Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief


Forumindex  • Verhalen, gedichten en andere teksten  • Man - Man
 
Registreren
 
 
 

Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief

Dubbelleven


Algemeen

Plaats een reactie

Bericht Re: Dubbelleven door Michael87 » zaterdag 21 juni 2014 15:18

Deel 20 | De waarheid boven tafel



Oudejaarsavond. We hadden geen plannen, hingen gewoon lekker tegen elkaar aan op de bank. Nog een paar dagen en dan konden we de DNA test doen. Beiden hadden we er niet echt meer over gesproken. Ik vond het lastig. Vooral omdat mijn moeder al eenenveertig jaar lang dacht dat haar baby overleden was terwijl wij wisten dat dat waarschijnlijk niet klopte. Sterker nog, dat ze haar kind zelfs al jaren kende! Hoe kon ik m’n moeder nou de rest van haar leven voorliegen als die DNA test ons vermoeden zou bevestigen?

“Who the fuck is dat?” reageerde ik verbaasd toen de voordeurbel ging.
Met tegenzin hees ik mezelf overeind.
“Mam… Pap,” reageerde ik stomverbaasd toen ik m’n ouders op de stoep zag staan.
Mijn ouders kwamen nooit bij ons. Al vanaf het begin hadden ze moeite met onze relatie gehad. Als het even kon, ontliepen ze ons zoveel mogelijk.

“Eh… Kom binnen,” nodigde ik ze uit. “Is er iets?”
Want dat ze niet zonder reden op de stoep stonden, dat was wel duidelijk.
“Bas,” begon m’n vader. “Mama en ik moeten met jullie praten.”
Ongerust keek ik m’n vader aan. Waar ging dit heen? Had het met het gesprek van gisteren te maken? Of was er iets met m’n broer of m’n zus? Ik werd er een beetje onrustig van.

Even later zaten we in de kamer. M’n moeder zat wat zenuwachtig rond te draaien. M’n vader keek bezorgd.
“Gaan jullie nog vertellen waarom jullie hier zijn?” vroeg ik nerveus.
Dit voelde niet goed. Er was iets aan de hand. Mijn ongerustheid nam toe.
“Er is toch niks met Vic of Ilse?” vroeg ik gespannen.
“Nee, nee… Met hen is alles goed…,” stelde m’n moeder me gerust.
Sjors voelde wel aan dat ik er niet gerust op was. Zo onopvallend mogelijk schoof hij zijn hand achter me langs en legde die geruststellend tegen m’n rug.

“Zeg alsjeblieft wat er is! Jullie maken me bang…”
M’n moeder zuchtte en haalde diep adem.
“Ik heb een paar dagen geleden een brief van mijn vader gekregen,” begon ze.
Ze keek me lang en indringend aan. Ik schrok me kapot! Al jaren had mijn moeder geen contact meer met haar vader en nu ineens schreef hij haar… Zou hij iets gezegd hebben over ons bezoek?

“Hij schreef dat er twee mannen uit Nederland bij hem waren geweest,” vervolgde ze.
Paniek overviel me.. Dit voorspelde niet veel goeds… Sjors en ik wisselden een snelle blik. Hij knikte bijna onmerkbaar.
“Dat waren Sjors en ik,” reageerde ik zo nonchalant mogelijk.
Het had weinig zin om te ontkennen. Ze wist dat we naar Upstate New York waren geweest dus zou ze zelf ook al wel bedacht hebben dat wij dat moesten zijn geweest…
“Dat dacht ik al,” reageerde ze gelaten.
Ze zuchtte nog een keer.
“Jongens, ik moet jullie wat vertellen,” ging ze verder.
Ze keek ons beiden om beurten aan.
“Ik heb jullie gisteren verteld dat ik toen ik zeventien was zwanger ben geweest hè?”
Weer keek ze ons om beurten aan. Tegelijkertijd knikten we. Ik werd er niet geruster op. Had ze wat ontdekt? Dat wilde ik haar echt niet aandoen… Het kon toch niet waar zijn dat ze had uitgevogeld dat Sjors haar zoon was? Dat ze eenenveertig jaar lang voor niks met het verdriet dat ze haar oudste kind verloren was, had moeten leven? Ik kreunde zachtjes…

Mijn vader pakte haar hand vast en knikte haar toe. Nerveus friemelde ze met haar andere hand aan haar bloes.
“Ik ben niet helemaal eerlijk geweest,” begon ze zachtjes.
Ik trok mijn wenkbrauwen op.
“Opa schreef dat één van die mannen die bij hem was geweest, dacht dat hij zijn vader was.”
Alsof er een ijskoude douche over me uitgestort werd! Ze wist het! Heel even sloot ik m’n ogen en deed een schietgebedje. Dit was nooit onze bedoeling geweest! Sjors en ik waren er nooit op uit geweest m’n moeder zoveel verdriet te doen. Als ze werkelijk vermoedde dat Sjors haar zoon was…

“Mam, waar heb jij het over?” deed ik een flauwe poging te voorkomen dat de waarheid boven tafel zou komen.
“Dat is simpel Bas,” antwoordde ze. “Jij zal het niet geweest zijn die dat vroeg. Dus was het Sjors… Maar opa is niet jouw vader jongen,” zei ze terwijl ze Sjors aankeek. “Dat heeft hij jullie ook verteld hè?”
Zie je wel! Ze wist het! Ze had dezelfde conclusie getrokken als wij… Alles tolde in m’n hoofd. Ik kreunde…
“Opa waarschuwde me,” vervolgde ze haar verhaal. “Hij schreef me dat ik, als ik niet wilde dat die man als hij me zou vinden achter de waarheid zou komen, moest zorgen dat ik mijn verhaal klaar had. Hij had natuurlijk geen flauw idee dat ik jou kende jongen…”
Weer keek ze Sjors aan.
“Zie je, opa wist meteen wie jij was. En hij wist ook dat alles uit zou komen als jullie verder zouden zoeken. Hoewel hij nog niet half wist wat er echt aan de hand was…”
Stomverbaasd staarden we haar aan. Waar had ze het over? Ik snapte er niks meer van.
“Toen jullie gisteren ineens vragen begonnen te stellen over Darren,” vervolgde ze terwijl ze mij nu aankeek, “raakte ik in paniek…”
Tranen welden op in haar ogen.
“Het deed me zo’n pijn om jullie voor te liegen… Diep in m’n hart wilde ik het zo graag vertellen… Maar ik kon het niet. Ik wilde jullie geluk niet kapot maken. Dus vertelde ik jullie dat het dochtertje van jouw ouders...”
Ze stopte even, keek Sjors weer aan.
“Dat dat mijn kind was,” fluisterde ze met trillende stem.

Het was alsof ik een dreun voor m’n kop kreeg! Stomverbaasd keken Sjors en ik elkaar aan. Ontsteld. Niet in staat om te reageren. Letterlijk met stomheid geslagen…

“Zegt u nou…” begon Sjors voorzichtig toen hij de eerste schok te boven was gekomen, “dat m’n moeder zwanger was?”
Ongelovig keek hij haar aan.
“Was Elise haar kind?” voegde hij er een beetje overbodig aan toe.
M’n moeder knikte bijna onzichtbaar.
“Mam… Sorry,” hakkelde ik. “Ik snap het niet… Hoe… hoe…,” deed ik een verwoede poging mijn verbazing onder woorden te brengen.
“Ik zal het allemaal uitleggen jongens,” zuchtte ze berustend. “Het moet maar eens afgelopen zijn met al die geheimen. Ik ben dat dubbelleven nu wel eens zat.”
En toen kwam het echte verhaal eruit…

Ze vertelde dat de baby waarvan ze gezegd had dat het haar dochtertje was, eigenlijk het dochtertje van Sjors’ moeder was. Zijn moeder had in hetzelfde ziekenhuis als waar mijn moeder was bevallen een spoedkeizersnee ondergaan maar haar dochtertje had het desondanks niet gehaald. Haar man had zich geen raad geweten. Hij was met mijn opa aan de praat geraakt toen zijn vrouw nog bij lag te komen van de narcose en had mijn opa verteld dat zijn vrouw ontroostbaar zou zijn als ze zou horen dat het kind waar ze zo naar uitkeken hadden, was overleden. Opa had met mijn moeder over hun situatie gesproken en samen hadden ze besloten het echtpaar haar pasgeboren zoon ter adoptie aan te bieden. Tja, en dat ziekenhuis nam het niet zo nauw met de registratie van kinderen dus werden de kinderen gewoon omgeruild en werd hun dochtertje begraven als Elise Krabbedijke. Zolang er maar goed betaald werd, kon alles… Hetzelfde gold trouwens voor de kloosterorde. Zolang de schenking maar genereus genoeg was… En geld, dat had mijn opa genoeg…

Met stijgende verbazing hoorden we haar verhaal aan.
“Dus jij weet dit al een paar dagen?” vroeg ik overdreven kalm.
Ik kon er niks aan doen maar inwendig kookte ik! Hoe had ze hierover kunnen liegen? Zo kende ik haar helemaal niet… Begreep ze dan niet hoe moeilijk dit voor ons was? Snapte ze niet dat wij ons hier ook zorgen over maakten?

“Ik weet dit al vanaf het allereerste moment dat jij Sjors mee naar huis nam,” antwoordde ze schuldbewust. “Hoe had ik dat kunnen missen? Schat, Sjors lijkt zoveel op opa… En op jou...”
“Wat?” riepen we beiden verbaasd uit. “Waarom heb je nooit wat gezegd?”
Het koste me steeds meer moeite om niet gewoon tegen haar te schreeuwen. Was dit mijn moeder? Bijna zestien jaar lang loog ze ons blijkbaar al voor!
“Jongens, laat me alsjeblieft uitpraten. Hoe had ik het jullie moeten zeggen? Ik kon Sjors toch moeilijk zeggen dat zijn ouders niet zijn echte ouders waren? Zijn moeder wist van niks… En hoe kon ik jullie nou zeggen dat jullie halfbroers waren? Jullie waren zo verliefd… Aan de ene kant wilde ik zo graag vertellen dat ik je moeder was. Aan de andere kant kon het niet.”
Opnieuw keek ze Sjors strak aan.
“Want dan kwam alles uit. Dan was jullie leven kapot. En dat van jouw moeder… Dan zou uitkomen dat opa je eigenlijk gewoon verkocht had. En dan moest ik papa vertellen wat er vroeger gebeurd was, want hij wist ook van niks. Dan zou hij er, net als ik, mee moeten leven dat zijn zoon verliefd was op zijn halfbroer… Het spijt me zo vreselijk, maar ik kon het echt niet. Het leek me beter om alles maar te laten zoals het was. Totdat bleek dat jullie op zoek waren…”
Tranen stroomden over haar wangen. Mijn vader had zijn arm nu stevig om haar heengeslagen. Er viel een pijnlijke stilte. Naast me hoorde ik Sjors diep zuchten.

“Mama heeft het me nog niet zo lang geleden allemaal verteld. Ze kreeg het er steeds moeilijker mee,” nam mijn vader het gesprek over. “Ik moet zeggen dat ik behoorlijk schrok van het hele verhaal. Maar hoe meer ik erover nadacht, hoe beter ik het begreep. Het had toen natuurlijk een mooie oplossing geleken. Mama kon jou niet houden Sjors. En jou ouders wilden zo graag een kind. Wat was er nou mooier dan jou aan hen te geven?”
“Ik kon het soms nauwelijks verdragen jou in m’n buurt te hebben,” snotterde m’n moeder tegen Sjors. “Jongen, je hebt geen idee hoe moeilijk het voor me was jullie samen te zien en niet te kunnen zeggen dat jullie halfbroers waren,” zuchtte ze. “Toen jullie elkaar pas kenden, hoopte ik zo dat jullie relatie geen stand zou houden. Maar toen jullie besloten te trouwen, wist ik dat het vergeefse hoop was. Ik heb me er maar bij neergelegd. Het kon niet anders. Maar het bleef moeilijk. Om heel eerlijk te zijn, deed ik m’n best om jullie zoveel mogelijk te ontlopen. Ik voelde me er vreselijk ongemakkelijk onder… En ik was zo blij dat jullie twee mannen waren. Dat er in ieder geval geen kinderen van zouden komen,“ voegde ze er als laatste aan toe.
“Ik heb altijd gedacht dat jij er zo’n moeite mee had omdat wij homo zijn,” reageerde ik verbaasd.
M’n moeder schudde haar hoofd.
“Schat, ik heb niks tegen homo’s. In tegendeel. Als ik zie hoe fijn jullie het samen hebben, ben ik er eigenlijk vreselijk trots op dat jullie homo zijn. Nee jongens, dat was niet het probleem.”
Nogmaals ontsnapte een diepe zucht aan haar lippen.

“En nu?” vroeg Sjors met een gespannen ondertoon in zijn stem.
“Misschien kan ik dat beter aan jullie vragen,” antwoordde m’n moeder voorzichtig.


reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Dubbelleven door Michael87 » zaterdag 21 juni 2014 15:20

Deel 21 | Oud en nieuw



Sjors keek haar lang en indringend aan. Hij dacht na…
“Ik geloof dat ik het liefste heb dat u weggaat,” zuchtte hij uiteindelijk. “Ik wil nu liever met Bas alleen zijn,” voegde hij er aan toe terwijl hij haar strak aankeek.
De vingers van zijn hand, die nog steeds tegen m’n rug lag, drukten hard in m’n vlees.
Mijn moeder knikte alleen maar. Ze stond op, wenkte m’n vader mee te gaan en liep de gang in. Ik volgde ze om ze uit te laten. Sjors bleef roerloos zitten, hij staarde in gedachten voor zich uit.

“Mama en ik hebben er gisteravond lang over gepraat Bas,” begon mijn vader terwijl hij de deurkruk al in zijn hand had. “We snappen het wel als jullie bij elkaar willen blijven… Jullie kunnen er uiteindelijk ook niks aan doen. Niemand hoeft dit te weten, jongen. Dus als jullie het stil willen houden…”
Hij stopte even en keek me wat ongemakkelijk aan.
“Nou ja, je snapt me wel… Jij en Sjors zijn altijd welkom jongen, wat jullie verder ook beslissen,” voegde hij eraan toe.

Verbaasd keek ik hem aan. Nou ineens waren we welkom? Zestien jaar lang hadden ze ons zoveel mogelijk ontweken, ons met de nek aangekeken… En al die tijd had ik gedacht dat dat was omdat wij homo’s waren. Maar dat was het niet! Mijn moeder was de reden geweest! Zij was degene geweest die ons niet in haar buurt had kunnen verdragen. En mijn vader, maar ook mijn broer en zus, hadden zich door haar houding laten beïnvloeden. De hele familie zag ons liever gaan dan komen. Alleen maar omdat zij zo overduidelijk moeite met ons had. Welkom was wel het laatste dat ik me nu voelde! Bedonderd, dat voelde ik me. Ik wilde me niet eens meer welkom voelen bij hun thuis! Zestien jaar lang had m’n moeder ons voorgelogen. Al die tijd had ze geweten dat wij broers waren! Hoe kon m’n vader nou in Godsnaam denken dat we dat zomaar naast ons neer konden leggen? Met moeite onderdrukte ik mijn boosheid.

“We zien wel, pap,” zei ik zo kalm mogelijk maar met een verbeten trek op m’n gezicht. “De tijd zal het leren.”
Mijn moeder legde haar hand op m’n arm. Tranen stonden in haar ogen.
“Het spijt me zo, jongen,” fluisterde ze. “Ik kon toch ook niet weten dat jullie ooit op zoek zouden gaan?” voegde ze er bijna smekend aan toe.

Wat verwachtte ze nou van mij? Dacht ze nou echt dat ik haar gerust ging stellen? Dacht ze nou werkelijk dat dit nog steeds om haar draaide? Ze had ons hele leven op z’n kop gezet met haar bekentenis… Ons leven! Hoe het voor haar was, kon me op dit moment echt even niks schelen. Stond ze er dan helemaal niet bij stil wat dit met Sjors deed? En met mij? Ik had haar altijd blindelings vertrouwd. En nu? Nu bleek ze de grootste leugenaar te zijn die ik kende…

“Ik heb liever dat jullie nu gaan. Het lijkt me beter dat we elkaar, in ieder geval voorlopig, even niet meer zien,” reageerde ik ogenschijnlijk kalm.
Van binnen was ik laaiend… Het liefst had ik ze er gewoon uitgesmeten! Te hard knalde ik de deur achter m’n ouders dicht.

“Wat moet ik hier nou mee?” riep Sjors boos toen ik terugkwam in de kamer. “Hoe kan jouw moeder… mijn moeder… Shit, ik bedoel, onze moeder,” corrigeerde hij zichzelf geïrriteerd, “hoe kan ze nou al die jaren…”
Verontwaardigd keek hij me aan.
“Ik voel me zo bedonderd,” ging hij verder. “Nog niet eens alleen door haar… Ook door mijn vader… Hij wist het ook, Bas. En jouw opa…”
“Hé, wind je eens niet zo op,” deed ik een poging hem een beetje te kalmeren.
Hij trok zich er niks van aan, ging gewoon verder.
“Waarom heeft mijn vader z’n mond niet gewoon gehouden?” schreeuwde hij. “Hij had me toch in de waan kunnen laten dat ik hun eigen kind was? Dan was ik nooit gaan zoeken…”
Driftig schudde hij met zijn hoofd.
“Verdomme! Ik wilde alleen maar weten waar ik vandaan kwam. Wie m’n moeder was, of ik broers of zussen had… Daar ging het toch om? En waar gaat het nu ineens om? Bedrog, geheimen, achterbakse leugens…”
Zijn ogen schoten vuur.
“Ik wil haar nooit meer zien, Bas! Echt nooit meer!” voegde hij er woedend aan toe.
“Jongen, doe eens rustig,” deed ik opnieuw een poging hem te kalmeren. “Je weet nu toch waar je vandaan komt? En dat je broers en zussen hebt? Maakt het dan nog wat uit wat mijn moeder, ik bedoel, onze moeder, heeft gedaan? Of liever gezegd, heeft verzwegen?”
“Meen je dat nou?” vroeg hij stomverbaasd. “Ben jij wel helemaal lekker? Ze wist dit al heel lang, Bas! Ze heeft ons gewoon al die jaren voorgelogen! En dat niet alleen… Ze heeft zelfs nooit laten merken dat ik iets voor haar betekende, integendeel zelfs. Hoe kan een moeder dat nou doen? Zo iemand wil ik helemaal niet als moeder…”

Daar sloeg hij wat mij betreft de spijker op de kop. Jarenlang had ik getolereerd dat we bij mijn ouders thuis geen graag geziene gasten waren. Het had me altijd pijn gedaan omdat ik dacht dat mijn ouders mij niet accepteerden zoals ik was. Maar dit was veel erger… Dit had helemaal niks met wie ik was te maken! Dit draaide alleen maar om het redden van haar eigen hachje… Ten koste van haar bloedeigen zoons!

Aan de andere kant…

“Wat had ze dan moeten doen, schat? Ons vertellen hoe het zat? En dan? Wat hadden wij dan gedaan? Had jij serieus met mij verder gewild als je in het begin al had geweten dat we broers waren?”
Hij dacht na.
“Ik weet het niet,” antwoordde hij peinzend. “Toen ik jou voor de eerste keer zag, kon ik m’n ogen niet van je af houden. Vanaf het allereerste moment ben je niet meer uit m’n gedachten geweest, jongen. Alles aan jou voelde vertrouwd, ik voelde me zo sterk met jou verbonden, zo sterk tot je aangetrokken. Ik weet niet of ik dat zomaar aan de kant had kunnen zetten als jouw moeder… Shit, ik kan d’r nog niet aan wennen… Als onze moeder ons verteld had dat jij m’n broer was.”
“Denk je niet dat die aantrekkingskracht er juist was, omdat we broers zijn?” vroeg ik aarzelend.
Die gedachte was al eerder bij me opgekomen. Het zou best eens kunnen. Dat we gewoon heel veel in elkaar herkenden en dat we daarom zo sterk naar elkaar toetrokken…
“Denk je?”
Ik haalde m’n schouders op.
“Zou toch kunnen?”
Langzaam schudde hij z’n hoofd.
“Nee, d’r was meer. D’r is meer,” verbeterde hij zichzelf. “Veel meer…”
Ik glimlachte. Hij had gelijk.
“Misschien is het maar beter dat we het niet wisten toen. Want het zou moeilijk geweest zijn, dat weet ik wel. Ik hou gewoon van jou. En echt niet zoals van m’n broer… Alhoewel, misschien dat ook wel een beetje,” voegde ik er glimlachend aan toe.

Langzaam zag ik de blik in zijn ogen verzachten.
“Je hebt gelijk,” zuchtte hij terwijl hij me tegen zich aantrok. “Maar toch wil ik haar, in ieder geval voorlopig, niet zien. Ik heb er helemaal geen zin in om maar net te doen alsof er niks gebeurd is. Want hoe je het ook wendt of keert, ze heeft ons jarenlang gewoon voorgelogen. En wij maar denken dat ze zo’n moeite had met een zoon die homo was.”
“Daar zijn we het dan roerend over eens,” sloot ik me bij hem aan. “Ik ben er voorlopig klaar mee. Ze zoekt het maar even lekker zelf uit. En Darren?” vroeg ik ineens. “Wil jij je vader leren kennen?”
“Nu in ieder geval niet,” antwoordde hij heel stellig. “Ik heb m’n buik vol van al die extra familie. Wie weet wat voor beerput we dan weer opentrekken. Nee, dank je, ik pas er voorlopig voor.”
Ik knikte, was eigenlijk wel blij met zijn antwoord.

“Volgens mij kan ik die DNA test wel annuleren nu. Bespaart ons een hoop geld, die moeder van ons,” grinnikte Sjors ineens.
“Ik ben blij dat je d’r weer een beetje om kunt lachen, schat,” glimlachte ik terwijl ik lekker tegen hem aankroop.
Als vanzelf gleed mijn hand onder zijn trui. Zachtjes streelde ik zijn buik. Hij kreunde genietend.

“Raar idee hoor,” mijmerde hij voor zich uit. “Ons leven had er heel anders uit kunnen zien… Ik denk niet dat jouw opa… Verhip, da’s dus ook mijn opa… In ieder geval, ik denk niet dat hij ooit had kunnen bedenken wat de consequentie zou zijn van zijn beslissing om mij aan mijn ouders te geven. Er zou natuurlijk ook vrij weinig aan de hand zijn geweest als ik niet stomtoevallig zestien jaar geleden bij jou op school was komen werken. En dat ik daar dan uitgerekend m’n eigen broer tegen het lijf zou lopen… Hoe groot was die kans!”
Hij zuchtte diep.
“Ik hou van jou, jongen,” fluisterde hij terwijl hij een kus in m’n haar drukte.
“En ik van jou,” fluisterde ik terug.

Ik schoof over hem heen. Onze lippen vonden elkaar. Mijn tong zocht zich een weg naar binnen. Ik kreunde. Zijn handen streelden m’n rug, daalden af naar m’n billen. Verlangend wreven we ons tegen elkaar aan. Een waanzinnig vuur laaide op in m’n buik. Ik wilde we nog maar één ding… Hem… Op de achtergrond luidde de kerkklok het nieuwe jaar en een nieuw hoofdstuk in ons leven in. Zonder familie, maar nog steeds met elkaar. Buiten kleurde de lucht fel van het eerste vuurwerk dat afgestoken werd. Al snel werd ons eigen vuurwerk overstemd door het toenemend volume van het geknal. Hijgend lagen we niet veel later in elkaars armen.

“Ergens ben ik wel blij dat het is gelopen zoals het is gelopen,” zuchtte ik nadat ik van hem afrolde. “Dit wil ik echt voor geen goud meer kwijt,” glimlachte ik.
Opnieuw vonden onze lippen elkaar.


EINDE

De ePub versie van dit verhaal vind je hier.

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
 

Plaats een reactie

Vorige

Terug naar Man - Man

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast