ouderen te leren. ‘Deze kan ook mooi in de show,’ denkt Sander bij zichzelf terwijl hij naar de groep kijkt. ‘Misschien is het ook wel een idee om met alle groepen een danceact te laten doen.’, denkt hij nog. ‘Maar welke dat weet ik nog niet.’
“Oké, dames en heren het is tijd … Het zit er voor deze week op,” zegt Sander even later als hij de muziek uit zet.
“Wat is die mededeling waar je het aan begin van de les over had?”, vraagt meneer De Jong.
“Was het niet vergeten … Maar dank u dat u mij er aan helpt herinneren … Ik ben al een lange tijd bezig met iets … Ik heb namelijk al sinds ik dansles geef … Het idee om met iedereen waar ik les aan geef … Een dansvoorstelling te maken en die dan op te voeren in de schouwburg,” zegt Sander.
“Wat is daar nou zou bijzonder aan?”, moppert mevrouw Klomp.
“Dat wou ik nu vertellen … Dit idee heeft stil aan vorm gekregen … En kan mee delen dat het over vier maanden zover is … Dan gaan we met alle groepen een dansvoorstelling opvoeren in de schouwburg,” zegt Sander.
“Wat leuk, en wanneer is het precies?”, vraagt meneer De Jong.
“Zodra ik daar meer duidelijkheid in heb … Laat ik het u allemaal weten,” zegt Sander.
“En wanneer is dat?”, vraagt mevrouw Burns.
“Daar durf ik geen antwoord op te geven … Want ik heb ook nog geen exacte datum … Kan alleen zeggen dat het op een zaterdag is en dat binnenkort de lessen en lesschema’s er anders uit zullen zien … Dit allemaal in verband met de voorstelling,” licht Sander toe.
“En komen er dan mensen kijken?”, vraagt meneer De Jong.
“Hopelijk wel, dat zal wel fijn zijn,” lacht Sander, “Maar daar hoeft u zich alle geen zorgen om te maken … De schouwburg en ik gaan voor reclame zorgen … Zodra ik een affiche heb, dan zal ik u allemaal er één mee geven om voor uw raam thuis op te hangen … Maar dames en heren, het zit er op voor deze week … Ik zie u allen dinsdag weer,” zegt Sander. Waarop iedereen hem gedag zegt en de ruimte verlaat. Behalve mevrouw Klomp.
“Mevrouw Klomp, ik zei net tot dinsdag … En Anne komt dinsdag dat weet ik en verder zijn het u zaken niet,” zegt Sander en pakt zijn spullen en loopt richt de deur van de danszaal.
“Maar Sander,” begint mevrouw Klomp.
“Mevrouw Klomp, zou u zo vriendelijk zijn om ook te vertrekken … Ik heb nogal veel haast,” zegt Sander op een beleefde toon.
“Is al goed, tot dinsdag,” kruipt mevrouw Klomp terug.
“Tot dinsdag,” zegt Sander terug.

“Ga je er weer vandoor?”, vraagt Teun als hij er aan komt lopen.
“Even snel naar huis … Zou jij zo kunnen kijken of de dames en heren weg zijn?”, vraagt Sander.
“Is goed en ik zie zo wel weer,” lacht Teun en loopt richting de bar.

In het meidenhuis is Anne als eerste thuis. En zoals elke donderdag moet zij koken. De pannen staan op het vuur en Anne staat driftig in een pan te roeren. Zo driftig dat ze niks merkt dat iemand binnen komt.
“Anne, heb jij je oma nog gebeld?”, vraagt Nienke als ze de voordeur dicht doet.
“Ja, dat heb ik gedaan,” roept Anne vanuit de keuken.
“En wat had ze nou weer te melden?”, vraagt Nienke nieuwsgierig.
“O, of ik dinsdag weer rond de lunch kwam en ga zo maar door,” moppert Anne, die de spaghetti aan het afgieten is.
“Kortom het bekende riedeltje,” lacht Nienke.
“Ja, inderdaad … Maar zou jij even de tafel kunnen dekken?”, vraagt Anne.
“Geen probleem … De rekening stuur ik je van de week wel,” lacht Nienke.
“Bitch,” mompelt Anne.
“Ik hou ook van je,” lacht Nienke.
“Waar blijft Christien?”, vraagt Anne.
“Die zal wel zo komen … Ik app haar wel even,” zegt Nienke.

“Wat ruikt het goed hier,” roept Christien als ze binnen komt gevolgd door een jongen.
“Wie is dat?”, vraagt Anne.
“O, dit is Stefan een collega van mijn,” zegt Christien.
“Hoi, ik ben Nienke,” zegt Nienke en schudt zijn hand.
“Ik ben Anne,” zegt Anne en schudt hem ook de hand.
“Nou en ik ben dus Stefan,” lacht Stefan.
“Christien, kan ik even spreken?”, vraagt Anne.
“Ja, is goed,” antwoord Christien en loopt met Anne mee.
“O, Nienke wil jij even het eten afmaken?”, vraagt Anne.
“Is goed,” antwoord Nienke en begint er gelijk aan.

“Christien had je het niet even kunnen zeggen dat je iemand mee nam,” begint Anne gelijk als ze met Christien apart staat.
“Oeps, helemaal vergeten … Maar geen ramp ik ken jouw … Jij maakt altijd te veel,” zegt Christien.
“Ja, dat is waar … Ach er is ook genoeg voor iedereen … Maar meld het volgende keer … Want als Nienke en ik ook iemand hadden mee genomen … De hadden we nu een tekort gehad,” zegt Anne.
“Zal niet meer gebeuren mama ... En wat vindt je van Stefan?”, vraagt Christien.
“Begin jij mij nu ook al te koppelen?”, vraagt Anne verschrikt.
“Nee, deze is voor mijn zelf,” bloost Christien.
“Nou in dat geval is hij enorm leuk … Maar weet hij al dat je iets voor hem voelt,” vraagt Anne.
“Uhm, denk het wel … Een collega verteld mij dat Stefan mij leuk vond … En die collega weet ook dat ik al sinds Stefan bij ons is begonnen … een zwak heb voor hem,” zegt Christien.
“Nou, meid ga er dan voor,” zegt Anne.
“Zeg, dames het eten staat op tafel,” roept Nienke vanuit de keuken.
“Maar wat is de bedoeling eigenlijk?”, vraagt Anne.
“Eerst wat eten en daarna naar de bioscoop … En de rest zie ik wel,” antwoord Christien.
“Nou, Nienke en ik merken het wel,” lacht Anne terwijl de meiden richting de keuken lopen.

Een aantal straten verder op. Staat Rick te koken. Hij is bezig met de tafeldekken. Als Sander thuis komt, kan hij aan Sanders gezicht zien, dat Sander niet zo goed gehumeurd is. Hij besluit er nog niet naar te vragen. Als ze een aantal minuten later aan tafel zitten en aan het eten zijn, begint Sander er zelf over.
“Mevrouw Klomp begint op mijn systeem te werken,” zegt Sander.
“Wat is er dan gebeurd?”, vraagt Rick.
“Ik zei aan het begin van de les … Dat als de les klaar was ik een mededeling had … Waarop ze begon te zeggen dat ik woensdag een date met haar kleindochter heb … En dat de mededeling zou zijn … Toen begon mevrouw Burns er tegen in te gaan … Waarop ik bijna op het punt stond om…”, raast Sander aan één stuk door.
“Om uit de kast te komen?”, vraagt Rick voorzichtig.
“Nou, nee zo erg was het nog niet … Was eerder geneigd om de les af te blazen,” antwoordt Sander.
“Maar je hebt toch gewoon les kunnen geven?”, vraagt Rick een beetje teleurgesteld.
“Met moeite … Aan het einde van de les heb ik dan de mededeling gedaan over de voorstelling,” zegt Sander.
“En hoe reageerde ze er op?”, vraagt Rick nieuwsgierig.
“Heel enthousiast … Ze kijken er allemaal naar uit,” antwoord Sander super vrolijk.
“Daar over gesproken … Ik heb zitten denken … Is het misschien een idee … Om alle groepen ook een danceact samen te laten doen?”, vraagt Rick.
“Schat, wat hou ik van je.”
“Ik ook van jouw … Maar wat vindt je van mij idee?”, reageert Rick terug.
“Dat idee had ik nou ook al … Wou je het net vragen of je het wat vindt,” lacht Sander.
“Twee zielen, één gedachte,” lacht Rick mee.
“Ja, dat is het zeker … Maar nu moet ik er weer vandoor … Anders ben ik te laat,” zegt Sander en staat op.
“Is goed lieverd … Ik zie je straks wel … Ik zal wel wat muziek zoeken,” zegt Rick.
“Is helemaal goed schat,” zegt Sander en geeft Rick een zoen en vertrekt weer naar het buurtcentrum.

“Oké, even allemaal goed luisteren … Ik heb goed nieuws,” zegt Sander als hij even later voor de groep staat.
“O, wat voor goed nieuws dan?”, vraagt Jelle.
“O, gewoon dat jullie over vier maanden een dansvoorstelling geven samen met de andere groepen,” zegt Sander zo gewoon mogelijk.
“Wat … Nee … Echt … Zeker een geintje … Doe normaal … O, mijn god,” roept iedereen door elkaar heen.
“Oké, als iedereen nu weer stil kan zijn,” roept Sander waarop iedereen gelijk stil is. “Dank jullie wel … Ik heb jammer genoeg nog geen exacte datum … Die krijg ik binnen kort door … Dan zal er het één en andere verander in de lesschema’s … Maar zodra ik meer informatie heb over de voorstelling en de voorbereidingen … Zal ik jullie gelijk infomeren,” deelt Sander mee.
“Wat vet, en we dansen dan voor een publiek?”, vraagt Kurt.
“Ja, maar maak je daar maar niet druk om … En laten we dan nu gaan dansen … Daar zijn we ten slotte allemaal voor gekomen of niet?”, vraagt Sander overbodig.
“Ja, let’s dance,” roept Nathalie.
“Mooi zo, iedereen klaar en daar gaan we,” roept Sander en zet de muziek aan.

Na ruim twee uur zet Sander de muziek uit. Hij bedankt iedereen. Waarop men de zaal verlaat. Sander ruimt nog wat op en pakt zijn spullen en verlaat dan de zaal ook. Waarna hij de kleedruimtes checkt of iedereen weg is en er niks meer ligt. Als hij zich wil afmelden bij Teun ziet hij Jelle alleen aan een tafeltje zitten. Hij gaat naar Astrid die achter de bar staat en bestelt een drankje en meldt zich meteen bij haar af. Met het drankje in zijn handen gaat hij naar het tafeltje waar Jelle zit.
“Mag ik bij je komen zitten?”, vraagt Sander.
“Uhm, is goed,” zegt Jelle enigste geschrokken met een betraande gezicht.
“Wat is er gebeurd?”, vraagt Sander meteen.
“Niks, helemaal niks … Laat mij maar,” mompelt Jelle zachtjes.
“Is er iets gebeurd tijdens de les of in de kleedkamer?”, vraagt Sander.
“Er is niks, helemaal niks,” zegt Jelle.
“Jelle, dat kan je mijn niet wijs maken … Want dan zat je niet hier niet alleen met een huilende ogen,” zegt Sander.
“Er is niks gebeurd zeg ik toch,” zegt Jelle opnieuw.
“Jelle, je kan me alles vertellen … Zijn er thuis problemen?”, vraagt Sander voorzichtig.
“Kan niet terug naar huis … Ik heb verteld dat ik homo ben … De nieuwe vriend van mijn moeder heeft mijn flink uitgescholden en heeft mij geslagen … En mijn moeder deed niks … ik durf niet meer naar huis … Niet zolang die homohater daar nog is,” huilt Jelle.
“Kan je niet bij je vader, familie of vrienden terecht?”, vraagt Sander geschrokken van het verhaal.
“Nee, dat durf ik niet … Weet zeker dat hij mijn daar het eerste gaat zoeken,” zegt Jelle.
“Misschien heb ik wel een idee … Blijf zitten ik ga even een telefoontje plegen,” zegt Sander en staat op.
“Waar zou ik heen moeten gaan anders?”, zegt Jelle flauwtjes.

Als Sander bij de bar staat. Vraagt hij aan Astrid of zij op Jelle wil letten en hem een drankje van hem wilt geven. Daarna gaat Sander bellen. Zodra er wordt opgenomen, begint hij het verhaal te vertellen. Aan de andere kant word aandachtig geluisterd.
“Nee, geen probleem is goed … Als die maar zijn vader inlicht over de situatie … Dan heb ik verder geen problemen mee.”
“Mooi, zou je hem ook willen ophalen?”, vraagt Sander.
“Ben er met een kwartiertje.”
“Kom dan met de auto naar de achterdeur van het buurtcentrum,” zegt Sander.
“Is goed, zie je zo.”
“Nou, ik heb opvang geregeld … Alleen moet je vader op de hoogte brengen,” zegt Sander.
“Dan zal ik die bellen … En Sander dank je wel,” zegt Jelle.
“Als je fietssleutels geeft … Dan zal ik Teun vragen om je fiets naar binnen te halen,” zegt Astrid.
“Is goed, het is die blauwe met witte,” zegt Jelle en geeft zijn fietssleutels.
“Bel jij je vader nou maar,” zegt Astrid en loopt met de fietssleutels naar Teun en vertelt hem het verhaal waarna hij de fiets binnen haalt en deur op slot doet.
“Pap, met mij … Ik wou je laten weten dat ik vanavond niet bij mama slaap … Heb het verteld en haar nieuwe vriend heeft mij uitgescholden en geslagen en mama deed helemaal niks… Sander heeft voor mijn een slaapplaats geregeld,” zegt Jelle.
“Je kan toch ook bij mij slapen,” antwoordt zijn vader.
“Ben bang dat hij daar ook naar toe komt … Of dat hij onderweg opduikt,” zegt Jelle.
“Is die Sander daar ook? … En mag ik hem dan even spreken?”, vraagt zijn vader.
“Goedenavond, u spreekt met Sander de dansleraar van u zoon,” zegt Sander als hij de telefoon over pakt.
“Ja, u spreekt met Jan de vader van Jelle … Hoe weet u van de situatie?”, vraagt Jan.
“Hij heeft het mij net verteld … En ik had ook geopperd dat hij naar u of familie of vrienden zou gaan … Maar hij is bang dat die vriend van zijn moeder hem daar opzoekt … Daarom heb ik iemand gebeld waar hij in ieder geval vannacht kan slapen,” legt Sander uit.
“Dat lijkt mijn ook het beste … Ik ga contact zoeken met mijn ex-vrouw … Ik vindt dit niet kunnen,” zegt Jan kwaad.
“Meneer ik kan u helemaal begrijpen … Ik geef u het telefoonnummer van waar uw zoon vannacht slaapt,” zegt Sander en geeft het nummer en met ‘we houden elkaar op de hoogte’ beëindigen ze het gesprek.
“Je vader vindt het niet erg … hij gaat contact zoeken met je moeder,” zegt Sander.
“Joehoe, taxiservice en crisisopvang is er,” roept er vrouwenstem.
“Jelle, dit is Chantal … Chantal, dit is Jelle,” stelt Sander ze aan elkaar voor.

© Geoff (dkz09), 2014

Geoff
Berichten: 46
Geregistreerd: zondag 22 juni 2014 13:48
Woonplaats: Amsterdam
Heeft Bedankt: 2 keer
Ontvangen Bedankjes: 40 keer
 

Plaats een reactie

Volgende

Terug naar Man - Man

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast