Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief


Forumindex  • Verhalen, gedichten en andere teksten  • Man - Man
 
Registreren
 
 
 

Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief

Geloof, hoop & liefde


Algemeen

Plaats een reactie

Bericht Re: Geloof, hoop & liefde door Michael87 » vrijdag 04 juli 2014 10:31

Deel 10 | Thomas wil op vakantie




"Snap je nou waarom ik wist wat er aan de hand was, schat?" doorbrak mijn moeder de stilte. "Ik zag dezelfde pijn in jouw ogen die ik steeds bij papa had gezien als we weer afscheid moesten nemen. Jongen, papa en ik weten als geen ander hoe het voelt om degene waar je van houdt achter te moeten laten. Het mag dan wel lang geleden zijn, het verdriet was er niet minder om."
Ik keek haar aan en knikte langzaam. "Maar hoe wist je dan dat het geen vrouw was waar ik verdriet om had?"
"Dat wist ik niet zeker hoor. Maar het kwam wel direct in me op."
"Waarom dan, mam?"
"Zou je het me verteld hebben als het een vrouw was geweest?" beantwoorde ze mijn vraag met een tegenvraag.
"Ik denk het wel, ja..." antwoordde ik bedachtzaam. Ik begon te snappen waar ze heen wou.
"Maar helemaal zeker wist ik het pas toen ik Nicolas zag," ging ze verder. Ze lachte. "Jongen, ik heb jou volgens mij maar één keer eerder verliefd gezien en dat was op Bart. Begrijp me niet verkeerd hoor, ik vind dat je altijd heel lief voor Annemarie bent geweest en ik dacht ook werkelijk dat je van haar hield. Maar jij hebt bij haar nooit dat overweldigende, allesoverheersende verlangen gehad. Dat had je wel bij Bart. En nu ook bij Nicolas… En dat verlangen jongen, dat zorgt ervoor dat je radeloos van verdriet bent als je niet bij elkaar kunt zijn. Dat kan echt alleen maar als je heel veel van iemand houdt," voegde ze er glimlachend aan toe terwijl ze mijn vader aankeek.
Ik zuchtte. Ze had gelijk. Of tenminste… bijna gelijk dan. Want wat ik voor Nicolas voelde was vele malen intenser dan wat ik ooit voor Bart had gevoeld. Maar in wezen had ze gelijk…

"Nou jongens," zei mijn vader. "Ik ben blij dat jullie het goed gemaakt hebben. Ik zie dit liever dan een zoon die doodongelukkig is…"
"Wat ik nou niet snap," begon mijn moeder voorzichtig, "is waarom jij gisterochtend zo overstuur was. Waarom wilde je dat Thomas naar ons ging?"
"Dat zal ik je uitleggen… Afgelopen zaterdag zat ik er helemaal doorheen. Ik miste Nicolas verschrikkelijk en had hem een sms-je gestuurd. Voor het eerst sinds ik weer thuis was, reageerde hij daarop. Daarna hebben we een hele tijd zitten Skypen en kreeg ik eindelijk de kans hem te vertellen dat Annemarie bij de geboorte van Thomas overleden was. Nicolas schrok behoorlijk en wilde nadenken over wat ik hem had verteld, dus spraken we af om de dag erna, gisteravond dus, opnieuw te Skypen. Ik was gewoon zo zenuwachtig. Bang dat hij, ondanks dat hij wist dat Annemarie overleden was en dat ik echt heel veel van hem hield, er toch een punt achter wilde zetten. Dat er te veel kapot was, dat we elkaar te veel pijn hadden gedaan… Ik kon Thomas er gewoon even niet bij hebben…"
Mijn moeder knikte begrijpend.

"Ik snap nog steeds niet dat ik zo stom heb kunnen zijn," deed Nicolas ineens een duit in het zakje. Al die tijd had hij stil zitten luisteren naar het gesprek tussen mijn ouders en mij. "Dat ik heb kunnen denk dat jij, de meest oprechte en lieve jongen die ik ooit heb ontmoet, me bedonderd zou hebben," richtte hij zich tot mij. "Ik kende je weliswaar nog niet zo lang maar diep in mijn hart wist ik dat je wel degelijk van me hield. Toen ik hoorde dat jouw huwelijk maar vijf maanden had geduurd, drong pijnlijk hard tot me door dat ik je wel heel onredelijk behandeld had. Ik moest naar je toe, ik moest je spreken, moest je vertellen dat het me speet dat ik zo tegen je uitgevallen was. Ik hoopte zo dat je me dat kon vergeven. Want ik hou van jou jongen… En ik miste je zo," fluisterde hij trillende stem.
Tranen schoten spontaan in mijn ogen. Wat voelde dit goed! Nicolas die in bijzijn van mijn ouders uitsprak dat hij van me hield! Verliefd keken we elkaar aan. Alles om ons heen leek te verdwijnen… Geen ouders die ons aan zaten te kijken… Alleen zijn stralende ogen die me vol liefde aankeken. Ik smolt gewoonweg… En voor we het goed en wel in de gaten hadden, kusten we elkaar.
"Je hebt geen idee hoe blij ik was je te zien," fluisterde ik met een brok in mijn keel toen we elkaar weer loslieten. "Weet je, toen je zei dat je na moest denken over wat ik je verteld had en vervolgens de verbinding verbrak, was ik zo bang dat het te laat was. Dat we elkaar te veel verdriet hadden gedaan, dat de magie die er tussen ons was, kapot was gemaakt. Jij wist nu wel dat ik niet meer getrouwd was maar dat wilde nog niet zeggen dat je verder met me zou willen."
"Wat kun jij je toch een rare dingen in je hoofd halen!" Nicolas streek liefkozend met zijn hand door mijn haar. "Ik hou toch van je?" lachte hij.
"Daar was ik op dat moment niet zo zeker meer van," zei ik heel serieus. "Zie je, tijdens mijn vakantie waren we onbezorgd, gewoon gelukkig met elkaar. Alsof het echte leven niet bestond. Althans, zo was het voor mij. Nu werden we ingehaald door het echte leven. We hadden onze eerste ruzie gehad. En niet zomaar ruzie, nee, echt knallende ruzie. Ik had je zoveel verdriet gedaan en jij had dingen tegen me gezegd die zo’n pijn deden. Ik wist echt niet of we nog hetzelfde voor elkaar zouden voelen als voor die ruzie."
"En nu?" vroeg hij voorzichtig.
"Moet je dat nu nog vragen? Gek! Herinner jij je niet meer wat er gisteravond gebeurde? En vanochtend?" grinnikte ik.
"Ja jongens, hou maar op. Ik geloof dat papa en ik daar wel een idee van hebben!" lachte mijn moeder.

Van het één op het andere moment waren we terug op aarde. Een beetje ongemakkelijk keek ik mijn ouders aan, realiseerde me ineens dat we in bijzijn van mijn ouders wel heel erg intiem waren geweest…
"Het belangrijkste is dat jullie het uitgepraat hebben en dat alles weer goed is," zei ze resoluut.
"Gelukkig maar," zei mijn vader vergenoegd. "En nou geen domme dingen meer doen hè?" voegde hij knipogend aan toe.
Opgelucht omdat mijn ouders het zo goed opnamen, nee sterker nog, gewoon blij voor ons waren, ging ik nog een keer met de koffie rond.

"Hebben jullie er al over nagedacht hoe jullie nu verder willen?" vroeg mijn moeder even later.
"Dat zal voor een groot deel ook van Thomas afhangen," antwoordde ik. "Misschien moet ik hem straks eerst maar eens uitleggen wat er precies aan de hand is en kijken hoe hij reageert. Want ik wil beslist niks doen waar Thomas zich niet goed bij voelt."
"Volgens mij komt dat wel goed, jongen," stelde mijn moeder me gerust. "Ik heb zo’n idee dat Thomas heel goed aanvoelt wat jullie voor elkaar voelen. Bovendien kreeg ik de indruk dat hij het prima met Nicolas kan vinden. Maak gewoon tijd voor elkaar, jongens. Leer elkaar goed kennen, met z'n drieën. Zoek mogelijkheden, ondanks de afstand. Probeer zo veel mogelijk bij elkaar te zijn. Gebruik internet en wacht niet, zoals als wij, drie jaar voor jullie knopen doorhakken," moedigde ze ons aan.
Verliefd keken Nicolas en ik elkaar aan. Ik voelde me zo waanzinnig gelukkig op dat moment! De man waar ik mijn hart aan verloren had, was bij me. Mijn ouders waren blij voor ons, mijn moeder moedigde ons aan mogelijkheden te zoeken om bij elkaar te zijn… Ik kon er niks aan doen, tranen stroomden over mijn wangen. Niet van verdriet deze keer. Nee, van puur geluk… Door mijn tranen heen lachte ik naar hem.

"En misschien nog wel het allerbelangrijkste," ging mijn moeder onverstoorbaar verder, "trek je niks aan van andere mensen. Doe wat je hart je ingeeft en laat je vooral niet gek maken door wat de Kerk voorschrijft. Je leeft maar één keer… Geniet ervan," besloot ze lachend.

"Hoe lang blijf je nog?" vroeg mijn moeder plotseling, zich tot Nicolas wendend.
"Vrijdag moet ik weer werken. Dus ik denk dat ik zo ergens in de loop van donderdag vertrek. Eigenlijk kon ik helemaal niet weg, maar ja, dat ging nou even niet anders," knipoogde hij naar mij.
"Maar dan hebben jullie nog maar een paar dagen samen! Kom pa, tijd voor ons om op te stappen," maande ze mijn vader direct. "De jongens kunnen hun tijd wel beter gebruiken." Resoluut drukte ze de TV uit en wenkte mijn vader mee te komen.
"Maak elkaar gelukkig jongens. We gunnen het jullie zo..."
Met die woorden vertrokken mijn ouders.


Nicolas stond voor het keukenraam en keek naar mijn spelende zoon. "Geweldige knul, schat," zei hij terwijl hij zijn hoofd mijn kant opdraaide. "Hij lijkt sprekend op jouw. ‘t Is net of ik jou leer kennen toen je vier was… Jullie hebben echt precies dezelfde ogen, wist je dat?"
Ik glunderde, blij dat hij Thomas leuk vond. In een opwelling kroop ik tegen zijn rug, sloeg mijn armen om hem heen en drukte een kus in zijn nek. Mijn hand kroop onder zijn shirt omhoog en streelde zijn borst. Nicolas kreunde zachtjes.
"Ik hoop maar dat Thomas jou ook leuk vindt. Ik moet er niet aan denken dat hij het niet ziet zitten dat wij samen zijn," zuchtte ik.
"Volgens mij heeft hij heel goed in de gaten dat zijn papa gelukkig is," glimlachte Nicolas. "En dat vindt hij vast wel fijn!"
"Ik ook, jongen, ik ook. Ik ben gewoon zo blij dat alles weer goed is tussen ons. Wat heb ik in de rats gezeten, de afgelopen week, zeg. Ik wist echt niet meer wat ik moest doen, miste je zo vreselijk… Ik vond het zo erg dat ik je verdriet had gedaan. Dat is echt nooit mijn bedoeling geweest."
"Zullen we daar nu maar eens over ophouden? We hebben elkaar verdriet gedaan, ik heb mijn lesje wel geleerd hoor. Dat doen we gewoon nooit meer, oké? Daarvoor hou ik veel te veel van je."
"Ik ben zo blij dat je weer bij me bent," zei ik met een brok in mijn keel. Mijn hand gleed naar beneden, zocht een weg in zijn broek.
Hij kreunde.
"Ik verlang zo naar je, ik wil jou… Jou diep in mij voelen. Het liefste zou ik je helemaal in me op willen nemen. Dat je echt een deel van mij bent, zo dicht mogelijk bij me," zuchtte ik verliefd.
Nicolas draaide zich om en keek me diep in mijn ogen. "Meen je dat?" fluisterde hij.
"Absoluut," zuchtte ik verlangend. "Ik verlang er al naar sinds de eerste ochtend dat ik naast je wakker werd. Weet je nog, ik staarde uit het raam van je slaapkamer. Jij sloeg je armen om me heen en drukte die harde paal van je tussen mijn billen. Ik wilde je niet alleen tussen mijn billen, ik wilde je in mij…"
"Waarom heb je dat toen niet gezegd?" vroeg hij zachtjes. Hij streelde mijn rug.

Ik dacht terug aan die ochtend. Ik was behoorlijk geschrokken van het verlangen dat me toen overviel. Oké, ik had zelf wel eens wat uitgeprobeerd en vond dat ook wel lekker, maar me laten neuken door iemand, dat was nog heel wat anders! Het hele idee had me altijd behoorlijk tegengestaan. Waarschijnlijk ook zo'n achterlijk idee dat me aangepraat was door de Kerk. Want neuken, dat was toch waarvan iedereen zei dat God ervan gruwelde?
Wat was er nu anders dan? Waarom stond het me nu dan helemaal niet meer tegen? Sterker nog, waarom wilde ik nu niets liever? Ik wist het onmiddellijk… omdat ik van hem hield! Zielsveel van hem hield… Hier was echt niks verkeerds aan. Dit was pure liefde…

"Ik was nog niet zo ver," fluisterde ik. Ik wist wel dat het ooit zou gebeuren, maar toen was niet het moment. Nu wel, nu hebben we echt voor elkaar gekozen."
Met een enorme grijns op zijn gezicht trok hij me dicht tegen zich aan. "Ik hou van je…" fluisterde hij in mijn oor.
"En ik van jou…" fluisterde ik terug.
"Je weet dat het pijn kan doen hè?" vroeg hij zachtjes.
"Niet als jij het doet. Ik vertrouw op jouw liefde."
Verliefd keek hij me aan. "Dan zullen we wel wat voorbereidingen moeten treffen. Of heb jij condooms en glijmiddel in huis?" Hij grijnsde, wist dondersgoed dat ik dat niet had...
"Misschien kunnen we die maar beter niet hier in het dorp halen," merkte ik peinzend op. "Als ik hier ineens condooms en glijmiddel ga kopen, weet binnen de kortste keren iedereen het. En dat gaat me toch echt nog even iets te snel..."
Nicolas lachte. "Ik kan het ook doen, hoor. Mij kennen ze niet."
"Ja, en dan zien ze ons samen lopen, dan gaan de praatjes helemaal rond! Nee jongen, laat me eerst maar even rustig wennen aan het idee dat mijn ouders het nu weten. Bovendien wil ik eerst met Thomas praten. Hem uitleggen wat het voor hem betekent dat wij van elkaar houden. Ik wil niet dat hij rare ideeën aangepraat krijgt door wat anderen over ons zeggen."
"Daar heb je wel gelijk in," reageerde Nicolas.
"Dus, we rijden gewoon naar de stad. We moeten toch nog boodschappen doen, kunnen we dat ook meteen doen."

"Papa!" hoorden we Thomas ineens roepen.
Geschrokken liet ik Nicolas los. Ik was Thomas helemaal vergeten… Onmiddellijk nam ik me voor niet te lang te wachten met hem te vertellen hoe het nou precies zat tussen Nicolas en mij. Ik had er geen zin in om in Thomas’ bijzijn voortdurend op mijn hoede te moeten zijn. Ik wilde dat we, ook als Thomas erbij was, gewoon konden laten merken wat we voor elkaar voelden. Tot op zekere hoogte dan…

Met een beteuterd gezichtje kwam Thomas de keuken ingelopen.
"Wat is er jongen?" vroeg ik.
"Jij moet helpen papa. Alle taartjes zijn mislukt."
Thomas greep mijn hand en sleurde me mee naar buiten. Op de rand van de zandbak zag ik een aantal zandhoopjes die in de verste verte niet op taartjes leken.
"Ik zie het al," zei ik. "Het zand is te droog. Hier…" Ik gaf hem een emmertje. "Vraag Nicolas maar of hij er wat water in doet. Dan maken we het zand nat en blijft het beter plakken."
Nicolas stond lachend in de deuropening. Zijn ogen lieten me niet los… Hij tuitte zijn lippen en stuurde me luchtkusjes. Ik lachte, voelde me helemaal warm worden van binnen. Dit voelde goed, heel goed… Vrolijk huppelde Thomas naar binnen om even later, gevolgd door Nicolas, met een emmertje water weer terug te komen.


Een paar uur later liepen we met z’n drietjes door de supermarkt. Ik had besloten Thomas’ lievelingseten te maken, macaroni. Lekker makkelijk en vooral snel want ik had helemaal geen zin om nu lang in de keuken te staan, ik wilde mijn tijd zoveel mogelijk bij Nicolas doorbrengen. Af en toe gluurde ik stiekem naar hem. Onvoorstelbaar dat hij er echt was! Zo nu en dan kruisten onze blikken. Die korte blikken over en weer, daar sprak zoveel liefde uit… Zelfs in de supermarkt was het alsof we de enige mensen op de hele wereld waren!
Thomas maakte handig gebruik van de roze wolk waarop we met z’n tweeën zaten door allerlei lekkere dingen in het karretje te leggen die ik anders nooit zou kopen. Het drong totaal niet tot me door wat hij me vroeg, ik zei gewoon overal met, een big smile, ‘ja’ op. Nadat we de boodschappen in de auto hadden geladen, nam Nicolas Thomas mee naar Intertoys terwijl ik het Kruidvat binnenliep. Met een flinke knoop in mijn maag deed ik een poging zelf wegwijs te worden in het aanbod van condooms maar echt veel wijzer werd ik er niet van. En om nou zo’n jong grietje om advies te vragen, dat durfde ik nou ook weer niet. Ze kenden me weliswaar niet hier maar toch, je wist maar nooit. Op goed geluk pakte ik uiteindelijk maar een doosje Durex extra safe. Glijmiddel was gelukkig een stuk eenvoudiger. Gewoon van het eigen merk, dat zou vast wel goed zijn.

Tevreden met mijn aankopen zocht ik Thomas en Nicolas weer op. We kochten nog een ijsje en slenterden terug naar de auto. Zonder dat we het in de gaten hadden, was de middag voorbij gevlogen en moesten we weer naar huis. Nou ja, moesten… Het was meer dat ik nou eenmaal vond dat er op tijd gegeten moest worden en ik moest nog koken. Bovendien wilde ik nog even met Thomas praten.

Weer thuis nam ik Thomas bij me. De zenuwen gierden opnieuw door mijn lijf. Stel je voor dat Thomas het maar niks vond dat Nicolas en ik van elkaar hielden. Thomas was mijn alles, mijn kleine mannetje. Ik zou het niet over mijn hart kunnen verkrijgen iets te doen waar hij zich niet prettig bij zou vinden. Als hij er moeite mee zou hebben, hadden we een fiks probleem.
"Schat, papa wil je wat vertellen over papa en Nicolas," begon ik.
Hij kroop bij me op schoot en nestelde zich, met z’n duim in z’n mond, lekker tegen me aan.
"Papa heeft jou al verteld dat hij Nicolas heel erg lief vindt, hè?"
Thomas knikte. Hij trok zijn duim uit zijn mond en keek omhoog. "Ik vind Nicolas ook lief," zei hij.
Glimlachend streek ik over zijn bolletje. "Daar ben ik blij om jongen," zei ik, enigszins opgelucht.
Thomas stopte zijn duim terug en kroop weer tegen me aan. Hij vond hem in ieder geval lief, dat was al heel wat.
"Papa en Nicolas vinden elkaar zo lief, dat we elkaar af en toe ook kusjes geven en lekker knuffelen. Net zoals wij ook wel eens doen," ging ik verder terwijl ik hem knuffelde en een beetje kietelde.
Thomas schaterde het uit.
"Grote mensen die elkaar lief vinden, slapen samen in één bed, net als papa’s en mama’s van kindjes in jouw klas. Papa en Nicolas willen ook graag samen in één bed slapen omdat wij elkaar zo lief vinden." Ik wachtte even om te zien hoe hij reageerde maar hij bleef stil zitten luisteren naar wat ik hem vertelde. Wat zou er nou in dat koppie omgaan? "Maar jij mag er ook nog steeds bij hoor! Alleen is Nicolas er dan ook. Vind je dat goed Thomas?"
Ik zag hem even nadenken. Opnieuw haalde hij zijn duim uit zijn mond.
"Wordt Nicolas dan mijn mama?" vroeg hij terwijl hij me aankeek.
Ik schoot in de lach. Wat konden kinderen toch een heerlijk eenvoudige kijk op de dingen hebben! Nicolas keek me vragend aan. Hij verstond natuurlijk helemaal niks van ons gesprekje en had geen flauw idee waarom ik zo’n lol had. Ik knipoogde een keer naar hem en richtte me toen weer tot Thomas.
"Nee Thomas. Mama’s zijn toch altijd mevrouwen? En Nicolas is toch geen mevrouw?"
Weer dacht hij na. Hij schudde zijn hoofd.
"Alle kindjes in jouw klas hebben een papa en een mama hè?" ging ik verder.
Hij knikte weer.
"Maar dat kan ook anders hoor. Soms hebben kindjes twee mama’s of twee papa’s."
Ik zag hem nadenken…
"Wordt Nicolas dan mijn papa, papa?" vroeg hij heel serieus.
Opnieuw lachte ik. Maar deze keer omdat zijn vraag me een enorme kriebel in mijn buik bezorgde. Dat zou fantastisch zijn, Nicolas en ik allebei Thomas’ papa! Maar dat ging wel erg snel…
"Nog niet, schat, later misschien. Eerst gaan we gewoon leuke dingen met z’n drietjes doen. En als je het dan over een tijdje nog steeds wilt, vragen we Nicolas of hij ook jouw papa wil worden, goed?"
Weer knikte Thomas. Tevreden stopte hij zijn duim weer terug. Blijkbaar stond het idee dat Nicolas misschien wel zijn papa zou worden hem wel aan en begreep hij dat Nicolas en ik net zo van elkaar hielden als de papa's en mama's van kindjes in zijn klas of als opa en oma. Maar ja, die woonden wel bij elkaar en dat was bij ons natuurlijk wel even anders…
"Jammer genoeg kunnen we Nicolas nu nog niet elke dag zien," ging ik daarom verder. Met moeite kon ik mijn emoties bedwingen. Het idee dat ik niet elke dag bij hem zou kunnen zijn… Mijn hart kromp samen. "Nicolas woont namelijk heel ver weg. Helemaal in Frankrijk. Weet je nog dat wij daar vorig jaar met vakantie waren? Dat was heel ver met de auto, hè? Zo ver heeft Nicolas gisteren gereden om bij ons te komen. En over een paar dagen moet hij weer terug want hij is de baas van een vakantiepark vlakbij de zee en hij moet de hele zomer werken. Maar als de zomer voorbij is, komt hij weer bij ons terug." Ik slikte een brok in mijn keel weg bij de gedachte twee maanden zonder hem te moeten.
"Papa, ik wil niet dat Nicolas weg gaat," reageerde Thomas beteuterd.
"Ik ook niet lieverd, maar het kan niet anders. Nicolas moet zorgen dat alle mensen die bij hem op vakantie komen een fijne tijd hebben."

Ineens schoot Thomas overeind. Opgewonden haalde hij zijn duim weer uit zijn mond en keek me aan. "Papa," riep hij opgetogen. "Kunnen wij dan niet bij Nicolas op vakantie gaan?" Verwachtingsvol keek hij me aan.
"Zou je dat leuk vinden?" vroeg ik voorzichtig.
Stiekem hoopte ik dat hij ‘ja’ zou zeggen. Dat zou een mooie oplossing zijn! Als Thomas en ik de hele zomervakantie bij Nicolas zouden zijn, konden we elkaar met z’n drieën beter leren kennen en dan na de zomer bekijken hoe we verder wilden.
"Jaaah!" brulde Thomas enthousiast.
"Misschien kan dat wel," reageerde ik met ingehouden enthousiasme. "Papa zal het vanavond met Nicolas bespreken, goed?"
Hoewel ik ervan overtuigd was dat Nicolas het geweldig zou vinden als Thomas en ik de hele zomervakantie bij hem zouden zijn, wilde ik Thomas beslist niet het gevoel geven dat het al zeker was. Misschien zag Nicolas het wel helemaal niet zitten. Hij moest per slot van rekening de hele zomer werken…
Thomas knikte.
"Oké jongen, papa moet nu eerst eten maken. Ga jij nog maar even spelen."
Ik tilde Thomas van mijn schoot, zette hem op de grond en lachte even naar Nicolas. Ik had wel gezien hoe hij mij en Thomas in de gaten hield tijdens ons gesprekje. Snel vertelde ik hem dat ik Thomas uitgelegd had dat wij van elkaar hielden en dat dat betekende dat wij elkaar soms kusten en knuffelden en ook dat we samen in één bed sliepen.
"Gelukkig," grinnikte Nicolas. "Dan hoef ik vannacht tenminste niet op de bank."
"Thomas zal er toch aan moeten wennen, dan maar beter gelijk," merkte ik lachend op. "Ik wil niet dat hij zich ongemakkelijk of buitengesloten voelt. Hij moet zich op zijn gemak voelen met jou erbij. Voor ik jou leerde kennen, kwam hij bijvoorbeeld, als ik niet naar school hoefde, altijd lekker bij mij in bed liggen. Dan keken we samen een beetje TV, knuffelden en stoeiden wat. Ik heb hem verteld dat dat nu ook nog steeds mag, alleen dat jij daar dan nu wel bij bent. Hij vond het prima," legde ik uit.
"En ik dan?" pruilde hij. "Krijg ik dan ook nog wel een beetje aandacht van jou?"
"Oh nee hè?" Met gespeelde wanhoop hief ik mijn armen in de lucht. "Nou heb ik twee kleine kinderen!"

Grinnikend verdween ik naar de keuken om aan het eten te beginnen. Terwijl ik me uit stond te sloven om een lekkere pan macaroni te maken, hoorde ik een hoop gelach uit de woonkamer komen. Nieuwsgierig stak ik mijn hoofd om de hoek van de deur. Nicolas en Thomas hadden samen de grootste lol. Nicolas was krokodil en probeerde Thomas te pakken. Uit Thomas’ heen en weer gespring, kon ik opmaken dat de bank en de stoelen veilig waren maar dat de vloer levensgevaarlijk was. Dat was blijkbaar het water waar de krokodil in rondzwom. Thomas daagde Nicolas uit door net te doen alsof hij op de vloer wilde stappen. Hij lag dubbel van het lachen als Nicolas hem dan net niet kon pakken. Maar Nicolas deed hetzelfde. Hij deed soms alsof de krokodil lag te slapen zodat Thomas zou proberen over te steken. En dan greep Nicolas hem vlak voordat hij op een stoel of de bank was geklauterd. Gierend van de lach rolden ze dan samen over de grond.
Nicolas zag me staan, hij lachte naar me. Ik smolt… Onvoorstelbaar dat hij hier was… Zo lief hoe hij en Thomas met elkaar speelden… Ik voelde me zielsgelukkig…

Na het eten brachten we Thomas naar bed. Hij wilde niet alleen van mij een dikke kus maar ook van Nicolas. Vrolijk sloeg hij zijn kleine armpje om zijn nek en gaf hem een natte zoen.
"Jij bent lief," zei hij.
"Ik vind jou ook lief," reageerde Nicolas spontaan. "En jouw papa is ook lief," voegde hij er aan toe terwijl hij mijn hand vastpakte en er even in kneep. Nicolas gaf Thomas een kus en wenste hem welterusten.
"Ga maar lekker slapen, jongen. Tot morgen," wenste ik Thomas welterusten terwijl ik hem een laatste kus gaf.

"Glaasje wijn, schat?" vroeg ik toen we weer in de kamer waren.
"Lekker!"
Ik schonk twee glazen in en nestelde me tegen hem aan op de bank.
"Hoe voel je je?" vroeg hij ineens. Zachtjes streelde hij mijn arm.
"Gelukkig…" antwoordde ik breed lachend, "en vooral heel erg opgelucht. Ik had echt nooit verwacht dat mijn ouders het zo goed zouden opnemen. Weet je wat mijn moeder in de keuken tegen me zei?" Vragend keek ik hem aan.
Ontkennend schudde hij zijn hoofd.
"Dat het van ons afstraalde dat we van elkaar hielden en dat ze blij voor me was. Dat was wel het laatste wat ik verwacht had."
"Jouw ouders zijn vreselijk lieve mensen, Michael. Ik voelde me meteen welkom. Ze hadden wel duizend en één bezwaren kunnen hebben maar in plaats daarvan zeiden ze gewoon dat we elkaar gelukkig moesten maken. Volgens mij waren ze hartstikke blij dat je ze eindelijk in vertrouwen nam," reageerde Nicolas peinzend.
"Dat gevoel had ik ook ja," lachte ik. "Wie had dat ooit kunnen denken?"
"Ze hebben gewoon het beste met je voor, jongen." Hij sloeg z'n arm om me heen en trok me dicht tegen zich aan.

Ik dacht terug aan het gesprek met mijn ouders. Raar, dat ik nooit geweten had dat mijn moeder van huis uit een ander Geloof had. Maar het verklaarde wel veel! En nog veel raarder was het te merken dat mijn ouders, van wie ik altijd gedacht had dat zo net zo dachten als de rest van de mensen hier in het dorp, zonder dat ze ermee te koop liepen, over sommige dingen heel anders dachten. Waren ze daar naar mij toe maar wat opener over geweest… Ik zuchtte, wat zou me dat een hoop gedoe bespaard hebben!

"Ik wil hier zo lang mogelijk van genieten," fluisterde Nicolas in mijn oor. Zijn duim wreef over mijn schouder. "Donderdag moet ik alweer naar huis en dan vrijdag meteen weer werken…" Hij zuchtte diep. "Nog maar drie dagen…"
"Is het niet verstandiger om dan woensdag al te vertrekken? Dan kun je donderdag nog een beetje rustig aan doen voor je vrijdag weer aan het werk moet? Jij hebt ook een zware week gehad…"
Hij zuchtte nog een keer. "Schat… Ik blijf zo lang ik kan bij jou… bij jullie," lachte hij er achteraan. "We moeten zometeen minstens twee maanden zonder elkaar. Als het aan mij ligt, vertrek ik pas donderdagavond, zodat ik net voordat de receptie vrijdagochtend open gaat, thuis ben."
"Ben je helemaal gek?" Ik schoot overeind. Inwendig lag ik dubbel. Ik had hem wel gehoord, hij dacht dat hij alleen terug ging. No way! Nu Thomas mee wilde, was er geen haar meer op mijn hoofd die hem alleen liet gaan! "Je moet ook een beetje aan jezelf denken, jongen. Dat hou je toch nooit vol? We vertrekken gewoon woensdagmiddag, punt uit," zei ik resoluut. "Thomas kan in de auto slapen en mijn auto laten we hier staan, die halen we na het seizoen wel op. Als we dan om beurten rijden, kunnen we rond middernacht bij jou thuis zijn."
"Jullie gaan mee?" vroeg Nicolas verbaasd.
"Ja, wat dacht jij dan. Dat ik je nu nog ooit alleen liet gaan? Jongen, je weet toch dat ik niet zonder je kan," lachte ik. "Bovendien denk ik dat het een mooie manier voor ons drieën is om elkaar beter te leren kennen. Thomas kan af en toe met de kinderen van jouw zus spelen, die vermaken zich samen vast wel. Hebben wij ook nog eens tijd voor elkaar," knipoogde ik.
"Maar wil Thomas dat dan wel?" vroeg hij aarzelend.
"Thomas wilde het liefst vandaag al vertrekken," lachte ik. "Hij vroeg het zelf toen ik hem vertelde dat jij de eigenaar van een vakantiepark was."
"Oh jongen, wat maak je me daar gelukkig mee," fluisterde hij met een brok in zijn keel. Zijn prachtige blauwe ogen keken me verliefd aan.
Ik smolt, werd overvallen door zo’n intens gevoel van liefde… Mijn hand verdween onder zijn shirt en streelde zijn buik. Als vanzelf vonden onze lippen elkaar. Waanzinnige opwinding maakte zich meester van me. In mijn buik, maar vooral ook in mijn hart… Zielsgelukkig gaf ik me eraan over. Nergens meer aan denken nu, alleen maar voelen… genieten…
Ik verlangde naar hem, zo intens… Ik wilde hem. Nu, altijd, overal. Diep in mij… Ik kroop half over hem heen en wreef over de bobbel in zijn broek, stelde me voor hoe ik hem straks in mij zou voelen…
Nicolas kreunde…
Ongeduldig wurmde ik de gulp van zijn broek open en schoof mijn hand naar binnen. Een siddering ging door hem heen toen ik hem aanraakte. Zonder onze kus te verbreken wipte hij zijn billen een stukje omhoog zodat ik zijn broek naar beneden kon schuiven. Ik streelde hem, kneedde hem in mijn hand. Hij kreunde genietend…
Traag streelden zijn vingers mijn rug. Ik sloot mijn ogen en zuchtte diep…

Plotseling schoot ik overeind. Thomas lag boven lag te slapen. Shit, stel je voor dat hij onverwacht naar beneden kwam…


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Geloof, hoop & liefde door Michael87 » vrijdag 11 juli 2014 22:05

Deel 11 | We gaan ervoor




"Misschien kunnen we beter naar mijn slaapkamer gaan," stelde ik voor.
"Daar zit in ieder geval een slot op de deur. Ik geloof dat ik liever niet heb dat Thomas ons zo aantreft," grinnikte ik.
Nicolas schoot in de lach. "Je hebt gelijk schat. Ik moet er even aan wennen dat er een kind in huis is. Was hem straal vergeten… Sorry."
"Nee, ik dan," lachte ik terug. "Zodra je me aankijkt, lijkt het wel of de rest van de wereld niet meer bestaat. Ik was hem totaal vergeten. Ontaarde vader ben ik, hè?"
"Verliefde vader, bedoel je," reageerde Nicolas terwijl hij me liefdevol aankeek en door mijn haar streek.
Ik smolt, opnieuw, kon hem gewoon niet weerstaan. En weer vonden onze lippen elkaar.
"Kom jongen, naar boven," fluisterde ik hees toen ik onze kus even later verbrak. "We moeten onze kop er een beetje bij houden, schat. Ik wil echt niet dat Thomas dingen te zien krijgt die niet geschikt zijn voor kinderen.”
Nicolas knikte instemmend. Hij hees zichzelf en zijn broek weer omhoog en trok me mee naar boven. "Eerst douchen?" vroeg hij.
Ik knikte.

Eenmaal in de badkamer, draaide ik de deur op slot en trok Nicolas tegen me aan. Ik wilde hem zo graag… Mijn lippen kusten hem gretig, mijn tong drong zijn mond binnen. Wild, ongeduldig, vol passie… Ik kreunde, wist niet hoe snel ik zijn broek weer naar beneden moest trekken. Hijgend liet ik hem los. Gebiologeerd staarde ik naar zijn harde paal die ondeugend onder zijn shirt naar voren stak. Nog even… Verlangend likte ik langs mijn lippen. Een kort moment sloot ik mijn ogen en zuchtte. Snel trok ik mijn shirt over mijn hoofd, ritste mijn gulp los en trok in één beweging mijn broek en boxer uit.
Nicolas schopte zijn broek helemaal uit, trok zijn shirt over zijn hoofd, sloeg zijn armen om me heen en duwde zijn naakte lijf tegen me aan. "Michael," fluisterde hij. Zijn vingers kriebelden in mijn nek, langs mijn rug, over mijn billen.
"Oh jongen," zuchtte ik. "Ik verlang zo vreselijk naar je…"
“Kom, douchen," fluisterde hij in mijn oor.
Hij pakte mijn hand, trok me mee onder de douche, keek me diep in mijn ogen en kuste me opnieuw. Zo teder, zo lief… Ik sloot mijn ogen, liet het over me heen komen en genoot. Zijn handen en lippen waren overal. Hij streelde mijn schouders en mijn rug, masseerde mijn billen. Hij kuste mijn hals, likte mijn tepels, beet er zachtjes in. Als in trance liet ik hem begaan. Ineens voelde ik een vinger door mijn bilspleet glijden. Een siddering ging door mijn hele lijf. Ik stootte mijn heupen naar voren. Hard drukten we tegen elkaar.
"Oh shit, wat is dit lekker,” fluisterde ik hees.
Ik kon haast niet wachten. Zijn heerlijke strakke lijf tegen me aan, zijn lippen op de mijne, onze tongen in elkaar verstrengeld… Ik wilde hem. Nu! God, wat hield ik van deze man! Langzaam begon hij me in te zepen, geen plekje sloeg hij over. Genietend liet ik hem begaan. Ik zuchtte diep…
"Geil mannetje van me," fluisterde hij in mijn oor.
“Hmm," kreunde ik.
"Jij kunt gewoon niet wachten hè? Jij wil het liefste hier ter plekke door mij genomen worden hè?" grinnikte hij zachtjes.
"Mm, mm," bevestigde ik zijn veronderstelling.
Wat deed die man toch met me? Hij was zo lief, zo teder… Uit elk woord, elke beweging, elke blik, sprak zijn liefde voor mij. Ik zweefde…
"Maar je moet nog even wachten, schat. Nog even geduld en dan maak ik je helemaal gek! Gek van verlangen… gek van liefde," hijgde hij zachtjes.
Ik kreunde, wreef mijn gezicht verlangend langs zijn wang. Mijn ademhaling ging traag en zwaar. "Jongen, wat hou ik van je," zuchtte ik.

Plotseling liet hij me los, draaide de kraan dicht, pakte een handdoek en begon me af te drogen. Niet in staat iets te doen, liet ik alles gewoon gebeuren. Ik kon niet meer denken. De enige sensatie die ik waarnam, was Nicolas. Zijn ogen, zijn handen, zijn lippen, zijn opwinding… Ik glimlachte, nog even en dan zou ik hem in mij voelen… Mijn pik wipte op bij de gedachte. Ik zag hem kijken.
Hij lachte. "Kom schat, hiernaast staat een heerlijk bed. Ik wil van je genieten," fluisterde hij met schorre stem.
Snel droogde hij zichzelf af. Beiden sloegen we een handdoek om ons middel en liepen de badkamer uit.

"Even bij Thomas kijken, ik wil zeker weten dat hij slaapt," fluisterde ik toen we langs de deur van zijn kamertje liepen..
Zachtjes deed ik de deur open. Met de armen stijf om elkaar heen keken we, beiden glimlachend, naar mijn rustig slapende zoon.
"Bijna net zo lief als zijn papa," fluisterde Nicolas vertederd. Hij draaide zich naar me toe, sloeg zijn armen om me heen en kuste me opnieuw. "Ik wil je,” zei hij zachtjes hij toen hij me weer los liet.
Hij pakte mijn hand en trok me mee naar mijn slaapkamer.

"Toch maar op slot, je weet maar nooit of hij wakker wordt," grijnsde ik terwijl ik me omdraaide om de deur afsloot.
"Nou heb ik wel lang genoeg gewacht," grinnikte Nicolas. "Hier komen jij…"
Voor ik kon reageren had hij de handdoek van mijn middel getrokken en drukte zijn onderlijf tegen mijn billen. Als reactie duwde ik mijn billen naar achteren, net zoals ik die eerste ochtend had gedaan. Onmiddellijk voelde ik zijn erectie toenemen. Hij pakte mijn handen en zette ze naast mijn hoofd tegen de slaapkamerdeur. Hij sloeg zijn armen om mijn middel, pakte mijn half stijve piemel vast en stootte de zijne tussen mijn billen. Kreunend onderging ik zijn dwingende liefkozingen. Binnen een paar tellen was ik weer keihard…
"Je bent zo mooi," fluisterde hij. Zijn lippen kusten mijn schouders. Terwijl zijn ene hand me zachtjes aftrok, streelde zijn andere hand mijn buik en schoof zijn erectie tussen mijn billen op en neer. Een ongekende sensatie nam bezit van me. Mezelf eraan overgevend, sloot ik mijn ogen.
"Jongen, wat is dit lekker,” hijgde ik schor van opwinding.
"Spreid je benen eens, schat," fluisterde hij in mijn oor.
Gehoorzaam deed ik wat hij vroeg. Met beide handen pakte hij mijn heupen vast en trok me nog wat verder naar achteren. Opnieuw kuste hij mijn schouders om direct daarna, al kussend, langzaam langs mijn rug af te dalen. Ik wist wat hij van plan was en kreunde verlangend. Toch nog onverwacht voelde ik plotseling zijn tong tussen mijn billen. Tergend langzaam likte hij mijn bilspleet. Zijn warme, vochtige tong bleef rusten tegen mijn gaatje. Heel mijn lijf stond in één keer op scherp.
"Oowwhhh… fuck," zuchtte ik genietend.
Ik hoorde hem zachtjes hijgen. Plotseling kwam hij overeind. "Ga eens op handen en knieën op het bed zitten, schat," zei hij zachtjes.
Nerveus deed ik wat hij vroeg. Ik wilde hem zo graag, toch vond ik het doodeng. Wat als het helemaal niet lekker was? Dat ik me er veel meer van voorstelde dan het eigenlijk was? Of dat het vreselijk pijn deed? Mijn hart bonkte in mijn keel. Met een lichte paniek in mijn ogen keek ik over mijn schouder.
Nicolas zag het. "Rustig maar, jongen," stelde hij me gerust. "Ik ben heel voorzichtig.” Zachtjes streelde hij mijn rug. "Ik hou van je, weet je nog?"
Ik knikte, gaf me over aan hem.

Nicolas pakte het flesje glijmiddel dat ik eerder die dag gekocht had en spoot een flinke straal van het spul tussen mijn billen. Zijn rechterhand omvatte mijn ballen terwijl hij zijn duim tegen mijn kringspier duwde. Ik hield mijn adem in…. Zonder al te veel moeite gleed zijn duim naar binnen. Ik blies mijn adem uit…
Opgelucht stelde ik vast dat het geen vervelend gevoel was. Langzaam duwde hij zijn duim dieper naar binnen. Tegelijkertijd kneedde hij mijn ballen zachtjes in zijn hand. Onwillekeurig duwde ik mijn billen naar achter en kreunde. Dit voelde helemaal niet vervelend, sterker nog, dit voelde best lekker! Nicolas bewoog zijn duim voorzichtig heen en weer. Hij voerde de druk op mijn ballen op en duwde zijn duim nog wat dieper naar binnen. Heel in de verte kwam een onvoorstelbaar tintelend gevoel opzetten. Voor ik er erg in had, ontsnapte een diepe kreun aan mijn lippen.
"Wat voel jij heerlijk zacht van binnen… En zo lekker warm," fluisterde hij terwijl hij met zijn andere hand over mijn onderrug wreef.
Hij trok zijn duim terug en liet mijn ballen los. Opnieuw spoot hij een flinke straal glijmiddel tussen mijn billen, direct gevolgd door zijn vingers die het spul uitsmeerden. Als vanzelf verdween één van zijn vingers in me. Ik kreunde opnieuw…
Zijn linkerhand pakte mijn, inmiddels keiharde, piemel vast en en bewoog langzaam op en neer. Zonder enige weerstand duwde hij tegelijkertijd een tweede vinger naar binnen, nog steeds soepel, zonder weerstand, zonder pijn. Alleen maar het intense gevoel van zijn strelende vingers diep in mij en zijn traag rukkende hand om mijn paal. Bloedgeil werd ik ervan! Ik durfde me gewoon geen voorstelling te maken van hoe het zou voelen als hij met zijn piemel in me zou komen.
“Meer," hijgde ik verlangend.
Nicolas reageerde meteen door voorzichtig een derde vinger naar binnen te duwen. Heel even verkrampte ik, het duurde slechts een seconde en toen ontspande ik weer. Nog steeds geen pijn maar wel strak. Geduldig en vol liefde bewoog Nicolas zijn vingers in en uit me, rekte me langzaam op en maakte me soepel.
"Lekker schat?" vroeg hij zacht.
"Oh ja," bracht ik genietend uit. Dit voelde geweldig! Ik duwde me zoveel mogelijk naar achteren om zijn vingers zo diep mogelijk in me te kunnen voelen en kreunde wellustig. "Neem me," fluisterde ik terwijl ik hem over mijn schouder heen aankeek.
Nicolas trok zijn vingers terug, deed een condoom om en plaatste zijn eikel tegen mijn kringspier. "Weet je het heel zeker?” vroeg hij.
Ik keek hem alleen maar verlangend, bijna smekend aan. Een glimlach verscheen rond zijn mond toen hij zijn eikel voorzichtig een stukje in me duwde. Ik haalde diep adem, liet mijn hoofd naar beneden hangen en sloot mijn ogen. Langzaam duwde hij verder, stopte even om me aan het gevoel te laten wennen en gleed toen nog wat dieper in me.
Ineens werd ik overvallen door een waanzinnig intense tinteling in mijn buik. Kreunend zakte ik door mijn handen, steunde met mijn ellebogen op het bed, maakte mijn rug hol en duwde mijn billen zo ver mogelijk omhoog. Wat voelde dit waanzinnig! Mijn lief in mij…
"Als ik moet stoppen, moet je het zeggen, lieverd…"
Ik schudde hijgend m'n hoofd. "Niet stoppen, schat… Doorgaan," bracht ik met moeite uit. "Zo lekker…"

Aangemoedigd door mijn gekreun, ging Nicolas verder. Hij streelde mijn rug, pakte mijn heupen vast, trok zich bijna helemaal terug en stootte toen in één keer diep in me.
Ik voelde zijn buik tegen mijn billen, wist dat hij helemaal in me zat. Diep in mijn buik… zo dichtbij me… zo intens… Ik kreunde opnieuw.
Liefdevol sloeg hij zijn armen om me heen en pakte mijn piemel weer vast.
Heel ver weg voelde ik het bekende getintel opkomen. Tergend langzaam maar zo intens…
Met lange halen stootte hij keer op keer in me. "Oh Michael," hijgde hij zachtjes. "Dit is te lekker…."
Genietend ving ik zijn stoten op. De tintelingen werden intenser, namen bezit van mijn hele lijf. Hij voerde zijn tempo op, nam me vol overgave. Kreunend stootte ik in zijn hand.
"Fuck, jongen… Ik kan dit niet tegenhouden," zuchtte hij.
"Kom maar schat, laat je maar gaan," fluisterde ik buiten zinnen.
Hij hijgde zwaar, boog zich voorover en trok me stijf tegen zich aan. Grommend als een wild dier stootte hij een laatste maal naar voren. Ik hield het niet meer toen ik voelde hoe hij zich diep in mijn buik ontlaadde. Alle spieren in m’n lijf trokken samen, ik kromde mijn rug in een verwoede poging de controle over mijn lichaam terug te krijgen maar kon niet anders dan het gewoon laten gebeuren. Kippenvel kroop langs mijn benen omhoog toen mijn ballen samentrokken en ook mijn zaad met grote kracht naar buiten spoot…

Uitgeput liet ik me op het bed vallen, Nicolas hing zwaar over me heen. Mijn hoofd tolde, dit was onbeschrijfelijk, de meest intense ervaring die ik ooit mee had gemaakt! Hier waren geen woorden voor. Dit was liefde… en puur genot. Zielsgelukkig sloot ik mijn ogen en dankte God…
"Jezus Michael… Ik dacht dat ik dood ging!" hijgde Nicolas in mijn oor. "Zo lekker…"
Hij kwam iets omhoog, trok voorzichtig zijn slapper wordende piemel uit me en rolde van me af. Ik draaide me op mijn zij en kroop dicht tegen hem aan in zijn armen. Traag streelde hij mijn schouders.

“Toch nog maar even douchen, schat?” stelde ik een hele tijd later voor.
Samen liepen we voor de tweede keer die avond naar de badkamer…


"Papa…"
Heel in de verte hoorde ik Thomas' stemmetje.
"Papa? Ben je wakker?"
"Hm hm," mompelde ik, nog half slapend.
Gekriebel op mijn neus. "Ophouden Thomas…"
Ik duwde zijn handje uit mijn gezicht en trok voorzichtig een oog open. Thomas hing vlak boven mijn gezicht.
"Hoe laat is het?" zei ik meer tegen mezelf dan tegen Thomas. Ik draaide me een kwartslag om en pakte de wekker van het nachtkastje. "Shit Thomas, het is nog veel te vroeg, jongen. Ga nog maar even terug naar bed, of anders lekker spelen. Papa wil nog even slapen," reageerde ik toen ik zag dat het nog maar net kwart over zes was geweest. "Toe schat, eventjes nog. Papa hoeft niet naar school en jij ook niet," probeerde ik mijn zoon nog een keer zover te krijgen om me te laten slapen.
Duidelijk teleurgesteld bleef hij staan, zijn ogen strak gericht op de andere kant van mijn bed. Ik keek hem aan, volgde zijn blik. Ineens was ik klaarwakker. Nicolas! Hij was hier, lag naast me… Een waanzinnig warm gevoel stroomde door me heen.
"Kom maar dan," zuchtte ik glimlachend terwijl ik het dekbed opsloeg.
Meteen kroop Thomas naast me in bed. Hij nestelde zich tegen me aan en stak tevreden zijn duim in zijn mond. Ik aaide over zijn bolletje.
"Wel een beetje zachtjes hè? Nicolas slaapt nog." Glimlachend keek ik van mijn zoon naar de slapende man naast me. Van puur geluk knuffelde ik Thomas bijna plat. "Probeer nog maar even te slapen, jongen," zei ik zachtjes.

Ik sloot mijn ogen, maar het lukte me niet om weer in slaap te vallen. De wetenschap dat Nicolas hier naast me lag, hield me klaarwakker. Thomas daarentegen was binnen een paar minuten weer in dromenland. Ik dacht terug aan gisteren. Aan hoe mijn ouders gereageerd hadden toen ze Nicolas bij mij aantroffen en hoe Thomas gereageerd had toen ik hem vertelde wat Nicolas voor me betekende. Hoe gezellig het was geweest om met z’n drietjes boodschappen te doen en natuurlijk aan hoe waanzinnig het gisteravond geweest was! Ik werd er helemaal blij van! Nicolas had gelijk gehad, God wilde dit zo. Hij wilde dat ik gelukkig was. Dat wij gelukkig waren, met z’n drieën. Hij zou zorgen dat alles goed kwam, want Hij had ons bij elkaar gebracht. De rest zou vanzelf duidelijk worden.
In gedachten sprak ik opnieuw mijn dankbaarheid naar Hem uit.

Nicolas bewoog. Meteen werden mijn ogen zijn kant opgetrokken. Hij kreunde zachtjes, draaide wat rond en opende toen slaperig zijn ogen.
"Goeiemorgen, schat," fluisterde ik, verliefd naar hem kijkend.
Hij keek me aan, zag Thomas naast me liggen en glimlachte. "Waar komt die nou ineens vandaan? Ik zou toch zweren dat hij gisteravond lekker in zijn eigen bedje lag," grinnikte hij.
"Hij stond hier vanochtend al voor half zeven," lachte ik.
"Jezus man, zijn jullie altijd zo vroeg wakker?"
Ik lachte opnieuw, bedacht me dat Nicolas tijdens mijn vakantie 's ochtends met geen stok zijn bed uit te krijgen was. Als het even kon, bleef hij zo lang mogelijk liggen, stond vlak voor hij moest werken op, om zich dan vervolgens vreselijk te haasten om de receptie op tijd te openen.
"Yep. Normaal gesproken is het hier 's ochtends een gekkenhuis. Ontbijt klaarmaken, douchen, aankleden, Thomas wegbrengen en dan zelf naar school," verklaarde ik.
Hij zuchtte eens diep. "Zou niks voor mij zijn..."
"Ach, je went eraan."
Nicolas draaide op zijn zij, aaide Thomas even over zijn koppie en keek me aan.
"Lekker geslapen, schat?" vroeg ik hem.
"Heerlijk. Wel een beetje kort," grinnikte hij. "Maar zo heb ik wel meer tijd om van jullie te genieten." Hij kwam overeind, boog over Thomas heen en drukte een kus op mijn lippen. "Wat gaan we doen vandaag?" wilde hij weten.
"Wat dacht je van inpakken? En mijn ouders vertellen dat wij morgen met jou meegaan? Ik hoop maar dat ze het niet te snel vinden gaan."
"Ben je gek joh? Het is nog maar voor de vakantie. Ze snappen heus wel dat we bij elkaar willen zijn."

Thomas rekte zich uit, openende zijn ogen en keek nieuwsgierig van mij naar Nicolas.
"Goeiemorgen, jongen," lachte ik hem vrolijk toe.
"Bonjour Thomas," wenste ook Nicolas hem een goeie morgen.
Een beetje verlegen drukte Thomas zich tegen me aan. Hij wist duidelijk nog niet wat hij hier mee aan moest.
"Kom maar zitten, schat," stelde ik hem gerust. "Dan zetten we de TV aan. Mag jij samen met Nicolas tekenfilmpjes kijken, gaat papa koffie zetten, goed? Wil jij ook wat drinken?"
Heel bewust liet ik Nicolas en Thomas met z'n tweeën achter, konden ze een beetje aan elkaar wennen…

Glunderend keek Nicolas me aan toen ik tien minuten later met twee bakken koffie en een beker Fristi de slaapkamer weer inliep. Thomas had zich lekker tegen hem aan genesteld en keek naar de TV. De aanblik van mijn zoon zo dicht tegen hem aan, maakte me helemaal week…
"Schuif eens op, schat," zei ik met een brok in mijn keel. Aan zijn kant van het bed kroop ik weer onder het dekbed. Ik sloeg een arm om hem heen en trok hem dicht tegen me aan. Onmiddellijk voelde ik zijn hand tussen mijn benen schuiven.
Zachtjes streelde ik zijn schouder, af en toe aaide ik Thomas, die nog steeds lekker in het holletje van zijn arm lag, over zijn haar. Ik voelde me zielsgelukkig… De twee liefste mensen van de wereld, samen in mijn bed. Wie had dat ooit kunnen denken!

"Thomas," zei ik ineens. "Weet je nog dat je gisteren vroeg of wij niet bij Nicolas op vakantie konden gaan?"
Thomas knikte. Verwachtingsvol keek hij me aan.
"Papa heeft dat met Nicolas besproken en Nicolas vond het een heel goed idee van jou."
"Yes!" brulde Thomas opgewonden. Hij schoot overeind, danste op het bed van blijdschap.
Nicolas en ik lagen helemaal dubbel om hem.
"Gaan we nu meteen, papa?" riep hij opgewonden.
"Rustig jongen. We moeten eerst nog spullen inpakken," maande ik hem tot kalmte. "En dan gaan we opa en oma vertellen dat we op vakantie gaan. Nog één nachtje slapen, dan vertrekken we morgen, goed?"
Een beetje teleurgesteld stond Thomas ineens stil. "Ik wil nu," zei hij verontwaardigd.
"Ik wil ook wel eens wat," reageerde ik. "Maar je kunt nou eenmaal niet altijd alles krijgen wat je wil, jongen. Gewoon nog even geduld hebben. Ga anders alvast bedenken wat je mee wilt nemen. We blijven de hele zomervakantie, dus je mag ook speelgoed meenemen."
Op een idee gebracht, stoof Thomas naar beneden. Van de gelegenheid gebruikmakend, kroop ik meteen over Nicolas heen naar mijn eigen kant van het bed, ik lag nu eenmaal het liefste rechts. Het enige punt was dat Nicolas me geen kans gaf. Hij sloeg onmiddellijk zijn armen om me heen, trok me bovenop zich en kuste me. Ik gaf me over, wat kon ik anders?

Een paar uur later, Thomas had in de tussentijd zo ongeveer al zijn playmobil bij elkaar gezocht en in een koffer gestopt, belden we bij mijn ouders aan.
"Jongens," zei mijn moeder, verbaasd ons te zien. "Wat brengt jullie hier? Moeten jullie niet gezellig met z'n drietje op pad?"
"Morgen," antwoordde ik.
"We gaan op vakantie, oma!" riep Thomas meteen enthousiast. "Naar Nicolas' huis," voegde hij eraan toe.
Verbaasd keek mijn moeder me aan.
Ik knikte. "Hij heeft gelijk, mam," bevestigde ik wat mijn zoon zojuist had verkondigd.
Terwijl we achter mijn moeder aan naar binnen liepen, begon ik haar te vertellen wat we van plan waren.
"Wacht, dan roep ik papa ook even," zei ze voor ik verder kon gaan.

"Opa! We gaan op vakantie!" brulde Thomas enthousiast toen hij mijn vader zag.
"Dat is leuk jongen," reageerde mijn vader, hem even door zijn haar strijkend.
"Bij de zee, opa," ging Thomas verder. "En dan ga ik zwemmen, met papa en Nicolas!” Hij was door het dolle heen.
Lachend keken we toe hoe hij op en neer stond te springen van opwinding.
"Kom maar Thomas, dan pakt oma de verf. Kun je een mooie verftekening maken van de zee," zei mijn moeder terwijl ze Thomas’ handje pakte. Ze nam hem mee, installeerde hem aan zijn tafeltje achter in de kamer en gaf hem een paar grote vellen papier en verf. "Ga je lief spelen, jongen? Opa en oma willen even met papa en Nicolas praten."
Thomas knikte. Hij was al druk bezig de eerste klodders verf op het papier te smeren.

"Ik dacht dat Nicolas vrijdag weer moest werken," begon mijn moeder nadat we ons in de kamer hadden geïnstalleerd.
"Dat klopt. Maar dat geeft niks hoor, we kunnen elkaar vaak zat zien,” reageerde ik. “En als hij moet werken, trekken Thomas en ik er gewoon gezellig met z'n tweetjes op uit.”
"Ik neem gewoon zo veel mogelijk vrij," vulde Nicolas aan.
"Krijg je daar geen problemen mee?" vroeg mijn moeder bezorgd. "Je hebt net vakantie gehad. Ik kan me zo voorstellen dat jouw baas het je niet in dank afneemt als je meteen weer vrij wilt."
Ik keek haar verbaasd aan. Ineens drong het tot me door en schoot ik in de lach. "Ik denk niet dat dat zo'n probleem is, mam. Volgens mij denken jullie dat Nicolas, net als ik, op vakantie was toen we elkaar leerden kennen, of niet?"
Mijn ouders knikten.
"Was dat niet zo dan?" vroeg mijn vader.
"Welnee, Nicolas was aan het werk toen ik hem leerde kennen. Dat vakantiepark waar jullie me naar toe stuurden, dat is van hem. Hij is de eigenaar."
"Zo," reageerde mijn vader vol ontzag. "Dus jij bent grootgrondbezitter! Dat heb je mooi voor elkaar, jongen. Zo oud ben jij toch nog niet? En dan al eigenaar van een vakantiepark… Ik ben onder de indruk."
Ik grinnikte. Typisch mijn vader. Als je maar wat bereikte in het leven. Daarom had hij er indertijd ook op gestaan dat ik toch ging studeren.
"Ach," reageerde Nicolas laconiek, "ik heb het ook maar geërfd hoor."
Hij vertelde mijn vader hoe zijn vader het park was begonnen en legde uit dat hij het verder opgebouwd had nadat zijn vader was overleden. Hij eindigde met te vertellen dat hijzelf in de oude boerderij van zijn grootouders woonde.

"Dus," nam ik het weer over, "Nicolas is eigen baas. Hij kan extra vakantiekrachten inhuren zodat hij tijd voor Thomas en mij vrij kan maken. Er zijn altijd wel jongens te vinden die een centje bij willen verdienen in de vakantieperiode."
"Tja, dan is het natuurlijk wel een mooie oplossing,” reageerde mijn vader. “Hoe lang zijn jullie van plan te blijven?”
"Om te beginnen eerst maar eens de hele zomervakantie," grijnsde ik. "Daarna zien we wel verder."
"Komen jullie nog wel terug?" vroeg mijn moeder ineens. "Ik kan me zo voorstellen dat het erg verleidelijk is om in Bretagne te blijven."
"Zou je dat erg vinden, mam?” Een beetje ongerust keek ik haar aan. De gedachte om daar te blijven was ook al in mij opgekomen. Als Thomas het tenminste wilde…
"Ik moet wel even aan het idee wennen jongen, het gaat allemaal zo snel ineens. Maar wie ben ik om je tegen te houden? Volg je hart, dat heb ik ook gedaan.,” lachte ze. “Als jullie echt met elkaar verder willen, zullen papa en ik je niet tegenhouden, hoor.”
"Laten we niet op de zaken vooruit lopen," merkte mijn vader bedachtzaam op. "Kijk eerst maar eens hoe het gaat als jullie langere tijd samen zijn en hoe Thomas het vindt. Ik snap best dat het hem nu allemaal leuk en spannend lijkt, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat dat ook zo blijft."
"Precies, eerst maar eens kijken hoe het gaat als we de hele zomervakantie bij Nicolas zijn," reageerde ik.

"Weet je," begon mijn moeder aarzelend, "ergens voel ik gewoon dat jou geluk in mijn vaderland ligt. Ik kan niet precies zeggen waarom, maar het voelt gewoon zo. En Nicolas en jij… en Thomas natuurlijk ook… Ik weet niet… Pap en ik kennen Nicolas natuurlijk helemaal niet, maar het voelt goed."
Met een enorme grijns op mijn kop keek ik haar aan. "Thanks mam, dat gevoel heb ik ook. Ik vertrouw er gewoon op dat God het beste met ons voor heeft. Hij zal ons leiden en ons laten merken wat we moeten doen. Hij heeft ons per slot van rekening ook bij elkaar gebracht."
Verwonderd keek mijn moeder me aan. "Wat bedoel je?"
"Precies wat ik zeg," antwoordde ik. "Ik dacht dat niemand iets met me te maken wilde hebben als ze zouden weten dat ik homo ben. Ik voelde me eenzaam, kon er met niemand over praten, behalve met God. Jarenlang heb ik Hem gevraagd me te helpen het vol te houden er niet aan toe te geven. Ik wilde sterk zijn, een goeie papa zijn voor Thomas, meer niet. Maar ik miste iets, mam. En het werd steeds erger…"
De herinnering aan die tijd deed me meer dan ik had gedacht. Ik kreeg er een brok van in mijn keel.

"Ik miste een arm om me heen, iemand om bij thuis te komen," ging ik verder. "Ik wilde gewoon iemand om mijn leven mee te delen en ik wist ondertussen honderd procent zeker dat ik dat met een vrouw nooit zou kunnen. Een tijdje terug begon ik me af te vragen of God het nou werkelijk zo erg zou vinden als ik mijn leven met een man wilde delen. Dus zocht ik informatie op internet op en ontdekte dat lang niet alle Kerken zo dachten als die van ons."
"Och jongen… Was maar naar ons toegekomen. Wij hadden je geholpen, hoor," reageerde mijn moeder emotioneel. "Papa en ik dachten dat je nog steeds verdriet had om Annemarie. En omdat je je vrienden steeds minder zag… En dan je studie en Thomas er nog bij. Jongen toch…” Ze schudde haar hoofd.

"Anyway," negeerde ik haar onderbreking. "Ik kwam tot de conclusie dat niet God problemen had met homoseksualiteit, maar de mensen in mijn omgeving. Vanaf dat moment heb ik Hem gevraagd om een levenspartner in plaats van me te helpen een leven alleen vol te houden. En toen kwam Nicolas…" Verliefd keek ik hem aan. "Ik wist het meteen. Hij was het, hij was de man die God voor mij bedoeld had. En dus weet ik dat het allemaal wel goed komt. Als ik maar op Hem blijf vertrouwen. En geen stomme dingen meer doe natuurlijk,” besloot ik glimlachend.
Nicolas pakte mijn hand en kneep er zachtjes in.

"Mooi dat je daar zo over denkt, zoon. Ik ben trots op je," reageerde mijn vader onder de indruk. "Maar je moet niet denken dat alles nu vanzelf gaat. Jullie zullen nog meer dan genoeg hindernissen op jullie pad krijgen. Wat bijvoorbeeld als Thomas terug wil naar Nederland? Zie jij dat zitten?" wendde mijn vader zich tot Nicolas. "Je familie en vrienden achter laten, opnieuw beginnen in een vreemd land waarvan je de taal niet spreekt? Je bedrijf opgeven? Dat is nogal wat."
"Hè pap, hou eens op," reageerde ik een beetje geïrriteerd. Waarom deed hij nou zo moeilijk? Het leek wel een kruisverhoor, alsof hij Nicolas niet vertrouwde.
"Laat maar schat, 't is al goed," suste Nicolas. "Ik snap het wel. Jouw vader is alleen maar bezorgd. Er is de afgelopen jaren nogal wat gebeurd in jouw leven. Ik kan me wel voorstellen dat hij wat huiverig is. Hij wil je gewoon beschermen, jongen, voorkomen dat je opnieuw gekwetst wordt." Nicolas legde zijn hand op mijn arm en keek me liefdevol aan. "Wees blij dat je zulke lieve ouders hebt. Ik zou er heel wat voor over hebben als mijn ouders er nog zouden zijn. Die waren waarschijnlijk net zo bezorgd geweest."
"Leeft jouw moeder dan ook niet meer?" vroeg mijn moeder geschrokken.
"Mijn moeder is overleden toen ik zes was. Ik heb haar nauwelijks gekend. Mijn oudere zus is meer moeder voor me geweest dan mijn eigen moeder," legde hij uit.
"Dat had je mij ook nog niet verteld, schat," reageerde ik. "Je heb wel eens laten vallen dat je vader alleen voor jullie zorgde maar niet waarom.”
"Ach, dat is ook allemaal al zolang geleden," zei Nicolas. "Het doet er niet echt meer toe."
Hij zei het nogal luchtig maar ik vroeg me af of dat ook werkelijk was hoe hij er over dacht. Ik kende hem inmiddels een beetje, grote mond, gulle lach maar een heel klein hartje… Meteen nam ik me voor hem er later nog eens naar te vragen.
"Maar om uw vraag te beantwoorden,” hij keek mijn vader weer aan, "ik zou zonder twijfel alles opgeven voor Michael. En voor Thomas. Alles beter dan zonder hen.” Hij lachte. "Ik vind mijn draai wel weer. Zolang we maar samen zijn, met z’n drieën," voegde hij er nadrukkelijk aan toe.
Zijn duim streelde mijn arm. Ik kreeg er een brok van in mijn keel.
Mijn vader knikte. Gerustgesteld door zijn woorden hield hij er verder gelukkig over op.

"Maar jullie komen toch nog wel terug, hè?" herhaalde mijn moeder haar eerdere vraag.
“Natuurlijk mam!" stelde ik haar gerust. "Zelfs als we besluiten in Bretagne te blijven, komen we terug. Ik zal hier toch een aantal zaken moeten regelen. Thomas afmelden op school bijvoorbeeld, onze spullen verhuizen, uitschrijven bij de gemeente, Annemarie’s ouders inlichten…"
Mijn moeder knikte.

"En als we verhuizen, komen we vaak bij jullie op bezoek hoor,” ging ik vrolijk verder. "Of jullie bij ons… Hebben jullie nog meer familie in Frankrijk om op te zoeken."
"Je klinkt alsof je eigenlijk al besloten hebt, jongen," reageerde mijn moeder peinzend.
"Het zal van Thomas afhangen, mam. Ik weet wel wat ik wil," glimlachte ik terwijl ik Nicolas aankeek.


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Geloof, hoop & liefde door Michael87 » maandag 21 juli 2014 23:40

Deel 12 | Terug naar Bretagne




De volgende dag rond een uur of twee vertrokken we, toch maar met twee auto’s, naar Bretagne. Nicolas’ auto bleek niet groot genoeg voor ons drieën en alle bagage. Had ik kunnen weten, natuurlijk… M’n moeder had ons op het hart gedrukt voorzichtig te rijden, goed op elkaar te passen en vooral geen domme dingen te doen. “En bellen, hè? Pap en ik willen heel graag weten hoe het met jullie gaat,” was het laatste wat ze zei voor we eindelijk vertrokken.

Na een voorspoedige reis reden we, in het licht van een nog bijna volle maan, midden in de nacht de poort van het park door. Op het ruisen van de zee in de verte na, was het doodstil. Thomas sliep al een paar uur op de achterbank. Voorzichtig tilde ik hem uit de auto en droeg hem naar binnen. Hij sliep rustig door. Nicolas sjouwde ondertussen onze koffers naar binnen.
“Waar leggen we Thomas neer?” fluisterde ik om Thomas niet wakker te maken. “Het logeerbed is natuurlijk niet opgemaakt.”
“Wat dacht je van gewoon bij ons in bed? Ik kan me zo voorstellen dat hij anders morgenochtend geen flauw idee heeft waar hij is…” reageerde hij.
“Da’s misschien wel waar ja.”
Samen liepen we naar boven. Nicolas sleepte de koffers mee, ik droeg Thomas. Het voelde goed om hier weer te zijn, heel goed. Opgelucht, blij en vooral heel gelukkig legde ik niet veel later Thomas in Nicolas’ bed. Of was het nou ‘ons bed’? Ik glimlachte bij de gedachte. Thomas en ik waren hier weliswaar voorlopig alleen nog maar op vakantie, toch wist ik dat we hier thuis hoorden. Hier voelde ik me gelukkig, hier voelde ik me op m'n gemak. Bij Nicolas. Maar dat was niet de enige reden, ook Bretagne zelf was waar ik me gelukkig door voelde. De rust, de ruimte, de prachtige natuur en natuurlijk de vriendelijke mensen, niemand die me met de nek aankeek. Ik wilde hier gewoon nooit meer weg en al helemaal niet zonder Nicolas! Ik hoopte maar dat Thomas het hier net zo naar zijn zin zou hebben als ik…

“Wat doen wij, schat? Wil je ook meteen naar bed of drinken we nog wat?” Nicolas trok me naar zich toe drukte een kus op m’n lippen.
“Even bijkomen van de reis, ok?”
Zachtjes sloten we de slaapkamerdeur en liepen op onze tenen de trap af. Beneden ploften we op de bank neer, schonken een glaasje wijn in en hingen lekker tegen elkaar aan. Vergenoegd keek ik om me heen. Wat was het fijn om hier weer te zijn! Het voelde vertrouwd, ondanks dat ik hier tot nu toe nog maar twee weken had doorgebracht. Nicolas' huis was gezellig, huiselijk. Het ademde een gemoedelijke sfeer uit. Lekker ongedwongen. Alles in één grote ruimte zodat je, wat je ook deed, altijd bij elkaar was. Achterin de grote keuken, in het midden de robuuste tafel met de verschillende stoelen en voor het raam, in de hoek, een heerlijke ‘plof’ bank. Langs de wand stond een grote, stevige houten boekenkast die helemaal vol stond met boeken. Iedereen die hier binnenkwam wist meteen dat Nicolas van lezen hield. Zijn huis was zo heel anders dan het mijne. Ik had strakke, moderne meubels. Grotendeels bij IKEA gekocht. Niet zozeer omdat ik dat zo mooi vond, meer omdat het betaalbaar was. Mijn huis had lang zoveel sfeer niet als dat van hem. Zijn huis was echt een reflectie van wie hij was hoe hij was… En eigenlijk ook van hoe ik me voelde… Zijn huis voelde als ‘thuis’. Als ik de kans had gehad, had ik het ook zo gedaan.

“Wat ben ik blij dat jullie hier nu zijn…,” zuchtte Nicolas vergenoegd.
“Anders ik wel.” Liefdevol streelde ik zijn hand.
“Ik wil echt nooit meer zonder jullie, weet je dat? Jij en Thomas, jullie wil ik nooit meer kwijt, dit voelt zo goed,” fluisterde hij terwijl hij kleine kusjes in m’n haar drukte. “Ik hou van jullie, met heel mijn hart. Niet alleen van jou, schat, ook van Thomas. ‘t Is net alsof hij ook een beetje mijn zoon is,” lachte hij.
Ik kreeg er acuut een wee gevoel van in mijn buik. Zijn liefdesverklaring voor mijn zoon… Dat deed me heel veel! Van het één op het andere moment werd ik overvallen door zo’n intens geluksgevoel… Nog dichter kroop ik tegen hem aan.
“Ik heb jou lief, jongen. Met elke vezel in mijn lijf. Al zou je het willen, van ons kom je nooit meer af! Weet je dat Thomas mij maandag vroeg of jij zijn mama werd?" Lachend keek ik hem aan. "En toen ik hem uitlegde dat mama's altijd vrouwen zijn, wilde hij weten of je dan zijn papa zou worden.”
“Echt waar? Oh lieverd…” Vertederd keek hij me aan. “Wat heb je gezegd?” vroeg hij nieuwsgierig.
“Dat we eerst leuke dingen samen gaan doen en dat we dan, als hij het over een tijdje nog steeds wil, jou vragen of je ook zijn papa wil worden...”
“Man, je weet niet half hoe blij je me daar mee maakt,” reageerde hij gesmoord. “Ik weet nu al dat ik dat wil, wij met z’n drietjes…”

Hij kuste me. Zo teder, zo lief... Ik verloor mezelf er helemaal in, gaf me over aan mijn diepste verlangens en kuste hem terug. Hij duwde me zachtjes opzij en kwam half over me heen liggen. Dicht tegen hem aan genoot ik van de zachte strelingen van zijn handen. Ik wreef mijn lijf lekker tegen hem aan, voelde hoe hij hard werd tegen m'n been en duwde m'n been nog wat steviger tegen hem aan. Hij kreunde genietend. Mijn eigen opwinding was duidelijk voelbaar... Onophoudelijk streelde hij m'n rug. Mijn hart bonkte in m'n keel. Hier kreeg ik nooit genoeg van…
"Ik wil mijn leven met jou delen," fluisterde ik, hem vol liefde aankijkend. "Nooit meer alleen, altijd samen, er gewoon altijd voor elkaar zijn."
Elkaar zachtjes strelend lagen we zo een tijdje op de bank. Gelukkig… Blij met elkaar. Langzaam vielen m'n ogen dicht.

"Ga je mee naar bed, schat?" fluisterde hij in m'n oor. "Dat ligt een stuk prettiger."
Vermoeid van de lange reis hesen we ons overeind. Dromerig liep ik achter hem aan de trap op. Thomas sliep rustig in het grote bed. We kleedden ons uit en kropen, ieder aan een kant van Thomas, in bed. Over Thomas' hoofd heen keken we elkaar aan en lachten.
"Welterusten lieve schatten," zei hij zachtjes. Hij boog zich over Thomas heen, drukte een kus op zijn voorhoofd en daarna één op mijn lippen.
"Ik hou van je, oneindig veel," reageerde ik op zijn kus.
Met een diepe zucht sloot ik mijn ogen. In de wetenschap dat de twee mensen waar ik het meest van hield hier bij mij waren, zakte ik al snel weg in een diepe slaap.

"Papa..."
Ongeduldig werd er aan m'n arm getrokken.
"Zachtjes Thomas," maande ik mijn zoon. "Nicolas slaapt nog."
"Nee hoor," reageerde Thomas. "Hij is allang wakker."
Verbaasd trok ik een oog open en keek in twee lachende gezichten.
"Goeie morgen, schat." Nicolas streelde m'n arm. "Koffie?" vroeg hij lief.
De geur van vers gezette koffie drong in m'n neus door. Verbaasd keek ik om me heen. Onmiddellijk verscheen er een lach op m'n gezicht. Bretagne... Thomas en ik waren bij Nicolas! Ik schoot overeind. "Lekker..."
"Hebben Nicolas en ik gemaakt," glunderde Thomas trots. "Omdat jij nog lag te slapen," voegde hij eraan toe.
"Hoe laat is het?" vroeg ik verbaasd.
Ik was een beetje gedesoriënteerd. Normaal gesproken was ik altijd al op voor Thomas wakker werd.
"Bijna tien uur," beantwoordde Nicolas mijn vraag.
"Shit… Ik moet eruit!"
"Jij moet helemaal niks, schat. Ik kan ook voor Thomas zorgen hoor." Nicolas lachte. "Vanaf nu doen we alles samen. Jij en ik en Thomas. Als jij een keer wilt uitslapen, dan sta ik gewoon op, hè Thomas?"
Thomas knikte instemmend. "Kijk papa, Nicolas en ik hebben ook broodjes gemaakt!"
Ik keek opzij. Op het tafeltje naast het bed stond een bord met drie croissantjes. "Die zijn toch hoop ik niet allemaal voor mij hè?" grapte ik.

"Heb je al plannen voor vandaag?" vroeg ik Nicolas toen we even later met z'n drietjes in Nicolas' grote bed zaten te genieten van het ontbijt.
"Ik wil sowieso even bij m'n zus langs. Ik had verwacht dat ze wel in de receptie zou zijn maar dat was niet zo. Blijkbaar heeft ze Roger, één van de vakantiekrachten, gevraagd of hij extra uren wilde werken. Hij heeft de hele week de receptie gedaan. Ik heb hem al even gesproken en hij ziet het wel zitten om het de komende tijd te blijven doen. Heb ik mooi extra tijd voor jullie," lachte hij. "Valerie is natuurlijk vreselijk benieuwd hoe het gegaan is. Gaan jullie mee? Zal ze leuk vinden," ging hij verder.
Ik knikte. "Tuurlijk. Wat heb je haar eigenlijk precies over ons verteld voor je naar me toe kwam?" vroeg ik nieuwsgierig.
"Niet veel. Eigenlijk alleen maar dat ik je op Skype had gesproken en naar je toe wilde omdat ik met je moest praten. En of zij voor het park kon zorgen… Valerie vraagt nooit veel, toen ook niet. Ze stond gewoon voor me klaar, zoals gewoonlijk," antwoordde hij.
"Dus ze weet niet eens dat Thomas bestaat?"
Hij schudde zijn hoofd.
"Dan zal ze wel raar opkijken."
"Zal ze sowieso wel. Ze heeft er geen flauw idee van dat je meegekomen bent," lachte hij. "Door wat ik haar verteld heb, zal ze hooguit verwachten dat we het uitgepraat hebben en hopen dat ik er daardoor weer een beetje tegen kan. Dat we weer samen zijn, zal niet in haar hoofd opkomen. Ze weet niet beter dan dat jij getrouwd bent."
"Dat kan nog leuk worden dan," reageerde ik grinnikend.
"Oh zeker, " grijnsde hij. "Die gaat mij op m'n flikker geven, let maar op,"
Vragend keek ik hem aan.
"Ze heeft me gewaarschuwd, dat ik je uit had moeten laten praten voordat ik conclusies trok. Zei dat mijn reactie niks met jou te maken had, maar met Sebastian. Dat ze ervan overtuigd was dat jouw gevoelens voor mij wel degelijk echt waren. En ze had gelijk, zoals gewoonlijk," zuchtte hij theatraal. "Ik ben gewoon zo stom geweest en dat zal ze me inwrijven. Ik ken haar…"
"Tja, je verdiende loon, mannetje," lachte ik. "Had je maar naar me moeten luisteren…" Plagend prikte ik hem in zijn zij.
Onmiddellijk greep hij me vast, ging over me heen zitten en drukte me stevig tegen het matras. "Wat zou jij nou?" vroeg hij met een ondeugende twinkeling in zijn ogen. "Beetje partij kiezen voor mijn zus? En dat zegt dat hij van me houdt…"
Thomas schaterde het uit. Opgewonden hielp hij Nicolas en voor ik het in de gaten had, waren we met z'n drieën verwikkeld in een stevige stoeipartij.
"Genade, genade," riep ik toen ik merkte dat ik het in m'n eentje nooit van hun tweeën kon winnen. Nicolas lachte, boog zich over mee heen en drukte een kus op m'n mond. "Vooruit maar dan, ik zal het je vergeven… Kom, opstaan luiwammes," sommeerde hij. “Je hebt nou wel lang genoeg in bed gelegen.”
Met een fikse dosis tegenzin hees ik mezelf uit bed. Ik vond het eigenlijk wel gezellig zo. Maar goed, ik snapte ook wel dat Nicolas zijn zus graag wilde vertellen dat alles goed was. Hij was gewoon blij. Met mij, met Thomas...

Een klein uurtje later stapten we bij Valerie de achterdeur binnen.
"Valerie," riep Nicolas vrolijk, "ik ben d'r weer!" Zonder antwoord af te wachten, liep hij door naar de woonkamer.
Thomas en ik volgden hem. Ondanks dat ik zijn zus al een keer ontmoet had, vond ik het best spannend. Die eerste keer dat we elkaar gesproken hadden, wisten we geen van beiden van elkaar wie we waren. Inmiddels was zij in de veronderstelling dat ik getrouwd was en dat ik dat voor haar broer verzwegen had. Ik had dan ook geen idee hoe ze zou reageren als ze mij nu ineens met Nicolas samen zou zien. En dan ook nog met Thomas erbij...
"Nicolas! Bonjour! Ça va?" Ze kuste hem als begroeting. Toen zag ze mij en Thomas. "Michael?" riep ze verbaasd. "Wat doe jij hier? Jij bent wel de laatste die ik hier had verwacht... En wie is dat?" vroeg ze, wijzend op Thomas. Niet begrijpend keek ze haar broer aan.
Nicolas lachte. "Dat is Thomas, Michael's zoon."
Thomas verstopte zich, zoals hij meestal deed als hij zich niet helemaal op zijn gemak voelde, verlegen achter mijn been.
Valerie schudde haar hoofd. "Sorry," zei ze van haar stuk gebracht. "Ik begrijp het niet."
Plotseling stoven twee kinderen van Thomas' leeftijd de kamer in. Nieuwsgierig keken ze Thomas aan.
"Jouw zoon?" vroeg ze me verbaasd aankijkend. "Ik wist niet dat jij een zoon had..."
Voor ik antwoord kon geven, zakte Nicolas door z'n knieën en keek Thomas aan. "Thomas," zei hij. "Dat zijn Luc en Lisette, de kindjes van mijn zus."
Thomas knikte.
"Misschien kunnen jullie samen wel even buiten spelen," vervolgde hij terwijl hij de drie kinderen om beurten aankeek. "Laten jullie Thomas de tuin maar eens zien," richtte hij zich tot zijn neefje en nichtje.
"Toe maar, Thomas," moedigde ik hem aan. "Ga maar met ze mee."
Aarzelend kwam Thomas van achter mijn been tevoorschijn. Onderzoekend keek hij de twee kinderen aan. Lisette nam het initiatief. Ze pakte Thomas’ hand vast en trok hem mee naar buiten. Luc volgde hen.
"Dat komt wel goed," stelde Nicolas mij gerust terwijl hij weer overeind kwam. Heel even voelde ik zijn hand op m'n rug. "Als Thomas de tuin ziet, is hij zo over zijn verlegenheid heen. Jean heeft achterin een prachtige boomhut voor de kinderen gebouwd. Met een glijbaan eraan, en een schommel. Ik weet zeker dat Thomas het geweldig zal vinden!"
Valerie keek ondertussen verbaasd van haar broer naar mij. "Sorry Nicolas. Ik snap er geen barst van. Jij zei toch dat Michael getrouwd was? Wat doet hij dan hier? En waarom is zijn zoon hier? Ik dacht dat je naar hem toe was om het uit te praten en het af te sluiten. Heb ik iets gemist?"
Nicolas lachte. "Je had gewoon gelijk Val," zei hij simpel. "Ik had hem uit moeten laten praten. Dat had een hoop ellende voorkomen…"
"Komen jullie eerst maar eens zitten en vertel dan maar eens hoe het in elkaar zit. Ik snap er echt helemaal niks van," herhaalde Valerie hoofdschuddend.

Niet veel later zaten we, met een verse bak koffie, aan de keukentafel.
"Vertel," drong Valerie aan.
"'t Is eigenlijk heel simpel," begon Nicolas. Hij keek Valerie aan. "Je had gelijk toen je me zei dat Michael volgens jou net zo kapot van onze ruzie was als ik. En je had gelijk dat we met elkaar moesten praten. Maar niet om het af te sluiten…"
Valerie trok een wenkbrauw op en keek ons om beurten aan.
"Mijn vrouw is bij de geboorte van Thomas overleden," verklaarde ik snel. "Jouw broer gaf me geen kans dat te vertellen, hij stoof meteen vreselijk kwaad de deur uit toen ik hem vertelde dat ik met Thomas' moeder getrouwd was," ging ik verder.
"Typisch mijn broertje," zuchtte Valerie. "Altijd eerst doen, dan pas nadenken... Dus jij bent helemaal niet getrouwd?"
Ik schudde m'n hoofd.
"Maar hoe zit dat dan? Ben jij wel homo dan? Of bi?"
Nicolas keek me even aan. Ik knikte, ten teken dat hij het mocht vertellen, wist dat hij maar beter alles uit kon leggen anders zou ze er toch niks van begrijpen. En dus legde Nicolas zijn zus in het kort uit dat ik kortstondig een relatie met Annemarie had gehad in de tijd dat ik worstelde met mijn geaardheid. Dat we moesten trouwen omdat zij zwanger werd en dat ik na haar overlijden alleen voor Thomas had gezorgd.

"Wat een verhaal zeg," reageerde Valerie toen Nicolas uitgepraat was. "Dat had zelfs ik niet kunnen bedenken! Dus als ik het goed begrijp,” begon ze voorzichtig, “is alles gewoon weer helemaal goed tussen jullie…” Ze keek ons verwachtingsvol aan.
Nicolas pakte m’n hand vast, kneep er stevig in. “Zeker weten!” zei hij met een enorme grijns op z’n gezicht. “Deze jongen, en zijn zoon, wil ik nooit meer kwijt! Weet je nog Val, dat jij ooit tegen me zei dat er ergens iemand rondliep die mijn liefde waard was? Dit is ‘em!” Glunderend keek hij van zijn zus naar mij. “Ik ben gewoon zo stom bezig geweest. Vanaf het eerste moment wist ik dat hij het was en toch liet ik hem gaan. Nog niet eens omdat ik aan zijn liefde twijfelde. Nee, gewoon omdat ik boos was. Zo boos, dat ik hem gewoon geen enkele kans gaf…”
“Wow, wat een zelfkennis ineens. Soms snap ik gewoon niet waarom jij je verstand niet wat beter gebruikt bij dit soort dingen. Eerst loop je jaren achter iemand aan die overduidelijk niet hetzelfde voor jou voelt als jij voor hem. En dan laat je degene die wel van je houdt, bijna tussen je vingers doorglippen.” Valerie schudde grinnikend haar hoofd.

En nu blijven jij en je zoon hier?" richtte ze zich tot mij.
"Zolang Thomas zomervakantie heeft in ieder geval. En daarna zien we wel verder," lachte ik.
“Betekent dit dat ik jullie mag feliciteren?” vroeg ze met een twinkeling in haar ogen.
Nicolas en ik lachten naar elkaar. “Absoluut,” zeiden we tegelijkertijd.
“Jongens wat ben ik daar blij om,” reageerde Valerie.“Wat zal Jean opkijken als hij straks thuiskomt!” glunderde ze.

Met de armen stijf om elkaar heen liepen we een uurtje later terug naar de auto. Thomas wilde bij Luc en Lisette blijven spelen. Ze konden het met z’n drieën prima met elkaar vinden en Valerie vond het best.
“Wat doen wij?” vroeg ik.
“Misschien moeten we de logeerkamer maar eens wat gezelliger maken. Ik wil heel graag dat Thomas zich hier thuis voelt en dan lijkt me een leuk kamertje toch wel het minste,” merkte Nicolas op.
“Wat heb je in gedachten?”
“Ik weet niet. Misschien een leuk dekbedovertrek, wat nieuw speelgoed,” glimlachte hij.
“Oh schat, dat vind ik lief van je,” reageerde ik ontroerd. Ik kroop even iets steviger tegen hem aan.
“Puur eigen belang hoor,” zei hij lachend terwijl hij me losliet om de deur van zijn auto open te maken. “Ik wil gewoon voorkomen dat Thomas aan het einde van de vakantie terug wil,” grinnikte hij.
Ik schoot in de lach. Dat wilde ik ook wel!
“Ok, naar de winkel dan maar! Maar verwen hem niet te veel, hè? Straks zitten we met een strontvervelend, door en door verwend ettertje dat denkt dat hij alles krijgt wat hij maar wil.”
Ik zei het gekscherend maar wel met een serieuze ondertoon, want ik snapte dondersgoed dat Nicolas het geweldig vond dat Thomas er was. Hij had me ooit al eens verteld dat hij heel graag kinderen had gewild en nu Thomas er was, was dat voor hem natuurlijk een soort droom die uitkwam. Toch wilde ik niet dat hij daardoor Thomas te veel verwende.
“Laat mij nou even, schat. Ik ben gewoon gelukkig. Blij, met jou, met Thomas… Blij dat alles weer goed is, dat jullie hier zijn, bij mij… Ik hou van gewoon van jullie.” Hij slikte een brok in zijn keel weg.
Ik legde een hand op zijn been, kneep even zachtjes en keek hem aan. “God zij dank!” zei ik zachtjes. “Want wij houden ook van jou, schat…”
"Gelukkig maar," zuchtte hij.

Ergens halverwege de middag kwamen we weer thuis. Ik had Nicolas zijn gang laten gaan, hij wilde het Thomas gewoon heel graag naar de zin maken, hem het gevoel geven dat er ook voor hem een plekje in zijn huis was. Ik geloof dat ik hetzelfde had gedaan als de situatie andersom was geweest. Behalve wat speelgoed en spulletjes voor zijn kamertje, had hij ook een tafeltje met twee stoeltjes, een kastje en een grote speelgoedkist voor beneden gekocht, zodat Thomas, net als bij mij thuis, een speelhoekje had. En ik moest toegeven, het deed me goed hem zo enthousiast bezig te zien met het uitzoeken van dingen voor Thomas.

Terwijl Nicolas beneden plaats maakte voor het speelhoekje, gooide ik boven het dekbedovertrek dat we voor Thomas gekocht hadden in de wasmachine, dat vond ik wel zo fris. Ik hield er niet van om dingen als beddengoed, handdoeken of kleding rechtstreeks vanuit de winkel in gebruik te nemen.
"Thomas houdt het lang uit bij je zus," merkte ik op toen ik weer beneden kwam.
"Dat verbaast me niks. Valerie zal er wel voor zorgen dat hij het prima naar zijn zin heeft." Hij sloeg zijn armen om me heen, trok me tegen zich aan en kuste me.
"Ben je blij, schat?" vroeg hij.
"Enorm!" Ik keek hem lang en onderzoekend aan. Die ogen van hem, ik verdronk er gewoon in… "Onvoorstelbaar dat ik weer hier ben. Bij jou… En vooral… samen met Thomas. Ik kan het nog maar nauwelijks bevatten," zuchtte ik.
"Wen er maar aan jongen, want ik wil je nooit meer kwijt. Die week zonder jou… Brrr… Ik krijg er gewoon kippenvel van als ik er nog aan denk."
Ik werd er helemaal warm van. Duwde mezelf nog dichter tegen hem aan en voelde m'n kruis groeien…
"We hebben nog even tijd," fluisterde ik. "Ga je mee naar boven?"
"Waarom?" vroeg hij met een ondeugende twinkeling in zijn ogen.
"Omdat ik vreselijk naar je verlang…"
"Oh, maar dat kan hier ook hoor, Thomas is er toch niet." Voor ik er iets tegenin kon brengen, trok hij me mee naar de bank, duwde me achterover en kwam bovenop me liggen.
"Jij… Je bent zo mooi… Zo lekker… Zo vreselijk lief…," fluisterde hij verliefd.
Heel even staarden we in elkaars ogen. Het volgende moment legde ik mijn hand achter zijn hoofd en trok hem naar me toe. Vlinders in m'n buik… Onze lippen raakten elkaar. Zijn tong drong bij me naar binnen en toen gaven we ons over aan die intense liefde die we voor elkaar voelden… Keihard was ik, hij ook… We kreunden verlangend, wisten niet hoe snel we elkaar de kleren van het lijf moesten trekken.

Zo'n anderhalf uur later was de wasmachine klaar. Wij ook, dus dat kwam mooi uit… Nog een laatste kus en toen hees ik mezelf overeind om de boel in de droger te gooien. Poedelnaakt liep ik naar boven. Nicolas floot bewonderend. Uitdagend draaide ik even met m’n billen, keek hem over m’n schouder aan en knipoogde. Lachend keek hij me na.

"Moeten we Thomas zo niet eens ophalen? Hij is al de hele middag bij je zus," vroeg ik toen ik weer beneden kwam.
"Oh, die belt wel als ze hem zat is of als Thomas er genoeg van heeft. Maak je maar niet druk, jongen, hij is in goeie handen. Jij ook trouwens," knipoogde hij er achteraan. Meteen pakte hij me weer vast, drukte zich opnieuw tegen me aan en kuste me. Ik zuchtte verlangend, maar duwde hem toch van me af.
“Nu niet, schat, ik wil echt Thomas ophalen. Thuis zou ik nu zo’n beetje met het eten beginnen. Dat is hij gewend. Bovendien, ik vraag me af of hij het wel zo goed duidelijk kan maken als hij naar huis wil. Hij spreekt best aardig Frans, maar toch, hij is nog zo klein…”
Ik was een beetje bang dat Thomas zich verlaten zou voelen. De hele middag tussen allemaal vreemde mensen, zonder één vertrouwd gezicht.
“Denk je niet dat Valerie het in de gaten zou hebben als hij zich niet prettig voelt? En denk je niet dat ze ons dan zou bellen? Jongen, laat het los, maak je niet zo druk. Thomas redt zich echt wel. En eten kan hij daar ook…”
Ik keek hem nadenkend aan. Had hij gelijk? Maakte ik me druk om niks? Valerie zou hem vast goed in de gaten houden. Ineens realiseerde ik me dat er nog een andere reden was waarom ik Thomas op wilde halen; ik vond gewoon dat het tijd was dat hij thuis kwam omdat we moesten eten. Die verdomde regelmaat die ik zo belangrijk vond… Moest ik dat niet eens een beetje loslaten? Zou Thomas daar nou zoveel slechter van worden? Stel dat we hier zouden gaan wonen, dan zou ik me toch een beetje aan moeten passen aan de Franse gewoontes en hier aten ze nou eenmaal later. Hier aten de kinderen vaak zelfs niet eens samen met de volwassenen. Dat had ik bij mijn oom en tante toch zo vaak gezien? Thomas maakte er waarschijnlijk geen enkel probleem van. Waarom ik dan wel?
“Je hebt gelijk, schat. Ik maak me druk om niks.”
“Dus?” Met een ondeugende glinstering in zijn ogen keek hij me verwachtingsvol aan.
“Kom jij nog maar eens een keertje hier,” zei ik lachend en trok hem naar me toe. “Als we Thomas dan toch nog niet op hoeven te halen…”
En opnieuw vonden onze lippen elkaar. Net als een paar weken geleden, konden we gewoon niet van elkaar afblijven Hij was zo mooi, zo waanzinnig lekker, zo onvoorstelbaar lief…

Nicolas’ telefoon ging. Zonder me los te laten viste hij het ding uit zijn broek, die nog steeds op een hoopje op de leuning van de bank lag.
“Bonsoir Valerie,” mompelde hij toen hij opnam.
Meteen spitste ik m’n oren. Vaag kon ik Valerie horen praten maar echt verstaan wat ze zei, lukte niet.
“We zijn nog even bezig. Als we klaar zijn komen we er aan, oké?” hoorde ik hem grinnikend zeggen. Verliefd lachend keek hij me aan, drukte een kus op m’n lippen.
Ik lachte terug, maar voelde me toch niet helemaal op m’n gemak.
“Is goed… Tot straks,” en toen hing hij weer op.
Een beetje ongerust keek ik hem aan.
“Niks aan de hand. Ze vroeg of we straks bij hun komen eten. Jean is vreselijk nieuwsgierig naar je,” stelde hij me gerust. "En Thomas vermaakt zich prima met Luc en Lisette,” voegde hij er geruststellend aan toe. “Waar waren wij gebleven...”
Hij kuste me opnieuw. Ik kon er niks aan doen, voor mij was het over, de magie van het moment was weg. Gelaten liet ik hem begaan maar al snel had hij in de gaten dat ik met mijn hoofd ergens anders was.
“Zullen we ons maar aankleden?” vroeg hij ineens. “Jij wil weg hè?”
Ik knikte. “Sorry…” Ik durfde hem niet aan te kijken, bang dat hij boos zou zijn.
“Hé… Dat geeft niks hoor. We hebben nog een heel leven voor ons. Tijd zat om elkaar lief te hebben,” lachte hij.“ Ik moet gewoon niet zo doordrammen, ook eens wat rekening houden met jou.” Hij zuchtte en keek me indringend aan. “Ik kan je gewoon niet weerstaan, Michel. Ik ben zo blij dat je bij me bent! Het liefste bleef ik hier de hele dag liggen…”
Ik smolt, m’n ogen werden er helemaal vochtig van. Hoe deed hij dat toch? Een paar woorden, die ogen en ik was weer helemaal in zijn ban.
“Oh jongen,” fluisterde ik. Ik kuste hem… Kreunde… Opnieuw laaide mijn opwinding op.
“Nee, nou niet weer zelf beginnen,” lachte hij terwijl hij me van zich afduwde. “Aankleden en wegwezen,” zei hij resoluut. “Jean is nieuwsgierig naar je dus ik moet je showen,” grinnikte hij.
“Ik hou van je… Onvoorstelbaar veel,” zuchtte ik met een grote grijns op m’n kop..
Een laatste kus en toen lieten we elkaar eindelijk los.


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Geloof, hoop & liefde door Michael87 » zaterdag 26 juli 2014 21:03

Deel 13 | Homo zijn valt niet mee




In de stromende regen reden we niet veel later opnieuw richting Valerie. Scheen eerder die dag nog een waterig zonnetje waardoor ook de temperatuur nog redelijk aangenaam was, nu was het grijs, nat en flink koud. Bovendien was de wind behoorlijk toegenomen. Al met al leek het meer herfst dan hartje zomer. Voor de kinderen was het slechte weer geen reden om zich te vervelen. Weliswaar speelden ze, toen we bij Valerie aankwamen, niet meer in de tuin, ook binnen vermaakten ze zich prima. Thomas keek me glunderend aan toen we, voor de tweede keer die dag, bij Valerie de kamer binnenkwamen.
“Papa!” brulde hij vrolijk.
“Hé knul,” begroette ik hem. “Heb je het naar je zin gehad?”
Thomas had geen tijd, of geen zin, om me antwoord te geven. Hij had het veel te druk… Ik zag inmiddels nog een jongetje. Iets ouder dan Thomas en de tweeling. Van Nicolas had ik begrepen dat Valerie in totaal vier kinderen had. Dit zou haar oudste dan wel zijn. Valerie kwam op ons afgelopen en kuste ons hartelijk ter begroeting.
“Jean zal zo wel thuiskomen. Koffie?”
We knikten. Valerie verdween naar de keuken.
“Zo te zien vermaakt Thomas zich wel,” merkte Nicolas vrolijk op terwijl we naar de spelende kinderen stonden te kijken. “Zie je wel dat je je nergens druk om hoeft te maken?” Hij lachte naar me.
“Dat weet ik ergens ook wel hoor, maar ik ben nou eenmaal een piekeraar. Ik zie meteen overal beren op de weg. Je kent me toch?”
“Dat leer ik je nog wel af,” grinnikte hij, “Is nergens voor nodig,” voegde hij eraan toe. “Je zou eens moeten proberen gewoon te ontspannen, je niet overal zo druk om maken maar gewoon genieten. Kom om te beginnen maar eens hier…”
Voor ik me kon verzetten, trok hij me naar zich toe, sloeg zijn armen om me heen en kuste me. Precies op dat moment kwam Valerie de kamer weer ingelopen. Prompt kreeg ik een kop als een boei, verbrak onze kus en wendde m’n ogen af. Nicolas daarentegen keek zijn zus met een grote grijns aan… en hij liet me niet los… Ik voelde me opgelaten, wist me geen houding te geven. De afgelopen dagen bij mijn ouders had ik dit gevoel ook al een paar keer gehad hoewel het, door de manier waarop ze op ons reageerden, langzamerhand wel wat minder was geworden. Toch zat ergens diep van binnen voortdurend die angst dat mensen het af zouden keuren, dat ze het raar of misschien zelfs wel smerig zouden vinden dat wij zo verliefd waren. En vooral, dat ze er niet mee geconfronteerd wilden worden ons elkaar te zien aanraken en kussen. Twee mannen… Getver… Want zo dachten de meeste mensen er toch over?

Valerie lachte naar haar broer. “Ik ben blij voor jullie, jongens,” zei ze. “Jullie zien er gelukkig uit samen.”
“Heeft Thomas zich een beetje gedragen?” vroeg ik haar terwijl ik me uit Nicolas’ armen los wurmde. Haar woorden hadden me weliswaar wat gerustgesteld, toch voelde ik me niet helemaal op m’n gemak.
“Die zoon van jou is een voorbeeldig kind. Ik wou dat die van mij zo makkelijk waren. Wat mij betreft mag hij vaker komen spelen. Luc en Lisette hebben hem al helemaal geaccepteerd en zelfs André, die zich normaal gesproken toch echt te groot voelt om nog met de tweeling te spelen, was zo nieuwsgierig dat hij met ze mee speelde.”
Ik voelde een zekere trots opkomen. Trots omdat Valerie Thomas een voorbeeldig kind vond. Dat kwam toch zeker deels door de manier waarop ik hem opgevoed had! Had ik toch nog iets goed gedaan…
“Ga zitten, jongens,” ging ze verder. “Pak wat lekkers,” bood ze aan, wijzend op de schaal met verschillende taartjes die ze op tafel had gezet. Ze wierp een blik op de klok. “Jean is laat,” merkte ze op. “Zal wel druk op de weg zijn.”
“Is hij nog steeds bezig met dat project in de stad?” reageerde Nicolas belangstellend. Hij was ondertussen gaan zitten en had me naast zich op de bank getrokken.
“Gelukkig wel. Het werk ligt op het moment niet echt voor het oprapen. Mensen houden de hand op de knip. Ik ben al lang blij dat hij deze klus heeft. ‘t Zijn wel lange dagen maar ‘t is beter dan niks,” voegde ze eraan toe.
“Jean heeft een eigen bedrijf,” legde Nicolas mij uit. “Hij renoveert oude gebouwen, heeft destijds ook mijn boerderij gedaan.”
“Gaaf man,” antwoordde ik onder de indruk.
Nicolas’ boerderij was een plaatje. Aan de buitenkant zag het huis er nog steeds volledig authentiek uit. Grote, oude granieten stenen, blauwe luiken en deuren… Echt een traditioneel Bretons huis. En ondanks dat het huis van alle moderne gemakken was voorzien, was ook binnen de oorspronkelijke sfeer in tact gebleven. Het hele huis ademde een landelijke en rustgevende sfeer uit. Jean wist overduidelijk hoe hij zoiets aan moest pakken.

Een klein kwartier later kwam Jean binnen. “Nicolas! Ça va?” begroette hij zijn zwager joviaal. “En dan moet jij Michael zijn,” lachte hij. “Ik heb al een hoop over je gehoord. Welkom!” Hij kuste me hartelijk. “Ik ben blij dat je d’r bent, man. Valerie en ik werden zo langzamerhand knettergek van die vriend van je. Wil jij hem nooit meer in de steek laten? Dat kun je ons niet nog een keer aandoen hoor…” Grijnzend keek hij me aan.
Ik werd er een beetje verlegen van.
“En ik hoorde van Valerie dat je ook nog een zoon hebt,” ging hij verder.
Ik knikte, wees naar Thomas.
“Man,” zei hij glunderend tegen Nicolas. “Wordt je misschien toch nog vader!” Hij gaf hem een stomp tegen zijn schouder.
Nicolas grijnsde.

Rond een uur of acht riep Valerie ons aan tafel. Ik had aangeboden haar te helpen in de keuken maar daar wilde ze niks van weten. Onder het eten vertelde Jean over zijn werk. Ondanks dat hij behoorlijk mopperde op een leverancier die te laat was geweest, sprak uit zijn woorden duidelijk liefde voor zijn vak. Enthousiast vertelde hij hoe ze druk bezig waren met de restauratie van één van de beide kathedralen in de stad. De kerk stamde oorspronkelijk uit de zestiende eeuw en was zwaar aangetast door regen en wind. Het was een grote klus die ze met meerdere bedrijven samen uitvoerden. Jean was er nog niet zo heel lang bij betrokken maar hij vond het geweldig. Hij hoopte dat hij er de komende jaren werk van zou blijven houden. Dat bood financiële zekerheid en bovendien kreeg hij er naamsbekendheid door. Het sprak me aan wat hij deed. Ik was altijd al enorm geïnteresseerd geweest in geschiedenis en zag die terug in oude gebouwen. Vooral kerken, maar ook kastelen, vestingen of gewoon oude huizen. Diep in m’n hart vond ik het geweldig wat Jean deed. Zoiets zou ik ook wel willen. Maar ja, ik had nou eenmaal twee linkerhanden. Geef mij een hamer en ik sla er mee op m’n duim…

Geïnteresseerd stelde ik Jean de ene na de andere vraag over de renovatie klus. Jean vond het duidelijk leuk dat ik zoveel belangstelling voor zijn werk had. Nicolas vond het blijkbaar allemaal wel grappig. Tijdens het hele gesprek met Jean zat hij me alleen maar breed lachend aan te kijken.

“Wordt het niet eens tijd dat wij naar huis gaan?” vroeg ik tegen half tien. Het was dan weliswaar vakantie, ik vond dat het voor Thomas langzamerhand wel eens tijd werd om naar bed te gaan.
Nicolas keek naar de klok en toen naar mij. Een glimlach verscheen rond zijn mond. “Bedtijd?” vroeg hij met pretlichtjes in z’n ogen.
Ik knikte grijnzend.
“We gaan Valerie. Thomas moet naar bed en wij willen nog graag wat tijd samen doorbrengen,” reageerde Nicolas prompt.
Ik verschoot acuut van kleur. Nicolas zag m’n rooie kop en knipoogde naar me. Ik voelde me opgelaten omdat hij zijn zus zo duidelijk liet merken dat we alleen wilden zijn. Zo gemakkelijk als hij daarover praatte, het leek wel alsof hij er trots op was! Zo ver was ik nog lang niet, ik voelde me er behoorlijk ongemakkelijk onder om in bijzijn van anderen mijn gevoelens voor hem te laten merken. Bang om wat ze van me zouden denken.
“Relax schat,” fluisterde Nicolas in m’n oor toen hij me omhoog trok. Hij voelde wel aan dat ik me niet op m’n gemak voelde.“Het zijn m’n zus en m’n zwager maar hoor. Die snappen echt wel dat wij samen willen zijn.”
Ik ontweek zijn blik. Hij tilde m’n kin op en dwong me hem aan te kijken. “Schat, ik hou gewoon van jou en dat mag iedereen weten. Daar hoef jij je echt niet ongemakkelijk onder te voelen, hoor.”
Ik zuchtte. “Dat weet ik wel, maar ik kan d’r niks aan doen, het gebeurt gewoon. ‘t Is gewoon allemaal nog zo nieuw,” fluisterde ik terug.
Nicolas keek me verliefd aan, trok me tegen zich aan en kuste me. Hij hield me stevig vast, gaf me geen kans onder zijn liefkozing uit te komen. Ik wilde niks liever dan hem laten merken dat ik ook van hem hield, maar ik kon het niet. Niet op dat moment tenminste, ik geneerde me gewoon dood. Dit voelde heel anders dan tijdens mijn vakantie. Toen zaten we met z’n tweeën op een eilandje. Alleen hij en ik…
“Kom Thomas,” zei Nicolas terwijl hij me losliet. Hij had mijn weerstand wel gevoeld.
Ongemakkelijk keek ik Valerie aan. Ze legde haar hand op m’n arm en glimlachte. “Het komt allemaal wel goed, jongen. Laat het maar gewoon gebeuren,” zei ze.
Niet begrijpend keek ik haar aan. Waar had ze het in hemelsnaam over?

“Vage zus heb jij…” Ik gespte Thomas in het kinderzitje vast en stapte in de auto.
“Hoezo?” vroeg Nicolas alsof hij geen flauw idee had waar ik het over had. Onzin natuurlijk. Hij had best gehoord wat zijn zus tegen me gezegd had.
“Snapte jij dan wat ze bedoelde? Vlak voor we weggingen, bedoel ik?” Ik keek hem vragend aan.
“Ik denk, jongen,” begon hij, “dat ze bedoelde dat je je niet zo druk moet maken. Doe gewoon wat je hart je ingeeft, sta niet stil bij wat anderen ervan vinden. Wees je zelf en geniet ervan. En als ik me niet vergis was dat ongeveer hetzelfde als wat jouw moeder zei voor we vertrokken.”
Ik zuchtte. Iedereen had makkelijk praten. Ik wilde niks liever dan er net zo makkelijk mee om kunnen gaan als Nicolas. Hij had er totaal geen moeite mee, hem kon het geen bal schelen wat anderen van ons dachten. Hadden ze er moeite mee? Hun probleem, niet het zijne. Hij uitte wat hij voor me voelde. Gewoon overal, als hij er zin in had…

Een kwartiertje later parkeerde Nicolas zijn auto vlak naast de achterdeur. Het goot nog steeds van de regen.
“Het lijkt potverdorie wel herfst,” mopperde Nicolas.
Snel pakte ik Thomas uit de auto, hield hem dicht tegen me aan en rende naar binnen, op de voet gevolgd door Nicolas. Binnen was het gelukkig behaaglijk warm. Nicolas' huis had vloerverwarming, althans, beneden. Dat was ook wel nodig, het kon flink fris zijn in Bretagne en dan was zo’n stenen vloer behoorlijk koud.
Zodra ik Thom s op de grond zette, trok hij aan m’n arm.
“Wat is er jongen?” vroeg ik.
Hij wees naar de muur waartegen de boekenkast stond. Ach natuurlijk, hij had het speelhoekje gezien!
“Dat heeft Nicolas voor jou gemaakt Thomas,” verklaarde ik. “Heb jij hier ook een eigen plekje, net als thuis. Mooi hè?”
Nieuwsgierig liep Thomas er naartoe. Hij ging op één van beide stoeltjes zitten en keek vergenoegd om zich heen. Ondanks dat hij moe was, glinsterden zijn ogen van opwinding.
Nicolas liep naar hem toe en propte zichzelf op het andere stoeltje. “Kijk Thomas, hier kun je mooi je playmobil in stoppen.” Hij liet hem de grote speelgoedkist zien. “En hier, allemaal boekjes.” Hij wees naar het kastje. “Daar ga ik jou elke avond uit voorlezen. Goed?”
Thomas keek hem aan en knikte. “Nu ook?” vroeg hij gapend.
“Nu ook,” antwoordde Nicolas beslist. Hij pakte een willekeurig boekje uit de kast. “Zullen we lekker op de bank gaan zitten?”
Thomas knikte weer. Hij liet zich door Nicolas optillen en sloeg zijn armpjes stijf om zijn nek. Ik slikte een brok in m’n keel weg toen ik zag hoe vanzelfsprekend mijn zoon en mijn vriend met elkaar omgingen. Ze kenden elkaar nog maar vier dagen maar het leek wel alsof het nooit anders was geweest.

Nicolas zette Thomas op zijn schoot en sloeg het boekje open. Mijn zoon kroop dicht tegen hem aan en stak zijn duim in zijn mond, precies zoals hij ook altijd deed als hij bij mij op schoot zat. Hij voelde zich volkomen op zijn gemak bij Nicolas. Ik werd er zo blij van…
Over Thomas hoofd heen keken Nicolas en ik elkaar even aan. En weer smolt ik… Het liefste was ik, net als Thomas, lekker dicht tegen hem aangekropen. Maar dat kon straks wel, nu eerst Thomas naar bed zien te krijgen.
“Als jij Thomas een verhaaltje voorleest, maak ik zijn bed even op,” dwong ik mezelf tot de orde van de dag.
Nicolas knikte instemmend terwijl hij het boekje opensloeg en begon te lezen. Glimlachend liep ik de trap op naar boven. Ik voelde me gelukkig, onvoorstelbaar gelukkig…

Terwijl ik Thomas’ bed opmaakte, dacht ik terug aan wat er de afgelopen weken allemaal was gebeurd. Ik voelde me zo vreselijk dankbaar. Dankbaar dat God Nicolas in m’n leven had gebracht, dat alles weer goed was tussen ons en dat mijn ouders en zijn zus en zwager blij voor ons waren. En misschien nog wel het meest dankbaar dat hij mijn zoon met open armen had ontvangen. Dat voelde gewoon zo enorm goed! Waar ik alleen van baalde, was dat ik me zo ongemakkelijk voelde als er anderen bij waren. Ik voelde me geremd, durfde niet echt te laten merken wat Nicolas voor me betekende. En dat terwijl hij daar zelf geen enkel probleem mee had. Elke keer als hij me aanraakte of gewoon zei dat hij van me hield, voelde ik me opgelaten. Het voelde bijna als schaamte… Waarom? Ik voelde toch precies hetzelfde voor hem? Waarom schaamde ik me dan voor mijn gevoelens voor hem? Ik zuchtte diep, zakte op Thomas’ bed neer en sloot mijn ogen.

“Waarom vind ik dit zo moeilijk, Heer? U heeft mij Nicolas’ liefde geschonken. Waarom voel ik me er dan zo ongemakkelijk bij in bijzijn van anderen? Ik ben zo blij met hem, ben U zo dankbaar dat U ons bij elkaar heeft gebracht. Tegelijkertijd vind ik het moeilijk. Ik weet gewoon dat er veel mensen zijn die het afkeuren. Die het gewoon niet willen weten en er niet mee geconfronteerd willen worden. Heer, ik zou zo graag willen dat ik er net zo makkelijk mee om kon gaan als Nicolas. Hij uit gewoon wat hij voelt en trekt zich niks aan van anderen. Waarom maak ik me er dan zo druk om? Waarom kan ik niet gewoon trots zijn op wie ik ben? Op wat ik voel? Heer, help mij alstublieft…”

Die laatste woorden fluisterde ik bijna. Terwijl ik ze uitsprak, drong tot me door dat daar inderdaad het probleem zat. Een paar dagen geleden had Nicolas me al eens een spiegel voorgehouden toen hij concludeerde dat ik niet van mezelf hield en dacht dat ik hem niet waard was. Hij had gelijk, ik vond mezelf slecht, absoluut niet de moeite waard. En nu begon tot me door te dringen dat ik mezelf eigenlijk helemaal niet accepteerde zoals ik was. Een gevoel van onrust nam bezit van me. Als ik met Nicolas verder wilde, en dat wilde ik absoluut, dan zou ik toch echt moeten leren trots op mezelf te zijn. Op het feit dat ik homo was en een kind had. Op het feit dat ik tot over m’n oren verliefd was op de meest fantastische man die ik kende. Van God mocht ik toch gewoon zijn wie ik was? Papa, homo, smoorverliefd… Gewoon een mens, met al m’n sterke en zwakke kanten. Niks om me voor te schamen, niks om me schuldig over te voelen.
Het besef dat God het goed vond, luchtte een beetje op. God zou me niet laten vallen, hij zou me helpen. En Nicolas ook… Een stuk rustiger stond ik even later op en ging weer naar beneden, Nicolas was net klaar met zijn verhaaltje.

“Breng jij hem even naar bed?” vroeg hij toen ik de kamer inliep.
Thomas zat te knikkebollen bij Nicolas op schoot. Het was ook wel erg laat geworden! Ik tilde hem op en droeg hem naar boven.
“Vanavond slaap je in je eigen bedje,” zei ik terwijl ik hem lekker instopte. “Morgenochtend mag je weer bij ons komen, goed?”
Thomas stak zijn duim in z’n mond, pakte z’n knuffelkonijn en knikte.
“Welterusten, schat,” fluisterde ik toen ik het licht uit deed en hem nog een kus gaf.

“Zo, en nou wij.” Nicolas klopte met zijn hand op de plek naast zich. “Nou wil ik wel eens weten waarom jij je zo ongemakkelijk voelde toen ik je vastpakte bij Valerie thuis.”
Ik had het kunnen weten. Nicolas maakte van zijn hart geen moordkuil. Ik zuchtte. Had eigenlijk meer zin om lekker tegen hem aan te hangen. Maar goed, ik wilde ook dat hij begreep wat er in me om ging. Dus raapte ik mezelf bij elkaar…
“Goed dan. Ik zal proberen het uit te leggen,” begon ik aarzelend.
“Doe eens een poging,” reageerde hij met een licht spottende ondertoon in zijn stem.
“Ik vind dit lastig om onder woorden te brengen, het heeft vooral met een gevoel te maken en dat gevoel is er gewoon. Ik begin wel langzaam te begrijpen waar het vandaan komt, maar ik blijf het lastig vinden.”
Hij knikte me bemoedigend toe.
“Het is net of ik dichtklap,” ging ik verder. “Alsof ik er automatisch van uitga dat iedereen het raar vinden. Ik bedoel, als ze twee mannen elkaar zien aanraken. Dat ze het vies vinden en afkeuren. En ik wil niet dat mensen zo over me denken.”
“Lieve jongen, waarom maak jij je zo druk om wat anderen van je denken? Dat is toch niet belangrijk? Het gaat er toch om wat je er zelf van vindt?”
Ik dacht even na. Hij had natuurlijk gelijk. “Ik denk dat het met mijn schuldgevoel te maken heeft. Doordat ik me schuldig voelde over Annemarie’s zwangerschap en misschien nog wel meer over haar dood, trok ik me alles wat over me gezegd werd heel erg aan. Iedereen liet me vallen, niemand vond me de moeite waard, behalve m’n ouders. Gelukkig maar, want zonder hen had ik helemaal niet meer geweten wat ik had gemoeten. Er werd over me gepraat, ik had moeten trouwen omdat ik een meisje zwanger had gemaakt. En God had me gestraft door me alleen met een kind achter te laten. Daar kwam nog bij dat ik als enige wist dat dit allemaal nooit gebeurd zou zijn als ik geen homo was geweest en daardoor voelde ik me nog schuldiger. Ik had gewoon voortdurend het gevoel dat ik in de gaten gehouden werd. Dat ik op alles wat ik deed, afgerekend werd.”
Opnieuw kwam alles terug. Ik slikte een keer flink en ging verder. “Daarom was het denk ik ook zo belangrijk voor me om goed voor Thomas te zorgen. Ik wilde de mensen gewoon niet nog meer reden geven om slecht over me te denken.” Ik keek hem aan. knipperde met m’n ogen om m’n tranen de baas te blijven. “Want het deed pijn, schat… Verschrikkelijk pijn… Ik voelde me zo slecht, zo schuldig, je hebt echt geen idee…”
Nicolas knikte begripvol.
“Ik wilde gewoon zo graag dat ze me zouden accepteren," ging ik verder. "Dat ze me zouden respecteren. Maar dat deden ze niet, niemand. En dan wisten ze nog niet eens dat ik op mannen viel! Als bekend zou worden dat ik homo was, vooral als ze zouden weten dat Annemarie daardoor zwanger was geworden, zou er helemaal schande over me worden gesproken. Dus hield ik het voor me. Nog meer schuldgevoel. Want wat ik wilde, dat mocht niet van de Kerk.”
Tranen biggelden over m’n wangen, ik deed maar geen moeite meer om ze tegen te houden. Nicolas trok me naar zich toe, sloeg zijn armen om me heen en streelde me zachtjes over m’n rug.
“Weet je, ik kan me geloof ik helemaal niet voorstellen dat er mensen zijn die het niet afkeuren,” snotterde ik terwijl ik m’n hoofd tegen zijn schouder aanlegde.
Een kort moment gaf ik me over aan zijn warmte, het voelde goed hem tegen me aan te voelen. Langzaam kalmeerde ik weer een beetje. Ik snoot m’n neus, ging weer rechtop zitten op en ging verder.
“Jij zegt wel steeds dat de mensen hier jou kennen en totaal geen moeite hebben met het feit dat je homo bent. Maar betekent dat ook dat ze er mee geconfronteerd willen worden? Dat ze het niet raar vinden als wij hand in hand lopen of elkaar kussen?” vroeg ik hem. “Ik kan me dat gewoon niet voorstellen. Volgens mij heb ik daar de grootste moeite mee. M’n gevoel voor jou laten zien in de wetenschap dat er mensen zijn die daarvan walgen. Dat ze het mooiste wat me ooit overkomen is, weerzinwekkend vinden. Dat kan ik gewoon niet hanteren, dat maakt dat ik mezelf smerig voel omdat ik zo waanzinnig naar je verlang… En dus hou ik het liever voor mezelf. Of in dit geval, tussen ons. Niet waar anderen bij zijn.” Ik keek hem aan. “Kun je dat een beetje snappen?”

“Vertel jij mij nou dat je het eigenlijk zelf maar niks vindt dat je homo bent?" Ongelovig staarde hij me aan. "Dat je dat voor de rest van de wereld liever verborgen houdt? Dat je voor de buitenwereld liever doet alsof wij gewoon bevriend zijn?”
“Nee, nee, dat is het niet, schat… Geloof ik… Of misschien ook wel… Ik weet het niet,” zuchtte ik. “Ik hou gewoon van je. Onvoorstelbaar veel… En daar voel ik me vreselijk gelukkig bij, behalve als er andere mensen bij zijn. Dan komt die twijfel, de angst hoe ze zullen reageren en vooral de angst dat ze me niet zullen accepteren en het maar niks vinden wat wij doen,” probeerde ik mezelf te verduidelijken. “Ik dacht echt dat ik, als m’n ouders het eenmaal zouden weten, gewoon als homo zou kunnen leven. Maar dat is geloof ik toch niet helemaal waar,” kwam er zachtjes achteraan.
Nicolas schrok. “Je wilt toch nog wel verder, hè?” vroeg hij ongerust.
“Tuurlijk, gekkie,” lachte ik. “Ik bedoel er niet mee te zeggen dat ik nu ineens besloten heb dat ik toch maar niet uit wil komen voor mijn geaardheid. ‘t Is meer dat ik nu pas ontdek hoeveel moeite me dat kost. Tenminste, als er anderen bij zijn dan. Want als we met z’n tweeën zijn, heb ik er totaal geen moeite mee. Dan voelt het alleen maar goed, alsof het zo moet zijn.”
Ik keek hem lang aan. “Het voelt allemaal heel dubbel. Aan de ene kant kan ik wel van de daken schreeuwen dat ik van je hou, zo blij ben ik ermee. Aan de andere kant ben ik gewoon nog steeds heel bang voor die afwijzing. Snap je? Ik heb gewoon tijd nodig. Tijd, om te wennen aan het idee dat ik mag zijn wie ik ben, dat het goed is zoals ik ben. Ik ben geloof ik nog lang niet zover dat ik voor mezelf accepteer dat wij een relatie hebben en dat ik daar ook trots op kan zijn. En tot ik zover ben, blijft het moeilijk, snap je?,” zuchtte ik tenslotte.
Nicolas knikte nadenkend. “Ik denk het wel. Maar het is nergens voor nodig dat je je zo druk maakt. Schat, iedereen hier kent mij al jaren als homo. Ik heb nooit moeite gedaan om mijn gevoelens te verbergen. Alain en ik stonden gewoon te zoenen achter het fietsenhok op school, net als andere stelletjes. Alleen waren die hetero… Ik heb er nooit een negatief woord over gehoord, van niemand. Echt niet. Ik weet zeker dat iedereen hier gewoon hartstikke blij voor ons is omdat we het samen zo fijn hebben.”
Ik zuchtte. “Dat geloof ik ook wel jongen, maar het voelt zo vreemd. Ik ben gewoon altijd bang geweest voor de reacties van anderen als ze zouden weten dat ik homo ben. Mensen kunnen zo meedogenloos hard zijn, dat heb ik zo al zo vaak meegemaakt. Ik moet gewoon leren me daar niks van aan te trekken. Maar daarvoor moet ik eerst wel leren om trots op mezelf te zijn. Trots op ons… En dat kan ik denk ik pas als ik mezelf kan vergeven voor wat er vroeger allemaal gebeurd is.”
“Ik begrijp het geloof ik wel,” merkte Nicolas bedachtzaam op. “Als je maar weet dat ik altijd achter je sta, wat er ook gebeurd. Jij hebt echt niks verkeerd gedaan in je leven, jongen. Je hebt alleen maar gereageerd op wat er op je af kwam en dat kan niemand je toch kwalijk nemen? Ik weet zeker dat je heel andere keuzes had gemaakt als mensen in je omgeving zich niet zo negatief over homoseksualiteit hadden uitgelaten.”
Ik knikte. Hij had gelijk, dat wist ik heel goed.
“Wat ik maar wil zeggen schat, is dat ik wel begrijp dat je bang bent voor de reacties van mensen die zo duidelijk lieten merken hoe ze over jou en over homoseksualiteit dachten. Maar dat waren mensen bij jou thuis, jongen, niet hier. Dat waren de mensen die er voor gezorgd hebben dat jij dacht dat je je geaardheid moest onderdrukken, die je er indirect toe hebben aangezet wat met Annemarie te beginnen, met alle gevolgen van dien… Diezelfde mensen die je met de nek aankeken omdat jullie moesten trouwen en die jou haar dood misschien wel verweten. Maar die mensen wonen hier niet, lieverd. Waarom maak jij je zo druk om hoe mijn vrienden en mijn familie zullen reageren? Zij verwijten jou echt niks hoor.”
Ik dacht even na over wat hij gezegd had. Hij had natuurlijk wel een punt…
“Misschien moet jij niet leren jezelf te vergeven, misschien moet je leren om al die mensen die het jou zo moeilijk gemaakt hebben te vergeven,” merkte hij bedachtzaam op. “Misschien dat je het dan los kan laten.”
Stomverbaasd keek ik hem aan. Hij draaide de boel gewoon om! En hij had nog gelijk ook… God vond het toch prima dat ik van Nicolas hield en mijn leven met hem wilde delen? Als dat zo was, en daar ging ik vanuit, dan hadden toch al die mensen die zeiden dat homoseksualiteit van God niet mocht, het hartstikke fout? Waarom trok ik me hun menig dan zo aan? ‘Oordeelt niet opdat gij niet geoordeeld zult worden,’ stond er in de Bijbel. Wie waren zij eigenlijk om te oordelen over iedereen die homo was? Dat was aan God, niet aan mensen… En ik kon m’n leven toch verantwoorden tegenover God? Daar ging het toch om? Wat moest ik mezelf dan vergeven?

Ik voelde een enorme boosheid opkomen. Boosheid op die arrogante Christenen die zo overtuigd waren van hun eigen waarheid, die waarheid waarmee ze het me zo moeilijk gemaakt hadden. Onverwacht fel viel ik ineens uit.
“Hypocriete klootzakken zijn het, allemaal! Elke zondag vroom in de Kerk zitten en ondertussen levens kapot maken! Voor alles en iedereen de schijn ophouden… Zo overtuigd van hun eigen gelijk… Zelf doen ze nooit iets verkeerd… Nee… Zij weten hoe het hoort! Ja, ja… En maar praten over anderen. Overal kritiek op hebben, nooit een positief woord. Behalve als je precies doet wat ze je zeggen…. Wat moet ik dan? Net zo gaan leven als zij? Alles stiekem doen? Want dat doen ze hoor! Je wil niet weten wat er achter die gesloten deuren allemaal gebeurd. Neem maar van mij aan dat dat dingen zijn die God echt niet goedkeurt! Tranen van woede stonden in m’n ogen.
Nicolas trok me opnieuw tegen zich aan. “Hé! Kalmeer eens een beetje, schat, maak je eens niet zo druk. Ze zijn het niet waard jongen. Laat ze lekker doen wat ze willen, trek het je niet aan. Wij houden van elkaar en dat is goed zo. Maakt niet uit wat anderen vinden. Laat ze maar denken…” Liefdevol streelde hij m’n haar.
Langzaam bedaarde ik weer een beetje.
“Ik heb geduld hoor,” suste hij me. “Als ik maar zeker weet dat het goed komt. Want ik wil je echt niet meer kwijt.”
“Wees daar maar niet bang voor, jongen. Ik ga nooit meer bij je weg,” zuchtte ik terwijl ik heerlijk in zijn armen wegkroop.
“Het liefste zou ik iedereen willen laten weten hoe stapelgek ik op je ben,” fluisterde Nicolas in m’n oor.
Kriebel in m’n buik… Een glimlach gleed over m’n gezicht.
“Maar als jij dat nog te moeilijk vindt, hou ik het nog wel even voor me.”
“Doe maar niet,” zei ik gesmoord. “Het voelt best fijn. Dat is wat ik bedoel met dat dubbele… Aan de ene kant geniet ik ervan als jij zo duidelijk laat merken dat je van me houdt. Juist als je dat doet als er anderen bij zijn. Dat geeft me het gevoel dat ik belangrijk voor je ben. Diep in m’n hart vind ik het heerlijk… Maar tegelijkertijd is het moeilijk, voel ik me ongemakkelijk.” Ik zuchtte. Wat was dit toch vreselijk lastig…
“Dus dan mag ik je wel aan iedereen voorstellen als mijn vriend? En Thomas als jouw zoon?”
“Tuurlijk…”
“En mag ik dan ook zeggen dat ik zielsveel van je hou?”
Ik aarzelde.
“En dat ik jou vreselijk lekker vind en niet van je af kan blijven? En mag ik je dan ook kussen, je dicht tegen me aanhouden?” ging hij verder.
“Ik moet er gewoon aan wennen jongen," zuchtte ik. "Maar het komt wel goed, schat. Geduld…”

“Ga je mee naar bed?” vroeg hij ineens. “Ik voel een enorme behoefte om je te laten merken dat ik van je hou. En we zijn helemaal alleen, dus…” voegde hij er grinnikend aan toe.
Verdorie, hij zat me gewoon te stangen! Ik zag de pretlichtjes in zijn ogen! Hij snapte me dondersgoed… Ik gaf hem een por in zijn zij. “Idioot!” lachte ik.


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Geloof, hoop & liefde door Michael87 » vrijdag 01 augustus 2014 10:40

Deel 14 | Eén verkeerde opmerking




Thomas en ik waren inmiddels al bijna drie weken bij Nicolas op vakantie. Voor het eerst sinds we hier waren, scheen de zon. Weliswaar nog een beetje waterig, maar toch… De afgelopen weken had ik, ondanks het voortdurende slechte weer, mijn oude gewoonte om ‘s ochtends een uurtje te gaan hardlopen weer opgepakt. Nicolas genoot ervan de tijd die ik weg was samen met mijn zoon door te brengen. En Thomas? Die was stapelgek op Nicolas! Nicolas las hem elke dag voor en leerde hem zo spelenderwijs nieuwe Franse woordjes, hij speelde en stoeide met hem en hij troostte hem toen hij een keer gevallen was. Thomas voelde zich volkomen op zijn gemak bij Nicolas, hij was voor hem inmiddels een niet weg te denken persoon in zijn leventje geworden. En dat deed me goed, dat maakte dat ik me zielsgelukkig voelde.!
Voor Thomas was het duidelijk, eigenlijk al heel snel. Hij wilde Nicolas ook als papa, daar had hij me ondertussen al een paar keer om gevraagd. Maar goed, Thomas kon de gevolgen daarvan natuurlijk niet overzien. En ik? Ik begon langzamerhand aan het idee te wennen dat we in de toekomst met z’n drieën misschien wel een gezin zouden gaan vormen. Ik voelde me steeds relaxter in bijzijn van andere mensen, begon er aan te wennen dat Nicolas, ook als er anderen bij waren, liet merken dat hij van me hield. En hij had gelijk, niemand keek er raar van op als ze ons hand in hand zagen lopen. Sterker nog, soms leek het wel of mensen het echt leuk vonden! Het had me oprecht verbaasd, ik kon me niet voorstellen dat mensen thuis zo op ons zouden reageren…

“Papa gaat vandaag niet hardlopen,” deelde ik Thomas tijdens het ontbijt mee.
“Maar ik wil met Nicolas spelen,” reageerde hij teleurgesteld.
“Niet vandaag,” zei ik geheimzinnig.
Nicolas zat er lachend bij.
“Vandaag gaan we wat anders doen,” ging ik verder.
Verwachtingsvol keek Thomas van mij naar Nicolas.
“Ik heb jou gisteravond toch over piraten verteld?” haakte Nicolas in.
Thomas knikte enthousiast.
“Die gaan we vandaag opzoeken,” ging Nicolas verder.
Met grote ogen keek Thomas hem aan. “Echte piraten?” vroeg hij verbaasd.
Nicolas knikte.

Gisteravond was hij met het idee gekomen. Hij had Thomas een verhaaltje over piraten voorgelezen. Thomas vond het allemaal vreselijk spannend en dat had Nicolas op een idee gebracht. Toen Thomas later op bed lag, vertelde hij me dat niet al te ver bij ons vandaan een stadje lag met een rijke piratengeschiedenis. In de haven van dat stadje lag een echt (nou ja, echt…) piratenschip en dat kon je bezoeken. Alles aan boord was exact zoals het in de tijd van de piraterij was geweest, tot en met de bemanning toe, zelfs die liepen er als echte piraten bij! Nicolas had me er snel van overtuigd dat Thomas het geweldig zou vinden! Omdat het weer eindelijk beter werd, besloten we om dan maar meteen de volgende dag te gaan.

“Gaan we dan ook op een piratenschip? vroeg Thomas opgewonden.”
“Zeker weten,” glunderde Nicolas. Hij was duidelijk blij dat Thomas er wel zin in had.
“Maar eerst gaan we even langs de winkel," lachte ik. "Drinken en eten kopen voor onderweg. En misschien nog wel wat lekkers. Dus nu even opschieten Thomas, we moeten nog een heel eind rijden voor we er zijn,” maande ik mijn zoon om door te eten.

“Pak jij alvast een karretje, schat?” vroeg Nicolas terwijl hij zich over Thomas heen boog om de autogordel los te maken.
Het was nog vroeg en daardoor rustig bij het winkelcentrum. Ik viste een euromuntje uit m’n portemonnee en liep richting de overkapping met de winkelwagentjes.
“Nicolas!” hoorde ik achter me ineens iemand roepen. Nieuwsgierig draaide ik me om en zag twee mij onbekende mannen op Nicolas aflopen. Enthousiast kusten ze hem ter begroeting.
“Ça va?”
“Philip! Maurice! Ça va bien. Très bien…”
“Da’s lang geleden man! Waar heb jij de afgelopen tijd gezeten?” vroeg de langste van de twee.
Lachend keken ze elkaar aan. Thomas kroop verlegen tegen Nicolas’ been aan.
“Dat is er toch niet één van jouw zus, of wel?” vroeg Philip verbaasd, wijzend op Thomas.
Nicolas schoot in de lach. “Nee man, dat zie je toch zo. Die van Valerie zijn allemaal donker. Dit hier is Thomas… En dat daar is zijn papa,” zei hij, mijn kant op wijzend.
“En wie mag dat dan wel zijn? Gewoon een kennis, of moet ik er meer achter zoeken?” knipoogde Philip.
“Wat jij wil, jongen, wat jij wil,” grijnsde Nicolas. “Voor mij is hij in ieder geval de liefste en leukste vent op de hele wereld,” voegde hij er lachend aan toe terwijl zijn ogen me niet loslieten.
Ik glimlachte toen ik het hem hoorde zeggen, werd er helemaal warm van…
“Wow, toe maar… Meneer doet het niet voor minder, pikt gelijk de liefste én de lekkerste in!” antwoordde Philip plagend.
“Jaloers?” reageerde Nicolas met pretlichtjes in zijn ogen.
Philip lachte. “Maar zonder gekheid…” ging Philip verder. “Heb jij een nieuwe vriend? Waarom wisten wij daar niks van? Wou je hem helemaal voor jezelf houden? Stiekemerd!”
Maurice grijnsde om Philip’s opmerking. Hij was duidelijk te stille van de twee.
“We kennen elkaar nog niet zo lang hoor,” antwoordde Nicolas. Hij wenkte me. “Schat, kom eens, ik wil je graag voorstellen aan mijn twee oudste en beste vrienden.”
Nieuwsgierig draaiden twee paar ogen mijn kant op.
“Dit hier is Philip…” Hij wees de langste van de twee mannen aan. “Philip en ik kennen elkaar al vanaf dat we in de luiers zaten. En dit hier is Maurice. Die ken ik ‘pas’ sinds de kleuterschool,” lachte hij.
“Bonjour,” zei ik.
“En dit jongens, dit is Michael,” zei Nicolas vol trots.
“Michael!” Spontaan werd ik door zowel Philip als Maurice gekust.
Philip nam me goedkeurend in zich op. “Of hij lief is, kan ik zo niet beoordelen, maar lekker is hij zeker!” knipoogde Philip naar Nicolas.
Ik verschoot van kleur…
“Als je d’r maar van afblijft,” grinnikte Nicolas.

“Papa?” trok Thomas ineens mijn aandacht naar zich toe. Hij kroop achter Nicolas’ been vandaan en pakte mijn hand vast. “Wie zijn dat?” Zijn grote ogen keken me vragend aan.
“Dat zijn Philip en Maurice,” legde ik Thomas uit. “Vrienden van Nicolas.”
“Jullie komen niet uit Frankrijk?” vroeg Philip verbaasd toen hij Thomas en mij in het Nederlands met elkaar hoorde praten.
“Nee, Thomas en ik komen uit Nederland,” reageerde ik.
“Michael stapte een week of zeven geleden op de eerste dag van zijn vakantie bij mij de receptie binnen. Ik was meteen verkocht,” verklaarde Nicolas vrolijk. Glunderend trok hij me naar zich toe en sloeg zijn arm om me heen.
Ik kreeg er een rooie kop van.…
Philip en Maurice staarden ons verbaasd aan.
“Nee zonder gekheid, ik heb het echt zwaar te pakken van deze jongen." Hij grijnsde breeduit. "Zo erg zelfs, dat ik een week op bed heb liggen janken toen hij weer terug naar huis was. Uiteindelijk ben ik hem van pure ellende maar op gaan halen…”
Ik verslikte me bijna. Hoe kreeg hij dat toch voor elkaar? Gewoon op de parkeerplaats bij het winkelcentrum tussen neus en lippen door. Oké, hij liet de achterliggende reden volkomen in het midden maar maakte toch in een paar zinnen even heel duidelijk wat ik voor hem betekende…
“En nou laat ik hem nooit meer gaan,” voegde hij er zuchtend aan toe. Verliefd keek hij me aan.
Ik lachte naar hem…
Philip staarde volkomen overdonderd van mij naar Nicolas. “Ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen,” bracht hij uiteindelijk uit.
“Wat dacht je van ‘Gefeliciteerd’?” stelde Nicolas voor.
“Ja natuurlijk! Man! Ik ben vreselijk blij voor je. Voor jullie… Gefeliciteerd kerel!” Lachend klopte hij Nicolas op zijn schouder.
“Maar eh, wij moeten verder jongens. Kom anders binnenkort een keertje langs, dan kunnen jullie Michael en Thomas wat beter leren kennen,” nodigde Nicolas zijn vrienden uit.
“Komen jullie vrijdag niet dan?” reageerde Philip teleurgesteld. Ik ben jarig, weet je nog? Feestje… Of was je dat vergeten?“ Philip grinnikte.
Nicolas schoot prompt weer in de lach. “Zijn schuld,” en hij wees naar mij. “Ik kan nog maar aan één ding denken,” zuchtte hij theatraal. “Maar eh, natuurlijk komen we,” zei hij er snel achteraan. "Tenminste…" Hij keek me vragend aan.
Ik knikte instemmend.
“Ok, tot vrijdag dan!” reageerde Philip vrolijk.
Met een wederzijds ‘Salut’ namen we afscheid.
“Leuke gasten,” merkte ik op.
“Ik ken alleen leuke gasten, jongen. Maar de allerleukste, dat ben jij!” Dromerig keek hij me aan.
Ik smolt… En voor ik er erg in had, kuste ik hem. Zomaar… Midden op de parkeerplaats bij het winkelcentrum.

Een paar uur later reden we het parkeerterrein naast het piratenschip op. Al vanaf dat we de brug over waren gereden, had Thomas het schip in het vizier gehad. Hij bestookte Nicolas met vragen. Of er echte piraten waren en of die dan gevaarlijk waren, of de boot ook ging varen… Van alles wilde hij weten. Het voelde zo waanzinnig goed Thomas en Nicolas zo met elkaar bezig te zien!

Met z’n drieën liepen we niet veel later achter elkaar de loopplank van het fregat op, Thomas voorop. Hij vond het geweldig! De kanonnen aan dek, de hangmatten beneden waar hij zelf ook even in mocht liggen… Hij genoot van de verhalen van de ‘piraten’ aan boord, liet zich door hun schminken en vertelde ons glunderend dat piraten veel cooler waren dan ridders. Het einde van de riddertijd was in zicht…

Met Thomas tussen ons in slenterden we een uur later door de smalle straatjes van het nabijgelegen stadje. Thomas wilde een bandana, net als de piraten aan boord van het schip, dus liepen we het eerste het beste souvenirwinkeltje in waar ze die dingen verkochten. Trots als een pauw stond hij zichzelf even later te bewonderen in de spiegel.
“Jij ook één, schat,” plaagde Nicolas mij. Hij greep een zwarte bandana met doodskoppen erop uit het rek.
“Nee, gek! Hou op!” Lachend duwde ik hem van me af toen hij het ding om m’n hoofd probeerde te knopen.
“Hier komen,” zei hij streng. Hij pakte me bij m’n arm. “En nou stilstaan jij…”
Thomas trok natuurlijk weer meteen partij voor Nicolas. Opgewonden sprong hij op en neer. “Ja papa! Jij ook…” riep hij.
Ik schoot in de lach. “Vooruit dan maar,” zuchtte ik met gespeelde wanhoop.
Geduldig bleef ik staan tot Nicolas de bandana om m’n hoofd geknoopt had. Hij pakte me bij m’n schouders vast en draaide me om. “En? Wat vind je ervan?” grinnikte hij terwijl hij over m’n schouder mee stond te kijken naar m’n spiegelbeeld.
Ik voelde zijn adem in m’n nek, van het één op het andere moment leek het wel alsof ik onder stroom stond. In een opwelling leunde ik wat naar achteren. Onmiddellijk sloeg hij zijn armen om me heen en drukte een kus in m’n nek. Heel even sloot ik m’n ogen. Zijn vingers streelden me zachtjes. Ik zuchtte., genoot van zijn warmte… Zijn strelende vingers…
“Kunt u het vinden?” klonk ineens een stem.
Plotseling was ik terug op aarde… Ik draaide me om, deed geen enkele moeite Nicolas van me af te duwen. In tegendeel, ik bleef lekker tegen hem aanstaan toen ik de verkoper aankeek. “We zoeken er nog zo één voor mijn vriend,” zei ik, m’n tong naar Nicolas uitstekend. Ik zou hem krijgen! Ik met zo’n ding op m’n kop, dan hij ook!
Nicolas kon moeilijk weigeren nu die verkoper zo behulpzaam was. En het stond hem geweldig! Alsof hij regelrecht uit ‘Pirates of the Caribbean’ kwam… En zo verlieten we niet veel later, alledrie met een bandana, het winkeltje.

Ontspannen wandelden we over de bijna twee kilometer lange muur rond het oude stadje. Hand in hand… Thomas huppelde voor ons uit. Zo nu dan kneep Nicolas even zachtjes in mijn hand om me te laten voelen hoe fijn hij het vond. Hij tilde Thomas op de kantelen om hem het fort op het eilandje vlak voor de kust te laten zien. Ik stond vlak achter hem, een hand op zijn heup, met m’n andere hand Thomas’ handje vasthoudend. Wat voelde dit goed!
Ik zag mensen wel naar ons kijken. Maar ze lachten en knikten alleen maar. Ik kreeg er gewoon vreselijke vlinders van in m’n buik.

Op het overdekte terras van een crêperie op de muur streken we neer om wat te eten. Thomas naast me. Nicolas tegenover me. Zijn been drukte onder tafel zachtjes tegen het mijne. We lachten. Thomas kletste ons de oren van de kop maar het drong niet echt door. Tenminste, niet bij mij. Ik had alleen maar oog voor Nicolas. Oogverblindend mooi… Sexy, met die bandana op z’n kop…
“Heeft u een keuze kunnen maken?” De stem van de als piraat verkleedde ober trok ons terug naar de werkelijkheid.
Prompt schoot ik de lach. Dat was al de tweede keer vandaag…
“Doet u maar vast twee koffie en een chocolademelk,” bestelde Nicolas alsof er niks aan de hand was. “We kijken nog even wat we verder willen…”
Grinnikend pakten we beide een menukaart uit de houder die op tafel stond.
“Moeilijk kiezen. Ze hebben er hier gewoon te veel,” grinnikte ik.
Aandachtig bestudeerden we het aanbod van galettes.
“Doe mij maar een ‘Complète’ met champignons en uien,” koos ik uiteindelijk.
“Lekker, maar ik neem toch maar die met tomaat,” besloot Nicolas.
“En jij Thomas? Wil jij ook? Of heb je liever wat anders?” vroeg ik mijn zoon.
Thomas dacht er even over na. Hij hield wel van pannenkoeken maar dan liever zoete. “Hebben ze ook pannenkoeken met stroop papa?”
Ik schudde mijn hoofd. "Wel met honing. Is dat ook goed?”
Hij knikte.
Nicolas wenkte de ober en gaf de bestelling door.

Tegen de tijd dat de galettes geserveerd werden, zaten Nicolas en ik al weer op onze roze wolk. Verliefd staarden we elkaar aan… Onder tafel had Nicolas mijn benen ondertussen stevig tussen de zijne geklemd.
“Proeven?” lachte hij terwijl hij zijn vork met daaraan een stukje van zijn galette voor m’n neus hield.
“Lekker!” Ik opende m’n mond, liet me zomaar door hem voeren…
“Ik ook!” riep Thomas.
Lachend gaf Nicolas ook hem een hapje van zijn galette.
“Ewh… Bah,” roep Thomas.
Wij lachen dubbel om het vieze gezicht dat hij trok!

“Als we nog naar het fort willen, moeten we nu wel gaan,” merkte Nicolas op toen we de galettes achter de kiezen hadden. “Voor de vloed opkomt moeten we terug zijn anders zitten we vast op het eiland.”
“Hoe lang hebben we nog?” vroeg ik.
“Geen idee. Uurtje of twee, schat ik zo.”
“Laten we dan maar opstappen.”
We rekenden af en vervolgden onze weg over de muur. Thomas pakte Nicolas’ hand vast. Ik sloeg een arm om zijn schouder. Trots… Dit waren mijn vriend, en mijn zoon… Ik hield van ze en het kon me geen barst schelen wat anderen daarvan vonden!
Het grappige was dat zelfs oudere mensen ons glimlachend nakeken. Ik verbaasde me er mateloos over, werd er gewoon helemaal vrolijk van. En die enkele afkeurende blik, die deed me niks, hun probleem! Voor het eerst in jaren voelde ik me gewoon goed over mezelf. Nicolas had het in de gaten, voorzichtig schoof hij een arm achter me langs en legde zijn hand op m’n heup. We keken elkaar aan en lachten.
“Ik hou van je,” fluisterde ik heel zachtjes.
“Ik van jou,” fluisterde hij net zo zachtjes terug.

Nadat we het fort bekeken hadden, wist Thomas het zeker, hij wilde ook piraat worden als hij later groot was. En dan ging hij op een boot wonen en natuurlijk zou hij een hele grote schat vinden… En dan ging hij een héél groot kasteel voor ons kopen…
Genietend van de woeste plannen van Thomas, zat ik tussen Nicolas’ benen. Volkomen op m’n gemak leunde ik tegen hem aan. Zachtjes streelde hij me. Thomas stond voor ons, opgewonden te vertellen wat hij later als piraat allemaal ging doen. Ik glimlachte, zo moest het gewoon altijd blijven…

Plotseling schalde een stem over het eilandje. Een man met een megafoon maande iedereen terug te gaan. De strook strand tussen het vaste land en het eiland werd snel smaller door de opkomende vloed. We hesen onszelf overeind en slenterden op ons dooie gemak terug, ons niet realiserend hoe snel de vloed opkwam. Natuurlijk waren we te laat! Dus schoenen en sokken uit, broekspijpen opgerold en waden maar… Thomas vond het prachtig! Hij deed zijn uiterste best ons en zichzelf zo nat mogelijk te maken door hard in het water te springen. Gelukkig scheen het zonnetje lekker, dus zakten we nog even op het strand neer om een beetje op te drogen. Zo nat de auto in was ook maar niks…

Op de terugweg zochten we een plekje langs de kust om wat te eten. De koelbox achterin de auto zat vol lekker dingen. Koude kip, weliswaar kant en klaar gekocht in de supermarkt maar ondanks dat toch heel smakelijk, uiteraard stokbrood en wijn, wat kaas en fruit. Al met al genoeg om niet om te komen van de honger.

“Vond je het leuk vandaag, Thomas?” vroeg ik m’n zoon.
‘Hm hm,’ humde Thomas met volle mond.
Met z’n drieën zaten we op een rots op het strand. Ik leunde lekker tegen Nicolas aan.
“Wat vond je het leukste?” vroeg ik verder.
Thomas dacht even na. “Toen Nicolas piraat werd,” zei hij heel beslist.
Ik schoot in de lach, was het wel met hem eens.
“Misschien kunnen we van de logeerkamer wel een piratenkamer voor jou maken,” stelde Nicolas hem spontaan voor.
“Ja!” brulde Thomas wild enthousiast.
Overdonderd keek ik Nicolas aan. Een kamertje voor Thomas maken? Was dat niet een beetje erg snel? Over een paar weken zat de zomervakantie er al weer op en moest Thomas weer naar school, dan moesten we weer terug. Of niet?
Ik slikte. Eigenlijk wilde ik zelf niks liever dan hier blijven. Van het één op het andere moment kreeg ik het vreselijk benauwd. Kon ik dat wel maken? Thomas uit zijn vertrouwde omgeving weghalen? Het leek allemaal zo simpel, maar was het dat wel?

“Ik wil naar huis,” zei ik plotseling. Mijn goeie zin was ineens helemaal weg.
Nicolas merkte het meteen. “Is er iets jongen?”
“Laat me maar even.”
Nicolas keek me onderzoekend aan. “Ok, Thomas, inpakken knul. We gaan naar huis,” zei hij resoluut. Hij begon op te ruimen en in te pakken. “Help je even, Thomas?” vroeg hij terwijl hij mij in de gaten hield.
Ik lachte flauwtjes naar hem en begon alvast terug te lopen naar de auto. Ik kon het niet helpen, van het één op het andere moment was mijn twijfel terug. En het was nog wel zo leuk geweest vandaag… Met tranen in m’n ogen liep ik door. Wat moest ik nou? De knoop doorhakken en gewoon hier blijven? Het voelde zo goed bij Nicolas… Maar wat als Thomas heimwee zou krijgen? Als hij zijn opa en oma vreselijk zou missen? Hij kwam al vier en een half jaar bijna dagelijks bij mijn ouders. Voor hem waren opa en oma niet weg te denken uit zijn leventje.
Ik zuchtte. Het ging niet alleen om Nicolas en mij, Thomas was er ook bij betrokken. Hij was stapelgek op Nicolas maar was dat genoeg voor hem? En wat als het over een tijdje, als de eerste verliefdheid over zou zijn, niet meer zo leuk zou zijn? Dan had ik wel Thomas uit zijn vertrouwde omgeving weggehaald… Kon ik Nicolas dan niet beter vragen met ons mee naar Nederland te gaan? Hij had tegen m’n vader gezegd dat hij dat zonder nadenken zou doen. Dat kon ik toch ook niet maken? Van hem vragen om alles wat hij hier opgebouwd had, voor ons op te geven? Maar wat was het alternatief? Heen en weer reizen tussen Nederland en Frankrijk? Dat was toch ook geen optie?
Ik zuchtte nogmaals. Waar was ik in hemelsnaam aan begonnen? Wat deed ik ons aan?
Ondertussen waren Thomas en Nicolas bij de auto aangekomen.
“Ik moet straks even met je praten,” fluisterde ik in Nicolas' oor.
Hij wreef met zijn hand over m’n rug. “Natuurlijk schat,” glimlachte hij.
Hij voelde mijn stemming heel goed aan en deed zijn best Thomas bezig te houden zodat ik tijd voor mezelf had. Tijd om na te denken…

Thuisgekomen bracht Nicolas Thomas naar bed. Terwijl Nicolas en Thomas boven waren, liep ik beneden te ijsberen. Het was weer zover, ik zag het weer helemaal niet zitten. Waarom moest het nou allemaal zou ingewikkeld zijn? Ik wilde toch alleen maar gelukkig zijn?

“Vertel,” begon Nicolas toen hij weer beneden was. Hij plantte me aan de keukentafel neer, zette verse koffie en ging tegenover me zitten.
Ik wist echt niet waar ik moest beginnen en keek hem alleen maar heel lang aan.
“Heb je twijfels?” vroeg hij uiteindelijk maar.
Schoorvoetend knikte ik.
“Wil je ermee stoppen?”
“Ik weet niet,” antwoordde ik zachtjes. “Ik weet gewoon niet of ik dit wel kan,” vervolgde ik aarzelend.
“Of je wat kunt?” reageerde Nicolas.
Hij deed zijn best kalm te blijven maar ik weet zeker dat hij op dat moment vreselijk bang was dat ik er een punt achter zou zetten. Dat mijn opmerking ‘Ik wil naar huis’ echt betekende dat ik naar huis wilde. Toch liet hij niks merken.
“Thomas is gewoon zo blij hier,” zei ik zonder een direct antwoord te geven op zijn vraag. “En dan vertel jij hem dat je van de logeerkamer een piratenkamer voor hem wilt maken… Dat voelt zo definitief.” Ik staarde hem aan, zuchtte diep.
Hij zei niks.
“Jij bent er volgens mij al lang uit, hè?" ging ik verder. "Als ik jou zeg dat we hier blijven, vind jij het prima, of niet?”
Nicolas knikte instemmend. “Als iets goed voelt, moet je er gewoon voor gaan,” zei hij simpel.
“Ik ben er nog lang niet uit,” zuchtte ik opnieuw. “Eerlijk gezegd vind ik het doodeng. Weet je, Thomas heeft me al een paar keer gevraagd wanneer we jou gaan vragen of je zijn papa wil worden. Diep in m’n hart zou ik niks liever willen. Maar dan? Het gaat ook allemaal zo snel… En Thomas kan toch totaal niet overzien wat de gevolgen zijn? Hij beseft toch nog helemaal niet wat er dan allemaal gaat veranderen? Nog niet eens alleen maar als we hier zouden blijven, maar ook als jij met ons mee zou gaan. Ik begin me zo langzamerhand af te vragen of het wel zo’n goed idee was om Thomas hier al in te betrekken.”
Nicolas schrok, ik zag hem nadenken.
“We hadden weinig keuze, of niet soms?” zei hij uiteindelijk. “Kijk, als je vlak bij elkaar woont, is het niet zo moeilijk om elkaar te leren kennen en een kind daar voorlopig buiten te houden. Maar in ons geval… Wat had je dan gewild? Ik in een hotelletje bij jou in de buurt en elkaar dan stiekem zien? Dat had toch ook niet gewerkt?”
Er verscheen zowaar een glimlach op m’n gezicht. Ineens zag ik het voor me… Thomas bij m’n ouders ‘dumpen’ en dan zelf stiekem naar Nicolas toe. Nee, dat had zeker niet gewerkt.
“Of jij elke vakantie bij mij? En elkaar dan tussendoor vreselijk missen,” ging hij verder.
“Misschien hadden we verstandiger moeten zijn,” merkte ik op. “Hadden we onze kop er bij moeten houden. Misschien klopte het gevoel dat ik in het begin had wel. Dat het gewoon niet kan…” Ik zuchtte verdrietig.
“Hé! Doe eens niet zo raar man! De hele dag zag je het nog helemaal zitten. Waarom nu ineens niet meer?”
“Weet ik veel, misschien omdat het begint door te dringen dat het niet alleen om ons gaat…" Wanhopig keek ik hem aan.
Hij zei niks.
“Ik wil dit gewoon niet zo,” ging ik met een klein stemmetje verder. “Ik heb geen zin in al dat moeilijke gedoe. Ik wil alleen maar een beetje geluk in mijn leven. En ik wil dat Thomas het fijn heeft.”
“Lieve schat, vertel me alsjeblieft wat ik kan doen om dat voor elkaar te krijgen. Want ik wil niks liever dan dat jij en Thomas gelukkig zijn.” Nicolas pakte m’n handen vast. “Jongen, ik hou van jou. En van Thomas, dat is me inmiddels ook wel duidelijk. Ik wil jullie absoluut niet kwijt. Kan me echt geen moer schelen welke keuze jij maakt, ik pas me wel aan.”
Tranen schoten spontaan in m’n ogen. “Ik hou ook van jou. Dat is het niet, dat weet je ook wel. Als ik heel eerlijk ben, wil ik het liefste bij jou blijven. Samen met Thomas. Alleen zou ik die stap geloof ik wel durven zetten. Maar ik ben zo bang voor Thomas. Stel nou dat het op den duur toch fout loopt tussen ons? Dan heb ik hem wel uit zijn vertrouwde omgeving weggehaald. Dan is hij al wel van jou gaan houden. Ziet hij jou ook als zijn papa… Dat kan ik toch niet maken? Of dat hij heimwee krijgt? Zijn opa en oma mist? Moet hij dan, omdat ik bij jou wil zijn, ongelukkig zijn?”
“Schat,” begon hij bedachtzaam. “Weet je wel zo zeker dat het je om Thomas gaat? Want volgens mij vindt Thomas het alleen maar leuk hier. Hij went er echt wel aan hoor. Zou het misschien kunnen dat jij diep in je hart zelf nog helemaal niet zeker van je zaak bent? Dat jij gewoon nog niet weet of ik wel de persoon ben met wie jij je leven wilt delen? Of dat je er nog niet voor honderd procent van overtuigd bent dat ik dat wel echt wil?"
Ik schrok van zijn rechtstreekse vraag. Diezelfde vraag was ook al door mijn hoofd geschoten. Tranen prikten achter mijn ogen. D’r gebeurde ook zoveel de laatste paar weken…
“Misschien sla je daar wel de spijker op z’n kop,” fluisterde ik met trillende stem.
Nicolas schoot overeind, schoof zijn stoel met kracht naar achteren en banjerde door de keuken. “Verdomme,” uitte hij zijn frustratie. “Ik wil je niet kwijt. Snap dat nou eens man!” schreeuwde hij ineens. “En jij wilt dat ook niet! Je bent alleen maar bang, gek! Bang omdat je maar niet kunt geloven dat jij gelukkig kunt zijn! Soms heb ik wel eens het idee dat je het gewoon lekker vindt om zielig te zijn!”
Ik kromp in elkaar. Zijn felle reactie kwam hard aan.
“Weet je wat jij doet? Je zoekt het maar even zelf uit. Ik ga naar bed!” Met die woorden stoof hij de trap op, mij in tranen achterlatend.

Ik kon me wel voor m’n kop slaan! Wat was ik in Godsnaam aan het doen? Wat wilde ik nou? We hadden zo’n leuke dag gehad… Waarom durfde ik nou ineens niet verder? Het was ook allemaal zo verwarrend, zoveel verschillende gevoelens… Geluk, angst, liefde, twijfel, trots, schaamte… Weet ik veel… Alles door elkaar heen. Ik snapte er geen biet meer van…
Was het waar wat hij zei? Voelde ik me inderdaad gewoon prettig in de slachtofferrol waarin ik al jaren zat? Omdat het bekend was? Omdat ik daar mee om kon gaan? Zat ik liever in m’n eentje thuis zielig te zijn? Kon ik het me inderdaad niet voorstellen dat ik ook gelukkig kon zijn? Ging ik er onbewust vanuit ging dat mijn geluk alleen maar van korte duur kon zijn? Omdat ik diep in mijn hart nog steeds vond dat ik het niet verdiende? En dat ik nu Thomas naar voren schoof om me achter te verschuilen?
Hoe kwam ik in Godsnaam ooit van dat kutgevoel af?

Alles maalde door m’n kop, helder denken was onmogelijk. Ik voelde alleen maar paniek. Paniek omdat ik hem kwijtraakte als ik niet oppaste… En dat was wel het laatste wat ik wilde! Wanhopig legde ik m’n hoofd op de tafel. Natte watten in m’n kop. Ik kon niet meer nadenken, kon het niet meer opbrengen. Wat ik ook deed, wat ik ook zou beslissen, altijd zat de kans er in dat het verkeerd was. Tranen drupten op de tafel…


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Geloof, hoop & liefde door Michael87 » vrijdag 08 augustus 2014 22:58

Deel 15 | Het roer om




Ineens voelde ik een hand op m’n schouder.
“Hé!,” zei Nicolas zachtjes. “Kom op man, het komt wel goed, we vinden wel een oplossing. Waar een wil is, is een weg.” Hij trok me overeind, dwong me hem aan te kijken. “Sorry dat ik zei dat je het gewoon lekker vindt om zielig te zijn. Dat bedoelde ik niet zo. Ik voelde me zo machteloos, was bang om je kwijt te raken…”
Met betraande ogen keek ik hem aan. “Je hebt wel gelijk, denk ik,” snotterde ik. “Ik durf gewoon niet gelukkig te zijn of zoiets. Ik heb voortdurend het gevoel dat het zomaar ineens weer over kan zijn en dus durf ik me er niet echt aan over te geven en al helemaal geen grote beslissingen te nemen. Alsof ik ineens een miljoen op m’n bankrekening heb staan in de wetenschap dat het niet voor mij bedoeld is. Daar zou ik ook geen cent van uitgeven.”
Hij keek me peinzend aan. “Zal ik je eens wat zeggen? Dat miljoen is deze keer wel voor jou bedoeld. Niemand die jou dat afpakt, jongen, je hebt het verdiend. Je moet alleen nog even leren hoe je met zoveel geld omgaat”
Ik lachte door m’n tranen heen.
“Herinner jij je nog dat je me vertelde dat jouw God ons bij elkaar heeft gebracht?” vroeg hij. “Dat heb je zelfs je ouders verteld…”
Ik slikte een keer en haalde mijn neus op.
“Dat heeft Hij gedaan omdat Hij wil dat wij met z’n drieën gelukkig zijn,” ging Nicolas verder. “En ik denk niet dat die God van jou er blij mee is als je dat geluk niet grijpt.”
“Maar waarom maakt Hij het dan niet wat makkelijker?" Wanhopig keek ik hem aan. "Waarom moet het dan zoveel moeite kosten?”
“Dat weet ik niet, jongen, dat moet je Hem vragen. Het enige wat ik je kan zeggen, is dat jij absoluut niet bang hoeft te zijn dat ik jou en Thomas ooit nog laat gaan. Jullie geven mij zoveel, je hebt geen idee. Dat laat ik me echt nooit meer afnemen. Jouw God wist wat Hij deed, schat. Wij horen samen, daar komt niets of niemand tussen. Nooit.”
Langzaam knikte ik. “Ik geloof je,” zei ik zachtjes.
Nicolas glimlachte. “En jijzelf? Geloof jij jezelf als je zegt dat je met mij verder wilt?”
Zonder enige aarzeling knikte ik. Ondanks alle verwarrende gevoelens, was dat in ieder geval iets dat ik absoluut honderd procent zeker wist! Al een tijdje zelfs.
“Zonder twijfel," reageerde ik beslist. “Er is er maar een met wie ik mijn leven wil delen en dat ben jij.”
“Maak je dan eens niet zo druk, jongen," zuchtte hij opgelucht. "Thomas heeft het hier toch hartstikke naar zijn zin? Wij zijn blij met elkaar, wat wil je nog meer?”
“Maar wat als Thomas nou heimwee krijgt? Als hij terug naar Nederland wil, naar opa en oma?”
“Dan gaan we toch naar ze toe? Zo ver is het nou ook weer niet hoor.”
Ik aarzelde. Hij zag het meteen.
“Of, als jij werkelijk denkt dat het voor Thomas beter is om terug naar Nederland te gaan, ga ik toch gewoon met jullie mee?" zei hij snel. "Schat, het maakt me echt niet uit waar we wonen, als we maar bij elkaar zijn.”
“Dat kan ik toch niet van je vragen?” piepte ik met een klein stemmetje.
“Lieve jongen, mag ik daar alsjeblieft zelf over beslissen? Als ik met jullie meega, doe ik dat omdat ik dat wil. Niet omdat jij het me vraagt maar gewoon omdat ik bij jullie wil zijn.”
Zwijgend keken we elkaar aan.

“Ik vind het zo moeilijk,” doorbrak ik de stilte die tussen ons hing. “Als het alleen om mij ging, dan wist ik het wel, dan bleef ik hier, bij jou. Ik voel me hier gewoon veel prettiger dan thuis.”
“Waarom proberen we dat dan niet gewoon? Dan merken we snel genoeg hoe Thomas het vindt,” lachte hij terwijl hij me aankeek.
Ik smolt… Uit zijn ogen sprak zoveel liefde… intense liefde, voor mij en mijn zoon. Het raakte me diep. Van het één op het andere moment verdween alle twijfel, de paniek en de angst om het verkeerd te doen. Wat er voor in de plaats kwam, was een waanzinnig warm gevoel dat zich vanuit m’n hart door m’n hele lijf verspreidde. Ik hield van hem, hij hield van mij… en van Thomas. Daar ging het toch om? Langzaam begon ik het voor me te zien…

Natuurlijk maakte ik me zorgen om Thomas, hij was nog zo klein. Maar hij was ook stapelgek op Nicolas! Thomas had het hier naar zijn zin, hij maakte hier vriendjes, was heel ontspannen. Nog niet één keer had hij gevraagd wanneer hij weer naar oma ging, alsof hij er niet naar taalde. En wat dan nog als hij dat wel zou doen? Hij zou er heus wel aan wennen. Was het niet het belangrijkste dat wij van hem hielden? Dat we er voor hem zouden zijn als hij heimwee zou krijgen? Misschien moest ik gewoon niet zo moeilijk doen, moest ik erop vertrouwen dat God ons bij elkaar had gebracht en ons zou helpen.
“Oké,’ zei ik ineens, “we gaan ervoor. Ik ga Thomas vertellen dat we bij jou gaan wonen,” hakte ik de knoop door. Ik lachte.
Zuchtend pakte Nicolas me vast en trok me tegen zich aan. “Jongen, wat maak jij het jezelf moeilijk,” mompelde hij in m’n nek. Hij liet me weer los en keek me aan. “Relax, schat, het komt allemaal wel goed. Ik wil je niet voor het blok zetten hoor. Als jij meer tijd nodig hebt, mag dat ook. Dan zal ik m’n best wel doen wat meer geduld te hebben. En, zoals m’n zus altijd roept, eerst nadenken voor ik iets zeg. Ik sta d’r gewoon helemaal niet bij stil dat wat ik zeg of doe jou het gevoel geeft dat ik je onder druk zet. Ik ben nou eenmaal vreselijk impulsief en ik wil je zo graag bij me hebben. En jij hebt tijd nodig. Moet erover nadenken. En dan nog een hele tijd twijfelen…” Hij grinnikte.
Ik schudde m’n hoofd. “Nee, niet meer nadenken nu. Ik kom er toch nooit helemaal uit. Gewoon doen. En erop vertrouwen dat het goed komt, want we doen het samen. Jij, ik en Thomas.”
“Weet je dat heel zeker schat?”
“Honderd procent!” Vastberaden keek ik hem aan.
“Eigenlijk kunnen wij een hoop van elkaar leren,” merkte hij peinzend op. “Jij om wat relaxter met dingen om te gaan en meer op je gevoel te vertrouwen, ik om eens wat beter na te denken voor ik iets doe of zeg.”
“Ben je niet bang dat je dat een keer zat wordt?" sputterde ik nog een laatste keer. "Dat eeuwige gepieker van mij? Lijkt alles goed te gaan, sla ik ineens weer helemaal om…”
“Ben je gek, dat ben jij,” antwoordde hij simpel. En ik hou van je, precies zoals je bent.” Hij sloeg zijn armen om me heen en trok me tegen zich aan. “Is je hoofd nu leeg, schat?” grinnikte hij.
Glimlachend knikte ik. Opgelucht, blij, omdat ik gewoon het lef had gehad een beslissing te nemen.
“Kunnen we nu dan eindelijk naar bed?” zuchtte hij. “Ik ben bekaf. Eerst de hele dag rondsjouwen en dan jij nog met je gepieker…” Grijnzend keek hij me aan.
Dat flikte hij nou altijd, me recht in m’n gezicht zeggen dat ik eigenlijk maar een lastig ventje was zonder me het gevoel te geven dat hij dat vervelend vond. Hij nam nooit een blad voor de mond, meende ieder woord wat hij zei en kreeg het telkens weer voor elkaar dat ik me er beter door voelde.
“Ik hou van je,” zuchtte ik. “Oneindig veel…” Zachtjes streelde ik zijn rug. “Jammer dat je moe bent,” fluisterde ik plagend. “Anders zou ik je nog wel even laten voelen hoeveel…”
“Oh, maar dat kan er nog wel bij hoor,” grinnikte hij. “Ik ga gewoon op m’n rug liggen, laat jou al het werk doen.” Hij knipoogde naar me.
Prompt schoot ik in de lach. “Wat ben jij toch een ongelooflijk geil mannetje, jij denkt echt maar aan één ding,” zuchtte ik gespeeld verontwaardigd.
“Klopt,” zei hij. “Aan jou. De hele dag, krijg je niet uit m’n kop.” Grijnzend keek hij me aan. “Tja, en dan word je vanzelf geil, hé?”

De volgende ochtend, tijdens m’n dagelijkse rondje hardlopen, belde ik mijn ouders. Ik was toch een tikkie nerveus en hoopte maar dat ze achter mijn besluit konden staan. Het ging natuurlijk allemaal ook wel erg snel, bijna zeven weken kenden we elkaar nu, nog geen twee maanden! En toch voelde het goed. Het klopte gewoon.

Mijn vader vond het allemaal erg voortvarend, wees me erop dat ik ook aan Thomas moest denken. Hij waarschuwde me ervoor dat het feit dat Thomas en Nicolas het nu zo goed met elkaar konden vinden, niet automatisch betekende dat dat zo zou blijven. Eigenaardig, toch weer een andere kijk op de zaak. Had ik me gisteren druk zitten maken omdat ik bang was dat Thomas misschien wel heimwee zou krijgen of dat het tussen mij en Nicolas stuk zou kunnen lopen, wreef m’n vader me onder m’n neus dat het ook tussen Thomas en Nicolas fout kon gaan. Hoe kwam hij daar nou bij? Die twee waren stapelgek op elkaar! Maar goed, mijn ouders kenden Nicolas nauwelijks.

Mijn moeder was gewoon blij voor ons. Ze zei dat ik moest doen wat m’n hart me ingaf en dat ze er alle vertrouwen in had dat ik de juiste beslissing had genomen. Maar ja, mijn moeder had, voor we naar Bretagne vertrokken, al gezegd dat ze dacht dat ik met Thomas uiteindelijk naar Bretagne zou vertrekken.

Opgewekt vervolgde ik mijn weg, mijn humeur kon niet meer stuk! Niet alleen vanwege de beslissing die ik had genomen maar ook gewoon omdat het eindelijk lekker zomerweer was. De eerste kitesurfers waren al druk bezig in de branding. Op het strand werd gevliegerd en waren een paar mensen in de weer met blo-karts. Het leek wel alsof iedereen van het mooie weer wilde profiteren. Ik kon ze ook geen ongelijk geven. Zoals de voorspellingen er nu uitzagen, zou het volgende week al weer voorbij zijn.

Nicolas keek nieuwsgierig op toen ik een half uurtje later binnen stapte. Ik knipoogde naar hem en stak m’n duim omhoog ten teken dat alles goed was en hij zich nergens druk om hoefde te maken. Hij kende me inmiddels goed genoeg om te weten dat er maar iets hoefde te gebeuren om mij weer opnieuw in gepieker te laten verzinken.
“Even snel douchen, oké?” Ik wachtte zijn antwoord niet af, liep vlug naar boven en sprong onder de douche. Hoe zou Thomas reageren? Ik hoopte maar dat hij blij zou zijn. Gek genoeg was ik niet eens nerveus. Ergens wist ik gewoon dat het goed zou komen.

“Thomas?” trok ik de aandacht van m’n zoon toen ik tien minuten later weer beneden was. “Papa en Nicolas willen je wat vertellen.”
Ik tilde hem op, plofte op de bank neer en zette hem bij mij op schoot. Nicolas schoof direct naast me en sloeg een arm om me heen.
Thomas voelde wel aan dat er iets belangrijks ging gebeuren. Met grote ogen keek hij ons aan. Zelfs zijn duim vergat hij in zijn mond te stoppen.
Ik besloot maar gewoon met de deur in huis te vallen. “Papa en Nicolas hebben gisteravond afgesproken dat we altijd bij elkaar willen blijven, met z’n drietjes.”
Thomas gaf me de kans niet om verder te praten. “Yes!” riep hij enthousiast. Direct draaide hij zich naar Nicolas. “Ben jij dan nou mijn papa?” vroeg hij meteen.
Ik schoot in de lach. Het leek wel alsof dat het enige was wat belangrijk was voor Thomas.
Nicolas deed z’n best zijn lachen in te houden. Thomas had hem een serieuze vraag gesteld en hij wilde hem niet het gevoel geven dat hij iets geks had gevraagd. “Als jij het wilt, wil ik heel graag ook jou papa zijn,” antwoordde hij.
“Yes!” riep Thomas nog een keer en hij vloog Nicolas om zijn nek.
Nu kon ook Nicolas zijn lachen niet meer inhouden. We keken elkaar aan. Blij, ontzettend opgelucht…
“Ik zou het heel fijn vinden als jij en papa hier bij mij komen wonen,” ging Nicolas verder.
Daar moest Thomas toch even over nadenken. Gespannen wachtte ik zijn reactie af.
“Komen opa en oma dan ook hier wonen?” vroeg hij ineens.
Shit, daar had je het al. Begon hij toch ineens over m’n ouders.
Nicolas streelde geruststellend mijn schouder. “Nee Thomas. Opa en oma blijven gewoon in hun eigen huis,” zei hij heel rustig. “Maar we gaan wel vaak naar ze toe, hoor. En opa en oma komen ook bij ons op bezoek,” vervolgde hij.
“Gaat oma dan niet meer op mij passen?” vroeg Thomas verbaasd.
“Dat hoeft toch niet meer?” reageerde Nicolas. “Papa is toch niet meer alleen? Als papa er niet is, pas ik gewoon op jou.”
Thomas knikte.
“En dan mag jij na de vakantie samen met Luc en Lisette naar school,” nam ik het gesprekje over. “Maar eerst gaan we nog een keer terug naar ons oude huis want daar staan al onze spullen nog en die moeten we natuurlijk ophalen.”

Thomas vond het wel mooi geweest. Hij wist genoeg, kroop van mijn schoot af en pakte zijn tekenspullen.
Ik schoof een stukje op en kroop nog wat dichter tegen Nicolas aan.
“Dat ging makkelijk,” zei ik zachtjes.
“Zei ik je toch,” lachte Nicolas. Zijn hand streelde nog steeds zachtjes mijn schouders.
“Ik ben zo blij met jou schat,” zuchtte ik.
“En ik met jullie,” lachte Nicolas.
“Hoe gaan we het nu doen? Als wij hier gaan wonen, moet Thomas hier naar school. Maar we moeten ook nog verhuizen. Ik zal thuis m’n huis toch leeg moeten maken, Thomas daar op school afmelden, bij de gemeente doorgeven dat we weg gaan en wie weet wat nog meer. Wanneer beginnen de scholen hier eigenlijk weer?”
“Geen idee. Valerie weet dat wel.”
“Misschien kunnen we daar zo wel even langsgaan,” stelde ik voor.
Nicolas grijnsde. “Strak plan. Kan ik haar meteen vertellen dat ze eindelijk op kan houden met zich zorgen te maken over mij.”
“Hoezo? Deed ze dat dan?” vroeg ik verbaasd. Waarom zou zijn zus zich zorgen maken om hem? Hij had alles toch prima voor elkaar? Goed lopend bedrijf, mooi huis, gezellige vrienden…
“Ach, ik blijf toch haar kleine broertje, hè?” grinnikte Nicolas. “Sinds mijn moeder overleden is, heeft ze altijd het gevoel gehad dat ze een beetje op me moest passen. En nadat mijn vader overleed, is dat alleen maar erger geworden. Het is, denk ik, net een beetje zoals bij jouw ouders. Jij bent en blijft hun zoon, ook al ben je volwassen. Ik ben en blijf haar kleine broertje.”
Ik knikte. Valerie was weliswaar zijn zus maar ze was natuurlijk sinds haar twaalfde ook een beetje een soort moeder voor hem geweest.
“Ik ben d’r wel blij mee hoor,” ging hij verder. “Ik kan echt met alles bij haar terecht. Gelukkig maar, want ze is de enige familie die ik nog heb.”
“Niet meer, jongen. Nu heb je mij en Thomas ook,” glimlachte ik.
Alsof de zon doorbrak verscheen er een brede lach op zijn gezicht. “En dat is het beste wat me ooit overkomen is,” zuchtte hij met een brok in zijn keel.
“Weet je schat,” begon ik voorzichtig. “Ik wil er ook heel graag voor jou zijn. Dus niet dat jij altijd voor mij en Thomas klaarstaat en met je eigen dingen steeds weer naar je zus vliegt. Ik zou het zo fijn vinden als je mij in vertrouwen zou nemen.”
“Dat doe ik al,” zei hij zachtjes. “Weet je nog die allereerste dag? Toen ik jou over mijn vader vertelde? Ik snap nog steeds niet precies waarom, maar ik voelde toen zo’n sterke behoefte om dat met je te delen. Dat doe ik normaal gesproken nooit, schat. Ik laat anderen niet zo snel merken wat er in me omgaat, ik laat ze liever in de waan dat het goed met me gaat. Maar bij jou kon ik m’n emoties laten zien. Het was nog niet eens een kwestie van dat ik dat wilde, het gebeurde gewoon. En dat voelde goed, het klopte. Op de één of andere manier wist ik dat je me begreep, het voelde zo vertrouwd. En het gekke was, ik kende je nauwelijks!” Hij lachte een beetje verlegen. “Dat was het moment waarop ik wist dat jij heel bijzonder was, het moment waarop ik wist dat ik je nodig had en dat ik van je hield,” voegde hij eraan toe.
“Wat apart dat jij dat zo zegt,” reageerde ik overdonderd. “Ik had net zoiets, voelde zo’n enorme behoefte om je vast te pakken en tegen me aan te houden. Het leek wel alsof je m’n ziel geraakt had, ik was er helemaal ondersteboven van.”
“Alsof er een band werd gesmeed,” fluisterde hij.
“Ja precies…” Ineens begreep ik het. Dat was het moment geweest waarop God ons in liefde met elkaar had verbonden! Nu ik er zo op terugkeek, was het net alsof er gouden lintje om ons heen werd geknoopt met een prachtige strik erop.
Ik legde een hand in zijn nek en trok hem zachtjes naar me toe. Liefdevol kuste ik hem. Mijn hand gleed onder zijn shirt, streelde zijn buik. Hij kreunde zachtjes.

“Papa, papa!” Thomas had stilletjes zitten tekenen en kwam ons nu trots zijn kunstwerk laten zien. Ik liet Nicolas los, trok Thomas tussen ons in en pakte de tekening van hem aan.
Nicolas nam ons glimlachend in zich op, drukte een kus op mijn hoofd en sloeg een arm om Thomas heen.
“Mooi Thomas,” bewonderde ik ondertussen Thomas tekenkunst.
“Kom, we gaan naar Valerie,” zei Nicolas ineens.
Ik lachte, begreep hem heel goed. Hij was gelukkig en wilde dat met zijn zus delen.
“Thomas? Ga je mee? We gaan naar Luc en Lisette,” zei ik tegen mijn zoon. “Die zijn vast heel blij dat jij hier komt wonen.”

Een half uurtje later zaten we bij Valerie in de kamer achter een bak koffie. Thomas en de tweeling speelden in de tuin. Valerie had, nu het weer het eindelijk toeliet, een zwembad in de tuin neergezet en daar plonsden ze nu met z’n drieën in rond.
“We hebben nieuws,” glunderde Nicolas.
“Zo te zien goed nieuws,” lachte Valerie.
“Heel goed nieuws,” bevestigde Nicolas. “Michael en Thomas komen bij mij wonen,” flapte hij eruit.
“Echt waar?” riep Valerie verbaasd. “Jongens, wat ben ik daar blij om! Gefeliciteerd zeg!” Spontaan omhelsde ze zowel Nicolas als mij. “Pas goed op hem hè,” fluisterde ze me in m’n oor.
Ik schot prompt in de lach. Nicolas had gelijk, precies m’n moeder. Die zou zoiets ook tegen hem kunnen zeggen.
“Weten je ouders het al?” vroeg ze mij.
Ik knikte. “Ik heb ze vanochtend gebeld.”
“En? Wat vonden ze ervan? Ik kan me voorstellen dat ze het er wel even moeilijk mee hebben, of niet? Jullie gaan best snel…”
“Ik denk dat ze het wel hadden zien aankomen,” grijnsde ik. “Ze zijn wel wat gewend. Mijn moeder is zelf ooit vanuit Frankrijk naar Nederland vertrokken om met m’n vader te trouwen.”
Verbaasd keek ze me aan. “Jouw moeder is Française? Vandaar dat jij zo goed Frans spreekt. Ik vroeg me al af waar je dat geleerd had.” Ineens schoot ze in de lach. “Ook toevallig dat jij dan verliefd wordt op een Fransman en verhuist naar het land waar zij vandaan komt!”
“Dat vond ik zelf ook al,” grinnikte ik.
“Ik ben er wel blij mee,” merkte Nicolas lachend op. “Kan ik tenminste een gesprek met m’n schoonouders voeren. Stel je voor zeg, anders had ik dat rare taaltje van hem moeten leren!” Hij prikte me plagend in m’n zij.
“Ik dacht dat jij alles voor mij overhad?” plaagde ik terug.
“Je kunt te ver gaan hè,” reageerde hij met een enorme grijns op zijn kop.
Lachend keken we elkaar aan.

“Wanneer gaan jullie verhuizen?” vroeg Valerie ineens.
“Dat is ook wel een beetje waarom we je wilden spreken, Val,” reageerde Nicolas. “Wanneer moeten André, Luc en Lisette weer naar school? Want als Michael en Thomas hier komen wonen, moet Thomas natuurlijk ook naar school.”
Valerie knikte. “De eerste dinsdag in september.”
“En weet jij ook of ik daarvoor al ergens terecht kan om Thomas in te schrijven?” vroeg ik.
“Ja, wat denk jij! Het is maar een klein dorp hier, iedereen kent elkaar. Zal ik een afspraak voor je regelen? Dan kunnen jullie je concentreren op de rest van de verhuizing,” stelde Valerie voor.
“Merci, Val,” reageerde Nicolas.
Een uur later stapten we weer op. Thomas bleef, hij wilde zwemmen.

Die middag begonnen we plannen te maken voor de verhuizing. We besloten dat we in ieder geval voor Thomas hier naar school zou gaan, alles geregeld wilden hebben. Nicolas vroeg Roger of hij het zag zitten om het park een tijdje zelfstandig te draaien. Hij was inmiddels van bijna alles op de hoogte en kon Nicolas prima vervangen. Gelukkig vond hij het geen probleem.
Tegen de tijd dat Valerie Thomas thuisbracht, waren wij er wel zo’n beetje uit. We zouden vijfentwintig augustus naar Nederland gaan en de zaterdag daarop weer thuis komen. Apart gevoel, om Nicolas’ huis ineens ‘thuis’ te noemen. Goed gevoel wel…

Nadat we Thomas na het eten naar bed gebracht hadden, ploften we op de bank neer.
“Je had gelijk wat betreft Valerie,” merkte ik op.
“Wat bedoel je?”
“Nou, toen je zei dat ze bezorgd om je was. Ze zei me dat ik goed op je moest passen.”
Hij grinnikte. “Zal jou moeder ook wel tegen mij zeggen.”
Ik knikte lachend. “Wat is er nou eigenlijk met jou moeder gebeurd?” vroeg ik hem. Hij praatte niet veel over zijn moeder, maar als het al ter sprake kwam, deed hij er heel luchtig over, alsof het er niet echt toe deed. Toch wilde ik het graag weten, het hoorde ook bij hem.
“Oh, d’r is feitelijk niks spannends aan hoor,” reageerde hij laconiek. “Mijn moeder is verongelukt. Ze zag een auto over het hoofd. Boem… Dood.”
“Jemig, ” reageerde ik geschrokken. Ik probeerde me voor te stellen hoe het zou zijn om als zesjarig kind van het één op het andere moment je moeder kwijt te raken.
“Ach, het is allemaal al zo lang geleden gebeurd. Wat doet het er nog toe?” antwoordde hij op luchtige toon.
“Geen idee,” reageerde ik. “Maar je was toen maar iets ouder dan Thomas nu is,” voegde ik er zachtjes aan toe. “Stel je voor dat ik ineens dood zou zijn, of jij… Mijn God, ik moet er niet aan denken wat dat met hem zou doen.” Kippenvel stond op mijn armen.
Nicolas staarde me met lege ogen aan. Hij zuchtte diep, zei niks meer.

“Schat?” zei ik zachtjes terwijl ik zijn arm streelde. “Volgens mij doet het je veel meer dan je wilt laten merken, of niet?”
Een eenzame traan rolde over zijn wang. “Ik moet er niet aan denken dat Thomas zoiets mee zou maken,” fluisterde hij met trillende stem. “Het is al erg genoeg dat hij zijn moeder nooit gekend heeft. Als hij jou ook nog kwijtraakt…” Driftig wreef hij in zijn ogen.
“Och jongen, kom eens hier.” Ik trok hem tegen me aan, sloeg een arm om hem heen en kuste hem op zijn hoofd. “Hé, je mag er best om janken hoor, ook al is het drieëntwintig jaar geleden gebeurd.”
Langzaam drupte nog een traan uit zijn ogen. Hij bleef stil tegen me aanzitten. “Ach, wat maakt het ook uit,” zuchtte hij ineens. “Je hoort het toch wel een keer van Valerie.”
Een onbestendig gevoel bekroop me.
“Dit is niet echt makkelijk voor me om te vertellen,” ging hij verder. “Het is net of het dan allemaal weer opnieuw gebeurt. Weet je, zelfs jaren nadat het gebeurde, hadden mensen het er nog over. Altijd die meewarige blikken, altijd vragen hoe het nu met me ging. Ik was het zo zat… Dus deed ik maar net alsof er niks aan de hand was. Zolang ik een vrolijk gezicht liet zien, deden ze tenminste normaal. Ik wilde er niet meer denken en nu begin jij erover…” Zijn stem trilde. “Maar goed, je hebt er wel recht op om het te weten.”
“Ik snap het wel,” zei ik, terwijl ik zachtjes zijn schouder streelde. “Het is denk ik net zoiets als wanneer ik terugdenk aan de dag dat Thomas geboren werd, de dag dat zijn moeder overleed. Ik voelde me schuldig en werd er depressief van, jij stopte het weg en hield iedereen een vrolijk gezicht voor. Maar het komt op hetzelfde neer, schat.”
Ik wachtte even, gaf hem tijd om te reageren maar dat deed hij niet. Hij bleef met betraande ogen voor zich uit staren.
“Hé, je hoeft je voor mij niet groot te houden, hoor. Ik hou ook van je als je verdriet hebt. Of als je chagrijnig bent, of zwak, ziek en misselijk. Misschien is het voor jou eindelijk tijd om je hart te luchten. Laat je maar eens gaan, vertel gewoon alles en jank de ogen uit je kop. Probeer gewoon maar een keertje ‘mij’ te zijn. Geloof me, dat lucht op,” glimlachte ik.
Opnieuw welden er tranen op in zijn ogen. “Ik hou van je, jongen,” fluisterde hij geëmotioneerd. Hij kroop dicht tegen me aan en krulde zich op als een klein kind.
Mijn hart ging naar hem uit, het deed me vreselijk pijn hem zo verdrietig te zien, ik wilde er zo graag voor hem zijn, net zoals hij er steeds voor mij was. Zachtjes streelde ik zijn rug en wachtte geduldig tot hij eraan toe was om me het hele verhaal te vertellen.

“Wij woonden best afgelegen. Ik zal het je nog wel eens laten zien,” begon hij aarzelend terwijl hij overeind kwam. “Zoals elke ochtend, bracht mijn moeder mij naar school.” Hij sloot even zijn ogen en slikte.
Een beklemmend gevoel bekroop me.
“Die ochtend zaten we gezellig te kletsen. Ik zat naast haar op de passagiersstoel,” ging hij met trillende stem verder. “Ineens, vanuit het niets, was er een enorme klap. Ik werd wild door elkaar geschud en bleef uiteindelijk in de autogordel hangen. Mijn moeder hing tegen me aan.” Met betraande ogen keek hij me aan. “Haar kant van de auto was totaal verwrongen,” bracht hij met moeite uit.
Het klamme zweet stond in m’n handen, mijn hart bonkte als een razende in m’n keel. Al voor hij verder vertelde, wist ik wat er gebeurd was en ik schrok me kapot…
“Ze was op slag dood,” fluisterde hij terwijl de tranen over zijn wangen stroomden.
“Oh Mijn God… Nicolas,” zei ik zachtjes.
Verbijsterd staarde ik hem aan. Ik wist gewoon niet wat ik moest zeggen. Wat zei je tegen iemand die zoiets meegemaakt had? Het idee… Ik probeerde me er een voorstelling van te maken, kreeg er gewoon koppijn van. Zes jaar en dan naast je moeder zitten terwijl zij overlijdt… Stel je voor dat Thomas zoiets mee zou maken… Ik rilde. In een opwelling trok ik hem tegen me aan. “Ik weet gewoon niet wat ik zeggen moet,” was het enige dat ik wist uit te brengen.
“Ach schat,” snotterde hij. “Het is al zo lang geleden en er valt toch niks meer aan te veranderen. Ik probeer er gewoon niet aan te denken want dan komt het steevast opnieuw boven en dat wil ik niet, snap je? D’r is maar één manier… Zorgen dat er andere dingen zijn waar ik me mee bezig kan houden, anders raak ik dat beeld gewoon niet kwijt.”
Ik knikte, begreep het wel, maar toch…
“En ik wil ook niet dat jij je er nou ineens druk om gaat maken. Het is goed zo, lieverd. Gebeurd is gebeurd, we moeten gewoon vooruit…”

Die avond hebben we nog lang met elkaar gepraat. Langzaam werd me duidelijk hoe de dood van zijn moeder hem gemaakt had tot de man die hij nu was. De man die voor de buitenwereld ogenschijnlijk vrolijk en succesvol door het leven ging, maar in zijn hart vreselijk veel verdriet met zich meedroeg. Verdriet dat hij voor zichzelf hield. Hij wilde geen medelijden, hij hield zich groot, lachte alles weg. Maar diep van binnen verlangde hij zo naar iemand die van hem hield. Iemand waar hij ook van hield, waarbij hij zichzelf kon zijn. Ik weet nog goed dat ik heel in het begin een keer dacht dat hij misschien nog wel eenzamer was dan ikzelf. Dat gevoel klopte wel. Hij had, net als ik, iemand nodig die hem begreep, die er voor hem was, die van hem hield. En die persoon, dat was ik… God zij dank!

Ik begreep hem zoveel beter nu. De band met zijn zus, hoeveel zijn vader voor hem betekende, dat hij zich door Sebastian jarenlang aan het lijntje had laten houden… Maar ook waarom hij niet anders kon dan anderen laten zien hoeveel hij van mij en Thomas hield. Dat was zijn manier om ze te laten merken dat het goed met hem ging, dat ze zich geen zorgen hoefden te maken omdat hij gelukkig was… Ik voelde me trots. Trots omdat ik degene mocht zijn die hem gelukkig maakte. Zijn geluk was dat ik gelukkig was. En andersom voelde ik het precies zo. Als hij gelukkig was, was ik het ook. Mooi uitgangspunt…


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Geloof, hoop & liefde door Michael87 » zaterdag 16 augustus 2014 14:33

Deel 16 | De laatste etappe




Het was vrijdagavond, we reden richting het strand. Net ervoor hadden we Thomas bij Valerie afgezet, hij zou een nachtje bij Luc en Lisette blijven slapen zodat wij naar de verjaardag van Philip konden. Ondanks dat ik Thomas nog nooit bij iemand anders dan mijn ouders had laten slapen, liet ik hem met een gerust hart bij Nicolas' zus achter. Thomas vond het fijn bij Luc en Lisette en maakte er geen enkel probleem van bij hun te moeten logeren.
"Weet je zeker dat je er naartoe wil?" vroeg Nicolas ineens. "Het halve dorp zal er wel zijn," voegde hij eraan toe, terwijl hij zijn auto parkeerde.
"Leuk toch? Leer ik meteen iedereen kennen," reageerde ik vrolijk. Ik had er zin in… Nicolas' vrienden ontmoeten, laten zien dat we serieus met elkaar waren…

Sinds hij me over de dood van zijn moeder verteld had, voelde alles anders. Elke twijfel was weg. Ik had er een lang gesprek met God over gehad, had Hem verteld dat ik begreep waarom hij Nicolas en mij op elkaars pad had gezet. Ik had Hem beloofd dat ik Zijn geschenk zou koesteren en Hem bedankt omdat Hij me niet alleen iemand had gegeven die er voor mij wilde zijn, maar ook iemand die me de kans gaf er voor hem te zijn.
Voor nu was God's plan glashelder, Hij wilde ons samen, want wij hadden elkaar nodig, we vulden elkaar aan en begrepen elkaar.

"Kom eens," zei ik zachtjes, nadat ik uitgestapt was. Ik leunde met mijn rug tegen de auto. Mijn ogen lieten hem niet los terwijl hij om de auto heenliep. Toen hij voor me stond, pakte ik zijn handen vast en trok hem naar me toe. Glimlachend sloeg ik mijn armen om hem heen en keek hem diep in zijn ogen. Die prachtige, helder blauwe ogen waarin ik mezelf elke keer weer totaal verloor…
"Weet jij eigenlijk wel wat je met me doet?" fluisterde ik met een brok in mijn keel. "Weet jij wel dat ik elke keer als ik naar je kijk, helemaal gek wordt? Gek, omdat ik zo waanzinnig naar je verlang?"
"Wat heb jij, man? Sinds wanneer ben jij zo aanhalig?" grinnikte hij.
"Ik hou gewoon van je," fluisterde ik, terwijl ik hem verliefd aankeek. "En dat mag iedereen weten."
"Wow! Waar heb ik dat aan te danken?" Geamuseerd keek hij me aan.
"Gewoon, omdat ik blij met je ben. Omdat jij blij met mij bent…" Grinnikend boog ik naar hem toe en kuste hem.
Achter ons werd gefloten. Lachend verbraken we onze kus.
"Maurice! Ça va?" riep Nicolas opgetogen toen hij Maurice aan zag komen lopen.
"Alles goed met jullie?" Maurice grijnsde. "Zo te zien wel!"
Ik stond nog steeds dicht tegen Nicolas aan, snoof zijn geur op… Vaag hoorde ik hem met Maurice praten, maar waar ze het over hadden, drong niet echt tot me door. Ik was me maar van één ding bewust, zijn lijf dicht tegen me aan. Ik voelde de warmte van zijn lijf door onze kleren heen en genoot ervan…
"Kom schat," hoorde ik hem plotseling zeggen, "ik zal je eens aan een paar mensen voorstellen." Hij liep achter Maurice aan en trok me mee richting het strand.

Verspreid over het strand stonden groepjes mensen met elkaar te praten. Bekertje wijn in de hand, muziek op de achtergrond… Rond een kampvuur dansten een paar mensen.
Nicolas had Philip gespot en trok me mee zijn kant op. "Philip! Gefeliciteerd man!" Enthousiast klopte hij hem op zijn schouder. Ze omhelsden elkaar, stonden even praten, tot Philip's aandacht weer naar andere mensen werd getrokken.
Al snel vormde zich een groepje mensen om ons heen, nieuwsgierig naar mij. Iedereen had van Philip en Maurice gehoord dat Nicolas een nieuwe vriend had en was benieuwd. Nicolas stelde me voor en binnen de kortste keren werd ik bestookt met vragen. Waar ik vandaan kwam, hoe oud ik was, hoe ik hem had leren kennen en of het waar was dat ik een zoon had. Grijnzend keek Nicolas van een afstandje toe hoe ik met zijn vrienden stond te praten. Het koste me geen enkele moeite, sterker nog, ik genoot ervan en voelde me welkom!

"En nu willen jullie zeker weten hoe ik aan een kind kom," stelde ik grijnzend de vraag die ongetwijfeld op ieders lippen brandde.
Knikkende hoofden om me heen.
"Eigenlijk is het heel simpel," begon ik uit te leggen. "Toen ik nog niet zeker wist of ik echt homo was, heb ik een tijdje verkering gehad. Annemarie, zo heette ze, raakte zwanger en we moesten trouwen. Dat heeft niet zo lang geduurd, want bij de geboorte van Thomas is ze overleden en sindsdien ben ik alleenstaande vader.
Nicolas en ik wisselden een blik van verstandhouding. Beiden dachten we terug aan het misverstand waardoor we elkaar bijna kwijt waren geraakt.
"Maar dat is nu voorbij," ging ik verder. "Vanaf nu doen we het samen," glunderde ik, "want Thomas en ik gaan bij Nicolas wonen!"

Om me heen ontstond een geroezemoes van stemmen.
Plotseling voelde ik twee armen om me heen. "Goed gedaan, schat," fluisterde Nicolas in mijn oor.
Ik leunde tegen hem aan, draaide mijn hoofd opzij en keek hem verliefd aan.
"Wil je wat drinken?" vroeg hij.
Voor ik antwoord kon geven, had hij me al weer losgelaten en trok me, in het licht van de ondergaande zon, mee naar een paar partytenten die naast het boothuis waren opgebouwd.
"Wijn?" lachte hij.
Ik knikte.
"Weet je dat ik trots op je ben?" zei hij zachtjes terwijl hij me een plastic bekertje aanreikte. "Een paar weken geleden vond je het nog maar niks als ik je vastpakte waar anderen bij waren. En nu kus je me zomaar en vertel je iedereen dat je samen met Thomas bij mij komt wonen! Je hebt geen idee hoe gelukkig je me daar mee maakt…"
"Het voelt gewoon goed, jongen," lachte ik. "Plus, ik ga hier wonen. Dan kan ik me toch moeilijk voor iedereen verstoppen, of niet?" Vergenoegd keek ik om me heen. Ik voelde me op mijn gemak. Blij en gelukkig sloeg ik een arm om hem heen.
Achter ons kleurde de lucht langzaam rood. We draaiden ons om en met de armen stevig om elkaar heen staarden we over de zee die in brand leek te staan door de fel rode gloed van de ondergaande zon.
"Mooi hè?" fluisterde ik zachtjes. Ik legde mijn hoofd tegen zijn schouder en genoot van het moment. Dit voelde perfect, het zachte ruisen van de zee, het prachtige schouwspel van de ondergaande zon, de man aan wie ik mijn hart was verloren dicht bij me…

Het werd een hele gezellige avond. Nicolas had wederom gelijk, er was werkelijk niemand die het raar vond dat wij van elkaar hielden en dat ook openlijk lieten merken. We zaten heerlijk tegen elkaar aan bij het kampvuur, dansten innig verstrengeld en stonden op een gegeven moment zelfs te zoenen achter het boothuis!
Het feest van Philip was een keerpunt voor me. Iedereen wist nu wie ik was en niemand maakte zich er druk om. Nicolas en ik hoorden bij elkaar. Zo was het gewoon…

De rest van de vakantie was eigenlijk alleen maar fijn. We genoten van elkaar, gingen nog een dag met Thomas naar de dierentuin. Lekker slenteren met de armen om elkaar heen, genieten van de spelende apen, stiekem wegduiken tussen de bamboestruiken om even heerlijk te zoenen, voetjevrijen op het terras… En dan de manier waarop Nicolas met Thomas omging! Ik kreeg er gewoon vreselijke vlinders van in mijn buik… Als ik ze niet zou kennen en ze zo samen zou zien, zou ik zweren dat het vader en zoon waren!

Helaas komt aan alle mooie dingen een eind, zo ook aan onze onbezorgde tijd in Bretagne. De dag om terug naar Nederland te gaan, was aangebroken. Deze keer hadden we minder geluk, het was vreselijk druk op de weg. In totaal hebben we bijna twee uur in de file gestaan met als gevolg dat Thomas op de achterbank allang lag te slapen toen we eindelijk, veertien uur later, de straat inreden waar mijn ouders woonden. We hadden afgesproken dat Thomas deze week bij hun zou zijn zodat wij in alle rust in mijn huisje aan de slag konden.

"Jongens!" begroette mijn moeder ons hartelijk toen ze de deur opendeed.
"Ssst, Thomas slaapt," fluisterde ik terwijl ik een vinger tegen mijn lippen legde.
Nicolas had Thomas op zijn arm en hield hem dicht tegen zich aan. Mijn moeder aaide hem liefdevol over zijn bolletje. Slaperig opende hij zijn ogen. "Papa," mompelde hij en sloeg zijn armpjes stijf om Nicolas' nek.
"Stil maar, schat," suste Nicolas. "Papa legt jou zo lekker bij oma in bed. Doe je oogjes maar weer dicht, jongen."
"Kom binnen," fluisterde mijn moeder glimlachend.
"Waar slaapt Thomas?" vroeg Nicolas. "Dan leg ik hem meteen even in bed."
"Trap op, eerste deur recht," antwoordde mijn moeder.
"Wacht, ik loop met je mee," zei ik en volgde hem naar boven.
Voorzichtig, om hem niet nog een keer wakker te maken, legden we Thomas in bed.
"De laatste etappe, schat." Nicolas trok me tegen zich aan en kuste me.
"Wel een zware," zuchtte ik toen we onze kus verbraken. "Een hoop geregel en dat is nog niet het ergste. Ik zal Annemarie's ouders moeten vertellen dat Thomas en ik gaan verhuizen." Opnieuw zuchtte ik, wetende dat haar ouders beslist niet zo positief zouden reageren als de mijne. "En ik zal ze moeten vertellen dat ik homo ben," ging ik verder, "dat ik van jou hou en met jou verder wil. Dat Thomas dus geen nieuwe mama krijgt, maar een tweede papa." Ik keek hem een beetje benauwd aan.
"Jongen, maak je eens niet zo druk." Nicolas tilde mijn kin op en dwong me hem aan te kijken. "Het komt zoals het komt, schat. Wat er ook gebeurt, het is niet jou schuld. Je doet niks verkeerd, onthoud dat goed."
Ik glimlachte. "Dat weet ik, jongen, wees maar niet bang. Ik weet dat jij en ik bij elkaar horen, daar komt niks of niemand meer tussen. En al zeker geen ex-schoonouders die het er niet mee eens zijn! Maar daarom zie ik er nog wel tegenop! Ik heb echt geen flauw idee hoe ik het ze moet vertellen."
Heel even kroop ik dicht hem aan. De warmte van zijn lichaam voelde vertrouwd, geruststellend… "Kom, we gaan naar beneden." Ik kwam overeind en trok hem mee de trap af.

"Fijn dat jullie er zijn," begroette mijn moeder ons voor de tweede keer, toen we kamer binnenliepen. Ze trok ons beiden tegen zich aan en kuste ons.
Mijn vader klopte ons stevig op de rug. "Hoe was de reis?" vroeg hij belangstellend.
"Vreselijk," zuchtte ik.
"Twee flinke ongelukken," vulde Nicolas aan. "Files, druk op de weg… Ik ben blij dat we er zijn."
"Ga zitten, jongens," nodigde mijn moeder ons uit plaats te nemen. "Willen jullie wat drinken? Hebben jullie al wat gegeten?"
"Doe maar wat fris, mam. We hebben onderweg al gegeten," antwoordde ik. "Wacht, ik help je even." Ik liep mijn moeder achterna naar de keuken.

"Je ziet er goed uit jongen," merkte mijn moeder op terwijl ze voor Nicolas en mij een glas frisdrank inschonk.
"Ik voel me ook goed, mam," lachte ik. "Gelukkig… eindelijk…"
Ze keek me aan en knikte. "Ik vind het zo bijzonder om jullie samen te zien," glimlachte ze bedachtzaam.
"Hoe bedoel je?" vroeg ik niet begrijpend.
"Nou gewoon," begon ze aarzelend, "dat Thomas Nicolas 'papa' noemt, bijvoorbeeld. Dat had ik niet verwacht."
"Heb je daar moeite mee, mam?" vroeg ik ongerust. Ik kon me daar wel iets bij voorstellen, mijn ouders kenden Nicolas nauwelijks. Het enige dat ze van hem wisten, was dat ik stapelgek op hem was en hij op mij.
"In tegendeel, jongen. Ik vindt het prachtig dat Thomas zich bij Nicolas zo op z'n gemak voelt… Dat is toch een teken dat het wel goed zit tussen jullie," reageerde ze geëmotioneerd. "Thomas voelt gewoon dat jullie van elkaar houden. En da's ook niet zo raar, jullie stralen helemaal! Ik denk dat iedereen die jullie samen ziet, direct weet wat er aan de hand is," lachte ze. "Ik word er gewoon stil van als ik zie hoe Nicolas er voor jou en Thomas is. Wees zuinig op hem, Michael."
Breed grijnzend pakte ik mijn moeder vast en gaf haar een stevige knuffel. "Doe ik, mam," mompelde ik gesmoord. "Weet je," zei ik toen ik haar weer los liet, "ik kan me mijn leven zonder Nicolas echt niet meer voorstellen. Het is net alsof ik maar half besta als hij er niet is. Raar hè?" grinnikte ik.
"Niet raar, jongen, meer bijzonder. Volgens mij zijn er niet zoveel mensen die dat samen hebben," merkte ze op.
Ik schoot in de lach. "Dat weet ik wel zeker! Het is net alsof we in die twee maanden met elkaar vergroeid zijn. En hij…"
Ik stopte even en keek haar grijnzend aan. "Je weet hoe zwartgallig ik soms kan zijn, hè? Dat ik het gewoon niet meer weet, dat ik overal aan twijfel, overal beren op de weg zie…"
Mijn moeder knikte.
"Nicolas krijgt me d'r uit… Heel makkelijk ook nog en dat voelt zo goed, mam, je hebt geen idee! Ik kan alles tegen hem zeggen, hij laat me niet vallen."
"Dat verbaast me niks," reageerde ze glimlachend. "De vorige keer viel me al op hoe lief en zorgzaam hij voor je is. Hij houdt van je, Michael."
Ik knikte, werd er helemaal warm van.

"Zo jongens, wat zijn de plannen?" wilde mijn vader weten, toen mijn moeder en ik weer terug waren in de kamer.
"Eerst maandag naar Thomas' school om hem af te melden," antwoordde ik. "Ik heb ze een paar weken geleden alleen nog maar een mailtje gestuurd met de mededeling dat Thomas na de vakantie nog niet op school zou komen omdat we tot het eind van de maand in Bretagne zouden blijven."
Mijn vader knikte. "Misschien moet je ook maar niet al te lang wachten met het Annemarie's ouders vertellen," merkte hij op. "Als ze op school weten dat jullie gaan verhuizen, kun je er gif op innemen dat haar ouders het binnen de kortste keren ook weten. Victor zit toch bij Thomas in de groep?"
Victor was het zoontje van Annemarie's jongste broer Theo. Als hij thuis zou vertellen dat Thomas en ik naar Bretagne gingen verhuizen, wist meteen de hele familie het.
Ik knikte. "Je hebt gelijk natuurlijk, maar hoe pak ik dat aan?" zuchtte ik. "Ik kan toch moeilijk zomaar ineens op de stoep staan en vertellen dat hun kleinkind geen nieuwe mama, maar nog een papa krijgt?" vroeg ik. "Die mensen krijgen een hartverzakking."
"Tja jongen, hoe je het ook brengt, schrikken zullen ze toch wel," reageerde mijn vader. Hij keek me peinzend aan. "Misschien moet je maar niet alles vertellen," ging hij aarzelend verder. "Je hoeft natuurlijk niet persé te zeggen dat jij en Nicolas gaan samenwonen…"
"Huh?" flapte ik er verbaasd uit. "Zeg jij nou dat ik beter kan zeggen dat Nicolas gewoon een vriend is? Of dat ik bij hem ga werken of zo?"
"Zoiets," mompelde mijn vader.
"Pap!" riep ik uit. "Heb jij soms liever dat mensen hier niet weten dat ik homo ben?" De schrik sloeg me om het hart! Ik dacht dat mijn ouders achter ons stonden, dat ze ons steunden…
Geruststellend legde Nicolas een hand op mijn been. "Rustig, schat," zei hij zachtjes. Blijkbaar had hij, nu mijn ouders zo serieus spraken over wat ik wel en niet moest zeggen, in de gaten dat mijn angst voor de reactie van Annemarie's ouders niet geheel onterecht was.
"Dat bedoelt je vader niet, jongen," mengde mijn moeder zich in het gesprek.
"Wat bedoelt je dan?" vroeg ik, feller dan mijn bedoeling was, terwijl ik mijn vader indringend aankeek.
"Je maakt het jezelf zo moeilijk," verklaarde mijn vader. "Jullie gaan over een week al weer weg. Is het dat allemaal waard, jongen? Voor die ene week dat jullie hier zijn?"
"Pap," reageerde ik met nadruk. "Hoor je wel wat je zegt? Denk je dat we na de verhuizing nooit meer hier komen?" Stomverbaasd keek ik hem aan. "En hoe moet het dan? Moeten we Thomas vertellen dat hij niks mag zeggen over Nicolas en mij? Hoe wil je hem dat uitleggen? Je denkt toch niet serieus dat ik daarin meega, hè?"
Gespannen keek ik hem aan. Als hij me nu maar niet alsnog niet lieten vallen, ik had zijn steun hard nodig. Ik zag hem denken…
"Je hebt gelijk, Michael," antwoordde hij uiteindelijk. "Je moet er niet om liegen, ook niet tegen Annemarie's ouders. Maar bereid je voor, jongen. Het zal niet makkelijk worden, ze zullen het echt niet zonder slag of stoot accepteren."
Opgelucht, omdat mijn vader toch niet ineens problemen had met mijn relatie met Nicolas, knikte ik. "Misschien kan ik Theo vragen bij het gesprek te zijn, dan hebben ze in ieder geval wat steun," opperde ik. "Ik red me wel, ik weet waar ik het voor doe."
Glimlachend keek ik naar mijn moeder en dacht terug aan wat ze me, toen ik Nicolas aan hen voorstelde, verteld had over de tijd dat ze bij mijn opa en oma in huis woonde. Dat was ook niet makkelijk geweest, maar ze wist waar ze het voor deed, net als ik nu. Soms moest je er wat voor over hebben om te krijgen wat je wilde…
"Dat is een goed idee," reageerde mijn vader opgelucht.

Theo was wel oké. Hij was maar acht jaar ouder dan ikzelf en stond over het algemeen wat meer open voor dingen die binnen de Kerk niet zo geaccepteerd werden. Ik kende hem weliswaar niet zo goed, maar ik wist bijvoorbeeld dat hij, als het lekker weer was, liever op zondag ging paardrijden dan dat hij naar de kerk ging. Hoe meer ik erover nadacht, hoe meer het idee om Theo mee te nemen, me beviel.

"Wat vind jij, pap? Denk je dat het verstandig is om Theo van te voren in te lichten? Of zal ik hem gewoon vragen bij het gesprek aanwezig te zijn en dan maar zien wat er gebeurt?" wilde ik mijn vaders mening weten.
"Waar jij je het beste bij voelt, jongen," reageerde mijn vader.
Snel woog ik de voor- en nadelen tegen elkaar af. "Ik denk dat ik het hem liever van te voren vertel," antwoordde ik uiteindelijk. "Stel je voor dat ik me in hem vergis en dat hij de kant van zijn ouders kiest, dan heb ik er ineens drie tegenover me staan."
Mijn ouders knikten instemmend.
"Oké, dan bel ik morgen Theo, leg hem de situatie uit en vraag hem met me mee te gaan," hakte ik de knoop door.
"Als je wilt dat ik met je meega," opperde Nicolas ineens. Hij had inmiddels wel in de gaten dat het gesprek met mijn ex-schoonouders echt niet makkelijk ging worden en wilde me steunen.
"Nee schat, dat lijkt me niet verstandig. Als ze jou zien, en horen dat wij een relatie hebben, is het huis te klein! Laat mij dit maar op mijn manier doen. Het komt wel goed, jongen, ik kan dit." Liefdevol kneep ik in zijn hand die nog steeds op mijn been lag. "Kom, we gaan, het is wel mooi geweest voor vandaag," geeuwde ik. "Ik wil naar bed…"


De volgende morgen besloot ik maar meteen door de zure appel heen te bijten en Theo te bellen.
"Michael, da's lang geleden," reageerde hij vrolijk toen hij mijn naam hoorde.
"Ik ben een tijdje met vakantie geweest," verklaarde ik lachend. "Eerst in mijn eentje en toen nog twee maanden met Thomas."
"Toe maar! Lekker hoor!"
Ik grinnikte, hij moest eens weten… "Luister es," begon ik, "er is iets dat ik met je wil bespreken. Zou jij vanmiddag naar mij kunnen komen?"
"Je klinkt serieus. D'r is toch niks aan de hand, hoop ik?" vroeg hij ongerust.
"Dat ligt eraan hoe je er tegenaan kijkt," antwoordde ik. "Kom nou maar langs, dan leg ik het je uit. En maak je geen zorgen, oké? Da's nergens voor nodig…"
"Oké, dan zie je me straks wel verschijnen," beloofde hij.
"Kom je niet te laat? Ik wil ook nog even bij je ouders langs," liet ik hem weten.
"Jeetje Michael, je klinkt wel erg serieus," reageerde hij. "Weet je zeker dat er niks aan de hand is? Ik begin me een beetje zorgen te maken. Er is toch niks met Thomas, hè?"
"Theo, er is echt niks om je druk over te maken, ik leg het je straks wel uit."
Met die woorden beëindigde ik het gesprek en hing op. Er was natuurlijk wel degelijk wat aan de hand en ik maakte me daar best zorgen over. Maar ik vertrouwde er ook op dat het wel goed zou komen. Ik had een keuze gemaakt en ik stond er achter, nu gewoon doorzetten.
Nicolas stond, met zijn armen om me heen, achter me. Zijn hoofd rustte tegen mijn schouder. Het voelde goed zo… Ik wist het zeker, dit wilde ik niet meer kwijt, wat anderen er ook van zouden denken…

Nog geen twee uur later ging de bel. Blijkbaar kon Theo zijn nieuwsgierigheid, of ongerustheid, niet langer bedwingen en was hij rechtstreeks vanuit de kerk naar me toegekomen. Ik liet hem binnen en stelde hem aan Nicolas voor.
"Wie is dat joh?" vroeg hij verbaasd. "Ik dacht dat je iets met mij wilde bespreken."
"Klopt," reageerde ik laconiek. "En daar heeft hij alles mee te maken. Ga zitten," gebaarde ik richting één van de stoelen. "Koffie?"
Hij knikte. "Beetje melk, geen suiker."
"Blijf jij maar hier, schat, ik doe het wel," bood Nicolas aan en verdween naar de keuken.
Terwijl ik me op de bank liet zakken, keek ik Theo een beetje schichtig aan. Hoe goed was zijn Frans? Had hij verstaan wat Nicolas tegen me zei? Maar Theo reageerde er niet op en ging, alsof er niks aan de hand was, zitten.

"Oké, luister," richtte ik me tot mijn zwager. "Er is iets dat ik met je ouders moet bespreken en ik ben bang dat ze het niet leuk gaan vinden. Daarom dacht ik, als ik het jou nou eerst vertel, kun jij misschien mee om je ouders een beetje op te vangen."
"Wat is er aan de hand, Michael?" Gespannen keek hij me aan.
Even twijfelde ik, hoe moest ik dit aanpakken? "Thomas en ik gaan verhuizen," besloot ik uiteindelijk maar met de deur in huis te vallen.
"Maar dat is toch niet zo erg?" reageerde Theo, duidelijk opgelucht dat het niks ernstigs was. "Dat kunnen mijn ouders wel hebben, hoor! Marcel en Irene wonen ook niet in de buurt, weet je nog?"
"En als ik nou zeg dat wij naar Bretagne gaan verhuizen?" haakte ik erop in.
"Bretagne? Waarom naar Bretagne?" vroeg hij verbaasd.
Nicolas kwam de kamer weer binnen met de koffie.
"Om hem," zei ik, Nicolas glimlachend aankijkend.
Theo's ogen vlogen van Nicolas naar mij en weer terug. Ik zag hem denken…
"Om hem?" herhaalde hij wat ik net gezegd had.
"Hm hm," bevestigde ik.
"Hoezo, om hem?" vroeg hij niet begrijpend.
"Omdat ik van hem hou," zei ik, terwijl ik Nicolas' hand pakte en hem naast me op de bank trok.
"Je wat?" vroeg hij verbaasd. Zijn ogen rolden zowat uit zijn kassen.
"Ik hou van hem," herhaalde ik. "En hij van mij," voegde ik er, een beetje ten overvloede, aan toe.
"Shit, Michael… Wat zeg je nou?" Met grote ogen keek hij me aan.
Ik kon er niks aan doen, ik schoot in de lach. Hij zag er ook zo verbaasd uit… Oké, de zenuwen speelden ook wel een beetje mee, dat geef ik toe.
"Ik ben homo, Theo," verduidelijkte ik de situatie.
"Ga weg," stamelde hij volkomen overdonderd. Alle kleur was uit zijn gezicht verdwenen. Met stomheid geslagen keek hij ons om beurten aan.

Hoewel Nicolas niet kon verstaan hoe het gesprek met Theo precies verliep, kon hij uit zijn reactie wel opmaken dat Theo behoorlijk geschrokken was. "Alles goed met hem?" vroeg hij me bezorgd.
Ik haalde mijn schouders op. "Geen idee, even afwachten maar…"

"Snap je nou waarom je ouders gaan schrikken?" richtte ik me weer tot Theo.
"Ik kan het niet geloven, man," reageerde Theo hoofdschuddend. "Hoe kan jij nou homo zijn? En Annemarie dan?"
"Toen wist ik het nog niet," legde ik uit. "Dat kwam later pas."
Ik had besloten het mezelf niet nog moeilijker te maken en hem maar niet te vertellen dat ik, toen Annemarie en ik getrouwd waren, allang wist dat ik homo was. Sterker nog, dat dat de reden waarom ik iets met haar begonnen was. Het zat me niet echt lekker, ik hield er niet van om te liegen, maar toch deed ik het. Ik wilde niet nog meer problemen creëren, hij hoefde niet alles te weten…

"Jeetje… ja… daar zullen mijn ouders wel van schrikken," reageerde hij eindelijk op mijn eerdere vraag. "Weet je het zeker, Michael? Ik bedoel, kan het niet zo zijn dat het een bevlieging is?"
"Heel zeker," antwoordde ik vol overtuiging. "Ik weet dit al zo lang, Theo. En sinds ik Nicolas ken, weet ik ook dat ik het niet langer kan wegstoppen. Dat gaat niet meer… Kun je dat een beetje snappen?"
"En je ouders? Vinden die het zomaar goed?" ging hij, wederom zonder mijn vraag te beantwoorden, verder. "En Thomas? Wat vind hij ervan?" Hoofdschuddend keek hij me aan.
"Mijn ouders hebben Nicolas twee maanden geleden al ontmoet. Ze hadden al heel lang vermoedens." Ik glimlachte. "En Thomas is stapelgek op hem," voegde ik eraan toe.
"Wow…" Volkomen van slag staarde hij me aan. "Ik weet even niet wat ik hierop moet zeggen."
"Snap ik. Ik overval je d'r natuurlijk enorm mee," verontschuldigde ik me. "Maar eh… hoe sta jij er tegenover? Ik bedoel, tegenover homoseksualiteit? Dus niet zozeer wat je van ons vindt maar meer in het algemeen?"
Theo keek me lang aan, hij dacht na.

"Eerlijk?" vroeg hij even later aarzelend.
"Graag…"
"Ik vind het niet normaal," begon hij, zorgvuldig zijn woorden kiezend. "Twee mannen, dat hoort niet. Zo heeft God het niet bedoeld." Afkeurend schudde hij zijn hoofd.
Geschrokken hield ik mijn adem in. Ik was er toch min of meer van uitgegaan dat Theo er wel begrip voor zou hebben.
"Maar," ging hij verder, voor ik de kans kreeg te reageren, "het is jouw leven. Zolang ik er geen last van heb…"
Opgelucht blies ik mijn adem uit. "Dus je veroordeelt het niet?"
"Wie ben ik om dat te doen?" antwoordde hij heel serieus. "Jij moet je hiervoor tegenover God verantwoorden, niet ik. Voor mij blijf je gewoon Michael."
Ik zag in zijn ogen dat hij het meende. "Steun je me als ik het je ouders ga vertellen?" vroeg ik hem op de man af. Gespannen keek ik hem aan.
Weer dacht hij lang na. "Oké," knikte hij uiteindelijk.
"Ga je met me mee dan?"
Opnieuw knikte hij.
"Nu meteen?" vroeg ik. Ik had het maar het liefst zo snel mogelijk achter de rug.

Op van de zenuwen reed ik even later achter Theo aan naar zijn ouders. Nicolas bleef thuis op me wachten. Ik kneep hem behoorlijk, want ik wist hoe zijn vader was. Die was echt streng in de Leer, daar viel niet aan te tornen…


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Geloof, hoop & liefde door Michael87 » donderdag 11 september 2014 20:35

Deel 17 | De dag des oordeels


 

“Ik moet u iets vertellen en ik ben bang dat u er niet blij van zult worden,” begon ik voorzichtig nadat Annemarie’s moeder iedereen van koffie had voorzien.
Ongerust keken m’n schoonouders me aan.
“Ik zal maar gewoon met de deur in huis vallen. D’r omheen draaien schiet natuurlijk ook niet op,” ging ik verder. Ik keek mijn schoonouders om beurten aan. De knoop in m’n maag werd groter. Nu kwam het er op aan. Ik haalde diep adem…  “Ik ben homo,” flapte ik eruit.
Verbaasd keken ze me aan.
“Homo? Jij? Nee jongen, dat kan niet… Hoe kan jij nou homo zijn?” lachte mijn schoonvader. “Je vergist je jongen. Geloof me, jij bent echt geen homo…”
“Dacht het toch wel,” reageerde ik droog.
“Misschien dat je je een keertje tot iemand aangetrokken hebt gevoeld maar dat wil echt niet meteen zeggen dat je homo bent hoor,” suste mijn schoonvader, in een poging me gerust te stellen. “Ga nou maar gewoon op zoek naar een leuke vrouw, dan gaat dat vanzelf wel over.” Hij pakte zijn kopje koffie en nam een slok.
“U begrijpt het niet, het is echt zo.” Ik schudde mijn hoofd. “Na Annemarie heb ik nooit meer iets voor een meisje gevoeld.”
Weer dat leugentje om bestwil… Ik hield er niet van maar besloot het toch maar vol te houden. Niet nog meer problemen creëren… Ze hoefden niet alles te weten.
“Ik ben echt homo,” benadrukte ik nogmaals wat ik zojuist had gezegd.
“Je meent het echt hè?” reageerde mijn schoonmoeder aarzelend. “ Jongen toch…” Ze keek me meewarig aan. “Maar dat geeft toch niet? Daar kun jij toch niks aan doen? Het zal wel niet makkelijk voor je zijn maar onthoud goed dat wij er voor je zijn hoor. We zullen voor je bidden. De Heere vragen je te helpen ertegen te vechten.”
“Liever niet,” antwoordde ik kalm.
Niet begrijpend keken ze me aan.
“Ik heb er al jaren tegen gevochten,” verklaarde ik mezelf. “Nu ben ik eindelijk zo ver dat ik eraan toe durf te geven, dat ik er vrede mee heb.”
“Er aan toe geven? Je wilt me toch niet zeggen dat je van plan bent iets met die gevoelens te doen?” Verbaasd keek mijn schoonvader me aan. “Ik snap heus wel dat je het moeilijk vindt om je weer opnieuw aan een vrouw te binden, maar om dan te denken dat je homo bent geworden… Je weet toch wel dat God dat een gruwel vindt? Wees nou verstandig…”
“Ik weet dat er veel Christenen zijn die zo denken, ja,” viel ik hem in de rede. “Maar zo denk ik er zelf niet over.”
“Michael, denk nou niet dat jij alles beter weet, luister naar wat de Kerk voorschrijft,” reageerde mijn schoonvader bezorgd. “Praat eens met de dominee, hij snapt het echt wel. Hij kan je helpen jongen, geloof me.” Hij keek me doordringend aan. “Het is toch nog niet te laat, hè?” vroeg hij ineens nadrukkelijk. “Je hebt toch nog niks…”
Ik voelde zowaar even het oude schuldgevoel opkomen, alsof ik stiekem iets had gedaan wat niet mocht. Ik zei niks, keek hem alleen maar strak aan.
“Wil je zeggen dat je,” begon mijn schoonvader aarzelend. “Heb jij,” probeerde hij opnieuw.
Inwendig moest ik er toch een beetje om lachen. De beste man kreeg het gewoon niet over zijn lippen.
“Een vriend,” hielp ik hem. “Ja, ik heb al een tijdje een vriend,” bevestigde ik zijn veronderstelling.
“Maar dat kan toch helemaal niet? Hoe moet dat dan wel niet met Thomas?” reageerde mijn schoonmoeder verschrikt. “Dat kun je hem toch niet aandoen, Michael? Straks wordt hij ook zo...”
“Thomas heeft er helemaal geen probleem mee, hij vindt het alleen maar leuk,” onderbrak ik haar.
 “En jouw ouders?” ging ze onverstoorbaar verder. “Hoe moet dat voor jouw ouders wel niet zijn? Die arme mensen…” Vol medeleven schudde ze haar hoofd.
 “Heb jij nou nog niet genoeg problemen veroorzaakt?” brieste mijn schoonvader ineens. “Eerst die zwangerschap en nou dit weer!”
“Rustig pap, wind je niet zo op. Da’s niet goed voor je hart,” probeerde Theo mijn schoonvader wat te kalmeren. Maar in plaats van te kalmeren, werd hij alleen maar bozer.
“Dit… dit,” stamelde hij compleet van slag. “Dit kan toch niet? Dit kunnen we toch niet zomaar laten gebeuren?” Hij keek van zijn vrouw naar zijn zoon. “En Thomas… die arme jongen,” ging hij verontwaardigd verder. “Heeft hij al geen moeder meer, krijgt hij nou ook nog een vader die het met mannen doet! Wat moet er van die jongen terecht komen?” Afkeurend keek hij me aan. “Michael, ik verbied het je! Dit mag je niet doen! Niet voor jezelf en al zeker niet voor Thomas. Je moet sterk zijn jongen, God vragen je te helpen er niet aan toe te geven. Annemarie zou zich omdraaien in haar graf als ze het zou weten…”
Ik schrok, nog niet eens van zijn woorden, want ik geloofde er niks van wat hij zei. Annemarie zou het misschien wel even vreemd hebben gevonden, maar als ze zou zien hoe gek Thomas en Nicolas op elkaar waren, zou ze er vast heel snel vrede mee hebben gehad. Nee, ik schrok omdat hij er zelfs niet voor terugdeinsde om zijn overleden dochter erbij te halen om mij ervan te weerhouden mijn leven te leven zoals ik wilde! Had ik me zijn woorden een paar maanden geleden nog vreselijk aangetrokken, nu maakten ze me alleen maar boos.
“Nou moet u eens goed naar mij luisteren,” begon ik geïrriteerd. “U bepaalt niet hoe ik mijn leven leid, de Kerk ook niet. Ik bepaal dat! En ik ben homo en heb een vriend waar ik heel veel van hou. Daar moet u het mee doen. En als ik ooit merk dat u Thomas laat merken dat u het daar niet mee eens bent, ziet u hem nooit meer. Ik sta niet toe dat u Thomas tegen mij of mijn vriend opzet.”
Zo, dat luchtte op.
 
Overdonderd door mijn felle woorden, staarde mijn schoonvader me aan. “Hoe durf jij zo’n toon tegen me aan te slaan!” brieste hij. “En dat nog wel in m’n eigen huis! Snotneus! Ik laat me door jou niet vertellen wat ik in mijn eigen huis wel en niet mag zeggen!”
“Pap, rustig nou,” bemoeide Theo zich er weer mee.
“Niks rustig! Ik pik dit niet. Wat denkt die jongen wel?” Hij haalde diep adem en keek me indringend aan. “Ik denk dat het beter is dat je nu gaat, Michael. Voorlopig hoef ik jou even niet meer te zien,” zei hij met ingehouden woede. "Jij moet eerst maar eens tot inkeer komen, dan praten we wel verder. Tot die tijd ben jij hier niet welkom," besloot hij met een verbeten trek om zijn mond.
“Mooi, dan ga ik maar,” reageerde ik resoluut. Als hij het zo wilde spelen, dan kon hij het zo krijgen. “Misschien wilt u nog wel weten dat Thomas en ik gaan verhuizen. Naar een omgeving die iets toleranter is.”
De rest zou Theo wel vertellen. Ik stond op en vertrok zonder verder nog iets te zeggen.
“Jij zult je later voor de Heere moeten verantwoorden, jongen,” riep hij me met opgeheven vinger achterna. “Als jij je zondige leven niet opgeeft, zal Hij je straffen! Tot in de eeuwigheid! Hel en verdoemenis zullen jou deel zijn! Dat is wat jij dan verdien!. Eerst mijn dochter zwanger maken en dan nu ook nog met een man in zonde leven… De duivel heeft jou in zijn macht!”
Ik kromp ineen van de felheid waarmee hij het zei. Hij geloofde echt wat hij zei. Mijn God, wat was ik blij dat ik het leven hier achter me ging laten. Dat mensen zo konden leven, het ging er bij mij niet meer in!
Theo trok aan m’n arm. “Kom Michael, ik denk dat je beter kunt gaan. Ik praat wel met ze.”
Met zachte dwang duwde hij me de kamer uit. Bij de deur namen we afscheid.
“Ik kom van de week wel even langs om verslag uit te brengen,” zei hij.
 
Ik had verwacht dat ik me na dit gesprek zwaar klote zou voelen maar gek genoeg was dat niet zo. Ik had het gedaan, het hoge woord was eruit. En het luchtte me op. Het voelde goed. Ik hield van Nicolas en hoe ze daarmee om wilden gaan, zochten ze verder zelf maar uit.
 
Thuis gekomen wilde Nicolas weten hoe het gegaan was.
“Dat wil jij niet weten, schat,” zuchtte ik terwijl ik naast hem op de bank plofte.
“Was het zo erg?” vroeg hij bezorgd.
Ik knikte. “Ik had het wel verwacht hoor. En om eerlijk te zijn, deed het me niet eens zoveel. ‘t Is hun probleem, niet het mijne.”
Nicolas lachte opgelucht. “Ik ben blij dat je er zo over denkt, want ik was best bang dat je weer helemaal overstuur zou zijn.”
Ik schudde m’n hoofd. “Ik geloof niet dat dat nog gebeurt. Op de één of andere manier voelt alles gewoon goed zo. Het raakt me niet echt meer. Zolang ik jou maar heb,” lachte ik.
Nicolas sloeg zijn armen om me heen en kuste me. Traag streelden zijn handen m’n rug. “Ik hou van je,” fluisterde hij.
Ik keek hem aan, lachte verliefd. Als vanzelf vonden onze lippen elkaar. Mijn God, wat was dit toch waanzinnig! Ik werd er helemaal licht van in m’n hoofd! Hoe konden mensen nou denken dat dit verkeerd was? Zonder verder nadenken gaf ik me over aan mijn diepste verlangens. Opwinding nam bezit van me. Nicolas voelde het… Zijn handen waren overal, ze streelden me vol liefde. Ik kreunde, verlangde zo hevig naar hem… Ik had hem zo nodig. Ongeduldig trok ik zijn shirt omhoog. Uit! Ik wilde zijn naakte lijf tegen me aanvoelen. De warmte van zijn huid tegen de mijne. Hij lachte, kuste me opnieuw. Ik vleide me tegen zijn borst, voelde zijn hart kloppen. Voor mij…
“Jongen, wat hou ik van jou,” zuchtte ik verlangend.
“Oh God, Michael,” fluisterde hij. “Kom hier jongen…”
Hij trok me op schoot, ik legde mijn handen in zijn nek. Geen moment lieten zijn ogen me los. Zijn handen gleden over m’n rug naar beneden. Traag bewoog ik m’n heupen. Ik voelde zijn opwinding groeien en hoorde hem zachtjes kreunen. Ik zocht zijn lippen en kuste hem hartstochtelijk. Alles verdween naar de achtergrond. Geen moeilijke gesprekken, geen afkeurende blikken… Alleen maar liefde, intense liefde. Langzaam liet hij zich opzij zakken, trok me mee tot we languit op de bank lagen.
“Ik wil je in me voelen,” fluisterde ik.
“Hier?” vroeg hij prompt.
“Hier,” bevestigde ik terwijl ik hem verliefd aankeek.
“Heb jij dat glijmiddel nog ergens?” grinnikte hij.
“Boven. Wacht, ik haal het wel even.”
 
Nog geen minuut later was ik weer beneden. Nicolas had zich inmiddels helemaal uitgekleed en zat nu volledig naakt op de bank. Ik glimlachte. Hij was zo mooi…
“Zou je niet eens wat uittrekken,” grinnikte hij.
“Huh? Oh sorry… Ik krijg er gewoon geen genoeg van naar je te kijken,” lachte ik verliefd.
“En dat gun je mij dan niet?” reageerde hij plagend.
Tergend langzaam kleedde ik me uit, hem ondertussen strak aankijkend. Hij nam me van top tot teen in zich op, glimlachend…
Alleen zijn blik al was genoeg om me helemaal in vuur en vlam te zetten. Een waanzinnige kriebel in m’n buik maakte dat ik me niet langer in kon houden. “In één keer, schat,” fluisterde ik toen ik, naakt nu, op zijn schoot kroop. “Niet meer wachten, ik kan het wel hebben.”
Nicolas begreep me volkomen, ik had hem zo nodig nu. Terwijl ik hem diep in zijn ogen keek, liet ik me over hem heen liet zakken. Langzaam gleed hij in me. Steeds verder, tot m’n billen zijn benen raakten en ik me op zijn schoot kon laten rusten. Hard drukte mijn opwinding tussen ons in toen ik me, genietend van het heerlijke gevoel van hem diep in mij, voorover boog en hem kuste. Terwijl hij zijn onderlijf kreunend tegen me aanduwde, streelde hij m’n rug. Als vanzelf begon ik met mijn bekken heen en weer te schommelen. Een waanzinnig gevoel schoot door m’n onderbuik toen ik hem heel diep in me voelde bewegen. M’n hoofd tolde. Zijn zachte lippen op de mijne, zijn tong die traag de binnenkant van m’n mond streelde, zijn warme handen op m’n rug… We klampten ons aan elkaar vast. Verlangend, hunkerend… Ik verbrak onze kus en keek hem verliefd aan.
“Fuck jongen, wat is dit lekker,” zuchtte ik.
We streelden elkaar. Minuten lang gingen we volledig in elkaar op, keken elkaar strak aan terwijl ik alleen maar traag schommelend op zijn schoot zat…
“Wat voel jij heerlijk in mij,” fluisterde ik hees.
“Wat voel jij warm en zacht van binnen,” fluisterde hij terug.
We lachten verliefd. Ik streelde zijn haren, voelde me intens gelukkig. En weer vonden onze lippen elkaar. Een siddering ging door me heen, mijn hele lijf leek wel onder stroom te staan. Elke aanraking van hem bezorgde me rillingen over m’n hele lichaam. Onze tongen liefkoosden elkaar en versterkten het intense gevoel van ons samensmelten. Ik kreunde. In de verte voelde ik de eerste tintelingen opkomen. Tergend langzaam maar onontkoombaar. Liefdevol trok hij me nog dichter tegen zich aan. Hij hijgde zwaar. Onze bewegingen werden feller, gepassioneerder. Grommend kromde hij zijn rug en stootte zijn bekken een paar keer met kracht omhoog om zich vervolgens diep in mij te ontladen… Hij sloot zijn ogen, gaf zich er helemaal aan over… Een laatste keer kwam ik omhoog en toen hield ik het ook niet meer. Kreunend gaf ik me over aan de intense golven van genot die vanuit m’n buik door mijn hele lichaam stroomden. Lange slierten sperma zochten zich een weg tussen onze bezwete lichamen. Overweldigd door het heftige gevoel drukte ik mezelf stevig op zijn schoot. Uitgeput hing ik tegen hem aan, totaal van de wereld. Langzaam kwamen we weer tot rust. Ik rolde van hem af en kroop heerlijk tegen hem aan. Zachtjes streelde hij m’n arm. Onze liefde lag als een warme deken over ons heen. Compleet, alles overheersend, overweldigend. Als er iets was dat rechtstreeks van God kwam, was het dit wel…
 
Opgewekt stapte ik maandagochtend in m’n auto, op weg naar Thomas’ oude school. Hem afmelden was slechts een formaliteit en dan konden we ons concentreren op de verhuizing. Nog een paar dagen, dan was ik van al het gedoe hier af.
 
Het was een drukte van jewelste op het schoolplein. Zonder me in gesprekken te mengen, manoeuvreerde ik me tussen de kinderen en ouders door en liep linea recta naar Thomas klas.
“Kan ik je even spreken?” viel ik met de deur in huis toen ik Annet, Thomas’ juf, halverwege de gang tegenkwam.
“Hé Michael,” begroette ze me. “Zijn jullie weer thuis?”
Ik knikte. Annet en ik kenden elkaar nog van de HAVO. Zij was daarna naar de PABO gegaan, ik naar vijf VWO. We waren elkaar een beetje uit het oog verloren. Pas toen Thomas voor het eerst naar school ging, liepen we elkaar weer tegen het lijf, zij bleek Thomas' juf te worden.
“Loop maar even mee,” reageerde ze. “Is er iets?” vroeg ze toen ze de deur van het klaslokaal dichtdeed. “Waar is Thomas? Er is toch niks met hem hè?”
“Met Thomas is alles prima. Hij is bij mijn ouders,” stelde ik haar gerust.
“Komt hij niet naar school?” vroeg ze verbaasd.
Ik schudde m’n hoofd. “We gaan verhuizen. Thomas begint volgende week op zijn nieuwe school. Ik kom hem afmelden.”
Verbaasd keek Annet me aan. “Zomaar ineens?”
“Nou, ik ben er al een paar maanden mee bezig,” legde ik uit.
“Thomas komt toch zeker nog wel even afscheid nemen?” vroeg Annet.
“Misschien,” aarzelde ik. Dat was natuurlijk wel leuk, maar ging dat geen problemen opleveren? Thomas zou ongetwijfeld enthousiast vertellen dat hij een nieuwe papa had en dan had je natuurlijk de poppen aan het dansen!
 “Hoezo misschien? Kom op man! Alle kindjes in zijn groep denken dat hij deze week weer op school komt. Ik denk niet dat ze het leuk vinden als ze Thomas helemaal niet meer zien.”
“Ik weet niet of het wel zo verstandig is Annet,” begon ik.
“Hoezo niet? Ben je bang dat Thomas verdrietig wordt? Dan vangen we hem toch op? Verdriet hoort bij afscheid nemen hoor. Da’s echt niet erg…”
Tsja, wat moest ik nou? Of ik hield m’n mond, liet Thomas afscheid nemen op school en zou wel zien wat er dan gebeurde, of ik moest uitleggen waarom het me niet zo’n goed idee leek. Het risico nemen dat Thomas over ons zou vertellen en daar vervelende opmerkingen over zou krijgen, leek me niet verstandig. En maar helemaal geen afscheid nemen, daar zou Annet niet zonder tekst en uitleg genoegen mee nemen. Ik zuchtte. D’r zat niks anders op dan maar vertellen wat er aan de hand was.
“Dat is het niet… Het probleem is dat ik vrijwel zeker weet dat Thomas dingen gaat zeggen die jullie hier op school liever niet horen.”
Niet begrijpend keek ze me aan. “Misschien moet je me maar eens gewoon vertellen wat er aan de hand is, want ik snap er geen biet van.”
“Ok dan… Thomas en ik verhuizen aankomend weekend naar Bretagne. We zijn daar de afgelopen twee maanden ook al steeds geweest en Thomas heeft het daar erg naar zijn zin gehad. Hij zal er vast veel over vertellen.”
“Maar dat is toch geen probleem Michael?” probeerde ze me gerust te stellen.
“Misschien wel wat hij gaat vertellen,” antwoordde ik aarzelend.
“Hoezo? Is er wat vervelends gebeurd tijdens jullie vakantie?”
“In tegendeel, juist iets waar ik heel blij om ben.” Ik kon er niks aan doen, ik grijnsde breeduit. De gedachte aan Nicolas maakte dat ik me blij voelde.
Plotseling lichtten haar ogen op. “Wacht eens even, ik geloof dat ik het begin te snappen. Jij hebt daar iemand ontmoet, hè?” lachte ze.
Ik knikte.
“Wat leuk voor je! Maar dat is toch niet erg als Thomas daar over vertelt?”
“Dat weet ik zo net nog niet,” merkte ik aarzelend op.
Annet keek me niet begrijpend aan.
Ik haalde een keer diep adem en ging toen verder. “Zie je, die iemand is geen vrouw, die iemand is een man.” Mijn hart bonkte in m’n keel toen ik het zei. Hoe zou ze reageren?
“Pardon,” zei ze alsof ze me niet goed verstaan had. “Wat zeg je?”
“Je hebt me wel gehoord. Ik heb een relatie met een man.”
Ongelovig keek ze me aan. “Jij? Ben jij homo? Dat kan toch helemaal niet?”
“Waarom zou dat niet kunnen?”
“Nou, jij was toch getouwd met Annemarie? Dan kun je toch niet ineens homo zijn?”
Die vraag zouden veel mensen zich wel stellen. En dat was eigenlijk nog wel de vraag waar ik het meest tegenop zag.
“Dat is ook niet ineens gebeurd,” begon ik uit te leggen. “Toen Annemarie en ik getrouwd waren, wist ik het nog niet. Dat kwam daarna eigenlijk pas.”
Weer loog ik. Het begon me steeds meer dwars te zitten. Zo was ik niet. Dingen voor mezelf houden, oké, maar ronduit liegen? Dat lag niet in mijn aard. Dit moest niet te lang meer duren, het beviel me niks…
“Langzamerhand werd het voor mezelf steeds duidelijker,” verklaarde ik. “En toen ik Nicolas tegenkwam, wist ik het zeker.”
Stomverbaasd keek ze me aan. “Jeetje, ik weet even niet wat ik zeggen moet. Dit overvalt me enorm.”
Ze bleef me maar aankijken. Wat dacht ze nu? Ik kon er geen hoogte van krijgen wat ze ervan vond. Oké, ze was verbaasd, dat zag ik ook wel. Maar keurde ze het af? Ze was per slot van rekening wel juf op een Christelijke school geworden…
“Weten je ouders dit?” vroeg ze ineens.
Ik knikte. “Al een tijdje.”
Annet schudde verbaasd met haar hoofd. “Wat moet ik hier nou mee?” vroeg ze tenslotte. “Mij  persoonlijk maakt het niet eens zoveel uit. Het zou mijn keuze niet zijn, maar als jij er gelukkig van wordt… Maar wat moet ik er mee op school? Ik weet zeker dat de meeste ouders zich kapot schrikken als ze het horen. En dan? Boze ouders… Hoop toestanden…”
Zwijgend keken we elkaar aan. De bel ging.
“Sorry…,” zei ze. “De kinderen… Kom vanmiddag na schooltijd anders even terug. Praten we dan verder.”
Ik knikte.
 
“En? Hoe ging het?” vroeg Nicolas nieuwsgierig toen ik weer thuis was.
Ik haalde m’n schouders op en ging tegenover hem zitten. “Geen idee, de bel ging. Na schooltijd ga ik terug.”
Snel vertelde ik hem hoe het gesprek met Thomas’ juf was verlopen.
“En als we vanmiddag nou eens samen gaan? Dan kan ze mij ook ontmoeten en met eigen ogen zien dat er niks raars aan ons is. Misschien helpt dat,” merkte Nicolas op.
“Denk je?” Onderzoekend keek ik hem aan.
“Het zou kunnen werken. Als ze ons samen ziet, ziet ze in ieder geval dat wij hele normale jongens zijn,” dacht hij hardop.
Misschien had hij wel gelijk. ‘Onbekend maakt onbemind,‘ luidde het spreekwoord tenslotte. “Zou je dat willen doen, schat?”
“Tuurlijk! Voor jou en Thomas doe ik alles, dat weet je toch?” Hij lachte.
“Oké, samen dan. Maar nu eerst werken jongen, we moeten nog een hoop doen vandaag!”
 
We spraken door wat er allemaal moest gebeuren voor we aankomend weekend konden vertrekken en besloten vandaag zoveel mogelijk ‘regel’ dingen te doen. Vol goede moed gingen we aan de slag. Als eerste belde ik een opkoper en sprak met hem af dat hij vrijdagmiddag langs zou komen om alles wat we niet mee zouden nemen, weg zouden gooien of bij mijn ouders op zouden slaan, op te halen. Ik was niet van plan m’n hele inboedel naar Bretagne te verhuizen, daar was ons huis niet groot genoeg voor. Bovendien had Nicolas alles al. Behalve misschien mijn keukeninventaris en natuurlijk Thomas spullen. Behalve dat, wilde ik eigenlijk alleen maar persoonlijke bezittingen meenemen.
 
Opgewekt togen we samen richting het gemeentehuis om door te geven dat Thomas en ik zaterdag naar Frankrijk vertrokken. Er hoefde niet veel geregeld te worden, alleen uitschrijven en ons nieuwe adres doorgeven was voldoende. Ik stond er best van te kijken hoe simpel het ging. Maar ja, d’r moest nog veel meer geregeld worden, opzeggen gas, water, licht, kabel, verzekeringen. Behalve m’n autoverzekering dan want m’n auto op Frans kenteken zetten kon nog niet. Dat moest sowieso vanuit Frankrijk gebeuren. Het was geen probleem, ik kon, ondanks dat ik niet meer in Nederland ingeschreven stond, met Nederlands kenteken blijven rijden. De verzekering bleef voorlopig gewoon doorlopen. Hetzelfde gold voor m’n bankrekening, tot ik een nieuwe had in Frankrijk, hield ik die gewoon aan.
 
Afijn, we hadden genoeg te doen die dag. Voor we het wisten was het kwart over drie en was het tijd om naar Thomas' school te gaan. Annet stond ons al op te wachten op het plein.
“Onze directeur wil graag bij het gesprek zijn,” zei ze toen ze ons voorging de gang door.
Had ik kunnen weten, ze had het er natuurlijk met hem over gehad. De directeur was een man van midden vijftig. Behoorlijk van de oude stempel, daar hoefde ik geen begrip van te verwachten.
“Dus u bent de vader van Thomas,” begroette hij me terwijl hij me goed in zich opnam.
“Inderdaad. Michael, aangenaam,” stelde ik me voor. “En dit is mijn vriend, Nicolas,” wees ik naar Nicolas.
Annet nam Nicolas nieuwsgierig in zich op. De directeur negeerde hem volkomen, gaf alleen mij een hand.
“Juf Annet heeft me in vertrouwen van uw probleem verteld,” begon hij.
Meteen stonden m’n nekharen overeind. Hoezo, mijn probleem? Zijn probleem, bedoelde hij!
“U zult begrijpen dat uw levensstijl niet past binnen de Christelijke grondslag van onze school,” vervolgde hij. “Dat kunnen wij tegenover ouders die bewust voor Christelijk onderwijs hebben gekozen niet verantwoorden.”
Hoewel ik allang wist wat hij zou gaan zeggen, maakten zijn woorden me razend! Ik deed m’n uiterste best me in te houden. Annet zat er schaapachtig bij te kijken. Nicolas had natuurlijk geen flauw idee wat de man tegen me zei, hoewel hij uit mijn reactie waarschijnlijk wel op kon maken dat het niet echt een gezellig gesprek was.
“Natuurlijk kan ik het Thomas niet weigeren afscheid in zijn groep te nemen, maar ik wil u wel dringend verzoeken hem duidelijk te maken dat hij zijn mond houdt over uw thuissituatie.”
M’n mond viel open. Dacht hij nou werkelijk dat ik dat zou doen? Tegen Thomas zeggen dat hij niet over ons mocht praten? Alleen maar omdat de kinderen op school dan misschien wel iets te horen zouden krijgen over homoseksualiteit? Dit was toch te gek voor woorden? Ik had enorme zin om me eens even lekker te laten gaan maar hield me in. Nicolas woorden schoten door m’n kop, ‘Ze zijn het niet waard, misschien moet je proberen ze te vergeven voor wat ze je aan hebben gedaan’. Ik haalde diep adem, pakte Nicolas’ hand vast en kneep er even zachtjes in.
“Ik betreur uw standpunt,” begon ik zo rustig mogelijk. “Maar het is niet anders.”
“Ik ben blij dat we elkaar begrijpen,” reageerde hij opgelucht.
Hij had natuurlijk vreselijk tegen dit gesprek opgezien. Moeten praten met een homo, stel je voor zeg! Wat een sukkel… Een enorme strijdlust nam bezit van me. Wat een achterlijke houding… Daar ging ik dus echt geen rekening mee houden! Was ik eerder nog van plan geweest Thomas maar geen afscheid te laten nemen als dat te veel problemen zou veroorzaken, nu vertikte ik het om rekening te houden met het standpunt van de school.
“Thomas komt vrijdag gewoon afscheid nemen. U kunt niet van mij verlangen dat ik Thomas verbied over zijn thuissituatie te praten. Dat is onverkoopbaar. Dat snapt u zelf hoop ik ook wel, of niet? Voor mijn part licht u de ouders van te voren in dat hun kinderen mogelijk te horen krijgen dat Thomas voortaan twee papa’s heeft zodat ouders die echt niet willen dat hun kind daarmee geconfronteerd wordt, hun kind thuis kunnen houden,” zei ik resoluut. “En dan nog eens wat,” ging ik verder. “Mocht het zo zijn dat u zich geroepen voelt de kinderen in zijn groep uit te leggen dat hoe wij leven, niet mag van de Heer, dan doet u dat maar als wij weer weg zijn. U gaat Thomas gewoon de kans geven op een normale manier afscheid te nemen en ik sta niet toe dat u of één van uw collega’s Thomas daarbij idiote ideeën over mij en mijn vriend aanpraten.”
Met grote ogen keek de directeur me aan. Dat had hij duidelijk niet verwacht!
“Ik neem aan dat wij elkaar begrijpen?” voegde ik er met nadruk aan toe.
“Neemt u mij niet kwalijk, maar dit is mijn school en ik bepaal hoe het er hier aan toegaat, niet u,” reageerde de directeur verontwaardigd.
“Dus u bepaalt wat kinderen wel en niet mogen zeggen?” brieste ik. “Volgens mij begrijpt u het niet helemaal. Denkt u nu werkelijk dat u alles wat niet in uw straatje past, buiten de deur kunt houden? Wat nou als een ouder bijvoorbeeld zelfmoord pleegt? Verbiedt u een kind dan ook om er over te praten? Want zelfmoord is volgens de Bijbel ook niet toegestaan. En vertelt u dat kind dan dat zijn vader of moeder slecht is en eeuwig in de hel zal branden omdat hij een einde aan zijn leven heeft gemaakt?”
Daar wist hij niks op te zeggen. Waarachtig, het leek erop dat ik hem tuk had!
“U speelt het wel erg hard," zuchtte hij uiteindelijk.
“Goed, ik zal de ouders inlichten, dan kunnen ze zelf bepalen of ze hun kind naar school laten komen of niet. En als er vragen over komen, zullen we die oppakken nadat Thomas weg is.”
Ik knikte tevreden. Het voelde bijna als een overwinning! “Annet, dan zie je ons vrijdagochtend, oké?” richtte ik me tot Thomas’ juf.
Met die woorden verlieten we de school. Ik nam niet eens de moeite om de directeur de hand te schudden.
 
Ondanks dat ik van te voren had geweten dat ze het op Thomas’ school niet zouden accepteren, was ik teleurgesteld. Ergens had ik toch gehoopt dat met name Annet zich anders had opgesteld. In plaats van dat ze meteen met het verhaal naar de directeur was gestapt, had ze ook gewoon haar mond kunnen houden en maar af kunnen wachten wat er bij het afscheid zou gebeuren. Zo erg zou het toch niet geweest zijn? Het viel me van haar tegen.
 
Nicolas had natuurlijk wel in de gaten dat het gesprek niet van een leien dakje was gegaan. In de auto legde ik hem uit wat er besproken was. Hij snapte er geen biet van, begreep niet waarom er zo moeilijk werd gedaan over onze relatie. Ik deed een poging hem uit te leggen dat mensen binnen onze Kerk het liefste alles waar ze zich geen raad mee wisten, wegduwden zodat ze er niks mee hoefden te doen. Ik vertelde hem dat ik ervan overtuigd was dat de schooldirecteur nu met onze dominee aan de telefoon hing om te bespreken hoe ze dit het beste aan konden pakken.
 

Nicolas zag de ernst van de situatie nog niet in. Voor hem was het voornamelijk vreemd, onwerkelijk. Maar ik begon me zorgen te maken. Ik realiseerde me dat er wat in gang gezet was. Een onbestendig gevoel bekroop me. Ik wist weliswaar wat ik wilde, waarvoor ik het deed, toch was ik nerveus. Want ik wist ook hoe er in het dorp gereageerd zou worden.


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Geloof, hoop & liefde door Michael87 » zaterdag 20 september 2014 13:00

Deel 18 | Open kaart




Na het gesprek op Thomas’ school had ik reacties verwacht. Gek genoeg bleven die volledig uit. Ik had me erover verbaasd, kon me bijna niet voorstellen dat het zo makkelijk over zou waaien. Maar goed, ik was er wel blij mee want we hadden wel wat anders aan ons hoofd.
Terwijl mijn ouders op Thomas pasten, waren Nicolas en ik druk bezig in mijn oude huisje. Omdat lang niet alles mee kon naar huis, ging er een heleboel weg. Spullen die voor de opkoper waren, verzamelden we in de kamer. Dingen die ik niet kwijt wilde maar die toch niet mee konden, stopten we in verhuisdozen. Die gingen bij m’n ouders de zolder op. En alles wat wel mee moest, stond in de gang.

Tot woensdagavond even na achten leek alles goed te gaan. Maar toen ging de bel…

“Theo! Kom binnen,” nodigde ik mijn zwager uit. “Hoe is het met je ouders? Is je vader al weer een beetje gekalmeerd?” vroeg ik belangstellend terwijl ik voor hem uit naar de kamer liep.
Theo schudde Nicolas de hand en ging zitten.
“Je hebt het goed verbruid man. Hij wil niks meer met je te maken hebben totdat je je verstand weer gaat gebruiken, zoals hij het zegt,” begon mijn zwager terwijl hij me met een strak gezicht aankeek.
Ik grinnikte. “Je bedoelt zeker, tot ik weer ga doen wat de Kerk voorschrijft?”
Theo keek me lang en onderzoekend aan. “Weet je nou wel zeker dat dit is wat je wilt Michael?” begon hij voorzichtig. “Ik bedoel, ik geloof heus wel dat jouw gevoelens voor Nicolas echt zijn, hoor. Maar dat wil toch nog niet zeggen dat je er wat mee moet doen? Ik heb er nog eens goed over nagedacht en eerlijk gezegd denk ik dat God wil dat je je ertegen verzet, dat je er niet aan toegeeft,” ging hij verder. “God heeft Adam een vrouw geschonken, geen man. Het hoort niet Michael…”
Ik wist niet wat ik hoorde! Stomverbaasd staarde ik hem aan. “Sorry Theo, waarom zeg jij dit? Ik heb je zondag toch al uitgelegd hoe ik er tegenaan kijk? Ik dacht dat je het begreep…”
Hij zuchtte, legde een brief op tafel. “Lees,” zei hij alleen maar.
Ik pakte het stuk papier op en begon te lezen…


Beste ouders,

De komende tijd zullen wij vanuit een Christelijke levensbeschouwing op school onder andere aandacht besteden aan homoseksualiteit. Directe aanleiding hiervoor is dat aanstaande vrijdag één van onze leerlingen uit de kleutergroep afscheid neemt van onze school. Hij woont inmiddels met zijn vader bij zijn vader’s vriend in Frankrijk.

Ondanks dat de levenswijze van zijn vader indruist tegen de Christelijke grondslag van onze school, willen wij deze leerling de kans om afscheid van zijn groepsgenootjes te nemen niet ontnemen. Mogelijk vertelt hij bij dit afscheid over zijn thuissituatie. Omdat wij ons realiseren dat u wellicht liever niet wilt dat uw kind geconfronteerd wordt met homoseksualiteit, bieden wij ouders van kinderen uit de kleutergroep de mogelijkheid hun kind(eren) aanstaande vrijdag tot na het speelkwartier thuis te houden.

Met het oog op de persoonlijke omstandigheden van de vader, verzoeken wij u begrip te tonen. De Bijbel leert ons dat wij homoseksuelen moeten steunen in de strijd tegen het verlangen toe te geven aan deze gevoelens. Een strijd die soms onmogelijk lijkt te zijn door gebeurtenissen die in het verleden hebben plaatsgevonden en die alleen gewonnen kan worden door de kracht van het gebed. Wij roepen u dan ook op voor de vader te bidden opdat hij de weg naar een leven met God terug mag vinden.

Het team.



“Wel potverdorie,” brieste ik tegen Theo. Ik stond te trillen van boosheid. Onvoorstelbaar wat een brutaliteit! “Wat wordt hier voor vuil spelletje gespeeld?” schreeuwde ik woedend. ”Dit gaat toch veel verder dan ouders informeren dat Thomas vrijdag misschien wel laat vallen dat hij twee papa’s heeft! Heb ik erom gevraagd dat ze voor me bidden? Heb ik gezegd dat ik van mijn homoseksuele gevoelens af wil? Want dat bedoelen ze natuurlijk met ‘de weg terug naar God vinden’. Waar bemoeien ze zich mee? Wat gaat het ze aan hoe ik leef? Onvoorstelbaar die Christenen! Net pitbulls… Ze laten je gewoon niet los! En wat ik helemaal smerig vind, is dat ze insinueren dat ik homo ben geworden door dingen die in het verleden gebeurd zijn! Houden ze nou nooit op?” tierde ik.
Geschrokken keek Nicolas me aan. Hij verstond weliswaar geen woord van wat ik zei maar hij snapte heel goed dat ik me zo stond op te winden door de brief die Theo me had laten lezen.
“Schat, kalmeer eens een beetje. Wat staat er in hemelsnaam in die brief waar jij je zo druk om maakt?”
Opgefokt vatte ik de inhoud voor hem samen. “Ik moet hier echt weg, jongen, ze maken me hier kapot!” besloot ik wanhopig.
Hoofdschuddend keek Nicolas me aan. Ik sloot m’n ogen, probeerde m’n emoties een beetje onder controle te krijgen. Nicolas trok me tegen zich aan en hield me stevig vast.
“Dit houdt nooit op schat. Ze gaan gewoon net zo lang door tot ze me klein hebben,” piepte ik terneergeslagen terwijl ik m’n gezicht in zijn nek drukte.
“Hé! Kijk me eens aan.” Hij liet me los, tilde m’n kin op en dwong me hem aan te kijken. “We doen dit samen, weet je nog? Kom op man, ze krijgen je er niet onder. Ik ben bij je, jongen en ik laat je nooit meer gaan.” Hij kuste me zachtjes, keek me indringend aan.
Theo stond ons wat ongemakkelijk aan te kijken.
“Ik hou van je,” fluisterde Nicolas terwijl hij met zijn hand langs mijn rug streek.
Ik lachte voorzichtig. Hij had gelijk, ze zouden me er niet onder krijgen, we deden dit samen. Ik haalde een keer diep adem en wendde me tot Theo.

“Theo, ik begrijp echt wel dat jij en een heleboel mensen hier denken dat de Heer homo-liefde afkeurt, maar ik denk daar anders over. Volgens mij wil Hij niks liever dan dat mensen gelukkig zijn en of dat nu met iemand van hetzelfde geslacht is of niet, dat maakt Hem echt niet uit. Ik ben ervan overtuigd dat God Nicolas en mij voor elkaar bedoeld heeft. Ik ben daar gelukkig mee, Nicolas ook en Thomas vindt het fantastisch!”
“Thomas is nog veel te klein om het te snappen,” reageerde mijn zwager lauwtjes.
Ik schudde m’n hoofd. “Sorry Theo, ik respecteer je mening maar laat mij alsjeblieft m’n leven leiden zoals ik dat wil. Maak je om Thomas niet druk, dat doen wij wel. En als je dan al voor me wilt bidden, bid dan niet dat ik de weg terug naar God vind, dat is niet nodig, ik heb een goeie relatie met God. Bid maar voor mijn geluk en dat van Thomas en Nicolas, maar laat alsjeblieft aan ons over hoe dat geluk eruit ziet.”
“Maar het zou toch kunnen Michael?" reageerde Theo timide. "Je hebt zoveel meegemaakt de laatste jaren. Misschien durf je daardoor onbewust wel niks meer met een vrouw te beginnen. Misschien zijn jouw gevoelens voor mannen daardoor wel ontstaan, of in ieder geval daardoor naar boven gekomen. Je kunt er toch aan werken? Ik bedoel, je zou het toch op z’n minst kunnen proberen?”
“Theo,” zei ik met nadruk. “Hou op! Annemarie’s dood heeft niks te maken met het feit dat ik homo ben.”
Hij keek me doordringend aan. “Ik snap wel dat je verliefd bent, Michael,” begon hij opnieuw. “Maar dat wil toch niet zeggen dat het goed is wat je doet? Stel nou dat je getrouwd bent en verliefd wordt op een andere vrouw? Vind jij het dan goed om achter je gevoel aan te lopen en je vrouw en kinderen verdriet te doen? Of vind je dat je, met God’s hulp, moet vechten tegen die verliefdheid? Kijk nou eens om je heen wat dat allemaal teweeg brengt, echtscheidingen, gezinsdrama’s, ontspoorde kinderen, één en al ellende.”

Daar had hij wel een punt, verliefd worden hoefde natuurlijk niet automatisch te betekenen dat je er ook wat mee deed. Ik was het op zich wel met hem eens dat mensen tegenwoordig veel te makkelijk opgaven, in plaats van te knokken voor hun relatie. Dat kun je niet maken als je van iemand houdt, dan zoek je oplossingen. Maar in ons geval speelde dat toch helemaal niet? Wie deden wij er nou kwaad mee? Niemand toch? Integendeel, we wilden dit beiden. Of eigenlijk, we wilden dit alledrie, we waren gewoon hartstikke gelukkig zo! Onze intentie was precies hetzelfde als die van hetero stellen. Wij gingen voor elkaar, niet voor even, ook niet alleen voor seks, nee, echt voor elkaar. Voor altijd, door dik en dun. Waarom in Godsnaam zou ik dat op moeten geven en in plaats daarvan de rest van m’n leven worstelen met dat gemis?

“Ik begrijp je gedachtengang wel, Theo,” begon ik, “maar neem maar van mij aan dat Nicolas en ik er echt op dezelfde manier instaan als jij en je vrouw. Wij houden van elkaar, we willen er voor elkaar zijn, nu en voor de rest van ons leven. Daar is toch niks verkeerds aan? Waarom zou ik dat op moeten geven? Waarom zou ik er voor moeten kiezen m’n hele leven te vechten tegen een verlangen dat zo sterk is?”
“Ik kan me heel goed voorstellen dat je er zo tegen aankijkt,” knikte Theo. “Toch weet ik dat het wel kan, Michael. Je moet gewoon sterk zijn, op God vertrouwen.”
“Waar heb jij het over, man? Ik vertrouw op God, blindelings. Daarom weet ik juist dat het goed is.”
Mijn zwager schudde zijn hoofd. “Het is net zoiets als alcoholisme,” begon hij uit te leggen. “Alcoholist ben je, je leven lang, zelfs al drink je geen druppel. Maar de verleiding om te drinken, die blijft altijd. En soms, als het allemaal even niet zo goed gaat, bijvoorbeeld als je je baan verliest of als er problemen zijn in je relatie, of als je vrouw overlijdt… dan lukt het niet meer om die verleiding te weerstaan."
Hij pauzeerde even, keek me aan alsof hij me de tijd wilde geven tot me door te laten dringen wat hij zei.
"Maar dat wil niet zeggen dat het onmogelijk is om van de drank af te blijven," vervolgde hij zijn betoog. "Alleen kost dat moeite, heel veel moeite. En je hebt mensen nodig die je steunen.” Hij aarzelde even voor hij verder ging. “Mijn vrouw en ik bidden elke dag om het vol te houden," zei hij toen zachtjes. "Ze weet dat ik van haar hou, maar ze weet ook dat er een ander diep verlangen onder zit. En ze steunt me om het vol te houden er niet aan toe te geven.”

“Wacht even, probeer jij mij nou te vertellen dat je alcoholist bent?" Stomverbaasd keek ik hem aan. "En dat je dat alleen de baas blijft door de steun van je vrouw en door op God te vertrouwen?”
“Nee man," zuchtte hij, "geen alcoholist…”
“Wat dan? Waarom moet jij dan sterk zijn? Je bent gelukkig getrouwd, hebt drie leuke kinderen. Zoals ik jou ken, heb jij het perfect voor elkaar.”
Hij zuchtte nogmaals en keek me lang aan “Ik ben ook homo,” gooide hij er toen ineens uit.
“Wat???" Mijn mond zakte open van verbazing. "Dat meen je niet!”
“Dat meen ik wel, Michael," bevestigde hij wat hij zojuist gezegd had. "Ik kan er niks aan doen, die gedachten zijn er nou eenmaal. Maar ik wil het niet, het is niet goed, God heeft het zo niet bedoeld," voegde hij er snel aan toe.
Ik wist niet wat ik zeggen moest, staarde hem alleen maar met open aan mond aan.
"Mijn vrouw weet het en accepteert het," ging Theo verder. "Ze staat als een huis achter me en steunt me in alles. Ik zoek het niet op, doe er niks mee en dat weet ze, maar het verlangen is er altijd. Soms heb ik zo’n behoefte om eraan toe te geven, wil ik gewoon één keer meemaken hoe het is, één keer mezelf kunnen zijn… Maar ik weet dat dat vreselijk gevaarlijk is.” Weer zuchtte hij.
“Jeetje, Theo… Hier sta ik toch wel even van te kijken! En je ouders? Je broers en zussen? Weten die het?”
Hij schudde zijn hoofd. “Alleen mijn vrouw, we dragen dit samen. We hebben wel afgesproken dat als het ooit te zwaar wordt, we met de dominee gaan praten. Maar tot nu toe lukt het met z’n tweeën.”
“Waarom heb je het me niet meteen gezegd toen ik je vertelde dat ik met Nicolas verder wilde?” vroeg ik, nog steeds overdonderd door wat Theo me zojuist verteld had.
“Je overviel me," reageerde Theo. "Ik schrok me gewoon kapot, wist even niet wat ik moest doen. Misschien was ik ook wel bang, omdat jij deed wat ik eigenlijk ook zo graag wilde. Misschien was ik wel bang om door jouw keuze ineens zelf te gaan twijfelen. Ik heb er maandagavond lang met mijn vrouw over gepraat. Zij vond dat ik op z’n minst moest proberen je op andere gedachten te brengen. Ik wilde dat niet, vond dat het jouw keuze was. Wie ben ik om jou lastig te vallen met mijn mening? Dat ik de keuze heb gemaakt om er niks mee te doen, is mijn zaak, dat jij een andere keuze hebt gemaakt, is jouw zaak.”
“Respect voor jouw keuze Theo. Ik zou het niet kunnen,” merkte ik peinzend op.
“Dat heb ik andersom," lachte hij. "Ik vind het diep in m’n hart geweldig dat je er voor uitkomt en je niks aantrekt van de Kerk. Na alles wat jij hebt meegemaakt, gun ik je dat geluk. Maar tegelijkertijd ben ik ervan overtuigd dat het niet goed is wat je doet, Michael. Wat jij doet, is niet wat God van je vraagt.”
“Daarover verschillen wij dan van mening,” zei ik resoluut. "Je maakt mij niet wijs dat God van iemand verlangt dat hij zijn leven met een vrouw deelt, terwijl hij diep van binnen voortdurend naar een man verlangt. Daar wordt je toch niet gelukkig van, Theo?"
“Ik zeg ook niet dat het makkelijk is Michael, maar ik heb mijn vrouw trouw beloofd,” maakte hij zijn standpunt duidelijk.
“Goed van je, denk ik. Maar laat mij alsjeblieft mijn leven op mijn manier leiden en probeer me jouw visie niet op te dringen, oké?”
Hij keek me lang aan. “Oké,” zei hij uiteindelijk. “Ik begrijp je ook wel hoor. En soms zou ik willen dat ik dat ook zou kunnen. Maar ik voel het gewoon anders, ik kan dat niet,” besloot hij.
“Ik hoop oprecht dat jou niet overkomt wat mij overkomen is,” merkte ik bedachtzaam op.
“Snap ik niet,” reageerde Theo.
“Ik bedoel, dat je niet ineens iemand tegen komt waar je niet meer omheen kunt. Iemand waar je met hart en ziel en met elke vezel in je lijf van houdt. Want geloof me, als dat gebeurt, heb je geen keuze meer,” legde ik uit.
“Is dat wat jij bij Nicolas hebt?”
Ik knikte. “Geen andere mogelijkheid Theo, er is voor mij maar één weg.”
“Ik snap het geloof ik wel, jouw situatie is ook anders de die van mij, jij hebt geen vrouw. Misschien sta ik dan wel niet achter jouw keuze, ik veroordeel je er ook niet om. En dan nog eens wat, ik zal hier m’n best doen de mensen wat milder te stemmen.”
“Dat stel ik op prijs Theo,” reageerde ik glimlachend.

“Wat ga je nu met die situatie op school doen?” veranderde hij van onderwerp, wijzend op de brief die op tafel lag.
“Geen idee. Aan de ene kant wil ik me niet in een hoekje laten duwen en vertik ik het om me er iets van aan te trekken. Aan de andere kant is Thomas er ook bij betrokken. Ik kan hem toch niet zomaar blootstellen aan zoveel negativiteit? Daar is hij toch nog veel te klein voor?”
“Kijk! Dat bedoel ik nou!” reageerde hij onmiddellijk. ”Zie je nou dat jouw keuze niet goed is? Het veroorzaakt meteen problemen. En niet alleen voor jezelf, maar ook voor je naasten.”
“Theo!” viel ik uit. “IK doe dit niet, die achterlijke school doet dit! Die zijn zo laag bij de gronds dat ze zelfs de situatie van een vierjarig kind aangrijpen om mij te manipuleren! Dat is nou precies wat de Kerk ook steeds doet. Ze mobiliseren alles en iedereen om je op andere gedachten te brengen en vertellen je vervolgens dat de problemen die dat oplevert, komen door je eigen gedrag. Ik ben daar klaar mee, snap dat heel goed!”
“Oké, oké,” reageerde Theo snel. “Ik zal er niks meer over zeggen.”
“Mooi, dan wil ik nu graag dat je gaat, want ik wil samen met Nicolas bedenken hoe we hierop gaan reageren. Bedankt dat je langskwam en dat je zo eerlijk was, dat stel ik heel erg op prijs.”
“Hou je het wel voor je, Michael? Ik heb geen zin in toestanden, het gaat goed zoals het gaat en dat wil ik graag zo houden.”
“Snap ik, ik hou m’n mond wel. Als jij dan nog eens goed nadenkt over wat ik tegen je gezegd heb." Ik keek hem indringend aan en ging verder. "Jongen, jij vergelijkt homoseksualiteit met alcoholisme, maar alcoholisme is niet goed, dat maakt heel veel kapot. Liefde toch niet? Liefde is prachtig, althans, zolang je er niemand mee kwetst. Ik kan me best voorstellen dat jij er voor kiest niks te doen met je geaardheid, jij bent getrouwd, je hebt kinderen en die wil je geen verdriet doen. Maar jij dan? Tel jij niet mee? Je stopt je gevoelens weg, Theo, je verzwijgt dingen. En dat alleen maar omdat andere mensen je vertellen dat het niet goed is. Waarmee ik niet wil zeggen dat je ineens uit de kast moet komen. Hoewel, als je eerlijk bent, doe je dat wel. En dan nog kun je ervoor kiezen er niet aan toe te geven. Maar wees eerlijk Theo, laat je niet in een hoekje drukken, draai er niet omheen, voel je er niet slecht door en vooral, lieg er niet over. Hoe denk je dat God dat vindt?”
Ik zag tranen opwellen in zijn ogen.
'Ophouden nu, Michael', zei ik tegen mezelf. 'Geef hem de ruimte die jezelf ook wilt. Niks opdringen, dit is zijn leven, zijn keuze…'
“Als je wilt praten, kom een keertje langs in Bretagne,” bood ik aan. Ik had met hem te doen, probeerde me voor te stellen hoe het moest zijn om zo’n wezenlijk stuk van jezelf de rest van je leven weg te moeten stoppen. In stilte dankte ik God dat mij dit bespaard was gebleven.

Nadat Theo vertrokken was, vertelde ik Nicolas wat Theo gezegd had. Hij begreep er helemaal niks van, snapte gewoon niet hoe ver die manipulatie van de Kerk ging. We bespraken de situatie van het afscheid op Thomas’ school en kwamen al vrij snel tot de conclusie dat we tegengas moesten geven, dat we ons gewoon open en eerlijk op moesten stellen en niks moesten verbergen.
En dus gingen we de volgende dag als eerste naar mijn ouders om met hen en Thomas te praten. Thomas zou sowieso wel snel merken dat een heleboel mensen het niet goedkeurden zoals wij leefden. Dat kon hij dan maar beter van ons horen dan van vreemden.


“Oh, oh,” zei m’n vader toen ik hem de brief van school liet lezen.
“Misschien kun je dat afscheid maar beter laten voor wat het is,” merkte m’n moeder op nadat zij hem ook gelezen had.
“Niks ervan,” reageerde ik beslist. “We gaan het Thomas gewoon uitleggen. Hij kent inmiddels genoeg mensen die wel achter ons staan, ik weet zeker dat hij het wel snapt. En nog eens wat anders, Nicolas gaat vrijdag mee naar school. We nemen ze gewoon de wind uit de zeilen door te laten zien dat er niks raars aan ons is.”
M’n ouders keken elkaar bedenkelijk aan.
“Weet je dat zeker, Michael?” begon m’n vader voorzichtig.
“Pa, de dag erna vertrekken we al. Wat kan er nou helemaal gebeuren?”
“Geen idee.” Hij haalde zijn schouders op. “Maar ik ken jou niet zo strijdlustig. Ik ben er niet gerust op, jongen. Wat nou als jullie vrijdag op school ineens met een hele groep ouders te maken krijgen die jullie keuze openlijk afkeurt? Hoe ga je daar dan mee om?”
“Dan vertel ik ze dat ik hun mening respecteer en hoop dat ze de mijne ook respecteren, dat ik weet hoe ze tegen homoseksualiteit aankijken maar dat ik er anders over denk en dat ik alleen maar van ze vraag me mijn leven op mijn manier te laten leiden.”
“Je hebt er in ieder geval goed over nagedacht,” knikte mijn vader terwijl hij me onderzoekend aankeek. “Je bent veranderd in Bretagne… Goed wel,” voegde hij er glimlachend aan toe.
Ik lachte. “Ik heb gewoon gevonden wat ik zocht, pap,” reageerde ik. “En dat neemt niemand me meer af!”

Thomas snapte het veel beter dan we allemaal dachten. Ik vertelde hem dat een heleboel mensen hier het raar vonden dat hij twee papa’s had in plaats van een mama en een papa. En dat ze, omdat ze het raar vonden, niet zo goed wisten hoe ze daarop moesten reageren. Daarom zeiden ze soms dingen zoals dat God het niet goed vond.
“Maar God wil gewoon dat mensen gelukkig zijn,” legde ik hem uit. “En dat zijn wij, hè Thomas?”
Hij knikte.
“Laat ze maar praten. God is juist hartstikke blij dat jouw papa’s zoveel van elkaar houden,” besloot ik mijn verhaal.
“Ik ook,” zei Thomas. “Ik heb de de allerliefste papa’s van de wereld!” glunderde hij trots.


De rest van de dag brachten we in mijn oude huisje door. Ik was bijna klaar met het uitruimen van m’n boekenkast toen ik op de onderste plank Thomas' babyboek tegenkwam.
“Schat,” wenkte ik Nicolas, die in de hal druk bezig was volle verhuisdozen op te stapelen, “kom eens kijken…”
Ik zakte op de bank neer, trok Nicolas naast me en sloeg het boek open.
“Jeetje Michael, wat een mooi ventje!" reageerde hij spontaan. "Jammer dat ik hem toen nog niet kende, het had me geweldig geleken hem vanaf het begin af aan samen met jou op te voeden,” mijmerde hij.
“We hebben nog heel wat jaren voor ons, hoor,” grinnikte ik.
Ik bladerde het boek door. Helemaal achteraan zat een losse foto tussen de bladzijden. Die was ik helemaal vergeten…
“Is dat zijn moeder?” vroeg Nicolas enigszins overbodig, kijkend naar de enige foto die ik van Annemarie had.
Ik knikte. Hoogzwanger was ze op die foto. Meteen kwamen de herinneringen aan mijn vrouw terug.

“Wil je morgen met me mee naar Annemarie’s graf?” vroeg ik ineens. “Ik wil je aan haar voorstellen, alles uitleggen. En afscheid nemen, want dat heb ik nooit echt kunnen doen.”
“Tuurlijk ga ik met je mee. Ik heb haar weliswaar niet gekend, maar ze is wel de moeder van onze zoon. En daar ben ik haar eeuwig dankbaar voor,” glunderde hij.
Ik glimlachte naar hem. Onze zoon… Ik werd er helemaal warm van toen hij dat zei. Nicolas pakte de foto van Annemarie, die ik nog steeds in m’n hand had, van me af. “Meenemen?” vroeg hij.
Ik knikte.
“Misschien kunnen we hem wel laten uitvergroten en er thuis een mooi plekje voor zoeken. Ik vind dat ze dat wel verdiend heeft,” stelde Nicolas voor, terwijl hij nog eens goed naar Annemarie keek. “Ze heeft me toch maar mooi vader gemaakt,” lachte hij. “En voor Thomas is het ook goed. Hij heeft zijn moeder dan wel nooit gekend, toch denk ik dat hij moet weten wie ze was. Ze hoort bij ons, schat.”
“Mooi idee,” peinsde ik. Zo had ik er nog nooit tegenaan gekeken. Voor mij was Annemarie altijd iets geweest waar ik liever niet aan dacht. Want dat leidde steevast tot een enorm rotgevoel. Maar het was natuurlijk wel waar wat hij zei, ze was de moeder van onze zoon. Als zij er niet geweest was, hadden wij Thomas niet gehad. Moest ik haar daar niet gewoon dankbaar voor zijn? Verdiende ze daarom inderdaad niet gewoon een plekje binnen ons gezin? En zijn ouders dan? Gold daar niet hetzelfde voor?
“Dan moeten jouw ouders er ook bij, jongen. Want zonder hen hadden Thomas en ik jou nooit gehad,” sprak ik mijn gedachten uit. "Ook al heb ik ze niet gekend, ze zijn heel belangrijk voor jou en daarmee ook voor mij."
Breed lachend keken we elkaar aan, we begrepen elkaar volkomen. Onvoorstelbaar hoe sterk ik me met hem verbonden voelde! Nooit had ik me kunnen bedenken dat ik me zo intens gelukkig zou voelen! En dat wilden ze me afpakken? No way!

Samen werkten we ons door de rest mijn spullen heen. Soms twijfelde ik of ik iets moest bewaren of wegdoen. Nicolas was elke keer weer een enorme steun. Zowel bij het daadwerkelijk maken van keuzes als bij het afscheid nemen van stukjes verleden.

“Wat ga je met die fiets doen?” vroeg hij, wijzend naar mijn racefiets.
We waren inmiddels in mijn schuurtje aanbeland. Behalve m’n fiets, stond er voornamelijk speelgoed van Thomas.
“Verkopen, denk ik,” antwoordde ik zonder op te kijken.
“Waarom neem je hem niet mee, bij ons kun je toch ook fietsen?”
Ik schudde mijn hoofd. “Ik fiets al een paar jaar niet meer,” verklaarde ik terwijl ik verder ging met het uitzoeken van Thomas' speelgoed.
“Sinds Thomas?” wilde Nicolas weten.
Ik knikte. "Geen tijd meer," verklaarde ik nonchalant.
"Hoezo geen tijd meer? Waarom wel hardlopen dan en niet fietsen?"
Ik draaide me om en keek hem aan. “Je wilt het echt weten hè?”
“Yup.”
“Oké dan maar…" Ik zuchtte gelaten. Eigenlijk had ik er helemaal geen zin in hem te vertellen hoe het gekomen was dat ik gestopt was met fietsen, maar goed… "Voor Thomas' geboorte was ik lid van een atletiekverenging. Ik trainde fanatiek, liep regelmatig wedstrijden. Na zijn geboorte had ik daar geen tijd meer voor, maar het lopen op zich, dat was heel goed te doen. Lekker ’s avonds een stuk lopen, m’n hoofd leegmaken, conditie een beetje op peil houden.”
Nicolas knikte begrijpend.
“Fietsen was een heel ander verhaal,” ging ik verder. “Sinds m’n twaalfde fietste ik samen met m’n vrienden. In het begin alleen nog maar in Nederland maar al snel vonden we dat te makkelijk. We wilden meer uitdaging en trokken steeds vaker de Ardennen en de Eifel in. Weekendje weg, colletjes pakken…
Toen Thomas kwam, kon ik niet zo makkelijk meer mee. In het begin probeerde ik het nog wel hoor, maar het lukte gewoon niet. Ik had het niet zo breed en bovendien wilde ik thuis bij Thomas zijn, hij was al zo vaak bij m’n ouders. Mijn vrienden snapten dat gewoon niet, of misschien snapten ze het wel, maar hadden ze steeds minder zin er rekening mee te houden. Op het laatst vroegen ze me niet eens meer mee. Ik baalde ervan, maar het ging gewoon niet anders. En in m’n eentje fietsen, dat trok me niet. Dat herinnerde me er alleen maar aan dat zij lekker met z’n allen in de Ardennen zaten en dat ik er niet meer bij hoorde…”

De eenzaamheid die ik in die tijd voelde, overviel me opnieuw. Tranen prikten achter m'n ogen. Toch voelde het ook wel goed het nu eindelijk eens te vertellen. Mijn ouders hadden het weliswaar allemaal van dichtbij meegemaakt, ze hadden er geen idee van gehad hoe ik me in die tijd voelde. Ik had me op mijn studie gestort waardoor het leek alsof ik gewoon geen tijd meer had voor m’n vrienden, maar in feite was het precies andersom.
“Had ik je toen maar gekend, schat,” zuchtte hij glimlachend. "Ik had je nooit laten vallen." Zachtjes streelde hij mijn arm. "Ik was gezellig bij je thuis langs gekomen, samen voor Thomas zorgen, filmpje kijken, leuke dingen doen… Ik zou het wel geweten hebben!” voegde hij er met een uitdagende grijns op z’n gezicht aan toe.
“Ja, jij zou je kans gegrepen hebben,” pareerde ik zijn dubbelzinnige opmerking.
Nicolas grinnikte, sloeg zijn armen om me heen, keek me diep in m’n ogen en kuste me innig. “Tja, je kunt toch moeilijk van mij verwachten dat ik dit kan weerstaan,” lachte hij toen hij zijn kus verbrak.

“Kom, we moeten verder," grinnikte ik. "Op deze manier zijn we over een maand nog niet klaar!"
“Wat doen we nou met die fiets?” herhaalde Nicolas zijn eerdere vraag.
“Haalt mij te veel vervelende herinneringen boven, weg met dat ding,” zei ik resoluut.
“Jammer, het had me wel leuk geleken. Koop ik er ook één, gaan we samen fietsen.”
“Ja ja, dat ken ik. En dan zeker de hele tijd achter me rijden en jezelf opgeilen aan mijn, langs het zadel schuivende, billen,” lachte ik.
“Strak plan, zo had ik het nog niet bekeken,” grijnsde hij. “Die fiets gaat mee dus, einde discussie.” Triomfantelijk keek hij me aan.
Plotseling trok het idee om met hem te gaan fietsen me enorm aan. Hij had natuurlijk ook van die lekkere billen op dat zadel… En dan die benen van hem!
“Hmm… ik krijg ineens visioenen,” grinnikte ik.


Een paar uur later zaten toch de meeste van m’n spullen in dozen of vuilniszakken. Dozen gingen voor het grootste deel naar de zolder bij m’n ouders, vuilniszakken konden aan de straat en alles wat mee moest naar huis werd in de gang bij elkaar gezet. Morgenmiddag zou de opkoper komen die de rest van de spullen mee zou nemen en dan was mijn oude huisje leeg.

“Tijd om een hapje te gaan eten bij mijn ouders,” zei ik nadat ik om me heen had gekeken en vastgesteld had dat er niks meer te doen viel. “Toch raar hoor. Ik heb hier vier jaar gewoond en nou is het gewoon voorbij,” mijmerde ik terwijl we het tuinpad afliepen.
“Je bedenkt je toch niet op het laatste nippertje hè?” plaagde Nicolas.
“Ben jij gek! En dan alles weer uit moeten pakken zeker? Nee mannetje, ik ga lekker met jou mee en je komt nooit meer van me af!” lachte ik.
Hand in had liepen we naar mijn ouders. We passeerden een buurvrouw. Ik zag haar wel naar ons kijken. Het hele dorp zou inmiddels wel van die brief afweten en natuurlijk was ook allang bekend wie die vader was waarover in die brief gesproken werd. Het kon me geen moer schelen wat ze ervan vonden! Ik hield van Nicolas en dat wilde ik niet verbergen. Ik voelde me trots, gelukkig… Ineens sloeg ik m’n armen om hem heen en kuste hem innig. Zomaar, in een opwelling… Omdat ik zielsveel van hem hield… Ik was me er absoluut niet meer van bewust dat we midden op straat stonden in een zwaar Christelijk dorp. Minuten later pas lieten we elkaar weer los. Mijn hart bonkte in m’n keel. Onvoorstelbaar wat hij elke keer weer in me losmaakte…
Ineens drong tot me door waar we waren. Ik schoot in de lach. “Kom, naar m'n ouders, daar hebben we meer privacy,” hikte ik lachend.
Aan de overkant zag ik de gordijnen bewegen. Ik kon me de praatjes al voor de geest halen… ‘Heb je het gehoord? Die jongen die toen moest trouwen, die zoent met een man! Is het niet vreselijk?’
Whatever, ze zochten het maar uit…


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Geloof, hoop & liefde door Michael87 » dinsdag 23 september 2014 12:19

Deel 19 | Afscheid




De volgende ochtend belden we al vroeg bij mijn ouders aan om Thomas op te halen. Ik had voor de traktatie eierkoeken met dropmatjes, dropveters, snoepgebitjes en een rode servet, versierd als piratenkoppen. Thomas vond het prachtig! Enigszins nerveus reden we richting school. Althans, ik was nerveus, Thomas praatte honderduit. Hij ging op school vertellen over het piratenschip waar we naartoe waren geweest en dat hij een piratenkamer kreeg. Hij maakte zich helemaal nergens druk om, vond het alleen maar leuk.
Nicolas wist heel goed dat ik er best tegenop zag. "Nog één dag, schat," zei hij zachtjes terwijl hij zijn hand op mijn been legde. "Dan gaan we weer naar huis. Dan is er niks meer om je druk over te maken."
"Ik weet het," zuchtte ik gelaten.
"Wees trots jongen, hoofd omhoog. Jouw God helpt je er wel doorheen, samen met mij," probeerde hij me op te beuren. "We zullen ze eens laten zien dat het ook anders kan," lachte hij.
Ik lachte weliswaar terug, maar wel een beetje als een boer met flinke kiespijn. Ik was er niet gerust op.

Op het plein stonden ouders druk met elkaar te praten, ik kon wel raden waarover. Nadat we uitgestapt waren, werd het stil, iedereen keek onze kant op. De zenuwen gierden door mijn keel.
Nicolas pakte m'n hand vast en kneep er zachtjes in. "Kom op jongen. Laat zien wat je kunt," moedigde hij me aan. "Kom Thomas," zei hij terwijl hij zich omdraaide. Hij pakte Thomas bij de hand en trok ons samen mee het plein op.
"Michael!" hoorde ik Theo roepen. Hij stapte tussen een groepje ouders vandaan en liep op ons af, op de voet gevolgd door zijn zoontje. "Hey Thomas, jou had ik nog niet gezien, jongen," begroette Theo Thomas vrolijk. "Wat hoor ik van jouw papa's? Gaan jullie morgen verhuizen?"
Slim van Theo. Hij verlegde de aandacht van Nicolas en mij naar Thomas en deed ondertussen net alsof er niks aan de hand was.
Thomas knikte enthousiast en begon te vertellen. Binnen de kortste keren vroeg Victor, die er nieuwsgierig bij stond, hem de oren van zijn hoofd en stonden de twee jongetjes druk met elkaar te praten.
"Zo," merkte Theo op. "Even de spanning uit de lucht."
Dankbaar keek ik hem aan. "Hoe wordt er gereageerd?" vroeg ik nerveus.
"Wisselend. Ik heb mensen gesproken die het ronduit afkeuren wat je doet, maar er zijn er ook die het wel begrijpen."
"En de kinderen? Heb jij enig idee of er veel kinderen thuisgehouden worden?"
"Voor zover ik weet, geen één! Gistermiddag na schooltijd bleken er nogal wat vragen te zijn. Annet heeft dat aangegrepen om de ouders gerust te stellen. Ze heeft benadrukt dat het in deze tijd onmogelijk is om te voorkomen dat kinderen met zaken als homoseksualiteit geconfronteerd worden, is het niet in hun directe omgeving, dan wel op TV. Ze heeft de ouders de vraag voor gelegd wat ze verstandiger vinden: homoseksualiteit bij hun kinderen uit de buurt houden en het risico lopen dat ze zelf op zoek gaan naar informatie waardoor ze misschien wel op hele verkeerde ideeën worden gebracht, of het bespreekbaar maken door het niet bij ze weg te houden en eerlijke antwoorden en adviezen op basis van het Geloof te geven.
Ik knikte bewonderend, had ik me toch in haar vergist! Ze had ongeruste ouders hun kinderen ook gewoon thuis kunnen laten houden, maar in plaats daarvan had ze moeite gedaan ze te bewegen hun kinderen juist naar school te laten komen zodat Thomas een leuk afscheid zou hebben. Lief van haar… Al hoopte ik wel dat ze, als kinderen uit haar klas vragen zouden hebben, niet alléén maar antwoorden zou geven op basis van het Geloof. Uit eigen ervaring wist ik dat dat meer kapot maakte dan dat het goed deed…

Door wat Theo vertelde, voelde ik me een stuk rustiger, het zou allemaal wel loslopen.

Ondertussen had zich een groepje kinderen rondom Thomas verzameld. Allemaal waren ze enorm nieuwsgierig, ze stelden de ene vraag na de andere. Thomas glunderde! Hij genoot van de belangstelling en vertelde honderduit over het dorp waar hij nu woonde, zijn nieuwe vriendjes, het strand en de zee, de boerderij en het vakantiepark en natuurlijk over de piratenkamer die Nicolas voor hem ging maken. Er leek geen vuiltje aan de lucht te zijn.

Het afscheid in de groep van Thomas was hartstikke leuk. Annet had duidelijk moeite gedaan het voor Thomas gezellig te maken. Ze betrok zelfs Nicolas erbij door hem voor te stellen aan de kinderen en hem te vragen of hij ze wat in het Frans kon leren. Ik lag in een deuk bij zijn pogingen de kleuters bij te brengen hoe ze 'goeiemorgen', 'hoe gaat het?', 'fijne dag' en 'tot ziens' in het Frans moesten zeggen. Dit was beslist de enige school in het land waar kleuters al Frans leerden!
Annet had als afscheidscadeau met de hele groep een grote verftekening gemaakt met daarop van elk kind en van haarzelf een handafdruk. Onder elke hand had ze de naam van het kind geschreven. "Zo kun je ons nooit meer vergeten," zei ze tegen Thomas toen ze hem de tekening gaf.

Wat ik misschien nog wel het leukste vond, was dat ze een boekje op de kop had getikt om uit voor te lezen. Het ging over een prins die moest trouwen om koning te worden en daarom op zoek ging naar een geschikte prinses, maar geen enkele prinses beviel hem. Uiteindelijk werd hij heel erg verliefd op de broer van één van de prinsessen. Ze trouwden met elkaar en leefden nog lang en gelukkig.
Ik hoopte maar dat ze er geen gedonder mee zou krijgen, want ik kon me niet voorstellen dat de directeur het goed vond dat ze dit voorlas. Stoer van Annet dat ze het toch deed!

Net voor het speelkwartier haalde ik Thomas' traktatie tevoorschijn. Nicolas en ik keken lachend toe hoe hij er, trots als een pauw, mee rond ging. De spanning die ik gevoeld had voor we vanochtend naar school gingen, was helemaal weg.

En toen was het tijd om te gaan. Ik bedankte Annet voor alles en vooral voor het feit dat ze zoveel moeite had gedaan om Thomas' afscheid leuk en gezellig te maken.
"Dat is toch vanzelfsprekend, Michael," zei ze. "Weet je, ik schrok maandag gewoon heel erg, wist totaal niet wat ik ermee aan moest. Maar toen ik er thuis nog eens over nadacht, kwam ik al snel tot de conclusie dat Thomas niet de dupe mocht worden van jullie keuze."
Even stak haar opmerking, onze keuze… Daar zat het probleem niet, het ging om de manier waarop de mensen hier met onze keuze omgingen! Maar goed, ze bedoelde het goed dus besloot ik m'n mond maar te houden, ik was allang blij dat het zo goed was verlopen.
"Leuk dat je Nicolas er ook bij betrok, dat had ik niet verwacht," zei ik.
"Kwam spontaan in me op," lachte ze. "Ik wist niet eens dat je hem mee zou nemen."
"Wen er maar aan," grinnikte ik. "Als Thomas en ik hier zijn, is Nicolas er ook. Ik vertik het eeuwig om net te doen alsof hij er niet bij hoort. Ik hou van hem, Annet en daar schaam ik me absoluut niet voor. Mensen die daar moeite mee hebben, kijken de andere kant maar op."
"Zo is dat," viel ze me bij.
Lachend schudde ik haar de hand. Samen met Thomas en Nicolas liepen we de klas uit.

"Michael!" hoorde ik ineens achter me.
Nietsvermoedend draaide ik me om en keek recht in het gezicht van onze dominee. Wat deed die nou hier? Ik had die man al jaren niet meer gesproken. Sinds Annemarie overleden was, was ik niet meer in de Kerk geweest. Te beladen…
"Ik wil graag afscheid van je nemen," begon hij. "Kunnen we elkaar even onder vier ogen spreken?"
De schrik sloeg me om het hart! Hulp zoekend keek ik Nicolas aan maar hij pikte het totaal niet op deze keer. Hij had natuurlijk ook geen flauw idee wie deze man was en al helemaal niet wat ik er van vond dat hij me aansprak.
Ik zuchtte. "Even dan," reageerde ik met tegenzin. "We hebben nog een hoop te doen."
Hij knikte begrijpend en ging me voor een leeg lokaal in.
"Blijf jij bij Thomas?" vroeg ik Nicolas, voor ik de deur achter me dicht trok. "Ik kom er zo aan. Even afscheid nemen."
Nicolas keek me nu toch wel wat vreemd aan. Hij zou zich wel afvragen waarom dat niet gewoon in de gang kon. Dat begon ik me ook af te vragen…

"Voor je vertrekt naar Frankrijk wil ik je graag nog wat meegeven, Michael," begon onze dominee vriendelijk. "Ik weet dat we elkaar al een hele tijd niet hebben gesproken en dat neem ik mezelf, als ik zie hoe het nu met je gaat, best kwalijk."
Ik keek hem strak aan, voelde me niet op m'n gemak omdat ik ervan overtuigd was dat hij een preek tegen me zou gaan afsteken waarom het niet goed was wat ik deed, net zoals indertijd toen Annemarie zwanger bleek te zijn. Maar dat deed hij niet…

"Ik snap best hoe moeilijk de afgelopen jaren voor jou zijn geweest. Zo jong moeten trouwen en dan je vrouw nog geen half jaar later verliezen, alleen met een baby en tegelijkertijd studeren… Iedereen die belangrijk voor je was, duwde je weg, je familie, je vrienden, de Kerk."
Ik keek hem afwachtend aan. Waar ging dit heen? Vanwaar ineens zoveel begrip? Daar had ik de afgelopen jaren weinig van gemerkt.
"Jongen," ging hij verder. "Ik heb genoeg ervaring met homoseksualiteit om te weten dat zoiets niet zomaar uit de lucht komt vallen. Dat soort gevoelens zit er meestal al heel lang." Hij keek me lang en onderzoekend aan. "Als jij Annemarie niet had gehad, was je beslist al veel eerder voor de verleiding bezweken, of niet?" vroeg hij plotseling.
Ik schrok me kapot! Hoe kon hij dat nou weten? Het zweet brak me uit…
"De beste manier om niet toe te geven aan homoseksuele gevoelens is om te trouwen, Michael en dat heb jij gedaan," ging hij onverstoorbaar verder. "Je had het kunnen redden, als ze was blijven leven."
Mijn hart bonkte in m'n keel. Verdorie, hij wist het echt! Hij wist dat ik allang had geweten dat ik homo was toen ik met Annemarie trouwde! Wat nu?
"Weet je Michael, ik had je bij moeten staan, ik had moeten begrijpen hoe vreselijk moeilijk je het had, maar ik had geen idee. Waarom heb je het me niet verteld? Ik wist niet beter dan dat je rouwde om je vrouw…"
Ik slikte, sloeg m'n ogen neer. "Ik schaamde me," antwoordde ik timide.
Dat herinnerde ik me nog goed, mijn vrouw was nog maar pas overleden en ik dacht maar aan één ding… Dat kon toch niet?
"Dat was toch nergens voor nodig, je deed toch niks verkeerd? Het was juist goed wat je had gedaan. Instinctief wist je wat de Heere van je vroeg. Trouwen met Annemarie was het beste wat je kon doen, jongen," stelde hij me gerust. "En natuurlijk was het verwarrend voor je, want die gevoelens voor mannen, die kwamen steeds weer terug, of niet?"
Ik knikte.

Wat ik absoluut niet wilde, gebeurde toch. Tranen welden op in m'n ogen. Dat, waar ik me altijd schuldig over had gevoeld, waar ik nooit over had kunnen praten, daarvan zei hij nu ineens dat het goed was geweest. Helemaal geen preek, in plaats daarvan begrip. En in feite had hij gelijk, ik had niks verkeerds gedaan. Ik had m'n verantwoordelijkheid genomen en was met de moeder van mijn zoon getrouwd en ik had mijn best gedaan een goeie man voor haar te zijn. Ik wilde geen homo zijn, dat kon niet, dat had God me wel duidelijk gemaakt met haar zwangerschap.

"Als jij je in die tijd niet zo van iedereen afgekeerd had, had dat verlangen van jou nooit de overhand gekregen," ging onze dominee, zich niks van mijn tranen aantrekkend, door. "Maar je dacht dat je het alleen kon, zonder je vrienden, zonder de Kerk en zonder je familie in vertrouwen te nemen. Dat gaat nooit goed Michael, dat kan niemand."

Met betraande ogen staarde ik hem aan. Had hij gelijk? Was mijn verlangen in die tijd ondraaglijk geworden omdat ik er met niemand over durfde te praten? Omdat ik de Kerk de rug toe had gekeerd? Zou ik het volgehouden hebben als Annemarie was blijven leven? Als ik trouw naar de Kerk was blijven gaan? Of als ik mijn worsteling met anderen had kunnen delen zodat ze me hadden kunnen steunen? Misschien wel…
Had ik mezelf dan alleen maar wijsgemaakt dat God het goed vond dat ik mijn leven met een man wilde delen? Omdat ik het zó graag wilde en ik de verleiding in m'n eentje niet langer kon weerstaan? Had ik gewoon een vrouw moeten zoeken? Was het hele probleem dan opgelost geweest?

De schrik sloeg me om het hart! Langzaam voelde ik me wegzakken, nog even en dan ging ik kopje onder, dan had hij me klein…
'Nicolas! Help! Waar ben je? Alsjeblieft, ik heb je nodig…' In gedachten schreeuwde ik het uit!
Dit ging ik niet redden in m'n eentje, tegen deze redenering kon ik niet op, want diep in mijn hart wist ik dat het waar wat hij zei. Hoe eenzamer ik me had gevoeld, hoe sterker mijn verlangen naar een relatie met een man werd…

De dominee ging rustig verder. "Jongen, het is nooit te laat. Weet dat er altijd een plekje voor je is in God's Koninkrijk. Als je maar berouw toont en je weer gaat leven zoals de Heere van je vraagt. Als jij zo ver bent en ontdekt wat het is dat Hij echt van jou wil, schroom dan niet om bij me aan te kloppen, mijn deur staat altijd voor je open. Het ga je verder goed, Michael. Ik hoop dat je vindt wat je zoekt. Ik zal voor je bidden."

Met die woorden schudde hij me de hand en verliet het lokaal. Verslagen zakte ik op een stoeltje neer, mijn goeie zin was helemaal weg. Hoewel de dominee me niks opgedrongen had, geen oordeel had uitgesproken en me niet had verteld dat hij vond dat ik verkeerd bezig was, hadden zijn woorden me enorm geraakt. Ik zuchtte diep, raapte mezelf bij elkaar en besloot Thomas en Nicolas op te zoeken.

Nicolas keek me bezorgd aan, waarschijnlijk zag hij wel dat ik gehuild had. Ik ontweek zijn blik, voelde me niet op m'n gemak.
"Is er wat gebeurd, schat?" vroeg hij. "Je bent zo stil."
"Laat me maar even, dat afscheid nemen is best zwaar soms."
Hij pakte m'n hand. Ik liet het lijdzaam toe.
"Hey! Kom op man, nog één dag," probeerde hij me op te beuren.
Toen ik niet reageerde, trok hij me tegen zich aan. "Schat, wat is er? Kom op, jongen, praat eens tegen me," zei hij ongerust.
"Straks, oké? Ik moet eerst nadenken."

Wezenloos voor me uit starend liep ik met Nicolas en Thomas mee naar de auto.
"Geef mij die sleutel maar," sommeerde Nicolas. "Ik rij, jij hebt je kop d'r niet bij."
Op de automatische piloot zette ik Thomas achterin en ging naast Nicolas zitten. Bezorgd keek hij opzij. Ik durfde hem niet aan te kijken, staarde strak naar het dashboard en zuchtte alleen maar…

De woorden van onze dominee maalden door m'n kop, steeds opnieuw. Had hij gelijk? Was mijn eenzaamheid de voedingsbodem geweest voor mij latent aanwezige homoseksuele gevoelens? Ik dacht aan Theo, die zat met hetzelfde probleem. Hij hield het wel vol, hij had zijn vrouw die hem steunde. Hoe zou dat bij mij zijn gegaan als Annemarie was blijven leven? Had ik het dan ook volgehouden?
Ik kwam er niet uit, twijfelde of het wel goed was om aan mijn gevoelens voor Nicolas toe te geven. Nu iedereen wist dat ik homo was, zou ik er niet alleen voor staan, kon ik er op rekenenen dat iedereen me zou steunen als ik het moeilijk had. Was het dan toch niet beter dat ik een leuke vrouw zocht?

Tijdens de lunch bij mijn ouders was ik erg stil. Behalve Nicolas viel het niemand op want Thomas vertelde opgewonden over het afscheid op school. Hij had het leuk gehad, het was ook leuk geweest. Tot ik onze dominee tegen het lijf was gelopen… Nicolas zocht contact, zijn been tegen het mijne, een hand op m'n arm. Ik reageerde er niet op, kon het niet, alles gleed langs me heen.

Nadat we de opkoper, die 's middags langs was geweest en de verkoopbare spullen mee had genomen, uitgelaten hadden, trok Nicolas me mee de kamer in.
"Zo, nu heeft het lang genoeg geduurd. Nu ga jij me vertellen wat er aan de hand is," begon hij resoluut. "Zitten." Hij wees op een verhuisdoos die in het midden van de kamer stond. Zelf schoof hij een andere doos tegenover me en ging ook zitten. "Wie was die man, schat?" vroeg hij.
"Dat was nou onze dominee," antwoordde ik gelaten.
"En wat heeft die dominee tegen jou gezegd waardoor jij ineens zo aan het piekeren bent?" wilde hij weten.
Ik keek hem lang aan. "Hij heeft me aan het denken gezet," begon ik aarzelend.
Ik scheet zeven kleuren stront, had het idee dat ik hem vreselijk pijn ging doen want ik zag nog maar één mogelijkheid, hem vertellen dat ik me vergist had, dat ik toch niet verder wilde. Omdat ik inzag dat mijn gevoelens voor hem waren ontstaan door de eenzaamheid waarin ik al die jaren verkeerde. En omdat ik dacht dat ik het, nu ik wist dat m'n omgeving me zou steunen, ook met een vrouw zou kunnen redden. Omdat ik, doordat ik snapte dat het had gekund als ik niet zo eenzaam was geweest, ineens twijfelde aan hetgeen God met me voor had…
Hoe moest ik hem dit nou vertellen? Wat had ik mezelf op de hals gehaald? Iedereen wist dat Thomas en ik gingen verhuizen, Thomas had zelfs al afscheid op school genomen. Mijn huisje was leeg, al m'n spullen waren weg. Ik had werkelijk gedacht dat ik zeker van mijn zaak was, dat ik zeker wist dat ik m'n leven met Nicolas wilde delen, in Bretagne. En nu? Nu wist ik ineens niks meer zeker…
"Hij snapte het veel beter dan ik gedacht had," zuchtte ik. Zo goed mogelijk vertelde ik hem wat de dominee gezegd had.
Nicolas bleef heel rustig, hij dacht goed na voor hij reageerde.

"Dus als ik het goed begrijp, ben jij er nu van overtuigd dat je je gevoelens voor mij toch moet onderdrukken? Omdat ik een man ben? Want dat is wat je eigenlijk zegt als je beweert dat die dominee gelijk had, of niet?"
"Nee, dat bedoel ik niet. Ik bedoel dat het nu wel zou kunnen lukken om een relatie met een vrouw te hebben omdat ik nu steun krijg van mensen uit m'n omgeving. Want hij had gelijk toen hij zei dat mijn verlangen naar een man ondraaglijk werd door de eenzaamheid," probeerde ik mezelf duidelijk te maken.
"Nou en?" reageerde Nicolas onverwacht fel. "Wat maakt dat uit? Als je hetero was geweest, was je na verloop van tijd ook steeds meer gaan verlangen naar liefde. Alleen zou je dan naar een relatie met een vrouw verlangd hebben in plaats van met een man. Schat, je bent toch geen homo geworden omdat je eenzaam was?"
Ik dacht na, schudde m'n hoofd. "Nee, dat klopt wel, maar ik had er misschien nooit iets mee gedaan als ik steun van mensen uit m'n omgeving had gehad. Die eenzaamheid zorgde er voor dat ik er uiteindelijk toch aan toegaf, dat ik mezelf vertelde dat God het goed vond, omdat ik het zo graag wilde, omdat ik niet langer alleen wilde zijn."
"Michael, hoor je wel wat je zegt? Niemand wil alleen zijn! Maar dat is toch geen reden om je geaardheid de rest van je leven te onderdrukken? Wil jij echt je leven lang vechten tegen een verlangen dat nooit weggaat? Jij denkt dan nu misschien wel dat je je leven ook met een vrouw zou kunnen delen en dat je, omdat je dan niet langer alleen bent, het verlangen naar een relatie met een man kunt negeren, maar daar draait het toch niet om? Het gaat er toch niet om of je het volhoudt? Het gaat er toch dat je gelukkig wordt? Denk jij echt dat je gelukkig kunt worden met een vrouw?" Hij keek me doordringend aan. "Of denk je dat je gelukkig wordt met mij?"

Ineens drong het tot me door! Natuurlijk, hij had gelijk! God wilde dat ik gelukkig werd en dat werd ik niet met een vrouw, dat werd ik met hem! Sterker nog, dat werd ik niet, dat was ik al! Zielsgelukkig!

Hoe kon ik nou zo stom zijn? Onze dominee redeneerde gewoon vanuit een heel ander standpunt dan ik. Hij ging er vanuit dat ik er, net als hijzelf, van overtuigd was dat God van me vroeg dat ik m'n best deed mijn geaardheid te onderdrukken. Hij dacht dat ik mezelf wijsgemaakt had dat Hij het goed vond dat ik een relatie met een man wilde, simpelweg omdat ik het niet meer volhield er in m'n eentje tegen te vechten. Maar dat klopte niet, zo dacht ik niet, hoewel hij me bijna zo ver had dat ik het wel geloofde…

Dat ik me al die jaren zo ongelukkig had gevoeld en iedereen op een afstand had gehouden, was niet gekomen omdat het me zoveel moeite kostte mijn geaardheid te onderdrukken, dat was gekomen omdat ik er juist zo graag voor uit wilde komen maar het niet durfde! Omdat ik bang was voor de reacties van andere mensen, want ik wist dat ze het af zouden keuren. Omdat ik al zoveel mensen teleurgesteld had en ze niet nog meer verdriet wilde doen en vooral omdat ik me slecht en schuldig voelde door alles wat er gebeurd was en het niet aankon dat mensen opnieuw achter mijn rug om over me zouden praten en me nog verder de grond in zouden boren… Dát was het wat me ooit bijna fataal was geworden! Niet de strijd die hij dacht dat ik voerde om mijn geaardheid te onderdrukken, maar juist de angst om wat er zou gebeuren als ik voor m'n geaardheid uit zou komen!

Maar daar had ik me toch overheen gezet? Die stap wilde ik nu toch zetten? Samen met Nicolas? Waar maakte ik me dan nog druk om?
Opgelucht keek ik hem aan. Langzaam verscheen er een lach op m'n gezicht.

"Dat weet ik wel zeker, schat," beantwoordde ik zijn vraag met een brok in m'n keel. "Ik ben in m'n hele leven nog nooit zo gelukkig geweest," voegde ik er zachtjes aan toe.
Zijn gezicht ontspande.
"Je hebt gelijk jongen," ging ik verder. "De dominee en ik verschillen gewoon van mening. Hij denkt dat God wil dat ik hetzelfde doe als Theo, leven met een vrouw en ondertussen een enorme strijd voeren om mijn kruis te dragen. Als je daarvan uitgaat, heeft hij gelijk, ja. Dan ben ik afgedwaald en dan komt dat beslist door alles wat er is gebeurd. Maar zo denk ik er toch niet over? Ik weet toch dat het anders is? Dat ik van God gewoon mag zijn wie ik ben en mag leven met wie ik wil?" Ik keek hem indringend aan. "Verdorie man, hij had me bijna zover dat ik zelf geloofde dat ik toch de fout was ingegaan. Het klonk zo logisch zoals hij het vertelde, ik zag het gewoon voor me," besloot ik zuchtend.

Opgelucht blies Nicolas zijn adem uit. "Ik ben blij dat je de boel weer helder ziet, zeg! Mijn God, ik schrok me kapot! Ik dacht werkelijk even dat die man je klein had gekregen."
Ik pakte zijn handen vast en keek hem aan. Opnieuw werd ik diep geraakt door de intense liefde die ik in zijn ogen zag. "Jongen, ik heb je al vaker gezegd, niks komt tussen ons. Zolang wij bij elkaar zijn, komt het goed. Maar ik moet toegeven, hij had me behoorlijk bij m'n ballen. Hij speelde het slim, haalde me bij jou weg zodat hij makkelijker op me in kon praten. Ik voelde me gewoon wegzakken… Schat, ik kan dit echt nog niet zonder jouw steun. Laat me alsjeblieft niet in de steek want ik heb je heel hard nodig. En onthoud dat zelfs als ik zeg dat ik niet meer verder wil, dat altijd voortkomt uit iets dat me aangepraat wordt. Ik doe m'n best overeind te blijven maar ik kan je niet beloven dat dat altijd zal lukken," zuchtte ik.
"Ik begin geloof ik nu pas een beetje te begrijpen hoe jij al die jaren hier geleefd hebt," reageerde Nicolas. "Ze maken wel heel erg gebruik van je gevoelige plekken om je de richting op te krijgen waar ze je hebben willen, zeg. En dan ook nog op zo'n manier dat je werkelijk denkt dat je het zelf wilt, dat het je eigen keuze is. Je moet wel heel sterk in je schoenen staan om daar niet voor te zwichten."
Ik knikte. "Ik ben zo blij dat ik hier morgen weg ben."
"Anders ik wel," grijnsde Nicolas.
"En ik ben zo blij dat ik indertijd gebroken heb met de Kerk. Misschien was ik weliswaar minder eenzaam geweest als ik dat niet had gedaan, maar gelukkig was ik er zeker niet door geworden," merkte ik op.

Voor het eerst had ik oprecht vrede met hoe alles gelopen was. Voor het eerst besefte ik dat het voor mij maar goed was dat Annemarie niet meer leefde. Ik zou me doodongelukkig hebben gevoeld in ons huwelijk. En zij ook, want ze wist dat ik niet van haar hield.

Ik stond op, trok hem omhoog. "Kom, ik wil afscheid van Annemarie nemen. En we moeten straks het busje nog ophalen. Vanavond moet de boel echt ingeladen worden anders wordt het morgen veel te laat," ging ik weer over op praktische zaken.
Mijn sombere bui was helemaal weg. Ik wist weer hoe het zat, waar ik mee bezig was. Het was goed zo, sterker nog, het was geweldig!
"Ga je mee naar haar graf?" vroeg ik hem.
"Wil je Thomas niet meenemen?" reageerde Nicolas.
Ik dacht even na. Eigenlijk had hij wel gelijk, Thomas moest ook afscheid van zijn moeder kunnen nemen. "Ik wil graag eerst samen met jou. Er zijn dingen die ik haar wil vertellen die Thomas, in ieder geval nu, nog niet hoeft te horen. Dan halen we hem later op en gaan nog een keer met z'n drietjes, goed?"
Als antwoord voelde ik zijn arm stevig om me heen. Hij wist best hoe moeilijk ik dit vond.
"Laten we dan meteen maar gaan, anders wordt het zo laat."

Voor ik de deur achter me dichttrok, liet ik mijn blik nog één keer door mijn huisje gaan. Leeg. Alleen nog dozen en vuilniszakken herinnerden aan de tijd dat Thomas en ik hier samen woonden. Mijn leven hier was voorbij. Glimlachend liet ik de deur in het slot vallen, draaide me om en keek recht in lachende gezicht van mijn stralende toekomst. Als iemand me drie maanden geleden had gezegd dat ik me zo gelukkig zou voelen, had ik hem vierkant uitgelachen. En nu? Ik kon me bijna niet meer voorstellen dat het ooit anders was geweest…

Twintig minuten later liepen we, dicht naast, elkaar het kerkhof op. Vier en een half jaar geleden had ik mijn vrouw hier begraven, sindsdien was ik er niet vaak meer geweest, ik kon het niet opbrengen. Schuldgevoel maakte het moeilijk haar onder ogen te komen.
En de Kerk? Na Annemarie's overlijden had ik deze Kerk nooit meer van binnen gezien. Dit was niet mijn Kerk, ik kon me hierin helemaal niet vinden. Dat was me vandaag maar weer eens heel erg duidelijk geworden. Diep in mijn hart baalde ik ervan dat Annemarie op dit kerkhof lag. Op de één of andere manier voelde dat niet goed. Maar ja, het was niet anders.
Hoe dichter we bij het pad kwamen waaraan haar graf lag, hoe gespannener ik werd. Alsof Nicolas het aanvoelde, pakte hij stevig m'n hand vast en kneep er in.
"Ik ben bij je, schat. We doen dit samen," fluisterde hij.
Mijn hart smolt, tranen welden op in m'n ogen. Wat was hij toch een geweldige vent!

En zo stond ik stil voor het graf van Thomas' moeder. Alles wat er gebeurd was, flitste aan me voorbij. Ik zag haar weer voor me, vrolijk, soms een tikkeltje opstandig. Maar ja, wat wilde je met zo'n vader… Ze was verliefd op me geweest, had ze verteld nadat we gevreeën hadden. Ik niet op haar. Dat was het eerste moment geweest waarop ik me schuldig had gevoeld. Het moment waarop tot me doordrong dat zij gevoelens voor mij had en ik niet voor haar. Ik had niet met haar moeten vrijen. Vrijen deed je omdat je liefde met iemand wilde delen. Dat wist ik nu ja, maar toen? Toen was het heel anders. Verwarring, vreemde gevoelens. Ik moest uitzoeken hoe het zat en daar was zij de dupe van geworden. Ik zuchtte diep. Nicolas' duim streelde heel zacht mijn hand. Onmiddellijk laaide mijn liefde voor hem op. Een waanzinnig warm gevoel doorstroomde me. Er verscheen een glimlach op m'n gezicht. Zoals wij vreeën, dat was liefde! Liefde door God gegeven, mooier bestond niet…

"Hoi Annemarie," begon ik voorzichtig. "Ik wil je heel graag nog een keer spreken voor ik vertrek, want Thomas en ik gaan weg, voorgoed. Er wacht ons een nieuw en gelukkig leven in een ander land. Samen met iemand waar ik met hart en ziel van hou. Lieve Annemarie, ik wil dat je weet dat het me spijt. Ik wist dat je gevoelens voor me had en ik heb daar willens en wetens gebruik van gemaakt. Ik hield van je als van een vriendin, niet als van een geliefde. Dat kon ook niet, want mijn hart klopt nou eenmaal alleen sneller voor een man. Dat was toen zo en dat is nog steeds zo. Alleen toen kon ik het nog niet accepteren. Toen worstelde ik met mijn geaardheid. Omdat mensen zoals jouw vader zeiden dat het niet mocht. Jouw liefde voor mij heeft me uiteindelijk geholpen mezelf te aanvaarden zoals ik ben, homo."
Tranen stonden in m'n ogen. Ik slikte, deed m'n best het droog te houden. Nicolas zei niks, hij hield me alleen maar stevig vast.

"Lieve Annemarie," ging ik verder. "Het is nooit mijn bedoeling geweest je te kwetsen hoewel ik dat volgens mij wel gedaan heb. Wat moet het moeilijk voor je zijn geweest om eerst door mij afgewezen te worden en dan vier maanden later met me te moeten trouwen in de wetenschap dat ik niet van je hield, alleen maar omdat je ons kind droeg. Het spijt me dat het zo gelopen is.
Ik wil dat je weet dat onze zoon een geweldig kind is. Hij staat onbevangen in het leven en geniet, ondanks dat jij er niet voor hem kunt zijn. De afgelopen jaren ben ik vader en moeder voor hem geweest, ik heb mijn best gedaan voor hem te zorgen en hem te beschermen. Maar nu sta ik er niet meer alleen voor, ik heb degene gevonden met wie ik mijn leven in liefde mag delen. Samen met Thomas. Ik ben eindelijk gelukkig…
Annemarie, ik wil je bedanken voor jouw liefde die mij in staat heeft gesteld mezelf te aanvaarden. Ik wil je vooral ook bedanken voor Thomas. Ondanks dat ik misschien veel te jong was om vader te worden, is hij het mooiste wat je me hebt gegeven. En ik wil je voorstellen aan Nicolas, mijn grote liefde en papa voor Thomas. Ik weet zeker dat je ervan zou genieten hen samen te zien."

Ik draaide m'n betraande gezicht naar Nicolas en lachte naar hem. "Ik hou van jou, jongen," zei ik uit de grond van mijn hart.
Hij nam mijn gezicht tussen zijn handen, keek me lang en diep in m'n ogen en drukte toen heel teder zijn lippen op mijn mond. Ik liet het over me heenkomen, werd helemaal week en slap in m'n benen. Het was alsof alles in deze kus samenkwam. Zijn liefde voor mij, mijn liefde voor hem, God die ons verbond en vooral Annemarie die zag dat het goed was. Ik kan het niet anders uitleggen, dit voelde gewoon volmaakt, alsof de last van het schuldgevoel van me afgenomen werd. Het was goed zo. Een rimpelloze zee, zo mooi, zo bijzonder. Alleen maar liefde, eindeloze liefde…

Het gekke was dat de tranen nog steeds over m'n wangen stroomden. Ik voelde me zielsgelukkig en ik stond gewoon te janken als een klein kind. Toen we eindelijk onze kus verbraken, zag ik ook in Nicolas' ogen een verdachte glinstering. We keken elkaar aan en wisten het beiden, ik kon het verleden loslaten om samen met hem opnieuw te beginnen.
Met onze armen stevig om elkaar heen, liepen we terug naar het huis van mijn ouders, naar Thomas, onze zoon.


EINDE

De ePub versie van dit verhaal vind je hier.

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
 

Plaats een reactie

Vorige

Terug naar Man - Man

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast