Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief


Forumindex  • Verhalen, gedichten en andere teksten  • Man - Man
 
Registreren
 
 
 

Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief

Dubbelleven


Algemeen

Plaats een reactie

Bericht Re: Dubbelleven door Michael87 » zaterdag 21 juni 2014 13:54

Deel 10 | Hein Krabbedijke



“Mam,” vroeg ik zo nonchalant mogelijk. “Waar heb jij die CD’s van jouw vader?”
Verbaasd keek m’n moeder me aan.
“Wat wil je daar nou mee jongen?”
“Ik heb Sjors laatst verteld dat jouw echte vader vroeger een beroemde pianist was. Hij gelooft me niet,” lachte ik.
“Oh,” lachte ze terug. “Denk jij dat mijn zoon jou voor zit te liegen?” richtte ze zich tot Sjors. “Want het is waar hoor. Mijn vader is Hein Krabbedijke en hij was vroeger echt heel beroemd. Maar dat is allemaal lang geleden. Hij woont nu in een rusthuis in Elmira in Upstate New York,” voegde ze eraan toe.
“Ik wist niet eens dat u een andere vader had dan uw broers en uw zus.”
Uit m’n ooghoeken keek ik Sjors aan. Dit moest toch heel raar voor hem zijn. Hij had mijn ouders altijd met ‘u’ aangesproken. De verstandhouding was nooit echt hartelijk geweest. Maar nu wist hij dat mijn moeder zijn halfzus was. Dan moest het toch extra vreemd zijn haar met ‘u’ aan te spreken.
“Ach, we hebben het er ook nooit meer over. Hij is vertrokken toen ik drie was. Ik herinner me hem nauwelijks,” legde m’n moeder uit. “Hoe kwam je er ineens bij om Sjors over mijn vader te vertellen Bas?”
Oeps, daar had ik zo snel geen antwoord op. Hulpzoekend keek ik mijn man aan.
“We liepen tijdens de afgelopen vakantie tegen een Nederlands stel aan dat ineens over hem begon toen wij in de eetzaal van het hotel piano speelden,” redde hij de situatie. “Ze vonden Bas’ speelstijl op die van hem lijken… Ik had nog nooit van die man gehoord maar Bas keek er niet raar van op. Later vertelde hij me dat Hein Krabbedijke zijn opa was.”
Mijn moeder knikte. Ze liep naar de kast en zocht even tussen de CD’s.
“Hier, neem maar mee. Ik luister er toch nooit naar.”
Met grote ogen staarde Sjors naar de CD die mijn moeder hem in zijn hand drukte. De foto op de voorkant toonde zijn vader achter een vleugel. Hij was al behoorlijk op leeftijd op deze foto maar de gelijkenis tussen hem en Sjors was, zeker als je wist dat ze vader en zoon waren, opmerkelijk.

Eenmaal thuis kon Sjors niet wachten om de CD af te spelen. Vanaf het allereerste moment luisterden we gefascineerd naar de heldere klanken van de Piano Sonate in A minor van Franz Schubert. Nou was Schubert niet direct één van mijn favoriete componisten maar deze uitvoering was toch wel erg goed.

Sjors trok ondertussen het boekje uit het hoesje en bestudeerde de foto’s die erin stonden aandachtig.
“Ik lijk inderdaad op hem schat,” concludeerde hij al snel. “Maar jij ook. Kijk maar eens hoe hij zijn handen op de toetsen legt. Zo doe jij dat ook… En allebei hebben we zijn ogen.”
Dat we dezelfde ogen hadden, was me al veel vaker opgevallen. Trouwens, niet alleen mij, ik hoorde het van meer mensen. Dezelfde diep bruine ogen, soms leken ze wel bijna zwart. Dezelfde oogopslag. Nu we wisten dat we familie waren, viel de gelijkenis ineens des te meer op.

“Vond je het niet raar bij m’n ouders thuis?” vroeg ik ineens. “Weten dat mijn moeder je halfzus is en haar dan toch met ‘u’ aan moeten spreken?”
“Weet je dat ik er niet eens bij stil heb gestaan? Ik was geloof ik meer bezig met die CD. Ik wilde m’n vader zien… Hem horen spelen,” reageerde Sjors.
“Wat wil je nou verder schat? Wil je hem opzoeken?”
“Dat zouden we kunnen doen… Zelfs al wil hij niet zeggen wie mijn moeder is, dan heb ik hem in ieder geval wel een keer ontmoet,” redeneerde Sjors hardop. “Ik hoop maar dat hij zich niet wezenloos schrikt dan. Sowieso al omdat ik ineens voor zijn neus sta. En dan ook nog eens getrouwd met zijn kleinzoon…”
“Misschien is het niet zo verstandig om hem te vertellen wie ik ben. Ik kan me zo voorstellen dat iemand van zijn leeftijd best moeite heeft met twee homo’s die getrouwd zijn. Laat staan als die twee ook nog eens zijn eigen zoon en kleinzoon blijken te zijn. Hij kent me niet jongen. Misschien kunnen we dat maar beter zo laten.”
“Daar kon je wel eens gelijk in hebben,” reageerde Sjors peinzend. “Waarom zouden we die man op z’n oude dag nog met zoiets lastig vallen?”
“Dus? Volgende vakantie naar Upstate New York?”
“Ok. Volgende queeste,” lachte Sjors. “M’n vader zoeken in Elmira. Zo moeilijk kan dat niet zijn.”

De dag erna kwam de uitslag van de DNA test. Zoals we al verwacht hadden, was het uitgesloten dat Vera Sjors’ moeder was. Toch was het een soort van opluchting. Stel je voor dat ze het wel geweest was… Sjors stuurde een kopie van de uitslag naar Vera en daarmee was het hoofdstuk ‘Vera’ afgesloten.

We boekten een retourvlucht via Detroit naar Elmira en vertrokken op de eerste zaterdag van de kerstvakantie. Precies een jaar nadat we in België op zoek waren gegaan naar zuster Bernadette.

“We komen steeds dichter bij de waarheid schat,” merkte ik glimlachend op toen we onze koffers in de hotelkamer op het bed gooiden.
Sjors was vrolijk. Hij zou zijn vader gaan ontmoeten. En hij keek ernaar uit. Ondanks dat hij zijn vader niet kende, voelde hij zich met hem verbonden. Door de muziek. Door hoe sterk hij op hem leek.
“Ik hoop zo dat hij blij is om me te zien,” reageerde Sjors. “Dat hij ergens altijd de hoop heeft gehad dat ik ooit naar hem op zoek zou gaan. Aan de andere kant… Het kan natuurlijk ook zo zijn dat hij helemaal niks met me te maken wil hebben. Of dat hij zich niks herinnert omdat hij dement is of zo. Hij is natuurlijk al oud…”
“Zit je niet zo druk te maken man. Wacht gewoon af. Laat het op je af komen. Je kunt toch niet voorspellen hoe hij gaat reageren.”
Opgewonden kneep hij in m’n hand.
“Ik vind het gewoon zo spannend!”
Ik schoot in de lach.
“Man, je lijkt wel een klein kind dat niet kan wachten om z’n verjaardagscadeautje uit te pakken,” grinnikte ik.

We hadden mijn moeder niet durven vragen naar het adres van opa. Want dan zou ze zich natuurlijk meteen afvragen waarom we dat wilden hebben. En om nou te zeggen dat we hem op gingen zoeken… Dat ging ons net iets te ver. Daar zou ze vast vragen over stellen. Sjors en ik hadden afgesproken dat we alles wat we ontdekt hadden en nog zouden ontdekken voor onszelf zouden houden. En zeker naar mijn ouders en m’n broer en zus toe. We wilden de relatie niet nog verder bekoelen. Want dat dat zou gebeuren als ze zouden weten dat Sjors mijn oom was, daar waren we heilig van overtuigd. Bovendien… Hoe zou mijn moeder reageren als ze te weten zou komen dat haar vader een buitenechtelijk kind had? Nee, deze informatie konden we beter voor ons zelf houden.

“Hoe gaan we dit aanpakken?” begon ik. “Op dezelfde manier als hoe we zuster Bernadette opgespoord hebben?”
“Dat werkte prima,” reageerde Sjors grinnikend.
Hij nam ‘op dezelfde manier’ wel heel letterlijk… Net als vorig jaar stond hij achter me mee te kijken hoe ik de door Google opgehoeste zoekresultaten in de routeplanner invoerde. En net als vorig jaar kon hij ook nu niet van me afblijven. Dus moest het plannen van de route, net als vorig jaar, wachten…

Blij en zielsgelukkig lagen we een tijdje later dicht tegen elkaar aan. Dit had zo anders kunnen zijn. Voor hetzelfde geld hadden we een punt achter ons huwelijk gezet toen we ontdekten dat we familie waren. Had het niet goed meer gevoeld. Maar in plaats daarvan had het ons juist dichter bij elkaar gebracht. Dit was van ons samen. Ons geheim. Niemand wist er vanaf, alleen wij.

Mijn opa bleek heel makkelijk te vinden. Er waren niet zoveel rusthuizen in Elmira. Bij het eerste huis waar we aanklopten, was het al raak. We vertelden de dame achter de receptie dat we familie uit Nederland waren en dat we hem tijdens onze vakantie even wilden bezoeken. Ze wees ons de weg naar zijn kamer. Sjors stond stijf van de zenuwen. Geruststellend legde ik m’n hand op zijn rug.

“Come in please,” hoorden we een mannenstem zeggen nadat Sjors had aangeklopt.
Achter hem aan liep ik naar binnen. Voor ons zat een oude man in een rolstoel. Spierwit haar, bijna zwarte ogen. Sprekend Sjors. Behalve dat haar dan…
“Als u familie uit Nederland bent, moet u mijn kleinzoon zijn,” begroette de oude man ons hartelijk terwijl hij Sjors aankeek.
Blijkbaar had de dame van de receptie hem telefonisch laten weten dat we onderweg waren. Ik zag Sjors even slikken. Zo’n directe vraag had hij duidelijk niet verwacht.
“Niet helemaal,” begon Sjors aarzelend. “Mogen we even gaan zitten? Dan zal ik het u uitleggen,” vervolgde hij.
De oude man knikte met zijn hoofd richting de bank.
“Natuurlijk. Neem plaats.”
Hij fronste zijn voorhoofd. Ik zag hem denken…
“Als u mijn kleinzoon niet bent, wie bent u dan wel?” vroeg hij heel direct. “Bij mijn beste weten heb ik één dochter in Nederland en die heeft één zoon. En u bent te oud om zijn zoon te kunnen zijn want mijn kleinzoon is, als ik het zo in schat, iets jonger dan uzelf.”
Ik grinnikte. Mijn opa was duidelijk nog helder van geest. Ik was er blij om want dat betekende dat hij zich alles waarschijnlijk nog goed zou kunnen herinneren.

Sjors begon te vertellen… Hij legde de oude man uit dat hij ruim een jaar geleden na het overlijden van zijn ouders had vernomen dat hij niet hun eigen kind was. Hij vertelde van onze zoektocht naar zijn moeder en hoe we via een vrouw in Zuid Frankrijk op zijn spoor waren gekomen. En hoe hij geconcludeerd had dat hij zijn vader moest zijn. Vooral ook omdat de gelijkenis zo treffend was en hij, net als hem, piano speelde.

Naarmate Sjors meer vertelde, zag ik de frons in het voorhoofd van de oude man dieper worden.
“Voelt u zich wel goed?” vroeg ik bezorgd.
“Jawel…,” begon hij. “Ik maak me alleen een beetje zorgen om uw vriend.”
Hij keek Sjors aan.
“U bent helemaal hier naartoe gekomen omdat u denkt dat ik uw vader ben. Maar ik moet u helaas teleurstellen. U bent niet mijn zoon.”
Het kwam er heel beslist uit. Sjors verstarde. We wisselden een korte blik van verstandhouding. Dit kon niet anders dan betekenen dat de man zijn geheim niet prijs wilde geven.

“Als u mijn vader niet bent, waarom bent u dan in het moederhuis gezien in de tijd dat mijn moeder daar verbleef?” deed Sjors nog een laatste poging.
“Daar kan ik helaas geen antwoord op geven. Het enige wat ik u kan zeggen, is dat ik daar niet was omdat ik uw vader ben. Meer wil ik er niet over zeggen.”
En daarmee was de kous af. Mijn opa verzocht ons vriendelijk doch dringend te vertrekken. Gedesillusioneerd stapten we op. Er bleef ons helaas niks anders over.

“Hij verbergt iets Bas,” begon Sjors meteen toen we weer buiten stonden. “Hij neemt mijn moeder in bescherming. Daarom ontkent hij het. Zodat we stoppen met zoeken…”
Ik knikte. Dat gevoel had ik ook…


reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Dubbelleven door Michael87 » zaterdag 21 juni 2014 13:56

Deel 11 | Verder graven



“Volgens mij schrok hij zich kapot toen jij hem vertelde dat je ervan overtuigd bent dat je zijn zoon bent,” merkte ik op. “Hij heeft er natuurlijk alles aan gedaan om te voorkomen dat jij hem ooit zou vinden. En dan sta je jaren later toch ineens op zijn stoep.”
“Misschien was het beter geweest als we hem eerst een brief hadden geschreven. Dan had hij tijd gehad om erover na te denken… We hebben hem natuurlijk wel enorm overvallen,” redeneerde Sjors hardop.
“Wat nu? Ik denk niet dat we hier nog verder komen,” merkte ik op.
“Toch zitten we goed. Ik weet het zeker… Heb je hem goed bekeken? ‘t Was net of ik mezelf zag over vijftig jaar.”
Peinzend keek ik Sjors aan. Iets klopte er niet in wat m'n opa had gezegd maar ik kon er de vinger nog niet opleggen wat…

“Wat weten we verder van hem?” vroeg ik hem.
“Hij was getrouwd met jouw oma,” begon Sjors op te sommen. “Volgens je moeder is hij naar Amerika geëmigreerd toen zij drie was. Daar is hij hertrouwd maar blijkbaar leeft zijn vrouw niet meer want hij woont nu alleen. Of hij is opnieuw gescheiden… Dat kan natuurlijk ook. Eenenveertig jaar geleden dook hij ineens in Gent op. Volgens Vera omdat hij de suikeroom was van één van de meisjes in het moederhuis. Maar dat weten we natuurlijk niet zeker want Vera heeft hem niet meteen herkent. Dat kwam pas jaren later toen ze hem een keer op tv zag,” vatte Sjors alles wat we tot nu toe hadden ontdekt samen.
“Misschien heeft Vera zich vergist,” merkte ik voorzichtig op.
“Bas! Denk na! Ik lijk sprekend op die man… Het kan gewoon niet anders dan dat hij m’n vader is.”
“Tenzij hij een broer heeft die op hem lijkt,” bracht ik aarzelend naar voren. “Dat zou toch kunnen? Dat zou verklaren waarom Vera zich vergist kan hebben.”
“Denk je?”
Hij dacht even na over wat ik gezegd had en schudde toen zijn hoofd.
“Dat zou betekenen dat hij nooit in Gent is geweest. Maar dat heeft hij niet ontkent schat.” reageerde Sjors. “Ik weet het niet Bas. Ik vond zijn reactie gewoon vreemd. Te resoluut. Hij wilde ons gewoon zo snel mogelijk kwijt… Waarom?”
Ik knikte instemmend. Hij had wel gelijk. Zo zou hij nooit gereageerd hebben als we hem verwarden met een broer…
“Tja, dan blijft er eigenlijk nog maar één mogelijkheid over… En dat is dat er hem blijkbaar nogal wat aangelegen is om te voorkomen dat uitkomt dat hij een buitenechtelijk kind heeft,” merkte ik peinzend op.

Zwijgend keken we elkaar aan.
“Google?” stelde Sjors ineens voor. “Misschien is er op internet meer over hem te vinden. Misschien komen we er dan achter waarom hij zo stellig ontkent dat hij mijn vader is terwijl volgens mij iedere debiel in één oogopslag ziet dat hij dat wel is.”

En dus maakten we voor de zoveelste keer gebruik van de magie van Google… Jammer genoeg werden we er deze keer niet echt veel wijzer van. We kwamen wat filmpjes op You Tube tegen. Oude opnames die door iemand online waren gezet. En op Wikipedia vonden we wat terug over zijn carrière. Maar over zijn privéleven was helemaal niks te vinden.

“Misschien kunnen we mijn moeder voorzichtig uithoren. Weet zij iets wat meer licht op de zaak kan werpen,” opperde ik aarzelend.
“Is dat wel verstandig jongen? We hebben het nooit over jouw opa gehad en nu ineens willen we van alles over hem weten… Straks gaat ze vragen waarom. En dan? Wil je haar vertellen dat hij mijn vader is?”
Ik schudde m’n hoofd.
“Nee, maar het zou toch kunnen dat jij nieuwsgierig bent geworden nadat je die CD beluisterd hebt. En dat je op internet bent gaan zoeken naar meer informatie maar niks kon vinden… Op zich vind ik dat niet echt vreemd.”
Sjors zuchtte diep.
“Er zit weinig anders op, of niet? Dit is ons enige spoor…”
Hij klonk teleurgesteld. Natuurlijk had hij gehoopt dat zijn vader hem met open armen zou ontvangen… Ik trok hem even tegen me aan.
“Kop op jongen. We geven het niet op. We vragen gewoon m’n moeder…”

“Bas? Hé? Wordt eens wakker.”
Midden in de nacht werd ik wreed uit m’n slaap gehaald door Sjors die klaarwakker rechtop in bed zat.
“Wat is er jongen? Waarom maak je me wakker? Ik wil slapen…,” mompelde ik slaapdronken.
“Sorry. Ik kan niet slapen,” reageerde hij nuchter.
“Moet je mij dan ook uit m’n slaap halen?” vroeg ik lichtelijk geïrriteerd.
Ineens drong tot me door waar we waren. Ineens begreep ik ook waarom Sjors niet kon slapen. Die kreeg zijn vader natuurlijk niet uit z’n kop. Ik draaide me naar hem toe.
“Vertel, wat zit je dwars,” bood ik hem de gelegenheid zijn hart te luchten.
Hij had verder geen aanmoediging nodig maar begon meteen uit de doeken te doen waar hij over had liggen piekeren.

“Ik heb nog eens goed nagedacht,” begon hij. “We doen iets fout.”
Verbaasd keek ik hem aan.
“Ja echt…,” reageerde hij.
“Ga je ook nog vertellen wat we fout doen of is dit slechts een constatering,” merkte ik droog op. "Want dan ga ik weer slapen..."
“Luister…” ging Sjors onverstoorbaar verder.
Dit ging nog wel even duren. Ik hees mezelf overeind, klopte m’n kussens op en ging rechtop zitten.
“Wij gaan er steeds vanuit dat jouw opa mijn vader is,” begon hij.
Ik knikte.
“Maar jouw opa zegt zelf dat hij mijn vader niet is.”
Ik knikte weer.
“En wij geloven hem niet omdat ik zoveel op hem lijk en omdat Vera zei dat hij in Gent was toen m’n moeder daar zat.”
“Ja hallo, ga je me nog iets nieuws vertellen of hoe zit dat? Dit weet ik toch al?”
“Klopt. Zie je, de fout die we maken, is dat we niet openstaan voor andere mogelijkheden. Die wimpelen we meteen af doordat het zo voor de hand lijkt te liggen dat hij mijn vader wel is…”

Ineens had hij m’n volle aandacht. Het klopte wat hij zei. We vertelden onszelf dat hij iets verborg omdat hij ontkende dat hij Sjors’ vader was.. We zochten op internet naar meer informatie over hem. We wilden m’n moeder uithoren… Allemaal omdat we hoopten iets te vinden waaruit we zouden kunnen afleiden dat wat mijn opa zei, niet klopte…
“Maar stel je eens voor dat het wel waar is wat hij zegt?” ging Sjors verder. “Dat hij echt mijn vader niet is? Moeten we dat niet eens verder onderzoeken?”
Peinzend keek ik hem aan.
“Je bedoelt, uitzoeken waarom hij dan wel in Gent was?”
“Niet helemaal. Want dat weten we wel zo’n beetje. Althans, als we afgaan op wat Vera ons heeft verteld. Volgens haar betaalde hij het verblijf van mijn moeder. Maar waarom deed hij dat als hij niet de vader van haar kind was?”
Ik fronste m’n wenkbrauwen. Dacht goed na over wat Sjors zei.

“Maak je nu niet dezelfde denkfout schat?”
“Hoezo?”
“Wie zegt dat dat meisje jouw moeder is? Dat denken we juist omdat mijn opa samen met haar gezien is. En omdat jij heel sterk op mijn opa lijkt. Als je ervan uitgaat dat mijn opa jouw vader niet is, hoeft dat meisje jouw moeder ook niet te zijn.”
“Dat bedoel ik dus…”
Triomfantelijk keek hij me aan.
“Zie je dat er ineens hele andere mogelijkheden ontstaan als we het idee dat jouw opa mijn vader is, loslaten?”
Ik knikte langzaam.
“Maar hoe verklaar je dan dat jij zo op hem lijkt?”
“Weet ik veel. Toeval…”
“Nah Sjors… Sorry hoor. Maar dat geloof ik niet. We zoeken je moeder, lopen tegen mijn opa aan die sprekend op je lijkt en jij denkt dat dat toeval is? Kom op man, dat geloof je toch zelf niet?”
“Nee, dat geloof ik ook niet. Maar wat wij geloven, zit ons op dit moment wel in de weg. Ik weet niet goed hoe ik dit uit moet leggen. ‘t Is net of we klakkeloos achter de auto voor ons aan rijden en daardoor de afslag missen. We moeten gewoon niet zo op je opa focussen want dan missen we misschien andere belangrijke aanwijzingen. Snap je?”
Ik knikte bedachtzaam.
“Ik denk dat ik je wel begrijp. Maar wat wil je dan? Heb je daar ook over nagedacht?”
“Ik wil weten wie dat meisje is waar jouw opa kost en inwoning voor betaalde. En vooral wat hij met haar te maken had als hij niet de vader van haar kind is.”
Ik fronste m’n voorhoofd.
“Stel nou dat mijn opa wel de vader van haar kind is maar dat jij dat kind niet bent?” opperde ik.
“Dat zou ook nog kunnen,” reageerde Sjors prompt. “Maar dan weet zij misschien wel wie dat derde meisje in het moederhuis was waar Vera het over had… Hoe dan ook, er is een relatie tussen jouw opa en dat meisje. Of zij nou wel of niet mijn moeder is, feit blijft dat die twee iets met elkaar te maken hadden. Als we dat nou eerst eens proberen uit te zoeken in plaats van maar klakkeloos aannemen dat jouw opa liegt, dan wordt misschien wat duidelijker welke kant we op moeten.”

Ik zuchtte diep. Lastig om dat wat voor de hand lag, los te laten.
“En hoe denk jij erachter te komen wie dat meisje was?”
“Wat dacht je van zuster Bernadette nog een keer met een bezoekje vereren?”
Hij lachte breeduit.
“Vera vertelde dat alle meisjes moesten werken om voor kost en inwoning te betalen. Behalve zij… Dat moet toch opgevallen zijn?”
Bewonderend keek ik hem aan. Ik had zuster Bernadette als bron van informatie eigenlijk al afgeschreven. Maar zoals hij het nu uit elkaar rafelde, zou het inderdaad best eens kunnen zijn dat zij zich op basis van deze informatie wel iets zou herinneren.
“Denk je dat ze iets los zal laten als ze wat weet?”
“Misschien niet, maar we kunnen het haar toch vragen? Hier komen we niet verder. Jouw opa laat toch niks los. Of heb jij een beter idee?”
Vragend keek hij me aan.

"Zolang we hier nog zijn, zouden we eens kunnen kijken of te achterhalen valt wie die filmpjes op You Tube heeft geplaatst. Misschien dat degene die dat heeft gedaan mijn opa kent," opperde ik.
"Strak plan," reageerde Sjors enthousiast. "Daar kunnen we morgen dan meteen mee beginnen... En dan kunnen we als we weer thuis zijn zuster Bernadette nog een keer opzoeken."


reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Dubbelleven door Michael87 » zaterdag 21 juni 2014 13:58

Deel 12 | Een akelig voorgevoel



Sjors’ zienswijze had me aan het denken gezet. Maar de richting van mijn gedachten beviel me niet zo. Hoewel hij er slechts vanuit ging dat mijn opa zijn vader niet was omdat het ons zicht belemmerde, merkte ik dat ik serieus begon na te denken over die mogelijkheid. Ik wilde het niet, maar het gebeurde gewoon. Steeds weer kwam de vraag in me op wat het zou betekenen als mijn opa echt zijn vader niet was. Waarom was mijn opa dan in Gent geweest? Dat was toch wel erg toevallig… Als mijn opa wel Sjors’ vader was, dan was dat meisje beslist zijn moeder. Maar als mijn opa niet zijn vader was, wie was dan dat meisje? Was zij dan nog steeds Sjors’ moeder? Of had zij er dan helemaal niks mee te maken…

En als zij wel Sjors moeder was, maar mijn opa was niet zijn vader, wat had mijn opa dan met haar te maken?

Vooral deze vraag bleef maar in m’n kop rondspoken. Ik kwam er niet uit en toch had ik het gevoel dat het antwoord op die vraag binnen handbereik lag. Uiteindelijk drukte ik het weg in de wetenschap dat we na onze vakantie contact met zuster Bernadette zouden opnemen. Zij zou vast licht op de zaak kunnen werpen.

Het enige wat we hier nu nog konden doen, was kijken of we in contact konden komen met degene die de filmpjes van mijn opa op You Tube had geplaatst. Misschien kon hij of zij iets meer over mijn opa vertellen en heel misschien leverde dat een aanwijzing op.

Het bleek om een bedrijf te gaan. Via hun You Tube kanaal kwamen we terecht op de website van ‘Classical Music Productions’. Eén van de diensten die ze aanboden, was het omzetten van oude analoge muziekopnames naar digitale bestanden. We vonden in totaal drieëntwintig opnames van mijn opa op de site. Had ik me eerder nooit zo geïnteresseerd voor mijn opa’s muzikale carrière, nu was mijn interesse volop gewekt. Dus greep ik mijn creditkaart en kocht ze allemaal. Sterker nog, ik stuurde er een mailtje achteraan waarin ik uitgelegde dat ik de kleinzoon van Hein Krabbedijke was en dat ik benieuwd was of ze nog meer opnames van hem hadden.

Omdat we in Elmira verder niet veel meer konden doen, besloten we de tijd die ons nog restte, naar Niagara Falls te gaan. Van de watervallen had ik me heel wat voorgesteld. En op zich waren ze ook indrukwekkend. Tot het donker werd… Felgekleurde verlichting in alle kleuren van de regenboog maakte van de Amerikaanse kant van dit prachtige natuurverschijnsel een bonte kermisattractie. Wat dan wel weer paste bij de schreeuwende reclames en neonverlichting in Niagara Falls zelf. Kortom, ik vond het een merkwaardige ervaring. Desondanks vermaakten we ons prima. ‘Ripley’s believe it or not’ was geweldig! Het casino vond ik persoonlijk minder, ik hou nou eenmaal niet zo van gokken. Weggegooid geld, vond ik. Want ik won gewoon nooit. Gokken zit niet in mijn bloed… Maar Sjors daarentegen genoot met volle teugen! Niet zo raar, hij ging uiteindelijk met een leuk bedrag naar huis. Ik had de grootste lol om hem. Uitgelaten vrolijk was hij omdat hij gewonnen had. Trots als een pauw wapperde hij met de gewonnen dollar’s voor m’n neus. Heerlijk hoe mijn man kon genieten van zoiets… Het maakte me helemaal blij!

Terug in het hotel bleek er een reactie te zijn op mijn mailtje over de opnames van mijn opa. Justin McGee, de directeur van het bedrijf, had me persoonlijk terug geschreven. Hij schreef dat hij het leuk vond een reactie van Hein’s kleinzoon te hebben ontvangen. Hij kende mijn moeder, had haar ooit ontmoet toen ze bij mijn opa op vakantie was. Hij vertelde me dat hij in het bezit was van bijna alle opnames die er van mijn opa waren en nodigde me uit om langs te komen. Dan kon ik uitzoeken wat ik wilde hebben en zou hij ervoor zorgen dat de opnames omgezet werden.

“Leuk man, moet je doen” reageerde Sjors enthousiast.
Ik knikte. Natuurlijk ging ik dit doen. Ik was bloed nieuwsgierig naar die opnames. Op de één of andere manier fascineerde m’n opa me al een tijdje mateloos.
“Dan moeten we wel morgen gaan, anders redden we het niet meer,” merkte ik op.
Onze vakantie liep tegen het einde. Over twee dagen vlogen we weer terug naar huis.
“Is toch geen punt? Ik heb het hier wel een beetje gehad,” reageerde Sjors.
Dat had ik eigenlijk ook wel. Maar er was iets wat me een beetje terughoudend maakte. Eén of ander akelig voorgevoel. Ik kon het niet precies benoemen.

‘s Avonds in bed kon ik de slaap niet vatten. Sjors’ rustige ademhaling vertelde me dat hij al lang en breed in dromenland was. Maar ik was klaarwakker. Die mail spookte door m’n hoofd. Er was iets mee… Maar wat? Op zich was het een vriendelijke mail geweest. Waarom hield het me dan zo bezig? Meneer McGee kende mijn opa blijkbaar persoonlijk. Hopelijk wist hij iets waar we wat aan hadden. Daar hoefde ik me toch niet zo druk om te maken?

Plotseling schoot ik overeind. Hoe kon het dat meneer McGee mijn moeder kende? Mijn moeder had me verteld dat ze haar vader sinds haar derde niet meer had gezien… Hoe kon meneer McGee haar dan tijdens een vakantie bij hem hebben ontmoet? Een beklemmend gevoel bekroop me… Natuurlijk kon ik hem er morgen gewoon naar vragen, er nu niet meer over nadenken en gewoon gaan slapen. Maar dat lukte niet. Die vraag bleef maar door m’n kop spoken. Zo heel af en toe kwam er een stemmetje doorheen dat voorzichtig opperde dat m’n moeder misschien wel niet helemaal de waarheid had gesproken. Onherroepelijk duwde ik dat stemmetje weg. Er zou vast een betere verklaring zijn… Maar toch… Ik kreeg het niet meer uit m’n kop. Steeds opnieuw kwam dezelfde vraag boven.

Ik zuchtte diep. Dit ging zo niet meer lukken. Slapen kon ik wel vergeten, daarvoor was de onrust in m’n hoofd te groot. Zo stil mogelijk kroop ik uit bed. Ik moest iets doen. Maar wat? Ik schonk een flink glas whisky in en startte m’n laptop op. Een spelletje dan maar… Maar ook daar kon ik m’n gedachten niet bij houden.

Gek werd ik ervan! Steeds opnieuw drongen dezelfde gedachten zich op. Stel dat mijn moeder iets verzweeg, en daar leek het op… Stel dat ze haar vader wel degelijk vaker had gezien na haar derde… Dan moest ze een hele goeie reden hebben om dat te verzwijgen. Want ik kende mijn moeder als een zij het ietwat kille en afstandelijke maar vooral oprechte vrouw.

Langzaam begon zich een afgrijselijk scenario in mijn hoofd te ontrollen. Een scenario waar ik niet verder over na wilde denken. Ik durfde niet want ik wilde het niet weten. Dit kon gewoon niet waar zijn… Met pijn in mijn hart dacht ik aan Sjors. Aan hoe graag hij wilde weten wie zijn echte ouders waren… Tranen sprongen in m’n ogen. Als het waar was wat ik vermoedde, zou hij willen dat hij nooit aan deze zoektocht was begonnen…

Moest ik Sjors deelgenoot maken van mijn vermoedens? Als ik gelijk had, zou hij er uiteindelijk toch wel achter komen. Maar als ik het verkeerd had? Was het niet beter om eerst maar eens uit te zoeken of het überhaupt zou kunnen wat ik dacht? Misschien zag ik wel spoken. Misschien had meneer McGee m’n moeder wel ontmoet toen ze kleine kinderen waren en herinnerde mijn moeder zich dat gewoon niet meer.

Enigszins gerustgesteld door die gedachte en aardig beneveld door de whisky, kroop ik uiteindelijk toch maar weer in bed. Niet meer aan denken nu. Morgen zouden we meneer McGee spreken. Dan kon ik het vragen… Dan wist ik zeker of mijn angstige voorgevoel waar was. Dan was het nog vroeg genoeg om te bepalen of ik het Sjors moest vertellen…

Mijn man sliep nog steeds als een roos. Even wilde ik tegen hem aankruipen maar iets weerhield me ervan. Ik wist wel wat het was maar ik wilde er niet meer aan denken… Niet nu. Dus draaide ik me om en sloot m’n ogen.

“Ga je mee douchen,” vroeg Sjors de volgende ochtend nadat we in het restaurant van het hotel hadden ontbeten.
Tijdens het ontbijt was ik stiller dan normaal geweest. Ik had Sjors laten praten maar hoorde nauwelijks wat hij zei. Ik deed alleen maar m’n uiterste best om de gedachten die me de afgelopen nacht uit m’n slaap hadden gehouden niet opnieuw toe te laten. En natuurlijk lukte dat niet. Telkens als ik naar Sjors keek, kwam dat stemmetje in m’n hoofd terug… Ik was bang. Zo vreselijk bang…

“Ga jij maar, ik voel me niet zo lekker,” probeerde ik me er onderuit te kletsen.
“Kom op schat, even lekker samen douchen…”
Lachend pakte hij m’n hand en trok me omhoog. Met tegenzin liep ik achter hem aan. Ik had hier helemaal geen zin in.
“Wat is er?” vroeg hij toen ik geen aanstalten maakte om me uit te kleden.
Ik haalde m’n schouders op.
“Gewoon… Ik heb niet zo’n zin. Beetje koppijn, last van m’n buik,” verzon ik een flauwe smoes.
Sjors keek bedenkelijk.
“Je wordt toch niet ziek hè?”
Hij bracht me op een idee. Ziek… Dan konden we niet verder zoeken… Dan bleef alles zoals het was… Maar dat was natuurlijk alleen maar uitstel van executie, dat snapte ik zelf ook wel.
Weer haalde ik m’n schouders op.
“Misschien moet je nog even gaan liggen,” stelde Sjors bezorgd voor. “Kan ik wat voor je doen? Heb je wat nodig?”

De lieverd! Als ik ziek was, zorgde hij altijd zo goed voor me. En hij verwende me. Kocht een nieuwe CD of een mooi boek. Hij deed gewoon altijd zijn uiterste best om het me zo prettig mogelijk te maken als ik me ellendig voelde. Ik genoot van zijn liefde en zijn aandacht. Maar nu was het anders… Nu voelde het vreemd…
“Ga jij maar douchen, ik kruip nog even in bed,” zuchtte ik.
Heel bewust creëerde ik afstand. Wat moest ik nou? Moest ik Sjors vertellen wat ik dacht? Durfde ik dat?

De buikpijn die ik geveinsd had, kwam nu toch echt opzetten. Het klamme zweet brak me uit. Niet omdat ik ziek was. Maar gewoon omdat ik er vreselijk tegenop zag meneer McGee te ontmoeten. Want ik wist dat er van wat hij te vertellen had heel veel afhing… En ik was er bang voor, betrapte mezelf erop dat ik het niet wilde weten zodat alles zou blijven zoals het was.


reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Dubbelleven door Michael87 » zaterdag 21 juni 2014 13:59

Deel 13 | Heftige emoties



Terwijl ik het water van de douchte hoorde klateren, spookte er van alles door m’n hoofd. Wat moest ik nu? Moest ik hem vertellen wat ik dacht? Als ik gelijk had, betekende dat zonder enige twijfel het einde van ons huwelijk. Ik probeerde mezelf gerust te stellen met de gedachte dat ik niks zeker wist, dat het slechts vermoedens waren. Ik zag het vast verkeerd… Dat zei m’n verstand. Maar m’n gevoel zei heel wat anders. Mijn gevoel zei me dat er, zonder dat we het zelf in de gaten hadden gehad, iets onvermijdelijks tussen ons was gekomen. Iets onomkeerbaars. Iets waar we zelf geen invloed op hadden. En ik wilde het niet. Ik wilde hem niet kwijt. Nog steeds niet… Want mijn gevoelens voor hem waren niet veranderd. Ik kreunde getergd.

De kraan werd dichtgedraaid. Mijn ogen waren strak gericht op de badkamerdeur. Gek, ik voelde bijna diezelfde spanning als die ik gevoeld had toen ik de allereerste keer bij hem was blijven slapen. Dezelfde knoop in m’n maag, dezelfde vlinders in m’n buik. Hetzelfde verlangen… Eigenlijk wilde ik nu maar één ding… Hem, misschien wel voor de allerlaatste keer, dicht tegen me aanhouden. Een laatste keer genieten van de warmte van zijn lijf. Ik wilde hem strelen, hem overladen met kussen en hem liefhebben. Ik wilde me verliezen in de peilloze diepte van zijn inktzwarte ogen. Die ogen, die me zo sterk deden beseffen dat ik hem kwijt was. Want zijn ogen en mijn ogen hadden dezelfde oorsprong...

Waarom moest dit nou zo eindigen? Mijn liefde voor hem was onveranderd. Hij zat in m’n hart, in m’n hoofd en vooral ook in m’n ziel… Hoe zou ik nou ooit kunnen stoppen met van hem te houden? Hij maakte me blij, hij maakte me gelukkig. Ik had hem zo nodig… Ik voelde wat hij voelde, dacht wat hij dacht. Hoe moest ik nou zonder hem verder? Ik miste hem al als hij even niet bij me was. Hoe moest ik dan voor altijd zonder hem? Ik wilde dit niet… Wilde hem niet kwijt. Ik kon het niet… Ik kon hem niet vertellen wat ik dacht. Nog niet tenminste…

Mijn hart kromp samen toen hij naakt naar me toe kwam lopen. Me heel erg bewust van het feit dat dit misschien wel de laatste keer was dat ik hem zo zag, gleden mij ogen langs zijn lijf. Elke plekje van zijn lichaam nam ik in me op. Steeds opnieuw viel me op hoe sterk we op elkaar leken. Dezelfde lichaamsbouw, dezelfde manier van bewegen. Zelfs onze piemels leken op elkaar. Met dat verschil dat Sjors als kind was besneden. Te krappe voorhuid. Ik niet. Maar dat was dan ook het enige… Verder waren we hetzelfde. Ongeveer net zo groot, niet al te grote ballen, strakke zak. Beide hadden we één bal die heel makkelijk naar binnen schoot. Raar, dat me die dingen nooit eerder zo op waren gevallen…

Ondanks dat ik wist waardoor het kwam dat we zo sterk op elkaar leken en ondanks dat ik wist dat het niet mocht, vond ik hem nog steeds woest aantrekkelijk. Verlangde ik nog steeds hevig naar hem…

“Hoe voel je je nu schat,” vroeg hij bezorgd terwijl hij op de rand van het bed ging zitten..
“Beter,” antwoordde ik.
Ik toverde een flauwe glimlach op m’n gezicht.
“Kom je nog even bij me?” vroeg ik met een brok in m’n keel.
Uitnodigend sloeg ik het dekbed open. Ik wilde hem een laatste keer voelen. Een schok ging door me heen toen hij zonder aarzelen tegen me aan kroop. God, wat was het heerlijk om zijn naakte lijf tegen me aan te voelen!
“Heb je me zo gemist schat?”
Zijn hand gleed over m’n buik. Ik kreunde.
“Ik ben maar tien minuten weggeweest hoor,” glimlachte hij.
Ik keek hem aan. Nooit eerder had ik me zo verbonden met hem gevoeld. Hij was alles voor me. Al jaren. Ik hield van hem. Maar nu leek het wel alsof dat gevoel ineens duizend maal intenser was geworden. Ik kuste hem. Vuur laaide op. Ik kreunde, streelde hem. Zijn huid… Zo warm, zo zacht… Zijn handen. Overal voelde ik zijn handen. Over m’n borst, over m’n buik. Ik beet op m’n lip en kreunde opnieuw… Mijn verlangen naar hem was zo sterk.
“Ik hou van je,” zuchtte ik. “Oneindig veel…”
Nu was hij het die kreunde. Opnieuw vonden onze lippen elkaar. Mijn hoofd tolde. Het vuur in m’n buik nam in hevigheid toe. Ik wilde hem. Moest hem voelen, hem proeven. Mijn lippen daalden af via zijn hals naar zijn borst, naar zijn buik. Ik zoog hem naar binnen. Genoot van zijn geur, van de smaak van zijn vocht, van zijn opwinding.

Elke beweging, elk gevoel, elk woord… Alles nam ik heel bewust in me op. Ik wilde zeker weten dat ik hem nooit meer zou vergeten… Dat ik in ieder geval de herinnering aan hem nooit kwijt zou raken. Want dat zou alles zijn wat ik straks nog van hem had… Daar zou ik het voortaan mee moeten doen. Tranen prikten achter m’n ogen.

Sjors kronkelde onder mijn liefkozingen. Hij hijgde zwaar. Het wond me waanzinnig op hem zo te zien, hem zo te horen… Ik genoot van zijn genot. Elke zucht, elke kreun die aan zijn mond ontsnapte, deed me beseffen dat hij precies hetzelfde voelde als ik. En het deed zo’n pijn… De wetenschap dat we beide zielsveel van elkaar hielden en dat het niet kon, niet mocht… Waren we maar nooit aan die speurtocht begonnen. Hadden zijn ouders hun mond maar gehouden… Want nu was alles kapot. Voorbij…

Verscheurd door verdriet en tegelijkertijd overweldigd door de liefde die ik voor hem voelde, verlangde ik vreselijk naar hem. Mijn liefde voor hem had nog nooit zo intens gevoeld. Ik nam hem diep in m’n mond, wilde dat zijn zaad een deel van me zou worden. Dat ik het opnam in mijn lichaam en hem zo voor altijd bij me kon houden. Die gedachte troostte me een beetje. Zijn hijgen werd zwaarder. Hij verstarde en stootte zijn onderlijf in één keer omhoog. Hij duwde zijn schouders tegen het matras en gaf zich schokkend over… Jankend van geluk en van verdriet slikte ik alles door. God, wat smaakte hij heerlijk…

Ik liet hem uit m’n mond glijden, duwde zijn benen omhoog. Liefdevol likte ik zijn ballen, daalde verder af naar het meest intieme plekje van zijn lichaam. Mijn tong drong binnen, maakte hem soepel. Nog nahijgend van zijn orgasme liet hij me m’n gang gaan. Ik wilde hem. Hij behoorde mij toe… Mijn hart huilde toen ik kreunend van verlangen m‘n eikel voorzichtig bij hem naar binnen duwde. Overmand door emoties drong ik diep in hem door. Het was mijn verlangen dat me er toe dreef, niet het zijne… Ik kon het niet anders deze keer. Telkens weer stootte ik diep in hem, geen rekening houdend met wat hij wilde, wat hij voelde. Ik moest hem bezitten. Dit was de laatste keer dat het kon…

“Rustig schat,” hijgde hij.
Zijn handen gleden over m’n rug naar m’n billen in een poging mijn heftig stotende onderlijf in toom te houden.
“Nee… Nee…,” hijgde ik op het ritme van mijn stoten. “Ik… heb… jou… zo lief…”
Tranen stroomden over m’n wangen. Een laatste keer duwde ik mezelf diep in hem en schreeuwde het uit. Alles wat ik voor hem voelde kwam samen in één enkel hoogtepunt. M’n ballen trokken samen, persten mijn zaad met kracht naar buiten. Kippenvel over m’n hele lijf, mijn hart vervuld van liefde. Het deed zo’n pijn… Huilend liet ik me over hem heen vallen.
“Jongen, wat heb jij?” vroeg Sjors verbaasd terwijl hij zachtjes mijn rug streelde.
“Sorry,” mompelde ik hijgend.
Hij drukte een kus op m’n haar.
“Geeft niet schat. Ik hou toch van je…” fluisterde hij.
“Toch nog maar even samen douchen?” vroeg ik lachend door m’n tranen heen.
Ik voelde me zo gelukkig… En tegelijkertijd ging ik kapot van verdriet.

Het stromende water bracht me weer een beetje terug op aarde. Dit was het dan. Ik kon me hier nou wel verdrietig over blijven voelen, het veranderde niks aan de situatie. Zometeen gingen we naar Syracuse om meneer McGee te bezoeken. De gedachte om bij hem naar opnames van mijn opa te luisteren, trok me absoluut niet meer aan. En dan was er nog de angst dat meneer McGee iets over m’n opa zou vertellen wat mijn afgrijselijke vermoedens zou bevestigen. Iets wat ertoe zou leiden dat ook Sjors de verschrikkelijke waarheid zou ontdekken. Een waarheid die onherroepelijk zou leiden tot het einde van ons huwelijk. Een waarheid die voor hem nog veel erger was dan voor mij. Want hij moest niet alleen verder zonder mij, hij moest ook verder in de wetenschap dat zijn vader ook zijn opa was… Ik kon niet eens zeggen wat ik erger vond. Ik wist maar één ding… Ik wilde dit niet.

Als ik eraan dacht wat m’n opa had gedaan… Tenminste, wat ik dacht dat mijn opa had gedaan… Rillingen trokken langs m’n ruggengraat. Was ik er eerder best trots op geweest dat we zo op hem leken, nu walgde ik ervan. Mijn opa mocht dan weliswaar beroemd zijn geweest, hij was een klootzak. Gewoon een enorme hufter. Zelfs al had ik hem nooit gekend, hij had mijn leven verpest. En dat van Sjors. En van mijn moeder… En misschien van nog wel veel meer mensen. Ik haatte hem…

“Eigenlijk heb ik niet zo’n zin meer om naar Syracuse te gaan. Ik wil liever nog een beetje samen met jou genieten van de omgeving,” begon ik voorzichtig.
“Huh? Hoezo? Wil je die opnames niet meer hebben? Ben je niet nieuwsgierig wat die meneer McGee te vertellen heeft? Hij kende je opa schat… Hij kan ons vast meer vertellen…”
Ik haalde m’n schouders op, ontweek zijn blik.
“Ach, wat zou die man nou moeten weten? Hij kent mijn opa natuurlijk alleen maar zakelijk. En die opnames… Als ik gewoon zeg dat ik alles wil hebben, kan hij ze ook wel opsturen,” probeerde ik me onder het bezoek uit te draaien.
Sjors keek me onderzoekend aan.
“Wat is er toch met jou jongen?” vroeg hij bezorgd. “Weet je zeker dat je je wel goed voelt?”

Ik dacht razendsnel na. Wat kon ik bedenken om niet te hoeven gaan? Sjors zou geen genoegen nemen met flauwe smoesjes. Hij wilde meneer McGee spreken. Want hij hoopte op meer informatie. Wist hij veel dat ik doodsbang was voor die informatie… En zelfs al kreeg ik hem zover dat we niet naar Syracuse zouden gaan… Morgen gingen we terug naar huis. Dan zouden we zuster Bernadette opzoeken. Zij zou beslist bevestigen wat ik al vermoedde. Daar was ik heel zeker van. En dan kwam Sjors er toch achter. Wat maakte het dan nog uit? Niet naar Syracuse gaan, betekende alleen maar uitstel van executie.

Of zou ik hem er ook van kunnen weerhouden zuster Bernadette opnieuw te bezoeken? Misschien dat ik dat voor elkaar zou kunnen krijgen. Misschien dat we dan samen nog een toekomst hadden. Want ik wilde diep in m’n hart gewoon samen verder. Alsof er niks aan de hand was. Het kon me geen barst schelen wat we nou precies van elkaar waren. Oom, neef, broers, echtgenoten… Whatever. Voor mij telde maar één ding… Ik hield van hem, ik wilde hem niet kwijt.

Zou ik dat kunnen? De rest van m’n leven voor me houden wat er aan de hand was? Ik wist het antwoord al voor ik er serieus over na kon denken. Nog nooit hadden we geheimen voor elkaar gehad. Het kostte me al moeite genoeg het voor me te houden tot hij het zelf zou ontdekken. Laat staan dat ik dit de rest van ons leven voor hem verborgen kon houden. Nee, dat kon ik wel vergeten. Ik zuchtte diep. Er zat niks anders op…

“Laat maar. Er is niks,” wuifde ik zijn bezorgdheid weg. “Kom… Inpakken en wegwezen. Op naar Syracuse.”
Ik deed alsof ik me nergens druk om maakte maar inwendig was ik op van de zenuwen. Elke seconde bracht me dichter bij dat wat onvermijdelijk was…


reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Dubbelleven door Michael87 » zaterdag 21 juni 2014 14:05

Deel 14 | Verzwegen verleden



Ondanks dat de interstates goed begaanbaar waren, was het verkeer door de hevige sneeuwval niet vooruit te branden. Uiteindelijk reden we pas laat in de middag Syracuse binnen en dat terwijl we toch al rond een uur of twaalf vertrokken waren.

“Ik hoop maar dat meneer McGee nog op de zaak is,” sprak Sjors zijn bezorgdheid uit. “Als we hem niet meer te pakken krijgen, wordt het niks meer.”
Ons vliegtuig vertrok morgen om half vier ‘s middags. Bij deze weersomstandigheden betekende dat dat we uiterlijk half elf uit Syracuse moesten vertrekken, wilden we zeker weten dat we ons vliegtuig niet zouden missen. Morgenochtend was er dus echt geen tijd meer om meneer McGee nog te spreken. Stiekem hoopte ik dat hij niet meer aanwezig zou zijn. Dan bleven vermoedens alleen maar vermoedens en dat was een stuk makkelijker te hanteren. Dan kon ik mezelf tenminste nog wijsmaken dat het alleen maar in mijn hoofd zat…

“We zullen het zo weten, reageerde ik enigszins nerveus.”
Ik maakte me ongerust. Nog niet eens over wat meneer McGee zou vertellen maar veel meer over hoe Sjors erop zou reageren. Ik was voorbereid. Hem zou het koud op zijn dak vallen als inderdaad zou blijken dat meneer McGee informatie had die mijn vermoeden bevestigde. Moest ik Sjors dan toch niet eerst vertellen wat ik dacht? Maar wat als meneer McGee niks relevants had te melden? Dan had ik helemaal voor niks slapende honden wakker gemaakt. De buikpijn van vanochtend kwam opnieuw op…

En er was nog iets waar ik me zorgen over maakte. Meneer McGee kende mijn moeder blijkbaar. Wat nou als hij haar zou laten weten dat Sjors en ik op zoek waren naar Sjors’ biologische moeder? Mijn opa hadden we niks verteld over wie ik was. Maar meneer McGee wist dat ik zijn kleinzoon was… Misschien maakte ik me daar nog wel de meeste zorgen over. Dat mijn moeder er lucht van zou krijgen. Want dan was er echt geen weg meer terug. Buiten het feit dat ik het verschrikkelijk voor mijn moeder vond dat haar geheim, dat ze zo zorgvuldig meer dan veertig jaar bewaard had, uit zou komen, wist ik honderd procent zeker dat ons huwelijk dan geen enkele kans meer had. Mijn ouders zouden alles in het werk stellen om ons uit elkaar te krijgen. Broers die met elkaar getrouwd waren… Dat kon echt niet. Sterker nog, volgens mij was dat zelfs strafbaar. Hoewel… We hadden het natuurlijk niet bewust gedaan. Dan kon niemand het ons toch kwalijk nemen?

Zolang alleen Sjors en ik het wisten, was er misschien nog een klein kansje. Tuurlijk, Sjors zou er kapot van zijn. Als ik er aan dacht wat het met hem zou doen… Dat mijn opa zijn vader was, was nog tot daaraan toe. Maar dat mijn moeder ook zijn moeder was… En dan was hij ook nog eens met mij getrouwd… Ik rilde. Wat een puinhoop…

Toen ik hem had verteld dat ik vermoedde dat mijn opa zijn vader was, had hij gezegd dat het hem geen biet uitmaakte. Dat hij mij niet kwijt wilde. Dus besloten we niemand iets te vertellen. Zou hij daar, als hij zou weten wie zijn moeder was en als hij zou weten wat ik van hem was, nog steeds zo over denken? Uit m’n ooghoeken gluurde ik naar hem. Ik hoopte het zo…

“Sjors?”
Hij draaide z’n hoofd naar me toe.
“Volgens mij kunnen we meneer McGee beter niet laten merken dat we denken dat mijn opa jouw vader is.”
Hij dacht even na.
“Je bedoelt, omdat hij je moeder kent?”
Ik knikte.
“Die man weet wie ik ben schat. Als hij op de één of andere manier nog contact met haar heeft en haar laat weten dat we op zoek zijn naar jouw biologische moeder, zijn de rapen gaar. Vooral als hij dat in verband brengt met mijn opa.”

We hadden mijn ouders nooit verteld dat Sjors geadopteerd was. In het begin nog niet eens bewust. We zagen mijn ouders gewoon niet zo vaak. En als we ze zagen, dan spraken we nooit over persoonlijke dingen. Zo was de verstandhouding met mijn ouders nou eenmaal… Nadat het spoor bij zuster Bernadette dood leek te lopen, waren we niet meer zo met die adoptie bezig geweest. Totdat het telefoontje kwam waarin ons verteld werd dat Vera op zoek was naar haar kind. Vanaf dat moment was ineens mijn opa in beeld en hadden we besloten om alles wat we wisten en alles wat we nog zouden ontdekken voor onszelf te houden. Achteraf gezien maar goed ook. Als mijn moeder had geweten dat Sjors geadopteerd was, had ze beslist geweten dat hij haar zoon was. Daarvoor was de gelijkenis met haar vader te sterk.

“Ok,” reageerde hij. “Dan hebben we het alleen over jouw opa’s muziek.”
Ik knikte opgelucht. Blij dat ik op de één of andere manier een beetje grip op het aankomende gesprek leek te hebben. Mijn opa’s muziek was een veilig onderwerp. Iets waar we alle twee oprecht interesse in konden tonen. Hoewel… Eerlijk gezegd was mijn interesse door alle vermoedens die ik had, behoorlijk afgenomen. Maar goed…

Sjors parkeerde op één van de bezoekersparkeerplaatsen voor het opgegeven adres. Allebei waren we nerveus. Ik omdat ik bang was dat meneer McGee iets zou vertellen waardoor mijn vermoeden bevestigd werd. Sjors waarschijnlijk omdat hij hoopte dat meneer McGee iets zou zeggen waarmee we verder konden.

Terwijl we in de hal zaten te wachten, kwam een man van rond de zestig op ons af lopen. Dat moest meneer McGee zijn.
“Wie van jullie is Bas?”
Duidelijk verbaasd keek hij van Sjors naar mij en weer terug. Ik zag hem denken…
“Ik ben Bas,” stelde ik mezelf voor.
“En dit is Sjors,” introduceerde ik mijn man. “Mijn beste vriend,” voegde ik eraan toe.
Nog net op tijd slikte ik ‘mijn man’ in. Als deze man iets wist, was het niet slim hem te vertellen dat Sjors en ik getrouwd waren. Oppassen dus… Goed nadenken voor ik iets zei… Ik wisselde een korte blik van verstandhouding met Sjors. Hij knikte bijna onmerkbaar. Hij had het begrepen…
“Kom binnen jongens. Leuk jullie te ontmoeten,” nodigde meneer McGee ons in zijn kantoor uit.

Zijn secretaresse volgde ons op de voet.
“Zou je ons van koffie kunnen voorzien?” vroeg meneer McGee haar. “Verder heb ik je bij dit gesprek niet nodig,” maakte hij haar duidelijk dat haar aanwezigheid niet op prijs werd gesteld.

“Ga zitten jongens,” richtte hij zich weer tot ons.
Niet helemaal op ons gemak namen we plaats.
“Wat leuk om jou eens te ontmoeten Bas,” begon hij enthousiast. “Ik kan wel zien dat jij een kleinzoon van Hein bent.”
Opnieuw keek hij naar Sjors. Hij nam hem even goed in zich op.
“Ben jij ook familie van hem?” vroeg hij ineens.
Ik verschoot van kleur. Sjors bleef heel kalm.
“Nee hoor,” reageerde hij alsof er niks aan de hand was. “Bas en ik zijn gewoon al jarenlang hele goeie vrienden. Geen familie… Tenminste... Niet voor zover ons bekend,” antwoordde hij lachend.
Ik schrok. Link antwoord. Als deze man iets zou weten…
“Opmerkelijk,” mompelde meneer McGee. “Ik zou zweren dat jij op de één of andere manier ook van Hein afstamt… Maar goed, dat kan ook eigenlijk niet. Hein heeft maar één dochter en die heeft voor zover ik weet maar één zoon…”

Opgelucht haalde ik adem… Blijkbaar wist hij niks. Maar hij bevestigde wel ons vermoeden… Hij herkende mijn opa in Sjors! Zou mijn moeder dat ook altijd gehad hebben? Was dat misschien de reden dat mijn moeder zo afwijzend tegenover onze relatie stond? Deed Sjors haar teveel aan wat er vroeger gebeurd was denken? Dat zou best eens kunnen… Als zij niet in de veronderstelling zou zijn dat Sjors’ ouders zijn echte ouders waren, had ze hem vast herkend…

Plotseling drong tot me door dat meneer McGee iets gezegd had dat ik m’n opa ook had horen zeggen. Iets wat niet klopte. Toen was het me niet meteen opgevallen hoewel ik achteraf wel het gevoel had gehad dat er iets vreemds was geweest aan wat mijn opa had gezegd… Nu wist ik het ineens.
“U zei net dat mijn moeder één zoon heeft. Dat klopt niet hoor. Ze heeft twee zonen en één dochter,” merkte ik op.
“Oh? Ja, dat zou best kunnen. De laatste keer dat ik contact met haar heb gehad, was jij nog maar pas geboren. En daarna is het contact steeds meer verwaterd. Op het laatst stuurden we elkaar alleen nog maar een verjaardagskaartje…” legde hij uit.
Zo zat dat dus... Eigenlijk bevestigde dit alleen maar wat ik al een tijdje dacht. Mijn moeder verzweeg dingen over haar verleden. Sterker nog, ze loog er gewoon over. Daar moest ze een hele goeie reden voor hebben want anders zou ze dat nooit doen…
“Ach ja, ze had het natuurlijk druk met haar gezin,” ging meneer McGee verder. “Dus ze heeft na jou nog twee kinderen gekregen,” mijmerde hij.
Ik knikte.

Terwijl ik angstvallig m’n best deed om vooral geen vragen te stellen waaruit meneer McGee of Sjors zou kunnen afleiden dat mijn moeder ook Sjors’ moeder was, bemoeide Sjors zich ineens met het gesprek.

“Waar kende u Bas’ moeder eigenlijk van?” vroeg hij nieuwsgierig. “Ik dacht altijd dat ze, sinds haar vader naar Amerika geëmigreerd was, geen contact meer met hem had gehad…”
Ik schrok me wezenloos. Dit was precies de vraag die ik zelf liever niet wilde stellen…
“Heeft je moeder je daar nooit iets over verteld?” richtte meneer McGee zich verbaasd tot mij.
Ik schudde m’n hoofd.
“Raar. We waren toch best goed bevriend. Ze kwam elk jaar bij haar vader en zijn vrouw op vakantie. Wij woonden naast hun. Je moeder en ik zijn zo’n beetje van dezelfde leeftijd en konden het goed met elkaar vinden. Dus trokken we veel met elkaar op. Na het overlijden van je opa’s vrouw, is je moeder nog één keer geweest en daarna heb ik haar nooit meer gezien. Jammer…”

Oh shit! Wat deze man vertelde, maakte het absoluut mogelijk dat mijn moeder inderdaad ook de moeder van mijn man was! Nou wilde ik het weten ook.
“Hoe oud waren mijn moeder en u toen u elkaar voor het laatst heeft gezien?” vroeg ik nieuwsgierig.
Mijn hart bonkte in m’n keel. Gespannen wachtte ik zijn antwoord af.
“Laat me eens even denken… Het was in het laatste jaar van de highschool. Dan moeten we dus een jaar of zeventien zijn geweest…”

Razendsnel maakte ik een rekensommetje. Stel dat mijn moeder op haar zeventiende zwanger was geraakt van haar vader. Dan was ze op haar achttiende bevallen. En Sjors was nu éénenveertig… Het zweet brak me uit toen tot me doordrong wat dit betekende. Ik hapte naar adem…


reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Dubbelleven door Michael87 » zaterdag 21 juni 2014 15:07

Deel 15 | Nieuwe inzichten



“Voel je je wel goed Bas,” vroeg meneer McGee bezorgd. “Je ziet ineens zo bleek.”
Verbijsterd staarde ik hem aan.
“Sorry… Ik… Ik krijg het opeens heel erg benauwd. Ik ben zo terug,” hakkelde ik.
Ik wist niet hoe snel ik het kantoor van meneer McGee uit moest komen. Het ging er hoe langer hoe meer op lijken dat mijn vermoeden dat mijn moeder ook Sjors’ moeder was, klopte. Wat moest ik hier nou mee?
“Excuseert u ons even,” hoorde ik Sjors nog net zeggen toen ik de deur achter me dicht trok. “Bas was vanochtend in het hotel ook al niet lekker. Ik loop even met hem mee om te kijken of alles goed is.”

Misselijk van de spanning liep ik zo snel ik kon de hal door op weg naar de voordeur. Even frisse lucht. Proberen mezelf weer onder controle krijgen…
Achter me hoorde ik een deur open en dicht gaan.
“Bas… Wacht even,” riep Sjors me na.
Ik wachtte niet. Natuurlijk wachtte ik niet. Kokhalzend bereikte ik de deur, wist niet hoe snel ik die open moest trekken. Eenmaal buiten kon ik het niet meer tegenhouden. Voorover over een muurtje leunend gooide ik de restanten van de sub die we onderweg gegeten hadden eruit. Zelfs toen er niks meer uitkwam, bleef ik maar kokhalzen. Ik voelde me hondsberoerd…

“Jongen toch,” hoorde ik Sjors bezorgd zeggen.
Zijn hand streek geruststellend over m’n rug. Ik wilde me omdraaien. Lekker in zijn armen wegkruipen. Nog net op tijd bedacht ik me dat dat wel een beetje vreemd was. We hadden gezegd dat we goeie vrienden waren. Dan deed je zoiets toch niet? Tranen stonden in m’n ogen. Van paniek, van wanhoop, van verdriet, maar vooral ook van het kotsen.

“We gaan een hotel zoeken. Jij moet naar bed,” zei Sjors resoluut. “Wat die meneer McGee te melden heeft, kan nooit zo belangrijk zijn.”
Dankbaar keek ik hem aan en knikte.
“Kom, misschien kun je je binnen ergens opfrissen. Jongen, wat zie jij er uit…”
Hij sloeg zijn arm om me heen en ondersteunde me terwijl we terug naar binnen liepen. Meneer McGee zag ons aankomen en hield de deur voor ons open.
“Sorry,” verontschuldigde Sjors zich. “Bas voelt zich echt niet goed. Ik denk dat het beter is dat we gaan. We moeten nog een hotel zoeken en hij moet naar bed.”
“Geen sprake van,” reageerde meneer McGee. “Ik kan de zieke zoon van een oude vriendin toch niet zomaar op straat zetten? Niks ervan. Jullie gaan met mij mee.”
Voor ik er iets tegenin kon brengen, pakte hij zijn telefoon.
“Leg Bas maar even op de bank in mijn kantoor. Ik bel m’n vrouw en zeg haar dat we eraan komen.”
“Oh nee,” kreunde ik zachtjes zodat alleen Sjors het kon horen. “Dat wil ik niet…”
“Kom jongen, je kunt bijna niet meer op je benen staan,” spoorde Sjors me aan om toch maar te gaan liggen. “Laat ons nou maar voor je zorgen…”
Ik had niet de energie om me te verzetten. Het leek verdorie wel alsof alle kracht uit m’n lijf was verdwenen. M’n hoofd voelde dof. Leeg. Alsof iemand m’n laatste restje wilskracht afgepakt had. Met zachte dwang duwde Sjors me op de bank.
“Wacht, ik pak een glaasje water voor je.”

Zorgzaam ondersteunde hij me terwijl ik een paar slokjes water nam. Ik leunde met m’n hoofd tegen hem aan. Zijn hand streelde m’n rug.
“Dank je schat,” mompelde ik.
“Volgens mij kan ik onze vlucht beter om boeken, jij bent veel te ziek om te vliegen jongen,” merkte Sjors bezorgd op.
“Ik wil liever naar huis morgen,” zei ik terwijl ik rechtop ging zitten. “Het gaat al een stuk beter nu die sub eruit is.”
Sjors keek me onderzoekend aan
“Zeker weten?”
Ik knikte.

“Ah, ik zie dat je al weer een beetje opgeknapt bent,” merkte meneer McGee op toen hij opgehangen had. “Mijn vrouw maakt de logeerkamer voor jullie in orde,” voegde hij eraan toe. “Jullie vinden het toch niet erg om samen in één bed te moeten slapen hè? ‘t Is een groot bed hoor… Maar we hebben maar één logeerkamer,” verontschuldigde hij zich.

Er verscheen zowaar een flauw lachje op m’n gezicht. Het idee om straks lekker tegen Sjors aan te kunnen kruipen, trok me enorm. Gewoon nergens meer aan denken. Alleen maar zijn armen om me heen voelen… Ik zuchtte.

“Denk je dat je je goed genoeg voelt om te gaan?” vroeg meneer McGee bezorgd.
“Het gaat echt al weer eens stuk beter hoor,” lachte ik flauwtjes. “Die sub is gewoon niet zo goed gevallen, denk ik.”
“Laten we maar gaan dan,” reageerde meneer McGee.

Sjors wilde me helpen met opstaan maar ik duwde hem weg. Het voelde raar dat hij zo bezorgd om me was. Hij had geen idee dat ik me zo ellendig voelde omdat ik dingen voor hem verborgen hield. Omdat ik wist dat we dezelfde moeder hadden. Omdat mijn opa haar misbruikt had met hem als gevolg. En omdat ik hem dat niet durfde te vertellen. Hoe liever hij tegen me deed, hoe ellendiger ik me voelde. Het vrat aan me dat ik hem zo buitensloot. Ik zuchtte opnieuw, wist dat ik er niet langer omheen kon hem deelgenoot te maken van mijn vermoedens. Ik moest het hem wel vertellen want het dreef ons langzaam uit elkaar. Maar niet nu en niet hier. Zodra we thuis waren…

Een klein halfuurtje later maakten we kennis met meneer McGee’s vrouw. Een hartelijke, goedlachse vrouw die het duidelijk erg leuk vond dat we er waren.
“Ik heb jouw moeder nog gekend,” zei ze spontaan. “Stiekem was ik altijd een beetje jaloers op haar,” lachte ze. “Justin,” ze knikte richting haar man, “zag mij gewoon niet meer staan als zij er was…”
“Nou moet je niet overdrijven schat, reageerde meneer McGee geamuseerd. Jij bent voor mij altijd de enige geweest hoor.”
“Oh?” lachte ze met een lichte spot in haar stem. “En waarom kon jij haar stiefbroer dan niet luchten of zien? Dat was toch alleen maar omdat je het maar niks vond dat hij altijd zo om haar heen draaide?”
Mevrouw McGee prikte haar man plagend in zijn zij.
“Iemand moest haar toch tegen hem beschermen,” grinnikte meneer McGee.

Verbaasd keek ik hem aan.
“Stiefbroer? Ik wist niet dat mijn moeder een stiefbroer had…”
Meneer McGee knikte.
“Ik mocht hem niet zo. Hij was een jaar ouder dan je moeder en ik. Altijd problemen die jongen,” zuchtte hij. “Ik weet niet precies wat er van hem terecht is gekomen. Nadat zijn moeder overleed, is hij het huis uit gegaan. Ruzie met je opa. Volgens mij had hij een meisje zwanger gemaakt. Zal hij wel mee getrouwd zijn of zo. Maar hoe het precies zat, weet ik niet. Ik heb hem in ieder geval nooit meer gezien na die laatste vakantie van je moeder.”

Sjors luisterde ongeïnteresseerd naar wat hij zei maar ik zat op het puntje van m’n stoel. Een stiefbroer die een meisje zwanger had gemaakt… Ruzie met m’n opa… Vertrokken na de laatste vakantie van mijn moeder… Ineens leken de puzzelstukjes op hun plaats te vallen. Dit zou er wel eens op kunnen wijzen dat niet mijn opa maar mijn moeder’s stiefbroer Sjors’ vader was!

“Hoe heette die stiefbroer?” vroeg is quasi nonchalant.
Ik moest het weten. Het zou best kunnen… Het zou in ieder geval verklaren waarom mijn opa gezien was in het moederhuis in Gent en alles betaalde. Als het zijn stiefzoon was die haar zwanger had gemaakt, voelde hij zich natuurlijk verantwoordelijk. En als die stiefzoon, zoals meneer mcGee zei, altijd problemen veroorzaakte, was het begrijpelijk dat mijn opa niet wilde dat mijn moeder door een kind aan hem gebonden zou zijn.

Sjors keek me verbaasd aan. Natuurlijk snapte hij mijn interesse in de stiefbroer van mijn moeder niet. Dat hij zo op mijn opa leek, kon niet anders dan komen doordat mijn opa zijn vader was. Niet doordat mijn moeder ook zijn moeder was… Daar had hij nog helemaal niet aan gedacht. Hoe zou hij dan kunnen bedenken dat die stiefbroer van m’n moeder wel eens zijn vader zou kunnen zijn? Hij wilde gewoon meer weten over mijn opa. Maar ik zag een nieuw spoor…

“Darren Williams,” beantwoorde meneer McGee mijn vraag. “Vraag je moeder maar eens naar hem. Zij kende hem beter dan ik. Ze kan je vast meer vertellen over hoe hij was…”
“Jij mocht hem gewoon niet omdat hij Marja zo leuk vond,” reageerde zijn vrouw. “Volgens mij was er niks mis met die jongen hoor. En zeker die laatste vakantie niet. Hij was net een paar maanden z’n moeder kwijt. Ik kan me best voorstellen dat hij steun en troost zocht bij zijn stiefzusje.”
“Hou toch op. Die jongen deugde gewoon niet. Ik had altijd het idee dat hij meer van haar wilde.”
“En jij niet dan?” lachte ze spottend.

Ik hoorde niet meer wat ze tegen elkaar zeiden. Ik kende die naam! De man zelf kende ik niet maar die naam… Daar had ik m’n moeder wel vaker over gehoord! Dat was een zakelijke relatie van haar. Al heel lang zelfs… Zelfs toen ik nog thuis woonde, viel die naam al regelmatig. Mijn moeder had vaak afspraken met hem. Hij werkte voor een Amerikaans bedrijf waar zij de account van beheerde. Was dat haar stiefbroer? En nog veel belangrijker… Was dat Sjors’ vader? Het duizelde me behoorlijk.

Ik zakte achterover. Dacht na. Heel ver op de achtergrond hoorde ik meneer en mevrouw McGee praten. Sjors lachte. Kennelijk was het nogal grappig wat ze zeiden.

“Bas? Hallo! Waar zit jij met je gedachten,” hoorde ik meneer McGee plotseling zeggen. “Wou jij nog muziek van je opa uitzoeken?”
“Eh… Ja…”
Verdwaasd keek ik hem aan.
“Eigenlijk wil ik gewoon alles wat u heeft wel hebben. Kan dat?”
“Natuurlijk. Ik zal alles voor je op CD’s zetten. Dan stuur ik het wel op, goed?”
Ik knikte afwezig.
“Ken je die CD’s die ik je moeder ooit opgestuurd heb?” ging hij verder.
Opnieuw knikte ik. Dus zo was ze daaraan gekomen. Meneer McGee had die opgestuurd.
“Dat waren de eerste CD’s die ik uitgebracht heb,” vertelde hij trots. “Jouw opa was mijn inspiratie om m’n eigen bedrijf te beginnen. Die man was briljant! En het bleek een gat in de markt, die oude opnames opnieuw uitbrengen…“


reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Dubbelleven door Michael87 » zaterdag 21 juni 2014 15:10

Deel 16 | Weer thuis



“Eindelijk…” zuchtte ik terwijl ik de sleutel in het voordeurslot stak. “Thuis… Ik ben kapot…”
Gisterochtend hadden we afscheid genomen van meneer en mevrouw McGee. We hadden moeten beloven de hartelijke groeten aan mijn moeder over te brengen. En nu waren we, bijna twintig uur later, eindelijk weer thuis. Ondanks dat we allebei in het vliegtuig wat hadden kunnen slapen, waren we bekaf. Voor m’n gevoel was het nog midden in de nacht. Wat op zich, gezien het tijdsverschil, ook wel klopte.
“Eerst een paar uurtjes slapen?” vroeg Sjors.
“Is dat verstandig? Misschien kunnen we juist beter wakker blijven en dan vanavond niet te laat naar bed gaan,” stelde ik voor.
“We kunnen de wekker toch zetten? Even een paar uurtjes… Dan kunnen we d’r weer tegen.”

Hij had natuurlijk gelijk. Ons er nu tegen verzetten zou er waarschijnlijk alleen maar toe leiden dat we ergens aan het eind van de middag alsnog in slaap zouden vallen. En dan deden we geheid vannacht geen oog meer dicht. Dus lieten we de koffers in de gang staan, en liepen naar boven.

Een paar uur later werd ik wakker doordat Sjors tegen m’n rug aankroop.
“Uitgeslapen?” vroeg ik glimlachend terwijl ik me omdraaide.
“Voor nu,” glimlachte hij
Ik kroop lekker in zijn armen.
“Ik heb nog eens na liggen denken,” begon Sjors.
Hij streelde zachtjes m’n arm.
“Waarover?”
“Nou… Over jouw opa en of hij mijn vader is…”
Hij keek me aan.
“Wat nou als jouw opa de waarheid sprak toen hij zei dat hij niet mijn vader was?”
Mijn hartslag versnelde accuut. Zou hij wat vermoeden? En wat dan nog? Ik was toch al van plan hem te vertellen wat ik dacht.
“Denk je dat echt?” vroeg ik gespannen.
“Ik weet het niet,” aarzelde hij. “Maar ik moest ineens aan iets denken dat meneer McGee zei. Weet je nog dat meneer McGee vertelde dat jouw moeder een stiefbroer had?” ging hij verder.
Ik knikte.
“En dat die stiefbroer ruzie met je opa heeft gehad? Volgens meneer McGee omdat hij een meisje zwanger had gemaakt…”
“Dat weet ik nog wel, ja,” knikte ik.
“Stel nou eens dat dat meisje in Gent het meisje was dat zwanger van hem was… En dat zij dat kind niet wilde houden. Bijvoorbeeld omdat die stiefbroer haar verkracht had…”

Ik schrok. Verkrachting, zo had ik er nog niet tegenaan gekeken. Zou hij m’n moeder verkracht hebben? Vrijwel meteen sloot ik die mogelijkheid uit. Voor zover ik wist, zag mijn moeder haar stiefbroer nog steeds een paar keer per jaar. Dat zou ze toch niet doen als ze vroeger door hem verkracht was? Nee, dan was het logischer dat zij en haar stiefbroer iets met elkaar hadden gehad en zij per ongeluk zwanger was geraakt.

“Nah Sjors… Dat kan ik me niet voorstellen,” uitte ik mijn twijfels over zijn theorie.
“Waarom niet? Meneer McGee zei toch dat haar stiefbroer alleen maar problemen veroorzaakte?”
Daar had hij wel een punt.
“Ik kan me best voorstellen dat zij dreigde met aangifte of zo en dat jouw opa dat wilde voorkomen door haar te helpen van het kind af te komen, ging hij verder. “Misschien heeft hij haar ook nog wel een leuke som geld meegegeven…” voegde hij eraan toe.

Op zich sneed wat hij zei hout als je er vanuit ging dat dat meisje in Gent niet mijn moeder was. Want dan had mijn moeder ook geen reden om haar stiefbroer niet te willen zien en was het misschien helemaal niet zo raar dat ze zo af en toe nog contact met elkaar hadden. Had ik me teveel gefocust op de het idee dat mijn moeder Sjors’ moeder was?

“Op zich zou het kunnen," beaamde ik. “Maar hoe verklaar je dan dat jij zo sterk op mijn opa lijkt? Want als Darren jouw vader is, ben jij helemaal geen familie. Waarom lijk je dan als twee druppels water op mijn opa?”
“Zo ver had ik het nog niet uitgedacht. Maar je ziet de mogelijkheid, of niet?” lachte hij opgetogen.

Langzaam schudde ik m’n hoofd.
“Niet?” vroeg Sjors.
“Nee,” zei ik resoluut. “Wat jij denkt, dat kan niet.”
Ik voelde me vreselijk opgelaten. Op zich dacht hij in de juiste richting. Alleen wist hij niet alles… En dus trok hij verkeerde conclusies. Ik moest het hem vertellen. Hij had er recht op in ik moest het kwijt. Ik werd er gek van…

Verbaasd keek hij me aan.
“Hoezo, dat kan niet? Misschien is die stiefbroer wel een echte zoon van je opa. Misschien had hij al voor hij met zijn tweede vrouw trouwde een relatie met haar. Weet ik veel… Misschien leidde je opa al jaren een dubbelleven. Een gezin hier in Nederland en een gezin in Amerika.”
“Jongen, hou toch op. Meneer McGee heeft gezegd dat Darren een jaar ouder was dan mijn moeder. Dan zou m’n opa zeker al een jaar of vijf een dubbelleven moeten hebben geleid. Dat kan ik me niet voorstellen.”
“Ik kijk nergens meer raar van op Bas. Die hele adoptie is sowieso al raar. Niks geregistreerd, mijn ouders die het verborgen hielden. Niemand die er iets van gemerkt heeft… Het zou mij niet verbazen dat juist het feit dat alles zo geheimzinnig moest, kwam omdat je opa iets te verbergen had.”

Weer dacht ik na. Stel dat hij gelijk had. Verklaarde dat alles? Als Darren een echte zoon van opa was, misschien wel. Zou dat kunnen? Waarom eigenlijk niet? Was dat onwaarschijnlijker dan dat mijn moeder Sjors’ moeder was? Maar waarom had mijn opa dat meisje dan helemaal naar Gent gebracht? Er zou toch in Amerika ook wel ergens een mogelijkheid zijn om een ongewenst kind af te staan? En waarom was mijn moeder dan na die laatste vakantie nooit meer bij haar vader geweest? Waarom verzweeg ze een groot deel van haar jeugd? Waarom had ze nooit verteld dat ze een stiefbroer had? Of halfbroer, als Sjors gelijk had… Ik vond het vergezocht. Maar goed, mijn vermoeden was misschien wel net zo ver gezocht…

“Ok, laten we zeggen dat je gelijk hebt,” begon ik. “Hoe verklaar je dan dat mijn moeder altijd de indruk heeft gewekt dat ze haar vader sinds haar derde niet meer heeft gezien? Terwijl ze blijkbaar elk jaar bij hem op vakantie was? En hoe verklaar je dan dat ze na die laatste vakantie nooit meer bij haar vader is geweest? En waarom heeft ze niet gewoon verteld dat ze een stiefbroer heeft?”
“Lieve schat, hoe moet ik dat nou weten? Misschien moet je je moeder dat gewoon maar eens vragen. Waarschijnlijk heeft het gewoon helemaal niks te maken met dat zwangere meisje in Gent.”
“Daar zeg je zo wat. Waarom zou mijn opa een zwanger meisje vanuit Amerika helemaal naar Gent brengen om daar anoniem te bevallen? Dat is toch raar Sjors? Als dat meisje Amerikaanse was, zou het toch veel logischer zijn als hij daar iets had geregeld? Waarom moest ze daarvoor helemaal naar België?”
Sjors keek me lang aan.
“Geen idee,” bracht hij uiteindelijk uit. “Ik kan geen goede reden bedenken. Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat het toch niet zo gegaan kan zijn. We weten alleen nog niet waarom…”

“Toch denk ik dat er nog een andere mogelijkheid is,” merkte ik aarzelend op.
Het was verleidelijk om nu maar niks te zeggen. Sjors’ gedachtengang was op zich niet onlogisch. Toch moest ik hem vertellen wat ik dacht. Want mijn theorie verklaarde simpelweg meer dan die van hem. Ik maakte mezelf los uit zijn armen en ging rechtop zitten.

“Volgens mij zijn we het er wel over eens dat we, op wat voor manier dan ook, familie van elkaar zijn,” begon ik.
Sjors knikte instemmend.
“De gelijkenis is te sterk. Niet alleen met jouw opa maar ook tussen ons,” bevestigde hij mijn veronderstelling. “Als mijn biologische vader geen familie van jou is, zou het wel erg toevallig zijn dat jouw opa in Gent was toen mijn moeder daar verbleef. Dat kan gewoon niet.”
“Eens. Op één punt na… Wat nou als niet jouw vader familie van mij is maar jouw moeder?”
Verbaasd keek hij me aan.
“Hoe dan? Jouw moeder heeft één zusje maar die was pas twaalf toen ik geboren werd. Bovendien heeft ze een andere vader. Of denk je dat je opa nog ergens een dochter heeft?”

Ik zuchtte. Daar had ik nog niet eens aan gedacht. Zou dat kunnen? Een halfzusje van m’n moeder? Beetje vreemd dat meneer McGee daar dan niks over gezegd had. Hij had dat dan toch moeten weten? Tenzij mijn opa nog een derde vrouw had… Nee, een halfzusje leek me onwaarschijnlijk.
“Nee, dat denk ik niet,” begon ik.
Mijn hart bonkte in m’n keel. Nu was het erop of eronder… Me heel erg bewust van het feit dat ik hem kwijt zou kunnen raken als zou blijken dat ik gelijk had, raapte ik al mijn moed bij elkaar.

“Stel nou dat dat meisje in Gent mijn moeder was?” vroeg ik met trillende stem.
Gespannen keek ik hem aan. Hoe ging hij hierop reageren?
“Jouw moeder? Hoe kom je daar nou bij? Dat is toch onzin schat? Dan zouden wij…”
Midden in zijn zin stopte hij. Hij trok helemaal wit weg.
“Broers zijn…,” vulde hij zachtjes aan. “Dat denk je toch niet echt, hoop ik?” vroeg hij geschrokken.
Ik keek hem strak aan. Sjors hapte naar adem. Roerloos lag hij naast me. Aan de uitdrukkingen op zijn gezicht te zien, liep hij alles na wat hij wist. Ik zag twijfel, verbazing, ongeloof en tot slot totale verbijstering op zijn gezicht verschijnen… Het kwam me bekend voor. Dat had ik de afgelopen dagen ook steeds gehad. Ik had me er doodziek door gevoeld.

“Hoe zou je daar tegenover staan schat?” vroeg ik na een tijdje voorzichtig. “Want volgens begin je wel door te krijgen dat de kans dat mijn moeder ook jouw moeder is, misschien wel groter is dan de kans dat haar stiefbroer eigenlijk een halfbroer is en dat hij jouw vader is, of niet?”
Hij staarde me wezenloos aan.
“Fuck Bas…,” fluisterde hij. “Als dat zo is… Wat dan? Dat mag echt niemand weten…”

“Zou jij het willen weten?” vroeg ik gespannen.
Hij dacht er lang over na. Toen knikte hij langzaam.
“Niet omdat het me iets uit zou maken wat betreft ons. Want dat verandert voor mij niet. Maar wel om te weten waar ik vandaan kom. En wat er precies is gebeurd,” antwoordde hij. ”En jij? Wil jij het weten?”


reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Dubbelleven door Michael87 » zaterdag 21 juni 2014 15:11

Deel 17 | Hoe nu verder



“Dat ligt eraan… Stel dat het waar blijkt te zijn… Wil jij dan op zoek naar je vader? En wil je het mijn moeder, als inderdaad zou blijken dat zij ook jouw moeder is, dan vertellen?” Gespannen keek ik hem aan. “Want dan gaat het beslist verkeerd… En dat wil ik niet, dan wil ik liever stoppen,” voegde ik er zachtjes aan toe.

Ik slikte een brok in m’n keel weg. Tranen prikten achter m’n ogen. De angst om hem kwijt te raken was alles overheersend. Al een paar dagen. Als ik eraan dacht, kreeg ik gewoon geen lucht meer.

Sjors dacht lang na over wat ik had gezegd.
“Ik denk dat je gelijk hebt,” zei hij uiteindelijk. “Natuurlijk zou ik mijn biologische ouders graag willen kennen. Maar niet als dat betekent dat wij daardoor niet meer bij elkaar kunnen zijn… Dat wil ik echt niet jongen.”
“Gelukkig…,” zuchtte ik.
Hij draaide zich op zijn zij, sloeg een arm over me heen en drukte een kus op m’n buik. Glimlachend keek ik op hem neer. Ik knipperde verwoed met m’n ogen om m’n opkomende tranen te onderdrukken. Niet huilen nu…

“Hoe ben jij eigenlijk op het idee gekomen dat jouw moeder dat meisje in Gent wel eens zou kunnen zijn?” vroeg Sjors ineens.
Hij hees zichzelf overeind en ging naast me zitten.
“Eigenlijk heel simpel.” antwoordde ik.
“Jij had het erover dat we ons blindstaarden op mijn opa. Dat we daardoor geen andere mogelijkheden meer zagen. Ondanks dat ik je punt wel snapte, kon ik het niet loslaten. Want wat had mijn opa in Gent te zoeken? De enige logische verklaring die ik kon bedenken, was dat hij jouw vader was. Tot die mail van meneer McGee kwam… Ik dacht altijd dat mijn moeder sinds haar derde geen contact meer met haar vader had gehad maar uit die mail van meneer McGee bleek dat dat niet kon kloppen. En toen werd jou bewering dat we ons er niet blind op moesten staren dat mijn opa jouw vader was ineens een stuk logischer. Want plotseling zag ik een andere mogelijke verklaring voor jullie gelijkenis. Namelijk dat dat meisje niet zomaar iemand was geweest waar m’n opa een affaire mee had gehad, maar dat dat meisje zijn dochter was. En aangezien mijn opa maar één dochter heeft…”

“Dat klinkt wel logisch ja," knikte hij. "Vooral omdat we nu weten dat ze blijkbaar een stiefbroer had die toentertijd een meisje zwanger heeft gemaakt. Denk je dat hij mijn vader is?” vroeg Sjors opgewonden.
“Dat zou heel goed eens kunnen. Het zou in ieder geval verklaren waarom mijn opa zich ermee bemoeide. Want als mijn moeder zwanger was geworden van een vriendje hier in Nederland, was hij vast niet uit Amerika overgekomen om ‘het probleem’ op te lossen… Het kan bijna niet anders dan dat mijn moeder tijdens die laatste vakantie bij haar vader zwanger is geraakt. En dus voelde hij zich verantwoordelijk.”

Ik aarzelde even. Moest ik hem vertellen dat ik, voordat ik wist dat mijn moeder een stiefbroer had, steeds had gedacht dat mijn opa de vader van haar kind was? Deed dat er nog toe? De kans dat Darren de vader was, was een stuk reëler. En ook een stuk minder bedreigend. Toch zou het nog steeds kunnen dat opa wel degelijk de vader was… Bovendien, als ik wilde dat hij begreep waarom ik me in Syracuse zo ellendig had gevoeld, moest ik nu open kaart spelen…

“En dat biedt volgens mij maar twee mogelijkheden,” ging ik verder.
“Twee? Hoezo twee? Ik kan me maar één persoon bedenken…”
Hij keek me niet begrijpend aan.
“Eerlijk gezegd dacht ik, totdat mevrouw McGee over Darren begon, dat mijn opa jouw vader was,” begon ik voorzichtig. “Ook toen ik al tot de conclusie was gekomen dat jij en ik wel eens dezelfde moeder zouden kunnen hebben. En daar werd ik goed ziek van jongen… Ik werd gewoon kotsmisselijk van het idee dat mijn opa… Nou ja, je snapt me wel.”
Het duurde even voor tot hem doordrong wat ik tegen hem zei.
“Zeg je nou dat je dacht dat jouw moeder door je opa seksueel misbruikt werd?“ reageerde hij stomverbaasd.
Ongelovig keek hij me aan. Ik knikte langzaam.
“Jezus Bas… Dacht je dat werkelijk? Waarom in Godsnaam?”
“Simpel. Omdat alles in die richting wees. Als mijn moeder door haar vader was misbruikt en een kind van hem had gehad, was het logisch dat mijn moeder haar vader niet meer wilde zien. Dan was het zelfs begrijpelijk dat ze liever deed alsof ze, sinds hij geëmigreerd was, niks meer van hem had gehoord. En het verklaarde waarom mijn opa in Gent was. En waarom alles anoniem moest. Want als bekend zou worden dat zijn dochter zwanger van hem was, zou dat beslist een flink schandaal zijn geworden. Het had hem zijn carriere kunnen kosten,” legde ik uit.
Sjors knikte bedachtzaam.
“Als je het zo uitlegt, klinkt het wel heel erg logisch,” merkte hij op. “Jezus, schat…” zei hij ineens. “Waarom heb je niks gezegd? Dit is toch iets wat we samen moeten doen? Daar had je toch niet alleen mee rond hoeven lopen? En ik maar denken dat je ziek werd…”
Hij schudde zijn hoofd.
“Ik was zo bang dat als ik gelijk had ik je kwijt zou raken,” zuchtte ik.
“Lieve schat, jij raakt mij nooit kwijt,” reageerde hij meteen. “Natuurlijk wil ik graag weten wie mijn ouders zijn, maar niet ten koste van wat wij samen hebben,” stelde hij me gerust.

“Ben je daar heel zeker van jongen? Weet je heel zeker dat je er ook mee kunt leven als blijkt dat mijn opa toch jouw vader is? Dat er dus wel degelijk sprake was van misbruik? Want die kans zit er volgens mij nog steeds in. Zelfs al is de kans dat Darren je vader is misschien wel veel groter. Want als je denkt dat je er niet mee kunt leven, is het misschien verstandiger om nu te stoppen…”
Weer dacht hij lang na.
“Ik moet het weten Bas. In ieder geval wie mijn moeder is… Anders loop ik er m’n hele leven mee rond. Snap je?”
Ik knikte, begreep hem heel goed.

“Vind je het geen raar idee dat we waarschijnlijk broers zijn?” vroeg ik ineens.
Van pure spanning hield ik m’n adem in.
“Nee, waarom? Jongen, voor mij blijf je precies dezelfde Bas hoor. Jij bent en blijft die jongen waar ik als een blok voor viel toen ik de eerste keer jullie klas binnenliep. Dat verandert nooit. Je bent niet m’n broer, jij bent de man waar ik van hou. De man waar ik m’n leven mee deel. Voor mij is een broer iemand die je je hele leven al kent, waar je mee opgegroeid bent. En dat ben jij niet.”
Opgelucht haalde ik adem.

“En jij? Heb jij er moeite mee als we broers blijken te zijn?” vroeg hij ineens.
Ik schudde m’n hoofd.
“Ik heb geloof ik wel hetzelfde als jij. Je bent m’n broer niet. Zo voelt het niet. Maar als zou blijken dat mijn opa ook nog jouw vader is… Dat zou ik wel moeilijk vinden, geloof ik,” zei ik eerlijk. “Het idee dat mijn moeder dat mee heeft moeten maken. Brrr… Ik moet er niet aan denken.”
“Zou dat voor jou een reden zijn om uit elkaar te gaan?” vroeg hij gespannen.

Ik dacht er heel serieus over na. Ik wilde hem absoluut niet kwijt. Voor geen goud! Maar het idee om de rest van ons leven tegenover m’n moeder te moeten doen alsof er niks aan de hand was…

“Ik weet het niet,” sprak ik naar waarheid. “Niet om jou. Dat zeker niet. Maar misschien wel om m’n moeder… Weet je, het is al een paar keer bij me opgekomen dat de reden dat mijn moeder altijd zo kil en afstandelijk tegen ons doet misschien wel met haar verleden te maken heeft. Jij lijkt natuurlijk vreselijk veel op mijn opa. Misschien herinner je haar wel voortdurend aan dat verleden. En dat zijn natuurlijk geen leuke herinneringen als mijn opa haar misbruikt heeft. Als wij zouden ontdekken dat het werkelijk zo is dat mijn opa jouw vader is, dan betekent dat dat ik moet leven met de wetenschap dat mijn moeder, door telkens met jouw geconfronteerd te worden, voortdurend aan dat verleden herinnerd wordt. Ik weet niet of ik dat kan schat… Misschien wil ik gewoon liever niet weten wie jouw vader is,“ voegde ik er aarzelend aan toe.

Sjors keek me strak aan. Langzaam schudde hij zijn hoofd.
“Ik wil je niet kwijt,” zei hij zachtjes. “Als jij niet zeker weet of je met mij verder kunt als zou blijken dat jouw opa mijn vader is, gaan we niet verder jongen. Dan wil ik alleen weten of jouw moeder ook mijn moeder is en laten we het daarbij.”
“Meen je dat nou?” vroeg ik geëmotioneerd.
“Absoluut. Jij bent veel belangrijker voor me dan weten wie m’n vader is.”

Opgelucht kroop ik tegen hem aan. Ik voelde me een stuk rustiger. Sjors was zo duidelijk in wat hij wilde. Mij… Ik ging voor alles… Langzaam verdween de spanning uit m’n lijf. Ik glimlachte. Voelde me voor het eerst sinds ik het vermoeden had dat mijn moeder ook Sjors’ moeder was weer gewoon gelukkig.

“Dit mag niet tussen ons komen schat,” zei hij zachtjes terwijl hij een arm om me heen sloeg. “Ik kan wel verder zonder te weten wie m’n vader is. Maar ik wil wel graag weten of jouw moeder inderdaad ook mijn moeder is.”
“We zouden een DNA test kunnen doen,” opperde ik voorzichtig. “Dan weten we in ieder geval of we broers zijn of niet. En dan weten we ook of mijn moeder jouw moeder is of niet,” voegde ik eraan toe.
“Natuurlijk!” reageerde hij enthousiast. “Ik ga er meteen één bestellen.”

“Ik ben je nog wat vergeten te vertellen,” begon ik nadat Sjors de DNA test online besteld had.
Nieuwsgierig keek hij me aan.
“Die Darren… Ik weet wie dat is,” zei ik geheimzinnig.
“Ja hallo, ik ook. Dat is je moeder’s stiefbroer, grapjas.”
“Nee… Ik bedoel dat ik hem ken. Niet persoonlijk, maar ik heb m’n moeder wel vaker over hem gehoord.”
“Dat meen je niet?” reageerde hij verbaasd.
“Al sinds ik klein was,” knikte ik. “Ze ziet hem minstens een paar keer per jaar.”
“Hè? Hoe kan dat?”
“Hij is een zakenrelatie van haar. Tenminste… Dat heeft ze altijd gezegd. Alleen twijfel ik nu een beetje aan dat verhaal. Ik vind het wel erg toevallig dat iemand die al jarenlang een zakenrelatie van haar is nu ineens haar stiefbroer blijkt te zijn.”
“Wat denk jij dan?”
“Ik weet het niet. Misschien is er wel veel meer tussen hen dan alleen maar stiefbroer en zus. En zegt mijn moeder alleen maar dat hij een zakenrelatie is om een excuus te hebben hem te zien…”
“Jij bent gek,” reageerde Sjors ongelovig. “Ga jij nou zeggen dat je denkt dat je moeder en Darren iets met elkaar hebben?”
Ik zuchtte.
“Ik kijk werkelijk nergens meer vreemd van op schat… Ik moet gewoon steeds denken aan wat mevrouw McGee over Darren zei. Dat hij net zijn moeder verloren had en troost zocht bij zijn stiefzusje. Ik kan me heel goed voorstellen dat dat troosten verder ging dan alleen maar troosten… En dan is het ineens ook heel begrijpelijk dat daar een kind uit voortgekomen is. En dat ze elkaar nog steeds zien…”

Met open mond staarde Sjors me aan.


reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Dubbelleven door Michael87 » zaterdag 21 juni 2014 15:14

Deel 18 | Herinneringen



Die zondag besloten we mijn ouders met een bezoekje te verrassen. Gewoon, om te vertellen hoe onze vakantie in Amerika was geweest. En om m’n moeder de groeten van haar oude vriend en zijn vrouw over te brengen.

“Wil je je moeder nog vragen waarom ze nooit iets heeft verteld over de tijd die ze bij haar vader heeft doorgebracht?” vroeg Sjors voor we vertrokken.
“Dat was ik wel van plan ja. Ik ben toch wel heel erg benieuwd waarom ze altijd de indruk heeft gewekt dat ze haar vader nooit zag.”
“Anders ik wel. Denk je niet dat ze vreselijk zal schrikken?”
“Waarom? We vragen toch niks raars? Wisten wij veel dat we via dat filmpje op You Tube bij de oude buurjongen van mijn opa uit zouden komen? En hoe zouden wij nou kunnen weten dat m’n moeder liever niet over die tijd praat?”
“Tja… Da’s natuurlijk wel waar. Dus jij bent van plan haar plompverloren de groeten over te brengen?”
Ik knikte.
“En daarna ga ik haar vragen waarom ze nooit heeft verteld dat ze een stiefbroer had.”
“Shit man, ga je dat echt doen? Dat komt wel meteen heel erg dichtbij als dat wat we vermoeden waar is.”
“Weet ik. Dat is ook de bedoeling. M’n moeder heeft geen idee dat wij vermoeden dat ze op haar zeventiende zwanger is geweest van haar stiefbroer. Dus waarom zou ze er iets achter zoeken?”

Niet veel later liepen we bij mijn ouders de kamer binnen.
“Koffie?” vroeg m’n moeder.
Ze liep meteen door naar de keuken.
“Hoe was de vakantie?” vroeg mijn vader voor de vorm.
Het was meer een beleefdheidsvraag dan dat hij nou echt belangstelling had voor wat we gedaan hadden. Toch had ik er deze keer geen zin in me er vanaf te maken met een eenvoudig ‘leuk hoor’.
“Verrassend,” begon ik.
Ik had meteen zijn belangstelling.
“Verrassend? Hoezo verrassend? reageerde hij verbaasd.
“Nou,” begon ik. “Weet je nog dat we van mama die CD’s van opa meekregen?”
Mijn vader knikte. Uit m’n ooghoeken zag ik m’n moeder de kamer weer inkomen.
“Sjors en ik waren er behoorlijk van onder de indruk. Dus zijn we op internet op zoek gegaan naar meer muziek van opa en toen kwamen we terecht bij een bedrijf in Syracuse wat oude muziekopnames omzet naar digitale bestanden en ze op CD zet.”

“In Syracuse?” vroeg mijn moeder verbaasd terwijl ze ging zitten. “Ik ken iemand die dat doet in Syracuse,” merkte ze op.
Sjors en ik keken elkaar verbaasd aan. Vreemd dat ze dat zomaar toegaf…
“Ik heb een mailtje naar dat bedrijf gestuurd met de vraag of ze nog meer muziek van opa hadden,” vervolgde ik. “Een paar dagen later kreeg ik een mailtje terug.”
Ik keek mijn moeder aan.
“Van Justin McGee!” zei ik breed lachend. “Jouw oude buurjongen bij opa…”

Het leek me niet onverstandig het te doen voorkomen alsof we dit een leuke verrassing voor m’n moeder vonden. Gewoon de groeten overbrengen van iemand die ze al lang niet meer gezien had…

“Wat leuk!” reageerde ze spontaan. “Daar heb ik al bijna twintig jaar niks meer van gehoord.”
Een beetje verbaasd keek ik haar aan. Ergens had ik verwacht dat ze zich wat ongemakkelijk zou voelen bij het horen van zijn naam. Per slot van rekening wist hij dingen over haar die ze al jaren verborgen hield…
“Hij nodigde ons uit om langs te komen om muziek van opa uit te zoeken,” ging ik verder. “Je krijgt de hartelijke groeten van hem.”
“Ik zal hem weer eens schrijven,” reageerde m’n moeder. “Wat leuk zeg… De laatste keer dat ik iets van hem gehoord heb, was toen hij die twee CD’s van opa opstuurde. Hoe gaat het met hem?”
“Prima hoor," antwoordde ik. "Hij vertelde dat hij het jammer vond dat jullie geen contact meer hebben. Ik denk dat hij het hartstikke leuk vindt als je eens wat van je laat horen.”
“Dat ga ik doen. Heb jij zijn emailadres voor me? Dan stuur ik hem straks nog een mailtje.”
Ik knikte.

“Ik snap het niet helemaal mam. Ik dacht altijd dat jij nooit bij meer bij opa was geweest nadat hij geëmigreerd was?”
“Hoe kom je daar nou bij jongen? Ik ging vroeger elk jaar bij opa op vakantie. Hoe denk je anders dat ik Justin ken? We trokken als tieners veel met elkaar op, konden het heel goed met elkaar vinden. En we schreven elkaar als ik weer thuis was. Tot we beiden een gezin kregen. Toen verwaterde het steeds meer.”
Ik knikte. Het klopte precies met wat meneer McGee ons had verteld. Vreemd dat ze er zo makkelijk over praatte… Dat had ik niet verwacht.

“Meneer McGee vertelde ons ook dat jij een stiefbroer had,” begon ik enigszins terughoudend.
Ik hield haar reactie goed in de gaten. Maar m’n moeder knikte alleen maar bevestigend. Alsof er niks aan de hand was. 
“Dat klopt,” antwoordde ze. “Die ben ik lange tijd uit het oog verloren. Na de laatste keer dat ik bij opa ben geweest, is hij het huis uitgegaan. Pas toen hij jaren later naar Nederland overgeplaatst werd, kwamen we elkaar weer tegen.”

Mijn verbazing werd met de seconde groter… Nou vertelde ze ook nog eens zomaar dat ze een stiefbroer had! Sjors trok veelbetekenend z’n wenkbrauwen op. Zaten we op een verkeerd spoor? Voor de zoveelste keer?

“Huh? Jouw stiefbroer woont in Nederland? Waarom heb je dat nooit verteld?”
“Heb ik je dat nooit verteld?’ vroeg m’n moeder. “Ach toe nou Bas, ik heb je toch wel vaker verteld dat Darren en ik elkaar wel eens zagen? Dat weet je toch wel?”
“Darren? Ik kan me niet herinneren dat je het wel eens over een Darren hebt gehad,” hield ik me van de domme, benieuwd naar wat ze verder zou zeggen.
“Hij werkt voor een bedrijf waar ik zaken mee doe. Darren Williams… Kom op, dat weet je toch wel?”
“Darren Williams? Is dat jouw stiefbroer? Die naam ken ik wel ja. Maar je hebt me nooit verteld dat dat je stiefbroer was hoor.”
Weer keken Sjors en ik elkaar aan. Bijna onmerkbaar haalde hij zijn schouders op. Hij wist het blijkbaar ook niet meer.
“Is dat zo?” reageerde m’n moeder. “Ik dacht dat ik dat toch wel eens verteld had…”

Was dat zo? Was me dat dan helemaal ontgaan? Had ik er gewoon geen aandacht aan besteed of zo? Zoals ze er over praatte, wekte ze absoluut niet de indruk dat ze iets te verbergen had. In tegendeel zelfs… Ik merkte dat ik me begon te ontspannen. Het ging er hoe langer hoe meer op lijken dat mijn vermoedens niet klopten. Tegelijkertijd besefte ik dat onze zoektocht naar Sjors’ ouders waarschijnlijk weer terug bij af was.

“Meneer McGee vertelde dat jouw stiefbroer ruzie met opa had gehad en dat hij toen weggegaan is. Heb je hem daarom zo lang niet gezien?”
Ineens viel m’n moeder stil. Er verscheen een trieste blik in haar ogen. M’n vader legde een hand op haar arm en knikte haar toe. M’n moeder haalde even diep adem… Sjors en ik keken elkaar veelbetekenend aan.
“Er zijn wat dingen gebeurd in die tijd,” nam m’n vader het ineens over, “die voor je moeder niet zo makkelijk zijn om over te praten.”
Dus toch! De adrenaline raasde door me heen. Als vanzelf greep ik Sjors’ hand en kneep hem bijna fijn. Er was wel degelijk wat aan de hand! Vragend keek ik m’n vader aan.

“Wil je het zelf vertellen schat?” vroeg m’n vader aan m’n moeder. “Het wordt wel eens tijd, denk je niet?”
M’n moeder staarde haar man aan. Ze knikte zuchtend. Het viel haar duidelijk zwaar… Sjors en ik keken haar verwachtingsvol aan.
“Ik ben er niet trots op jongens," begon ze. "Maar ik hoef me er ook niet voor te schamen. En jullie zijn geen kleine kinderen meer. Dus jullie zullen het vast wel begrijpen…”
“Mam, als je er liever niet over praat,” begon ik.
Onmiddellijk kneep Sjors hard in m’n hand.
“Au, gek,” stootte ik spontaan uit en trok m’n hand los.
“Sorry,” mompelde hij.
“Nee, het is goed zo Bas. Het wordt wel eens tijd dat jullie dit horen,” antwoordde m’n moeder.
Ze zuchtte nog een keer.

“Toen ik zeventien was, is Darren’s moeder overleden. Heel triest, ze was al een tijdje ziek maar het kwam toch nog onverwacht. Darren was er kapot van. De vakantie erna hebben we veel samen gepraat. Over zijn moeder, over hoe het voor hem was om bij mijn vader te wonen terwijl hij zijn eigen vader nooit zag. Darren was, en is trouwens nog steeds, een hele gevoelige jongen. Lief, mooi… Hij was een jaar ouder dan ik. Stiekem had ik al een paar jaar een oogje op hem. Maar hij zag me alleen maar als zijn stiefzusje die hij bijna nooit zag. Tot die vakantie…”

Mijn hart bonkte in m’n keel nu. Sjors hing aan haar lippen. Beiden wisten we wat ze ging zeggen…
“Ik troostte hem. We sliepen bij elkaar. Hij in mijn armen. Vaak huilend, soms lachend. Opa liet het toe. Hij snapte wel dat Darren steun zocht bij mij en was allang blij dat ik hem opving. Want zelf had hij het al moeilijk genoeg met de dood van zijn vrouw.”
Er gleed een traan over haar wang. Mijn vader wreef troostend over haar rug.
“Van het één kwam het ander en voor we het goed en wel in de gaten hadden, ging het veel verder dan alleen maar troosten.”

Sjors en ik luisterden ademloos. Gespannen ook. Niks terug bij af… We hadden het wel degelijk bij het rechte eind!
“Die vakantie werden we verliefd op elkaar. Of in ieder geval, sliepen we met elkaar. Ik was verliefd. Al een hele tijd. En hij… Hij had gewoon behoefte aan iemand die er voor hem was. En die iemand, dat was ik…”

Met betraande ogen keek ze ons aan.
“Toen ik weer thuis was, ontdekte ik dat ik zwanger was.”
“Mijn God, mama…” bracht ik uit.
Ondanks dat ik allang wist dat ze dit zou zeggen, was mijn ontzetting echt. Ik keek Sjors aan. Hij leek wel in shock. Net zoals toen hij die brief van zijn ouders had gelezen, staarde hij met een doffe blik in zijn ogen voor zich uit. Onopvallend pakte ik zijn hand weer vast. Hij keek op.
“Ik hou van je,” vormde ik alleen voor hem zichtbaar met m’n mond.

“Dus ik heb nog een oudere broer of zus?” reageerde ik alsof ik stomverbaasd was.
Opnieuw zuchtte m’n moeder.
“Nee schat. Je had een ouder zusje. Maar ze leeft niet meer. Ze is vrijwel direct na de bevalling overleden.”


reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Dubbelleven door Michael87 » zaterdag 21 juni 2014 15:16

Deel 19 | Speld in een hooiberg



Ontgoocheld reden we aan het einde van de middag terug naar huis. Mijn ouders hadden ons het hele verhaal verteld. Hoe het de bedoeling was geweest dat mijn zus anoniem afgestaan zou worden. En hoe ze direct na de geboorte bij m’n moeder weggehaald was om te voorkomen dat m’n moeder zich zou bedenken. Ze kreeg haar dochtertje niet eens te zien. Gelukkig had mijn opa zich ermee bemoeid toen duidelijk werd dat haar kind overleden was. Hij had erop gestaan dat ze haar kindje een naam mocht geven en afscheid van haar mocht nemen. M’n moeder had haar Elise genoemd. Ze was begraven op de gemeentelijke begraafplaats in Duinkerken.

M’n moeder had het er zwaar mee gehad. Vooral omdat Darren en opa door die zwangerschap vreselijke ruzie hadden gekregen. Darren was door opa zo ongeveer het huis uitgeschopt. Opa was woedend op hem geweest. Hij had het hem vreselijk kwalijk genomen dat hij zo’n misbruik van de goedheid van zijn dochter had gemaakt en hem verboden nog contact met haar te hebben. Het was des te verdrietiger geweest omdat Darren, toen mijn moeder hem had laten weten dat ze zwanger van hem was, ervan overtuigd was geweest dat zijn stiefvader hen zou helpen. Nou, dat had opa inderdaad gedaan! M’n moeder vertelde dat hij erop had gestaan dat ze het kind af zou staan. Onder geen beding mocht ze het houden. Er kon geen sprake van zijn dat ze het samen zouden opvoeden. Sterker nog, m’n opa wilde beslist niet dat iemand ervan af zou weten… Het zou een schande zijn. Mensen zouden hem erop aankijken, want het was onder zijn dak gebeurd. M’n opa had het m’n moeder zelfs verboden er met haar moeder en stiefvader over te praten. Echt niemand mocht het weten.

Dus was hij afgereisd naar Nederland, had tegen iedereen daar gezegd dat m’n moeder een tijdje bij hem in Amerika kwam wonen en had haar ondertussen ondergebracht in het moederhuis in Gent. En m’n moeder voelde zich schuldig. Ze voelde zich slecht. Want m’n opa wees haar er voortdurend op dat dat wat zij en Darren gedaan hadden, echt niet kon. Hoewel hij Darren het huis uit had geschopt, was hij ook wel degelijk vreselijk kwaad op haar geweest. Toch hielp hij haar tot na de bevalling. Volgens m’n moeder alleen maar omdat het zijn carrière zou schaden als het bekend zou worden. En dat was dan ook precies de reden waarom m’n moeder na de geboorte en het overlijden van Elise niks meer met haar vader te maken wilde hebben.

Om te voorkomen dat uit zou lekken dat zijn dochter ongewenst zwanger was van haar stiefbroer, wilde mijn opa beslist niet dat zijn dochter in contact zou komen met de andere meisjes in het moederhuis. Dus had hij een flinke schenking aan de kloosterorde gedaan zodat m’n moeder niet voor haar kost en inwoning hoefde te werken en in haar kamertje kon blijven.

Darren had heel lang niet eens geweten dat hij een dochtertje had en dat ze was overleden. Pas toen ze elkaar, inderdaad stomtoevallig, via hun werk tegen waren gekomen, had hij gehoord wat er allemaal gebeurd was. Sindsdien zagen ze elkaar regelmatig. Zoals m’n moeder het had uitgelegd, voelden ze zich, door alles wat er was gebeurd, met elkaar verbonden.

“En nu?” vroeg Sjors ineens. “Wat gaan wij nu doen?”
“Geen idee jongen. Ik moet het allemaal nog even op me in laten werken. Wat een rare middag… Ik snap nog steeds niet helemaal hoe het nou precies in elkaar zit. Hebben we ons dan echt zo blindgestaard op, laten we maar zeggen, betrokkenheid van mijn familie bij jouw adoptie terwijl het blijkbaar louter toeval was dat mijn opa in Gent was ten tijde van jouw geboorte? Ik vind dat nog steeds moeilijk te geloven…”
“Tja schat, het is toch zo. Je moeder zal daar heus niet om liegen, lijkt me.”
“Een zus… Shit man. Op de één of andere manier was ik er al helemaal vanuit gegaan dat jij m’n broer was. En dat was goed. Dat voelde vertrouwd. Het klopte gewoon.”
Sjors glimlachte.
“Dus dat had jij ook?” vroeg hij.
Ik knikte.
“Ik weet niet precies hoe ik het moet uitleggen,” probeerde ik onder woorden te brengen wat ik voelde. “Het was net alsof ik me nog sterker met je verbonden voelde toen we dachten dat we broers waren. En nu is het ineens alsof ik weer alleen ben. Terwijl je d’r toch gewoon nog steeds bent. Feitelijk is er niks veranderd en toch voelt het ineens heel anders.”
Hij knikte.
“Dat heb ik precies zo. ‘t Is net alsof ik plotseling in m’n nakie sta. Heel vreemd…”

“Wil je nog verder zoeken?” vroeg ik hem aarzelend.
Eigenlijk wist ik het antwoord al. We zochten een speld in een hooiberg. Waren we er eerder van overtuigd geweest dat we die speld gevonden hadden, nu beseften we des te meer dat we er nog lang niet waren.
“Hebben we nog opties dan?” vroeg Sjors. “Volgens mij is er nu nog maar één mogelijkheid… Dat derde meisje in Gent. Maar komen we daar verder mee? Vera heeft zichzelf gemeld omdat ze haar kind wilde vinden. Jouw moeder was te traceren doordat jouw opa herkend was door Vera. En zelfs toen we wisten dat jouw opa erbij betrokken was, was het nog een hele toer om erachter te komen dat dat meisje dat hij in Gent onder had gebracht jouw moeder was. Hoe in Godsnaam moeten we ooit achterhalen wie dat derde meisje was? Zuster Bernadette weet zich niks te herinneren. Wat voor zin heeft het dan nog om door te gaan?” redeneerde hij.
Ik knikte. Zo’n antwoord had ik al wel een beetje verwacht.
“Ik denk dat we het beter kunnen laten voor wat het is,” zuchtte Sjors berustend. “Misschien kan ik die DNA test nog annuleren. Zonde van het geld,” voegde hij eraan toe.

Zwijgend reden we verder. In gedachten liep ik alles wat we de afgelopen tijd hadden gedaan nog eens na om te kijken of we ergens een fout hadden gemaakt. Of er iets was wat ons ontgaan was. Een aanwijzing die we gemist hadden.

“Toch blijf ik het vreemd vinden,” merkte Sjors ineens op.
“Wat schat?” reageerde ik verstrooid.
“Nou gewoon. Ik lijk zo vreselijk veel op jouw opa, da’s bijna eng. Dat kan toch bijna geen toeval zijn Bas? En dat uitgerekend jouw moeder in Gent was omdat ze ongewenst zwanger was en haar kind anoniem moest afstaan terwijl mijn biologische moeder daar blijkbaar ook was. En dat ik dan ook nog zo sterk op jouw opa lijk… Dat bestaat toch eigenlijk niet?”
Peinzend keek ik hem aan.
“Dat is inderdaad wel heel raar, als je d’r goed over nadenkt. Sterker nog, dat kan eigenlijk gewoon niet… Maar toch is het zo jongen,” zuchtte ik.
Weer viel er een stilte.

“Ik bedenk me ineens iets,” begon Sjors opnieuw. “Stel nou eens dat ik verwisseld bent, gewoon per ongeluk, met de baby van dat derde meisje? Of misschien zelfs wel met die van Vera… Dat jouw overleden zus dus eigenlijk het dochtertje van Vera of dat andere meisje was? En dat ik toch jouw moeder’s zoon ben?”

Sprakeloos keek ik hem aan. Natuurlijk! Dat zou kunnen! Dat ik daar niet aan gedacht had… Dat was ieder geval een stuk logischer dan dat Sjors’ biologische moeder een kind had gekregen dat sprekend op mijn opa leek terwijl ze geen familie was…

“Dat moet het zijn!” reageerde ik opgetogen. “Sjors, dat is het gewoon, dat kan niet anders!”
Grijnzend keken we elkaar aan. Van het één op het andere moment was dat gevoel van verbondenheid terug. Hij hoorde wel degelijk bij mij… Hij was wel m’n broer… En dat voelde fantastisch! Ik kreeg er een brok van in m’n keel. Tranen schoten in m’n ogen. Een overweldigend geluksgevoel stroomde door m’n hele lijf… Dit was goed. Dit was perfect!
“Jongen, ik hou zo waanzinnig veel van jou,” fluisterde ik.
Hij kneep even stevig in m’n been.
“En ik van jou schat,” lachte hij. “Wat er ook gebeurt. Hoe het ook in elkaar blijkt te zitten. Wij horen gewoon bij elkaar.”

“Dit kunnen we toch uitzoeken? Als het waar is, moet er toch ergens iets te vinden zijn,” opperde ik opgewonden.
“Misschien moeten we toch maar eens op zoek naar dat ziekenhuis in de buurt van Duinkerken,” reageerde Sjors peinzend. “Uitzoeken of er daar op mijn verjaardag nog andere baby’s geboren zijn.”
“Google maar weer?” stelde ik voor.

Dit ging goed komen. Ik wist het gewoon! Het gekke was dat ‘goed komen’ ineens echt absoluut honderd procent zeker betekende dat we zouden ontdekken dat we broers waren. Nou ja… Halfbroers dan. Elke andere uitkomst zou een teleurstelling zijn…

Eenmaal thuis, doken we opnieuw achter de laptop. Wat moesten we toch zonder internet… Maar ook dit keer leverde het niet veel relevante informatie op. We konden herleiden welk ziekenhuis het geweest moest zijn. Dat was niet eens zo moeilijk. We vonden lange lijsten van mensen die op zoek waren naar hun biologische ouders. Allemaal geboren in datzelfde ziekenhuis. Sjors was beslist niet de enige geweest. We lazen verhalen van vrouwen die onder dwang hun kind hadden moeten afstaan. Vrouwen die wreed van hun kinderen gescheiden werden omdat er al afspraken met adoptieouders waren gemaakt. Het was onvoorstelbaar wat we tegenkwamen. Pure kinderhandel. We werden er stil van… Maar het ziekenhuis waar dit allemaal plaats had gevonden, dat bestond niet meer. Helaas…

Ineens schoot me iets te binnen.
“Shit man. We hadden m’n moeder moeten vragen wanneer Elise geboren is. Als dat op dezelfde dag is als waarop jij geboren bent…”
Triomfantelijk keek ik hem aan.
“Da’s dan toch een duidelijk aanwijzing. Of niet?” vroeg ik opgewonden. “Als zij op een heel andere dag dan jij geboren is, lijkt me de kans op verwisseling niet erg groot. Maar als het wel op dezelfde dag is… En als we dan ook nog kunnen uitvogelen of jullie allebei in hetzelfde ziekenhuis geboren zijn… Dan zijn we d’r toch?”

“Of we doen toch maar gewoon die DNA test,” merkte Sjors droog op. “Hoe je het ook wendt of keert, dat is uiteindelijk toch het enige echte bewijs.
“Hmm… Wel een stuk minder spannend,” pruilde ik gespeeld.
Ondertussen keek ik hem opgetogen aan. Want hij had natuurlijk gelijk! Die DNA test zou het bewijs leveren. Zelfs al kwamen we er nooit helemaal achter wat er nou precies gebeurd was.

“Hou je dat vol? grinnikte hij. “Morgen is het oudejaarsdag. Die testkit komt nooit eerder dan over drie dagen. Dan nog een week wachten op de uitslag… Volgens mij wordt jij gek van de spanning,” voegde hij er lachend aan toe.
“Jij niet dan?” lachte ik terug.

Ik kroop lekker tegen hem aan. Genoot van zijn nabijheid. Ik wist gewoon dat het niet meer fout kon gaan… We waren broers… Geliefden… Beste vrienden. En vooral, onafscheidelijk…


reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
 

Plaats een reactie

Vorige
Volgende

Terug naar Man - Man

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast