Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief


Forumindex  • Verhalen, gedichten en andere teksten  • Man - Man
 
Registreren
 
 
 

Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief

Dubbelleven


Algemeen

Plaats een reactie

Bericht Dubbelleven door Michael87 » zaterdag 21 juni 2014 13:28


Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Dubbelleven door Michael87 » zaterdag 21 juni 2014 13:31

Deel 1 | De brief



“Kom schat. We moeten nu echt gaan.”
Ik draaide me, met de deurkruk al in mijn hand, om en zocht oogcontact. Sjors was stiller dan gewoonlijk. Begrijpelijk. Gisteren hadden we zijn beide ouders begraven. Zes dagen geleden stonden er ineens twee politieagenten op de stoep. Of ik Sjors Martens was. Ik was me kapot geschrokken. Nee, ik was niet Sjors Martens, maar zijn man, had ik me aan de agenten voorgesteld. Of ik hen misschien kon helpen. Want waarom stonden hier ineens twee agenten op de stoep die voor mijn man kwamen? Dat was toch geen goed teken… Ik had me er behoorlijk onrustig door gevoeld. En terecht, naar niet veel later bleek.

“Ik kom zo. Nog even naar de wc,” reageerde Sjors.
Ik zuchtte toen ik Sjors de wc deur achter zich dicht hoorde trekken. Sjors had het moeilijk. Ikzelf ook trouwens. Mijn schoonouders hadden Sjors pas op latere leeftijd gekregen en hij was enigst kind gebleven. Mijn ouders en mijn schoonouders scheelden bijna twintig jaar. En dat terwijl Sjors en ikzelf maar zeven jaar scheelden.

De band met mijn schoonouders was sterk geweest. Veel sterker dan de band die ik met mijn eigen ouders had. Ondanks dat mijn eigen ouders een heel stuk jonger waren dan die van Sjors, hadden zij er veel meer moeite mee dat ik met een man getrouwd was dan zijn ouders. Het werd getolereerd maar daar was dan ook alles mee gezegd. Sjors’ ouders daarentegen hadden me helemaal geaccepteerd. En dat voelde goed. Het compenseerde de kille houding van mijn eigen ouders een beetje.

En nu waren zijn ouders er ineens niet meer. Uit het leven weggerukt door een noodlottig ongeval, zoals het in de krant geschreven stond. Beide waren we geschokt door het slechte nieuws. Natuurlijk hadden we geweten dat er eens een dag zou komen dat we hen kwijt zouden raken. Mijn schoonmoeder was vorige maand net achtenzeventig geworden, mijn schoonvader was bijna tachtig geweest. Maar dit was zo onverwacht gekomen… We hadden niet eens de kans gehad afscheid te nemen. De laatste keer dat we ze in leven gezien hadden, was met moeders verjaardag geweest, nu drie weken geleden.

Ik hoorde Sjors doortrekken. Eindelijk, we konden gaan.
“Rij jij?”
Hij gooide zijn autosleutel naar me toe en wilde langs me heen naar buiten lopen.
“Hé! Kom eens hier jij…”
Ik greep zijn arm vast en trok hem naar me toe.
“Je ziet er moe uit jongen. Hou je het nog wel een beetje vol? We kunnen die afspraak ook afzeggen hoor.”
“Laten we nu maar gaan. Dan hebben we het tenminste achter de rug.”
Hij zuchtte verdrietig.
“Ze hebben een mooi leven gehad schat. En bijna tachtig is toch een hele leeftijd,” probeerde ik hem een beetje op te beuren.
“Weet ik wel…” Hij zuchtte opnieuw. “Maar ik had zo graag afscheid van ze willen nemen. Dit is zo…”
Hij onderdrukte zijn opkomende tranen. Ik trok hem tegen me aan. Wreef troostend over zijn rug.
“Ik weet het schat… Ik had ze ook graag nog een keer gesproken. Kom op jongen, we moeten er toch even doorheen. Het is gewoon niet anders.”
Ik liet hem los, pakte zijn hand vast en trok hem mee naar buiten.


“Meneer Martens, aangenaam kennis te maken.”
Meester A.C.H.J. de Bruijn, zoals zo fraai op het bordje naast de monumentale voordeur van de statige villa had gestaan, schudde Sjors de hand.
“Adriaan de Bruijn,” stelde hij zichzelf voor. Hij wendde zich tot mij. “Meneer de Groot, neem ik aan?” vroeg hij terwijl hij zijn hand nu naar mij uitstak.
“Inderdaad, Bas de Groot. Aangenaam.”
“Allereerst wil ik u beide mijn oprechte deelneming betuigen met het verlies van uw ouders,” begon hij.
“Dank u,” hoorde ik Sjors mompelen.
Ik pakte zijn hand vast en kneep er even bemoedigend in.
“Gaat u zitten. Mag ik u een kopje koffie aanbieden? Of thee?” vroeg hij vriendelijk.
We bedankten er beide voor.
“Kunt u ter zake komen?” vroeg Sjors vermoeid. “We hebben niet veel tijd.”
“Natuurlijk,” reageerde de notaris. “U zult zich wel afvragen waarom u door mij verzocht bent langs te komen.”
“Inderdaad ja,” reageerde Sjors. “Ik kan me niet bedenken waarom mijn ouders een notaris nodig zouden hebben gehad. Dus als u zo vriendelijk zou willen zijn…”

De man waarmee ik nu al veertien jaar mijn leven deelde, keek de notaris strak aan. Hij was duidelijk doodmoe. De afgelopen week was afmattend geweest. Nadat de agenten weer vertrokken waren, hadden we eerst een tijdje verslagen op de bank gezeten. Het drong nog niet eens goed tot ons door wat er eigenlijk gebeurd was. Ik probeerde te bevatten wat die agenten ons gezegd hadden. De auto van mijn schoonouders was op een onbewaakte spoorwegovergang door een aankomende trein geschept. Ze waren beide op slag dood geweest. En nu waren ze er gewoon niet meer… Sjors had alleen maar voor zich uit zitten staren. Af en toe bibberde hij. Ik had mijn arm om hem heen geslagen en toen was hij ineens in huilen uitgebarsten. En voor ik het me realiseerde jankten we ons als twee kleine kinderen de ogen uit onze kop.

Maar ja, we moesten door. Ik had me het eerst herpakt. En vanaf dat moment hadden we nauwelijks nog rust gehad. De dame van de begrafenisverzekering was langs gekomen. Zij regelde. Wij hoefden alleen maar te zeggen wat we wilden. Kaarten uitzoeken, enveloppen schrijven, bloemen, muziek… Dat wilden we zelf doen. Logisch…

“Uw ouders hebben mij gevraagd een brief in bewaring te houden die voor u bedoeld is, meneer Martens. Zij hebben mij verzocht u die brief te overhandigen na hun overlijden.”
“Een brief? Hoezo? Waar gaat die over?”
Verbaasd keek Sjors de notaris aan.
“Ik ben niet op de hoogte van de inhoud, meneer Martens. Uw ouders zijn heel duidelijk geweest. De brief is uitsluitend voor u bestemd. Zij hebben mij verzocht u te vragen discreet met de inhoud van de brief om te gaan.”
“Dus ik mag het ook niet weten,” merkte ik aarzelend op.
“Dat heeft u goed begrepen meneer de Groot.”
Meester de Bruijn overhandigde de envelop die al die tijd voor hem op zijn bureau had gelegen aan Sjors.
“Leest u de brief thuis op uw gemak. Mocht u behoefte hebben aan juridisch advies of wilt u op andere wijze gebruik maken van mijn diensten… Hier heeft u mijn kaartje.”
Hij stond op en schudde ons de hand. Overdonderd liepen we de deur uit.


“Wat doen we? Meteen naar huis? Of even uitwaaien?” vroeg ik toen we in de auto stapten.
Ik kende Sjors. Als hij met dingen rondliep, moest hij even flink de wind door zijn haren voelen. Even stevig zijn voeten in het zand zetten. En het waaide lekker hard. Het ideale moment om er even bewust van te worden dat wij nog wel leefden…
“Strand,” zuchtte hij. “Doe maar, ja…”
En zo zette ik koers richting de noordzeekust.
“Wat denk jij dat er in die brief staat?” vroeg ik, toch best nieuwsgierig.
Want die brief was vast niet voor niks bij een notaris in bewaring gegeven.
“Ik heb werkelijk geen idee. Misschien hebben ze ergens een oud familiekapitaal verstopt.”
Ik stootte hem aan.
“Mooi man, kunnen we eindelijk een keer op vakantie,” grapte ik.

Dat was natuurlijk flauwekul. We zaten beide in het onderwijs en hadden, om heel eerlijk te zijn, stiekem toch best lekker veel vakantie. En die gebruikten we voornamelijk om de mooiste plekjes van de wereld te bezoeken. Ik weet nog goed dat we de eerste keer samen op vakantie gingen. Sjors had me uitgenodigd. Toen was het nog zo vreemd geweest. Ik zat in zes VWO. Hij was mijn nieuwe muziekleraar. Vanaf het allereerste moment trokken we elkaar aan. Niemand die het mocht weten. Want het kon natuurlijk niet. Een leraar hoorde van zijn leerlingen af te blijven. Maar ja… Deze leerling kon zelf ook niet van zijn leraar afblijven… Pas nadat ik m’n diploma had gehaald, maakten we het bekend. Vreemd, hoeveel mensen toen ineens zeiden dat ze het eigenlijk al wisten. We pasten bij elkaar, zeiden ze. Waren beide gepassioneerd met muziek bezig. We leken elkaar aan te voelen. Ze vonden ons twee handen op één buik. Die zomer gingen we voor het eerst samen op vakantie. Naar New York. Ik was in de zevende hemel. Smoorverliefd. En ik was niet de enige… De gedachte bracht een glimlach op m’n lippen.

“Wel raar dat die notaris zo nadrukkelijk zei dat die brief uitsluitend voor mij bedoeld was,” merkte Sjors op.
“Inderdaad. Alsof je ouders een geheim hadden… Iets wat niemand wist en ook niemand mocht weten,” merkte ik bedachtzaam op. “Ik ben toch eigenlijk best nieuwsgierig,” ging ik verder.
“Jammer voor jou schat. Ik ga die brief straks eerst zelf lezen. En dan bepaal ik of jij hem ook mag lezen.”
“Hmm, dat zou dan het eerste geheim tussen ons worden,” reageerde ik een beetje gepikeerd.
Ik kon niet verhullen dat dat idee me niet aanstond.
“Maak je niet druk jongen. Ik wil niet eens geheimen voor jou hebben. Maar ik wil hem wel eerst zelf lezen. Daarna mag jij. Ok?”

Opgelucht knikte ik. Sinds we bij elkaar waren, hadden we werkelijk alles met elkaar gedeeld. Beide hielden we niet van geheimen. Het was al erg genoeg dat we bij mijn ouders thuis toneel moesten spelen. Oh… Ze wisten heel goed hoe de vork in de steel zat. Ze wisten dat we getrouwd waren. Maar ze deden alsof het niet bestond. Alsof we goeie vrienden waren. We waren welkom maar over onze relatie werd niet gesproken. Nooit. Toen we trouwden, was er van mijn familie ook niemand aanwezig geweest. Gelukkig waren Sjors’ ouders heel anders. Daar was ik met open armen ontvangen. Ze zagen me bijna als hun tweede zoon. Maar nu leek het erop dat die lieve mensen een geheim hadden. Als dat geheim maar niet tussen ons zou komen… Ik was er niet helemaal gerust op. Want waarom wilden zijn ouders dat die brief alleen door Sjors gelezen werd? Ze wisten wat ik voor hem betekende. Waarom sloten ze mij buiten?


reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Dubbelleven door Michael87 » zaterdag 21 juni 2014 13:35

Deel 2 | Wat zou erin staan?



Zwijgend liepen we tegen de wind in naast elkaar langs de vloedlijn. Handen in de zakken, kraag omhoog. Tranen liepen over m’n wangen. Niet zo zeer van verdriet maar meer van de snijdende noordoostenwind. Althans, dat kon ik mezelf voorhouden… Af en toe keek ik opzij, naar de man naast me. Ook zijn wangen waren vochtig. Zo nu en dan zuchtte hij.
“Ik ben blij dat het achter de rug is,” zei hij ineens uit het niets.
Abrupt stond hij stil en draaide zich naar de zee. Flinke golven braken bulderend uiteen en zorgden voor witte schuimkoppen. Ik kroop tegen zijn rug, sloeg m’n armen om hem heen. Als vanzelf greep hij mijn handen vast en duwde zijn hoofd naar achteren.
“Als we zo thuis zijn, wil ik slapen,” zuchtte hij. “Ik ben bekaf.”
Hij wreef zijn wang langs de mijne.
“Het was ook een vermoeiende week schat. Emotioneel zwaar,” reageerde ik.
“D’r komt een hoop kijken bij zo’n begrafenis. Gelukkig maar dat mijn ouders de boel goed geregeld hadden,” merkte hij op.

Alles had keurig in het onderste kastje van het wandmeubel gelegen. Niet alleen de papieren van de begrafenisverzekering maar ook een adressenlijst en al hun wensen voor de begrafenis. Gelukkig hoefden we niet zelf na te denken wie er allemaal een kaart moesten krijgen. Ik geloof niet dat we dat hadden gekund. Jammer genoeg hadden we niet al hun wensen voor de begrafenis uit kunnen voeren. Maar ja, dat was overmacht geweest. Mijn schoonouders hadden iedereen de gelegenheid willen geven bij een open kist afscheid te nemen maar dat was ons afgeraden. Na het zien van het autowrak, begrepen we dat. Zelf hadden we ze ook niet meer willen zien. We hielden ze liever in onze herinnering zoals ze waren toen ze nog leefden…

“Kom,” zei Sjors. “We gaan terug. Ik heb het wel gehad hier.”
Hij draaide zich in mijn armen om en kuste me. Een kort moment bleven we zo staan. Het gebulder van de zee op de achtergrond, de koude wind, hem dicht tegen me aan… Op de één of andere manier stelde het me gerust. Maakte het me ervan bewust dat we, wat er ook gebeurde, elkaar hadden. Direct na mijn eindexamen was ik bij hem ingetrokken. Misschien te snel maar ik had niet veel keuze. De laatste jaren thuis waren jaren geweest waarin ik stilzwijgend m’n eigen gang ging. Mijn ouders wisten best dat ik vriendjes had. Maar er werd niet over gesproken. Ze wilden het gewoon niet weten. Toen ze doorkregen dat het tussen Sjors en mij serieus was, veranderde dat. Tegenover mij spraken ze er openlijk schande van. Hij was te oud, hij was één van mijn leraren. En bovendien was hij een man… Volgens mij hadden m’n ouders steeds de hoop gehad dat ik vanzelf uitgekeken zou raken op jongens als zij het maar negeerden. Tot ik bij hem introk. Toen drong blijkbaar tot ze door dat ze er niet meer omheen konden. Hun oudste zoon was echt homo. Mijn ouders vonden het maar niks dat we samenwoonden. In het begin lieten ze dat heel duidelijk merken. Maar toen we na een paar jaar besloten te trouwen, legden ze zich erbij neer. Weliswaar met gepaste tegenzin, maar goed…

Met de armen om elkaar heen slenterden we terug. De wind in de rug maakte het een stuk makkelijker om te praten.
“Volgende week maar eens beginnen om het huis leeg te ruimen,” begon Sjors.
“Wat wil je eigenlijk met het huis doen? Verkopen?” vroeg ik hem.
“Geen idee. Ik heb er nog niet echt over nagedacht. Ergens vind ik het raar als het verkocht wordt, denk ik. Dan heb ik geen plek meer om naar terug te gaan. Alsof m’n wortels dan helemaal weg zijn. Voelt leeg… Geen ouders meer… Geen ouderlijk huis…”
“Wat zou je dan willen schat? Dat wij er gaan wonen?”
Hij dacht lang over mijn vraag na.
“Nee,” zei hij tenslotte. “Dat zou ik geloof ik nog raarder vinden. Ik denk dat ik dan voortdurend het gevoel zou hebben dat ze elk moment binnen kunnen komen. Nee, dat wil ik niet. Bovendien is het te ver weg. We kunnen toch moeilijk elke dag anderhalf uur reizen om op school te komen?”
“Toch verkopen dus,” concludeerde ik.
“Er zit niks anders op denk ik,” reageerde hij. “Maar het heeft geen haast… Eerst maar eens door alle spullen heen.”
Ik knikte.

Eenmaal thuis, zochten we vrijwel meteen ons bed op. Beide waren we doodmoe. Sjors draaide zich met z’n rug naar me toe. Ik kroop tegen hem aan. Al snel verraadde zijn rustige ademhaling dat hij sliep. Zelf kon ik de slaap niet direct vatten. Die brief spookte door m’n hoofd. Wat kon er nou zo belangrijk zijn dat mijn schoonouders een brief bij een notaris in bewaring hadden gegeven? Wat was het dat ze hem tijdens hun leven niet hadden kunnen of willen vertellen? En misschien nog wel wezenlijker… Waarom had Sjors die brief nog niet opengemaakt? Hij had hem nu toch al een paar uur in zijn bezit. Durfde hij niet? Was hij bang dat de inhoud van die brief een smet op de herinnering aan zijn ouders zou leggen? Of had hij er gewoon niet meer aan gedacht? Was hij gewoon bekaf van alles wat er de afgelopen week was gebeurd en wilde hij echt alleen nog maar slapen?
Langzaam sukkelde ikzelf ook in slaap…

Een paar uur later werd ik wakker omdat Sjors zich omdraaide. Ik lag nog steeds dicht tegen hem aan.
“Hé schat,” fluisterde hij. “Ben je wakker?”
“Nu wel ja,” reageerde ik grinnikend.
Hij sloeg zijn armen om me heen en kuste me. Hij lachte. Ik keek hem aan. Lachte terug. Onze lippen raakten elkaar weer. Voorzichtig. Ik streelde zijn zij. Hij drukte zich dichter tegen me aan. Ik kreunde. Al snel verloren we ons in een hartstochtelijke vrijpartij. Alle emoties van de afgelopen dagen kwamen er in samen. En het luchtte op. Het bracht ons weer tot elkaar. Want de afgelopen dagen hadden we in een soort waas doorgebracht. Hadden we nauwelijks tijd voor elkaar gehad…

Voldaan en ontspannen lagen we twintig minuten later tegen elkaar.
“Hoe voel je je nu?” vroeg ik.
“Veel beter,” glimlachte hij.
“Moet je dan nu die brief niet eens lezen schat?”
Hij zuchtte een keer diep.
“Ik weet niet wat het is met die brief. Op de één of andere manier heb ik het gevoel dat ons leven volledig gaat veranderen als ik die envelop open maak. Zo van, voor de brief en na de brief… Het voelt heel raar. Waarom zouden mijn ouders een brief bij een notaris in bewaring geven? Dat kan toch niet anders dan dat er iets heel belangrijks in staat? Iets wat ze me niet wilden vertellen toen ze nog leefden… En daar krijg ik de kriebels van.”
Hij keek me aan. Strak gezicht, geen lachje kon er af.
“Wat er ook in staat schat, we kunnen het samen wel aan,” stelde ik hem gerust.
“Ik vind het zo vreemd… Wat kunnen mijn ouders nou te vertellen hebben? Ik dacht dat we altijd overal met ze over hadden kunnen praten. Dat we geen geheimen voor elkaar hadden…”
“Daar kom je alleen achter als je die brief leest schat. Je kunt het nu wel uitstellen, maar dan zit je alleen maar langer in onzekerheid. Kom, even flink zijn. D’r uit jongen…”
Ik duwde hem het bed uit en kroop er zelf achteraan.

“Cappuccino?”
Sjors zat op de bank. Ik was al onderweg naar de keuken. Het was ook meer vragen naar de bekende weg. Want al veertien jaar lang dronken we rond een uur of acht ‘s avonds allebei een cappuccino.
“Lekker,” reageerde Sjors zoals elke avond.
Hij had de envelop met de brief voor zich op de salontafel gelegd.
“Zo,” zei ik terwijl ik twee mokken cappuccino neerzette. “Ben je d’r klaar voor?”
Ik keek hem aan. Aarzelend pakte hij de envelop op.
“Maak open dan,” spoorde ik hem aan.
Ergens vond ik het ook wel spannend. Wat kon er nou voor ergs in die brief staan? Het was vast iets leuks. Een flinke meevaller…
“Wil ik wel weten wat er in staat?” vroeg hij, meer aan zichzelf dan aan mij. “Wat nou als de inhoud van die brief mijn hele beeld van m’n ouders verandert? Misschien herinner ik ze me liever zoals ik ze kende…”
“Jongen, maak je niet zo druk. Misschien hadden ze wel gewoon ergens een appeltje voor de dorst waar de Staat niks vanaf wist. Weet ik veel, een geheime bankrekening in Zwitserland of zo…”
“Denk je?”
“Zou kunnen toch?” reageerde ik.
“Ok. Vooruit dan maar.”

In één soepele beweging scheurde hij de envelop open. Zijn vingers trilden licht toen hij het vel papier uit de envelop trok. Hij was nerveus… Ik kon de spanning van zijn gezicht aflezen. Zijn mond strak gespannen, kiezen op elkaar geklemd. Ogenschijnlijk rustig maar van binnen beslist vreselijk nerveus, vouwde hij het in drieën gevouwen stuk papier open en begon te lezen. Ik hield hem nauwlettend in de gaten.

Was de uitdrukking op zijn gezicht toen hij begon te lezen nog vrij neutraal, al snel veranderde die in één van ongeloof. Met open mond las hij wat er geschreven stond. Langzaam zag ik hem wit wegtrekken… Hij sloeg een hand voor zijn mond en staarde verbijsterd voor zich uit. Bewegingsloos bleef hij zitten.

“Schat?” vroeg ik voorzichtig.
“Hè?” reageerde hij verdwaasd.
Het was me volkomen duidelijk dat wat er in die brief stond, hem behoorlijk van z’n stuk had gebracht. Van het één op het andere moment had ik een vreselijke knoop in m’n maag. Dit zag er niet uit alsof het goed nieuws was… Vol ongeloof las hij de brief nog een keer. Wat stond er in Godsnaam in die brief waardoor hij zo van slag was? Ik maakte me zorgen… Heel erg zorgen.

“Mijn God,” bracht hij uiteindelijk uit.
Vol ongeloof schudde hij zijn hoofd.
“Wat staat er lieverd?” vroeg ik gespannen.
Zwijgend overhandigde hij me het stuk papier en liet zich achterover in de bank vallen.
“Dit is niet waar,” fluisterde hij.
Verslagen hield hij zijn handen tegen elkaar voor zijn gezicht.
Overdonderd door zijn reactie begon ik te lezen…


reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Dubbelleven door Michael87 » zaterdag 21 juni 2014 13:38

Deel 3 | Zoveel vragen…



Met stijgende verbazing las ik de inhoud van de brief. Al snel zakte mijn mond, net zoals vijf minuten geleden die van mijn man, open…
“Dit kan toch helemaal niet?” vroeg ik ontzet toen ik de brief uit had.
Vol ongeloof staarde ik hem aan. Sjors reageerde niet. Hij leek wel in shock.
“Schat?”
Zachtjes schudde ik aan zijn arm.
“Ja sorry,” mompelde hij. “Ik moet dit even op me laten inwerken.”
“Dat snap ik ja.”
“Wat moet ik hier nou mee? Hoe kan dit nou? Waarom hebben ze me dit nooit eerder verteld?” vroeg hij ontsteld. “Mijn God Bas, hoe kunnen ze nou niet mijn ouders zijn?”
Tranen welden op in zijn ogen. Ik trok hem tegen me aan.
“Jongen, ik snap er net zo weinig van als jij,” zuchtte ik.
“Ze hebben me gewoon in de waan gelaten dat ik hun eigen kind was,” bracht hij met moeite uit. “Dat kan toch niet? Dat moet toch iemand gemerkt hebben?”
Zwijgend staarden we elkaar aan.
“Whisky?” vroeg ik ineens.
Ik had het idee dat we wel wat sterkers konden gebruiken dan de cappuccino die nog steeds onaangeroerd voor ons stond.
“Doe maar een dubbele…”

“En nu?” vroeg ik terwijl ik voor ons beide een flink glas inschonk.
Stomme vraag natuurlijk. Maar ja, ik wist ook even niet meer wat ik moest zeggen.
“Ik weet het werkelijk niet. Waarom hebben ze dit niet gewoon voor zichzelf gehouden? Ik was er nooit achter gekomen…”
Hij schudde zijn hoofd. Niet begrijpend.
“Shit man. Als mijn ouders niet mijn echte ouders zijn… Wie ben ik dan?” ging hij verder.
“Schat, je bent nog steeds dezelfde man hoor,” zei ik snel terwijl ik een slok nam.
“Ja hallo… Dat snap ik zelf ook wel. Ik bedoel meer, wie zijn dan wel mijn ouders? Heb ik broers of zussen? Waar kom ik oorspronkelijk vandaan?”
Hij keek me wanhopig aan. Ik pakte de brief nog een keer op. Er stond iets in over waar hij geboren was.
“Hier,” wees ik. “Hier staat dat je in een ziekenhuis in de buurt van Duinkerken bent geboren.”
“Ja, dat wist ik. Ik heb een Franse geboorteakte, weet je nog? Daar moest ik toen nog speciaal voor naar de Franse ambassade toen we trouwden.”
Ik knikte. Nu hij dat zo zei, kon ik het me herinneren. Hij had me verteld dat hij tijdens een vakantie was geboren. Ik had er toentertijd verder weinig aandacht aan besteed.
“Maar hoe kan dat dan?” vroeg ik. “Als je geadopteerd bent, moet er dan niet ergens een adoptieakte of zoiets zijn?”
“Geen idee. Ik heb echt geen flauw idee hoe zoiets gaat. Shit man. Waarom komen ze hier nu mee? Nu ze er niet meer zijn. Nou kan ik niet eens meer vragen hoe het zit. Mijn God… Ze hebben me gewoon m’n hele leven voorgelogen. Waarom?”

Vertwijfeling stond op zijn gezicht te lezen.
“Ik mag toch aannemen dat ze daar een goeie reden voor hadden,” merkte ik op.
“Wat ik uit die brief opmaak, is dat mijn biologische moeder absoluut onbekend wilde blijven en dat ze me gewoon aan mijn ouders heeft gegeven. Maar dat hadden ze me toch wel kunnen vertellen? Ik vind het een raar verhaal,” voegde hij eraan toe.
“Geloof je het niet?”
“Ik weet niet meer wat ik moet geloven. M’n hele leven lijkt ineens wel een leugen. Wie zegt dat m’n ouders in die brief de waarheid vertellen? Bijna veertig jaar lang hebben ze me voorgelogen. Hoe kan ik nou weten of dat wat er in die brief staat, klopt? Misschien hebben ze me wel gestolen!”
“Schat! Je hebt het wel over de mensen die je met veel liefde hebben grootgebracht. Je denkt toch niet werkelijk dat die jou gestolen hebben? Nou zie je volgens mij spoken…”
“Ja sorry hoor. Ik weet het even niet meer. Dit voelt gewoon heel erg raar. Wat moet ik nou?”
“Misschien moet je het even laten bezinken jongen. Dit komt je natuurlijk wel heel erg koud op je dak vallen,” merkte ik op.
Hij zuchtte.

“Moeten we eigenlijk niet eens wat eten? Zal ik snel wat in elkaar flansen?” vroeg ik.
Ik begon toch best trek te krijgen en die dubbele whisky op een bijna nuchtere maag, dat knalde er goed in…
“Doe maar een paar boterhammen. Ik heb niet echt veel zin in wat.”
Ik stond op en ging naar de keuken om voor ons beide een paar eitjes in de pan te gooien.

“Ok,” begon ik toen ik weer naast hem ging zitten en hem een bord roerei met spek en toast aanreikte. “Wat staat er nou eigenlijk precies? Zoals je ouders het beschrijven, heeft jouw biologische moeder blijkbaar een tijd in een klooster in België gewoond omdat ze ongewenst zwanger was en niemand er vanaf mocht weten.”
Hij knikte terwijl hij een hap toast nam.
“De zusters zorgden ervoor dat de kinderen die geboren werden terecht kwamen bij kinderloze echtparen die daar flink voor betaalden,” ging ik verder. “En dat konden ze doen door die moeders in een ziekenhuis in de buurt van Duinkerken anoniem te laten bevallen. Geen naam van de biologische moeder op de geboorteakte maar de naam van de ‘adoptieouders’. Gewoon de baby’s meegeven aan de ‘adoptieouders’ die het kind dan vervolgens als hun eigen kind groot konden brengen. Geen haan die er naar kraaide…”
“Op papier ben ik dus wel degelijk hun eigen kind. Nergens is uit af te leiden dat dat niet zo is. Als ze het me niet verteld hadden, zou ik het nooit geweten hebben,” concludeerde hij.

“Waarom denk je dat ze het voor je verzwegen hebben?” vroeg ik hem.
“Dat lijkt me nogal logisch. Wat ze gedaan hebben was zo illegaal als de pest. Als het bekend zou worden, hadden ze me waarschijnlijk bij hen weggehaald.”
“Maar hoe kan het dan dat jou familie van niks weet?” vroeg ik verbaasd.
Want Sjors had een aantal ooms en tantes en ook die wisten blijkbaar van niks.
“Ik heb geen idee. Dat staat er niet in. Misschien wisten ze het wel maar hadden ze afgesproken dat niemand er iets over zou zeggen…”
“Dat lijkt me sterk. Als ze jou niks wilden vertellen omdat het illegaal was, dan zullen ze dat waarschijnlijk aan helemaal niemand verteld hebben.”
“Daar zit wel wat in, ja.”
Hij dacht na.

“Weet je…” ging hij verder. “Ik neem het ze niet eens kwalijk of zo. Ze zijn altijd hartstikke lief voor me geweest. Maar ik had ze toch graag een aantal vragen gesteld. Waarom moest het op deze manier, bijvoorbeeld… Waarom konden ze niet gewoon adopteren? En heeft mijn biologische moeder me vrijwillig afgestaan? Of werd ze gedwongen? Ik moet er niet aan denken dat er ergens een vrouw rondloopt die al mijn hele leven lang naar me op zoek is…”
“Wil je op zoek naar je echte moeder?” vroeg ik ineens. “Wil je weten waar je vandaan komt?”
“Geen idee. Ik vind het nu allemaal nog maar onwerkelijk. We hebben mijn ouders nog maar net begraven en nu ineens blijken ze helemaal m’n ouders niet te zijn. Ik weet echt nog even niet wat ik ermee moet schat.”
In één teug dronk hij z’n glas leeg en schonk nog een keer bij.

Zwijgend zaten we op de bank. Ik sloeg een arm om hem heen. Hij legde zijn hoofd tegen m’n schouder.
“Jouw echte moeder weet natuurlijk wel dat je bestaat. Dat lijkt me ook vreselijk… Je kind moeten afstaan en niet weten hoe het hem of haar vergaat,” merkte ik op.
Verschrikt schoot hij overeind.
“Shit man. Straks staat ze ineens op de stoep. Is ze naar mij op zoek… Ik weet niet of ik dat wel wil schat.“
“Volgens mij hoef je je daar niet zo druk om te maken. Als ik die brief zo lees, hebben die zusters alles gedaan om te voorkomen dat moeders en kinderen elkaar terug kunnen vinden. Jouw moeder wist niet eens of ze een jongen of een meisje had gekregen. Je werd meteen na de bevalling bij haar weggehaald. Ze heeft je nooit gezien jongen, ze weet niet eens hoe je heet. Sterker nog, jouw echte moeder kan volgens mij niet eens hard maken dat ze überhaupt een kind gebaard heeft. Haar naam staat niet op jouw geboorteakte. Ze weet volgens mij helemaal niks over jou.”
“Raar idee… Ik kan me maar moeilijk voorstellen dat iemand dat zo doet.”

Ineens stond hij op, nam nog een slok whisky en kroop achter zijn vleugel. Hij zette het glas er bovenop, klapte de deksel open en legde zijn handen op de toetsen. Heel even sloot hij zijn ogen. En toen zette hij de indringende eerste akkoorden van de Prelude in Cis van Rachmaninov in. Weggekropen in de bank keek ik naar hem. De uitdrukking op zijn gezicht sprak boekdelen. Grimmig in het begin. Dat was ook te horen in zijn spel. Feller dan gewoonlijk raakten zijn vingers de toetsen. Langzaam werd hij rustiger, werd zijn spel gevoeliger. De blik in zijn ogen verzachtte, zijn vingers dansten over de toetsen. Ik glimlachte, kroop achter mijn eigen vleugel. Heel even hadden we oogcontact. Hij knikte en schakelde moeiteloos over op de versie voor twee piano’s. Dit hadden we al zo vaak samen gespeeld… We keken elkaar aan. Lachend.

De whisky en het samen spelen leidde niet direct tot muzikale hoogstandjes maar het luchtte wel op. De bedrukte stemming verdween van het één op het ander moment. Zoals altijd als we samen speelden, gingen we er volledig in op.


reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Dubbelleven door Michael87 » zaterdag 21 juni 2014 13:44

Deel 4 | Een aanknopingspunt



Inmiddels was er bijna een maand verstreken sinds we ontdekt hadden dat Sjors’ ouders niet zijn ouders waren. Het leegruimen van zijn ouderlijk huis was emotioneel zwaar geweest. Stiekem hadden we beide bij elk kastje, bij elke doos en bij elk fotoboek dat geopend werd, gehoopt iets te vinden over zijn biologische moeder. Maar dat was niet gebeurd. Er was in zijn ouderlijk huis helemaal niks terug te vinden over zijn afkomst. Elke dag opnieuw was er die hoop geweest en elke dag opnieuw ook weer die teleurstelling. Sinds twee dagen stond het huis te koop. Sjors wilde ervan af.

De hele situatie had hem veranderd. Op school leek er weinig aan de hand te zijn. Maar eenmaal thuis was hij stil en trok hij zich steeds vaker in zichzelf terug. Hij staarde urenlang naar de tv, speelde in z’n eentje piano. Hij at slecht, sliep veel te weinig. Aandacht voor ons samen had hij helemaal niet meer. Hij zag me nog nauwelijks staan. De afgelopen maand hadden we precies één keer gevreeën en dat was op de middag geweest voor hij de brief had gelezen… Sindsdien weerde hij me af. Zelfs een knuffel of een kus zat er niet in. Hij piekerde. In z’n eentje. Natuurlijk wist ik waarover. Maar hij wilde of kon er niet over te praten… Alsof hij eerst voor zichzelf wilde bepalen wat hij er nou mee moest. Of hij er wat mee moest…

We hadden de brief de afgelopen maand beide zeker wel een keer of vijftig gelezen. En telkens vielen ons weer andere dingen op. Waar Sjors erg mee zat, was de datum waarop de brief gedateerd was. Zijn ouders hadden de brief een paar dagen na zijn geboorte al geschreven. Vanaf het begin af aan waren ze dus al van plan geweest hem pas na hun overlijden te laten weten dat zij niet zijn biologische ouders waren. Hij vroeg zich af waarom hij het niet mocht weten toen ze nog leefden. Waren ze bang voor vragen? Of voor justitie? Wilde zijn biologische moeder het niet? Maar waarom wilden ze dan wel dat hij het na hun overlijden zou weten? Hoopten ze misschien toch dat hij zijn biologische moeder ooit zou vinden? Ondanks dat ze wisten dat zij dat, in ieder geval toen, niet wilde?

Sjors was er tegelijkertijd boos en verdrietig over. Boos, omdat hij van zijn ouders nooit meer antwoorden op zijn vragen zou kunnen krijgen. Hij moest het doen met wat er in die brief stond en dat was niet veel. En verdrietig omdat de informatie in de brief zo summier was dat het bijna onmogelijk was om op basis daarvan zijn biologische moeder te vinden. Als ze hem tenminste al zou willen zien…

Die datum had op mij een heel andere effect. Ik voelde me er opgelucht door. Opgelucht, omdat mijn schoonouders me toch niet bewust hadden buitengesloten. Want toen zij die brief schreven, bestond ik nog niet eens… Ik wist zeker dat ze blij waren dat ik Sjors steunde, dat hij mij naast zich had om hem op te vangen. En dat die brief dus wel degelijk ook voor mij bedoeld was… Misschien raar, maar dat voelde op de één of andere manier goed.

Iets anders wat ons beide bleef intrigeren, was dat klooster in België. Als zijn biologische moeder in dat klooster had gewoond toen ze zwanger was, waren er misschien wel meer meisjes geweest. En als dat zo was, dan moest er toch wel iets over terug te vinden zijn? Jammer genoeg hadden zijn ouders de naam van de kloosterorde niet in de brief vermeld. Maar wel de naam van één van de zusters. In de brief stond namelijk dat ze Sjors gekregen hadden van een zuster genaamd Bernadette…

En dan dat ziekenhuis. Dat werkte er blijkbaar aan mee om geboorteaktes te vervalsen. Welk ziekenhuis zou dat zijn? Zouden we dat kunnen vinden? En zouden we daar dan meer kunnen ontdekken over zijn biologische ouders?

“Bas?”
Sjors tikte me op m’n schouder. Ik was aan het stofzuigen en had hem niet aan horen komen. Verschrikt keek ik op.
“Huh? Ben je d’r al?” vroeg ik volslagen overbodig.
Want als hij er niet was geweest, had hij hier natuurlijk niet gestaan.
‘Doe eens uit…’ gebaarde hij richting de stofzuiger.
Ik deed wat hij wilde.
“Ik heb wat zitten surfen,” begon hij. “En daarbij kwam ik dit tegen…”
Hij overhandigde me een uitgeprinte webpagina. Nieuwsgierig nam ik het vel papier van hem aan. Onmiddellijk wist ik waar het mee te maken had.

Ik liet me op de bank zakken en begon te lezen. Sjors kwam naast me zitten.
“Hoe heb je dit gevonden?” vroeg ik verbaasd toen ik klaar was.
Ik had zelf ook al een aantal keren op internet gezocht maar veel verder dan informatie over verschillende zusters die Bernadette heetten, was ik niet gekomen. En geen van die zusters leek ook maar in de verste verte iets te maken te hebben met illegale adopties. Ook het zoeken op ‘illegale adoptie’, ‘illegale adoptie België’, ‘illegale adoptie Duinkerken’ of zelfs ‘kinderhandel’, had niks opgeleverd.
“Ik heb m’n geboortejaar toegevoegd. En toen kwam dit ineens naar voren...”
Hij glunderde.
“Oh jongen, ik ben zo blij voor je,” reageerde ik opgetogen.
Zonder er bij na te denken trok ik hem tegen me aan. Hij liet het niet alleen toe, hij pakte me zelfs vast en kuste me!
“Ik ook schat,” fluisterde hij terwijl zijn hand onder m’n trui gleed.
Er ging een schok door me heen toen ik zijn vingers tegen de huid van m’n buik voelde. Onmiddellijk reageerde m’n lijf. Ik had hem zo gemist… Als vanzelf verscheen er een glimlach op m’n lippen. Ik keek hem aan en zag het vuur in zijn ogen. Hij verlangde naar me… En ik naar hem. Langzaam gleed zijn hand omhoog. Ik kreunde zachtjes. Onze lippen vonden elkaar opnieuw…

“Jongen, wat ben ik blij dat je d’r weer bent. Ik heb me zo ongerust over je gemaakt,” zuchtte ik toen we een tijdje later nagenietend in elkaars armen lagen.
“Sorry schat. Ik voelde me gewoon zo vreemd de afgelopen tijd. Zo leeg. Zo doelloos. Op school kon ik maar nauwelijks m’n aandacht bij de lessen houden. En als ik dan thuis kwam, lukte het gewoon niet meer om lief en gezellig te doen.”
“Ik snap het wel schat. Je hoeft je niet te verontschuldigen hoor. Ik laat je niet zomaar vallen hoor,” glimlachte ik
Ondanks dat ik gezegd had dat ik het wel snapte en dat ik hem niet zou laten vallen, was ik enorm opgelucht. Want ik was behoorlijk bang geweest de afgelopen tijd. Bang dat hij zichzelf helemaal kwijt zou raken. En daardoor ik hem ook…
“Maar nu heb ik weer een doel. Ik heb het gevoel dat ik weer verder kan. Ik heb een aanknopingspunt…”

Het artikel dat hij op internet had gevonden ging over een onderzoek dat gedaan was naar illegale adoptiepraktijken in de jaren zeventig. Er werd gesproken over een kloosterorde in België waar zwangere meisjes in een zogenaamd moederhuis werden ondergebracht om daar hun kind te baren. De kinderen werden ter adoptie aangeboden. Niet via de geijkte kanalen, maar onderhands. Dat mocht op zich, daar was niks illegaals aan. Adopties hoefden niet persé via adoptiebureau’s te lopen. Dat mocht ook via rechtstreekse bemiddeling tussen de afstandsmoeder en de adoptieouders. Overigens verdiende die kloosterorde er lekker aan want de adoptieouders betaalden flink voor de baby’s. Alles in de vorm van schenkingen natuurlijk… Maar goed, een legale adoptie kostte ook flink wat… Volgens de onderzoekers vingen de zusters ook wel eens meisjes volledig anoniem op. Ze zorgden er dan voor dat de baby’s van die meisjes ‘verdwenen’. Dat zou mogelijk zijn geweest doordat een gynaecoloog in een ziekenhuis in Noord Frankrijk valse medische verklaringen afgaf waardoor de adoptieouders als biologische ouders geregistreerd konden worden.

Het onderzoek had weliswaar geen enkel bewijs opgeleverd dat er strafbare feiten waren gepleegd, ons klonk het allemaal heel bekend in de oren. Het kon gewoon niet anders. Dit moest zijn wat er met Sjors en zijn moeder was gebeurd!

“Betekent dit dat je wilt proberen je moeder te vinden?” vroeg ik gespannen.
Ik had al een tijdje het idee dat hij vreselijk aan het dubben was of hij nou wel of niet op zoek naar haar moest gaan. Alsof hij voor zichzelf de voors en tegens aan het afwegen was en de kans op succes inschatte. Dat dat de reden was waarom hij zo stil was en me nauwelijks zag staan. Ik hoopte zo dat hij er nu uit was…
“Dat zou mooi zijn. Voorlopig ben ik al blij als ik er achter kan komen of dat wat er in dat artikel staat, inderdaad is wat mij is overkomen.”
“Dus je wilt naar dat klooster?”
Hij knikte.
“Volgende week begint de kerstvakantie,” reageerde hij lachend. “Tijd genoeg om op onderzoek uit te gaan, zou ik zo zeggen.”
“Ok, dan gaan we dus naar België,” concludeerde ik opgelucht.
Voor het eerst sinds een maand zag ik weer een beetje van de oude Sjors terug. Hij had een beslissing genomen. En dat deed hem duidelijk goed.

En zo checkten we een week later in een appartementenhotel niet ver van het centrum van Gent in. Want het klooster waarover in het artikel dat Sjors op internet had gevonden werd gesproken, lag niet ver uit de buurt van Gent. Natuurlijk wisten we niet zeker of zijn moeder inderdaad in dat klooster had gezeten maar het was het enige aanknopingspunt dat we hadden.

“Spannend?” vroeg ik toen we de volgende ochtend de kamerdeur achter ons dichttrokken.
“Man, ik ben bloednerveus,” reageerde Sjors. “Wat nou als ze een naam hebben? Durf ik dan verder te gaan? Stel je voor dat mijn moeder helemaal niks van me wil weten. Wat dan?”
“Misschien moet je je er maar niet al te veel van voorstellen. Waarschijnlijk kom je geen steek verder. Als het waar is wat je ouders schreven en wat er in dat artikel op internet stond, staat er nergens iets geregistreerd. De kans dat je in dat klooster iemand te spreken krijgt die überhaupt iets van jou of je moeder af weet, is volgens mij heel klein.”
“Weet ik wel. Toch heb ik er een goed gevoel over.”
Opgewekt sloeg hij een arm om me heen.
“Kom jongen, we gaan mijn moeder zoeken…”


reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Dubbelleven door Michael87 » zaterdag 21 juni 2014 13:46

Deel 5 | De eerste stap



Sjors was opgetogen. Zijn humeur was niet meer stuk te krijgen. Zo terneergeslagen als hij de afgelopen tijd was geweest, zo vrolijk was hij nu. Voor we aanbelden bij wat volgens het artikel op internet het moederhuis van het klooster zou moeten zijn, draaide hij zich naar me toe. Hij pakte m’n beide handen vast en keek me gespannen aan.
“Nu gaat het gebeuren Bas,” zei hij nerveus. “De eerst stap op weg naar m’n biologische moeder.”
“Schat, maak je alsjeblieft geen illusies. Het lijkt me sterk dat wij bij onze eerste poging meteen beet hebben. Je hoort toch zo vaak van kinderen die hun biologische ouders zoeken die daar jaren mee bezig zijn. En dat zijn dan nog kinderen die een officieel adoptiedossier hebben. Jij hebt niks jongen…”
“Niet zo negatief man. Ik weet heus wel dat het wel erg makkelijk zou zijn als we hier meteen te horen krijgen wie mijn moeder is. Maar we moeten toch ergens beginnen,” zuchtte hij. “En weet je, het voelt eigenlijk best spannend. Alsof we op queeste zijn.”
Ik schoot prompt in de lach. Dit was Sjors ten voeten uit… Toen ik hem leerde kennen, speelde hij al een aantal jaren Dungeons & Dragons, een fantasy roll playing game, en binnen no time had hij mij er ook in meegesleept. Als we op vakantie gingen, bedacht hij steevast een queeste. Meestal hele simpele dingen. Gewoon op zoek naar een ring of de oorsprong van een rivier. We verzonnen er van alles bij. De meeste mensen verklaarden ons volledig voor gek maar wij hadden er een hoop lol aan.
“Dan is dit wel een moeilijke queeste,” merkte ik op. “Ik hoop dat we hoog genoeg level zijn om deze tot een goed einde te brengen.”
Lachend keek ik hem aan, sloeg m’n armen even stevig om hem heen en kuste hem.
“Kom schat,” zei hij ongeduldig toen we elkaar weer loslieten. “Tijd voor actie.”

“Goedemorgen mevrouw,” begon Sjors beleefd toen de deur werd geopend door een dame van middelbare leeftijd.
Ze nam ons in zich op. Haar ogen bleven even rusten op onze handen die elkaar stevig vast hielden. Toen keek ze Sjors weer aan. Van pure spanning kneep hij mijn hand zowat fijn.
“Waarmee kan ik u van dienst zijn,” vroeg de dame met een heerlijk Vlaams accent zakelijk.
“Mijn naam is Sjors Martens. En dit is mijn man, Bas de Groot.”
Onmiddellijk verscheen er een afkeurende blik in haar ogen en kneep ze haar lippen stijf op elkaar. Ik stootte Sjors lichtjes aan. Oppassen… Niet iedereen vond het doodnormaal dat wij getrouwd waren en we hadden nu wel alle medewerking nodig.
“Ik ben op zoek naar m’n moeder,” ging hij verder.
“Sorry, uw moeder woont hier niet,” reageerde de dame snel en wilde de deur weer dicht doen.
“Ho, ho… Mevrouw, alstublieft… Laat me even uitpraten,” zei Sjors voor ze de kans kreeg ons buiten te sluiten.
Hij had mijn gebaar begrepen en m’n hand inmiddels losgelaten.
“Ik weet dat mijn moeder hier niet is, maar ze heeft hier vroeger blijkbaar gewoond. In het moederhuis van het klooster,” voegde hij eraan toe.
Gespannen keek hij haar aan. Ik schrok een beetje van zijn directe vraag. Als deze dame iets met die adopties te maken had, zou ze nu beslist niks meer zeggen. Ik nam me voor Sjors straks toch even te wijzen op de gevoeligheid van de hele kwestie. Het kwam op mij over alsof hij iets te overmoedig te werk ging.
“Sorry meneer, dit is al jaren geen moederhuis meer,” was het laatste dat ze zei voor ze, nu toch resoluut, de voordeur voor onze neus dichtsloeg.

“Shit,” stootte Sjors uit. “Wat een kutwijf,” voegde hij er hartgrondig aan toe.
“Hé! Doe effe rustig jongen. Kom, we gaan ergens een bak koffie drinken.”
Ik wilde hem met me mee trekken maar hij bewoog geen centimeter.
“Kom jongen,” probeerde ik opnieuw.
Ineens zag ik een verdachte glinstering in zijn ogen. Hij kon zijn teleurstelling maar nauwelijks verbergen en onderdrukte zijn opkomende tranen.
“Schat,” zei ik zachtjes terwijl ik hem tegen me aantrok. “Had je nou serieus verwacht dat het zo makkelijk zou zijn? Kom op man, we gaan gewoon verder. Als dit geen klooster meer is, gaan we op zoek naar andere kloosters van deze orde. Die zijn er vast…”
“Maar dit was het moederhuis…” sputterde hij teleurgesteld.
“Nou en? Misschien zitten die zusters van toen nu wel ergens anders. Kom op man. Niet zo snel bij de pakken neer gaan zitten.”

We zochten in het centrum van Gent een lunchroom op en bestelden twee bakken cappuccino.
“Zag je die dame naar ons kijken toen jij mij voorstelde als jouw man?” begon ik.
Hij knikte.
“Zei ik toch… kutwijf,” reageerde hij fel.
“Dat zeg je alleen maar omdat ze ons niet kon helpen,” merkte ik op. “Ik denk,” begon ik voorzichtig, want ik wist hoe allergisch Sjors reageerde op mensen die duidelijk lieten merken dat ze twee homo’s maar niks vonden, “dat het misschien verstandiger is om niet zo te laten merken dat wij getrouwd zijn. Tenminste… Als je een beetje medewerking wilt krijgen.”
Hij dacht na en zuchtte diep.
“Je hebt gelijk,” reageerde hij. “Natuurlijk is het niet slim om weerstand op te roepen als we medewerking willen. Ik was gewoon zenuwachtig. Sorry…”
“Dat had ik door ja. Je kneep m’n hand zowat fijn… Niet meer doen jongen. Althans, niet nu.”

“Heb jij nog ideeën?” vroeg hij plotseling.
“Terug naar het hotel? Daar hebben ze wifi. Misschien vinden we op internet meer kloosters van deze orde.”
“En dan?”
“Gewoon. Verder zoeken. Kom op man, we zijn nog maar net begonnen. We hebben nog twee weken. Nou ja, bijna dan.”

Terug op onze kamer startte ik m’n laptop op en typte de naam van de kloosterorde in de adresbalk van de browser in.
“Queesten zijn tegenwoordig wel een stuk makkelijker geworden dankzij Google,” merkte ik op.
“Hangt er vanaf hoe je er tegenaan kijkt,” reageerde Sjors grijnzend. “Vroeger waren de opdrachten ook een stuk simpeler. Toen had je Google niet nodig…”
“Nee, toen had je genoeg aan een magiër met een Clairvoyance,” reageerde ik gevat.
Ik zwaaide m’n handen door de lucht alsof ik een spreuk aan het weven was.
“Ik zie verzorgingstehuizen…” mompelde ik geheimzinnig terwijl ik op het scherm keek. “Kijk,” wees ik naar de lijst met zoekresultaten die Google voor me tevoorschijn had getoverd. “Ik zie dat zuster Bernadette daar ergens zit…”
“Gek, dat kan toch helemaal niet. Voor een Clairvoyance moet je de plek kennen,” ging Sjors serieus op mijn geintje in.
“Doe ik toch. Ik ken m’n laptop hartstikke goed hoor,” lachte ik.
Sjors barste in een onbedaarlijke lachbui uit
”Jij bent echt compleet gestoord,” grinnikte hij nog na.
“Maar ik heb vast gelijk,” merkte ik op. “Die orde heeft behoorlijk wat verzorgingstehuizen. Niet zo vreemd natuurlijk. Die nonnetjes zijn nu allemaal bejaard en die moeten ze toch ergens laten, nietwaar?”
Hij knikte.
“Wil je ze allemaal langsgaan?” vroeg hij.
“Heb je een beter idee?”
Hij lachte opnieuw, schudde ontkennend zijn hoofd.
“Ok, Sherlock. Let’s do it!” grinnikte hij.
“Vandaag nog?”
“Waarom niet. Is er niet één hier in de buurt?”
“Schat, we hebben nog twee weken hoor. Laat me eerst maar eens een route maken tussen de verschillende tehuizen. Kunnen we daarna wel zien wanneer we er naartoe gaan.”
Hij bleef achter me staan toen ik de adressen van de verzorgingstehuizen in de routeplanner van Google Maps invoerde en sloeg zijn armen om me heen. Over m’n schouder keek hij mee wat ik deed.

“Hou eens op man, je leidt me af,” mopperde ik gespeeld verontwaardigd toen ik zijn lippen langs de huid van m’n hals voelde strelen.
Ik voelde zijn warme adem in m’n nek.
“Ik heb zin in jou,” fluisterde hij. “We hebben toch tijd zat, zei jij…”
Als reactie sloeg ik m’n armen om zijn nek en draaide m’n hoofd naar achteren. Onmiddellijk gleed zijn mond van mijn hals langs m’n wang naar mijn lippen. Gewillig liet ik hem toe en gaf me over. Dat route plannen kon wel even wachten…

Ik schoof m’n laptop aan de kant en stond op. Hij trok me tegen zich aan, sloeg zijn armen om me heen en kuste me opnieuw. Mijn handen woelden door zijn haar, ik drukte mijn lijf tegen het zijne. Zachtjes dirigeerde hij me richting het bed. Hij liet me los en keek me ondeugend aan.
“Ik wil je zien,” fluisterde hij. “Je naakte huid tegen me aan voelen… Ik wil je proeven...”

Die blik in zijn ogen… Ik kon nog maar aan één ding denken… Ik pakte zijn handen vast, liet me achterover op het bed vallen en trok hem over me heen. Hij kreunde… Ongeduldig duwde hij m’n trui omhoog en likte m’n tepels. Ik kronkelde onder zijn liefkozingen. Hard drukte hij tegen me aan.
“Wacht,” fluisterde hij.
Hij kwam omhoog. In één soepele beweging trok hij zijn trui over zijn hoofd. Ik deed hetzelfde. Hij legde zijn handen op m’n borst en daalde langzaam af naar beneden. Verlangend knoopte hij m’n gulp los en kleedde me verder uit. Ik zag hem kijken… Zonder aarzelen trok hij zijn eigen broek naar beneden en schoof zijn boxer er achteraan.
“Oh Sjors,” fluisterde ik terwijl ik zijn naakte lichaam genietend in me opnam.
Nogmaals trok ik hem over me heen. Hunkerend vonden onze lippen elkaar opnieuw. Ik sloeg mijn benen om hem heen. Ritmisch bewogen we onze lichamen tegen elkaar. Ik streelde zijn rug, gleed af naar zijn billen. Hij verbrak onze kus en daalde via mijn borst en m’n buik af naar mijn kruis. Ik hield mijn adem in… Heel even sloot ik mijn ogen en toen voelde ik hoe zijn zachte warme lippen me omsloten. Ik zuchtte… Hij kreunde genietend.
“Kom eens hier schat,” fluisterde ik. “Ik wil jou ook…”
Hij kroop op het bed, draaide zich om en nam me opnieuw in zijn mond. Hij hing boven me, zijn geur prikkelde mijn zintuigen. Mijn God, wat rook hij waanzinnig… Verlangend naar hem legde ik mijn handen op zijn billen en trok hem naar me toe. Genietend zoog ik hem naar binnen… Strelende handen… De warmte van zijn mond… Zijn opwinding in mij… Beide voelden we de spanning stijgen. Kreunend bereikten we vlak na elkaar een hoogtepunt.


reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Dubbelleven door Michael87 » zaterdag 21 juni 2014 13:47

Deel 6 | Zuster Bernadette



“We komen voor zuster Bernadette,” zei Sjors.
De dame achter de balie tikte wat in in de computer.
“Kamer C14,” antwoordde ze. “Dat is hier de gang door, met de lift naar de eerste etage, rechts af en dan kamer 14,” wees ze ons de weg.
Ik pakte Sjors’ hand en kneep er even in. Al vier dagen waren we bezig de lijst met verzorgingstehuizen af te werken en tot nu toe hadden we weliswaar meerdere zusters gesproken die Bernadette heetten, maar de zuster Bernadette die we zochten zat er niet tussen.

“Ik voel gewoon dat we goed zitten,” merkte Sjors op toen we in de lift stonden.
“Laten we hopen dat het deze keer de goeie zuster Bernadette is,” reageerde ik. “En laten we hopen dat ze zich iets herinnert.”
“Schat, nogmaals… Ik heb er een goed gevoel over,” reageerde Sjors.
“We zullen zien…”

Inmiddels waren we aanbeland bij de deur van kamer C14.
“Ben je d’r klaar voor?” vroeg ik voor ik op de deur klopte.
Hij knikte.
“Ik wel. Jij ook?” reageerde hij.
“Ok jongen, dan gaan we ervoor.”
Ik klopte op de deur.
“Kom maar binnen,” hoorden we een vriendelijke stem zeggen.

“Goedemiddag zuster Bernadette,” begon Sjors het gesprek.
Hij stak zijn hand uit om de zuster te begroeten en zich aan haar voor te stellen.
“Ken ik u?” vroeg de zuster vriendelijk.
“Misschien,” antwoordde Sjors.
De oude non keek hem onderzoekend aan.
“U zoekt uw moeder,” zei ze ineens.
Verbaasd keken we haar aan. Ik voelde de spanning stijgen. Haar opmerking betekende in ieder geval dat zij de goeie zuster Bernadette was!
“Ja, maar hoe weet u dat?” reageerde Sjors verbaasd.
Na zeven verpleegtehuizen te hebben bezocht en zeven keer teleurgesteld te zijn, ging het nu ineens wel heel erg makkelijk.
“Dat zal ik u uitleggen, meneer…?”
Vragend keek ze hem aan.
“Oh sorry,” reageerde Sjors snel. “Sjors Martens, aangenaam. En dit is Bas de Groot.”
Opnieuw keek de oude non hem onderzoekend aan.
“Dat u hier bent, kan maar één ding betekenen,” begon zuster Bernadette. “U heeft mijn naam van iemand gehoord. Waarschijnlijk uw adoptieouders,” ging ze verder.
Sjors en ik knikten tegelijk.
“En dat betekent dat uw moeder anoniem bevallen is. Er is dus niets terug te vinden over uw moeder of uw adoptie en dat wisten uw ouders. Want anders hadden uw ouders u wel doorverwezen naar de administratie van onze orde. Daar worden de adoptiedossiers namelijk bewaard.”

Stomverbaasd keken we eerst haar en toen elkaar aan. Dit hadden we beide absoluut niet verwacht! Gezien alles wat we op internet hadden gevonden over de adoptiepraktijken van deze orde, leek het ons onwaarschijnlijk dat iemand er zo openlijk over zou praten. En nu vertelde deze zuster ons gewoon dat Sjors anoniem geadopteerd moest zijn omdat we bij haar, in plaats van bij administratie aanklopten…

“Maar gaat u even zitten,” nodigde ze ons allervriendelijkst uit plaats te nemen. “Lust u een kopje koffie?”
“Dank u,” reageerde ik.
Sjors was niet in staat om te reageren. Zijn ogen schitterden van opwinding.
“Allebei een beetje melk, geen suiker alstublieft,” gaf ik onze wensen door.
Zuster Bernadette schuifelde het kleine keukentje dat bij het appartementje hoorde in en begon koffie te zetten.

“Heb je dat gehoord schat?” fluisterde Sjors. “Ze weet meer!”
Hij kon een grijns op z’n gezicht niet onderdrukken. Ik knikte lachend.
“Niet te hard van stapel lopen nou, jongen,” fluisterde ik terug. “Laat haar praten, stel niet te veel vragen.”
“Maak je maar niet druk. Ik ben veel te blij dat we haar eindelijk gevonden hebben. Dit ga ik niet verprutsen hoor.”
“Denk na schat. Wat is het wat je beslist wilt weten.”
“Of ze weet wie m’n moeder is,” reageerde Sjors meteen.
“Dat bedoel ik. Je gaat te snel. Te direct. De kans dat zij een naam voor je heeft, lijkt me heel erg klein. Ze zei het net zelf al, jouw moeder is anoniem bevallen. Ik denk dus niet dat zij weet hoe je moeder heet. Probeer aanwijzingen te krijgen. Over dat ziekenhuis bijvoorbeeld. Of over andere meisjes die tegelijkertijd met je moeder in het moederhuis zaten,” probeerde ik hem uit te leggen.
“Ik snap wat je bedoelt. Hoe meer we te weten komen, hoe meer wegen we kunnen bewandelen om uit te zoeken wie m’n moeder is…”
“Precies jongen.”
Ik lachte hem bemoedigend toe. Legde even m’n hand op zijn been om hem te laten voelen dat hij goed bezig was.

“Zo,” zei zuster Bernadette terwijl ze twee kopjes op het tafeltje voor ons neerzette.
“Vertelt u eens, waar kan ik u mee helpen?”
Sjors legde haar uit dat hij na het overlijden van zijn ouders ontdekt had dat zijn ouders niet zijn biologische ouders waren en dat hij graag wilde weten wat er allemaal gebeurd was. Hij vertelde dat op zijn geboorteakte niks vermeld stond over een andere biologische moeder dan de moeder die hij zijn hele leven gekend had. En hij vertelde zuster Bernadette dat zijn ouders haar naam in een brief, die hij pas na hun overlijden had gekregen, genoemd hadden als degene die hem aan hun gegeven had en dat hij via het internet uiteindelijk hier terecht was gekomen.

Zuster Bernadette dacht na..
“Ik ben bang dat ik niet veel voor u kan betekenen meneer Martens,” reageerde ze voorzichtig. “Als uw moeder anoniem is bevallen en u ook anoniem heeft afgestaan, weet ik verder ook niks.”
“Dat begrijp ik,” antwoordde Sjors een tikkeltje teleurgesteld. “Toch denk ik dat u wel wat antwoorden voor mij heeft. Ik snap bijvoorbeeld niet zo goed waarom alles anoniem moest.”
“Tja, ik weet natuurlijk niet welke redenen de moeders daarvoor hadden. Ik kan u wel vertellen waarom ik en een aantal anderen hieraan meewerkten. Ziet u, als wij deze moeders geen opvang hadden geboden en als wij deze kinderen niet in gezinnen hadden ondergebracht, hadden die meisjes hun kind waarschijnlijk ergens op een smerig toilet ter wereld gebracht en te vondeling gelegd. En vondelingen kwamen toentertijd vrijwel altijd in kindertehuizen terecht. Of, in het gunstigste geval, in een pleeggezin. Want vondelingen werden de eerste jaren nooit ter adoptie aangeboden voor het geval de biologische ouders zich zouden melden. Wij hielpen de moeders en de baby’s alleen maar,” besloot ze haar verhaal.

Zoals zij het vertelde, klonk het allemaal heel logisch. Ik kon me best voorstellen dat er zusters waren geweest die de moeders en kinderen op deze manier dachten te helpen. Maar ik zag Sjors denken…

“Uiteraard begrijp ik uw beweegredenen,” begon Sjors heel formeel. “Maar ik zit nu toch met de gevolgen. Ik zou heel graag meer over mijn achtergrond willen weten en heb daar nu feitelijk geen mogelijkheden toe.”
“Ik begrijp dat u er zo tegenaan kijkt meneer Martens,” antwoordde zuster Bernadette rustig. “Ik moet u er alleen wel op wijzen dat die situatie niet anders was geweest als uw biologische moeder u te vondeling had gelegd.”

Sjors en ik knikten beide.
“Ok,” ging Sjors verder. “Ik snap dat u geen gegevens over mijn biologische moeder heeft. Maar weet u dan misschien of er in dezelfde periode meer meisjes in het moederhuis verbleven? Misschien dat één van hen weet hoe mijn moeder heette…”
Zuster Bernadette dacht even na.
“Sorry, dat zou ik echt niet meer weten. Het is allemaal al zo lang geleden… Misschien kunt u het beste toch contact opnemen met de administratie. Ook al is er van u geen adoptiedossier, ze zullen u wel helpen want veel adoptiedossiers zijn helaas verloren gegaan bij een grote brand. Ik zou alleen niet vermelden dat er op uw geboorteakte helemaal geen melding gemaakt wordt van een biologische moeder… U kunt altijd uw contactgegevens achterlaten voor het geval één van de moeders die in het moederhuis heeft gewoond, op zoek is naar haar kind.”
“Dat zou fantastisch zijn!” riep Sjors opgetogen.
Zuster Bernadette glimlachte.
“Verwacht er niet te veel van meneer Martens. Uw moeder is anoniem bevallen. Haar naam komt niet voor op een afstandsverklaring of geboorteakte. De meeste moeders die anoniem zijn bevallen, laten nooit meer wat van zich horen.”
“Dat snap ik. Toch wil ik u bedanken voor uw medewerking,” reageerde Sjors geëmotioneerd. “En het zou toch kunnen dat iemand anders die tegelijkertijd met mijn moeder in het moederhuis verbleef, haar gekend heeft en zich meldt? Ik zou al blij zijn als ik iets te weten zou kunnen komen over hoe ze was.”

Na zuster Bernadette nogmaals hartelijk bedankt te hebben voor haar medewerking, vertrokken we.

Eenmaal terug in het hotel kwamen de vragen.
“Moeten we het hier eigenlijk wel bij laten zitten?” vroeg Sjors.
“Hoe bedoel je?”
“Nou… Ik bedoel, wat deze orde heeft gedaan, is hartstikke strafbaar. Ze werkten er aan mee om valse geboorteaktes op te stellen. Eigenlijk was het een soort kinderhandel. Op die website stond ook een oproep voor moeders en kinderen die slachtoffer zijn geworden van de adoptiepraktijken van deze kloosterorde. Moet ik me daar niet melden?”
“Schiet je daar wat mee op?”
Sjors haalde zijn schouders op.
“Ik misschien niet. Maar mijn verhaal zou misschien wel bewijs kunnen zijn dat er wel degelijk dingen gebeurden die niet door de beugel konden. En dan zouden degenen die hiervoor verantwoordelijk waren, in ieder geval gestraft kunnen worden.”
“Wat voor bewijs schat? Jij kunt niet eens aantonen dat je daadwerkelijk slachtoffer bent van een illegale adoptie. Volgens mij kun je dat alleen maar als je je moeder vindt en je door een DNA test kunt aantonen dat zij echt je biologische moeder is. En dan moet zij haar verhaal ook nog eens willen vertellen… Als je al wilt dat de orde aangepakt wordt, zul je toch eerst je moeder moeten vinden jongen,” merkte ik op.
“Rare situatie. Ik kan haar alleen maar vinden als ze zich bij de kloosterorde meldt. Maar waarom zouden die haar in contact met mij willen brengen? Die snappen natuurlijk zelf ook wel dat alles dan uitkomt…”
“Niet als jij niks zegt over het ontbreken van gegevens van je biologische moeder op je geboorteakte,” merkte ik op. “Zuster Bernadette zei toch dat veel dossiers door een brand zijn vernietigd? Als je het slim speelt, zullen ze denken dat jouw adoptiedossier ook vernietigd is en gewoon meewerken om je met haar in contact te brengen. Vooropgesteld dat zij jou wil vinden dan…”
Hij dacht er even over na.
“Je hebt weer eens gelijk. Verzwijgen dus…Eerst mijn moeder vinden.”


reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Dubbelleven door Michael87 » zaterdag 21 juni 2014 13:49

Deel 7 | Nieuwe hoop



Vanuit de deuropening van de badkamer keek ik glimlachend naar de man in het grote bed. Mijn man. Al bijna vijftien jaar waren we bij elkaar waarvan bijna tien jaar getrouwd. Alles had ik voor hem over. Al moest ik met hem naar de andere kant van de wereld, ik zou het onmiddellijk doen. Want ik hield van hem… Het waren zware dagen voor hem geweest en ze hadden hem uitgeput. Op zich leek het niet zo inspannend. Gewoon een beetje door België rijden en hier en daar informeren of er een zuster Bernadette woonde. Voor mij was dat ook niet zo zwaar. Maar voor Sjors was er elke keer weer die hoop geweest. Gevolgd door teleurstelling. Hij wilde zo graag meer weten. Het vrat aan hem. Maar nu hadden we zuster Bernadette gesproken. Niet dat we er veel mee opgeschoten waren maar we hadden in ieder geval de bevestiging dat het verhaal wat in de brief stond, klopte. Morgen zouden we naar de abdij gaan om onze gegevens achter te laten en dan zat het er voor nu op. Dan bleef ons niks anders over dan afwachten.

Weggezakt in een paar dikke kussens zapte Sjors doelloos langs de tv zenders. Naakt kroop ik over hem heen. Met m’n knieën aan weerszijden van zijn benen liet ik me op het dekbed zakken en keek hem aan.
“Dat ziet er een stuk beter uit dan wat er op de tv is,” glimlachte hij.
Zonder iets te zeggen legde ik m’n handen in zijn nek en boog naar voren. Heel kort beroerden mijn lippen de zijne. Opnieuw keek ik hem aan. Iets langer deze keer. En weer kuste ik hem. Hij beantwoordde mijn kus. Gretig. Zijn handen streelden m’n schouders, daalden via m’n rug af naar m’n billen. We speelden met elkaars lippen. Ik maakte me los van zijn zachte warme lippen en trok een nat spoor van zijn mond via zijn hals naar zijn oor. Hij sloot zijn ogen en zuchtte. Langzaam daalde ik af naar zijn borst. Mijn tong draaide rond zijn tepels. Zachtjes beet ik er in. Slechts een licht hijgen vertelde me dat hij genoot… Zijn handen gleden over mijn armen naar mijn handen in zijn nek. Onze vingers verstrengelden. Plotseling greep hij me stevig vast en draaide me in één beweging op m’n rug. Mijn ademhaling versnelde… Mijn opwinding was onmiskenbaar. Half over me heen gebogen vonden zijn lippen de mijne. Plagend drong zijn tong telkens een stukje naar binnen. Hij likte m’n lippen. Nog steeds hield hij mijn handen stevig vast. Er was geen ontkomen aan… Verlangend naar meer kreunde ik zachtjes. Hij kroop onder het dekbed vandaan en zwaaide een been over me heen.

“Kijk me aan,” fluisterde hij terwijl hij zich op me liet zakken.
Ik opende mijn ogen en zonk weg in de peilloze diepte van zijn inktzwarte ogen. Volledig in zijn ban liet ik hem begaan. Hijgend kronkelde ik onder de druk van zijn billen. Zijn pik lag hard tegen mijn buik. Ik probeerde los te komen, wilde hem vastpakken. Hem dicht tegen me aanhouden maar hij liet het niet toe.
“Vandaag bepaal ik wat er gebeurt,” fluisterde hij hees in m’n oor.
Ik gaf me over, wist dat hij het nodig had deze keer.
“Ik heb jou lief,” fluisterde ik.
Hij glimlachte en liet me los. Zijn handen gleden langs m’n nek, over m’n schouders. Hij streelde m’n borst en drukte zijn billen stevig tegen m’n kruis. Ik hijgde zwaar. Mijn verlangen naar hem was zo intens. M’n hele lijf schreeuwde om hem maar ik wachtte af. Hij bepaalde het tempo…

Hij schoof naar achteren, drukte een knie tussen m’n benen en dwong ze uit elkaar. Ik wist wat hij van plan was en gaf hem de ruimte die hij zo graag wilde. Op zijn knieën zat hij tussen m’n benen. Traag boog hij zich voorover en zoog me gretig naar binnen. Ik stootte m’n bekken omhoog. Als reactie plaatste hij zijn handen op m’n heupen en drukte me tegen het matras. Zijn boodschap was duidelijk… Hij bepaalde, niet ik… Opnieuw gaf ik me over. De strelingen van zijn tong, de warmte van zijn mond… Het benam me m’n zinnen. Vuur laaide op in m’n buik. Hijgend onderging ik zijn liefkozingen. Mijn handen klauwden in zijn haar. Hij liet het toe…

Hij kwam overeind. Pakte m’n benen en duwde ze omhoog. Opnieuw boog hij zich voorover. Zijn vochtige tong streelde m’n ballen. Hij gleed tussen m’n billen. Tergend langzaam likte hij me.
“Oh God,” stootte ik uit. “Wat is dit hemels…”
Hij tilde m’n billen op en trok me naar zich toe. Ik sloeg m’n benen om hem heen terwijl ik hem in me voelde glijden. Langzaam nam ik hem helemaal in me op. Ritmisch bewogen we. Hij versnelde het tempo. Zijn stoten werden krachtiger. Vol passie. Het vuur in m’n buik breidde zich uit. Mijn ademhaling ging hortend en stotend. Hij hijgde zwaar. Elke beweging van hem bracht me dichter bij m’n ontlading. De blik in zijn ogen verstarde. Een laatste stoot liet mijn lichaam sidderen van extase. Kreunend liet ik het over me komen. Mijn buik glom van het vocht... Hijgend klampte hij zich aan me vast. Ik voelde zijn zaad in me stromen toen ook hij een hoogtepunt bereikte. Uitgeteld liet hij zich over me heen vallen. Zachtjes streelde ik zijn rug. Zijn ademhaling werd rustiger. Ik genoot van zijn heerlijke lijf tegen me aan.

Niet veel later rolde hij van me af.
“Jezus Bas… Wat was dat lekker,” zuchtte hij. “Dat had ik even nodig...”
Ik glimlachte. Blij dat ik hem dit moment van totale ontspanning had kunnen geven. Nagenietend kroop ik tegen hem aan.

De volgende ochtend was ik als eerste wakker. Sjors sliep nog als een blok. Ik hees mezelf uit bed. Op m’n tenen liep ik naar de badkamer en sprong onder de douche. Tegen de tijd dat ik klaar was, stak Sjors een slaperig hoofd om de badkamerdeur.
“Môguh…,” groette hij.
Hij drukte een kus op m’n lippen en stapte onder de douche.

Niet veel later zaten we samen aan het ontbijt.
“Ik heb nog eens nagedacht,” begon Sjors aarzelend.
“Waarover?”
“Nou, over dat gegevens achterlaten bij de administratie van de abdij. Ik vraag me eerlijk gezegd af of dat wel zo’n goed idee is.”
“Hoezo? Ik vond het wel een goeie suggestie van zuster Bernadette. Als je moeder al op zoek gaat naar jou, lijkt me dat ze haar zoektocht daar zal beginnen. Andere aanknopingspunten heeft ze toch niet?”
“Jawel… Maar wat moet ik dan zeggen als ze me vragen wat m’n moeder’s naam is? Normaal gesproken staat die op je geboorteakte. Bij mij dus niet. Dan weten ze toch meteen dat het om een illegale adoptie gaat?”
“Volgens mij kun je het gewoon vertellen hoor. Wat je alleen niet moet zeggen, is dat jouw adoptiemoeder op je geboorteakte als biologische moeder vermeldt staat. Die gynaecoloog had nooit een medische verklaring af mogen geven waarop stond dat jou adoptiemoeder je echte moeder was. Maar daar hadden die zusters op zich niks mee te maken…”
“Dus jij zegt dat als ik gewoon zeg dat mijn moeder onbekend is, ze helemaal niet in de gaten hebben dat het om één van de illegale adopties gaat?”
“Inderdaad. Ze zullen je gewoon helpen schat. Anders zou zuster Bernadette je toch ook niet naar de abdij gestuurd hebben?”
“Tja, als je het zo bekijkt… Ok, laten we dan zo maar gaan. Dan hebben we dat gehad en kunnen we naar huis.”
“Maak je niet te druk jongen. Het komt wel goed. En je staat er niet alleen voor, ik help je…”

En ik had gelijk. We werden gewoon beleefd te woord gestaan. Sjors gegevens werden genoteerd en dat was alles. Geen moeilijke vragen. Helemaal niks. Het enige wat we nu nog konden doen, was naar huis gaan en afwachten.

In het begin waren we er nog best veel mee bezig. Bijna elke dag kwam het wel ter sprake. Maar naarmate de tijd verstreek, zakte alles wat naar de achtergrond. Sjors wist dat de kans dat hij ooit wat van zijn moeder zou horen vreselijk klein was. Langzamerhand legde hij zich er bij neer dat hij haar waarschijnlijk nooit zou vinden.

En net toen alles weer zo'n beetje normaal leek, kregen we een telefoontje. Er had zich een vrouw gemeld die in de periode dat Sjors geboren was anoniem een kind op de wereld had gezet. Ze hadden haar verteld dat wij op zoek waren naar Sjors’ moeder en ze had aangegeven ons graag te willen ontmoeten. De zuster die belde, benadrukte dat het absoluut niet zeker was dat deze vrouw Sjors’ moeder was. Als we dat wilden weten, kon alleen een DNA test uitsluitsel geven.

Sjors was in alle staten. Hij wilde haar het liefst nog vandaag ontmoeten. Logisch, maar niet haalbaar. De vrouw in kwestie woonde in Zuid Frankrijk, in een klein dorpje aan de voet van de Pyreneeën. Als we haar wilden ontmoeten, zouden we dat toch moeten plannen. En dat is dan weer het prettige aan het onderwijs… We hebben veel vakanties. Dus besloten we de eerst volgende vakantie richting de Pyreneeën te vertrekken. Om vakantie te houden maar vooral ook om de vrouw te ontmoeten die misschien wel Sjors’ moeder was. Op internet bestelden we een DNA test. En zo vertrokken we, bijna een jaar nadat we hadden ontdekt dat Sjors geadopteerd was, naar Zuid Frankrijk.

“En wat nou als ze het niet is?” vroeg Sjors nerveus.
We parkeerden de auto voor het opgegeven adres.
“Dan kent ze je moeder misschien. Kan ze je vertellen hoe ze heette. Of misschien wel waar ze vandaan kwam.”
“Ik vind dit echt doodeng. Zo meteen ga ik een vrouw ontmoeten die ik nog nooit gezien heb en dat zou mijn moeder kunnen zijn. Weet je wel hoe raar dat voelt? Dit is gewoon heel gek. Aan de ene kant wil ik weten wie ze is, waar ik vandaan kom. Waarom ze me heeft afgestaan. En vooral… Waarom dat anoniem moest. Aan de andere kant ben ik bang dat ze ineens m’n moeder wil gaan uithangen. En dat is wel het laatste waar ik behoefte aan heb.”
“Lieve schat, relax. Zo’n vaart zal het allemaal wel niet lopen.”
“En dan nog eens wat… Stel dat ik haar zoon ben… Wat vindt ze er dan van dat wij getrouwd zijn? Ik bedoel… Misschien wil ze wel niks weten van homo’s. En dan krijgt ze ineens een homoseksuele zoon… Zit ik plotseling met een hoop gezeik. Daar heb ik eigenlijk helemaal geen zin in.”
Ik glimlachte.
“Koudwatervrees schat?” plaagde ik hem. “Het klinkt alsof je allerlei redenen aan het verzinnen bent om haar toch maar niet te ontmoeten. Zet nou maar even door. Het komt wel goed. Let maar op.”
Met een diepe zucht stapte Sjors uit. Ik legde m’n hand op zijn rug en duwde hem zachtjes naar voren.
“Kom op. Ik ben bij je.”


reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Dubbelleven door Michael87 » zaterdag 21 juni 2014 13:51

Deel 8 | Belangrijke informatie



Voor we de kans kregen aan te bellen, zwaaide de lage voordeur open. Een kleine gezette vrouw lachte ons tegemoet. Vanaf het allereerste moment dat ik haar zag, wist ik het. Maar goed, Sjors wilde persé zekerheid natuurlijk. Begrijpelijk.

“Kom binnen,” nodigde ze ons uit.
Van de zuster die ons gebeld had, hadden we begrepen dat ze een Nederlandse vrouw was die samen met haar man na zijn pensioen in Frankrijk was gaan wonen. Ze had drie dochters maar die woonden alledrie gewoon in Nederland.

“Wie van jullie is Sjors?” vroeg ze meteen.
“Ik,” reageerde Sjors.
Hij stak zijn hand uit en stelde zich voor. Ik hoorde een lichte trilling in zijn stem. Dit was natuurlijk vreselijk spannend voor hem.
Ik keek de vrouw nog een keer aan, op zoek naar herkenningspunten. Overeenkomsten met Sjors. Had hij haar ogen? Bewogen ze hetzelfde?
“Vera van Winkel,” stelde ze zichzelf voor toen ze zijn uitgestoken hand vastpakte.
“En wie is dat?” vroeg ze, naar mij wijzend.
“Dit is mijn man Bas,” introduceerde Sjors mij.
Hij had duidelijk geen zin om om de dingen heen te draaien. Als dit zijn moeder was, moest ze maar meteen weten hoe de vork in de steel zat. Benieuwd naar haar reactie hield ik haar goed in de gaten.
“Jullie zijn homo! Wat leuk! Kom gezellig binnen jongens,” nodigde ze ons enthousiast uit.
Ze draaide zich om en liep voor ons uit het kleine huisje in. Sjors stootte me aan.
“Wat denk jij?” vroeg hij zachtjes.
“Geen idee,” reageerde ik, mezelf op de vlakte houdend.
“Ze lijkt wel een dwerg,” fluisterde Sjors met een grote grijns op z’n kop.
“Hou je stil man, straks hoort ze je.”
Ik kon een lach niet onderdrukken. Want hij had gelijk. De vrouw die voor ons uitliep, was hooguit één meter vijftig lang. Wij torenden beide hoog boven haar uit. Moeilijk voor te stellen dat Sjors met z’n één meter tweeënnegentig, misschien wel uit haar voortgekomen was.

“Ga zitten jongens,” zei ze vriendelijk toen we in het knusse woonkamertje aanbeland waren.
“Mijn man is er niet. Ik wilde je graag eerst alleen ontmoeten,” verklaarde ze zijn afwezigheid.
“Weet uw man dat u vroeger een kind heeft afgestaan?” vroeg Sjors.
“Zeg maar ‘je’ hoor,” lachte ze vriendelijk. “Als je ‘u’ tegen me zegt, voel ik me zo oud… ”
“Weet je man het?” stelde Sjors zijn vraag nog een keer.
“Ja. Maar nog niet zo heel lang,” reageerde ze met een verdrietige ondertoon in haar stem. “Zie je, ik kreeg jou toen ik zestien was, jaren voor ik mijn man leerde kennen. Er werd nooit over gesproken. De schande… Snap je? Maar het bleef knagen. Ik wilde zo graag weten wie mijn kind was. Naarmate de tijd verstreek, werd dat verlangen groter tot ik het op een dag verteld heb. Gelukkig reageerde mijn man goed. Hij stelde voor om op zoek te gaan. Maar dat was nog niet makkelijk want ik had jou anoniem gekregen. Nergens stond vermeld dat je mijn zoon was.”

Met stijgende verbazing luisterde ik naar het kleine vrouwtje. Ze praatte over Sjors alsof ze zeker wist dat hij haar zoon was… Dat ook Sjors hiervan opkeek, bleek al snel.
“Vera,” begon hij voorzichtig. “Je praat erover alsof je al zeker weet dat jij mijn moeder bent…”
Verbouwereerd keek ze hem aan.
“Nou… Eh… Jij bent geboren in de tijd dat ik bij de zustertjes verbleef. Zoveel meisjes zijn daar toen niet bevallen, hoor. Dan kan het toch bijna niet anders? En bovendien, ik voel het toch gewoon jongen,” reageerde ze moederlijk.
“Ik wil het toch graag eerst zeker weten,” merkte Sjors op. “Zou je samen met mij een DNA test willen doen?”
Ik zag een soort paniek in haar ogen verschijnen.
“Een DNA test? Ik weet het niet hoor… Dan moet ik helemaal naar het ziekenhuis in de stad… En waarvoor? Ik weet zo ook wel dat je mijn zoon bent. Dat kan gewoon niet anders.”
Sjors zuchtte. Hij keek me aan, trok z’n wenkbrauwen op. Ik wist wat hij dacht… Hij geloofde absoluut niet dat deze vrouw zijn moeder was. Ik ook niet trouwens. Ze leken van geen meter op elkaar en deze vrouw wilde gewoon te graag… Hij wilde die DNA test waarschijnlijk nog meer om haar te overtuigen dat hij niet haar zoon was dan om vast te stellen dat het wel zo was…

“En toch wil ik graag een DNA test,” reageerde Sjors. “Gewoon om het zeker weten… We hoeven er niet voor naar het ziekenhuis hoor. Ik heb er één bij me.”
Verbaasd keek ze hem aan.
“Hoe werkt dat dan? En is dat wel veilig?”
“Het is heel simpel… Gewoon een beetje wangslijmvlies op een wattenstaafje, opsturen en een week later weten we het zeker…”
“Is dat wel betrouwbaar?” vroeg ze aarzelend.
“Geen enkele DNA test is honderd procent betrouwbaar,” antwoordde Sjors naar waarheid. “Maar wel negenennegentig komma negenennegentig procent,” voegde hij er aan toe.
Ze dacht er even over na.
“Vooruit dan maar,” stemde ze uiteindelijk in.

“Vera,” begon ik nadat Sjors de buisjes met de wattenstaafjes in de meegeleverde envelop had gedaan, “je zei net dat je zo zeker wist dat Sjors jouw zoon was omdat er niet zoveel andere meisjes in dezelfde tijd bevallen zijn.”
Ze knikte.
“We waren met z’n drieën,” begon ze te vertellen.
“Wat weet jij van die andere meisjes?” vroeg ik niet helemaal zonder bijbedoeling.
Want als zij Sjors’s moeder niet was, dan wist ze misschien wel meer over wie dat wel zou kunnen zijn.
“Niet echt veel hoor. We hadden alledrie een eigen chambrette. Eigenlijk zagen we elkaar alleen maar in het werkhuis. Want we moesten hard werken om ons verblijf te betalen. Hoewel… Niet allemaal,” merkte ze met een lichte spot in haar stem op.
Vragend keek ik haar aan.
“Eén van ons hoefde nooit te werken. Haar zagen we ook niet veel. Ze zat bijna de hele dag in haar kamertje.”
“Waarom hoefde zij niet te werken?” vroeg ik nieuwsgierig.

Sjors had er niet zo’n zin meer in. Hij had zijn DNA monsters en wilde het liefst zo snel mogelijk terug naar het hotel. Ongeduldig draaide hij de envelop rond in zijn hand. Maar ik rook bloed… Mijn speurderszin had de kop opgestoken. Hier zat een verhaal achter, ik voelde het gewoon…

“Hoe zal ik het eens zeggen,” begon Vera. “Het was nogal een verwend nest. Ze had één of ander suikeroompje en die betaalde alles. Zal wel de vader van haar kind geweest zijn. Hij was stukken ouder dan zij was. En het was natuurlijk een flinke schande…,” lachte ze geheimzinnig. “Want hij was beroemd…”
“Beroemd? Hoezo? Hoe weet je dat?” vroeg ik verbaasd.
Kippenvel stond ineens op m’n armen. Sjors maakte al aanstalten om op te staan. Ik pakte snel zijn hand, hield hem tegen.
“Even wachten jongen,” maande ik hem nog even geduld te hebben.
Hij liet zich tegenhouden en zakte weer op de bank.

“Ik kwam er pas later achter hoor. Toen op dat moment kon ik hem nog niet plaatsen,” begon Vera. “Maar een paar jaar later zag ik hem ineens op tv.”
“Wie was het?” vroeg ik nieuwsgierig.
“Die pianist… Kom… Hoe heet hij ook al weer?” reageerde ze.
Ineens keek Sjors op.
“Een pianist?” vroeg hij verbaasd.
Prompt was zijn interesse gewekt.
“Ja… Kom… Ik kan even niet op zijn naam komen…”
Mijn hart bonkte in m’n keel… Een beroemde pianist… Sjors speelde ook piano en goed ook! Het zou toch niet waar zijn? Als Vera dacht dat die pianist de vader van de baby van dat meisje was, dan zou dat meisje best eens Sjors’ moeder kunnen zijn…
Sjors stootte me aan. Hij dacht natuurlijk precies hetzelfde als ik.
“Weet je misschien hoe dat meisje heette?” vroeg Sjors gespannen.
“Nee, dat weet ik echt niet meer. Bovendien gebruikte geen van de meisjes haar echte naam. En haar zagen we bijna nooit,” antwoordde Vera.
“Jammer…,” reageerde Sjors teleurgesteld.
“Maar die pianist,” begon ik weer.
“Kun je je nog herinneren hoe die heette? Ik bedoel, als die man zo beroemd was…”
Vera dacht diep na.
“Het was iets met ‘Krabbe…’ en dan nog wat. Precies weet ik het niet meer hoor. Die man moet nu al dik in de negentig zijn, denk ik. Als hij nog leeft tenminste…”
Ik schrok me kapot van wat ze zei…
“Hein Krabbedijke misschien?” vroeg ik voorzichtig.
“Ja,” reageerde ze opgetogen. “Dat was hem!”
Verbijsterd liet ik me achterover zakken. Paniek overviel me toen ik me realiseerde wat dit zou kunnen betekenen… Ik moest Sjors spreken… Onder vier ogen. En wel zo snel mogelijk.

“We moeten echt gaan nu schat,” zei ik gehaast.
“Maar ik wil…,” begon hij.
“Later jongen,” onderbrak ik hem.
Verbaasd keek hij me aan.
“Kom…”
Ik stond op, bedankte Vera voor het gesprek en sleurde Sjors zowat mee naar buiten.

“Ik heb een naam schat,” zei hij opgewonden toen we weer in de auto zaten. “Nu kunnen we verder zoeken. Als die man, zoals Vera denkt, de vader van de baby van dat andere meisje is, weet hij beslist hoe ze heet. Bas, die man is pianist! Dat kan toch bijna niet anders dan dat hij mijn vader is? En dan moet dat andere meisje wel mijn moeder zijn… Want dat die Vera mijn moeder niet is, dat lijkt me wel duidelijk. Ik lijk in niks op haar. Zij doet dan wel net alsof het niet anders kan dan dat ik haar zoon ben, ik geloof het niet. Ik weet wel zeker dat die DNA test negatief is.”

Ik liet hem maar praten. Maar ondertussen spookte er van alles door m’n hoofd. Als dit waar was…
“Als die man inderdaad zo beroemd was, kan het nooit zo moeilijk zijn hem te vinden, lijkt me…” hoorde ik Sjors zeggen.

“Is er iets?” vroeg Sjors ineens. “Je bent zo stil?”
Ik staarde hem aan, beet op m’n lip.
“Laten we even ergens een rustig plekje opzoeken. We moeten praten,” reageerde ik gespannen.

Mijn hersenen werkten op volle toeren. Dit kon toch niet? Maar tegelijkertijd leek het zo logisch…


reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Dubbelleven door Michael87 » zaterdag 21 juni 2014 13:53

Deel 9 | Alles op z’n kop



Ongerust keek Sjors me aan.
“Schat, wat is er? Je maakt me bang…”
Ik zuchtte. Vanaf het moment dat de naam Hein Krabbedijke was gevallen, wist ik absoluut zeker dat hij Sjors’ vader was. Dat kon niet anders. Het was te toevallig… Alles maalde door m’n kop. Ik deed m’n uiterste best een beetje grip op m’n gedachten te krijgen maar dat lukte van geen meter. Want dit ging veel verder dan Sjors’ biologische moeder opsporen… Dit zette alles op z’n kop…

Ik reed de eerste de beste parkeerplaats op en zette de motor uit. Ik staarde Sjors aan, wist niet goed waar ik moest beginnen.
“Bas, zeg eens wat… Heeft het met die pianist te maken?”
Ik keek hem aan en knikte.
“Heb je hem wel eens horen spelen of zo?” vroeg hij. “Raar dat ik hem niet ken dan…”
“Niet in het echt. Maar mijn moeder heeft een paar CD’s van hem. En het is niet zo raar dat jij nooit van hem gehoord hebt hoor. Die man is eenennegentig nu. Hij woont al meer dan vijftig jaar ergens in Amerika.”
“Hoe kan dat nou?” vroeg Sjors verbaasd. “Hoe kan hij dan in de tijd dat ik geboren werd in Gent zijn geweest?”
“Dat vraag ik me dus ook af…”

In de stilte die viel raasden allerlei gedachten door m’n hoofd. Nog steeds kon ik er geen lijn in krijgen. Conclusies riepen direct nieuwe vragen op en zo bleef ik maar in een kringetje ronddraaien.

“Ik wil die CD’s die jouw moeder heeft wel eens horen,” begon Sjors ineens over iets anders. “Ik ben wel benieuwd hoe hij speelt. Of ik er wat van mijn eigen stijl in herken…”
“Dat kan ik je zo wel vertellen,” reageerde ik prompt. “Toen zijn naam in me opkwam, wist ik het meteen. Het kan gewoon niet anders dan dat hij jouw vader is,” zuchtte ik.
Onderzoekend keek Sjors me aan.
“Je klinkt alsof je er niet echt blij mee bent,” merkte hij bedachtzaam op.
Ik zuchtte nog maar een keer.
“Dat klopt wel ja… Ik ben bang dat het heel wat commotie gaat geven als we verder gaan graven jongen,” antwoordde ik aarzelend.
“Bas! Hou eens op met die vage antwoorden… Zeg nou eens gewoon wat er is man. Waarom denk jij dat?”
Gespannen keek hij me aan. Ik haalde diep adem…

“Niet alleen jouw spel lijkt op dat van hem. Ook je ogen… En je neus… Eigenlijk lijk je heel veel op hem...”
“Hoe weet je dat? Heb je foto’s van hem gezien?”
Eén foto kwam me meteen voor de geest. Hein Krabbedijke was op die foto zo’n tien jaar jonger dan Sjors nu. Als twee druppels water… Het was zo absurd! Als ik die foto vorig jaar onder ogen had gekregen, zou het nog niet eens in me opgekomen zijn dat hij Sjors’ vader zou kunnen zijn! Ik zou er simpelweg nooit aan gedacht hebben… Maar nu… Nu was het zo klaar als een klontje… M’n moeder zei altijd dat ik op hem leek. Maar vergeleken bij Sjors…

“Ik weet niet goed hoe ik je dit moet vertellen schat,” begon ik voorzichtig.
“Gooi het er maar uit jongen. Kom op, ik wil het weten,” reageerde hij ongeduldig.
“Ok dan… Maar ik wil je wel vragen heel goed na te denken wat je gaat doen met wat ik je ga vertellen. Want dit gaat geheid een hoop gedonder geven.”
“Ja, ja, vertel nou maar,” drong hij aan.

“Die Hein Krabbedijke,” begon ik, “dat is mijn opa.”
Sjors sperde zijn ogen open.
“Hoezo jouw opa? Ik ken jouw beide opa’s toch? Die van je moeder woont in Groningen en die van je vader bij ons in het dorp.”
Ik zei maar even niks. Liet hem denken…
“Of wil je beweren dat één van jouw opa’s niet de echte vader van je vader of moeder is?”
Ongelovig keek hij me aan. Ik knikte langzaam.
“Hein Krabbedijke is de vader van mijn moeder,” beantwoordde ik zijn vraag.
“Wat vertel je me nou?”
Zijn mond zakte open van verbazing.
“Mijn oma is voor ze opa leerde kennen met hem getrouwd geweest,” verklaarde ik.
“Jezus Bas… Shit man,” was het enige wat Sjors uitbracht.
Ik zag hem nadenken…
“Maar dat betekent… Dat betekent dat jouw moeder… Oh shit man,” bracht hij met moeite uit.
“Ja jongen… Dat betekent dat mijn moeder jouw halfzus is…”
Sprakeloos keken we elkaar aan. Ik slikte een keer. Wachtte gespannen af tot het tot hem door zou dringen wat dat nog meer betekende.
“Maar dan…,” begon hij in een poging zijn gedachten onder woorden te brengen. “Dan ben ik jouw oom…”
Ontstelt keek hij me aan.
“Oh fuck, Bas… Kan dat wel? Ik bedoel… Wij zijn getrouwd! Mag dat?”
“Ik weet het niet jongen. Ik weet het werkelijk niet,” fluisterde ik.
“Snap je nou waarom ik daar weg wilde?” piepte ik met een klein stemmetje.
Hij knikte.

Zonder iets te zeggen, staarden we voor ons uit. Ik kreeg het niet meer voor elkaar mijn gedachten te ordenen, laat staan ze onder woorden te brengen. Sjors kreeg niks anders over zijn lippen dan ‘Shit man…’. Hij bleef het maar herhalen.

“Maar niemand weet dit Bas,” zei hij ineens. “Alleen wij… We hoeven het toch aan niemand te vertellen?”
Hij keek me bijna smekend aan.
“Wil je dan niet meer weten wie je moeder is?” vroeg ik verbaasd.
“Ik weet het allemaal niet meer,” zuchtte hij. “Ik weet alleen maar dat ik niet het risico wil lopen om jou kwijt te raken…”
Geruststellend legde ik mijn hand op zijn been.
“Laten we er eerst maar eens proberen achter te komen of het überhaupt wel mag. Ik bedoeld, getrouwd zijn als je oom en neef bent. Want ik vertel je één ding… Als het niet blijkt te mogen en mijn ouders komen erachter… Ze vinden het sowieso al niks dat we getrouwd zijn. Die zullen alles aangrijpen om ons uit elkaar te krijgen als het wettelijk gezien niet mag,” zuchtte ik vertwijfeld.
“Wat moeten we nou man? Kut jongen, ik wil je niet kwijt… Dat kan echt niet.”
Tranen schoten in zijn ogen.
“Internet…” zei ik ineens in een helder ogenblik. “Eerst uitzoeken of het wel mag. Daarna kunnen we wel bepalen wat we verder gaan doen.”

Ik startte de motor en wilde wegrijden.
“Wacht even,” fluisterde Sjors. “Kom alsjeblieft even bij me jongen. Ik moet je even tegen me aan voelen.”
Geëmotioneerd stapten we uit. Ik liep om de auto heen en trok hem stevig tegen me aan.
“Wij gaan dit samen redden jongen,” fluisterde ik gesmoord in zijn nek. “Ik hou veel te veel van je om dit tussen ons te laten komen. Kan me niet schelen wat er gebeurt…”

Stil vervolgden we onze weg naar het hotel.
“Wil je die DNA test nog op de post doen?” vroeg ik ineens.
“Heeft dat nog zin? ik weet toch al zeker wat de uitslag zal zijn.”
“Ik zou het maar wel doen schat. Al was het maar om Vera te laten zien dat ze echt jouw moeder niet is.”
“Daar heb je wel gelijk aan. Stel je voor dat ik die ook nog de rest van m’n leven achter me aan heb omdat ze ervan overtuigd is dat ik haar zoon ben… Ik moet er niet aan denken,” zuchtte Sjors.
Weer viel er een stilte.

“We gaan er nou wel steeds van uit dat die opa van jou mijn vader is… Maar eigenlijk weten we dat natuurlijk helemaal niet zeker,” begon Sjors ineens.
Ik glimlachte. Hij deed hetzelfde als wat ik al vanaf het moment dat de naam van mijn opa in me opgekomen was, deed. Proberen dat wat overduidelijk was te ontkennen. Redenen bedenken waarom het niet zo zou zijn…
“Lieve schat… Het zou wel heel erg toevallig zijn dat mijn opa op het moment dat jouw moeder in het moederhuis in Gent verbleef, daar ook was maar dat hij niks met jou of je moeder te maken had. Vooral als je bedenkt dat jij echt sprekend op hem lijkt en net zo muzikaal bent. Dat geloof je toch zelf niet?”
Hij schudde zijn hoofd. En weer viel er een stilte.

Een half uur later liepen we zwijgend de lobby van het hotel in. Sjors gaf de envelop met de DNA monsters bij de receptie af met het verzoek deze aangetekend voor hem te versturen.

Eenmaal op onze kamer, startte ik snel m’n laptop op. Eerst uitzoeken hoe het zat met huwelijken tussen ooms, tantes, neven en nichten. Voor we verder gingen, moesten we dit weten. Want beide wilden we ons huwelijk niet op het spel zetten. Als zou blijken dat het wettelijk gezien niet mocht, was de keuze snel gemaakt. Stoppen met onze speurtocht en niemand iets vertellen. Direct. Ik wilde Sjors voor geen goud kwijt. En het interesseerde me geen biet als het volgens de wet eigenlijk niet mocht. Ik hield van hem. Onvoorwaardelijk. Het kon me geen snars schelen dat we ineens familie bleken te zijn… Dat Sjors daar net zo over dacht, stond als een paal boven water. Hij had me niet voor niks gezegd dat hij me niet kwijt wilde.

Opnieuw maakten we gebruik van de magie van Google. Binnen een paar seconden vonden we wat we zochten en haalden we opgelucht adem… Het mocht gewoon. Een huwelijk tussen een oom en een nicht en tussen een tante en een neef was volgens de Nederlandse wet gewoon toegestaan. Ok, er stond niks over een huwelijk tussen een oom en een neef maar dat was natuurlijk niet zo vreemd. Want deze wetgeving dateerde uit 1970 en toen konden homo’s nog niet eens trouwen. Opgelucht kropen we tegen elkaar aan.

“Misschien kunnen we mijn moeder vragen of zij weet waar haar vader op dit moment woont,” opperde ik.
“Denk je niet dat ze dat vreemd zal vinden? Jij kent haar vader niet eens…”
“Nee, maar hij is wel, net als wij, pianist. We kunnen toch gewoon zeggen dat ik je over hem verteld heb en dat jij nieuwsgierig bent geworden? Ik denk niet dat ze er iets achter zal zoeken.”
“Tja, als je het zo brengt… Hij is natuurlijk wel de enige die ons kan vertellen wie mijn moeder is.”
“Als hij dat al wil,” merkte ik peinzend op. “Want hij was toen jij geboren werd al jaren getrouwd met zijn tweede vrouw. Het lijkt erop dat hij een affaire heeft gehad… En gezien het feit dat jouw moeder anoniem is bevallen, wilde hij overduidelijk niet dat dat bekend werd.”
“We zullen zien. In ieder geval hebben we weer een spoor…”


reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
 

Plaats een reactie

Volgende

Terug naar Man - Man

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast