Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief


Forumindex  • Verhalen, gedichten en andere teksten  • Man - Man
 
Registreren
 
 
 

Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief

Geloof, hoop & liefde


Algemeen

Plaats een reactie

Bericht Geloof, hoop & liefde door Michael87 » woensdag 18 juni 2014 20:47

Geloof, hoop & liefde



Toen ik achttien was, wist ik zeker dat ik homo was. En dat kon niet, dat mocht niet… van God. Tenminste, dat zei iedereen... Het heeft me een hoop problemen opgeleverd maar uiteindelijk nog veel meer goeds. Daarover gaat dit verhaal. Omdat één en ander nogal gevoelig ligt in mijn familie- en voormalige vriendenkring, komen met name namen, achtergronden van personages en beschrijvingen van locaties komen niet altijd overeen met de werkelijkheid. De rest van het verhaal wel.


Inhoudsopgave

Deel 1 | Alleen op vakantie
Deel 2 | Hij voelt het ook
Deel 3 | Een tipje van de sluier
Deel 4 | Twee werelden
Deel 5 | Eén groot misverstand
Deel 6 | Is er nog hoop?
Deel 7 | Opheldering
Deel 8 | Een last van m'n schouders
Deel 9 | Eindelijk openheid
Deel 10 | Thomas wil op vakantie
Deel 11 | We gaan ervoor
Deel 12 | Terug naar Bretagne
Deel 13 | Homo zijn valt niet mee
Deel 14 | Eén verkeerde opmerking
Deel 15 | Het roer om
Deel 16 | De laatste etappe
Deel 17 | De laatste etappe
Deel 18 | Open kaart
Deel 19 | Afscheid

Dit verhaal is afgerond.
De ePub versie van dit verhaal vind je hier.


reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Geloof, hoop & liefde door Michael87 » woensdag 18 juni 2014 20:49

Deel 1 | Alleen op vakantie




“Heb je alles jongen?”
“Ja mam...”
“Thomas?”
Mijn zoon stond met een bedrukt gezichtje te kijken hoe al m’n bagage in mijn autootje verdween.
“Papa komt gauw weer thuis hoor. Twee weekjes maar schat. En dan breng ik voor jou Franse playmobil mee. Goed?” richtte ik me tot mijn zoon.
Meteen fleurde zijn gezichtje op. Playmobil was alles voor mijn vierjarige zoon. Wat werd hij al groot! En wat koste het me een moeite om hem twee weken bij mijn ouders achter te laten. Maar mijn ouders hadden wel gelijk. Sinds de geboorte van Thomas en het overlijden van zijn moeder, had ik geen moment tijd meer voor mezelf gehad. Studeren, voor Thomas zorgen en dan nog eens al het gepieker. Maar daar wisten mijn ouders nog niet de helft van. Misschien was het inderdaad goed voor me om er eens helemaal alleen tussen uit te gaan. Even geen verplichtingen, lekker uitslapen, gewoon doen waar ik zin in had.

Ik was wel een beetje verbaasd geweest toen mijn ouders met deze vakantie aan kwamen zetten. Ze hadden me praktisch weggestuurd. Om Thomas hoefde ik me geen zorgen maken, hadden ze gezegd. Die zou bij hun de tijd van zijn leven krijgen.
“Kom eens bij papa, knul.”
Ik zakte door m’n knieën en nam hem stevig in mijn armen. Met zijn kleine armpjes om mijn nek drukte ik hem dicht tegen me aan.
“Niet zo hard papa!”
Ik lachte om zijn gespartel om los te komen. Wat zou ik hem missen! Sinds hij geboren was, was hij elke dag bij me geweest, mijn kleine mannetje. En nu zou ik hem twee weken lang niet zien. Ik slikte maar een keer om mijn opkomende tranen te onderdrukken.
“Zul je lief zijn bij opa en oma?”
Thomas knikte. Ik gaf hem een laatste kus en liet hem met een diepe zucht los. Overeind komend richtte ik me tot mijn moeder.
“Ik zal elke dag bellen, ok? En als er iets is met Thomas… Ik ben in een dag weer thuis als het moet.”
“Hé, wat zou er nou kunnen zijn? Maak je niet ongerust. We gaan er gewoon twee hele leuke weken van maken. Geniet jij nou maar van je vakantie en zorg dat je goed uitgerust terug komt. Je hebt het verdiend jongen.”
Met waterige ogen keek ik haar aan. “Bedankt mam. Voor alles. Niet alleen voor deze vakantie. Maar gewoon… dat jullie er altijd voor me zijn. En voor Thomas...”
Ik knuffelde mijn moeder en gaf haar een dikke kus.
“Bedankt pa. Zorg je er voor dat ma Thomas niet te veel verwend?”
“En wie zorgt er voor dat ik hem niet te veel verwen?” reageerde hij gevat.
Grijnzend keek ik hem aan terwijl ik zijn hand vastpakte en hem tegen me aan drukte. Met mijn andere hand klopte ik hem een paar keer op zijn rug.
“Tot over twee weken pa.”
“Rij voorzichtig jongen! En denk aan wat je moeder gezegd heeft… geniet er van...”
Met een dubbel gevoel stapte ik in m’n autootje, startte de motor en reed de straat uit, op weg naar Bretagne.

Tegen de avond draaide ik een smal landweggetje in. Een klein bordje langs de kant van de weg vertelde me dat ik hier rechtsaf moest slaan. Ik twijfelde even want bordjes langs de kant van de weg wezen in Frankrijk nogal regelmatig precies de verkeerde kant op. In geen velden of wegen kon ik ook maar iets ontdekken dat op een vakantiepark leek. Ik besloot het weggetje een stukje verder in te rijden om te zien of verderop iets te onderscheiden viel. Bovenop een heuvel zette ik mijn auto aan de kant. Voor me liep de weg behoorlijk steil naar beneden. Maar nog steeds geen vakantiepark te zien. Slingerend daalde het weggetje af om na een paar honderd meter in een bos te verdwijnen. Misschien moest ik dat bos nog maar even doorrijden. Ik stapte weer in en reed langzaam verder.

Even plotseling als het bos begonnen was, hield het ook weer op. Een licht glooiend veld strekte zich voor me uit. Rechts van me doemden een paar kleine huisjes op. Nieuwsgierig reed ik verder. Zou dit het zijn? Ik had me toch iets anders voorgesteld bij een vakantiepark. M’n moeder had weliswaar verteld dat het een klein park was waar vooral mensen kwamen die de rust en de natuur opzochten. Maar zo klein… In de gauwigheid telde ik vijf huisjes die verspreid in het landschap stonden en een oude boerderij. Hier en daar wat bomen en dat was het dan. Ik reed verder. Niet veel later zag ik weer zo’n klein bordje langs de weg. Het wees inderdaad naar rechts. Ineens werd ik een beetje zenuwachtig. Hier zou ik de komende twee weken verblijven. Hoe zou het zijn? Zou ik het wel volhouden, zo helemaal in m’n eentje? Ik miste Thomas nu al. Zijn enthousiasme, het plezier dat we hadden als we samen speelden. Sinds hij vier jaar geleden geboren was, had ik geen dag zonder hem doorgebracht. Naast mijn studie, die ik met veel hulp van mijn ouders had kunnen afmaken, draaide mijn hele leven alleen maar om hem. Het was niet altijd makkelijk geweest, in tegendeel, ik had het er vaak moeilijk mee gehad. Vooral toen mijn vrienden me steeds meer links lieten liggen. Ik snapte het wel, ik had bijna nooit meer tijd om samen met hen dingen te doen. Thomas had me nodig. Langzamerhand vereenzaamde ik. Daar kwam nog bij dat ik steeds meer verlangde naar een liefdevolle relatie. En vooral dat had me de laatste tijd, behoorlijk somber gemaakt. Het zou beslist niet makkelijk worden om iemand te vinden die het zag zitten om samen met mij een kind groot te brengen. Ik had al wel eens voorzichtig pogingen ondernomen contact te leggen maar telkens was het afgeketst op het feit dat ik een kind had. Langzamerhand begon ik er moedeloos van te worden.

Mijn ouders dachten dat ik me te druk maakte vanwege mijn afstuderen. Ze hadden geen idee van mijn eenzaamheid, van mijn verlangen naar iemand om mijn leven mee te delen. Ze vonden dat ik, nu ik mijn studie afgerond had, maar eens wat tijd voor mezelf moest hebben en hadden me deze vakantie cadeau gedaan. Kon ik eens lekker bijkomen en tijd aan mezelf besteden…

Nog geen minuut later doemde een groot hek voor me op dat automatisch openging toen ik dichterbij kwam. Rustig reed ik het park op richting de boerderij die een kleine honderd meter verderop stond. Boven de voordeur die uitnodigend openstond hing een groot bord ‘Accueil’. Ik parkeerde m’n auto, stapte uit en liep verwachtingsvol naar binnen. Een jongeman, hij was misschien iets ouder dan ikzelf, zat met gebogen hoofd achter de balie. Hij keek op toen hij me binnen horde komen. Twee stralend blauwe ogen keken me vriendelijk lachend aan. Een kort moment namen we elkaar op. Toen stond hij op, liep om de balie heen en begroette me met een stevige handdruk.
“Nicolas,” stelde hij zichzelf voor.
“Michael,” antwoordde ik.
In rap Frans heette hij me welkom. Overdonderd door de Franse spraakwaterval, maar vooral door die prachtige blauwe ogen, staarde ik hem niet begrijpend aan. Niets van wat hij zei, drong tot me door. Die ogen… Plotseling stopte hij, keek me onderzoekend aan en schakelde razendsnel over op Engels. Ik moest mijn best doen niet in de lach te schieten. Fransozen die Engels spraken, dat klonk gewoon zo grappig…
Hij draaide zich om, pakte één van de sleutels die op de balie lag en zei: “Come on, let me show you your cabin.”
Enthousiast sloeg hij me op m’n schouder, liep naar buiten en wenkte me hem te volgen. “Helemaal doorrijden tot aan het eind van de weg,” zei hij, wijzend in de richting waar ik naartoe moest. “Het laatste stukje zul je moeten lopen, de weg gaat niet helemaal tot aan het huisje.”
“Prima, ik vind het wel,” antwoordde ik in vloeiend Frans.
Een beetje verbaasd keek hij me aan. Ik grinnikte. Mijn Frans is, al zeg ik het zelf, uitstekend! Mijn moeder komt oorspronkelijk uit Frankrijk waardoor ik tweetalig ben opgevoed. Van kinds af aan ging ik samen met mijn ouders meerdere keren per jaar op familiebezoek in Frankrijk en ook onze vakanties brachten we in het land door. Ik hield van van het land… en de taal. Net als mijn ouders.
Ik schudde hem de hand en bedankte hem.
“Kom je vanavond naar de barbecue?” vroeg hij ineens. Hij was weer overgegaan op Frans, had inmiddels begrepen dat ik hem wel degelijk verstond. “In de kampvuurkuil naast de boerderij. Bijna iedereen komt…” voegde hij eraan toe.
Verwachtingsvol keek hij me aan, mijn hand nog steeds vasthoudend.
“Eh…,” aarzelde ik. Om eerlijk te zijn trok het idee van een barbecue met de andere gasten me niet zo. Ik had niet zo’n zin in oppervlakkige gesprekken met volslagen onbekenden. Ik was moe, wilde liever een paar uurtjes slapen. Aan de andere kant… Hij zou er natuurlijk ook zijn… En hij was ok… toch?
“Kom op, gezellig man. Kan je iedereen een beetje leren kennen. Lekker stukje vlees op de grill, aardappels poffen in het vuur. Glaasje wijn erbij. Wat wil je nog meer?” ging hij enthousiast verder.
Uitnodigend keek hij me aan. Ik zag het al voor me. Rauw vlees, zwarte aardappelen, zure wijn… Maar goed, ik wilde geen spelbreker zijn. Wie weet was het heel gezellig…
“Altijd leuk om andere mensen te leren kennen,” reageerde ik met gespeeld enthousiasme. “Ik zal er zijn.”
Nicolas glunderde. Verbeelde ik het me nou of vond hij het echt leuk dat ik zou komen? Ik keek hem onderzoekend aan. Leuke vent… Iets kleiner dan ikzelf, lekker nonchalant. Mooi donker half lang golvend haar, en dan die ogen… Alsof ze recht in m’n ziel keken. Een vreemde kriebel trok door m’n buik…
“Doen we elke vrijdag. Leuk voor de nieuwe gasten. Maar ik waarschuw je, alle andere gasten zijn een stuk ouder dan wij. De meesten zijn van middelbare leeftijd, hebben de kinderen het huis uit en zoeken nu de rust en de natuur op.”
“Tja, dan zullen we het met elkaar moeten doen,” reageerde ik gevat.
Ik stond er versteld van hoe gemakkelijk de woorden over m’n lippen rolden. Meestal was ik wat verlegen tegenover vreemden. Waarom nu dan niet? Op de één of andere manier voelde ik me bij hem op m’n gemak. Alsof ik hem al jaren kende…
“Yep, we zijn tot elkaar veroordeeld,” grijnsde hij vrolijk.
Lachend keek ik hem aan. Het ijs was gebroken.

In gedachten reed ik de richting uit die Nicolas me gewezen had. Aardige vent. Deed in ieder geval zijn best het zijn gasten naar de zin te maken. Misschien een tikkeltje te enthousiast. Aan de andere kant… het werkte wel aanstekelijk. Hij had me toch maar mooi zo ver gekregen dat ik naar die barbecue ging!

Niet veel later sleepte ik m’n twee koffers het kleine maar gezellige huisje in. Verbluft door het prachtige uitzicht schoof ik de schuifpui open, liep het terras op en snoof de zilte zeelucht op. In de verte hoorde ik de golven tegen de rotsen uiteen spatten.
“Wow...” fluisterde ik voor me uit. “Wat een rust…”
Voor het eerst sinds jaren voelde ik me gewoon onbezorgd. Vrolijk fluitend verkende ik de rest van het huisje, pakte m’n koffers uit, richtte de kasten in en inspecteerde de keuken. Koelkast, elektrische kookplaat, magnetron, geen oven… Heel wat anders dan mijn grote en van de nieuwste apparatuur voorziene keuken thuis waarin ik me helemaal kon uitleven. Want koken, dat was mijn passie. Toen ik er na Thomas’ geboorte ineens alleen voor kwam te staan, vond ik dat ik niet steeds een beroep op mijn moeders kookkunst kon doen. Ik zou toch moeten leren voor mezelf en Thomas te koken. Dus had ik me er vol overgave op gestort en ontdekte al snel dat ik het leuk vond en er ook best goed in was.

Twee uur later liep ik opgewekt en fris gedoucht richting de kampvuurkuil. De indringende geur van brandend houtskool kwam me al tegemoet. Toen ik dichterbij kwam, zag ik dat er zich al een behoorlijke groep mensen had verzameld en inderdaad, zoals Nicolas al gezegd had, waren de meesten van middelbare leeftijd. Uit het aantal mensen leidde ik af dat er toch meer huisjes op het park moesten zijn dan je zo op het eerste gezicht zou denken.
“Michael!” Breed lachend kwam Nicolas op me af lopen. “Kerel… leuk dat je er bent.” Hij pakte me bij m’n schouders vast, kuste me drie keer en liet me toen weer los.
Een vreemde rilling trok over m’n rug… Overdonderd staarde ik hem aan. Voor ik iets kon zeggen, trok hij me mee naar een groepje mensen dat rond de barbecue stond.
“Jongens, dit is Michael,” stelde hij me voor. En weg was hij weer. Een beetje verlegen keek ik de groep rond. Vriendelijke gezichten. Logisch natuurlijk, ze waren allemaal op vakantie.
“Hoi,” groette ik de groep. Ik glimlachte maar wat, wist me geen houding te geven.
“Ha, nog een Hollander!” Een man van begin vijftig reikte me de hand. “Kees,” stelde hij zichzelf voor. “En dit is mijn vrouw, Mieke.” Hij wees naar een vrouw die me vanaf de rand van de kampvuurkuil vriendelijk toe lachte.
“Michael,” reageerde ik terwijl ik zijn uitgestoken hand stevig vastpakte. “En inderdaad, een Hollander,” bevestigde ik zijn conclusie.
“Ga zitten jongen, ga zitten.” Kees gebaarde naar de rand van de kampvuurkuil. Hij nam plaats naast zijn vrouw.
Omdat ik verder ook niet goed wist wat ik moest, ging ik maar naast hem zitten. “Zijn jullie ook vandaag aangekomen?” begon ik voorzichtig, niet goed wetend wat ik moest zeggen tegen deze mij onbekende landgenoten.
“Ha ha, nee… wij zitten hier al weer twee weken. Nog één week en dat zit het er voor ons al weer op. Dan roept de plicht weer.”
Terwijl hij enthousiast vertelde wat er in de omgeving allemaal te beleven viel, dwaalde mijn blik over de rest van de mensen en bleef rusten op Nicolas. Hij stond met zijn rug naar me toe vlees om te draaien op de barbecue. Glimlachend nam ik hem in me op. In een flits zag ik zijn stralend blauwe ogen weer voor me.
“En wat zijn jouw plannen?”
De stem van Kees haalde me terug naar het gesprek. “Eh… ik wil vooral veel lopen. Lekker langs de kust, flinke afstanden afleggen… Gewoon even helemaal tot mezelf komen.” Ik zuchtte.
Verbaasd trok Kees zijn wenkbrauwen op. “Moet jij niet gewoon lekker uitgaan? Lol maken, achter de meiden aan! Da’s toch veel meer iets voor zo’n jonge knul als jij? Wandelen kan ook nog als je zo oud bent als ons...” ging hij plagend verder.

Ik voelde me opgelaten. Hij had natuurlijk gelijk. Maar ja, meiden zaten er voor mij niet in. En uitgaan al helemaal niet! Die fase in mijn leven had ik overgeslagen. Toen Annemarie zwanger was geraakt, had ik mijn verantwoordelijkheid genomen. Haar ouders waren erg gelovig dus abortus was uitgesloten. Volgens haar vader was snel trouwen de enige oplossing. Ik was me kapot geschrokken. Trouwen was wel het laatste waar ik toen aan dacht! Maar ja, ik kon Annemarie er natuurlijk niet alleen voor laten opdraaien. Dus had in ingestemd met een huwelijk. Ik hield niet van haar en dat zou ook nooit veranderen. Mijn hart klopte nou eenmaal alleen sneller voor jongens… Die ene keer met Annemarie, ik had gehoopt dat mijn gevoelens voor jongens daardoor over zouden gaan. Maar het tegendeel gebeurde… Het bevestigde alleen maar waar ik al bang voor was. Ik was homo. Ik wilde het niet, maar het was wel zo. Ik wist het en ik wist ook dat het niet kon. Dat het niet mocht… Althans, dat beweerde iedereen.

Ik voelde me zo schuldig. Schuldig, omdat ik haar gebruikt had in de hoop dat door met haar te vrijen mijn gevoelens voor jongens zouden verdwijnen. En daar zou zij nu haar hele leven lang de consequenties van moeten dragen. Ik kon dus niet anders, ik moest wel met haar trouwen. En ik nam me voor heel goed voor haar en ons kind te zorgen. Dat was ik haar verplicht, vond ik. Uitkomen voor mijn geaardheid zou sowieso flinke problemen opleveren. Misschien was dit dan nog wel de beste oplossing.

Mijn ouders waren niet blij geweest met ons voorgenomen huwelijk. Ik had ze verteld dat Annemarie en ik een paar weken iets met elkaar hadden gehad en dat ik het uit had gemaakt omdat zij er meer in zag dan ik. Mijn ouders deden hun best me ervan te overtuigen dat trouwen geen goed idee was maar respecteerden uiteindelijk mijn besluit om dat toch te doen. Ergens waren ze ook best trots op me dat ik mijn verantwoordelijkheid niet uit de weg ging. Ze steunden ons dan ook zo goed mogelijk.
Nog geen vijf maanden later was Annemarie dood en stond ik er alleen voor. Met een baby. Net twintig was ik toen…

“Laat die jongen toch met rust Kees,” maande Mieke haar echtgenoot. “Als hij wil wandelen, laat hem dan. Niet iedereen is zoals onze Maarten.”
“Ik wandel niet hoor. ‘t Is meer hardlopen,” lachte ik. “Vroeger liep ik marathon’s… Heb ik helaas geen tijd meer voor, Studie…,” verklaarde ik mezelf.
Kees knikte bewonderend. “Sportief type! Goeie zaak jongen.” Hij sloeg me stevig op m’n schouder. Ik lachte maar weer eens. Stiekem gluurde ik nog een keer naar Nicolas.
“Sorry,” verontschuldigde ik me tegenover Kees. “Ik ga even wat te eten halen.”
Zonder een antwoord af te wachten, stond ik op en liep naar Nicolas.
“Heb je al wat lekkers voor me klaar?” vroeg ik zo nonchalant mogelijk. Ik hoopte maar dat hij de lichte trilling in m’n stem niet zou horen.
“Voor jou altijd,” lachte hij.
In het licht van de vlammen schitterden zijn ogen ondeugend. We keken elkaar aan. Ik voelde m’n kop rood worden. Snel wendde ik mijn ogen af, richtte mijn blik op het vlees op de barbecue.
“Doe maar zo’n lekkere spies…” Ik wees naar de spiesen die bruin gebakken lagen te wachten om opgegeten te worden. Ik moest het hem nageven, hij kon wel barbecuen…
“Sausjes en stokbrood staan daar,” gebaarde hij naar de tafel onder de partytent. “En als je een gepofte aardappel wilt, die liggen in het vuur.”
Hij draaide zich om naar het kampvuur in het midden van de kampvuurkuil en wees naar de kleine, in aluminium verpakte pakketjes in het vuur. “Wel voorzichtig, ze zijn erg heet,” voegde hij er aan toe.
Nicolas drukte een plastic bekertje in m’n hand, pakte er zelf ook één, schonk ze vol met rode wijn en hield zijn bekertje in de lucht. “En de wijn, die krijg je van mij. A votre santé!”
Lachend nam hij een flinke slok en hield mijn blik even gevangen in zijn ogen. Snel wendde ik me af. Mijn hemel… Wat gebeurde hier? Ik kreeg het er helemaal warm van…
“Proost,” reageerde ik in een poging normaal te doen. Snel nam ik een slok. Mmm, niet slecht voor een slobberwijntje… Maar ja, die Fransozen stonden er om bekend de lekkerste wijn voor zichzelf te houden. Waar wij in Nederland een kapitaal voor betaalden, was hier in de supermarkt gewoon voor een prikkie te krijgen. Ik nam me voor om voor ik terug naar huis ging, wat flessen in te slaan.
“Hé, ik moet me even met de andere gasten bemoeien. Blijf je nog even als straks iedereen weg is?” vroeg Nicolas plotseling. Hij keek me indringend aan. Zijn stem klonk zacht… Kriebels in m’n buik…
“Leuk…” antwoordde ik lachend.
En ik vond het leuk! Vond hem leuk… Met bonkend hart liep ik richting de sausjes en zocht even later mijn plekje naast Kees weer op. Stiekem hield ik Nicolas in de gaten. Met iedereen maakt hij een vriendelijk praatje, hij lachte om grapjes, zorgde ervoor dat iedereen het naar zijn zin had. Ikzelf werd al snel betrokken in een gesprek met Kees en Mieke en nog een stel uit Nederland. Het duurde niet lang voor ze mijn passie voor koken ontdekt hadden en ik ze verteld had dat ik net afgestudeerd was. Ik begon me steeds meer op m’n gemak te voelen. Na drie bekertjes wijn kon ik zelfs wel zeggen dat ik de grootste lol had. Ik lag dubbel van het lachen om de amusante anekdotes van Kees en vond het misschien nog wel vermakelijker om te zien hoe zijn vrouw zat te glimmen bij zijn verhalen. Die twee waren overduidelijk dol op elkaar. De avond ging snel voorbij en voor ik het in de gaten had waren Kees en Mieke, het andere Nederlandse stel, Nicolas en ikzelf nog de enigen die overgebleven waren. Tegen twaalven stonden de beide Nederlandse stellen op.

“We gaan er maar eens vandoor. ‘t Is mooi geweest voor vandaag,” hoorde ik Kees zeggen.
Met een wederzijds ‘Salut’ vertrokken ze, mij alleen met Nicolas achterlatend. Nicolas was inmiddels begonnen met opruimen. Ik stond op, ging schuin achter hem staan en legde nonchalant een hand op zijn rug. Mijn hart ging als een razende te keer.
“Zal ik je even helpen? Ik ben heel handig in dit soort dingen.”
Lachend draaide hij zich om. Een fractie van een seconde zag ik zijn gezicht vlak voor me. Mijn hart sloeg een slag over, mijn adem stokte… Vlug liet ik hem los en deed een stap opzij. Totaal van m’n stuk keek ik hem aan. “Heb je nog ergens vuilniszakken?” was het enige dat ik op dat moment kon bedenken.
“Achter de balie van de receptie,” antwoordde Nicolas.
Snel liep ik naar binnen. Even weg van hem… Wat moest ik hier nou mee? Ik kreeg het er Spaans benauwd van. Wat een leuke vent! Kwam ik eindelijk een keer iemand tegen die ik echt leuk vond, woonde hij bijna duizend kilometer bij me vandaan… Uitgesloten dus! Ik zuchtte. Ach, wat maakte het eigenlijk ook uit. Waarschijnlijk zag hij me sowieso alleen maar als één van zijn gasten.

Mijn oog viel op de plattegrond van het park. Er stonden in totaal toch zeker zo’n twintig huisjes op. De meeste werden aan het gezicht onttrokken door bomen, vandaar dat het leek alsof het er maar een stuk of vijf waren. Al met al was het park toch een stuk groter dan ik gedacht had.
“Hé! Waar blijf je nou?” Nicolas stond in de deuropening, hij klonk ongeduldig.
“Sorry, ik kom eraan, werd even afgeleid door die plattegrond. Ik had niet gedacht dat het park nog zo groot was. Vanaf hier zie je maar een paar huisjes,” reageerde ik.
Hij lachte. Een zekere trots straalde uit zijn ogen. “Samen met m’n vader opgebouwd… Toen ik klein was, was dit het boerenbedrijf van mijn grootouders. Mijn vader heeft na hun overlijden de koeien verkocht. Hij zag meer brood in een vakantiepark. Vlak bij de kust, dat leek hem een ideale plek voor toeristen. Het was zijn droom hier een mooi en groot vakantiepark aan te leggen. Jammer genoeg heeft hij dat niet af kunnen maken…”
Niet begrijpend keek ik hem aan.
“Vier jaar geleden is hij overleden. Darmkanker,” zuchtte hij verdrietig.
“En toen heb jij het overgenomen?” vroeg ik zachtjes.
Hij knikte. “Op zijn sterfbed heb ik hem beloofd zijn werk af te maken.”
Hij klonk zo droevig. Het was overduidelijk dat hij zijn vader erg miste…
“Ik weet zeker dat hij trots op je zou zijn geweest,” probeerde ik hem op te beuren.
Even nog staarde hij triest voor zich uit. Toen keek hij me weer aan en lachte. Zijn prachtige ogen glinsterden in het zachte maanlicht dat door het raam naar binnen scheen. Zag ik dat nou goed? Het leek wel alsof ze vochtig waren… Mijn hart kromp samen. Spontaan liep ik naar hem toe, sloeg mijn armen om hem heen en trok hem troostend tegen me aan.
“Kom op man… ” Ik klopte hem op z’n rug, wist verder ook niks te zeggen maar had gewoon het gevoel dat hij wel een vriend kon gebruiken. Volgens mij stopte hij een hoop weg achter die vrolijke lach van hem. En dat kwam me bekend voor. Hij had het overduidelijk niet gemakkelijk gehad met de dood van zijn vader. Dus besloot ik er voor hem te zijn. Waarom? Ik weet het niet. Hij raakte me gewoon…
“Dank je,” hoorde ik hem in m’n nek mompelen.
Heel even voelde ik zijn hand langs m’n rug glijden. Een siddering ging door me heen. Verschrikt liet ik hem los. Weer die prachtige ogen vlak voor m’n gezicht. Een kort moment leek het wel alsof de wereld alleen nog maar bestond uit onze twee gezichten zo vlak bij elkaar. Met moeite wist ik het verlangen om hem te kussen te onderdrukken… Abrupt draaide ik me om, griste de vuilniszakken van de balie, liep terug naar de kampvuurkuil en begon, in een poging mezelf weer onder controle te krijgen, als een idioot de troep op te ruimen.
Ik dacht aan Nicolas, die me zo van m’n stuk bracht. Dit kon toch helemaal niet? Over twee weken ging ik weer naar huis. Zelfs al zou hij mij ook leuk vinden, dit had geen toekomst… We woonden veel te ver bij elkaar vandaan. En één ding wist ik heel zeker… ik wilde niks met iemand als er geen toekomst mogelijk was. Daarvoor stond ik te serieus in het leven, dat kon ik niet rijmen met m’n geloof.

Glimlachend dacht ik aan Thomas die bij mijn ouders lekker lag te slapen. Mijn kleine mannetje… Hij verdiende een papa die gelukkig was maar hij verdiende ook stabiliteit in zijn leven. Kon ik hem dat bieden als ik verliefd werd op iemand die zover bij me vandaan woonde? Hè, verdorie, wat stond ik me nou druk te maken? Ik moest mezelf geen rare dingen in m’n hoofd halen. Nicolas was gewoon de eigenaar van het park waar ik m’n vakantie doorbracht. Niks meer en niks minder. Ik ging hier gewoon een leuke tijd krijgen. Lekker uitwaaien op het strand, beetje zwemmen, lekker lopen… En misschien hield ik er ook nog wel een leuke vriend aan over.

Stiekem gluurde ik naar Nicolas. Hij keek ook naar mij. Niks stiekem, hij deed het gewoon openlijk.
“Schiet al op hè?”, riep ik naar hem. “Gooi jij die volle zakken vast in de container?” Ik keek hem aan, wees naar twee volle zakken.
Nicolas maakte geen aanstalten maar bleef me gewoon aankijken. “Non,” was het enige dat hij zei.
Verbaasd trok ik m’n wenkbrauwen op.
“Kan morgen ook wel,” grinnikte hij toen hij mijn verbaasde blik zag. “Kom, drinken we nog een wijntje. Nog even gezellig nakletsen…”
Nicolas gaf me geen kans om te weigeren, schonk meteen nog twee bekertjes in en reikte mij er één aan. Hij ging op de rand van de kampvuurkuil zitten, klopte met zijn hand op de plek naast zich en nam een slok. Aarzelend ging ik naast hem zitten. Wat wilde hij van me? Ik vond hem leuk… erg leuk zelfs. En hij? Hij zag mij waarschijnlijk alleen maar als één van zijn gasten. Niks aan de hand dus. Toch jammer…
‘Geniet ervan’, schoten de woorden van m’n moeder door m’n hoofd. Shit, ze had gelijk. Niet meteen overal zo’n probleem van maken. Geniet nou eens een keer man! En wat dan nog als hij me gewoon als één van z’n gasten zag? Ik voelde me prettig bij hem! Ik zou wel zien wat er ging gebeuren…
“Proost!” Ik nipte aan mijn wijn, staarde voor me uit in het vuur dat nog na smeulde. “Morgenvroeg dan maar afmaken?” zei ik terwijl ik hem aankeek.
“Ik ja. Jij mag morgen gewoon lekker doen waar je zin in hebt. Je hebt vakantie, weet je nog?” reageerde hij lachend.
Ik dacht even na. “En als ik nou zin heb om jou morgen te helpen?” Uitdagend keek ik hem aan. Mijn hart ging als een gek te keer.
“Rare manier van vakantie houden heb jij,” grinnikte hij. “Maar goed, ik kan je niet tegen houden. Ik hoor het mijn gasten naar de zin te maken en als dat betekent dat ik jou mij moet laten helpen… dan moet dat maar…” Met een diepe zucht stak hij zijn handen dramatisch in de lucht en keek me geamuseerd aan.
“Da’s afgesproken dan. Hoe laat zal ik bij je zijn?” vroeg ik met licht trillende stem.
“Hangt er vanaf...”
Niet begrijpend trok ik m’n wenkbrauwen op.
“Hoe laat je weggaat natuurlijk. Als we hier nog een paar uur zitten, begin ik niet al te vroeg. Als jij zometeen al opstapt, kruip ik zo m’n bed in. In dat geval… uurtje of zeven zou ik zeggen.”
“Laten we dan maar niet al te vroeg beginnen,” grijnsde ik gevat.
Ik had nog helemaal geen zin om weg te gaan, hief m’n bekertje wijn nog eens op en nam een flinke slok. Nicolas deed hetzelfde. Zwijgend zaten we naast elkaar, af en toe een slok nemend, starend in het langzaam dovende vuur. Nicolas schonk onze bekers nog een keer vol. Ik voelde me opgelaten. Wist absoluut niet wat ik tegen hem zeggen moest. Shit, wat was dit lastig…
“Run jij dit nou helemaal alleen?” doorbrak ik de stilte.
“M’n zus helpt af en toe en in het hoogseizoen heb ik wat extra hulp.”
“Wow, goed man…”
Waarom wist ik nou niks fatsoenlijks te zeggen? Waar maakte ik me nou druk om? Ik vond hem leuk. Hij mij volgens mij ook want anders zou hij nooit gevraagd hebben of ik wat langer wilde blijven. Maar of dat ook betekende dat hij meer wilde dan vrienden worden… Geen idee. En wat zou het ook? Over twee weken was ik weer weg. Ik kon me maar beter niks in m’n hoofd halen, het liep toch op niks uit.
“Valt wel mee hoor,” hoorde ik hem zeggen. “‘s Ochtends en ‘s avonds doe ik de receptie, informatie verstrekken, gasten inchecken, uitchecken, administratie, dat soort dingen. Daarna wat onderhoud aan het terrein, gras maaien, snoeien, je kent het wel. Gasten houden zelf hun huisje schoon dus dat hoef ik alleen maar te doen op de wisseldagen. En ik kan alles op m’n eigen manier doen. Niemand die me vertelt hoe of wat. Lekker eigen baas.”
Ik keek hem nadenkend aan. Zo zag hij er ook wel uit ja. Niemand die hem de wet voorschreef. Lekker ongedwongen, relaxed. Heel anders dan ikzelf. Ik moest van alles van mezelf. Tuurlijk, dat had ook z’n reden. Maar toch zou ik willen dat ik zo ontspannen zou kunnen zijn als Nicolas.
“Zou ik ook wel willen,” flapte ik eruit voor ik er erg in had.
“Wat houdt je tegen?” Met een brede grijns keek hij me uitdagend aan.
Ik opende mijn mond… en bedacht me. Bijna had ik hem over Thomas verteld. Maar ineens schoot me te binnen hoe jongens op de chat hadden gereageerd als ik ze over Thomas vertelde. Stel je voor, hij wilde wel meer dan vriendschap… Wat dan? Hoe zou hij reageren als hij hoorde dat ik een zoon had? Ophouden Michael, maande ik mezelf. Dit slaat echt nergens op!
“Eerst maar eens werk vinden. Ik ben net klaar met mijn studie,” zei ik schouderophalend.
“Wat heb je gestudeerd?”
“Bedrijfskunde.”
“Leuk! Weet je al wat je ermee gaat doen?”
“Voorlopig gewoon een baan zoeken.”
Dit werd niks. Ik kon niet meer uitbrengen dan wat korte antwoorden. Ik leek verdorie wel een verliefde schooljongen! Toch genoot ik ervan zo dicht naast hem te zitten. En zo zaten we nog een tijdje zwijgend naast elkaar. Af en toe keken we elkaar glimlachend aan. En elke keer weer kreeg ik er een wee gevoel van in mijn buik…

Een uurtje later kon ik m’n ogen bijna niet meer open houden. Het was inmiddels half twee en ik had m’n vijfde bekertje wijn achter de kiezen.
“Ik ga naar bed,” mompelde ik gapend.
“Ik ook,” reageerde Nicolas eveneens gapend.
“Morgen rond een uur of negen hier? Maak ik een ontbijtje...” ging hij verder.
“Is goed. Zie je dan.”
Met moeite ons evenwicht bewarend stonden we op.
“Salut, mon ami,” zei hij met licht overslaande tong. Hij pakte me vast en drukte drie kussen op m’n wangen. Hij lachte toen hij me weer los liet en keek me indringend aan. Verlegen draaide ik m’n ogen weg.
“Welterusten” zei ik zacht en draaide me om.
Het koste me nog behoorlijk wat moeite overeind te blijven, de wijn was me flink naar het hoofd gestegen. Na een paar meter draaide ik me nog een keer om. Hij keek me na, zwaaide kort toen hij me om zag kijken en lachte. Ik lachte terug…

Tien minuten later liep ik eindelijk het smalle paadje naar mijn huisje op. Onder het lopen had ik me voorgenomen niet meer zo veel te drinken, ik moest gewoon één oog dichtknijpen om alles nog een beetje helder te kunnen zien. Met moeite lukte het me de sleutel in het slot te steken. Binnengekomen plofte ik bekaf en behoorlijk aangeschoten op m’n bed. Ik wilde alleen nog maar slapen. Maar in plaats daarvan begon ik te malen…

Wat wilde ik nou? Ik wist toch al jaren dat er ooit een dag zou komen dat ik iemand tegen het lijf zou lopen waar ik verliefd op zou worden. Maar waarom moest dat uitgerekend nu gebeuren? Waarom op iemand die bijna duizend kilometer bij me vandaan woonde? Hoe konden we elkaar nou leren kennen? Dat ging toch niet? Ik zuchtte. En dan Thomas… Moest ik hem over Thomas vertellen? Deed het ertoe? Als het toch nooit iets kon worden, niet nee. Maar stel nou dat dat wel zou gebeuren? Moest ik hem dan niet vertellen dat ik een zoon had? Tot nu toe had me dat alleen maar afwijzingen opgeleverd. Niemand zat blijkbaar te wachten op een kind. Tranen welden op in m’n ogen. Waarom was alles nou steeds zo moeilijk? Waarom maakte ik me nou zo druk? Ik wist niet eens of hij überhaupt wel meer in me zag dan alleen maar een leuke gast… Misschien moest ik het maar gewoon laten gebeuren. Maar zien waar dit allemaal toe zou leiden… Dan kon ik hem altijd nog over Thomas vertellen.


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Geloof, hoop & liefde door Michael87 » woensdag 18 juni 2014 20:55

Deel 2 | Hij voelt het ook




Ondanks dat het de avond daarvoor behoorlijk laat was geworden, ik veel te veel wijn had gedronken en ik maar moeilijk in slaap kon komen, was ik de volgende ochtend op tijd wakker. Nicolas, was het eerste dat door m’n hoofd schoot. Ik zou hem helpen met opruimen en schoonmaken van de kampvuurkuil. Meteen was dezelfde spanning terug die ik gisteravond voortdurend had gevoeld. Ik zou hem zo weer zien! Lekker een paar uur bij hem zijn… Glimlachend dacht ik terug aan de vorige avond. Zijn stralend blauwe ogen stonden nog steeds op mijn netvlies gebrand. Ik werd er helemaal warm van. Ik kreeg hem maar niet uit m’n kop, sterker nog, ik kreeg er gewoon een stijve van… Traag trok ik me af. Nicolas’ blauwe ogen keken me liefdevol aan toen ik niet veel later met een onderdrukte kreet mijn lading in een tissue spoot…

In de verte sloeg een kerkklok negen keer. Shit, ik had gezegd dat ik om negen uur bij hem zou zijn. Als een speer kleedde ik me aan, smeet wat water in m’n gezicht en poetste m’n tanden. Snel sprong ik in m’n auto en reed naar de boerderij. De deur van de receptie stond open, maar van Nicolas ontbrak ieder spoor. Zou hij het vergeten zijn? Lichtelijk teleurgesteld drukte ik op het belletje op de balie. Nog geen minuut later zwaaide een deur achter de balie open en kwam Nicolas breed lachend binnen.
“Bonjour Michael!”
Hartelijk kuste hij me wederom drie keer en trok me even dicht tegen zich aan. Ondanks dat ik heel goed wist dat zo’n begroeting verder geen bijzondere betekenis had, bonkte m’n hart in m’n keel. Alsof het niks met me deed, kuste ik hem terug. Ik genoot van het korte moment dat onze lichamen elkaar raakten. Zijn wang tegen de mijne, de warmte van zijn huid, zijn geur… De uitwerking die dit op me had was onmiskenbaar merkbaar in m’n kruis. Verschrikt liet ik hem los. Nicolas had niks in de gaten… Pffff… Hij sleepte me mee naar achteren. Via een smal gangetje kwamen we in een grote, gezellige woonkeuken. Goedkeurend liet ik mijn blik door de keuken gaan. Wat meteen opviel, was de enorme massief houten eettafel met acht, allemaal verschillende, stoelen. Ondanks dat geen één stoel hetzelfde was, paste het bij elkaar. Dit was geen toevallig samenraapsel van oude stoelen, dit was zorgvuldig bij elkaar gezocht. Het gekke was, het klopte. Dit voelde als Nicolas. Origineel, nonchalant maar met liefde bij elkaar gezocht. Ik glimlachte.

Hij gaf me niet veel tijd om de ruimte verder in me op te nemen want hij liep meteen door naar de achterdeur.
“Deze kant op,” zei hij terwijl hij me wenkte.
“Waar gaan we naartoe?” vroeg ik nieuwsgierig.
“Wacht maar af,” lachte hij geheimzinnig.
Achter de boerderij lag een, door beukenhagen aan het gezicht van de gasten onttrokken, tuin. Ik volgde Nicolas de tuin door tot ik helemaal achteraan, onder de overhangende takken van een grote treurwilg, een gezellig gedekte picknicktafel zag staan. Verse croissants, frisse sinaasappelsap, koffie, heerlijke kaasjes, diverse jammetjes, zelfs twee gekookte eitjes en vers fruit. Aan alles had hij gedacht! Verbaasd keek ik hem aan. Lachend keek hij me aan.
“Verrassing! Ga zitten. Lust je koffie?” nodigde hij me uit. Zonder mijn antwoord af te wachten schonk hij, terwijl ik ging zitten, een flinke bak koffie voor me in en ging tegenover me zitten.
“Wow, Nicolas. Dit ziet er geweldig uit! Verwen jij al je gasten zo?” Ik vroeg het zo neutraal mogelijk maar ondertussen ging mijn hart te keer als een gek! Waarom deed hij dit? Samen ontbijten, ok. Maar hier had hij duidelijk moeite voor gedaan. De tafel zag er zo gezellig uit. En dan al die verschillende Franse kaasjes… Die had hij vast niet zomaar uit de koelkast getrokken!
“Hé, ik mag toch wel wat terug doen voor iemand die mij zomaar helpt…” Verlegen keek hij me aan.
Zo had ik hem nog niet eerder gezien. De opwinding die ik tijdens onze begroeting had gevoeld, laaide opnieuw op.
“Wat lief van je,” reageerde ik ontroerd. “Zoiets heeft nog nooit iemand voor mij gedaan.” M’n hart bonkte in m’n keel! Dit voelde goed, heel goed zelfs!
Hij keek me aan en zei zacht: “Jij bent ook niet zomaar iemand…”
Hij hield mijn ogen gevangen in zijn blik. Ik lachte verlegen, wist absoluut geen woorden meer te vinden. Het weeë gevoel in m’n buik breidde zich razendsnel uit naar de rest van m’n lichaam en zorgde er voor dat ik niet meer kon nadenken. Ik bleef hem alleen maar schaapachtig lachend aankijken…
“Kom, tast toe,” doorbrak hij de spanning. Hij liet mijn ogen los en begon een croissantje te smeren.
Ik deed hetzelfde maar kon het niet laten ondertussen stiekem naar hem te blijven kijken. Ik nam hem goed in me op, volgde zijn slanke handen die wat jam op zijn croissantje smeerden. Een kort moment stelde ik me voor hoe die handen mij zouden strelen. Voor ik er erg in had, ontsnapte een verlangende kreun aan mijn lippen. Nicolas keek op. Snel herstelde ik me en deed alsof ik druk in de weer was met het uitkiezen van beleg.
Hij keek me onderzoekend aan. “Alles in orde?”
“Zeker, zeker. Ziet er heerlijk uit.” Alsof er niks aan de hand was, begon ik te eten.
“Als we nou zometeen eerst de kampvuurkuil verder opruimen en schoonmaken, dan kunnen we daarna het afval in de container gooien en de lege flessen wegbrengen,” begon hij praktisch.
Ik knikte. Het maakte mij allemaal niet zo veel uit, zolang hij maar in mijn buurt was.
“Heb je al plannen voor de rest van de dag?”
Hij klonk nerveus. Vond hij dit dan toch net zo spannend als ik?
“Niet echt nee. Misschien straks even naar het strand. Beetje zwemmen of zo. Ik wil vandaag nog even rustig aan doen. Morgen ga ik denk ik een flink stuk lopen.”
“Vind je het leuk als ik mee ga?” kwam er aarzelend uit.
“Zwemmen? Of lopen?”
“Allebei.” Nicolas grinnikte.
“Gezellig man! Alleen is ook maar alleen,” flapte ik eruit voor ik erg erg in had.
Ik zag hem denken… Hij vroeg zich natuurlijk af waarom ik hier helemaal alleen op vakantie was.
“Michael?”
“Mm mm...”
“Mag ik je iets vragen?”
Ja hoor, daar had je het al… “Tuurlijk,” antwoordde ik.
“Het gaat me natuurlijk niks aan en je hoeft ook geen antwoord te geven… Maar waarom ben jij eigenlijk helemaal alleen op vakantie? Heb je geen vriendin of zo? Of vrienden die mee wilden...”
“Nu je het zo direct vraagt… Nee, ik heb geen vriendin, red me prima zonder…” Ik probeerde er zo luchtig mogelijk over te praten. Hij hoefde niet te weten wat er allemaal gebeurd was. Nog niet, althans. “En vrienden… ach, echte vrienden zijn zeldzaam…”
Hoe ik m’n best ook deed, ik kon de verdrietige ondertoon in mijn stem niet verbergen. Het ontging Nicolas ook zeker niet. Ineens legde hij zijn hand op de mijne.
“Hé, kop op man. Je hebt mij nou toch?” Hij kneep even in m’n hand en bezorgde me daarmee weer een flinke kriebel in m’n buik.
Ik zuchtte eens diep, had het gevoel dat wij elkaar begrepen. Dat in tegenstelling tot mijn oude vrienden thuis. Zij hadden me de afgelopen jaren stuk voor stuk laten vallen. Ergens snapte ik dat wel. Ik kon nooit zomaar weg, moest altijd oppas regelen. Als ik dan al eens mee uit ging, moest ik op tijd weer naar huis. Eén keer hadden ze geprobeerd me aan een meisje te koppelen maar daar wilde ik helemaal niks meer van weten. Zij dachten dat ik nog niet over de dood van Annemarie heen was, maar ik wist dat het daar niets mee te maken had. Ik viel nou eenmaal niet op vrouwen, dat wist ik inmiddels absoluut zeker. Met waterige ogen lachte ik naar Nicolas.
“Laat me maar even. D’r is de afgelopen tijd een hoop gebeurd in mijn leven. Misschien vertel ik je het nog wel een keer.”
“Is goed kerel. Als je wilt praten… je weet waar ik zit.”
“Thanks man. Ik ben blij dat ik jou heb ontmoet.”
“Anders ik wel!” lachte hij en trok zijn hand terug. “Kom. Opruimen. Als we opschieten hebben we de hele middag voor onszelf,” voegde hij eraan toe.

We ruimden de tafel af, zetten de afwas in de vaatwasser en begonnen aan het opruimen en schoonmaken van de kampvuurkuil. Zo nu en dan ging het belletje van de receptie en verdween Nicolas even, mij in gedachten achterlatend. De manier waarop hij lachte, de manier waarop hij bewoog, de dingen die hij deed… Alles in hem vond ik leuk. Ik kon het niet laten hem telkens weer dromerig na te kijken. Jammer dat het niks kon worden…

Drie uur later liepen we naast elkaar richting het strand. Af en toe raakten onze handen elkaar maar geen van beide deden we moeite dat te voorkomen. Sterker nog, stiekem duwde ik mijn hand een paar keer zogenaamd per ongeluk tegen hem aan. En elke keer voelde ik hoe m’n hartslag versnelde… We zochten een rustig plekje tegen de kliffen en pakten onze spullen uit.
“Eerst even opfrissen,” zei Nicolas die meteen zijn kleren uit begon te trekken.
Als een magneet werden mijn ogen zijn kant opgetrokken. Langzaam knoopte hij zijn shirt los, beetje bij beetje zijn gladde, gebruinde borst prijsgevend. Ik slikte een keer, kreeg het er warm van.
“Moet jij niks uittrekken?” vroeg hij ineens.
Geschrokken realiseerde ik dat ik hem wel erg opvallend stond aan te staren. “Sorry, ik was even in gedachten.”
“Ik zag het,” reageerde hij plagend.
In één ruk trok ik mijn t-shirt over m’n hoofd uit. Ik zag Nicolas op zijn beurt naar mij kijken. Hoop vlamde op. Blijkbaar kon hij zijn ogen ook niet van mij afhouden… Zou hij dan toch?
“Broek?” Hij vroeg het lachend.
Tegelijkertijd trokken we onze broeken uit. Beide droegen we een blauwe zwembroek. Stom toeval natuurlijk maar toch…
“Wie het eerst in het water is,” riep Nicolas.
Hij zette het meteen op een lopen. Maar waar hij niet op gerekend had, was dat ik, bij gebrek aan vrienden, dagelijks in m’n eentje hardliep. Zonder al te veel moeite haalde ik hem dan ook in en plonsde als eerste in het water. Ondanks dat het nog vroeg in het seizoen was, het was nog niet eens half juni, was de temperatuur van het zeewater best aangenaam. Lachend dook hij niet veel later op me af, greep me bij m’n enkels en trok me onder water. Proestend kwam ik weer boven.
“What the fuck!” brulde ik baldadig. Ik stoof op hem af om hem een koekje van eigen deeg te geven maar hij ontweek me.
“Kom me pakken dan...” daagde hij me dubbel van het lachen uit.
Dat liet ik me geen twee keer zeggen. Opnieuw dook ik op hem af en deze keer wist ik hem vast te grijpen voor hij weer weg kon duiken. Ik probeerde hem onder water te trekken maar Nicolas zette zich schrap. Hij gaf zich niet gewonnen. Ineens liet hij zich vallen, mij meetrekkend onder water. Proestend kwamen we even later weer boven.
“Hier komen jij!” brulde hij. Gespeeld verontwaardigd stoof hij op me af en dook bovenop me.
Van schrik vergat ik me te verzetten zodat we samen kopje onder gingen. Ineens voelde ik hem tegen me aan. Zijn armen om mijn nek, zijn lijf bovenop me. Zo kwamen we ook weer boven. We keken elkaar aan. Mijn hart ging te keer als een idioot toen ik zijn gezicht steeds dichterbij zag komen.
“Nicolas, ik...”
Hij gaf me de kans niet om mijn zin af te maken. Zijn lippen beroerden de mijne heel voorzichtig, als wilde hij zeker weten dat ik het goed vond. Ik keek hem strak aan, kreunde zachtjes toen zijn mond mijn lippen raakte.
“Owwhhh...” zuchtte ik verlangend.
Kippenvel kroop langs de binnenkant van m’n benen omhoog… Ik dacht niet meer helder. Of liever gezegd, ik dacht helemaal niet meer. Zonder enige aarzeling drukte ik me tegen hem aan en opende mijn lippen om zijn tong, die voorzichtig tegen mijn lippen duwde, binnen te laten. Nu kreunde Nicolas. Een absoluut gelukzalig gevoel stroomde door mijn hele lijf. Fuck, wat was dit lekker!

Onze tongen draaiden gretig om elkaar heen. Als vanzelf drukte ik mijn onderlichaam tegen hem aan. Ik voelde hoe hij hard werd, wreef mijn eigen snel groeiende paal langs de zijne en kreunde genietend. Zijn handen streelden mijn rug. Ik pakte zijn billen vast en trok hem nog dichter tegen me aan. Gestaag draaide ik met mijn heupen, wilde hem laten voelen hoe hard hij me maakte. Een waanzinnige kriebel bouwde zich op in m’n buik. Ik wist dat ik dit niet lang ging volhouden. Nog nooit had ik me in bijzijn van iemand anders zo laten gaan. Ok, ik was natuurlijk klaargekomen bij Annemarie, maar dat was anders. Ik voelde niks voor haar. Maar nu… Alles in mij wilde Nicolas! Ik genoot van zijn heerlijk strakke lichaam tegen me aan. Zijn lippen, zijn tong… Ik zoog hem naar binnen, werd helemaal gek van verlangen. Ritmische bewogen onze onderlijven tegen elkaar. Zijn harde paal wreef voortdurend langs de mijne en dreef me tot waanzin. Hijgend lieten we elkaar los en keken elkaar aan.
“Nicolas...” kreunde ik hees.
Hij legde zijn handen om mijn gezicht en trok me opnieuw naar zich toe.
“Michael,” fluisterde hij. “Mijn God, wat ben jij lekker…,” mompelde hij terwijl zijn gezicht opnieuw dichterbij kwam.
En weer vonden onze lippen elkaar in een heerlijke tongzoen. Ik hield het niet meer, sloeg mijn armen om hem heen en trok hem zo dicht ik kon tegen me aan. Kreunend streelde ik zijn rug… zijn billen… Ik voelde opnieuw zijn harde paal, wreef de mijne er langs. Weer dat waanzinnige gevoel… Het was alsof vanuit m’n tenen een enorme golf kwam aanrollen. Ik kon het niet tegenhouden, durfde bijna niet verder te gaan. Het voelde als of ik letterlijk uit elkaar zou barsten! Mijn hele lichaam begon te trillen. Ik kreunde luid, mijn ademhaling klonk gejaagd. Ongecontroleerd bewoog ik mijn onderlijf tegen hem aan.
“Oh fuck,” was het enige dat ik hijgend uit kon brengen.
Ik balanceerde op het randje… Echt op het randje. Minutenlang… Dit was zo waanzinnig! Volkomen in trance liet ik het gebeuren. Iedere vezel in mijn lichaam trilde. Nicolas streelde met zijn handen langs mijn ruggengraat, greep mijn billen vast en kneep er zachtjes in. Ook hij kreunde… Hij verbrak onze kus en bewoog zijn mond naar mijn oor.
“Ik geloof dat ik verliefd op je ben,” fluisterde hij in m’n oor.
En dat deed het hem. De golf waarop ik minutenlang had gesurft, brak met donderend geraas over me heen. Ik hijgde zwaar, kronkelde in een poging dit waanzinnige gevoel op te vangen maar kon uiteindelijk niks anders dan schokkend tegen hem aanhangen. Hij streelde mijn rug, hij kuste mijn haar, hield me in zijn armen. En ik genoot… Ik kon niet meer denken, ik was me niet meer bewust van waar ik was. Het enige wat ik voelde, was Nicolas die me vast hield en me streelde en kuste. Langzaam kwam ik weer een beetje tot rust. Slap tegen hem aanhangend streelde ik, nog steeds in een soort trance, traag zijn nek. Mijn zintuigen begonnen weer andere dingen waar te nemen dan alleen het heerlijke gevoel van Nicolas tegen me aan. Ik hoorde de zee zachtjes ruizen, hoorde ineens weer de meeuwen krijsen.

Verliefd legde ik mijn hoofd tegen zijn borst. Zijn hart ging als een razende te keer. Van het één op het andere moment werd ik overvallen door een intens gevoel van liefde. Tegelijkertijd voelde ik ook wanhoop… Paniek… Hoe moest dit nou verder? Jaren lang had ik gehoopt iemand tegen te komen en nu, nu het eindelijk zo ver was, woonde hij bijna duizend kilometer bij me vandaan! Mijn hart kromp samen bij de gedachte dat ik over een paar weken weer naar huis moest. Ik slikte een paar keer, voelde tranen opwellen. Snel knipperde ik met m’n ogen om het te onderdrukken maar merkte dat het niet lukte. Oh what the fuck, dan maar even janken. Ik liet m’n tranen lopen, gaf me over aan deze vreemde mengeling van emoties.
Hij voelde mijn tranen op zijn borst. Trok me omhoog. “Hé? Niet huilen. Dat is nergens voor nodig.” Hij kuste m’n tranen weg, streelde opnieuw mijn rug. Ik zuchtte.
“Dit was zo intens… Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt,” verklaarde ik zachtjes mijn overdreven emotionele reactie.
Hij lachte alleen maar heel lief naar me en trok me nog dichter tegen zich aan. “Ik ook niet,” fluisterde hij in m’n oor.
Opnieuw zocht zijn mond mijn lippen en gaven we ons over aan een intense tongzoen. Kreunend streelde ik zijn nek en schouders. Genietend van zijn opwinding die door de dunne stof van onze zwembroeken tegen mij buik drukte, duwde ik mijn onderlijf traag tegen hem aan. Hij kreunde zachtjes… Mijn handen gleden langs zijn rug naar zijn billen en bleven rusten in het kuiltje bovenaan zijn bilspleet. Zijn kreunen werd luider… intenser… Ik pakte zijn billen vast en trok hem nog steviger tegen me aan. Nog steeds hadden we onze kus niet verbroken. Ik voelde hoe mijn pik langs de zijne wreef en langzaam weer in hardheid toenam. Als in trance kronkelden onze lichamen tegen elkaar aan. Ineens kromde Nicolas zijn rug. Hij verbrak onze kus en keek me glazig aan.
“Owhh…, Michael…” hijgde hij terwijl hij zijn onderlichaam met kracht tegen me aan duwde en zich overgaf aan zijn eigen orgasme.
Zwaar hijgend en na schokkend hing hij tegen me aan. Ik streelde zijn rug, kuste zijn voorhoofd en dankte God in stilte voor dit heerlijke moment. Uitgeput lieten we elkaar even later los. Verliefd lachend keken we elkaar aan.
“Mijn God, wat was dat lekker…,” zuchtte Nicolas.
Genietend van elkaars nabijheid bleven we nog een tijdje dicht tegen elkaar aan staan. We streelden elkaar, kusten elkaar… Ik voelde me vreemd. Aan de ene kant verliefd, gelukkig… Dit was waar ik al zo lang naar verlangde… Aan de andere onrustig, nerveus… Wat moest ik hier nou mee? Straks ging ik weer naar huis. En dan?
“Ik krijg het een beetje koud,” zei ik plotseling.
“Kom, dan gaan we in de zon liggen, ben je zo weer warm,” reageerde Nicolas zorgzaam.

Hand in hand liepen we de zee uit het strand op. Af en toe kneep Nicolas zachtjes in m’n hand. Elke keer als hij dat deed, ging er een siddering door mijn lijf. Niet veel later lagen we met onze gezichten naar elkaar toe op het strand. Nicolas streek zachtjes met een hand door m’n haar. Ik kon m’n ogen niet van hem afhouden. Vlinders in m’n buik… En niet zo’n beetje ook! Waar ik bijna niet meer op had durven hopen, was nu toch gebeurd. Ik was verliefd… En hoe!
“Wat ben je mooi…” fluisterde hij. Zijn voet wreef met langs m’n been. “Lekker glad zeg. Scheer jij je benen?” vroeg hij verbaasd.
Ik knikte. Ik scheerde nog wel meer, maar dat zou hij vast nog wel merken…
“Hou je niet van haar?” vroeg hij geïnteresseerd.
“Niet speciaal. Ik ben er mee begonnen in de tijd dat ik veel fietste. Aërodynamischer, snap je? Ik vond ik het wel lekker voelen dus bleef ik het doen, ook nadat ik gestopt was met fietsen.”
“Voelt wel fijn…” Hij streek nog een keer met zijn voet langs mijn been. Ik kreunde zachtjes en sloot mijn ogen.

De rest van de middag gleed langs ons heen, we hadden alleen nog maar oog voor elkaar. We streelden, we kusten, we lachten verliefd naar elkaar… Tegen de avond pakten we onze spullen in en liepen langzaam terug naar de boerderij.
“Ik begin wel een beetje honger te krijgen,” merkte ik op.
Sinds het uitgebreide ontbijt hadden we niks meer gegeten. Zou ik voor hem koken? Ik twijfelde. Nicolas leek me eerlijk gezegd meer een pizza type. Lekker makkelijk. Ik grinnikte. Hij was zo heerlijk ongecompliceerd. Deed gewoon waar hij zin in had. Bij mij moest alles altijd volgens het boekje. Gezond eten, liefst drie keer per dag. Dat was wat ik van huis uit had meegekregen. En zo voedde ik ook mijn zoon op. Shit, Thomas. Ik wilde hem straks nog even bellen.
“Misschien kunnen we een pizza in de oven gooien,” stelde ik voor. “Dat moet dan wel bij jou want in het huisje zit geen oven,” voegde ik eraan toe.
“Prima hoor, ik heb altijd pizza’s in de diepvries,” reageerde Nicolas.
Ik wist het wel… Pizza-man! Ik sloeg mijn arm om hem heen en trok hem lachend tegen me aan. Ik voelde me gelukkig. Gewoon simpelweg gelukkig. Eerlijk gezegd had ik niet gedacht dat ik me ooit zo goed zou kunnen voelen. Midden op het pad stond ik ineens abrupt stil. Met een enorme grijns op m’n gezicht keek ik naar hem. Nicolas moest wel stoppen want ik had zijn hand nog steeds stevig vast. Verbaasd keek hij me aan.
“Wat doe je?” vroeg hij verlegen lachend.
“Ik moest even naar je kijken… je bent zo… onvoorstelbaar…”
Ik kuste hem voorzichtig. Hij sloeg zijn armen om me heen. Zijn tong zocht zich een weg tussen mijn lippen. En weer kusten we elkaar hartstochtelijk. Mijn God was was dit heerlijk! Ik zou willen dat dit nooit op hield…
Meteen stond ik weer met m’n beide benen op de grond. Over twee weken ging ik weer naar huis. Bijna duizend kilometer bij hem vandaan… Naar een wereld waar niemand wist dat ik homo was… Naar Thomas… Ik verbrak onze kus. Shit, Thomas. Ik moest hem nog bellen. Zou ik Nicolas toch maar over Thomas vertellen? Hoe zou hij dat vinden? Wat, als hij daarom op me af zou knappen? Durfde ik dat risico te nemen? Misschien maar beter om m’n mond nog even te houden, elkaar eerst beter leren kennen. Kon ik dat maken? Moest hij niet weten dat het voor mij sowieso al lastig was een relatie met iemand te beginnen omdat ik thuis een kind had zitten en niemand wist dat ik homo was? Laat staan om een relatie te beginnen met iemand die duizend kilometer verderop woonde… Moest hij dat niet weten voor hij eraan begon?
Tot nu toe had mijn eerlijkheid iedereen weggejaagd. Nee, het was beter als ik het nog even voor me hield.

“Ik moet zo even naar huis bellen. M’n ouders verwachten een telefoontje van me.”
“Woon je nog bij je ouders?” wilde Nicolas weten.
“Al een paar jaar niet meer maar zij…” ‘passen op Thomas’ wilde ik zeggen. Maar in plaats daarvan zei ik: ‘hebben me deze vakantie cadeau gedaan’.
Nicolas keek me een beetje verbaasd aan. “Ik weet dat je er niet over wilt praten, maar heeft het feit dat je ouders je een vakantie in je eentje aanbieden met die zogenaamde echte vrienden van je te maken?” vroeg hij.
“Indirect wel ja,” reageerde ik.
Er was geen woord van gelogen. Mijn ouders hadden me op vakantie gestuurd omdat ze vonden dat ik het verdiende. Omdat ik me vier jaar lang aan de kant had gezet voor Thomas. Omdat ik al m’n vrienden kwijt geraakt was. Doordat Thomas er was. Omdat ze wisten dat ik alles deed voor dat kleine knulletje omdat ik stapelgek op hem was. En omdat ze wisten dat daardoor mijn leven niet altijd gemakkelijk was. Mijn ouders hadden me onvoorwaardelijk gesteund toen ik er alleen met Thomas voor kwam te staan. Zij wisten als geen ander hoe zwaar de afgelopen vier jaar waren geweest. En vooral, hoe eenzaam en depressief ik soms was geweest. Alleen wisten ze niet precies waarom…
“Mijn ouders weten wat er allemaal is gebeurd. Ze vonden dat ik, nu ik mijn studie afgerond heb, maar eens wat tijd voor mezelf moest nemen en gewoon lekker moest genieten.” Ik grinnikte. “Ze moesten eens weten…” knipoogde ik naar Nicolas.
“Bel ze maar gauw op dan.”
We liepen zwijgend verder. Ik wist zeker dat Nicolas zich af vroeg wat het was waar ik niet over wilde praten. Ik wilde het hem wel vertellen maar ik durfde niet. Ik wilde gewoon twee weken lang onbezorgd genieten. Voor het eerst in m’n leven genieten van verliefd zijn… Geen moeilijke toestanden. En dan later wel zien wat de toekomst voor ons in petto had.
“Bel jij je ouders, leg ik een pizza in de oven.”

Nicolas gaf me de ruimte om voor me te houden wat ik niet wilde vertellen. Hij kuste me en liep naar binnen. Ik pakte m’n telefoon drukte het nummer van m’n ouders in.
“Hé mam,” zei ik toen ik m’n moeders stem aan de andere kant van de lijn hoorde.
“Heb je het naar je zin jongen?” vroeg ze.
“Echt wel,” reageerde ik vrolijk. “Vanmiddag lekker gezwommen, beetje in de zon gelegen. Heerlijk!”
M’n moeder lachte om m’n enthousiasme. “Er staat hier een klein jongetje aan m’n mouw te trekken. Ik geloof dat hij je heel graag wil spreken.”
Ik hoorde haar lachen toen ze de telefoon aan Thomas gaf.
“Papa!” Thomas was door het dolle heen. “Ik heb een appeltaart met oma gebakken. Een hele grote!”
In gedachten zag ik zijn glunderende gezichtje voor me. “Oh ja? Bewaar je wel een stukje voor mij dan? Ik lust dat ook hoor.”
“Nee,” zei Thomas resoluut. “Oma en ik bakken wel een nieuwe als je weer thuis bent. Deze eten we lekker zelf op!”
Ik schoot in de lach. “Geef me oma nog maar even,” zei ik. “Ik geloof dat hij het wel naar zijn zin heeft bij jullie, of niet?” zei ik toen ik m’n moeders stem weer hoorde.
“Maak je maar niet ongerust jongen, wij vermaken ons hier wel. Geniet jij nou maar van je vakantie.”
“Dat doe ik zeker mam.” Ik zei het met een brede grijns op m’n gezicht maar dat kon zij natuurlijk niet zien. “Ik heb het hier reuze naar m’n zin.”
“Ok schat, bel over een paar dagen nog maar eens dan. Elke dag is echt niet nodig hoor.”
“Ik zal wel zien mam. Doe je de groeten aan papa?”
“Zal ik doen jongen. Veel plezier hè?”
“Doeg mam,” besloot ik het gesprek en hing op.
Glimlachend dacht ik terug aan ‘s middags. Ik had genoten ja… En hoe! Nicolas’ dicht tegen me aan… Ik kreeg het er opnieuw helemaal warm van.

“Pizza is klaar. Kom je eten?” Nicolas stond lachend in de deuropening. “Alles goed thuis?”
“Kan niet beter.”
Bijna had ik hem verteld dat Thomas met m’n moeder aan het bakken was geslagen. Ik was trots dat mijn zoon nu al in mijn voetsporen trad. Want dat bakken, dat had hij duidelijk van mij. Ik glimlachte en keek Nicolas verliefd aan. Zijn stralend blauwe ogen lachten me toe. Wonderlijk, hoe je van het één op het andere moment zomaar ineens volkomen in de ban van iemand kunt zijn. Zoiets had ik ook gehad toen Thomas geboren werd. Van het één op het andere moment hield ik van hem en was hij onuitwisbaar deel van mijn leven geworden. Dit voelde net zo. Wat zou het fantastisch zijn als ze allebei deel van mijn leven konden uitmaken…

En met die gedachte liep ik de keuken binnen waar de geur van net gebakken pizza me tegemoet kwam. Nicolas streelde zachtjes mijn arm toen ik langs hem naar binnen liep. Rillingen over m’n rug…


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Geloof, hoop & liefde door Michael87 » woensdag 18 juni 2014 20:57

Deel 3 | Een tipje van de sluier





Zwijgend zaten we tegenover elkaar met ieder een halve pizza op ons bord. Ondanks dat het een diepvriespizza was, liet ik het me goed smaken. Wat een beetje zeelucht al niet met me deed! Onze voeten wreven zachtjes langs elkaar. Zo nu en dan keken we elkaar aan en lachten. Van buiten leek ik zo kalm maar van binnen woedde een storm aan emoties. Nooit had ik voor mogelijk gehouden dat ik zo veel voor iemand kon voelen. Gewoon, omdat hij was wie hij was, omdat hij bestond. Zou hij dat nou ook hebben? Voelde hij dit ook voor mij? Hij was een paar jaar ouder dan ik, had vast al een heleboel vriendjes gehad. Was hij net zo verliefd op mij als ik op hem? Of was ik voor hem gewoon een jongen waar hij een paar gezellige weken mee zou hebben?

Ineens kromp mijn hart samen en drong tot me door dat ik hier misschien wel veel meer in zag dan hij. Misschien had hij wel voortdurend vriendjes… Nee, dat kon niet. Ik had het toch gezien in zijn ogen? En hij had toch gezegd dat hij verliefd op me was? Of in ieder geval… dat hij dacht dat hij verliefd op me was. Een zucht ontsnapte aan mijn lippen.

“Hé! Waar zit jij met je gedachten?” Nicolas schopte zachtjes tegen m’n voet.
Ik keek hem peinzend aan en haalde mijn schouders op. “Weet niet,” zei ik een beetje stuurs.
Vragend trok hij een wenkbrauw op. “Weet je het zeker? ‘t Is net of je je ergens zorgen over maakt.”
“Misschien heb je wel gelijk,” bracht ik voorzichtig uit.
“Vertel jongen. Wat zit je dwars. Heb je spijt van vanmiddag?”
Ik aarzelde… Zou ik het hem vertellen?
Hij knikte me bemoedigend toe.
“Ik ben gewoon in de war,” begon ik voorzichtig. “Overdonderd. Snap je? Jij… ik… dit voelt zo intens… zo plotseling…” Ik slikte de brok in m’n keel weg. Shit, wat was dit moeilijk onder woorden te brengen. “Ik heb vanmiddag dingen met jou gedaan die ik nog nooit eerder met iemand heb gedaan. En ik ken je nauwelijks. Maar het voelde zo goed… Alsof het zo moest zijn.”
Nicolas knikte. “Ik snap wel wat je bedoelt. Weet je, wat vanmiddag tussen ons gebeurde, zoiets heb ik ook nog nooit meegemaakt.”
Verbaasd keek ik hem aan. “Hoe bedoel je? Jij hebt toch vast wel eerder een vriend gehad…”
“Jawel… maar dat was anders,” zei hij zacht.
Ik keek hem niet begrijpend aan.

"Op m'n zestiende leerde ik Alain kennen," legde hij uit. "Ik was nieuwsgierig, wist al een tijdje dat ik op jongens viel en wilde wel eens weten hoe het zou zijn. Hij was nieuw bij ons op school en overduidelijk homo. Ik vond hem wel leuk, maar verliefd… Nee, dat was ik niet. Tenminste, niet zo als nu… Het was meer lichamelijk, willen weten hoe het voelt, snap je?”
Ik knikte. Die nieuwsgierigheid kende ik wel. Dat had ik bij Bart gehad. Maar verder dan wat vriendschappelijk stoeien was het nooit gekomen. Hij wist zelfs niet eens dat ik verliefd op hem was…
“Toen Alain ging studeren en ik bij m’n vader op het park ging werken, verwaterde het al snel," ging Nicolas verder. "M'n vader was ziek, hij had me nodig. Dat was belangrijker."
Heel even staarde hij in gedachten voor zich uit, toen herpakte hij zich.

"Een paar jaar later, mijn vader was een half jaar daarvoor overleden, leerde ik Sebastian kennen op een chat site. Hij was een stuk ouder dan ik maar dat maakte me niks uit. Ik kon goed met hem praten, voelde me bij hem op m’n gemak. Al snel spraken we af elkaar eens te ontmoeten. Van het één kwam het ander, maar uiteindelijk hield het geen stand."
"Waarom liep het stuk?" vroeg ik nieuwsgierig. "Toch het leeftijdsverschil?"
"Nee, dat maakte me echt niks uit… We stonden beiden gewoon heel anders in die relatie. Het grootste deel van onze tijd samen bestond voor mij uit verlangen naar iets dat er gewoon niet was. Toen ik ontdekte dat hij het ook nog eens niet zo nauw nam met trouw, heb ik er uiteindelijk een punt achter gezet.”
“Shit man, dat was flink balen, of niet?”
Nicolas haalde zijn schouders op. "Ach, het was beter zo. Het had geen toekomst. Ik bleef maar hopen dat hij hetzelfde voor mij zou gaan voelen als ik voor hem, als ik maar geduld had. Maar er gebeurde niks… helemaal niks."
Ineens kijk hij me grijnzend aan. "Maar nu ken ik jou… Dit voelt heel anders. Bij jou twijfel ik geen moment. Ik weet gewoon dat jij en ik hetzelfde voelen…”
Hij keek me breed lachend aan.

“Ik heb nog nooit een vriend gehad,” begon ik aarzelend. “Wel één keer seks, maar dat was met een meisje.”
Ik lachte verlegen, was niet gewend over dit soort dingen met iemand te praten.
“Was je verliefd op haar?”
“Absoluut niet,” reageerde ik fel.
“Maar waarom heb je dan met haar gevreeën? Nieuwsgierigheid?”
Ik dacht na. Ik kon me er natuurlijk van afmaken door te zeggen dat ik toen nog niet wist dat ik homo was en verder m'n mond houden. Maar waarom zou ik er om liegen? Dat lag niet in mijn aard… Vooruit dan maar…
“Niemand weet het van mij,” zei ik zachtjes.
“Hoe bedoel je? Wat weet niemand van jou?”
Ik antwoordde niet, keek hem alleen maar strak aan.
“Bedoel je… Weet niemand dat je homo bent?” vroeg hij verbaasd.
Ik knikte.
Nicolas keek me ongelovig aan. “Meen je dat nou? Waarom niet? Was je van plan het je hele leven maar voor je te houden of zo?”
Hij vroeg het meer uit de gein maar had geen flauw idee hoe dicht hij bij de waarheid zat.
Ik knikte opnieuw. “Zoiets…” mompelde ik.
“Maar waarom, Michael?” Hij keek me niet begrijpend aan.
“Omdat het niet mocht,” zei ik zachtjes.
“Wat niet? Homo zijn niet? Van wie niet? Wie zei dat?”
“De Kerk… de dominee… school… eigenlijk iedereen…”
"Zeg jij nou dat je niemand durfde te vertellen dat je op jongens viel omdat de Kerk dat niet goed vond?" vroeg hij stomverbaasd.
Ik knikte. “Ik wilde geen homo zijn, was bang voor de consequenties. Snap je?”
“Nee. Ik snap er helemaal niks van. Wat voor consequenties? Man, we leven toch niet meer in de middeleeuwen?"
Ik zuchtte, snapte wel dat hij er niks van begreep. "Ik zal het je proberen uit te leggen," begon ik.
"Doe eens een poging," reageerde Nicolas met een licht spottende ondertoon in zijn stem.
"Oké. Bij ons in het dorp zijn de meeste mensen lid van dezelfde Kerk. Iedereen kent elkaar en iedereen let op elkaar. Over dingen als seksualiteit wordt niet gesproken. Als er al iets over wordt gezegd, is het hooguit dat God seks bedoeld heeft binnen het huwelijk. Ik dacht er verder niet over na, nam als vanzelfsprekend aan dat het zo was."
Nicolas zei niks. Hij luisterde alleen maar.

"Tot ik op mijn achttiende, tijdens de zomervakantie, Bart leerde kennen. Toen veranderde ineens alles. Bart was een jaar jonger dan ik. We konden het heel goed met elkaar vinden, maar er was meer dan dat. Ik betrapte mezelf erop dat ik voortdurend aan hem dacht. Ik kon het niet laten stiekem naar hem te kijken als hij naast me lag te zonnen. Ik genoot van zijn gespierde billen, zijn strakke buik, de bobbel in zijn zwembroek… Ik kreeg enorme kriebels in m'n buik als we in het zwembad met elkaar stoeiden en had de grootste moeite om de neiging hem te kussen, te onderdrukken. 's Avonds ging ik extra vroeg naar bed zodat ik lekker over hem kon fantaseren…"
Nicolas grinnikte.
"Zit me niet uit te lachen, jij!" reageerde ik prompt. Verdorie, zat hij nou de draak met me te steken?
"Ik lach je niet uit, hoor. Ik zie het gewoon voor me, jij 's avonds in bed, Bart in je kop…" Veelbetekenend haalde hij zijn wenkbrauwen op.
"Wil je het nog horen of eh…" vroeg ik lichtelijk geïrriteerd.
"Ja, ja, natuurlijk… sorry… Ik heb gewoon een levendige fantasie… Maar ga verder, ik luister…" Hij knikte me bemoedigend toe.

Ik pakte de draad weer op. "Eerst begreep ik niet wat er aan de hand was, maar al snel begon tot me door te dringen dat ik gewoon verliefd was. Op een jongen! Waarom werd ik in hemelsnaam op een jongen verliefd? Ik snapte er geen barst van. Niemand die ik kende, was verliefd op een jongen…Hoe kon het dan dat ik dat wel was?”
“Dat herken ik wel, zoiets had ik ook,” reageerde Nicolas nu heel serieus. "Mijn zus had het meteen door. Zij stelde me gerust, zei dat er heus wel meer jongens waren die op jongens verliefd werden."
"Ik wou dat ik zo'n zus had gehad," zuchtte ik. "Ik had niemand met wie ik erover kon praten. Ik heb zelfs Bart nooit verteld wat ik voor hem voelde, dat durfde ik niet. Maar door hem werd me wel ineens duidelijk waarom ik nooit verkering had."
Nicolas knikte. "En toen?" wilde hij weten.
"Toen niks. Het leek me verstandig er voorlopig maar niks over te zeggen. Tegen niemand. Met mijn ouders praatte ik nooit over dit soort dingen, dus dat kwam nu ook niet in me op. Al mijn vrienden hadden verkering, die zouden er niks van begrijpen. Bovendien was ik best bang dat ze niet meer met me om zouden willen gaan. Met z'n zessen maakten we namelijk regelmatig lange toertochten op de fiets en het begon steeds meer tot me door te dringen dat ik daar zo van genoot door de aanblik van hun soepel bewegende spieren, hun glad geschoren benen en strakke billen die over het zadel heen en weer schoven… Als ze dat zouden weten, zouden ze me vast en zeker niet meer mee willen hebben. Dus genoot ik stiekem van mijn pas ontdekte gevoelens, door lekker over Bart te fantaseren. Wat ik er verder mee moest, wist ik niet. Ergens hoopte ik dat ik een keer een leuke jongen tegen zou komen die ook homo was. Tot die tijd was dit gewoon mijn geheim. Niet meer dan dat. Maar dat veranderde een paar maanden later.”
“Hoe bedoel je?”

“Nou… bij mij op school zat een jongen, Johan, die betrapt was toen hij met zijn vriend stond te zoenen. Daardoor werd homoseksualiteit ineens hét gespreksonderwerp van de dag. Zelfs in de lessen werd er aandacht aan besteed.”
“Goeie zaak toch?” merkte Nicolas op.
“Dat zou je misschien denken, maar dat was voor mij toch echt niet zo. Tot op dat moment had ik er zelf niet echt een probleem mee dat ik op jongens viel. Ergens had ik altijd wel geweten dat ik anders was. Ik herinner me zeker twee jongens, één op de lagere school en de andere in de brugklas, waar ik, achteraf gezien, verliefd op was. Alleen had ik toen geen idee wat het was. Door Bart viel alles, als het ware, op zijn plek. Maar toen het gedonder rondom Johan begon, veranderde dat razendsnel.
"Maar waarom dan? Voorlichting op school zou het toch juist makkelijker moeten maken?" vroeg Nicolas verbaasd.
Ik lachte. "Voorlichting wel, ja… Maar wij kregen geen voorlichting. Wij kregen tijdens de godsdienstles te horen wat God van homoseksualiteit vond en vooral waarom je je er niet mee mocht inlaten."
"Nou word ik toch nieuwsgierig," reageerde Nicolas. "Hoezo mocht je je er niet mee inlaten? Dachten ze bij jou op school dat het besmettelijk was, of zo?" Hij lachte schamper.
"Neuh… dat was het niet. Ze dachten ook niet dat het een ziekte was of dat het door je opvoeding kwam, of zo. Nee, volgens onze godsdienstleraar was homoseksualiteit, net zoals alle andere zonden, een rechtstreeks gevolg van de zondeval. Daardoor was God's schepping beschadigd geraakt en waren zonden in de wereld gekomen."
"Zondeval? Wat is dat?" vroeg Nicolas verbaasd.
"Ja, laat maar. Dat ga ik nou niet uitleggen hoor. Waar het om gaat, is dat homoseksualiteit aangeboren is maar door God als gruwelijk wordt gezien. Hij heeft man en vrouw voor elkaar gemaakt, niet man en man of vrouw en vrouw. Als Christen heb je de taak om je uiterste best te doen zonder zonden te leven. Wat onze godsdienstleraar probeerde te zeggen, was dat homoseksualiteit een zonde was waaraan je niet mocht toegeven. Hij maakte ons duidelijk dat het voor Johan heel zwaar zou worden een verlangen dat zo sterk was, te weerstaan. Hij benadrukte dat wij hem daarbij moesten helpen, dat was onze Christenplicht."
Nicolas' mond zakte langzaam open.

"We moesten voor Johan bidden en er werd ons gevraagd hem in de gaten te houden. Met z'n allen konden we hem helpen niet voor de verleiding te zwichten."
“Jezus Michael, wat een achterlijke ideeën!” flapte Nicolas er verontwaardigd uit.
“Tja, zo dacht men er binnen onze Kerk, en dus ook bij ons op school, nou eenmaal over. Voor mij was het echt de eerste keer dat ik dit hoorde. Tot op dat moment werd er gewoon nooit over gesproken, alsof het niet bestond. Niet op school, niet in de Kerk, niet thuis… Ik schrok me kapot, want ik realiseerde me dat dat, wat die godsdienstleraar vertelde, ook voor mij gold. Blijkbaar verlangde ik naar iets wat zondig was en wat niet mocht…"
"Tsss…" siste Nicolas tussen zijn tanden.
"Die zondag ging de dominee er in de Kerk ook nog eens op door," vertelde ik verder. "Hij zei dat Johan het niet gemakkelijk zou krijgen de verleiding van het vlees te weerstaan en riep de gemeente op hem niet te veroordelen maar hem te steunen door voor hem te bidden. Dat zou hem helpen zijn gevoelens onder controle te houden."
Nicolas schudde verbaasd met zijn hoofd.

Ik ging gewoon verder met m’n verhaal. “Ik moet je eerlijk zeggen dat het me geen bal kon schelen wat er op school of in de Kerk gezegd werd. Oké, misschien zou God het dan niet goed vinden. En wat dan nog? Ik deed er toch niemand kwaad mee?”
“Precies. Dat bedoel ik…” beaamde Nicolas.
“Maar het verhaal van Johan kreeg nog een vervolg. Nadat hij een week door zijn ouders van school thuis was gehouden, kwam hij weer terug. Aan alle kanten werd hij in de gaten gehouden. Iedereen deed zijn best te voorkomen dat hij contact met zijn vriend zou hebben. De ouders van zijn vriend waren niet van onze Kerk dus zat hij ook niet bij ons op school maar ging met de bus naar een school in de stad. Het duurde niet lang voordat Johan begon te spijbelen en stiekem zijn vriend opzocht. Huisarrest, preken van de dominee, niks hield hem tegen. Uiteindelijk werd Johan van school gehaald en op het vliegtuig naar familie in Canada gezet. Zogenaamd om tot rust te komen. Ik wist wel beter… Zo ver weg kon hij onmogelijk contact met zijn vriend hebben. Konden ze rustig op hem inpraten om hem op andere gedachten te brengen…”
“Dat meen je niet? Zijn die lui gek of zo? Je kunt iemand’s geaardheid toch niet zomaar veranderen?”
“Daar dachten zij heel anders over. Of misschien niet helemaal… Ze probeerden zijn geaardheid niet te veranderen. Ze wilden alleen maar dat hij er niks mee deed.”
“Komt voor mij op hetzelfde neer,” bromde Nicolas.

“Ik schrok in ieder geval behoorlijk van de hele situatie waarin Johan zich bevond en begon me zorgen te maken. Dachten mijn ouders er ook zo over? Ze gingen, net als ikzelf, trouw elke zondag naar de Kerk. Betekende dat, dat zij hetzelfde dachten als wat de dominee zei? Zouden zij me ook wegsturen als ze zouden weten dat ik net zoals Johan was? Zo onopvallend mogelijk probeerde ik meer informatie over homoseksualiteit en het Geloof te bemachtigen, maar wat ik ontdekte, stelde me niet gerust. In tegendeel. Ik geloof in God, ben er mee groot gebracht. Maar nooit had ik er bij stil gestaan dat God het me zo moeilijk zou kunnen maken. Bij ons thuis waren we niet zo streng, dacht ik. Ik kende dat wel anders bij vrienden. Toch werd ik bang. Stel dat mijn ouders het niet zouden accepteren, en die kans achtte ik erg groot, had ik dan, als ik verliefd zou worden, alleen nog maar de opties die Johan had? Of sterk zijn en er niet aan toegeven, of, als me dat niet lukte, weggestuurd worden?”
“Hmm, klinkt alsof je klem gezet werd…”
“Zo voelde het ook. Ik had maar twee mogelijkheden en beide bevielen me niet. Langzamerhand begon ik me af te vragen of ik wel echt zeker wist dat ik homo was. Ik had nog nooit wat met een meisje gehad dus hoe kon ik nou weten dat ik alleen maar op jongens viel? Het leek mij toen in ieder geval een goed idee om dat eens uit te zoeken. Misschien zou wel blijken dat ik het helemaal verkeerd had. Misschien zouden mijn gevoelens voor jongens wel vanzelf over gaan als ik verkering met een meisje had… Dan was het hele probleem opgelost.”
“Oh Michael, nee hè? Heb jij daarom een keer seks met een meisje gehad?”
Ik knikte.
“En? hielp het?” vroeg Nicolas spottend.
“Niet echt," grinnikte ik. "Vanaf het moment dat ik Annemarie, zo heette ze, kuste, wist ik dat het niet klopte. Het was weliswaar Annemarie die onder me lag, maar het was Bart met wie ik vrijde. Vanaf het eerste moment was hij in m’n gedachten. Het waren zijn lippen die ik kuste, zijn lichaam dat ik streelde, zijn handen die ik voelde… In paniek realiseerde ik me dat het echt zo was. Ik was wel degelijk homo! Zelfs zo’n leuke meid als Annemarie kon daar niks aan veranderen. De schrik sloeg me om het hart! Ik had een probleem… En hoe! Als ik ooit verliefd zou worden, zou iedereen van me verwachten dat ik ertegen zou vechten. En als me dat niet zou lukken, zouden ze me wegsturen. Dan maar liever zorgen dat ik niet verliefd werd en God vragen me daarbij te helpen. Niet omdat ik er van overtuigd was dat Hij het niet goed vond, maar om te voorkomen dat ik erdoor in de problemen zou komen. Jarenlang ben ik er zo voor weggelopen, zocht ik het niet op. Ik stortte me op m'n studie, maar hoe langer het duurde, hoe ongelukkiger ik me voelde."
“Oh jongen toch… Dat kan toch ook niet anders? Je kunt toch niet je hele leven lang je gevoelens onderdrukken? Dan kun je er net zo goed meteen een eind aan maken…”
“Dat heb ik ook een keer bijna gedaan…”  

Tranen stonden ondertussen in mijn ogen. Ik zuchtte, dacht terug aan al die keren dat ik me doodongelukkig voelde. Thomas was op die momenten telkens weer de enige reden geweest om door te gaan. Ik kon hem toch niet in de steek laten?

Troostend legde Nicolas een hand op m’n arm. “Hé, dat is nu toch allemaal verleden tijd? Je bent nu volwassen, woont niet meer bij je ouders. Nu kun je toch doen en laten wat je wilt?”
Ik knikte, lachte door m’n tranen. “Gelukkig wel. Ik vraag God ook al een hele tijd niet meer me te helpen niet verliefd te worden. De laatste tijd vraag ik Hem eigenlijk alleen nog maar om iemand waarmee ik m’n leven in liefde mag delen. Ik geloof namelijk zelf helemaal niet dat God iets tegen homoseksualiteit heeft. Hoe zou God liefde tussen twee mensen nou niet goed kunnen vinden? Dat is toch juist prachtig? Jammer alleen dat de mensen bij ons in het dorp daar anders over denken. Ik weet niet eens zeker hoe mijn eigen ouders er tegenaan kijken want ik heb er nooit met ze over gesproken. Er was geen reden…”
“En nu?” vroeg Nicolas. Gespannen keek hij me aan.
“Nu is alles anders,” lachte ik.
Een glimlach gleed over zijn gezicht. Ik smolt toen zijn stralend blauwe ogen me aankeken.

“Weet je,” begon ik voorzichtig, niet goed wetend hoe hij hierop zou reageren. “Als ik heel eerlijk ben, heb ik het gevoel dat God jou en mij voor elkaar bedoeld heeft. Het voelt gewoon zo goed, alsof Hij het zo wil… Alsof Hij mijn gebeden verhoord heeft. Ik ben er heilig van overtuigd dat God een plan heeft met iedereen. En in dat plan horen jij en ik bij elkaar.”
“Jeetje Michael, ik sta er van te kijken dat jij zo gelovig bent. Je gaat toch niet proberen me te bekeren hè?” vroeg Nicolas met een licht serieuze ondertoon in zijn stem.
“Bekeren tot wat? Ik hoor niet bij een Kerk. En homo ben je al,” grinnikte ik.
Nicolas schoot ook in de lach. “Da’s waar… Maar wat ga je nu doen als je weer thuis bent? Ga je het je ouders vertellen? Of blijf je gewoon op de oude voet doorgaan?” Gespannen keek hij me aan.
Ik haalde m’n schouders op. “Ligt eraan… Of we elkaar na mijn vakantie willen blijven zien.”

Zenuwen gierden door m’n keel. Hoe zou hij hierop reageren? Was hij echt serieus toen hij zei dat hij verliefd op me was? Wilde hij dat ik meer was dan alleen een vakantievriendje?

“Moet je dat nog vragen?” vroeg hij zacht. “Vanmiddag was zo onvoorstelbaar. Ik heb dan wel twee keer een vriend gehad, maar zoals vanmiddag… Man, dat voelde zo goed… Waanzinnig! Denk je nou echt dat ik dat over twee weken zomaar op geef omdat jij toevallig in Nederland woont? Geen haar op m’n hoofd,” beantwoordde hij zijn eigen vraag.
Ik pakte zijn handen die, naast zijn inmiddels lege bord, op tafel lagen, vast en keek hem diep in zijn ogen. “Dus dat had jij ook?” Mijn hart ging te keer als een idioot.
“Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt,” antwoordde hij.
“Maar hoe moet dat dan straks als ik weer thuis ben? Jij hier, ik duizend kilometer verderop… Hoe kunnen we dan…” piepte ik.
Nicolas liet me niet uitpraten. “Lieve schat, als het niet anders kan, ga ik gewoon met je mee naar Nederland. Ik laat  je echt niet zomaar gaan.”

Hij zei het alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Dat was het misschien ook wel, behalve dan dat ik thuis Thomas had. En dat maakte de situatie een stuk lastiger. Moest ik hem dat niet gewoon vertellen? Opnieuw begon ik te piekeren.

“Hé! Niet weer piekeren hè? We vinden echt wel een oplossing. Zullen we afspreken dat we het er nu niet meer over hebben? Als we aan het eind van jouw vakantie nog steeds samen willen zijn, kunnen we altijd nog beslissen hoe we dat gaan aanpakken, oké?”
Ik knikte… Ergens had hij wel gelijk. Het was toch eigenlijk van den zotte dat ik me nu al druk zat te maken over een toekomst samen. We kenden elkaar potverdorie net twee dagen! Eerst maar eens kijken of we over twee weken nog dezelfde gevoelens voor elkaar zouden hebben. Dan was het nog vroeg genoeg om hem over Thomas te vertellen. Diep in m’n hart hoopte ik dat hij Thomas zou accepteren. Ik moest er niet aan denken dat ik Nicolas op zou moeten geven vanwege Thomas. De gedachte daaraan bezorgde me een flinke knoop in m’n maag. Ineens drong tot me door dat ik vertrouwen moest hebben. Als dit was wat God voor mij voor ogen had, zou het allemaal wel goed komen. Een voorzichtig lachje brak door op m’n gezicht.

“Ander onderwerp,” onderbrak Nicolas mijn gedachten. “Wat wil je? Vannacht hier slapen of gaat je dat te snel?” Gespannen keek hij me aan.
“Te snel? Man, hier wacht ik al jaren op! Ik wil nu nog maar één ding… Jou… Jou zien, jou voelen, jou ruiken, jou proeven. Ik wil gewoon alleen maar genieten van jou,” glimlachte ik.
Ik kreeg er een rooie kop van. Zo direct was ik normaal nooit. Maar het was waar, ik wilde niks liever dan bij hem zijn, bij hem blijven en hem dicht tegen me aan voelen.
“Fuck Michael, ik wordt helemaal week van je,” fluisterde Nicolas zachtjes.
Hij stond op, liet mijn handen niet los, trok me omhoog en naar zich toe. Hij keek me diep in m’n ogen en kuste me voorzichtig. Een golf van liefde overspoelde me. Ik kreunde zacht… Hij ook… We vonden elkaar opnieuw in een intense kus. Minuten later pas lieten we elkaar eindelijk los. Nicolas streelde mijn haar. Ik keek hem alleen maar aan, liet hem begaan.
“Kom,” was het enige wat hij zei.
Hij trok me mee naar zijn slaapkamer. Langzaam kleedde hij me uit, eerst m’n t-shirt. Hij kuste mijn borst, beet zachtjes in m’n tepels. Kreunend kroelden mijn handen door zijn wilde haarbos. Zijn handen streelden mijn rug, gleden naar beneden tot aan de rand van m’n broek. Een rilling ging door me heen.
“Je bent zo lekker zacht,” fluisterde hij.
Terwijl hij me strak aankeek, knoopte hij in één beweging m’n gulp los. Ik liet hem gewillig begaan toen ik zijn hand in m’n broek voelde glijden.
“Oh Nicolas,” kreunde ik zacht. Mijn opwinding was onmiskenbaar. Mijn God, wat voelde dit hemels! Ik verlangde naar hem. Legde mijn handen in zijn nek, trok hem naar me toe en drukte een kus op zijn mond. Als vanzelf gleed mijn tong tussen zijn lippen en vond de zijne. Langzaam schoof hij mijn broek naar beneden tot ik met mijn broek op mijn enkels bijna naakt voor hem stond. Hij verbrak onze kus, lachte verliefd…
“Ik verlang zo naar je…” fluisterde hij.
Mijn handen streelden zijn schouders. Ik wilde hem… Kon er geen weerstand aan bieden. Wilde dat ook niet. Dit was te sterk… Tergend langzaam schoven zijn handen mijn zwembroek naar beneden. Opwinding gierde door mijn lijf. Zijn ogen lieten de mijne geen moment los. Ik zag zijn verlangende blik, hoorde hem zachtjes hijgen.
“Wat ben je mooi,” zuchtte hij toen hij mijn glad geschoren kruis voor het eerst aanschouwde.
Een siddering ging door me heen toen hij me voor de allereerste keer vastpakte. Mijn hart bonkte in m’n keel en een verlangende kreun ontsnapte aan mijn lippen. Dit voelde zo goed… Met moeite mijn ademhaling onder controle houdend, genoot ik van zijn aanraking. Zijn handen waren overal…
“Ohhh…” stootte ik onwillekeurig uit.

Kreunend onderging ik zijn liefkozingen, mijn spieren tot het uiterste gespannen. Niets op de wereld was intenser dan dit.
“Ik hou van je,” fluisterde ik ineens. Het kwam eruit voor ik er erg in had. En het was waar. Ik hield van hem. Met heel mijn hart, met elke vezel in mijn lichaam. Nicolas keek me opnieuw aan. Uit zijn ogen spraken dezelfde woorden als die ik zojuist tegen hem gezegd had. Hij kuste me. Opnieuw. Onze tongen draaiden rond elkaar. Gretig. Verlangend. Mijn handen gleden onder zijn shirt, streelden zijn rug. Ik duwde zijn shirt omhoog, wilde zijn naakte borst tegen me aan voelen. Hij liet me los om het me mogelijk te maken zijn shirt uit te trekken. Slechts een fractie van een seconde verbraken we onze kus om elkaar direct daarna opnieuw ongeduldig vast te grijpen. We streelden elkaar. Rillingen liepen over m’n rug. God, wat wond deze man mij op! Kreunend wreven we onze lichamen tegen elkaar aan. Als vanzelf gleden mijn handen over zijn rug naar beneden. Met één hand probeerde ik zijn broek los te maken maar hij hield me tegen.
“Straks, lieverd,” fluisterde hij. “Eerst wil ik jou.”
Nicolas zakte door zijn knieën, liet zijn handen strelend langs mijn lichaam gaan. Ik keek op hem neer, mijn handen woelden door zijn haar. Langzaam zag ik hoe zijn hoofd dichterbij kwam.
“Mijn God, Nicolas,” fluisterde ik hees toen het puntje van zijn tong voorzichtig mijn eikel beroerde. Met moeite hield ik mezelf overeind. Wat een waanzinnig gevoel was dit! Happend naar adem onderging ik de zachte liefkozingen van zijn tong en zijn lippen. Als in trance sloot in mijn ogen, nog slechts tot één ding in staat… Mijn handen klauwden in zijn haar. Kreunend gaf ik me over aan de ongekende sensatie die door me heen trok. Zwaar hijgend deed ik m’n uiterste best zo lang mogelijk van dit gevoel te genieten. Diep van binnen voelde ik de spanning in opbouwen. Steeds intenser werd het gevoel. Zijn handen grepen mijn billen vast en trokken me naar zich toe, diep in zijn mond. Ik spande mijn billen aan, kromde mijn rug. Waanzinnige opwinding schoot vanuit m’n kruis door m’n hele lijf. Hijgend van genot gaf ik me over aan dit zalige gevoel... Dit was niet tegen te houden…
“Oh Nicolas...” kreunde ik. “Ik hou dit niet lang meer vol… Ik…”
En toen explodeerde ik! Grote golven van genot stroomden door m’n hele lichaam en stuwden mijn zaad naar buiten. Wild schokkend gaf ik me over aan dit overweldigende gevoel en ontlaadde me diep in zijn keel. Het leek alsof er geen einde aan kwam… Zwaar hijgend viel ik slap over hem heen en bleef zo hangen.

“Dorst…” bracht ik even later met moeite hijgend uit. M’n keel leek wel schuurpapier.
Nicolas liet me los en duwde me zachtjes op zijn bed. “Wacht, ik haal wat water voor je,” zei hij zorgzaam.
Dromerig keek ik hem na terwijl hij zijn slaapkamer uitliep. Mijn ogen verlangend gericht op de bobbel in zijn broek. Ik wilde hem, wilde hem net zo laten genieten als hij mij zojuist had gedaan.
“Kijk eens, schat,” zei hij glimlachend en reikte me een glas aan terwijl hij naast me op zijn bed ging zitten.
Alsof ik uitgedroogd was, klokte ik het water gulzig naar binnen. Verliefd keek hij op me neer, streelde teder mijn wang. Hij nam het lege glas weer van me aan en zette het op het kastje naast zijn bed. Ik trok hem naar me toe, nam hem in mijn armen en kuste hem. Vaag proefde ik de smaak van mijn eigen zaad. Verlangend naar hem streelden mijn handen zijn rug. Ik verbrak onze kus en draaide me half over hem heen.
“Nu wil ik jou…” fluisterde ik terwijl ik diep in z’n ogen keek.
Als een volleerd minnaar bedekte ik zijn hele lichaam met kussen. Mijn handen streelden hem overal. Ongeduldige maakte ik zijn broek los. Hij wipte zijn billen omhoog om het me makkelijker te maken zijn broek naar beneden te schuiven. Ik legde een hand op zijn kruis en kneep zachtjes. Nicolas kreunde. Genietend bewoog hij zijn heupen op en neer. Nieuwsgierig schoof ik zijn zwembroek naar beneden, mijn adem inhoudend van spanning. Ondanks dat ik nog nooit een man gepijpt had, voelde ik een onweerstaanbaar verlangen hem in mijn mond te nemen. Teder, precies zoals hij ook bij mij had gedaan, likte ik met mijn tong over het topje van zijn eikel. Een siddering ging door hem heen. Kreunend moedigde hij me aan om door te gaan. Elke keer als mijn tong zijn eikel streelde, wipte zijn pik een stukje omhoog. Ik genoot… Langzaam draaide ik met m’n tong rondjes rond de onderkant van zijn eikel. Nicolas duwde zijn billen omhoog en zuchtte diep. Mijn handen streelden zijn buik. Zijn geur, zijn harde paal, de smaak van zijn voorvocht... het maakte me helemaal gek! Nicolas kreunde genietend en woelde met zijn handen door mijn haar... Aangemoedigd door zijn gekreun nam ik hem diep in mijn mond, mijn tong strelend rond zijn eikel draaiend.
“Zo lekker...,” kreunde Nicolas.
In een rustig tempo duwde hij zijn paal in mijn mond op en neer. Langzaam werd zijn kreunen intenser, werden zijn stoten feller. Met één hand omvatte ik zijn ballen en masseerde ze zachtjes, precies zoals ik dat ook altijd bij mezelf deed. Mijn andere hand schoof door zijn bilspleet. Mijn tong flitste nu als een razende heen en weer. Ik wilde hem proeven, hem in mijn mond voelen spuiten. Ik wilde zijn zaad, ik wilde een beetje van hem in mij… Ik kreunde… Mijn God wat was dit lekker…
Ineens begon zijn hele lijf te schokken. Een laatste keer stootte hij naar voren en toen vulden dikke stralen warm vocht mijn mond…
Hijgend lag lag tegen me aan, zachtjes mijn rug strelend.
“Ik hou van je,” hoorde ik hem heel zacht mompelen.  


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Geloof, hoop & liefde door Michael87 » woensdag 18 juni 2014 20:58

Deel 4 | Twee werelden




De volgende ochtend was ik als eerste wakker. Gisteravond waren we, moe van de enerverende dag, tegen elkaar aan in slaap gevallen. En nu kon ik het bijna niet geloven, maar ik lag hier toch echt naast hem in bed! De man waar ik van het één op andere moment voor was gevallen... De man met wie ik mijn leven wilde delen, met wie ik oud wilde worden. Verliefd keek ik op hem neer. Ik besloot alvast te gaan douchen en hem nog even te laten slapen.

Twintig minuten later stond ik poedelnaakt voor het raam naar buiten te staren. Intens gelukkig, met een brede lach op mijn gezicht, dwaalden mijn gedachten af naar de man die daar rustig slapend in bed lag. Mijn God, wat hield ik van hem! Hoe moest dit nu verder? Hoe ik mijn best ook deed, die vraag bleef telkens weer terug komen. Hij was mijn zielsverwant, ik kon me niet voorstellen dat ik ooit voor iemand anders hetzelfde zou voelen. Dit wilde ik nooit meer kwijt!

Ineens voelde ik twee armen om me heen.
“Goeiemorgen schat...” fluisterde hij in m’n oor.
Hij kuste me in m’n nek en drukte zijn warme lijf heerlijk tegen me aan. Als vanzelf duwde ik m’n billen naar achteren om zijn ochtenderectie in m’n bilspleet te vangen. Teder bewoog hij op en neer tussen mijn billen. Genietend kreunde ik… Zijn handen streelden mijn borst en zochten hun weg naar mijn half stijve piemel. Traag bewoog hij op en neer. In een mum van tijd stond mijn pik keihard overeind. Ik voelde mijn bilspleet glad worden van zijn voorvocht en hoorde hem zacht hijgen. Met mijn handen steunend op het raamkozijn ving ik zijn liefdevolle stoten op. Ik sloot mijn ogen, genoot van zijn hand die me traag aftrok. Zijn hijgen werd luider.
Opnieuw voelde ik de intense tinteling van een naderend orgasme. Kippenvel kroop langs de binnenkant van m’n benen omhoog. Mijn ademhaling werd zwaarder. Ik kneep mijn billen samen rond zijn kloppende pik die nog steeds tussen mijn billen op en neer schoof. Ik draaide mijn hoofd zo ver mogelijk om en keek hem diep in zijn ogen. Terwijl we elkaar strak aankeken, voerde hij het tempo van zijn stoten op. Zijn hand bewoog in hetzelfde ritme mee. Met zijn andere hand streelde hij mijn borst, kneep plagend in m’n tepels. Ik hield het niet meer, voelde mijn zaad omhoog stuwen. Ik deed mijn uiterste best om mezelf te ontspannen maar kon het niet langer tegenhouden. Met een rauwe kreet ontlaadde ik mezelf… Hij ving het op in zijn hand en wreef het genietend over mijn buik terwijl hij onverminderd tussen mijn billen bleef stoten. Grommend stootte hij een laatste maal naar voren…

Nog steeds keken we elkaar aan. Lachend… Hijgend hing hij tegen me aan, drukte me hard tegen de vensterbank. Onze lichamen bezweet en nat…
“Mijn God, Michael… wat doe je toch met me…” fluisterde hij hees.
Ik duwde hem wat naar achteren, draaide me zo goed en zo kwaad als dat ging om en trok hem tegen me aan. Nahijgend stonden we zo een tijdje. Zachtjes streelden we elkaar tot de rust in onze lijven weer een beetje terug gekeerd was. Alles bij elkaar had het nog geen vijf minuten geduurd…
“Blijft dit zo?” vroeg ik zuchtend.
Nicolas schoot in lach. “Alleen al als ik je zie, kom ik zowat klaar,” grinnikte hij.
Ik gaf hem een kus en wurmde me los uit zijn armen.
“Kom, douchen,” grinnikte ik.
Nog geen kwartier geleden had ik me ook al gedoucht…

Even later stroomde het warme water over ons heen. Ik wilde hem inzepen maar Nicolas duwde me breed grijnzend van zich af.
“Blijf uit m'n buurt jij,” lachte hij. “De plicht roept. Ik moet zo aan het werk en ik kan je niet weerstaan.”
“Zie maar dat je van me af komt,” reageerde ik plagend.
We stoeiden een beetje met elkaar tot Nicolas me ineens stevig vastpakte.
“Ok,” zei hij met pretlichtjes in zijn ogen. “Als je dan niet wilt luisteren, dan moet je maar voelen.”
Meteen drukte hij zijn mond op mijn lippen en duwde zijn tong naar binnen. Als vanzelf verdween de baldadige stemming en gaven we ons over aan een hartstochtelijke kus. Het weeë gevoel in m’n buik deed me verlangend kreunen. Zuchtend lieten we elkaar even later los. We keken elkaar aan en schoten in de lach. Beide hadden we alweer een stijve…
“Yep,” zei ik. “Dit blijft dus zo…”
Grinnikend draaide Nicolas de kraan dicht. “Ik moet nu echt gaan, Michael,” zei hij met een lichte teleurstelling in zijn stem. “Als jij je spullen nou eens uit het huisje haalt… Ik denk niet dat je daar de komende tijd nog veel zult zijn, denk je niet?”
In plaats van zijn vraag te beantwoorden, keek ik alleen maar dromerig toe hoe hij zich afdroogde.
“Je bent zo mooi… zo lekker…” zuchtte ik. “Ik kan je gewoon niet weerstaan. Maar je hebt gelijk. Jij moet werken.”
“Kom je me vandaag niet helpen dan?” vroeg hij gespeeld verontwaardigd.
“Ja zeg, ik kan niet aan de gang blijven. Ik ben hier op vakantie, weet je nog?” reageerde ik gevat, terwijl ik me ook afdroogde. “Ga jij maar lekker werken, ik haal mijn spullen hier naartoe en vermaak me wel.”

Ik had een plannetje bedacht. Terugdenkend aan de diepvriespizza van gisteren had ik besloten vandaag maar eens lekker voor hem te koken. Verse ingrediënten, met liefde bereid. Ik grinnikte.
“Weet je al wat je gaat doen vandaag?” vroeg hij nieuwsgierig.
“Ik wil de stad in. Beetje cultuur snuiven, misschien een museum bezoeken. Flink stuk lopen… Ik zie wel,” hield ik me op de vlakte.
“Loop straks maar even binnen bij de receptie. Daar liggen wel wat foldertjes. Kun je een beetje zien wat er in de buurt te doen is.”

Een half uurtje later was ik op weg naar mijn huisje. Ik grinnikte hardop. Wie had ooit kunnen denken dat ik daar maar één nacht door zou brengen? Ik niet in ieder geval. Vrolijk pakte ik even later m’n spullen weer in in m’n koffers, sleepte ze naar m’n autootje en reed naar de boerderij. Ik parkeerde mijn auto naast de boerderij en laadde mijn koffers uit. Snel nog even wat foldertjes pakken, Nicolas gedag zeggen en op, naar de stad.

In het oude centrum was een kleine markt waar ik met veel plezier m’n inkopen deed. Ik had bij Nicolas in de keuken bakblikken zien staan en dat had me op een idee gebracht, ik wilde verse lasagne maken. Dus kocht ik tomaten, verse spinazie, zalm, gehakt, parmezaanse kaas, bloem, eieren, roomkaas en verschillende kruiden. In de plaatselijke supermarkt haalde ik nog twee goeie flessen witte wijn. Tevreden met mijn aankopen, reed ik een paar uur later terug naar de boerderij. Van Nicolas ontbrak nog ieder spoor. De receptie was al gesloten, hij zou wel ergens op het terrein bezig zijn. Ik besloot alvast het deeg voor de lasagne te maken zodat dat voldoende tijd had om te rusten. Dat bood mij dan mooi de gelegenheid om ondertussen een stuk te gaan hardlopen, Nicolas zou wel thuis zijn tegen de tijd dat ik terugkwam.
Ondanks dat ik me prima vermaakte, miste ik hem. Vreemd, om zomaar ineens iemand heel erg te missen. Wat misschien nog wel vreemder was, was dat die iemand, terwijl ik hem pas kende, zo ontzettend vertrouwd voelde. Alsof ik hem altijd al had gekend…

Met Nicolas in m’n gedachten, vertrok ik naar het strand. Lekker langs de kustlijn lopen, daar had ik echt zin in. Het was lang geleden dat ik mezelf zo goed had gevoeld. Meestal zat mijn hoofd vol sombere gedachten, ging ik lopen om daar een beetje van af te komen… Nu niet. Nu voelde ik me blij. Gelukkig. Waarom zou ik nu ook nog somber zijn? Ik was niet meer alleen! Een warm gevoel stroomde door me heen. Nicolas hield van me… Hij had het me gezegd… Als het moest, ging hij zelfs met me mee naar Nederland! Ik grijnsde. Het zou nog wel flink wat commotie geven als ik ineens met hem aan kwam zetten. Had ik dat er wel voor over? Durfde ik dat?

Ik wist al een hele tijd dat ik ooit zou moeten vertellen dat ik homo was. Toch kwam het nu ineens wel akelig dichtbij… Hoe zouden mijn ouders op hem reageren? Zouden ze het begrijpen? Zouden ze het kunnen accepteren? Ik hoopte maar dat ze me niet lieten vallen. De wetenschap dat ik er, als dat zou gebeuren, niet alleen voor zou staan, stelde me gerust. Nicolas was bij me, samen met hem kon ik het wel aan. Want één ding wist ik heel zeker… Dat waar ik al zo lang naar verlangde, had ik bij hem gevonden.

En Thomas? Hoe zou Thomas het vinden? De schrik sloeg me om het hart. Wat, als Thomas het maar niks vond dat ik een vriend had? Kon ik het dan maken om toch met Nicolas door te gaan? Was dat niet een beetje erg egoïstisch van me? Mijn eigen geluk najagen ten koste van hem? Moest ik dan niet gewoon tevreden zijn met wat ik had? Een geweldige zoon, de liefste ouders die ik me maar kon wensen… Ik zuchtte eens diep. Ik kon nou wel blijven piekeren maar daar schoot ik natuurlijk helemaal niks mee op. Eerst maar eens afwachten of Nicolas het nog wel zag zitten als hij hoorde dat ik een kind had. Daarna zouden we wel zien hoe mijn ouders en mijn zoon het op zouden nemen.

En dan had je natuurlijk ook nog Annemarie’s ouders. Die gingen waarschijnlijk helemaal door het lint. Hun schoonzoon… homo. Ondenkbaar! Zouden ze zich af vragen of ik dat al geweten had toen Annemarie zwanger werd? Gelukkig zag ik mijn schoonouders niet zo vaak. Ik voelde me niet echt thuis bij hen, vond het nog steeds moeilijk ze onder ogen te komen. Want ik voelde me schuldig. Schuldig aan het overlijden van hun dochter. Ondanks dat haar vader meerdere keren tegen me gezegd had dat ik niks verkeerd had gedaan en dat ik altijd goed voor haar was geweest, wist ik dat het anders was. Ik wist dat ik haar gewoon gebruikt had om te kijken of mijn gevoelens voor jongens over zouden gaan. Had ik dat maar nooit gedaan… Dan was ze nooit zwanger geworden, had ze nu nog geleefd…

Dan was Thomas er ook niet geweest… Had ik dat gewild? Ik hoefde er geen seconde over na te denken… Absoluut niet! Thomas was alles voor me, hij was het enige goeie dat uit de hele ellende was voortgekomen. Voor geen goud wilde ik dat knulletje kwijt! Ik plofte neer op de eerste de beste grote steen die ik tegenkwam en besloot hem even te bellen. Een glimlach verscheen op m’n gezicht toen ik zijn stemmetje hoorde…

“Hé knul!” begon ik het gesprek toen Thomas aan de telefoon kwam.
“Papa!!!” juichte hij.
“Wow jongen, ben je blij dat ik bel? Mis je me zo erg?”
“Helemaal niet,” antwoordde hij stoer.
“Wat ben je aan het doen?” vroeg ik hem.
“Spelen.”
“Met je playmobil zeker?”
“Ik heb van oma nieuwe ridders gekregen.”
“Wow, leuk man!” reageerde ik enthousiast.
“Jij neemt ook playmobil voor me mee hè papa?”
Soms leek het wel alsof bij Thomas alles alleen maar om playmobil draaide. Toegeven, het was leuk speelgoed. Toen ik zelf klein was, was er nog niet zo veel te krijgen, maar tegenwoordig…
“Tuurlijk jongen. Papa neemt voor jou echte Franse playmobil mee.”
“Jaaa!!!!” brulde Thomas door de telefoon.
“Nou, papa gaat weer ophangen schat. Ik ga nog even lekker hardlopen. Morgen bel ik wel weer, ok?”
“Ja… doeg, papa.”

En toen had hij al weer opgehangen. Ik schoot in de lach. Om hem hoefde ik me in ieder geval geen zorgen te maken, hij was in goede handen. Wat dat betreft was ik blij dat Thomas al van jongs af aan veel tijd bij m’n ouders had doorgebracht. Voor hem waren opa en oma vertrouwde gezichten waarbij hij zich echt thuis voelde. Wat zou het fijn zijn als Thomas zich ook bij Nicolas zo op z’n gemak zou voelen. Ondanks dat ik geen idee had of er voor Nicolas en mij een toekomst mogelijk was, werd ik helemaal warm bij de gedachte dat we misschien wel met z’n drietjes verder zouden gaan. Hier of in Nederland, we zouden wel zien.

Weer kwam de vraag bij me op of ik hem niet moest vertellen dat Thomas bestond? Durfde ik dat risico te nemen? Stel nou dat hij het niet zag zitten om samen met mij een kind op te voeden… Stel je voor dat hij dan niet eens de moeite zou willen nemen me goed te leren kennen! Nee, het was verstandiger te wachten. Eerst een goeie band opbouwen.

Ik stond op en begon weer tempo te maken. Kop leeg maken… Nergens meer aan denken. Gewoon lekker lopen. Genieten van m’n verliefdheid op Nicolas… Blijven vertrouwen op God’s plan. Als Hij ons werkelijk voor elkaar bedoeld had, zou alles goed komen.

Een klein half uur later duwde ik de achterdeur van de boerderij open. Vanuit het kantoortje achter de receptie kwam een hoop gesteun en gekreun. Glimlachend hoorde ik het aan. Nicolas had duidelijk een broertje dood aan administratieve dingen. Dat paste ook wel bij het beeld dat ik van hem had. Hij was veel liever lekker buiten op het terrein bezig. Bomen snoeien, paden vegen, dat soort dingen. Of kleine reparaties in de huisjes uitvoeren, een praatje maken met de gasten.

Ik besloot hem nog maar even met rust te laten. Gisteren had ik in Nicolas’ badkamer een groot bubbelbad gezien. Zoiets had ik nou altijd al willen hebben maar in mijn kleine huisje was er geen plaats voor. Even lekker ontspannen in dat grote bad… Heerlijk! Al met al had ik toch nog bijna anderhalf uur gelopen. En dan dat geslenter op de markt… Genietend liet ik mijn naakte lijf even later in het warme water zakken en zette de bubbels aan. Wow… dit was echt lekker! Ik sloot mijn ogen. Nergens meer aan denken nu.

Heel licht voel ik iets langs m’n schouders strijken. Als vanzelf verscheen er een glimlach rond mijn mond. Nicolas… Ik kreunde zachtjes. Zijn hand gleed over mijn arm. Ik kreunde opnieuw. Ineens voelde ik zijn lippen op m’n mond. Zijn tong zocht zich een weg naar binnen. Ik liet hem toe, sloeg mijn armen om zijn nek en trok hem onverwacht met een hoop gespetter in één keer bij me in bad.
“Mij een beetje stiekem besluipen hè?” Grinnikend streek ik door zijn haren. Eén blik in die prachtige blauwe ogen van hem en ik was weer helemaal in de zevende hemel. Verliefd keek ik hem aan. Alles zou goed komen. Ik wist het gewoon…
“Je lag zo lekker te slapen… Ik was benieuwd hoe lang het zou duren voor je iets in de gaten kreeg.”
Hij grinnikte. Met z’n kleren aan lag hij half op me. “Misschien kan ik me maar beter ook even uitkleden,” merkte hij droog op.
”Misschien kun je dat maar beter even doen, ja,” bevestigde ik even droog zijn constatering.
Met de nodige moeite klauterde Nicolas overeind. Hij bleef in het bad staan en keek me uitdagend aan.
“Heb je me een beetje gemist?” vroeg hij met een zwoele stem terwijl hij zijn natte shirt strak rond zijn borst trok.
Zijn harde tepels schenen door de natte stof heen. Uitdagend likte hij langs zijn lippen. Hij hield mijn blik in zijn ogen gevangen.
“Fuck, jongen…” kreunde ik verlangend.
Wat zag hij er lekker uit zo! Of ik hem gemist had? Had ik nog iets anders gedaan dan vandaag?
“Elke minuut…” zuchtte ik.
“Zal ik jou eens laten zien hoe erg ik jou gemist hebt…?” Draaiend met zijn heupen, z’n billen achteruit duwend en mij voortdurend strak aankijkend, begon hij zich traag van zijn kletsnatte kleren te ontdoen. Eerst zijn shirt… Ademloos volgde ik zijn bewegingen. Net als gisteren op het strand, toen hij zich tergend langzaam van zijn shirt ontdeed, was het ook nu onmogelijk mijn blik van hem af te wenden. Hier kreeg ik nooit genoeg van, dat wist ik nou al! Zijn tepels priemden vooruit, zijn buik glom van het water. Onwillekeurig draaide ik met m’n heupen en kreunde. God, wat verlangde ik naar hem!
“Ik wil jou, jongen,” fluisterde ik hees van opwinding terwijl ik mijn hand naar hem uitstrekte.
Hij pakte m’n hand vast en liet zich door mij op z’n knieën trekken. Door de natte stof van zijn spijkerbroek was zijn opwinding duidelijk zichtbaar. Terwijl hij me opnieuw diep in m’n ogen keek, boog hij zich over me heen. Op het moment dat zijn lippen de mijne raakten, werd ik overspoeld door intense liefde… Zijn liefde… voor mij… Ik kreunde.

Gretig zoog ik zijn tong naar binnen. Ik wilde hem proeven… Nu… Altijd… Dit wilde ik nooit meer kwijt! Ik verloor mezelf helemaal in het zalige gevoel van zijn lippen op de mijne, onze tongen die traag rondjes draaiden rond elkaar, de smaak van zijn mond… Mezelf helemaal overgevend aan dit gelukzalige gevoel legde ik mijn handen op zijn billen en trok hem dicht tegen me aan. De ruwe stof van zijn spijkerbroek drukte hard tegen mijn kruis. Kreunend kronkelden we tegen elkaar aan. Mijn handen gleden strelend over zijn rug naar de rand van zijn broek en probeerden een opening naar binnen te vinden. Maar de natte, ruwe stof van zijn broek maakte dat onmogelijk. Nicolas verbrak onze kus, kwam een stukje overeind en glimlachte naar me.
“Zal ik me eerst maar even verder uitkleden,” vroeg hij met een ondeugende twinkeling in zijn ogen.
Meteen begon hij zijn broek los te maken. Ik zuchtte, mijn blik nog maar gericht op één punt… Verleidelijk schoof hij zijn broek een stukje naar beneden. Het topje van zijn eikel kwam net boven de rand van zijn boxer uit.
“Kom op man… Laat me niet zo lang wachten… Ik verlang zo naar je,” fluisterde ik ongeduldig. “Uit met dat ding… Ik wil je zien, ik wil je tegen me aan voelen…”
Terwijl ik dat zei, legde ik mijn hand stevig op zijn gezwollen kruis. In een reflex stootte hij zijn bekken naar voren en kreunde diep.
“Jouw naakte lijf tegen het mijne…,” ging ik verder.
“Sorry jongen, ik moet echt even overeind gaan staan. Zo krijg ik dat ding nooit uit…” Hij klauterde overeind, schoof met de nodige moeite zijn kletsnatte broek van zijn billen en ging op de rand van het bad zitten.
Geamuseerd keek ik toe bij zijn pogingen om zijn natte broek van z'n benen te schuiven en tegelijkertijd niet onderuit te gaan.
“Zal ik je even helpen?” vroeg ik met een licht spottende ondertoon in mijn stem.
Zonder zijn antwoord af te wachten, schoof ik naar voren totdat ik vlak voor hem zat. Mijn hart bonkte in m'n keel. Verlangend likte ik met mijn tong langs mijn lippen. Ik wilde hem, verlangde ernaar hem opnieuw te proeven. Glimlachend dacht ik terug aan gisteravond. Voor de allereerste keer had ik hem in m'n mond genomen. Vreemd, maar zo lekker…
Langzaam bewoog ik m’n hoofd naar hem toe. Nog steeds een beetje onwennig likte ik speels met mijn tong langs het topje van zijn eikel. Boven me hoorde ik hem zachtjes kreunen. Ik glimlachte, blijkbaar vond hij het wel lekker wat ik deed. Ik pakte ik de rand van zijn broek vast en trok eraan. Met de nodige moeite lukte het me het de natte stof naar beneden te schuiven. Eindelijk zat hij helemaal ontdaan van kleren voor me. Ik pakte zijn heupen vast en trok hem dichter naar me toe.

Hij legde zijn handen achter m’n hoofd en duwde zijn eikel zachtjes tegen mijn lippen. Als vanzelf opende ik mijn mond en liet hem toe. Opnieuw gleed mijn tong langs zijn eikel. Ik likte langs het randje aan de onderkant en schoof mijn lippen verder over hem heen. Hij gromde zacht, elke keer als mijn warme vlees hem omsloot. Hij voerde het tempo op. Ik kreunde, vond het heerlijk zoals hij me in m’n mond nam. Boven me hoorde ik Nicolas hijgen. Zijn ademhaling ging zwaar. Ik voelde hoe zijn spieren zich aanspanden, wist dat hij er bijna was.… Ik was er klaar voor, wilde hem proeven… Nicolas kromde zijn rug en stootte een bijna dierlijke kreet uit, gevolgd door een laatste krachtige stoot in mijn keel. Hevig schokkend ontlaadde hij zichzelf in mij… Kreunend liet hij het over zich heen komen. Warme stralen vulden mijn mond. Zijn handen woelden door mijn haar.

Ik kwam overeind, keek hem met een gelukzalige glimlach rond m’n mond aan en kuste hem lang en vol liefde.
“Kom lekker in het water, jongen,” fluisterde ik toen ik hem weer losliet. “Je bent hartstikke koud…”
Hij liet zich in het water glijden en nam tegenover me plaats. Met een gelukzalige grijns op zijn gezicht keek hij me aan. “Waar was je toch al die tijd?” zuchtte hij terwijl hij met zijn voeten langs m’n heupen streelde. “Ik weet gewoon niet hoe ik onder woorden moet brengen wat ik voor je voel. Je maakt me helemaal gek, jongen. Ik hoef maar aan je te denken en dan krijg ik al weer een stijve…”
“Dat ken ik,” grinnikte ik.
Hij zuchtte opnieuw en keek me verliefd aan.
Ik kroop naar hem toe en kuste hem opnieuw. Kreunend. Ik verlangde zo naar hem. Nicolas had het in de gaten. Hij draaide me in één beweging om en trok me tussen zijn benen. Achterover leunde ik tegen hem aan, legde mijn hoofd op zijn borst en zocht zijn ogen. Die stralende ogen waarin ik mezelf helemaal verloor. Hij kust me opnieuw. Teder zocht zijn tong de mijne. Zijn handen streelden mijn borst, liefdevol kneep hij in m’n tepels. Heerlijk, zoals hij dat deed. Zijn handen gleden over mijn buik omlaag. Glad van het badschuim omvatte één hand mijn kloppende paal. Traag trok hij me af. Zijn andere hand bleef me strelen, m’n borst, m’n buik… Zo nu en dan kneep hij opnieuw in m’n tepels. Ik zuchtte. Ondanks dat hijzelf net klaargekomen was, drukte zijn pik hard tegen m’n onderrug. Genietend wreef ik er tegenaan. Nicolas was overal. Zijn lijf tegen mijn rug, zijn handen op m’n buik, op m’n borst en rond mijn piemel, zijn benen tegen mijn benen… Het voelde bijna alsof ik een deel van hem was. Kreunend onderging ik zijn liefkozingen. Mijn hele lijf leek wel onder stroom te staan. En toen ineens, zomaar, vanuit het niets, kwam ik klaar. Zo ontspannen, zo waanzinnig… Ik werd helemaal licht in m’n hoofd. Alles deed mee. Elke vezel in m’n lichaam… Ik werd gewoon helemaal vervuld van liefde… voor hem. Zuchtend en zwaar ademend liet ik het over me heen komen. Intens gelukkig hing ik tegen hem aan.
Nicolas streelde me onophoudelijk. Hij kuste m’n nek. “Ik heb je lief,” fluisterde hij in m’n oor.
Loom draaide ik me om en kuste hem opnieuw.

“Wordt het niet eens tijd dat we wat gaan eten?” vroeg Nicolas een hele tijd later.
Het badwater begon langzamerhand behoorlijk koud te worden.
“Zal ik nog maar eens een pizza in de oven gooien?” ging hij verder.
Ineens schoot me weer te binnen dat ik voor hem wilde koken. Ik schoot rechtop. “Nee, vandaag zorg ik voor het eten.”
Verbaasd keek hij me aan. “Weet jij dan hoe een oven werkt?” grinnikte hij plagend.
“Ach, hoe moeilijk kan dat zijn,” antwoordde ik geamuseerd.
In stilte lachte ik. Hij zou er nog wel achter komen dat ik aardig m’n weg wist te vinden in de keuken.

We droogden ons af en liepen naakt de trap af naar beneden. In de keuken deed ik een schort voor en pakte alle ingrediënten die ik gekocht had uit de koelkast.
Verbaasd keek Nicolas toe. “Jij gaat echt koken?” vroeg hij verrast.
“Mm mm… Ik dacht, ik moest je maar eens laten proeven hoe een vers Italiaans gerecht smaakt. Als je dit hebt gehad, wil jij nooit meer diepvries pizza.”
“Ik ben benieuwd, ” lachte hij.
Nieuwsgierig keek hij toe hoe ik de tomaten pelde en in stukjes sneed en verse tomatensaus begon te maken. Terwijl de tomaten zachtjes pruttelden, kruidde ik het gehakt en sneed de zalm in kleine stukjes. De spinazie liet ik een paar minuten koken zodat het net bijtgaar was. In alle rust maakte ik een heerlijke saus van roomkaas en verse kruiden.
“Mmmm, ik begin er honger van te krijgen. Ruikt goed zeg!” merkte hij op.
Hij stond achter me, sloeg zijn armen om me heen en keek over m’n schouder toe hoe ik in de saus stond te roeren.
“Dit is beslist niet de eerste keer dat je staat te koken,” lachte hij.
“Klopt. Thuis kook ik zo'n beetje iedere dag. Niet uitgebreid hoor, maar wel altijd vers.”
Nicolas kuste me in m’n nek en drukte zich stevig tegen me aan. Zijn handen verdwenen onder het schort en streelden mijn borst.
“Weg jij. Zo kan ik niet koken.” Grinnikend schudde ik hem van me af.
“Maar je bent zo onweerstaanbaar…,” mompelde hij terwijl hij teleurgesteld afdroop.
“Jemig, Nicolas, gedraag je een beetje… Twee dagen geleden kende je me nog niet eens!” plaagde ik.
“Ik weet het!” Met gespeelde wanhoop hief hij zijn handen omhoog. “Ik kan het niet helpen… Je hebt me gewoon betoverd…” Met een enorme grijns op zijn gezicht keek hij me aan.
“Dek jij de tafel nou maar. Doe je tenminste iets nuttigs,” mopperde ik gespeeld.
Lachend begon ik de lasagne bladeren in de bakblikken te drukken en vulde de helft met tomatensaus, gehakt en parmezaanse kaas en de andere helft met spinazie, zalm en kruidenkaas.
“Zo, nu nog twintig minuten in de oven en dan kunnen we eten.”


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Geloof, hoop & liefde door Michael87 » woensdag 18 juni 2014 21:00

Deel 5 | Eén groot misverstand




De afgelopen twee weken brachten we zoveel mogelijk tijd samen door. Natuurlijk had Nicolas zijn dagelijkse verplichtingen, maar elk moment dat hij zich vrij kon maken, was hij bij mij. Eigenlijk deden we maar bedroevend weinig. Was ook niet nodig. Gewoon bij elkaar zijn was genoeg. Heerlijk met de armen om elkaar heen, dicht tegen elkaar, aan over het strand slenteren. Genieten van de zon, beetje zwemmen. Verdrinken in zijn prachtige blauwe ogen… Elke ochtend als ik naast hem wakker werd, verbaasde ik me er weer over dat hij zomaar ineens mijn leven binnen was gewandeld… En elke ochtend weer werd ik overvallen door een intens gevoel van liefde voor hem. Alles in mij verlangde naar hem. Ik wilde bij hem zijn, wilde hem voelen, hem proeven, ruiken, aanraken, kussen… Bij hem voelde ik me gewoon simpelweg gelukkig. Geborgen, bemind, waardevol… Dicht tegen hem aan, mijn hoofd tegen zijn borst, luisterend naar zijn hartslag en ademhaling. Mijn vingers verstrengeld in de zijne, zachtjes strelend. Als we bij elkaar waren, bestond de rest van de wereld gewoon niet. Dan was het alleen Nicolas en ik…

De momenten dat Nicolas moest werken, gebruikte ik meestal om een flink stuk langs de kust te lopen. De warmte van de zon op mijn lijf, de wind door mijn haren… Even tijd voor mezelf. En dat had ik nodig, want hoe meer de dag dat ik weer naar huis moest dichterbij kwam, hoe onrustiger ik werd. Ik wist dat ik Nicolas binnenkort moest vertellen dat er thuis een klein jongetje op me zat te wachten. Hoe zou hij daarop reageren? Ik hoopte zo dat hij het leuk zou vinden, maar tegelijkertijd was ik bang dat hij het maar niks zou vinden, dat hij het niet zou zien zitten iets op te bouwen met iemand die een kind van vier had. En hoe zou hij over mij denken als hij zou horen wat mijn aandeel in de dood van Thomas’ moeder was geweest?

Een plotselinge windvlaag trok me uit mijn overpeinzingen. Een flinke wolk schoof voor de zon, ineens daalde de temperatuur. Ik rilde. Tijd om terug te gaan… Met gepaste tegenzin hees ik mezelf overeind en begon weer te lopen. Nu ging het er op aan komen. Als hij geen zin had in een kind of als hij mij niet meer zag zitten als hij wist wat er allemaal gebeurd was, dan was het afgelopen. Ik deed mijn best mezelf voor te houden dat we dan toch een geweldige tijd hadden gehad en dat ik daar altijd een mooie herinnering aan zou hebben.

Waarom voelde ik me dan zo klote? Ik voelde me gewoon dood ellendig… Ik wist wel waardoor dat kwam, ik wilde hem niet kwijt, ik hield van hem. Het idee dat ik hem misschien wel nooit meer zou zien, hem nooit meer tegen me aan zou voelen, nooit meer zou liefhebben, brak mijn hart… Tranen biggelden spontaan over mijn wangen. Ergens had ik gehoopt dat mijn verliefdheid de afgelopen twee weken vanzelf minder zou zijn geworden. Dat had alles een stuk eenvoudiger gemaakt. Ik zuchtte… Eerst maar eens kijken hoe hij zou reageren als ik hem over Thomas vertelde. Misschien viel het allemaal best mee, vond hij het zelfs wel leuk. Oké, het zou niet makkelijk zijn elkaar te zien door Thomas. Ik kon natuurlijk moeilijk om de haverklap naar Bretagne gaan en Thomas bij mijn ouders achter laten.

Shit, mijn ouders… Hoe zouden die reageren? Een tijd geleden had ik me weliswaar voorgenomen dat ik het ze zou vertellen als ik een vriend had, maar zolang die vriend er niet was, had ik makkelijk praten. Het drong tot me door dat, als Nicolas verder met me wilde, ik de confrontatie met mijn ouders niet langer uit de weg kon gaan. Durfde ik dat wel? Was het niet veiliger thuis mijn oude leventje weer op te pakken? En dan Nicolas nooit meer zien? Dat nooit! Als Nicolas mij werkelijk wilde, zou ik hem nooit opgeven!

Maar wat als mijn ouders niet zo goed zouden reageren als ik hoopte? Me dwingen Nicolas niet meer te zien, konden ze gelukkig niet. Kon ik het aan als ze me lieten vallen? Als ze er niks mee te maken wilden hebben? Dat zou sowieso betekenen dat ik niet langer op hun zou kunnen rekenen wat betreft Thomas. Dan stond ik er echt helemaal alleen voor. Dan had ik weliswaar een lieve vriend, maar die zat dan wel bijna duizend kilometer bij me vandaan. Was het dan überhaupt wel mogelijk hem nog te zien? Ik kon Thomas toch moeilijk steeds van school halen omdat ik naar Nicolas wilde?

Langzaam begon tot me door te dringen dat het, als mijn ouders me niet zouden steunen, wel eens erg lastig kon worden hem te blijven zien. Tenzij hij met me mee naar Nederland zou komen natuurlijk… Hoewel… Daar zouden waarschijnlijk behoorlijk wat praatjes van komen. Nou kon mij dat voor mezelf niet zo veel schelen, ik was het wel gewend dat er over me gepraat werd. Maar voor Thomas… Hoe zou het voor hem zijn als iedereen zou weten dat zijn papa van een man hield? Zou hij er mee gepest worden? Zouden vriendjes dan nog bij ons thuis mogen spelen? Ik zuchtte opnieuw. Waar maakte ik me in hemelsnaam druk om? De kans was sowieso groot dat Nicolas niet verder met me wilde zodra hij over Thomas zou horen. Misschien was dat nog wel het meest realistische scenario. Want wie zat er nou op een kind te wachten?

En God's plan dan? Ik was er toch van overtuigd dat God Nicolas in mijn leven had gebracht omdat Hij ons samen wilde? Waarom maakte Hij het dan zo moeilijk? Alsof ik een klap voor ‘n kop kreeg, stond ik abrupt stil. Ineens kwam de gedachte bij me op dat het misschien wel zo moeilijk was omdat God helemaal niet achter me stond. Misschien had ik mezelf alleen maar wijsgemaakt dat Nicolas door Hem op mijn pad was gezet. Gewoon, omdat ik geil was, omdat ik deze kans niet wilde laten lopen en het zo voor mezelf goed kon praten…

Van het één op het andere moment zonk de moed me in de schoenen. Paniek overviel me. Mijn benen voelden loodzwaar, ik kreeg bijna geen lucht meer… Verslagen liet ik me in het zand zakken. Had ik het dan zo fout? Gruwelde God wel degelijk van homoseksualiteit? Was ik gewoon voor de verleiding bezweken omdat ik Nicolas niet kon weerstaan? Was mijn overtuiging dat God Nicolas op mijn pad had gezet, ontsproten uit mijn eigen verlangens? Smoorverliefd had ik me er twee weken lang aan overgegeven. Alles wat met thuis te maken had, had ik zorgvuldig weggeduwd, mezelf voortdurend wijsmakend dat God het zo bedoeld had en dat het, met Zijn hulp, allemaal wel goed zou komen. Maar was dat wel zo? Of verlangde Hij toch van mij dat ik me verzette tegen deze gevoelens? Had iedereen dan toch gelijk?

Soms kun je zomaar ineens van die inzichten krijgen die alles anders maken. Dat overkwam mij toen ik zo radeloos en in paniek op dat strand in Bretagne zat. Op het moment dat ik me begon af te vragen wat God nou van me wilde, drong tot me door dat Hij wilde dat ik gelukkig was. En de afgelopen twee weken was ik gelukkig geweest. Zielsgelukkig… Dat was toch hét teken dat het goed was wat ik deed? Ik glimlachte. God moest hier de hand wel in hebben! Vanaf het moment dat ik Hem gevraagd had iemand op mijn pad te zetten om mijn leven in liefde mee te delen, had ik geweten dat het goed zou komen. En dat die iemand Nicolas was, was me vanaf het eerste moment volkomen duidelijk geweest, daar had ik geen enkele twijfel over! Wat ik voor Nicolas voelde, ging veel verder dan lust. Ik hield van die man! God zou me niet laten vallen, Hij zou me helpen, ons helpen. Hoe uitzichtloos de situatie ook leek, als Hij het wilde, zou het goed komen. Min of meer opgelucht hees ik mezelf overeind en liep verder. Ik had er weer een beetje vertrouwen in.

Maar hoe dichter ik bij Nicolas kwam, hoe nerveuzer ik toch weer werd. Vreemd, de dagen hiervoor, wist ik niet hoe snel ik bij hem moest komen, nu kon het me niet lang genoeg duren. Voor de achterdeur bleef ik even licht hijgend staan. Niet omdat het lopen me zo ingespannen had, nee, dat was ik wel gewend. Meer omdat de zenuwen door mijn lijf gierden. Ik verzamelde al mijn moed en duwde de deur van de keuken open.
“Hé schat,” begroette Nicolas me vrolijk.
Hij kwam direct op me af lopen en wilde me kussen. Ik deed alsof ik hem niet zag aankomen en trok snel mijn shirt uit.
“Even vlug douchen, oké?” Met die woorden vloog ik de trap op, Nicolas verbaasd achterlatend.
“Lafaard,” zei ik tegen mezelf toen ik onder de douche stond. “Durf je hem nou niet eens meer aan te kijken? Dat verdient hij toch niet?”
Ik schaamde me voor mijn eigen gedrag, dit kon ik niet maken. Snel douchte ik, droogde me af en kleedde me aan. Niet veel later liep ik opnieuw de keuken in.
“Is er iets?” vroeg Nicolas met een bezorgde ondertoon in zijn stem.
“Wat zou er moeten zijn?” retourneerde ik de vraag.
“Weet ik veel. Je doet zo stug.” Hij keek me aan.
Ik ontweek zijn blik.
“Michael? Zeg eens wat? Heb ik iets verkeerds gedaan of gezegd?”
Shit, nou dacht hij ook nog dat het door hem kwam. Dat kon echt niet. Ik richtte mijn ogen op, keek hem aan en haalde eens diep adem…

“Misschien kun je beter even gaan zitten. Er is iets dat ik je moet vertellen.”
Ik zag paniek in zijn ogen verschijnen.
“Weet je nog," begon ik dapper, "dat jij, toen we elkaar net kenden, zei dat we nog niet na moesten denken over hoe het verder moest als mijn vakantie voorbij zou zijn? Dat we dat zouden doen aan het einde van mijn vakantie? Als we elkaar beter zouden kennen?”
“Eh… ja, dat kan ik me nog wel herinneren ja,” antwoordde hij aarzelend.
“Morgen ga ik terug naar huis…” Ik zuchtte diep.
Opgelucht keek hij me aan. “Ik hou van je…” zei hij eenvoudig. “Ik heb je al eerder gezegd, als het moet, geef ik alles hier op en ga met je mee.”
“Maar dat kan ik toch niet van je verlangen?” reageerde ik timide.
“Lieve schat, ik moet wel. Zonder jou word ik knettergek! Ik kan natuurlijk niet meteen weg, het hoogseizoen staat voor de deur. Maar als het seizoen afgelopen is, kom ik zo snel mogelijk naar je toe.”
“En het park dan? Dat heb je met zoveel liefde samen met je vader opgebouwd? Dat kun je toch niet zomaar opgeven?” draaide ik om de hete brij heen.
“Weet je," begon hij, "d’r is meer in het leven dan een vakantiepark." Hij keek me heel serieus aan. "Ik wil ook gewoon gelukkig zijn. En als ik moet kiezen tussen het park en geluk, dan is de keuze snel gemaakt. Jongen, om gelukkig te zijn, heb ik jou nodig. Dat is me de afgelopen weken wel duidelijk geworden.”

Tranen schoten in mijn ogen. Wat hij wilde, wilde ik ook! Ik wilde hem niet kwijt… Was dit het wat God me probeerde duidelijk te maken? Moest hij met me mee? Lag zijn geluk in Nederland, bij Thomas en mij? En niet hier, bij het park van zijn vader?
“Hé, niet huilen.” Troostend sloeg hij een arm om me heen en trok me tegen zich aan.
Ik lachte door mijn tranen heen. “Ik wil niks liever dan bij jou zijn. Maar er is iets dat je moet weten voor je een beslissing kunt nemen,” hakkelde ik doodnerveus.
Vragend keek hij me aan.
Niet goed wetend wat ik precies moest zeggen, begon ik… “Ik heb je toch verteld dat bij mij thuis niemand weet dat ik homo ben, hè?”
“Hm hm...”
“Dat is op zich geen probleem, ik moet het mijn ouders toch een keer vertellen. Ergens heb ik het gevoel dat het wel goed zal komen, dat ze blij voor me zullen zijn dat ik eindelijk niet meer alleen ben. Maar ik ben wel bang dat ze me in ons dorp met de nek aan zullen kijken en dat we daar niet zonder problemen samen kunnen zijn,” ging ik verder.
“We kunnen ook hier gaan wonen," reageerde Nicolas spontaan. "Jij spreekt Frans en bent goed opgeleid. Je hebt hier zo een baan.”
“Dat weet ik wel. En ik zou het ook zonder nadenken doen, als ik kon.”
“Maar?” Hij klonk gespannen, voelde wel aan dat ik iets op mijn lever had.
Ik verzamelde al mijn moed en ging verder. “Ik heb je toch verteld dat ik op mijn negentiende één keer met een meisje naar bed ben geweest?”
“Ja, en?”
“Soms is één keer precies één keer te veel…” Het zweet brak me uit. Ik durfde hem niet meer goed aan te kijken, sloeg mijn ogen neer.
“Michael, wat wil je nou zeggen? Kom op man, draai er niet zo om heen. Je maakt me ongerust.”
“Nou… dat meisje stond drie maanden later ineens bij ons op de stoep. Helemaal overstuur. Ik liet haar binnen, vroeg wat er was. Huilend vertelde ze me dat ze zwanger was. Van mij… ”

“Wat???” Ongelovig keek hij me aan. “Hoe kan dat nou? Had je geen condoom gebruikt?”
Ik schudde mijn hoofd. “Voor het zingen de Kerk uit… Niet zo slim, ik weet het.”
“En toen?” was het enige dat hij uitbracht.
“Nou… dat meisje was de jongste dochter van één van de leraren van onze school. Ik heb je al eens verteld dat de school waar ik naartoe ging streng christelijk was. Net als haar ouders…”
“Oh my God… Ik voel het al aankomen. Geen abortus zeker?”
Opnieuw schudde ik mijn hoofd.
“Michael… betekent dat dat jij een kind hebt?”
Ik knikte, durfde hem nog steeds niet goed aan te kijken.
“Man! Dat is toch geweldig!” Opgetogen pakte Nicolas me vast en trok me tegen zich aan. Lachend kuste hij me.
“Vind je dat echt?” vroeg ik hem verbaasd.
“Tuurlijk man. Valerie, mijn zus, heeft vier kinderen. Ik ben stapelgek op ze. Als ik geen homo was geweest, had ik er zelf minstens vier willen hebben.”
Een voorzichtig lachje gleed over mijn gezicht. Opgelucht blies ik mijn adem uit.
“Is het een jongen of een meisje?” vroeg hij nieuwsgierig.
“Een jongetje. Hij heet Thomas en is nu vier jaar.”
“Thomas, mooie naam. Heb je een foto?”
Trots liet ik hem een foto van mijn mannetje zien. Ik glunderde helemaal. Dit was een stuk makkelijker gegaan dan ik gedacht had! In stilte dankte ik God…

“Nu snap je misschien waarom het voor mij niet zo makkelijk is zomaar te besluiten hier te blijven of jou mee te nemen naar huis. Ik moet ook met Thomas rekening houden.”
“Maar je kunt hem toch blijven zien? Oké, als je hier zou wonen, wordt dat misschien wat lastig, maar als ik met jou mee ga, is dat toch geen probleem?" Triomfantelijk keek hij me aan. "Oh wacht, ik snap het al," ging hij verder zonder me de kans te geven zijn vraag te beantwoorden. "Haar ouders zijn erg gelovig, die moeten natuurlijk niks van homo’s hebben. Denk je dat je hem niet meer mag zien als wij samen zouden zijn?"
"Nee, dat is het niet," begon ik aarzelend, mezelf realiserend dat ik te optimistisch was geweest door zijn enthousiaste reactie. Zo nu en dan een kind in huis was natuurlijk heel wat anders dan full-time papa zijn…
Niet begrijpend keek hij me aan. "Wat is het probleem dan?"

“Nou," zuchtte ik, "dat zal ik je uitleggen… Annemarie was vreselijk bang voor de reactie van haar vader. Ongewenst zwanger en dan niet getrouwd, dat was natuurlijk ondenkbaar voor de dochter van een leraar van een christelijke scholengemeenschap. Wat zouden de mensen daar wel niet van zeggen? Ik vond dat ik verplicht was haar te steunen. Het was net zo goed mijn schuld, misschien zelfs wel hoofdzakelijk mijn schuld. Als ik toen gewoon meteen ‘nee’ had gezegd, was er niks gebeurd en had zij niet met de gebakken peren gezeten.”
“Ja, ho eens even," reageerde Nicolas verbolgen. "Zij wist toch ook dondersgoed wat ze deed?”
“Jawel, we waren allebei fout geweest," antwoordde ik. "Maar ik vond dat ik mijn verantwoordelijkheid moest nemen. Ik was met haar naar bed geweest omdat ik hoopte zo van mijn gevoelens voor jongens af te komen. Daar kon ik haar toch niet haar hele leven lang voor laten boeten? Dus ben ik met haar mee gegaan naar haar ouders om het te vertellen.”
“Holy shit, moedig van je man!” Nicolas klopte me grijnzend op mijn schouder.

Ik voelde me opgelucht omdat hij zo goed reageerde. Dat maakte het makkelijker om de rest te vertellen.
“Haar vader was woedend op me toe hij het hoorde. Ik had zijn dochter bezoedeld. Abortus was uitgesloten, zei hij. Hij zag maar één oplossing, zo snel mogelijk trouwen. Ik schrok me kapot! Dat was wel het laatste wat ik wilde…Tegelijkertijd drong tot me door dat het misschien ook wel de oplossing voor mijn probleem was. Als ik met haar zou trouwen, moest ik jongens wel uit mijn hoofd zetten. Bovendien vond ik dat ik het haar verplicht was. Ik kon haar toch niet met een kind laten zitten?"
Nicolaas’ mond zakte open van verbazing. Maar hij zei niks…
"Annemarie zag het niet zo zitten," ging ik verder. "Ze wist dat ik niet van haar hield, maar haar vader was onvermurwbaar. Ik troostte haar en beloofde dat alles goed zou komen. Ik zei dat ik goed voor haar en ons kind zou zorgen en dat, als we een beetje ons best zouden doen, de liefde misschien vanzelf wel zou groeien."

“Ben je met haar getrouwd?” viel Nicolas me ineens op ijzige toon in de rede.
Ik knikte, wilde verder vertellen. Maar voor ik de kans kreeg, stoof hij overeind.
“Jij vuile schoft! Je bent gewoon getrouwd!" schreeuwde hij. "Wat wil je nou eigenlijk? Dat ik medelijden met je heb omdat je moest trouwen! Dat ik het zo erg voor je vind dat je homo bent en er niet voor uit durft te komen en dat ik dan achter je vrouw’s rug om een beetje jouw geheime vriendje wil zijn? Jij bent echt gek man!" Zijn ogen schoten vuur. "Waarom heb je me dat niet eerder verteld? Dan was ik nooit wat met je begonnen!” Vreselijk kwaad banjerde hij, zonder me de kans te geven mijn verhaal af te maken, de deur uit. “Oprotten jij! Ik wil je nooit meer zien! Godverdomme, wat ben jij een klootzak zeg!” schreeuwde hij toen hij de deur met kracht achter zich dicht smeet.
“Nicolas! Nee! Niet weggaan!” gilde ik in paniek.
Ik hoorde de deur van zijn auto dicht knallen en de motor starten. Snel griste ik mijn autosleutels uit mijn jaszak en vloog hem achterna. Tegen de tijd dat ik mijn auto had gestart, zag ik hem in de verte nog net tussen de bomen van het bosje verdwijnen. Als een idioot reed ik hem achterna, om hem aan het einde van de weg nog net rechtsaf te zien slaan. En toen was ik hem kwijt. Nog zeker een uur heb ik rond gereden in de hoop hem ergens te zien. Maar geen spoor van Nicolas. Uiteindelijk besloot ik maar terug te gaan naar de boerderij. Misschien was hij ondertussen thuisgekomen.

Ik zag het al toen ik het park opreed. Zijn auto stond er niet. Shit! Waarom had hij me nou niet uit laten praten? Overstuur parkeerde ik mijn auto en liep naar binnen. Huilend zakte ik door mijn knieën en bleef zo een tijdje op de grond zitten. Waarom kwam hij nou niet thuis? Ik was zo kwaad op mezelf. Waarom had ik het zo stom aangepakt? Waar was hij nou? Ik moest hem spreken, hem uitleggen dat Annemarie niet meer leefde en dat hij echt alles voor me was. In paniek probeerde ik hem te bellen om te vragen of hij alsjeblieft terug wilde komen. Ik kon toch alles uitleggen? Als hij maar naar me wilde luisteren…

Zijn telefoon stond uit. Het was duidelijk, hij had elk woord dat hij gezegd had, gemeend. Langzaam drong tot me door dat hij me echt nooit meer wilde zien. Ik had hem gekwetst, op z’n ziel getrapt. Hoe had ik nou kunnen weten dat hij zo overhaast conclusies zou trekken? Hoe kon hij nou denken dat ik hem zoveel verdriet zou doen? Dat deed nog wel het meeste pijn, de wetenschap dat hij dacht dat ik hem bedrogen en gebruikt had… Kende hij me dan zo slecht? Hij wist toch dat mijn hart naar hem uitging? Nerveus ijsbeerde ik door de keuken. Morgen moest ik naar huis maar zo kon ik toch niet gaan? Radeloos wendde ik me tot mijn beste vriend.

“Heer, sta mij bij… Ik hou van hem, alstublieft, laat hem bij me terug komen. Geef me een kans om alles weer goed te maken,” stamelde ik zacht voor me uit.

Wat moest ik nou? Hem weer gaan zoeken? Hij wilde niet naar me luisteren, gaf me niet de kans mijn verhaal af te maken. Hij had zijn conclusie al getrokken. Misschien was het het beste als ik hem even de tijd gaf af te koelen. Misschien zou hij dan gaan begrijpen dat ik hem nooit zoveel verdriet zou doen. Misschien dat hij dan zou willen weten wat er verder was gebeurd. Ik moest hem vertellen dat mijn huwelijk al lang niet meer bestond. Hij moest weten dat ik in mijn eentje voor Thomas zorgde omdat Annemarie er niet meer was. En hij moest weten dat hij alles voor me was, dat ik van hem hield… Maar dat kon ik alleen vertellen als hij naar me wilde luisteren. Uiteindelijk besloot ik hem maar een sms-je te sturen.
‘Lieve Nicolas, laat het me alsjeblieft uitleggen. Ik hou van je, xxx Michael.’

De hele avond hoopte ik op een reactie. In het begin alleen maar omdat ik hem wilde vertellen dat Annemarie niet meer leefde en dat hij echt de enige voor me was. Maar naarmate het langer duurde, werd ik ook steeds ongeruster. Waar was hij? Waarom kwam hij niet thuis? Als hij maar niks stoms had gedaan… Opnieuw stuurde ik hem een sms-je.
‘Het spijt me zo. Kom alsjeblieft thuis. Ik moet je echt spreken, er is niks aan de hand… xxx Michael.’ Maar hij reageerde niet. Het leek wel alsof hij van de aardbodem was verdwenen.

's Nachts deed ik geen oog dicht. Voortdurend staarde ik naar het schermpje van mijn telefoon in de hoop een berichtje van hem te krijgen. Tegen de ochtend was ik bekaf en op van de zenuwen. Hoe kon ik nou zo naar huis gaan? Misschien had hij met z’n doldrieste kop wel een ongeluk gehad. Lag hij nou in het ziekenhuis. Of erger… Ik durfde er niet aan te denken wat er gebeurd kon zijn. Mijn schuld… Alles was mijn eigen schuld. Ik had er weer eens een puinhoop van gemaakt… Ongerust besloot ik hem nog een sms-je te sturen.
‘Alsjeblieft Nicolas, laat wat van je horen. Ik ben zo ongerust… Ik hou van je, xxx Michael.’

Terwijl ik mijn koffers inpakte, vroeg ik mezelf voortdurend af wat ik moest doen. Ik wilde weten of alles goed met hem was, dat hij geen rare dingen had gedaan. Ik wilde niet weg, wilde bij hem zijn, bij hem blijven. Voor altijd. Vanaf het moment dat duidelijk was dat hij het leuk vond dat ik een zoon had, was ik ervan overtuigd geweest dat alles goed zou komen. Thomas zou vast stapelgek op hem zijn geweest. En mijn ouders? Eigenlijk kon het me niks meer schelen hoe zij er over zouden denken, ik hield gewoon van hem, dat hadden ze maar te accepteren. Maar nu, nu was alle hoop vervlogen. Het voelde alsof iemand mijn hart uit mijn lijf had gerukt…

Tegelijkertijd vond ik het vreselijk dat Nicolas zo weinig vertrouwen in me had. Dat deed zo'n pijn… Waarom ging hij er meteen vanuit dat ik nog steeds getrouwd was? Waarom dacht hij meteen dat ik hem bedonderd had? Zou hij nou echt denken dat ik zo’n schoft was? Kon ik het hem kwalijk nemen? Hoe lang kenden we elkaar nou eigenlijk? Twee weken geleden wisten we nog niet eens van elkaars bestaan af. Nooit eerder in mijn leven had ik zoveel van iemand gehouden en nu al was ik hem kwijt. Tranen stroomden over mijn wangen, dit deed zo verrotte zeer…

Met rood doorlopen ogen van het huilen, liep ik tegen tienen de receptie binnen. Tegen beter weten in hoopte ik dat Nicolas er zou zijn en dat ik hen nog even zou kunnen spreken. Maar in plaats van hem, trof ik een vrouw achter de balie aan. Ik kende haar niet, vroeg of ze wist waar Nicolas was. Ze antwoordde dat hij weg moest en haar gevraagd had tijdelijk de receptie over te nemen.
“Zou je Nicolas een boodschap van mij door willen geven?” vroeg ik met trillende stem. “Wil je hem vragen me alsjeblieft te bellen? Ik moet hem iets heel belangrijks vertellen. Ik weet dat hij me niet wil spreken maar zou je hem willen vragen of hij dan in ieder geval naar me wil luisteren?”
“Waarom bel je hem zelf niet?” beantwoordde ze mijn vraag met een tegenvraag.
“Heb ik al geprobeerd maar hij neemt niet op…,” antwoordde ik triest.
Ze keek me een tijdje nadenkend aan. Ongetwijfeld zag ze dat ik gehuild had en vroeg zich af waarom. “Oké, ik zal het hem vragen. Maar reken nergens op. Ik ken hem, als hij zich iets in z’n kop heeft gehaald, is dat er moeilijk uit te krijgen,” antwoordde ze uiteindelijk.
“Dank je,” zei ik timide.

Niet veel later reed ik weg, terug naar huis. Weg van Nicolas… Het was over, gewoon voorbij. Dit kon ik toch niet zomaar laten gebeuren? Ik kon Nicolas toch niet in de waan laten dat hij door mij bedrogen was? Hij moest weten hoe het zat. Maar hoe? De hele terugreis hield het me bezig. Ik hoopte maar dat de vrouw die vanochtend de receptie had gedaan, hem zo ver kon krijgen me te bellen… Het enige dat ik nu nog kon doen was afwachten en bidden. Hoop was het enige dat me die terugreis op de been hield. Hoop, dat hij me zou willen spreken. Dat hij zou bellen, omdat hij niet kon geloven dat ik hem bedonderd had. Of dat hij in ieder geval een kort berichtje zou sturen om me te laten weten dat alles goed was met hem. Maar niets gebeurde…

Na tien, lange, eenzame en vooral verdrietige uren reed ik, net na achten, eindelijk de straat van mijn ouders in. Met moeite lukte het me mijn trieste stemming te onderdrukken. Ik toverde een gemaakt lachje op mijn gezicht en stapte uit. Gelukkig kwam Thomas direct op me afgevlogen en sprong in mijn armen. Dat gaf me de gelegenheid mijn gezicht even weg te drukken in zijn haren.
“Jongen, wat heb ik jou gemist." Met tranen in mijn ogen keek ik hem aan.
“Niet huilen papa, ik ben er nou toch weer?”
Het kwam er zo lief uit. Ik streelde zijn blonde koppie. Wat had ik hem graag aan Nicolas voorgesteld. Nicolas… mijn hart kromp samen, ik slikte een brok in mijn keel weg. Ik miste hem en wist dat dat voorlopig alleen maar erger zou worden. Waarom moest dit nou zo eindigen?
“Welkom thuis, lieverd!” Mijn moeder liep met open armen op me af. Ze knuffelde me even stevig en keek me toen onderzoekend aan. “Moe jongen?”
Ik hoorde een bezorgde ondertoon in haar stem.
“Heb je een goeie reis gehad?” ging ze verder.
“Gaat wel. ‘t Was druk op de weg.”
“Michael?”
“Ja mam…”
“Is er iets?”
“Wat zou er moeten zijn mam? Ik ben alleen een beetje moe van de reis. Laat me maar even met rust.” Het kwam er wat kribbiger uit dan de bedoeling was. Ik zag haar verbaasd kijken. “Sorry ma, ik bedoelde het niet zo.” Ik gaf haar een dikke kus op haar wang en liep, verdere vragen ontwijkend, naar binnen.
Thomas huppelde achter me aan. “Heb je playmobil papa?” Hij trok ongeduldig aan mijn mouw. Prompt schoot ik in de lach. Dat ventje wist me altijd weer aan het lachen te krijgen.
“Tuurlijk jongen. Even geduld, als we thuis zijn.”
“Ah toe nou papa, mag ik het nou?”
Ik tilde mijn zoon op, knuffelde hem lachend, maar hield voet bij stuk. “Nee Thomas, als we thuis zijn.”
Teleurgesteld wurmde hij zich los. Hij kende me goed genoeg om te weten dat zeuren geen zin had. ‘Nee’ was ‘nee’ bij mij en dat wist Thomas dondersgoed.

Mijn sombere stemming was gelukkig een beetje naar de achtergrond verdwenen. Mijn ouders waren vreselijk benieuwd hoe ik het in Bretagne gehad had. Natuurlijk had ik tijdens mijn vele telefoontjes wel wat verteld, maar nu wilden ze details. Beetje lastig want Nicolas en ik waren zo in elkaar op gegaan dat er weinig tijd voor iets anders over bleef. Ik kletste me er zo goed en zo kwaad als het ging uit door te zeggen dat ik het grootste deel van de vakantie lopend langs de kust had doorgebracht. Om het mezelf niet nog moeilijker te maken, zei ik maar dat ik graag naar huis wilde omdat ik moe was.
“Jaahhh!” brulde Thomas enthousiast.
Ik moest om hem lachen, wist waarom hij zo graag naar huis wilde. Thomas kon niet langer wachten, hij wilde zijn playmobil. Ik bedankte mijn ouders voor de goede zorgen, pakte de weekendtas met Thomas’ spullen die mijn moeder al klaar had gezet en zette Thomas’ kinderstoeltje achter in de auto. Hij kroop er zelf al in en gespte de gordel vast.
“Als je ergens over wilt praten,” zei mijn moeder ineens.
Ik schrok van haar directe vraag. Was het zo duidelijk dat ik ergens mee rond liep? “Nu niet mam,” reageerde ik snel.
“Maar er is wel iets, hè jongen?”
Ik zuchtte diep.
“Lieverd, voor je moeder kun je niks verborgen houden. Ik zie toch dat er iets is waar je mee zit? Is er iets gebeurd tijdens je vakantie?”
“Mam! Hou op alsjeblieft. Ik wil er niet over praten. Niet nu. Misschien een andere keer,” reageerde ik kortaf.
“Ok jongen. Als je maar weet dat je bij me terecht kunt.”
“Bedankt mam, ik zal het onthouden. Maar nu ga ik echt,” glimlachte ik flauwtjes.


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Geloof, hoop & liefde door Michael87 » woensdag 18 juni 2014 21:01

Deel 6 | Is er nog hoop?




De eerste dagen na mijn thuiskomst liep ik als een zombie rond. Zodra ik alleen was, welden de tranen op in m’n ogen. Ik miste Nicolas verschrikkelijk, voelde me dood ellendig. Waarom had hij me nou niet uit laten praten? Waarom reageerde hij niet op m'n sms'jes? Waarom gaf hij me geen kans te vertellen hoe het zat? Ik kon het nauwelijks bevatten, nog maar een paar dagen geleden waren we zo gelukkig geweest. Dat kon toch niet zomaar voorbij zijn? Waarom had hij zo weinig vertrouwen in me gehad? Waarom dacht hij dat ik hem willens en wetens had bedrogen? Het deed zo'n pijn te beseffen dat hij niet in mijn liefde geloofde. Want zo voelde het…

Ergens was ik blij dat ik het niet eerder verteld had. Want dan had ik nooit mogen ervaren hoe het was om smoorverliefd te zijn. En al helemaal niet hoe het was als die liefde werd beantwoord… Want als ik heel eerlijk was, had ik vanaf het begin af aan eigenlijk al geweten dat er geen toekomst voor ons mogelijk was. Waarom was ik dan zo overstuur?

Ik maakte mezelf wijs dat dat kwam omdat we op zo’n lullige manier afscheid hadden genomen. En verweet mezelf dat vervolgens weer… Ik had nooit iets met hem moeten beginnen, want ik had geweten dat het niet kon. Het was mijn eigen schuld. Schuld… Dat gevoel werd steeds sterker. Ik had alles in mijn leven verprutst. Alles was mijn schuld. Annemarie's dood… Thomas… En nu had ik Nicolas pijn gedaan, had ik hem tot op het bot toe gekwetst. Wat deed het er eigenlijk toe hoe ik me voelde? Ik had er gewoon een zootje van gemaakt.
Diep in m’n hart gaf ik Nicolas gelijk, ik was ook gewoon een klootzak. Ik kon hem geen ongelijk geven dat hij niks meer van me wilde weten.

Mijn moeder deed haar best me een beetje op te beuren, hoewel ze geen flauw idee had wat er aan de hand was. Ik liet ook helemaal niks los. Dit was mijn probleem, ik moest er zelf uit zien te komen. Ik kon haar toch moeilijk vertellen dat ik verliefd op Nicolas was en dat we met ruzie uit elkaar waren gegaan? Dan wist ze meteen dat ik homo was… En dan had je de poppen aan het dansen! Nee, dit moest ik alleen oplossen.

Thomas had wel in de gaten dat ik verdriet had. Hij kroop voortdurend op m’n schoot en knuffelde me. Om niks begon ik te huilen. Hij troostte me telkens weer.
“Niet huilen papa,” zei hij dan. “Het komt wel weer goed.”
Hij was de enige die me nog aan het lachen kreeg, de enige reden om ‘s ochtends mijn bed nog uit te komen. Als hij er niet was geweest, had ik mezelf net zo lief voor de trein gegooid. Ik kan me niet herinneren dat ik me ooit zo ellendig heb gevoeld. Ik was de man waar ik met heel mijn hart van hield, kwijt. Ik had me wel vaker zwaar ellendig gevoeld, maar nog niet eerder had ik het gemis om iemand waar ik zielsveel van hield, ervaren. Het sloeg me gewoon helemaal lam. Diep in mijn hart hoopte ik dat Thomas gelijk zou krijgen en dat alles goed zou komen, maar ik had er een hard hoofd in.

Waarom had ik hem ook niet meteen verteld dat ik een zoon had en getrouwd was geweest? Waarom had ik dat stelselmatig voor me uitgeschoven? Was ik er dan op voorhand al vanuit gegaan dat hij Thomas niet zou accepteren en niets meer met mij te maken wilde hebben als hij zou weten dat ik verantwoordelijk was voor de dood van Thomas' moeder? Had ik dan zo weinig vertrouwen in zijn liefde gehad?
Hoe meer ik er over nadacht, hoe duidelijker het voor me werd. Ik had HEM moeten vertrouwen, ik had in ZIJN liefde moeten geloven! Ik kon mezelf wel voor m’n kop slaan! Blijkbaar kon ik me niet voorstellen dat hij werkelijk van mij zou houden als hij alles zou weten. Kon ik me niet voorstellen dat er überhaupt iemand van mij zou houden…

Ik kromp in elkaar. Van het één op het andere moment drong tot me door dat ik nog lang niet klaar was met alles wat er gebeurd was. Want dit had niks met hem te maken, dit had met mezelf te maken. Met mijn angst om afgewezen te worden vanwege mijn aandeel in Annemarie's dood, mijn angst om door hém afgewezen te worden… Maar ook met mijn angst om m'n ouders kwijt te raken als ze zouden weten dat ik homo was en mijn angst om weer het onderwerp van allemaal roddels te zijn. Mijn huwelijk met Annemarie was destijds al flink over de tong gegaan. En toen overleed ze ook nog eens! Ik wist dat er heel wat mensen waren die haar dood zagen als een straf van God omdat wij seks voor het huwelijk hadden gehad. Wat zouden die mensen wel niet zeggen als ik nu ineens een vriend zou hebben? Hel en verdoemenis, dat zou mijn deel zijn! Rillingen liepen over m’n rug. En wat als Thomas daar de dupe van zou worden? Dat hij zijn vriendjes en familie kwijt zou raken, misschien wel naar een andere school zou moeten en dat hij het me kwalijk zou nemen? Nee, ik wist het zeker, ik kon dit niet, durfde dit niet. Angst had me ervan weerhouden de stap te zetten om met Nicolas verder te gaan.

Was de breuk met Nicolas dan onvermijdelijk geweest? Had ik het gewoon voor me uitgeschoven om zolang mogelijk met hem samen te kunnen zijn? Omdat ik diep in mijn hart wist dat ik er, hoe dan ook, niet mee door kon gaan? Zelfs niet als Nicolas mij wel zou willen? Was het daarom dat ik nu liever zwolg in zelfmedelijden in plaats van alles op alles te zetten om hem terug te winnen? Omdat ik homo was en er niet voor uit durfde te komen?

Deng! Dat kwam even hard binnen. Ineens wist ik dat ik eerst voor mezelf uit moest zoeken wat ik nou wilde voor ik ook maar enige poging deed om Nicolas te spreken. Dit ging veel verder dan een simpel misverstand… Was ik wel verliefd op hem? Of had ik gewoon de kans gegrepen om me eindelijk eens een keer te laten gaan zonder dat iemand het wist en zonder dat ik me daar schuldig over hoefde te voelen? Had ik mezelf voor de gek gehouden en me die hele verliefdheid ingebeeld? Was dit wat onze dominee bedoelde? Was dit die verleiding waar je niet aan toe mocht geven? Was ik de fout in gegaan?

Volgens onze dominee gruwelde God van seks tussen twee mensen van hetzelfde geslacht. Volgens mij gruwelde God van seks zonder liefde. Dat had hij me duidelijk laten merken nadat ik met Annemarie naar bed was geweest. Want daar had ik Thomas aan overgehouden, daardoor was zijn moeder overleden en dat had mijn leven volledig overhoop gegooid. Dus had ik me voorgenomen nooit meer met iemand naar bed te gaan waar ik niet van hield. Had ik mezelf daarom ingebeeld dat ik verliefd was op Nicolas? Om het goed te praten? Omdat ik het tegenover mezelf en God niet kon verantwoorden dat ik me zomaar overgaf aan lust?

Het antwoord was verrassend helder: nee. Vanaf het allereerste moment hield ik van hem. Dat had helemaal niks met seks te maken.  Als ik aan Nicolas dacht, dacht ik aan slenteren op het strand, lekker tegen elkaar aanhangen in de kampvuurkuil, lange gesprekken, die prachtige ogen van hem, de lol die we samen hadden… Tuurlijk, ook aan zijn naakte lichaam tegen me aan en aan al die heerlijke vrijpartijen. Ik kon niet ontkennen dat ik gewoon vreselijk van hem had genoten. Maar dat kwam omdat ik van hem hield. Was hij dan toch de levenspartner die God voor mij in gedachten had? Ook het antwoord op die vraag was verrassend helder: jazeker! Nicolas was wel degelijk de man die door God op mijn pad gezet was, dat voelde ik gewoon. Een grote grijns verscheen op m’n gezicht. Ineens kreeg ik weer datzelfde gevoel als in Bretagne. Ik hield van hem, ik kon me mijn leven zonder hem niet meer voorstellen. Ik wilde helemaal niet zonder hem, ik moest er niet aan denken… Gek werd ik zonder hem!
Tranen sprongen in mijn ogen toen tot me doordrong dat dat, wat ik zo graag wilde, onmogelijk was. Ik had het verprutst, mijn kans was verkeken. Het was te laat… Mijn eigen angst had ervoor gezorgd dat ik de man waar ik van hield, de man die God voor mij bedoeld had, kwijt was. Ik wist het. En ik wist ook dat het nooit anders af had kunnen lopen, want ik durfde niet…



Onderuitgezakt zat ik op de bank, doelloos zappend langs tv kanalen. Thomas lag net in bed. Ik was inmiddels ruim een week thuis en nog steeds had ik niks van Nicolas gehoord. Na de drie sms-jes die ik hem in Bretagne had gestuurd, had ik nog een mail naar het info-adres van het park gestuurd waarin ik alles uitlegde, maar ook daarop was geen reactie gekomen. Ik wilde hem zo graag spreken, hem zeggen dat het me speet. Want ondanks dat ik hem niet bedrogen had, was ik wel degelijk niet eerlijk tegen hem geweest. Ik had geweten dat er voor ons geen toekomst mogelijk was omdat ik dat nooit zou durven. En toch had ik hem in die waan gelaten, mezelf ook trouwens. Ik zuchtte.
Ik wilde hem zeggen dat het nooit m’n bedoeling was geweest hem verdriet te doen. Ik wilde hem zeggen dat ik zo ongeveer dood ging omdat ik hem zo vreselijk miste. Ik wilde dat hij dat wist, dat hij niet zou denken dat ik niks om hem gaf. Want ik hield juist vreselijk veel van hem… In tranen pakte ik m’n telefoon. Drie woorden typte ik in… ‘Ik mis je’. Ik kikte op ‘verzenden’ en stopte m’n telefoon weer weg. Ik ging niet zitten wachten op een berichtje terug, dat kwam toch niet. Ik wilde gewoon dat hij wist dat ik aan hem dacht, dat ik hem miste, dat ik van hem hield. Misschien, heel misschien, kwam er ooit nog wel eens een dag dat ik het hem allemaal uit zou kunnen leggen. Misschien dat we dan in ieder geval als vrienden uit elkaar zouden kunnen gaan. Want hoeveel ik ook van hem hield, hoezeer het ook deel uitmaakte van God’s plan… Ik kon dit niet, ik durfde niet.

Wat een kut leven… Waarom had God mij homo gemaakt als ik dat niet mocht zijn? Tranen biggelden over m’n wangen.

M’n telefoon piepte. Ik wist niet hoe snel ik het ding weer uit m’n broekzak moest vissen. Mijn hart bonkte in m’n keel toen ik Nicolas' naam op het scherm zag staan. ‘Ik jou ook,’ stond er. Nicolas!
Met trillende vingers typte ik een berichtje terug. ‘En ik hou van je…’

Geen reactie. De moed zakte me al weer in de schoenen. Waarom moest ik dat nou ook weer meteen zeggen? Hij geloofde me toch niet… Mijn ‘houden van’ had voor hem natuurlijk geen enkele betekenis meer. Hij dacht dat ik getrouwd was, dat ik hem bedrogen had. Ik moest voorzichtig zijn nu, hem eerst maar eens vertellen hoe het zat en hem duidelijk maken dat hij een overhaaste conclusie had getrokken. Daarna konden we altijd nog verder zien.

‘Sorry,’ typte ik snel nog een berichtje.
‘Geeft niet, ik snap het wel,’ verscheen er even later op m’n scherm.
Hij snapte het wel? Dat leek me sterk. Wat moest ik doen? Voor het eerst sinds de ruzie de avond voor mijn vertrek, reageerde hij. Deze kans mocht ik niet voorbij laten gaan.
‘Praten?’ typte ik.
‘Skype?’ typte hij terug, gevolgd door zijn Skype-naam.

Opgewonden startte ik m’n laptop op. Van het één op het andere moment was mijn sombere stemming omgeslagen in blijdschap.
“Rustig blijven nu, Michael,” sprak ik mezelf toe. “Geen stomme dingen zeggen, niks overhaasten…”
Met bonkend hart voegde ik hem aan m’n contactpersonen toe en vroeg om verbinding. Nog geen minuut later was hij er.

“Hoi,” begon ik aarzelend.
“Hoi,” reageerde hij kortaf. Zijn mooie blauwe ogen keken me ijskoud aan.
Ik rilde. Zo kende ik hem helemaal niet.
“Hoe gaat het met je?” vroeg ik voorzichtig.
“Wat denk je zelf?" reageerde hij cynisch.
“Sorry," mompelde ik schuldbewust. "Het is echt nooit m’n bedoeling geweest je verdriet te doen. Het spijt me zo…”
Hij zuchtte en knipperde verdacht met zijn oogleden. “Ik snap het wel Michael,” zei hij zachtjes.
“Nee Nicolas, je snapt het helemaal niet,” reageerde ik. “Ik heb je helemaal niet bedonderd. Ik hou echt zielsveel van je…”
Hij kromp in elkaar toen ik het zei.
“…maar het kan gewoon niet,” maakte hij, wederom cynisch, mijn zin af.

Mijn God, hij maakte het me niet gemakkelijk! Maar ik kon me zijn houding wel voorstellen. Als hij werkelijk dacht dat ik hem bedrogen had, was het niet vreemd dat hij zo reageerde.
“Nicolas ik…”
“Zeg het nou maar gewoon, Michael,” onderbrak hij me. “Ik kan het wel hebben, hoor. Ik heb de afgelopen week ook nagedacht. En ik snap je echt wel. Misschien zou ik wel hetzelfde hebben gedaan als ik in jouw schoenen had gestaan.”
“Nicolas, je begrijpt het niet!” Met tranen in m’n ogen keek ik hem aan. “Ik ben allang niet meer getrouwd."
“Je denkt toch niet serieus dat ik dat geloof, hè?" reageerde hij spottend. "Geen abortus, verplicht trouwen. En dan ga jij me nu vertellen dat je wel mocht scheiden? Man, hou toch op met je praatjes!” Zijn mooie ogen spuwden vuur.
“Nicolas, stop! Verdomme man, waarom luister je niet gewoon naar me?” onderbrak ik hem wanhopig.
Ik schrok van mezelf, hoorde mezelf vloeken. Dat deed ik normaal gesproken toch nooit!

Het deed me vreselijk pijn hem zo te horen praten. Was dit nu de man waar ik zo zielsveel van hield? Hij gaf me geen enkele kans… Ik moest mezelf dwingen rustig te blijven, had de neiging tegen hem te schreeuwen. Te schreeuwen dat hij z’n kop moest houden. Dat hij me vreselijk kwetste door me niet te vertrouwen. Dat ik niet kon begrijpen dat hij werkelijk dacht dat ik hem zo zou bedonderen. Dat hij toch wist dat ik van hem hield. Dat hij toch ergens moest weten dat er een verklaring zou zijn…

De wetenschap dat hij zo reageerde omdat hij vreselijk gekwetst was, weerhield me ervan. Mijn God, wat had ik hem aangedaan? Hij deed zo z’n best zich groot te houden maar het was overduidelijk dat hij kapot was. Kapot van verdriet, omdat hij werkelijk dacht dat ik hem willens en wetens besodemieterd had. Ik moest dit misverstand zo snel mogelijk uit de wereld helpen.
“Annemarie leeft niet meer," gooide ik eruit, voor hij me weer kon onderbreken. “Ze is overleden toen Thomas geboren werd. Ik zorg al meer dan vier jaar alleen voor mijn zoon. Met de hulp van mijn ouders, wel te verstaan.”
Hij keek me strak aan, alsof hij probeerde in te schatten of het waar was wat ik zei. Uit niets kon ik opmaken wat hij dacht. Mijn hart bonkte in m'n keel van spanning.
“Oké," zei hij uiteindelijk. "Ik luister."
Ik haalde diep adem en begon te vertellen.

"Ik heb je verteld dat haar vader wilde dat wij zouden trouwen, hè?"

Geen reactie.

"Nou, een maand later was het zover. We hadden geen geld, kwamen beiden net van school en konden ons geen eigen woonruimte permitteren. Omdat het huis van mijn ouders te klein was voor ons, trokken we noodgedwongen bij Annemarie's ouders in. Annemarie was een nakomertje. Ze had zeven broers en zussen waarvan de oudste tweeëntwintig jaar ouder was dan zijzelf. Haar broers en zussen waren allemaal het huis al uit, dus er was plek zat. Van één van haar zussen kregen we haar afgedankte babyspullen. Wat konden we anders dan er blij mee zijn?"

Ik hield Nicolas goed in de gaten. Hij keek me alleen maar strak aan. Uit niets kon ik opmaken wat hij dacht.

"Bij Annemarie thuis was alles een stuk strenger dan bij ons thuis. Haar ouders waren dan ook een flink stuk ouder dan die van mij. Mijn schoonvader gunde me geen enkel pleziertje, hij vond dat ik me met serieuzere zaken bezig moest houden. Hij wreef me voortdurend onder m'n neus dat God me mijn zonden zou vergeven als ik berouw toonde. Volgens hem nam ik dat niet serieus genoeg. Ik voelde me al zo schuldig en hij wreef het er nog dieper in. Hij hield me voor dat ik niks te willen had, ik mocht blij zijn dat ik er zo goed vanaf gekomen was. Ik moest maar een baan gaan zoeken om mijn vrouw en kind te kunnen onderhouden."

Nicolas schudde zijn hoofd. Deed hij dat nou omdat hij de houding van Annemarie's vader vreemd vond, of geloofde hij me niet?

"Gelukkig staken mijn ouders daar een stokje voor. Ze boden aan financieel bij te springen zodat ik kon gaan studeren. Dan had ik later in ieder geval meer mogelijkheden, zeiden ze. Annemarie's vader legde zich er, onder druk van mijn ouders, uiteindelijk bij neer."

Ik keek hem aan. De blik in zijn ogen was zachter geworden, meer zoals ik hem kende… Enigszins opgelucht vervolgde ik mijn verhaal.

"Vijf maanden later, op elf februari, begonnen de weeën. Zoals gebruikelijk in streng gelovige gezinnen, zou de bevalling thuis plaatsvinden. Ik had dat liever anders gezien, maar mijn schoonvader was onvermurwbaar. Zijn vrouw had acht kinderen thuis gebaard en dat was allemaal prima gegaan. En zijn wil was wet, want ondanks dat zijn dochter en ik op het punt stonden zelf vader en moeder te worden, zag hij ons niet als twee volwassenen. "

“Jezus, Michael… Wat een lul,” stootte Nicolas onverwacht uit.

Ik glimlachte flauwtjes en ging verder. "Mijn vrouw had ondertussen al ruim twintig uur weeën. Ik wilde de verloskundige bellen, maar mijn schoonvader zei dat dat nog niet nodig was. Pas als de weeën om de vijf minuten kwamen, dat was vroeg genoeg, zei hij. Ik moest op God vertrouwen, als het Zijn wil was, zou alles goed komen."

Opnieuw schudde Nicolas zijn hoofd. Wat ging er in hem om? Ik kon er geen hoogte van krijgen.

"Maar de weeën bleven maar komen zonder dat er echt iets gebeurde. Annemarie raakte vreselijk uitgeput, bovendien kon ze de pijn nauwelijks nog verdragen. Het sneed me door m’n ziel haar zo te zien lijden. En het enige dat haar vader deed, was bidden. Toen nam ik een besluit zonder met haar vader te overleggen, ik deed het gewoon. Ik liep naar buiten, belde de verloskundige en legde uit wat er aan de hand was. Ze kwam onmiddellijk. Annemarie’s vader was woedend. Hoe haalde ik het in mijn hoofd om tegen zijn wil in te gaan! Maar de verloskundige zag de ernst van de situatie in en belde direct een ambulance. Kordaat zette ze Annemarie's vader buitenspel. Ze richtte zich uitsluitend tot Annemarie en mij en stuurde mijn schoonvader de kamer uit. Ze benadrukte dat het goed was geweest dat ik gebeld had omdat het niet goed ging. Mijn vrouw had flink koorts en was uitgeput door de urenlange weeën. Ze had nog nauwelijks ontsluiting en de baby kreeg het benauwd. Het was zaak om zo snel mogelijk in het ziekenhuis te komen.”

Ik slikte een keer flink. Terugdenken aan die avond viel me zwaar. De afgelopen jaren had ik alles steeds zo ver mogelijk weggestopt. Alleen als Thomas jarig was, dan kon ik het niet stoppen, dan speelde alles zich telkens opnieuw als een film in m'n hoofd af. Het liefst wilde ik er nooit meer aan denken, laat staan erover praten, maar het moest. Nicolas moest alles weten. Dus ging ik door…

“Met loeiende sirenes werd Annemarie naar het ziekenhuis vervoerd. Haar ouders gingen niet mee, zij weigerden medische hulp te aanvaarden en waren het er absoluut niet mee eens. In het ziekenhuis onderging mijn vrouw een spoed keizersnee. En toen ging het helemaal mis."

Met vochtige ogen keek ik Nicolas aan. Vergiste ik me nou of koste het hem ook moeite het droog te houden?

"Ze heeft onze zoon nog even vastgehouden voor ze overleed," besloot ik met trillende stem. Alle emoties van toen kwamen opnieuw boven. Mijn wanhoop, mijn woede, mijn verdriet, mijn blijdschap omdat ik een zoon had, paniek, omdat het mijn schuld was dat Annemarie overleden was… Voor de zoveelste keer realiseerde ik me hoe vreselijk stom ik bezig was geweest. En dat alleen maar omdat ik homo was en er niet voor uit durfde te komen…

"Ik was zo kwaad op mezelf," ging ik verder. "Ik had nooit met haar naar bed moeten gaan, of tenminste een condoom moeten gebruiken. Ik had aan moeten sturen op een abortus in plaats van met haar meegaan om het haar ouders te vertellen. Ik had tegen haar vader in moeten gaan toen hij een ziekenhuisbevalling weigerde. Ik had haar toch beloofd dat ik goed voor haar en ons kind zou zorgen? Waarom had ik dan naar haar vader geluisterd? Ik vond mezelf een enorme lul omdat ik zo met me had laten sollen. En nu was ze dood… door mijn schuld."

Tranen stroomden ondertussen over m’n wangen. Nicolas draaide onrustig heen en weer. Nog steeds zei hij niks maar ik kon zien dat wat ik vertelde, hem raakte. Hij knipperde driftig met zijn ogen, deed duidelijk moeite zijn eigen tranen de baas te blijven. Ik snoot mijn neus een keer flink en ging verder.
"Mijn ouders vingen me, zo goed en zo kwaad als dat ging, op. Zij hebben Annemarie's ouders uiteindelijk ook verteld dat hun dochter overleden was en dat ze een kleinzoon hadden. Ik kon het niet opbrengen, durfde ze niet onder ogen te komen. Ik wilde maar één ding, bij m'n zoon zijn. Want vanaf het allereerste moment dat ik hem in mijn armen hield, was ik verkocht. Dat kleine jongetje was van mij…"

Nicolas staarde met nietsziende ogen voor zich uit. Dacht ik zo-even al dat zijn ogen vochtig waren, nu wist ik het zeker. Langzaam gleed er een traan over zijn wang.

"Mijn ouders haalden mijn spullen op bij m'n schoonouders. Ze kochten een nieuwe babykamer voor Thomas, wetende dat ik die ouwe troep van Annemarie's zus liever niet wilde hebben. Kompleet verslagen, stond ik, vier dagen later, met Thomas in mijn armen, aan haar graf. Sindsdien heb ik voor hem gezorgd."

Ik deed maar geen moeite meer mijn tranen tegen te houden, dat lukte toch niet. Zwijgend keek ik Nicolas aan.
“Ik weet niet wat ik zeggen moet Michael,” zei hij zachtjes. “Ik moet hier over nadenken. Geef me alsjeblieft even tijd.”
Ik knikte, slikte de brok in m’n keel weg.
“Morgen zelfde tijd?” vroeg hij.
Ik knikte opnieuw. Het volgende moment was hij weg. Verslagen staarde ik naar het lege scherm. Tranen stroomden over mijn wagen.

Na een tijdje zo gezeten te hebben, sloot ik m’n laptop af en kroop in bed. Verdoofd lag ik op m'n rug voor me uit te staren. De slaap wilde niet komen en de hele nacht lag ik te woelen. Wat moest ik nou? Hij wist nu in ieder geval dat ik hem niet bedonderd had. Dat mijn liefde voor hem wel degelijk echt was. Zou hij me nog een kans geven? En wat wilde ik dan? Ik wist het wel, ik wilde bij hem zijn. Gewoon, voor altijd. Geen gedonder, gewoon samen gelukkig zijn. Maar durfde ik dat? Kon ik dat? Kon ik gelukkig zijn als ik alles achter me moest laten? Verhuizen, m’n ouders nooit meer zien, Thomas die al z’n vriendjes en familie kwijtraakte…
In Bretagne had ik mezelf wel eens afgevraagd of het niet vreselijk egoïstisch van me was om m’n eigen geluk na te jagen ten koste van mijn familie. Inmiddels wist ik dat daar het probleem niet zat. Ik was gewoon bang, ik durfde de stap niet te zetten uit angst. Angst om afgewezen te worden, bang voor nog meer schuldgevoel.

Tegen de ochtend stond ik geradbraakt op. Ik besloot mijn moeder te vragen of Thomas tot morgen bij hun kon logeren want ik wilde alleen zijn als ik Nicolas weer zou spreken. Ik had geen flauw idee hoe dat gesprek zou verlopen, maar één ding wist ik wel… Het zou niet gemakkelijk worden. Mijn moeder, die, al vanaf dat ik terug was gekomen van vakantie, in de gaten had dat er iets mis was, reageerde gelukkig goed. Natuurlijk kon Thomas bij hun logeren. Als het nodig was, kon hij ook nog wel langer blijven. Ze drukte me bezorgd op het hart geen gekke dingen te doen. Ik stelde haar gerust, zei dat ik gewoon even wat tijd voor mezelf nodig had.

Eenmaal alleen, werd ik steeds nerveuzer. Het uur van de waarheid kwam veel te snel dichterbij. Wat wilde ik nou? Wilde ik dat hij me nog een kans gaf? Durfde ik dat aan? Want dat betekende onherroepelijk dat ik moest vertellen wat er aan de hand was. Dat betekende dat ik misschien wel alles wat ik had, kwijt zou raken. En wat als ik dat niet aandurfde? Kon ik de rest van m’n leven zonder hem? Mijn hart kromp samen bij de gedachte… Ik zuchtte. Misschien moest ik eerst maar eens afwachten wat hij wilde.

Ruim voor acht uur zat ik achter m’n laptop. Mijn hart bonkte in m’n keel, dit zou het uur van de waarheid worden. Ik had hem nog lang niet alles verteld. Hij wist nou weliswaar dat Annemarie overleden was maar hij had nog geen flauw idee van de rest. Als hij wel met me verder wilde, moest hij dat allemaal weten. Ik wilde volkomen eerlijk tegen hem zijn. Hij moest weten hoe vreselijk bang ik was en vooral, waarom dat zo was. Ergens hoopte ik bijna dat hij er definitief een punt achter wilde zetten. Het zou me heel wat moeite kosten over hem heen te komen, maar uiteindelijk zou het wel lukken. Dan kon ik in ieder geval veilig in m’n schulp blijven, hoefde niemand er iets van te weten. Want ik wist wat de onherroepelijke consequentie was als ik hem opnieuw toe zou laten in mijn leven. Dan was er echt geen weg meer terug, dan moest ik… Ik had gewoon buikpijn van de spanning, ik wist wel wat ik wilde maar vond het doodeng. Mijn hart ging uit naar die man in Frankrijk, ik kon me de rest van mijn leven zonder hem werkelijk niet voorstellen.

Waarom was dit dan zo eng? Ik vertrouwde hem toch? Ik wist wat hij voor me voelde, hij zou me niet laten vallen, nooit. Zat daar mijn grootste angst? Dat ik helemaal alleen achter zou blijven? Dat Nicolas over een tijdje genoeg van me zou krijgen en dat dan zou blijken dat ik alles voor niks op het spel had gezet? Was het dan toch een gebrek aan vertrouwen in zijn liefde? Waar was ik nou het meeste bang voor? Dat m’n ouders me zouden laten vallen? Of dat Nicolas dat uiteindelijk zou doen? Of nog erger… Het zweet stond me in de handen. Ik wilde hem niet kwijt. Dat kon gewoon niet. Ik hoopte zo dat hij me kon vergeven. Of eigenlijk, dat hij me weer zou kunnen vertrouwen. Want ik hield van hem. Niet gewoon een beetje, maar echt met heel mijn hart. Ik kon me niet voorstellen dat er ooit iemand anders zou komen voor wie ik hetzelfde zou voelen.

Met een enorme knoop in m’n maag wachtte ik tot hij online zou komen. De minuten kropen voorbij… Geen Nicolas. Waar was hij? Hij zou toch wel komen? En wat als hij niet kwam? Betekende dat dan dat het echt over was? In m’n kop maalde van alles rond. Ik raakte in paniek. Net nu ik weer een beetje hoop had dat het misschien allemaal toch nog goed zou komen, liep het helemaal mis. Verslagen staarde ik naar het scherm. Elke minuut dat het langer duurde, werd de knoop in mijn maag groter en drong het besef dat ik hem kwijt was, verder door. Tegen half negen wist ik het zeker, het was over. Nicolas wilde me niet meer zien. Misschien dat ik nog een sms-je zou krijgen waarin hij afscheid nam, maar meer zou er wel niet meer inzitten. Ik voelde me leeg. Kapot. Doelloos. Schuldig… Weer had ik het verprutst. Waarom kon er nou nooit eens gewoon iets goed gaan in mijn leven? Waarom in Godsnaam maakte ik er steeds zo’n puinhoop van?
Zoals de afgelopen dagen al zo vaak was gebeurd, schoten de tranen me weer in de ogen. Waarom hielp God mij niet? Waarom liet Hij me zo aanmodderen? Ineens wist ik het. Natuurlijk! Ik had Hem al een hele tijd niet meer gesproken. God wilde toch dat ik gelukkig zou worden? Waarom vroeg ik Hem dan niet gewoon om hulp? Ik sloot mijn ogen…

“Heer, ik ben zo stom bezig geweest. Ik heb U zo vaak gevraagd iemand op mijn pad te zetten om mijn leven mee te delen. U heeft mijn gebeden verhoord en Nicolas in mijn leven gebracht en daar ben ik U heel dankbaar voor. Maar in plaats van uw geschenk met vertrouwen te aanvaarden, heb ik het met angst ontvangen. En nu pas, nu het misschien wel te laat is, zie ik hoe stom ik ben geweest. Heer, geeft U mij alstublieft een kans om het goed te maken en hem te vertellen dat het me spijt. Als het niet voor mij is, dan voor Nicolas. Hij mag niet de dupe worden van mijn stommiteiten. Heer, U weet als geen ander hoe bang ik ben. Help mij alstublieft, ik kan dit niet alleen. Amen.”

Een vreemde rust kwam over me. God zou me helpen. Wat er ook zou gebeuren, ik was niet alleen. Hij zou me er doorheen slepen. Ik moest alles gewoon maar laten gebeuren en vertrouwen op God dat het goed zou komen. Wat dat ‘goed’ dan ook mocht betekenen… Voor het eerst nadat ik thuis was gekomen, voelde ik me rustig. Ik had weer hoop.


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Geloof, hoop & liefde door Michael87 » woensdag 18 juni 2014 21:02

Deel 7 | Opheldering




De deurbel trok me terug naar de werkelijkheid. Wie haalde het in Godsnaam in zijn hoofd om uitgerekend nu bij mij aan te bellen? In de veronderstelling dat het wel één of andere collectante zou zijn, pakte ik alvast mijn portemonnee. Lichtelijk geïrriteerd deed ik de deur open. Mijn hart miste minstens twee slagen, mijn adem stokte in m’n keel…
“Wat doe jij…. Mijn God… Nicolas!” Stomverbaasd staarde ik hem aan. Overal had ik rekening mee gehouden maar dit! Hoe kon hij nou ineens hier op de stoep staan? M’n hart ging als een razende te keer, ik stond te trillen als een rietje.
“Michael,” bracht hij met moeite uit. “Ik heb je zo gemist…" Hij keek me aan, er kon geen lachje vanaf. "Hoe heb ik in hemelsnaam zo stom kunnen zijn?” stamelde hij volkomen van de kaart.
Spontaan schoot ik vol. Hier stond hij dan, de man van mijn dromen. Helemaal hier naartoe gekomen… voor mij! De man voor wie ik zo graag alles op wilde geven. Als ik het lef maar had…
“Nicolas...” hakkelde ik overdonderd.
We grepen elkaar vast.
“Kun je me alsjeblieft vergeven,” mompelde hij gesmoord terwijl hij zijn hoofd in mijn nek drukte.
“Oh jongen… ik ben zo blij dat je er bent. Natuurlijk vergeef ik je. Ik kan toch niet zonder je,” antwoordde ik door een waas van tranen.
Zonder nadenken floepte het eruit. En het was waar. Ik kon niet zonder hem… Ik wilde niet zonder hem. Nu hij zomaar ineens voor me stond, was me dat glashelder. Ik sleurde hem naar binnen en trok hem dicht tegen me aan. Mijn God, wat had ik hem gemist… En wat had ik hem nodig! Minuten lang bleven we zo staan. Verstrengeld in een innige omhelzing. Zijn hart ging net zo te keer als het mijne. Zachtjes voelde ik zijn vingers over m’n rug. Rillingen. Hoe had ik dit op het spel kunnen zetten? Genietend van zijn aanwezigheid hield ik hem in mijn armen, snoof zijn geur op, streelde zachtjes zijn nek. Ik wist het heel zeker nu, dit was veel te sterk om zomaar op te geven!
“Michael, ik…” begon hij toen hij me eindelijk losliet.
“Stil maar, jongen, het is goed. Ik hou van je.”
“Ik had je moeten vertrouwen,” stamelde hij met tranen in z’n ogen. “Ik ben gewoon zo stom geweest…”
“Jij stom? Ik, bedoel je! Ik kan me wel voor m’n kop slaan dat ik je niks verteld heb!”
Nicolas werd een beetje rustiger, wreef de tranen uit zijn ogen en keek me met een waterig lachje aan. Prompt voelde ik me weer helemaal week worden. Die ogen van hem… Elke keer weer was het alsof hij dwars door me heen keek, recht in m’n ziel.
“Kom eerst maar eens verder. Of wil je hier in de hal blijven staan?” vroeg ik zenuwachtig.
Nicolas pakte me opnieuw vast en drukte me nog een keer dicht tegen zich aan. “Mijn God, wat heb ik dit gemist,” zuchtte hij toen hij me weer losliet. “Ik dacht echt dat het voorbij was. Sterker nog, ik dacht dat jij nooit voor mij gevoeld had wat ik voor jou voelde. Ik voelde me zo vreselijk gepakt. Gebruikt. Hoe je het maar wilt noemen. En ik kon het niet geloven. Al die heerlijke momenten die we samen hadden gehad… Eén grote leugen. Ik snapte gewoon niet dat je zo kon zijn. Jij, met je verhalen over God, dat je je door Hem liet leiden… Weet je dat ik in het begin nog niet eens verdrietig was? Ik was gewoon zo boos… Ik wilde je gewoon nooit meer zien en al helemaal niet met je praten. Sorry,” ratelde hij nu aan één stuk door.
“Kom nou eerst maar eens verder…” reageerde ik ongeduldig. “Man wat ben ik blij dat je er bent!”

Lachend liep ik voor hem uit naar de kamer. Alle angst was verdwenen. In plaats daarvan voelde ik me opgelucht. Het zou goed komen, ik wist het zeker! Hoe, dat zouden we samen wel uitzoeken. Samen… Een grote grijns verscheen op m’n gezicht. “Ga zitten jongen. En vertel. Ik dacht dat je op Skype zou komen, begon al ongerust te worden waar je bleef. Wat een verrassing man!”
“Ik moest naar je toe. Michael. Ik heb me echt hufterig gedragen. Ik had moeten weten dat jij mij nooit zoveel pijn zou doen. Dat jij me nooit willens en wetens zou besodemieteren alleen maar om je eigen behoeftes te bevredigen.” Berouwvol keek hij me aan.
“Nou… dat weet ik nog niet zo zeker, hoor,” reageerde ik aarzelend. “Eerlijk zijn,” flitste het door m’n hoofd. “Ik weet niet wat ik gedaan zou hebben als Annemarie nog geleefd had. Ik ben zo vreselijk verliefd op jou, ik weet echt niet of ik dat had kunnen weerstaan. En of ik je dan gezegd zou hebben dat ik getrouwd was… Ik durf het niet te zeggen,” ging ik voorzichtig verder.
“Ik wel, jongen,” onderbrak hij me. “Ik ken jou. Ik weet dat je je vreselijk had gevoeld als je dat zou hebben gedaan. Je had me niet recht in m’n ogen kunnen kijken. Jij bent recht door zee. Oké, misschien heb je het wel eens moeilijk gehad en heb je daardoor stomme dingen gedaan, maar jij zou nooit willens en wetens iemand bedonderen.”
Ik dacht even na over wat hij zei. Het klopte wel. Zodra ik me realiseerde dat ik fout bezig was, was ik er ook altijd mee gestopt. Oké, het kon even duren voor ik het door had, maar hij had gelijk. Het zat niet in mijn aard om mijn eigen behoeftes te bevredigen ten koste van anderen. Daar zou ik me veel te schuldig over voelen…
“Je hebt wel gelijk. Ik zou het je verteld hebben. Of er niks mee gedaan hebben en me doodongelukkig hebben gevoeld. Ben toch blij dat het zo niet gelopen is,” lachte ik.
“Dus…,” ging hij verder. “Ik heb me gewoon enorm hufterig gedragen. Ik heb je vreselijke dingen naar je kop geslingerd. Uit onmacht, uit woede. Ik voelde me bedrogen en dacht niet meer helder. Het spijt me zo Michael… ”
“‘t Is al goed jongen. Ik ben al lang blij dat je hier nu bent. Ik wilde je zo graag spreken, je vertellen dat je een verkeerde conclusie had getrokken. Maar je reageerde nergens op. Heb je m’n mail niet gelezen?”
Schuldbewust keek hij me aan en schudde zijn hoofd.
“Waarom niet man? In die mail stond alles… Ik hoopte zo dat je contact zou opnemen als je die gelezen had maar er gebeurde niks. Helemaal niks… De enige conclusie die ik kon trekken, was dat het te laat was. Dat je niks meer van me wilde weten…”
“Sorry jongen… Ik was zo kwaad op je, ik wilde gewoon helemaal niks meer met je te maken hebben. Ik had absoluut geen zin in eindeloze excuses, mooie praatjes en smoesjes. Ik wilde met jou verder. Jij en ik. Niet jij en je vrouw en af en toe ik. Maar ja, ik was ervan overtuigd dat dat er niet in zat. Dus wat voor zin had het dan om je mail te lezen?”
“Maar nu ben je hier. Bij mij. Shit man, wat ben ik daar blij om… ” Grijnzend keek ik hem aan. “Als je nou weer eens zo boos bent en er vandoor wilt gaan, bind ik je gewoon vast, plak je mond af met tape en praat net zo lang tegen je tot je me gelooft.”
“Wow, kinky!” grinnikte hij.
We schoten in de lach. De spanning was doorbroken.

“Heb je honger? Wil je wat drinken?” vroeg ik, me plotseling realiserend dat hij een lange reis achter de rug had.
“Nou je het zegt… Ik heb onderweg vrijwel niks gehad. Geen tijd om te stoppen. Ik moest gewoon zo snel mogelijk naar je toe.” Hij lachte.
Ik knikte, zou precies hetzelfde hebben gedaan. “Wil je een bak koffie of heb je behoefte aan wat sterkers?”
“Doe eerst maar koffie. Ik moet m’n hoofd helder houden want ik heb je nog een hoop uit te leggen.”

Ik liep naar de keuken om koffie te zetten, op de voet gevolgd door Nicolas.
“Wow! Lieve hemel… Mooie keuken heb jij!” Onder de indruk keek hij rond.
“Had ik je toch verteld? Ik kook graag. Zal ik snel even wat broodjes smeren?”
“Is goed, daar red ik het wel even mee.” Nicolas was achter me gaan staan, sloeg zijn armen om me heen en legde zijn hoofd tegen mijn rug. “Ik hou van je Michael,” zuchtte hij. “Ik hou gewoon waanzinnig veel van je… En dat werd me pas echt goed duidelijk toen je er niet meer was.”
Ontroerd draaide ik me om en kuste hem. Als vanouds openden we onze lippen voor elkaar en gaven ons over aan een heerlijke tongzoen. Ik zweefde. Traag wreven we tegen elkaar aan.
“Het is er nog steeds…” fluisterde ik toen we elkaar minuten later loslieten.
“Gelukkig maar… Ik was zo bang dat ik alles kapot had gemaakt,” antwoordde hij zachtjes.
Opnieuw vonden onze lippen elkaar en voor het eerst sinds meer dan een week kreeg ik weer datzelfde gevoel als in Bretagne. Dat gevoel dat de rest wereld ineens verplaatst was naar Pluto…

“Nu eerst wat eten,” lachte ik toen we elkaar eindelijk loslieten.
Samen smeerden we broodjes. Zelf had ik ook best trek want door de spanning had ik de hele dag nog geen hap door m’n keel kunnen krijgen. Ik zette twee bakken koffie en even later zaten we, genietend van de broodjes en de koffie, maar vooral van het feit dat we weer samen waren, op de bank.
“Ik ben je wel een verklaring schuldig,” begon Nicolas.
“Je reageerde wel erg overdreven ja, had meteen je conclusie getrokken.”
“Klopt. En dat had ik natuurlijk nooit moeten doen. Nogmaals… sorry.”
“Hé! Hou eens op met dat 'sorry' zeggen." Ik gaf hem een por tegen zijn schouder. "Dat weet ik nou wel.”
“Oké, oké, ik zal het niet meer doen," grinnikte hij. "Maar laat me je vertellen waarom ik zo debiel reageerde”
“Ik luister.”

“Weet je nog dat ik je vertelde dat ik twee keer eerder een vriend heb gehad?” Hij wachtte mijn antwoord niet af, maar ging meteen verder. “Ik heb er toen nogal luchtig over gedaan omdat we elkaar toen nog maar net kenden en later kwam het gewoon niet meer ter sprake. Maar zo simpel als ik het je toen voorstelde, was het niet helemaal. Beide keren was er wel degelijk meer aan de hand. Zie je, mijn eerste vriend, Alain leerde ik kennen op de middelbare school. Drie jaar lang hebben we verkering gehad zonder dat er een vuiltje aan de lucht was. We hadden plannen om na ons eindexamen samen te gaan studeren en wilden dan ook samen woonruimte zoeken. Maar dat liep anders doordat mijn vader ziek werd. Hij kon het werk op het vakantiepark in z’n eentje niet meer aan. Ik wilde hem niet in de steek laten en besloot mijn studie een jaar uit te stellen zodat ik hem kon helpen. Alain en ik hadden het samen besproken en afgesproken dat hij in de weekenden bij mij zou komen. Zo konden we elkaar toch nog regelmatig zien. Ik zou dan een jaar later alsnog gaan studeren en dan zouden we weer bij elkaar zijn. In het begin ging dat ook goed. Maar na een tijdje sloeg Alain steeds vaker een weekend over. Hij zei dat hij het te druk had met zijn studie en geen tijd had om elk weekend langs te komen. Natuurlijk geloofde ik hem. Ik wist dat hij zijn studie serieus nam en ik vertrouwde hem volkomen. We kenden elkaar per slot van rekening al bijna vier jaar toen. Naïef natuurlijk, maar goed. Ik miste hem vreselijk en dus besloot ik hem op een dag als verrassing onverwacht te bezoeken.”
Ergens voelde ik al aankomen waar dit heen ging, maar ik zei niks, liet hem rustig uitpraten.

“Toen ik bij hem aanbelde, ontdekte ik al snel dat hij niet alleen was. Om een lang verhaal kort te maken, Alain bleek op de universiteit een jongen ontmoet te hebben waar hij verliefd op was geworden. Hij verklaarde dat hij mij nog niks had willen vertellen omdat hij nog niet zeker wist of het wel serieus was…”
“Oh shit, Nicolas, wat een lul!” flapte ik er spontaan uit.
“Inderdaad ja," reageerde hij droog. "Een slappe…" Hij grinnikte even en ging toen verder. "Ik voelde me tweede keus. Een soort vangnet voor het geval zijn nieuwe vriendje hem de bons zou geven. Je snapt natuurlijk wel dat ik daar niet op ging zitten wachten."
Ik knikte begrijpend.
"Overstuur en zonder nog wat tegen hem te zeggen, ben ik terug gegaan naar huis," ging hij verder. "Hij belde niet veel later huilend op en beweerde bij hoog en bij laag dat hij nog steeds van me hield. Ik geloofde er geen zak meer van en wenste hem veel geluk met zijn nieuwe vriend. Ik zat er goed doorheen toen. Mijn vader was ernstig ziek, mijn vriend had me bedrogen."
"Jeetje Nicolas," fluisterde ik.
"Gelukkig kon ik bij Valerie, m’n zus uithuilen. Ze troostte me en verzekerde me dat er ergens op de wereld iemand rondliep die mijn liefde wel waard was.” Glimlachend keek hij me aan. “Ze had gelijk natuurlijk. Ik moest je alleen nog even vinden…”
Liefdevol streek ik even met mijn hand over zijn arm. Mijn God, wat was ik blij dat hier was! Bij mij…

“De eerste tijd na Alain wilde ik niks meer van relaties weten. Kon ook niet want mijn vader had me nodig. Hij moest geopereerd worden. Tijdens die operatie werd een flink stuk van zijn darmen verwijderd en een stoma geplaatst. Mijn vader was altijd een sterke man geweest en dat was hij nu ineens niet meer. Ik runde het vakantiepark in die tijd ondertussen praktisch in m’n eentje. En hoe langer ik dat deed, hoe fijner ik het vond. Veel buiten, over het algemeen vrolijke en tevreden gasten, lekker eigen baas zijn. Het beviel me wel. Eigenlijk had ik helemaal geen zin meer om te gaan studeren. Ik had mijn draai op het park wel gevonden en besloot te blijven. Maar nog geen jaar later kwam de kanker terug. En deze keer was er niks meer aan te doen. Het enige dat de doktoren nog voor hem konden doen, was pijnmedicatie toedienen. Langzaam kwijnde hij weg. Mijn zus Valerie en ik hebben hem tot het laatste moment thuis verzorgd. We vonden het belangrijk dat hij in zijn eigen omgeving kon sterven en niet in een onpersoonlijk ziekenhuis.”

Ik slikte even. Mijn gedachten dwaalden terug naar die laatste keer dat ik Annemarie in leven had gezien. Angstig had ze me aangekeken terwijl ze met spoed de operatiekamer binnen gereden werd. Er was niet eens tijd geweest om fatsoenlijk afscheid te nemen. Nog geen vijftien minuten later was ze dood…

“Een paar dagen voor hij overleed, zei hij tegen me dat hij graag wilde dat ik zijn droom, om een groot vakantiepark te bouwen op het land van zijn ouders, verder vorm zou geven. Hij zei me ook dat hij hoopte dat ik iemand tegen zou komen om oud mee te worden. Hij wees me erop dat liefde de sleutel tot succes is. Zonder liefde leef je maar half, zei hij. Toen begreep ik de betekenis van zijn woorden nog niet. Maar nu… nu weet ik precies wat hij toen bedoelde.” Hij keek me verliefd aan. “Ik wou dat hij je gekend had schat…”
“Jouw vader weet het jongen. Hij weet dat we elkaar gevonden hebben. Ik voel het gewoon,” reageerde ik met een brok in m'n keel.

“Op een avond in maart sloot hij zijn ogen voor de laatste keer," vervolgde Nicolas zijn verhaal. Ondanks dat ik al heel lang wist dat dit ging gebeuren, was ik er kapot van. Ik heb altijd een hele speciale band met hem gehad. Sinds het overlijden van mijn moeder toen ik zes was, is hij zowel vader als moeder voor me geweest. Bij hem kon ik terecht toen ik op m’n veertiende merkte dat ik jongens leuker vond dan meisjes. Hij was het die m’n angsten en onzekerheden daarover wegnam door meteen te zeggen dat hij blij voor me was. Kun je je voorstellen? Mijn vader was blij voor me omdat ik ontdekt had dat ik homo was!"
Nee, dat kon ik me absoluut niet voorstellen! Sterker nog, ik was ervan overtuigd dat mijn eigen vader me de deur zou wijzen! Alleen de gedachte al bezorgde me weer een knoop in m'n maag. Peinzend keek ik hem aan, maar ik zei niks…

Nicolas ging verder. “Na verloop van tijd begon ik weer wat meer vertrouwen in de toekomst te krijgen. Ik was wel weer eens aan een nieuwe relatie toe. Maar homo’s zijn nu eenmaal dun gezaaid op het Bretonse platteland, die trekken naar de stad, dus zocht ik mijn heil online. En zo leerde ik op een dag Sébastian kennen. Ik had hem verteld over Alain, hoe hij me bedonderd had nadat ik had besloten mijn vader te helpen toen hij ziek werd. Ik vertelde hem dat mijn vader inmiddels overleden was en dat ik daar veel verdriet van had. Hij leefde erg met me mee. Hij begreep mijn verdriet en luisterde naar me als ik behoefte had om erover te praten. Op een dag zei hij dat hij me heel graag een keer in het echt wilde ontmoeten om te kijken of de klik die we op de chat hadden er dan ook was. Ik voelde daar wel wat voor, dus spraken we op een neutrale plek af. Vanaf het moment dat we elkaar voor het eerst in het echt zagen, was ik verkocht. Hij was weliswaar negen jaar ouder dan ik maar dat kon me niks schelen. Hij was mooi, hij was lief en hij wilde mij…”

Nicolas keek me glimlachend aan. “Vanaf dat moment spraken we regelmatig af. Geen verplichtingen, gewoon lekkere seks. In het begin dan… Langzamerhand werd ik verliefd op hem. Ik wilde meer tijd samen met hem doorbrengen en ook af en toe samen dingen ondernemen. Maar Sébastian’s baan als vertegenwoordiger maakte dat lastig. Altijd moest hij weer weg. Nooit bleef hij lekker bij me slapen, nooit eens samen naar de film, ergens lekker eten, samen langs het strand lopen, gewoon lekker verliefd zijn. Ik kreeg daar steeds meer behoefte aan. Toen ik het op een dag even helemaal gehad had, had ik het er met m’n zus over. Ze waarschuwde me, zei dat ik ook aan mezelf moest denken. Ik kon toch niet m’n hele leven mijn eigen behoeftes aan de kant zetten voor hem? Ze had natuurlijk gelijk. Sébastian’s baan maakte het dan wel onmogelijk om vaker bij me te zijn, dat wilde nog niet zeggen dat ik er mee kon leven, toch?”
Vragend keek hij me aan. Ik knikte, vond dat hij wel een punt had.
“Dus besloot ik hem te vertellen dat ik dit zo niet langer wilde en dat hij moest kiezen. Of echt meer tijd voor mij vrijmaken of er een punt achter zetten. Uiteraard wilde ik niks liever dan dat hij voor mij zou kiezen. Misschien kon hij wel een andere baan zoeken zodat hij meer thuis kon zijn. Ik had het wel geweten… Ik zou er nog geen seconde over nagedacht hebben… Zeg nou zelf? Wat is er nou belangrijker? Je baan of degene van wie je van houdt?”
Ik lachte, wist dat hij, zonder nadenken, alles zou laten vallen… Daarom was hij hier, bij mij. Een warm gloed stroomde door m’n lijf.

“Sébastian dacht daar toch anders over. Hij beweerde geïrriteerd dat het hem niet eenvoudig zou lukken een andere baan te vinden en dat hij niks op wilde geven voor hij er iets nieuws voor terug had. Dat kon ik op zich nog wel begrijpen. Toch stak het. Ik wilde het belangrijkste zijn in zijn leven en dat was ik blijkbaar niet. Dat was het moment waarop ik voor het eerst begon te twijfelen. Het voelde alsof hij me niet volledig in zijn leven toeliet. Maar goed, Sébastian zei dat hij op zoek zou gaan naar een andere baan dus…”
“…gaf je hem tijd,” vulde ik aan.
“Inderdaad. Voor ik het wist waren we weer een paar maanden verder en was er nog steeds niks veranderd. Ik begon ongeduldig te worden, wilde aan een gezamenlijke toekomst werken. Misschien egoïstisch van me, maar ik vond dat ik hem ondertussen wel genoeg tijd had gegeven. Ik vroeg hem op de man af wat nou belangrijker voor hem was. Eerst draaide hij er omheen maar toen ik vol hield, begon hij ineens te huilen. Hij snotterde dat hij het zo niet meer volhield. Ik zette teveel druk op hem maar hij wilde me ook niet kwijt. Hij zei dat hij het gevoel had met de rug tegen de muur te staan. Ik snapte er werkelijk geen hout van.”
“En toen?” wilde ik nieuwsgierig weten.
"Hij bleef een tijdje met z’n hoofd in in z’n handen zitten. Ik wist me er totaal geen raad mee. Wat ging er in die man om? Wat wilde hij nou? Ineens keek hij me aan. ‘Misschien moet ik je maar gewoon vertellen wat er aan de hand is,’ zei hij timide. Hij klonk heel serieus. Ik schrok me wezenloos. Op de één of andere manier was ik ervan overtuigd dat hij me ging vertellen dat hij een ander had…”
“Oh nee, hè… Was dat zo?”
“Ja en nee… Sébastian draaide er eerst nog even omheen door te zeggen dat hij mij hier niet mee had willen belasten omdat ik al zo’n moeilijke tijd achter de rug had door het overlijden van mijn vader. Hij had dit alleen willen doen, had niet verwacht dat het zo lang zou duren… Ik snapte er helemaal niks van.”
“Kan ik me voorstellen, hij bleef ook wel lekker vaag. Maar vertel nou wat er was dan…”
“Oké.” Nicolas haalde diep adem. Het kostte hem duidelijk veel moeite me dit te vertellen.

“Sébastian vertelde me dat hij helemaal niet op zoek was naar een andere baan omdat hij helemaal niet als vertegenwoordiger werkte. Dat had hij mij verteld zodat hij een goed excuus had als hij niet bij me kon zijn. Steeds sterker werd mijn vermoeden dat hij een ander had. En toen vertelde hij me ineens dat hij getrouwd was. De grond zakte onder m’n voeten weg. ”
“Oh shit…” fluisterde ik. Ineens begon ik te vermoeden waarom hij zo boos op me was geworden toen ik vertelde dat ik met Annemarie getrouwd was…
“Alsof ik een klap voor m’n kop kreeg! Hij vertelde me dat hij al een tijdje via chat-sites afsprak met mannen. Tot hij mij leerde kennen en verliefd werd. Hij zei dat hij had besloten van zijn vrouw te scheiden omdat hij met mij verder wilde. Maar vlak voordat hij haar dat had willen zeggen, was ze ziek geworden. Hij had haar gevonden op de grond in de keuken. Stuiptrekkend en wild met haar ogen draaiend. Het leek een epileptische aanval te zijn. In het ziekenhuis bleek helaas dat er meer aan de hand was. Ze had een hersentumor. De artsen hadden Sébastian verteld dat ze niks meer voor haar konden doen en dat ze misschien nog een jaar te leven had. Sébastian had zich voorgenomen bij haar te blijven tot het eind. Hij wilde het haar niet aandoen de scheiding door te zetten, wetende dat ze binnenkort zou overlijden.”
“Jeetje, Nicolas…" Geschrokken keek ik hem aan. "Dat is geen kattenpis!”
“Ik voelde me een lul, dat kan ik je wel zeggen… Een grote egoïst,” reageerde Nicolas. “Zijn vrouw lag dood te gaan en ik zeurde maar aan zijn kop dat ik wilde dat hij vaker bij me was. Ik begreep heel goed waarom Sébastian me dit niet had willen vertellen. Hij kende mijn verhalen over het ziekbed en sterven van mijn vader. Hij wilde de dingen niet nog moeilijker voor me maken dan ze al waren en had besloten het sterven van zijn vrouw in z’n eentje door te maken. Ik vond het vreselijk lief en zorgzaam van hem dat hij mij had willen ontzien maar nam het hem aan de andere kant ook kwalijk. Dacht hij nou werkelijk dat ik er niet voor hem had willen zijn? Dat stak…”
“Dat snap ik. Natuurlijk wil je iemand waar je van houdt, steunen. En die kans gaf hij je niet. Maar goed, nu wist je wel hoe het in elkaar stak,” merkte ik op.
“Inderdaad. Ik nam hem in mijn armen en troostte hem. Zei hem dat ik er altijd voor hem zou zijn en dat hij bij me terecht kon als hij het niet meer zag zitten. Maar toch… Hij had tegen me gelogen. Had net gedaan alsof hij het hele land doorreisde. Alsof hij op zoek was naar een andere baan. Diep van binnen begon het te knagen. Iets zat er verkeerd. Mijn onvoorwaardelijke vertrouwen in hem was weg. Hij had het dan wel gedaan om mij te sparen, toch bleef het liegen.”
“Twijfelde je aan zijn verhaal?”
“Nee, dat niet. Vanaf dat moment praatte hij namelijk heel openlijk over zijn vrouw. Hij vertelde het me gewoon als hij niet kon komen omdat het slecht met haar ging of omdat ze weer in het ziekenhuis lag. Ik leefde met hem mee, ving hem op als hij het moeilijk had."
Ik knikte begrijpend.
"Tegelijkertijd werd ik ook steeds ongeduldiger," ging hij verder, "bijna jaloers. Raar hè? Jaloers op een vrouw die er binnenkort niet meer zou zijn. Maar ondertussen ging wel mooi al zijn tijd en aandacht naar haar. Ik werd er een beetje moedeloos van.”
“Kan ik me iets bij voorstellen. Je zat emotioneel in de klem. Wilde haar geen verdriet doen maar deed jezelf daarmee tegelijkertijd wel verdriet.”
“Zoiets ja. Ik verlangde zo naar een leven samen. Valerie was de enige met wie ik erover kon praten. Sébastian wilde ik er niet mee lastig te vallen, hij had het al moeilijk genoeg. Valerie waarschuwde me opnieuw. Ze snapte Sébastian ergens wel maar vond tegelijkertijd ook dat het niet fair van hem was. Hij had niks met mij moeten beginnen in plaats van liegen over de situatie, vond ze. Ik verdedigde hem, zei dat hij er toch ook niks aan kon doen dat hij verliefd was geworden.”
“Ze had wel een punt hoor. Was niet echt netjes van hem om het zo te doen. Hij hield totaal geen rekening met jouw gevoelens. Bovendien bedroog hij zijn vrouw.”

Op het moment dat ik het mezelf hoorde zeggen, drong in één klap tot me door dat ik precies hetzelfde had gedaan. Ik had niks met hem moeten beginnen voor hij alles wist… Voor ik voor mezelf duidelijk had wat ik nou eigenlijk wilde. Ik had helemaal geen rekening gehouden met zijn gevoelens, was met m’n straalverliefde kop helemaal opgegaan in mijn eigen gevoelens… Was dat feitelijk niet precies hetzelfde?

“Dat begon ook tot mij door te dringen," antwoordde Nicolas. "Ik begon me af te vragen of Sébastian wel was zoals ik dacht dat hij was. Wat zou hij doen als er iets met mij aan de hand zou zijn? Zou hij mij dan ook achter m’n rug om bedriegen? Het voelde niet goed meer. Was ik al een hele tijd niet echt tevreden met onze relatie, nu begon ik me serieus zorgen te maken. Toch bleef ik doorgaan. Ik kon niet anders. Ik hield van hem en hij had het al zo moeilijk, moest ik hem dan nu nog meer onder druk zetten? Ik vond dat ik blij moest zijn met de momenten die we wel samen hadden. Onze tijd samen zou nog wel komen. En Sébastian deed zijn best, hij verwende me tot op het bot. En ik liet me verleiden. Door zijn lieve woorden, zijn dure cadeau’s en vooral ook door zijn heerlijke lijf. Ik kon hem gewoon niet weerstaan…”
“Pas op hè, zometeen wordt ik nog jaloers!”
Nicolas grijnsde naar me. “Jongen, jij hoeft op Sébastian echt niet jaloers te zijn. Hij haalt het niet bij jou…”
Ik lachte naar hem, streek even door zijn haar.
“Naarmate de tijd verstreek, werd ik steeds jaloerser op haar. Zij had hem altijd, ik moest het doen met een paar stiekeme momenten. Zodra ze zich niet goed voelde, vloog hij naar haar toe, nooit had ik hem voor mezelf. Ik verlangde naar hem maar werd keer op keer aan de kant geschoven. Nooit was er tijd om uitgebreid van elkaar te genieten of samen dingen te doen. Het vrat aan me. Ondanks dat ik het vreselijk voor haar vond, begon ik er op aan te dringen dat hij een keuze moest maken, ik hield dit zo niet langer vol. We kenden elkaar toen inmiddels zo'n twee jaar. Met tranen in zijn ogen smeekte Sébastian me om geduld te hebben. Hij zei dat het niet veel langer meer zou duren. Hij kon het echt niet over zijn hart verkrijgen haar nu te verlaten. Het zou haar hart breken. Ik wilde hem niet kwijt dus gaf ik toe, beloofde hem geduld te hebben en op hem te wachten.”
“Mijn God Nicolas. Hoe lang heb je dit volgehouden?”
“Tot de dag dat ik voor inkopen naar de stad moest en Sébastian ineens hand in hand met een vrouw zag lopen. Onmiddellijk stak mijn wantrouwen de kop weer op. Had hij dan toch een ander? Was zijn vrouw niet de enige reden waarom ik hem zo weinig zag? Wie was deze vrouw? Ik moest het weten en volgde ze een tijdje. Ze hadden het overduidelijk heel gezellig samen. Hij sloeg zijn arm om haar heen, ze kusten elkaar af en toe en lachten. Jaloers besloot ik hem te confronteren, deed of ik hem net had gezien en liep op hem af. ‘Hè Sébastian,’ riep ik alsof er niks aan de hand was. ‘Hoe is het met je vrouw?’ Deze vraag stelde ik heel bewust met het doel om de vrouw naast hem duidelijk te maken dat ze bedrogen werd, dat Sébastian getrouwd was. Zo van, ik hem niet, dan jij ook niet… Kinderachtig, maar goed… Meteen toen hij me hoorde, liet hij de vrouw los, draaide zich om en keek me aan. Ik zag de paniek in zijn ogen. Hij voelde zich duidelijk betrapt. Voor Sébastian mijn vraag kon beantwoorden, antwoordde de vrouw naast hem. ‘Prima hoor,’ zei ze. ‘Kijk, twintig weken…’ Trots liet ze me een echo zien. Vol ongeloof staarde ik Sébastian aan. Hij zei helemaal niks, ontweek mijn blik en liet haar het woord doen. Ik hoorde absoluut niet wat ze tegen me zei, m’n hoofd zat ineens vol met natte watten leek het wel… Langzaam drong de waarheid tot me door. Zijn vrouw was helemaal niet ziek. Sterker nog, ze was zwanger van hem… Hij was nooit van plan geweest haar voor mij te verlaten, had me dat alleen maar op de mouw gespeld om mij aan het lijntje te houden… Uiteindelijk had hij waarschijnlijk gezegd dat ze op onverklaarbare wijze genezen was, of zoiets. En dan had hij wel weer wat anders verzonnen… Niks liefde, althans niet van zijn kant. Hij had me gewoon gebruikt. Ik kon wel door de grond zakken.“
“Oh mijn God, Nicolas… Dat meen je niet!”
Verbijsterd keek ik hem aan. Zijn ogen glinsterden verdacht.
“Dat meen ik wel,” zuchtte hij.
“Wat een hufter!” stootte ik verontwaardigd uit.


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Geloof, hoop & liefde door Michael87 » donderdag 19 juni 2014 07:13

Deel 8 | Een last van m’n schouders




“Die man was gewoon bi en heeft al die tijd misbruik gemaakt van jouw verlangen naar een relatie en het verdriet om je vader om je het bed in te krijgen,” vatte ik zijn verhaal in één zin samen.
“Zo zou je het wel kunnen zeggen ja,” zuchtte hij gelaten.

Ik wist niet wat ik moest zeggen. Langzaam drong tot me door wat dit eigenlijk betekende. Geen wonder dat hij mijn verhaal niet wilde horen! Toen hij mij hoorde vertellen dat ik met Annemarie was getrouwd, had hij natuurlijk meteen geconcludeerd dat ik hem ook bedroog. Ieder ander had waarschijnlijk verbaasd gevraagd wat ik bedoelde…. Hij niet, hij had dit eerder meegemaakt. Nu begreep ik ook waarom hij zo kwaad was geworden.
Zwijgend draaide ik me naar hem toe en keek hem diep in zijn ogen. Ik sloeg mijn armen om hem heen en trok hem dicht tegen me aan.
“Als er ooit nog iemand komt die jou verdriet doet, dan draai ik hem persoonlijk zijn nek om. En als jij ooit het gevoel hebt dat ik jou verdriet doe, wil ik dat je het zegt. Want dat is wel het laatste wat ik wil,” fluisterde ik gesmoord.

“Misschien is het wel goed dat dit allemaal is gebeurd,” zei ik toen ik hem even later los liet. “De afgelopen week heb ik me zo radeloos gevoeld. Lieve schat, ik ben echt helemaal niks zonder jou,” voegde ik er met een brok in mijn keel aan toe. "Ik wil jou nooit meer kwijt."
Onmiddellijk was de knoop in m'n maag terug. Het was waar wat ik zei, maar tegelijkertijd ook doodeng. Nu kwam het erop aan, nu was het moment om knopen door te hakken, om schepen achter me te verbranden, aangebroken. Als ik hem echt niet meer kwijt wilde, moest ik nu met de billen bloot.

“Ik jou ook niet, jongen," zuchtte hij. "Ik heb je zo gemist, het deed zo’n pijn…" Heel even sloot hij zijn ogen. "Ik dacht echt dat jij je onderdrukte homoseksuele gevoelens tijdens je vakantie een keer onopgemerkt voor je omgeving wilde uiten." ging hij verder. "Ik voelde me zo gebruikt, zo bedonderd. Ik begreep het niet, want het voelde zo echt.”
“Dat was het ook… Is het ook,” verbeterde ik mezelf. “Waar ben je eigenlijk naartoe gegaan die avond?” vroeg ik nieuwsgierig.
“M’n zus.” zei hij grinnikend. "Als er iets is, ga ik altijd naar m'n zus. Ze had wel in de gaten dat ik goed overstuur was. De volgende dag vroeg ze me of jij er iets mee te maken had dat ik zo kwaad was. Ze had je gesproken in de receptie. Je had naar me gevraagd, zei ze. Ik heb haar maar verteld wat er aan de hand was, dat ik verliefd op je was en dat je, net als Sébastian, getrouwd bleek te zijn. Ze had me toch niet met rust gelaten tot ze het uit me getrokken had."

Tranen stonden in zijn ogen. Ik hield het zelf ook nauwelijks droog. De herinnering aan die ochtend stond me nog heel helder voor de geest. Ik slikte een brok in m'n keel weg…

“Ik heb me nog nooit zo machteloos gevoeld," zei ik zachtjes. "Ik wilde je zo graag uitleggen dat je een verkeerde conclusie had getrokken, maar je wilde niet luisteren.”
"Dat zei Valerie ook al," lachte hij doorzijn tranen heen. "Ze zei dat ze zich niet kon voorstellen dat jij net zo'n lul was als Sébastian. Ze zei dat je er helemaal doorheen zat, dat ze dacht dat je verdriet oprecht was."
“Logisch, het was ook oprecht," glimlachte ik terwijl ik hem even in zijn arm kneep. "Mijn liefde voor jou ook,” voegde ik eraan toe.
Nicolas zuchtte. “Ik had dat moeten weten, jongen. Ik kende je toch alleen maar als iemand die recht door zee was? Hoe kon ik daar nou aan twijfelen? Maar goed, ik dacht niet meer helder. Ik was gewoon zo kwaad…”
Ik knikte begrijpend.
“Valerie zei dat ik toch op z'n minst naar je kon luisteren. Dan kon ik daarna altijd nog bepalen wat ik er mee moest. Ik zag daar absoluut het nut niet van in. Jij was getrouwd, wat voor zin had het? Het had toch geen toekomst. Daar konden we lang en breed over praten maar dat zou de situatie niet veranderen, snap je?”
“Jawel… alleen baalde ik er wel van dat je zo weinig vertrouwen in me had. Dat deed zo'n pijn…”
“Sorry jongen… Diep in mijn hart wilde ik wel horen wat je te zeggen had. Hoopte ik dat er toch een goeie verklaring was en dat ik het fout had. Maar ik was ervan overtuigd dat er geen andere verklaring mogelijk was dan die ikzelf bedacht had. Ik ken mezelf, ik wist dat ik je zou geloven als ik je de kans zou geven me een verhaaltje op de mouw te spelden. Ik was ervan overtuigd dat je dat zou doen, dus wilde ik je niet spreken, wilde ik je mail niet lezen. Ik moest mezelf in bescherming nemen, voorkomen dat ik me door jouw mooie praatjes om zou laten praten. En dat had met Sébastian te maken, niet met jou. Ik ben zo vreselijk kwaad op hem geweest en dat heb ik hem nooit echt laten weten. Die boosheid kwam er ineens uit toen jij vertelde dat je getrouwd was. Het spijt me zo, schat…”

Liefdevol trok ik hem tegen me aan. “Het is goed, jongen. Ik snap het wel. Ik ben allang blij dat je uiteindelijk besloot toch met me te praten…”
"Nou, dat heeft wel even geduurd hoor. Het enige wat ik deed, was jankend in bed liggen. Ik kreeg het niet voor elkaar om ‘s ochtends op te staan, kon het niet opbrengen om te werken. Het hele park kon me gestolen worden. Ik liet Valerie er gewoon helemaal alleen voor opdraaien. Met vier kinderen… Lekkere broer ben ik hè?”
“Je had verdriet, schat,” suste ik hem. “Misschien had je het nog niet zo in de gaten omdat je zo boos was… Ik weet hoe ik me voelde… radeloos van verdriet. Dat moet jij ook gevoeld hebben, dat kan niet anders.”
Hij lachte. “Klopt. Ik wilde het alleen niet toelaten. Die boosheid was beter te hanteren. Vooral de eerste dagen. Ik was zo kwaad op jou. Kwaad op Sébastian, op mezelf, omdat ik er weer ingetrapt was. Jij was gewoon een schoft, een enorme eikel. En ik was de grootste sukkel die er op de wereld rondliep.”

Ai, dat deed toch weer even zeer, hem horen zeggen hoe hij over me had gedacht…

“Pas na een dag of vijf, zes nam mijn boosheid wat af," ging hij verder. "Ik begon je te begrijpen. Gevangen in een huwelijk, homo zijn en dat niet mogen uiten… Jij was in ieder geval eerlijk tegen me, dat was Sébastian nooit geweest. Je had me aan het lijntje kunnen houden, maar dat deed je niet. Dat, samen met wat Valerie zei, deed me beseffen dat jij wel degelijk van me hield. Alleen kon het niet… Dat besef deed zo'n pijn, jongen, want toen drong tot me door dat jij je precies zo moest voelen. Ik wilde je helemaal niet kwijt, maar het kon niet anders. Het voelde alsof ik een deel van mezelf kwijt was. Ik miste je zo verschrikkelijk…"
Ik knikte. Wat hij beschreef, had ik precies zo. Vanaf het allereerste moment had ik het geweten, wij hoorden bij elkaar. Ik keek hem verliefd aan. Langzaam kwam zijn gezicht dichter naar me toe. Verlangend boog ik voorover tot mijn lippen zijn mond raakten. Zuchtend gaven we ons over aan een innige kus.

“Als we nu dan toch alles vertellen, is er nog iets wat ik kwijt moet,” begon ik voorzichtig, nadat we onze kus verbroken hadden. “D’r is iets dat ik op m’n lever heb en dat zit me dwars.”
“Toch niks ergs, hè?” vroeg hij ongerust.
“Hangt er vanaf hoe je het bekijkt. Ik wil in ieder geval niet dat het tussen ons blijft hangen.”
Ik kneep hem toch best wel, hoopte maar dat hij het zou begrijpen. Doorzetten Michael, zei ik tegen mezelf. Vertrouwen op zijn liefde…
“Oké, daar gaat ie dan," begon ik. "Weet je nog toen jij mij over je vader vertelde? Die eerste avond, na de barbecue?"
Nicolas knikte.
"Ik voelde me zo met je verbonden toen, alsof ik je al jaren kende. Het scheelde niet veel, of ik had je toen over Thomas verteld."
"Waarom deed je dat dan niet, jongen?" Hij legde een hand op m'n been.
Ik haalde m'n schouders op. "Geen idee, ik durfde niet, denk ik. Ik bedoel, wie was ik nou eigenlijk? Wie zei me dat jij geïnteresseerd in mij was? Ik was een vakantiegast, meer niet. Waarom zou ik jou lastigvallen met mijn leven?"
Hij keek me peinzend aan. "Je hebt wel gelijk natuurlijk, toen kenden we elkaar net."
"Ik was allang blij dat ik wat tijd met je kon doorbrengen," ging ik verder. "Stiekem hoopte ik dat we misschien wel bevriend zouden raken, dat was voor mij al genoeg geweest toen. Ik denk dat ik je daarom niks vertelde over Thomas. Ik was bang dat je me niet leuk meer zou vinden als je zou weten dat ik een zoon had. En vooral als je zou weten wat er verder gebeurd was."
"Maar jongen toch, waarom zou ik jou niet leuk vinden? Schat, ik kon m'n ogen niet van je afhouden! Vanaf het eerste moment dat ik je zag, was ik verkocht. En ik zag je wel naar mij kijken, hoor…" Hij grinnikte ondeugend terwijl hij plagend in m'n been kneep. "Of dacht je dat ik je voor de lol gevraagd had nog even te blijven?"
Ik dacht na. Voor hem was het allemaal zo vanzelfsprekend, maar voor mij was dat beslist niet zo.
"Ik hoopte wel dat je me leuk zou vinden." antwoordde ik uiteindelijk. "Maar ik kon het me nauwelijks voorstellen. Jij was zo anders dan ik. Je deed waar je zin in had, maakte makkelijk contact, had plezier. Ik ben altijd bedachtzaam en spring eigenlijk nooit eens lekker uit de band."

Zachtjes streelde Nicolas m’n arm. Een kort moment sloot ik m’n ogen en genoot van zijn aanraking. Toen ging ik verder.

"Weet je, ik had nog maar kort voor wij elkaar leerden kennen, besloten dat ik mijn geaardheid niet langer wilde onderdrukken. Het was allemaal nog zo nieuw, zo onwerkelijk. Ik wilde gewoon bij je zijn, genieten van je aanwezigheid, geen moeilijke dingen, maar zien wat er zou gebeuren."
Nicolas knikte.
"Ik wist niet wat ik moest doen, hoe ik het aan moest pakken, of ik wel durfde," ging ik zachtjes verder.
Hij knikte opnieuw.
"De volgende dag, toen we gingen zwemmen en je me kuste, drong pas tot me door dat jij precies hetzelfde voelde. Ik gaf me eraan over, dacht niet meer helder. Ik wilde nog maar één ding… jou…"
Nicolas grinnikte. "Dan was je niet de enige…"
Hij trok me tegen zich aan. God, wat voelde dat heerlijk! Wat was ik blij dat hij weer bij me was! Ik voelde het in m'n hele lijf…

"'s Avonds tijdens het eten sloeg de twijfel toe. Waar was ik mee bezig? Wilde ik dit wel echt? Moest je niet weten dat ik een zoon had? Maar ik durfde het niet te vertellen, was zo bang dat je er op af zou knappen, dat het een onoverkomelijk bezwaar voor je zou zijn en dat je niet verder met me zou willen. Dus toen jij zei dat we ons nog niet druk hoefden te maken over de toekomst, greep ik dat met beide handen aan."
"Dat herinner ik me nog. Je maakte je zorgen over hoe het verder moest als jij weer thuis zou zijn," onderbrak Nicolas me.
Ik keek hem lang aan en haalde diep adem voor ik verderging.

"Nicolas, Ik wilde je niet kwijt, in ieder geval niet die twee weken, ik kon het gewoon niet. Misschien was jij wel de enige liefde die ik ooit in m’n leven zou kennen… Dus nam ik heel bewust de beslissing je niks te vertellen. Uit angst dat jij me aan de kant zou zetten voor mijn vakantie afgelopen zou zijn. Ik was er zo van overtuigd dat je dat zou doen…"
Tranen schoten in m'n ogen. Ik slikte een brok in mijn keel weg.
"Ik had moeten weten dat je dat nooit zou doen, had je moeten vertrouwen," voegde ik er zachtjes aan toe.
Het bleef stil. Ik hield hem in de gaten, zag hem denken.

"En dat was niet het enige," ging ik dapper verder. "Ik had er al heel vaak over nagedacht wat ik zou doen als ik verliefd zou worden. Zou ik het durven vertellen? Hoe zouden mijn ouders reageren? En de mensen bij ons in het dorp? En wat zou Thomas er van vinden? Zolang ik niet verliefd was, was het niet zo moeilijk, maar toen ik jou leerde kennen, kwam het opeens zo dichtbij. Ik was zo bang… Zo bang voor de reacties. Bang dat ik mijn ouders kwijt zou raken, bang dat de mensen in het dorp achter m'n rug om over me zouden praten en vooral bang dat Thomas ermee gepest zou worden. Ik kon het niet, jongen. Ik durfde niet…"

Ik zuchtte diep. Wat was dit moeilijk! Maar hij moest het weten, ik wilde eerlijk tegen hem zijn. Ik moest hem vertellen dat ik hem willens en wetens niks verteld had omdat ik eigenlijk al voor mezelf besloten had dat het niet kon. Dat ik niet durfde…

"Ergens hoopte ik dat we op elkaar uitgekeken zouden raken," vervolgde ik. "Dat zou het afscheid een stuk makkelijker hebben gemaakt. Maar dat gebeurde natuurlijk niet. In tegendeel, met de minuut hield ik meer van je. Ik piekerde me suf. Hoe moest ik je nou vertellen dat ik niet bij je kon blijven als jij wel verder zou willen?"
“Was je dat werkelijk van plan? vroeg hij zachtjes.
Ik knikte schuldbewust. "Het voelde zo dubbel, jongen. Ik wilde zo graag bij je zijn en tegelijkertijd was ik zo bang. Er was al zoveel gebeurd, ik had al zoveel mensen teleurgesteld. Ik voelde me zo schuldig, zo slecht, ik kon het gewoon niet…"

Ik zweeg, gaf hem de kans op zich in te laten werken wat ik hem verteld had.

"Ik hoopte bijna dat je niks meer van me zou willen weten," ging ik verder toen hij niet reageerde. "Dan kon ik terug naar m'n oude leventje, dan hoefde ik niks te zeggen. Tegelijkertijd wilde ik je niet kwijt, hoopte ik diep in mijn hart dat je Thomas zou accepteren en dat je niet al te slecht over me zou denken vanwege mijn aandeel in Annemarie's dood. Maar ik wist eigenlijk al dat ik, zelfs als dat zou gebeuren, niet verder zou durven gaan."

Nicolas zei nog steeds niks. Hij keek me alleen maar strak aan. Geen lachje, geen blijk van begrip. Helemaal niks. Er begon zich toch een aardige knoop in m’n maag te ontwikkelen. Maar ik zette door… Ik vertelde verder.

“Ik had je moeten vertrouwen jongen," ging ik verder. "Had er op moeten vertrouwen dat je liefde voor mij onvoorwaardelijk was. Ik had je meteen moeten vertellen dat ik een zoon had, dat ik getrouwd was geweest en dat mijn vrouw was overleden. Ik had je moeten vertellen dat ik thuis niet durfde te vertellen dat ik homo was. Ik had je moeten zeggen dat het nooit iets zou kunnen worden tussen ons. Pas toen ik je kwijt was drong tot me door wat ik had gedaan, wat ik had opgegeven… En dat alleen maar omdat ik zo bang was. Het spijt me zo, jongen. Ik heb er echt geen moment bij stil gestaan wat ik jou aandeed… Ik was zo druk bezig met mezelf dat ik jou gevoelens compleet vergat."

Zwijgend keek ik hem aan. Wat ging er nu in zijn hoofd om? Kon hij me begrijpen? Eindelijk deed hij zijn mond open.
“Ongelooflijk,” was het eerste wat hij zei. “Ik wordt er stil van… Waarom denk jij dat je mij niet waard bent? Want dat is het, of niet? Jij kunt gewoon niet geloven dat iemand van je houdt… Dat ik van je hou. Jij houdt niet van jezelf, hè?” vroeg hij zachtjes.
Ik knikte. Verbaasd dat hij het begreep… Ik had Annemarie gebruikt om van mijn gevoelens voor jongens af te komen. Ik was met haar naar bed geweest zonder in de verste verte iets om haar te geven. En dat had ze met de dood moeten bekopen. Ik kreeg een brok in m’n keel, voelde tranen opkomen. Hoe kon iemand nou van mij houden?
“Jij vindt jezelf slecht, niet de moeite waard. Jij denkt werkelijk dat niemand jou wil, hè? Jongen, laat ik je dit zeggen… Ik heb nog nooit in m’n hele leven iemand ontmoet waar ik zo stapelgek op ben als op jou! Het deed zo’n pijn, lieve schat… Toen ik dacht dat ik je voorgoed kwijt was, was het alsof er een stukje van mezelf dood ging. Ik was dan wel kwaad, maar ik voelde die pijn wel degelijk. Dat wil ik echt nooit meer meemaken,” zuchtte hij.

Volledig van m’n stuk door zijn liefdesverklaring stroomden de tranen over m’n wangen. Nicolas trok me nu dicht tegen zich aan en kuste me.
“Ik wil jou. schat,” fluisterde hij zachtjes in m’n oor. “Alleen jou… En Thomas…” voegde hij eraan toe.
Ik kroop weg in zijn armen en liet op me inwerken wat hij zojuist tegen me gezegd had. Wat ik eigenlijk al lang wist, drong nu pas goed tot me door. We hielden van elkaar… We kenden elkaar nauwelijks maar toch hielden we van elkaar. We zouden samen beslist nog een hoop dingen meemaken. En dat zou vast niet altijd makkelijk zijn. Maar één ding was zeker… We zouden het samen doen!
“Ik hou van je…” mompelde ik zachtjes voor me uit.

“Thomas slaapt zeker al?” zei hij ineens.
“Dat mag ik toch hopen....” zei ik droog.
“‘t Is bijna elf uur...”
“Ik ben zo benieuwd naar hem. Denk je dat hij me aardig zal vinden?”
“Dat denk ik niet alleen, dat weet ik wel zeker.”
Hij duwde me een stukje van zich af, keek me niet begrijpend aan.
“Hij lijkt op mij,” verklaarde ik simpel.
“Ah, dan weet ik nu al dat ik van hem hou.” Nicolas grinnikte.
Ik hees mezelf overeind. “Je zult nog wel even moeten wachten tot je hem kunt ontmoeten want hij logeert bij mijn ouders. Ze brengen hem morgen tegen het eind van de ochtend weer terug. Ik wilde alleen zijn vanavond. Voor het geval je me definitief zou dumpen… Wist ik veel dat je langs zou komen…”
Ik begon me al weer een stuk opgewekter te voelen.
“Dus we zijn helemaal alleen?” vroeg hij met pretlichtjes in zijn ogen.
“Yep.”
“Dan hoef ik me dus niet in te houden?” Plagend trok hij me weer tegen zich aan.
Opwinding laaide op toen ik hem opnieuw tegen me aan voelde. Shit, wat had ik dit gemist! Intens gelukkig nestelde ik me lekker tegen hem aan. Thomas had gelijk gehad. Het kwam goed.
“Shit, Michael, wat heb ik hier naar verlangd,” fluisterde hij.

“Hoe gaan we nu verder?” vroeg ik ineens. Ik realiseerde me dat we nu weliswaar alles uitgesproken hadden maar dat we nog steeds niks hadden besloten over onze toekomst. Hij woonde nog steeds in Bretagne en ik in Nederland. We zouden toch iets moeten verzinnen om die afstand van bijna duizend kilometer te overbruggen.
“Tja, ik kan nou moeilijk zeggen dat we daar later wel over na gaan denken… Raar is dat, ik wil helemaal niet over dit soort lastige dingen nadenken. Ik wil gewoon bij je zijn, van je genieten.” Hij drukte zijn hoofd in m’n nek en kuste me.
“Hé malloot… Nu even niet. We kunnen dit niet eindeloos voor ons uit blijven schuiven. Je weet nu weliswaar dat ik niet getrouwd ben en we weten beiden dat we elkaar niet meer kwijt willen, maar daarmee is het probleem nog niet opgelost.”
Teleurgesteld liet hij me los. “Je hebt gelijk. Maar ik kan hier niet blijven, hoe graag ik dat ook zou willen. Nu niet, bedoel ik dan. Eind van deze week begint het hoogseizoen en dan moet ik echt terug zijn. Na het seizoen kan ik dan weer terugkomen. Houden we dat vol? Twee maanden zonder elkaar?”
Ik zuchtte. “Het zal wel moeten. Ik zie zo gauw geen andere oplossing. Veel skypen… Shit man, wat zal ik je missen… En dan? Je kunt toch ook niet zomaar hier blijven? Wie moet het park dan runnen?”
“Jongen, ik heb je al eens eerder gezegd dat ik alles zonder nadenken voor je opgeef. Wat heb ik nou aan dat park als jij niet bij me bent? Ik verkoop het gewoon en kom hier naartoe. Misschien niet in dit dorp want ik snap ook wel dat we hier als homo-stel waarschijnlijk met de nek aangekeken worden en dat lijkt me vooral voor Thomas niet echt bevorderlijk.”
“Ben jij gek? Wil je zomaar je vader’s droom opgeven? Dat kun je niet doen hoor. Daar ga jij je leven lang spijt van krijgen.”
“Wat wil je dan? Jij kunt Thomas toch moeilijk zomaar bij zijn familie en vriendjes weghalen? Dat kun je hem toch niet aandoen?” Ik zuchtte maar weer eens. Weer dat lastige dilemma. “Misschien moet je morgen eerst Thomas maar eens leren kennen. Wie weet vindt je hem strontvervelend en wil je me daarna helemaal niet meer…”
“Jongen… Ik weet nou hoe het voelt zonder jou en geloof me… da’s geen pretje. We vinden echt wel een oplossing. Eén ding weet ik heel zeker… ik laat je nooit meer gaan!” Teder streelde hij m’n rug. Rillingen trokken langs m'n benen omhoog…
“Oké, dan moet je noodgedwongen maar bij mij in bed slapen,” reageerde ik plagend.
“Shit, wat vreselijk!” speelde hij het spelletje mee.
“Ja, want je kent mij hè? Ik kan jouw naakte lichaam niet weerstaan.”
“Hmm… Dan zal ik m’n kleren maar aanhouden.”
Ineens lagen we dubbel van het lachen.
“Nicolas?” Verliefd keek ik hem aan. “Ik wil je nooit meer kwijt, ik hou van je, ik verlang naar je. Je hebt geen idee…”
“Oh fuck Michael,” fluisterde hij.
Onze lippen vonden elkaar opnieuw in een innige kus. Hongerig naar meer rukten we elkaar zowat de kleren van het lijf.
“Kom,” zei ik zachtjes. Ik pakte zijn hand en leidde hem naar mijn slaapkamer.



De volgende morgen werd ik al vroeg wakker. Mijn eerste gedachte ging uit naar de slapende man naast mij. Vertederd keek ik naar hem, vond hem zo mooi, zo lief… Voor de zoveelste keer dankte ik God. Ik wist het heel zeker, Nicolas en ik hoorden bij elkaar. Dit was de man die God voor mij bedoeld had. Ik wilde hem gewoon voor altijd bij me hebben. Zachtjes streelde ik zijn schouder, glimlachte verliefd. Ik wilde dat hij een vader voor Thomas zou zijn.

Thomas! Meteen was ik klaarwakker. Ik schoot overeind. Mijn ouders zouden Thomas over een paar uur thuis brengen. Ineens gierden de zenuwen door m’n lijf. Hoe zouden ze reageren op Nicolas’ aanwezigheid? Nerveus stapte ik uit bed en liet Nicolas slapen. Eerst maar eens naar de wc en dan douchen. Rustig worden…

Genietend van het warme water op m’n lijf dwaalden mijn gedachten weer af naar gisteravond. Hij was weer bij me… Kriebel in m’n buik… Ik kon het wel uitschreeuwen van geluk! Maar hoe moest het nou verder? Natuurlijk was ik vreselijk blij dat hij hier bij me was. Maar ook bang. Bang voor afwijzing door mijn ouders. Bang dat Thomas hem niet aardig zou vinden. Bang dat een relatie met Nicolas een conflict met mijn ouders en een strijd met mijn zoon zou opleveren. Bang dat mijn ouders me onverantwoordelijk zouden vinden, dat ze niet zouden accepteren dat ik van hem hield… Had ik dat er allemaal voor over? Zou dat niet als een schaduw over onze relatie liggen? Ik was bang dat ik me de rest van m’n leven schuldig zou voelen omdat ik alleen aan mijn eigen geluk had gedacht en daarmee mijn ouders had gekwetst. Was onze liefde daar tegen bestand?

Tegen de tijd dat ik klaar was met douchen, had ik een vreselijke knoop in m’n maag. Ik had ‘A’ gezegd, nu moest ik ook wel ‘B’ zeggen. Er was geen weg meer terug. En dat vond ik doodeng… Ik trok een boxershort aan en liep naar de keuken voor een bak koffie. Hoe meer ik erover nadacht, hoe nerveuzer ik werd. Angst kreeg de overhand. Tegen de tijd dat Nicolas wakker werd, zat ik met een bedrukt gezicht aan de keukentafel. M’n koffie was allang koud. Nerveus trommelde ik met mijn vingers op de tafel. Ik voelde me opgefokt, bang… Gewoon heel erg onrustig van binnen.

“Lieve schat, wat is er met jou?” vroeg Nicolas bezorgd toen hij me in de keuken aantrof.
Het huilen stond me nader dan het lachen. Nicolas zag mijn waterige ogen en schrok.
“Kom eens hier, jongen,” zei hij terwijl hij me omhoog trok. Hij sloeg zijn armen om me heen en trok me tegen zich aan. Dicht tegen hem aan kon ik me niet langer inhouden. Tranen liepen over m’n wangen. Ik klampte me aan hem vast en huilde. Ik kon gewoon niet meer stoppen. Alle spanningen en emoties van de afgelopen dagen kwamen er uit.
“Jongen toch…” Zijn ene hand streelde zachtjes mijn rug, de andere mijn haren. Langzaam werd ik weer wat rustiger. Hem zo dicht tegen me aan voelen, deed me goed. Ik voelde zijn liefde… Tranen schoten opnieuw in m’n ogen. Mijn God, wat was er toch met me aan de hand? Om het minste of geringste liep ik te janken.
Nicolas kuste mijn tranen weg. “Vertel me nou eerst maar eens waarom jij zo overstuur bent,” zei hij.
Hij duwde me op een stoel, ging tegenover me aan de keukentafel zitten en keek me vragend aan. En toen gooide ik het eruit…

“Weet je… De afgelopen week was een hel. Ik miste je vreselijk, verweet mezelf dat het m’n eigen schuld was. Ik had nooit iets met je moeten beginnen want ik wist vanaf het begin dat het geen toekomst had. Toch deed ik het want ik kon je niet weerstaan. Ik hield al van je toen ik je de eerste keer zag. Precies zoals toen Thomas geboren werd. Niet omdat je mooi of lief was, maar gewoon, omdat jij het was. Het was echt liefde op het eerste gezicht. Ik was zo gelukkig toen bleek dat jij hetzelfde voelde… Maar tegelijkertijd voelde ik me schuldig. Ik vond dat ik het niet kon maken. Niet tegenover Thomas, niet tegenover m’n ouders en niet tegenover jou. Ik had mijn geluk verspeeld toen ik Annemarie zwanger had gemaakt. Ik vond dat ik geen recht op liefde had. Ik mocht blij zijn dat ik Thomas had en dat mijn ouders me steunden. En nu? Nu ben ik tot over m’n oren verliefd… Zo erg, dat ik gewoon niet kan functioneren als je niet bij me bent. Nicolas, ik werd gewoon gek toen je niet meer bij me was. Het deed zo’n pijn toen je zo kwaad op me was… En nu ben je weer terug. Ik wil je nooit meer kwijt… Snap je?” ratelde ik alles door elkaar.
“Jawel…,” antwoordde hij aarzelend. “Maar ik snap nog steeds niet goed waarom je nu zo overstuur bent. Ik ben nou toch hier, jongen? En ik laat je echt niet meer in de steek.”
“Ik weet wel dat jij me niet in de steek laat. Dat kun je ook niet want jij hebt mij net zo vreselijk gemist als ik jou,” lachte ik door m’n tranen heen. “Ik ben gewoon bang. Bang dat mijn ouders niet goed zullen reageren. Bang dat Thomas jou niet aardig vindt. Wat moet ik dan Nicolas?” Wanhopig keek ik hem aan. “Zonder m’n ouders gaat misschien nog wel, maar Thomas… Ik kan Thomas toch niet dwingen jou te accepteren? En wat als jij Thomas niet leuk vindt? Als ik er alleen al aan denk… Het voelt net alsof ik in tweeën gescheurd wordt. Kun je dat begrijpen?”
Nog steeds stonden de tranen in m’n ogen. “Ik ben zo bang dat ik keuzes moet maken die ik niet wil maken…,” voegde ik er zachtjes aan toe.
“Hé jongen, kalmeer eens een beetje. Je weet toch welke keuze je wilt maken als het er op aankomt?”
“Dat is nou precies het probleem…,” zuchtte ik diep.
“Ik weet het wel, maar ik wil het niet. Ik wil gewoon dat alles goed gaat. Ik wil geen conflicten, ik wil geen afscheid moeten nemen van mijn ouders omdat ik van jou hou. Ik wil niet dat Thomas ongelukkig is omdat ik bij jou wil zijn. En waar ik misschien nog wel het meest bang voor ben, is dat ik, als ik keuzes moet maken, me daar m’n hele leven schuldig over zal voelen. Ik zou het mezelf nooit kunnen vergeven. Maar ik moet die keuze wel maken als mijn ouders niet achter ons kunnen staan of als Thomas jou niet mag. Ik kan niet anders want ik kan echt niet meer zonder jou…”

Nicolas pakte mijn beide handen vast en trok ze over de tafel heen naar zich toe. Hij keek me diep in m’n ogen. “Als er één ding is wat ik van jou wel geleerd heb jongen, is het dat je vertrouwen moet hebben. Vertrouwen dat alles goed komt. Omdat, zoals jij het altijd zegt, God ons bij elkaar heeft gebracht en wil dat wij gelukkig zijn met elkaar. En ik zeg je, Hij weet dat dat alleen kan als jouw ouders en jouw zoon mij accepteren en blij voor ons zijn. Dus geloof me, het komt goed. Ik heb vertrouwen. In ons… en in die God van jou. We doen dit samen, jongen, met z’n drieën.”

Sprakeloos keek ik hem aan. Wat zei hij nou? Nicolas, die niks met God had? Hij snapte het gewoon beter dan ikzelf en wist het me ook nog eens glashelder uit te leggen! Alle spanning gleed van me af. Hij had gelijk. Een stralende lach brak door op m’n gezicht…
“Wow, schat," stamelde ik verbaasd. "Je hebt helemaal gelijk. Ik heb me gewoon druk zitten maken om niks. Ik hoef alleen maar te vertrouwen op God's plan.”
Ineens voelde ik me blij. Gelukkig, verliefd… Het was gewoon goed zo, we hoorden bij elkaar. Hij en ik… en Thomas natuurlijk. Ik wist zeker dat Thomas en Nicolas het goed met elkaar zouden kunnen vinden. En ineens wist ik ook zeker dat mijn ouders blij voor ons zouden zijn. Omdat God het zo wilde…
“Alles weer in orde Michael?” Hij lachte naar me.
Ik knikte.
“Wil je een nieuwe kop koffie dan?” Hij stond al op om voor ons beiden een bak koffie in te schenken. Dromerig nam ik hem in me op. Met alleen een witte boxer aan, die overigens geweldig sexy afstook tegen zijn gebruinde huid, stond hij met zijn rug naar me toe voor het aanrecht. Ik wilde hem, verlangde ernaar hem tegen me aan te voelen. Ik stond op, liep naar hem toe, drukte me tegen hem aan en sloeg mijn armen om hem heen. Ik vleide m’n hoofd tegen zijn schouder en genoot. Dit voelde goed. Zo heerlijk dicht tegen hem aan. Zijn warmte, zijn geur… Intense liefde overspoelde me. Binnen twee tellen was ik keihard. Nicolas voelde het en glimlachte.
“Zo ken ik je weer, jongen,” mompelde hij terwijl hij zich omdraaide en met zijn lippen mijn mond zocht.
Hij trok me nog dichter tegen zich aan. En net als die eerste keer in zee, kwam een enorme golf van extase vanuit het puntje van m’n tenen opzetten. Kreunend gaf ik me eraan over. Dit was liefde… pure liefde.
Aan Nicolas’ steeds zwaarder wordende ademhaling merkte ik dat hij hetzelfde voelde. Genietend kronkelden we tegen elkaar aan. Tegelijk kromden we onze ruggen en verkrampten we. Hijgend schokten we tegen elkaar aan om uiteindelijk uitgeput maar voldaan tegen elkaar aan te blijven hangen.
“Ik laat je nooit meer gaan,” zuchtte Nicolas
“Gelukkig maar,” fluisterde ik.

Plotseling schoot ik in de lach. “Shit man, mijn ouders staan zo op de stoep met Thomas.”
“Douchen?” grinnikte hij.


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Geloof, hoop & liefde door Michael87 » zaterdag 28 juni 2014 19:21

Deel 9 | Eindelijk openheid




"Papa, papa! Kijk eens!" Opgewonden kwam Thomas naar binnen gestormd. "Opa en ik hebben kikkervisjes gevangen!" Trots hield hij een weckpot met water en wat plantjes voor mijn neus. "Kijk papa. Daar zwemt er één," wees hij opgetogen.
Plotseling zag hij Nicolas zitten. Verlegen drukte hij zich tegen me aan en keek hem onderzoekend aan. Ik moest er een beetje om lachen.
"Dat is Nicolas, Thomas. Hij is papa's vriend uit Frankrijk en hij is bij ons op bezoek," verklaarde ik zijn aanwezigheid.
Mijn ouders stonden inmiddels in de deuropening en hoorden wat ik zei.
"Nicolas spreekt alleen maar Frans. Dat kan jij ook hè schat?" zei ik tegen Thomas.
Thomas knikte. Bij mijn ouders thuis had hij inmiddels spelenderwijs aardig wat Frans opgepikt en ook in de vakanties, die we steevast in Frankrijk doorbrachten, pikte hij de nodige Franse woordjes op.
"Geef hem maar een handje en zeg maar hoe je heet," moedigde ik hem aan.

Een beetje verlegen, maar toch ook wel nieuwsgierig liep Thomas naar Nicolas toe. Hij gaf hem een handje en zei keurig: "Bonjour, je m'appelle Thomas."
Nicolas lachte vrolijk naar hem en zei: "Bonjour Thomas, moi, je m'appelle Nicolas."
Hij schudde Thomas' hand heel overdreven, net zolang tot Thomas het uitgierde van het lachen. Het ijs tussen die twee was gebroken. Ik bekeek het tafereeltje vertederd en met een zekere opluchting. Zo te zien vonden ze elkaar wel aardig… Nicolas knipoogde even lachend naar me als wilde hij zeggen dat het wel goed zou komen.

Mijn moeder nam alles vanuit de deuropening glimlachend in zich op. Haar ogen gingen van Nicolas naar mij en weer naar Nicolas. Ze stootte mijn vader kort aan, liep naar Nicolas toe en stelde zichzelf voor. Gespannen volgde ik hun kennismaking.
Mijn moeder verwelkomde Nicolas vriendelijk. "Bonjour, Nicolas. Ça va? Ik ben Nathalie, Michael's moeder. Leuk je te leren kennen."
"Insgelijks," reageerde Nicolas lachend.
"Ken je Michael van de vakantie?" vroeg ze hem terwijl ze hem vriendelijk aankeek.
Nicolas knikte bevestigend.
"Aardig dat je hem op komt zoeken…"

"Ik heb jou helemaal niet over ene Nicolas gehoord, schat," richtte ze zich ineens in het Nederlands tot mij. Ze keek me onderzoekend aan. "Volgens mij heb jij ons nog lang niet alles over die vakantie verteld."
Acuut verschoot ik van kleur, ontweek snel haar blik. Gelukkig leidde mijn vader de aandacht een beetje af door zich ook aan Nicolas voor te stellen. Hij schudde hem stevig de hand. "Welkom," zei hij. "Leuk dat jullie tijdens de vakantie bevriend zijn geraakt."
Nicolas wist duidelijk niet zo goed wat hij moest zeggen. Hij hield zich maar een beetje op de vlakte en praatte wat met mijn vader over de reis. Hoe lang hij er over gedaan had, welke route hij had gereden, de drukte op de weg… Dat soort dingen.
"Kom jongens, laten we naar de kamer gaan," maande ik iedereen om de keuken te verlaten.

Thomas dook, zo als altijd, meteen zijn speelhoek in en haalde zijn playmobil tevoorschijn. Als hij maar playmobil had, dan had je geen kind aan hem. Nicolas' ogen volgden hem nieuwsgierig.
"Iedereen koffie?" vroeg ik, stijf van de zenuwen.
Opgelucht omdat ik een reden had me even terug te trekken, verdween ik naar de keuken om koffie te zetten. Tot nu toe ging het best goed. Hoewel… Die opmerking van mijn moeder… Zou ze er wat achter zoeken? Ik kneep hem toch wel een beetje, had niet zo'n zin in enorme toestanden waar Thomas bij was. Voor ik tijd had om me echt zorgen te maken, kwam mijn moeder de keuken binnen.

"Zal ik je even helpen, jongen?"
Zonder mijn antwoord af te wachten, trok ze de koffiemokken al uit de kast.
"Leuke man hoor," zei ze ineens.
Ik kleurde tot achter mijn oren, ontweek opnieuw haar onderzoekende blik.
"Laat hem nou niet meer gaan hè?" voegde ze er knipogend aan toe.
"Huh? Wat bedoel je?" Met een kop als een boei keek ik haar aan.
"Kom op jongen. Die man komt jou toch niet helemaal voor niks een week nadat je weer terug bent van vakantie thuis opzoeken? Denk je nou echt dat papa en ik niet snappen wat er aan de hand is?" Een geamuseerd lachje verscheen rond haar mond.
Verbouwereerd staarde ik haar aan.
"Lieverd, als ik zie hoe je naar hem kijkt… Dat doet me denken aan die keer op vakantie, met Bart. Weet je nog? Papa en ik waren ervan overtuigd dat je verliefd op hem was. Ergens hadden we verwacht dat je er mee naar ons toe zou komen maar dat gebeurde niet. In plaats daarvan kreeg je een tijdje later verkering met Annemarie. Dus toen dachten we dat we ons wel vergist zouden hadden. Maar als ik jou en Nicolas nu zo samen zie…" Ze keek me doordringend aan.
Ik kreeg geen woord over mijn lippen. Klamme handen, bonkend hart, ik kreeg bijna geen lucht meer.

"Weet je nog dat ik je, toen je thuis kwam, vroeg of er iets was?" ging ze verder. "Je keek zo verdrietig, jongen. En dat terwijl je in je dagelijks telefoongesprekjes juist steeds zo vrolijk was… Ik wist bijna zeker dat je in Bretagne iemand had leren kennen waar je veel voor was gaan voelen." Ze glimlachte. "Je houdt van hem hè?" zei ze ineens.
Stomverbaasd keek ik haar aan. Ze wist het? Tranen schoten spontaan in mijn ogen.
"Hé jongen, daar hoef je toch niet om te huilen? Dat is toch prachtig? Papa en ik zijn heel blij voor je hoor!"
Ik geloofde mijn oren niet! "Dat is het niet mam. Door mijn tranen heen lachte ik naar haar. "Het is meer dat ik bang was dat jullie me niet meer zouden willen zien. Net als toen bij Johan," voegde ik er zachtjes aan toe.
Ineens snapte ze wat ik bedoelde. Natuurlijk kende ze het verhaal van Johan.
"Oh, jongen toch," zei ze moederlijk. "Dacht je dat wij jou zouden laten vallen? Alleen maar omdat je van een man houdt?"
Ik knikte. Opgelucht, omdat ze het kennelijk geen probleem vond. Langzaam verdween de enorme knoop in mijn maag.
"Ik wist zeker dat jullie het niet goed zouden vinden. Het mocht toch niet? Van de Kerk, bedoel ik," opperde ik voorzichtig.
Ik snapte er even helemaal niks meer van. Mijn ouders hadden jaren geleden al vermoedens gehad dat ik op jongens viel en blijkbaar vonden ze dat geen enkel probleem. Hoe kon dat nou?

"Lieverd, papa en ik zijn het met wel meer dingen die de Kerk zegt niet eens. Wij waren het er toen met Bart al roerend over eens dat het voor ons het belangrijkste was dat jij gelukkig zou zijn en hadden ons toen al voorgenomen dat we jou zouden steunen als inderdaad zou blijken dat je op jongens viel. Jongen, we hebben maar één zoon. En dat heeft nog behoorlijk wat moeite gekost ook. Papa en ik willen niks liever dan dat jij gelukkig bent. Als jij gelukkig bent met een man, zijn wij dat ook."

Ik staarde haar aan, haalde mijn neus op en veegde mijn tranen weg. Dit was wel het laatste wat ik had verwacht…
"Weet je mam, sinds dat met Johan gebeurde, ben ik bang geweest. Ik wist gewoon zeker dat jullie, net als Johan's ouders, zouden willen dat ik mijn best zou doen het te onderdrukken. En dat als ik dat niet zou kunnen, jullie niks meer met me te maken zouden willen hebben." Tranen schoten opnieuw in mijn ogen. "Ik wilde niet zo zijn. En toen kreeg ik wat met Annemarie… en kwam Thomas… en toen ging ze dood… Ik dacht, als ik nou gewoon een hele goeie vader wordt, gaat het misschien wel over. Ik voelde me zo schuldig, mam… heb daarna alles gewoon weggestopt," hakkelde ik.

Er schoot zoveel door mijn kop, ik wist gewoon niet waar ik moest beginnen. Als ik had geweten hoe mijn ouders erover dachten, was ik nooit wat met Annemarie begonnen. Dan was Thomas er ook niet geweest… Had ik dat liever gehad? Niet dus! Ondanks alle ellende, het enorme schuldgevoel, de voortdurende angst en alle stommiteiten die ik had begaan, was ik toch blij dat alles gelopen was zoals het gelopen was. Stel je voor dat Thomas er niet geweest zou zijn... Ik kon me mijn leven zonder hem echt niet meer voorstellen. Voor geen goud wilde ik dat knulletje nog kwijt!

Ineens realiseerde ik me dat mijn leven er zonder Thomas natuurlijk wel heel anders uitgezien zou hebben. Waarschijnlijk was ik dan redelijk onbezorgd door mijn studietijd gerold en was het contact met mijn vrienden niet verwaterd. Dan was ik nooit zo close geweest met mijn ouders omdat ik ze niet nodig had gehad om op Thomas te passen. Dan had ik me niet zo schuldig gevoeld…
Aan de andere kant… Dan hadden ze me ook nooit een vakantie cadeau gedaan om een beetje bij te komen. Dan had ik Nicolas nooit ontmoet. Een koude rilling trok door me heen. Het idee dat ik hem nooit ontmoet zou hebben…
Ineens was ik blij dat het gegaan was zoals het gegaan was. Het leek wel alsof alles wat er vroeger was gebeurd, gebeurd was omdat hij en ik bij elkaar moesten komen! Alsof het voorbestemd was. God's plan… Vanuit het niets stroomde ineens een waanzinnig warm gevoel door me heen. Een lach brak door op mijn gezicht. Ik pakte mijn moeder vast en knuffelde haar helemaal plat.
"Ik hou zoveel van hem mam, je hebt geen idee," fluisterde ik in haar oor.
"Dat hoef je mij niet te vertellen jongen, jullie stralen! Zoals jullie naar elkaar kijken… Ik ben blij voor je."

Opgelucht liep ik terug naar de kamer, op de voet gevolgd door mijn moeder met de koffie. Nicolas was bij Thomas in de speelhoek gekropen. Enthousiast liet Thomas hem zijn playmobil kasteel zien. Opgewonden vertelde hij hem over de leeuwenridders en de valkenridders en hoe ze met elkaar vochten. Mijn hart smolt toen ik Nicolas zo ontspannen en lief met Thomas bezig zag. Hij keek even op en knipoogde naar me toen hij me binnen hoorde komen. Ik lachte naar hem, stak mijn duim omhoog ten teken dat alles goed was. Mijn vader was ondertussen in een stoel neergeploft en had de TV aan gezet. Hij bekeek de samenvatting van de tour-etappe van Luik naar Seraing die de dag ervoor verreden was.

Mijn vader was, net als ikzelf, een groot wielrenliefhebber. Meestal keken we de tour-etappes samen, maar de afgelopen week had ik daar, voor het eerst sinds ik me voor wielrennen was gaan interesseren, totaal geen belangstelling voor gehad. Nu ik er zo over nadacht, was het eigenlijk niet zo raar dat mijn ouders in de gaten hadden dat er iets aan de hand was. Het feit dat ik somber was, was op zich niks vreemds. Althans, niet voor hen, ze kenden me bijna niet anders. Maar dat ik niet eens belangstelling voor de Tour had, dat moesten ze wel heel vreemd hebben gevonden. Normaal gesproken waren dat soort dingen juist de dingen waar ik nog wat plezier uit haalde. Vreemd, ik had niet eens in de gaten gehad dat zelfs de kleine pleziertjes waar ik anders zo van kon genieten, de afgelopen week volkomen onbelangrijk waren geweest. D'r was maar één ding wat me de afgelopen week bezig had gehouden. Ik glimlachte.
Gelukkig was dat nu voorbij en was hij hier, bij mij! Hoe we het verder zouden rooien, dat zouden we wel zien, het belangrijkste was dat hij er was. Een kort moment sloot ik mijn ogen, haalde diep adem en liet even goed tot me doordringen wat er allemaal gebeurd was. In stilte dankte ik God. Voor Nicolas, voor Thomas en voor mijn ouders die gewoon blij voor me waren.

"Kom je koffie drinken, schat?" vroeg ik Nicolas met een, van emotie, trillende stem.
Verwonderd keek Nicolas me aan. Met zijn ogen wees hij waarschuwend richting mijn ouders.
Mijn vader draaide zich verbaasd om. Hij keek Nicolas en mij even aan en richtte toen een vragende blik op mijn moeder. Ze lachte naar hem, knikte bevestigend. Ineens trok hij begrijpend zijn wenkbrauwen op en knikte lachend terug. Zonder een woord te zeggen, begrepen ze elkaar.

"Thomas, lust jij wat limonade?" vroeg ik mijn zoon.
"Ik pak het wel even," reageerde mijn moeder. Ze liep terug naar de keuken, op de voet gevolgd door Thomas.
Ondertussen schonk ik de koffie in en trok Nicolas naast me op de bank. "Ze weten het schat. En ze zijn blij voor ons," zei ik zachtjes.
"Gelukkig maar," reageerde hij zichtbaar opgelucht. Nonchalant schoof hij zijn arm achter me op de rugleuning van de bank.
Hoewel hij me niet aanraakte, voelde ik zijn warmte. Eens te meer drong tot me door dat hij echt van me hield. Hij wist alles van me en nog steeds hield hij van me. Ongelooflijk! Ik kreeg er een wee gevoel van in mijn buik… Met een grijns van oor tot oor kroop ik lekker tegen hem aan.

Mijn moeder en Thomas kwamen de kamer weer in. Thomas met een beker limonade, mijn moeder met de koektrommel. Thomas klom bij me op schoot, stak zijn duim in zijn mond en legde zijn hoofd tegen me aan. Ondertussen hield hij Nicolas goed in de gaten.
"En Nicolas," begon mijn moeder belangstellend. "Wanneer ben je nou eigenlijk aangekomen?"
Hoewel mijn vader onafgebroken naar de TV keek, had ik de indruk dat hij zijn oren gespitst hield.
"Gisteravond," antwoordde Nicolas.
"Zoooo," lachte mijn moeder veelbetekenend richting mij. "Nou snap ik waarom Thomas ineens naar ons moest." Ze had pretlichtjes in haar ogen.
"Ik wist echt niet dat hij zou komen hoor," sputterde ik.
"Ja, ja," reageerde mijn moeder plagend.
"Nee, echt niet mam. Hij stond ineens voor mijn deur," verklaarde ik lachend.
"Jongen, het maakt me echt niet uit hoor."
"Mam… hou nou eens op. Ik wist het echt niet. Ik had met Nicolas afgesproken op Skype en ik wilde gewoon alleen zijn. Ik voelde me ellendig."
"Dat hadden we in de gaten. We wilden je zo graag helpen maar je zei helemaal niks. Vond je het zo moeilijk hem achter te laten?" vroeg ze meelevend.
Ik zuchtte diep. Vooruit dan maar. Misschien was het ook maar beter dat mijn ouders wisten dat we ruzie hadden gehad. Nicolas streelde liefkozend mijn schouder. Zo'n klein gebaar... De tranen sprongen ervan in mijn ogen.

En toen, zoals ik zo vaak bij hem deed als hij verdrietig was, streek ineens Thomas' kleine handje langs mijn wang. "Niet huilen papa," zei hij. "Nu is alles toch weer goed?"
Overdonderd door zijn lieve reactie, knuffelde ik hem. "Ja Thomas, nu is alles weer goed," bevestigde ik wat hij net gezegd had. "Papa is gewoon blij dat Nicolas bij ons is," legde ik hem uit. "Want papa vindt Nicolas heel erg lief. En soms moet je ook wel eens huilen als je heel blij bent," vervolgde ik geëmotioneerd.
Thomas knikte heel serieus.
Liefdevol trok ik hem even tegen me aan. Wat een knul! "Ga jij zo maar lekker in de tuin spelen," stelde ik hem voor.
Wat ik mijn ouders wilde vertellen, was niet voor Thomas' oren bedoeld, daar vond ik hem nog te klein voor, dat had te veel met zijn moeder te maken. Hoewel het gesprek in het Frans gevoerd werd, was ik toch bang dat Thomas er te veel van mee zou krijgen. Zijn Frans was best goed. Tja, wat wil je? Met een Franse oma en een berg familie in Frankrijk. Ik grinnikte. Hadden mijn vader en ik zomaar ineens iets gemeenschappelijks. Allebei een Franse geliefde… Zal wel in de genen zitten. Of gewoon allebei een goeie smaak.

"Misschien kun je wel taartjes voor ons bakken in de zandbak. Dan komen wij die straks lekker opeten," stelde ik Thomas voor.
Op een idee gebracht, kroop Thomas van mijn schoot af en rende vrolijk naar buiten.

Ik richtte me weer tot mijn ouders. "Pap, mam, ik denk dat ik jullie wat uit te leggen heb," begon ik. "Want er was meer aan de hand dan Nicolas alleen maar missen," begon ik voorzichtig. "Het idee om zonder hem terug naar huis te moeten op zich was al erg. Maar wat het nog erger maakte, was dat we vreselijk ruzie hadden vlak voordat ik vertrok. Nicolas was zo boos op me dat hij me geen kans gaf het goed te maken."
"Maar jongens toch," reageerde mijn moeder geschrokken. Om beurten keek ze ons aan. "Jullie zijn toch twee volwassen kerels? Dan weet je toch onderhand wel dat je nooit met ruzie uit elkaar moet gaan?"
"Mam… Rustig. Ik zal je uitleggen wat er gebeurd is, dan snap je het denk ik wel," onderbrak ik haar.


In het kort vertelde ik mijn ouders dat ik Nicolas pas de dag voor ik terug naar huis ging, over Thomas had verteld omdat ik er diep in mijn hart steeds vanuit was gegaan dat er voor ons toch geen toekomst weggelegd was.
"Ik vertelde hem van mijn worsteling met mijn geaardheid en hoe ik had bedacht dat ik het gewoon eens met een meisje moest proberen omdat mijn gevoelens voor jongens dan misschien wel zouden verdwijnen."
"Nou begin ik het te begrijpen," onderbrak mijn moeder me hoofdschuddend. "Papa en ik vonden het al zo raar dat Annemarie ineens zwanger van jou was. We snapten er niks van dat jij en Annemarie…"
Ik gaf haar de kans niet haar zin af te maken. "Met Annemarie was maar één keer," zei ik snel. "We hebben een paar weken verkering gehad en toen zijn we één keer met elkaar naar bed geweest. De dag erna heb ik haar verteld dat het niks zou worden omdat ik niet verliefd op haar was. Dat kon ook helemaal niet, ik voel nou eenmaal niks voor meisjes…"
Ik keek mijn ouders wat ongemakkelijk aan, was niet gewend over dit soort dingen zo openlijk met hen te praten.
"Och jongen toch. Dus toen bleek dat ze zwanger was en jullie moesten trouwen, besloot jij de rest van je leven je eigen gevoelens aan de kant te zetten om voor haar en Thomas te zorgen?" reageerde mijn moeder geschrokken.
Ik knikte.
"Jeetje Michael, als papa en ik dat hadden geweten," zei ze zacht.
"Maar je zei dat je van haar hield," mengde mijn vader zich ineens in het gesprek.
"Wat moest ik anders?" reageerde ik. "Ik kon haar toch moeilijk laten zitten met een kind? Ik was met haar naar bed geweest omdat ik dacht dat mijn gevoelens voor jongens dan weg zouden gaan, dan kon ik het toch niet maken haar daar in haar eentje de gevolgen van te laten dragen? Dus toen zei ik maar dat ik wel van haar hield anders hadden jullie ons nooit laten trouwen. Snap je?"
"Ik wist het wel," reageerde mijn vader vergenoegd. "Die keer op vakantie, met Bart, toen was je verliefd." Hij grinnikte even.
Ik knikte, vond het nog steeds een raar idee dat mijn ouders dat blijkbaar geweten hadden.
"Hoe wisten jullie dat dan pap?" vroeg ik nieuwsgierig. "Ik dacht dat niemand het in de gaten had."
"Jongen, denk je nou echt dat ouders het niet zien als hun zoon verliefd is?" reageerde mijn vader glimlachend. "Wacht maar tot Thomas groot is, ik weet zeker dat je het weet als hij voor het eerst verliefd is."
"Maar waarom zeiden jullie dan niks? Waarom lieten jullie niet merken dat jullie het niet erg vonden?"
"Mama en ik dachten dat het beter was om je tijd te geven eerst zelf uit te zoeken wat je wilde. We wilden je niks opdringen, je niet met iets overvallen waar je misschien zelf nog niet uit was."
"Ik wist het allang," reageerde ik. "Ik wilde het jullie alleen pas vertellen als ik een vriend had. Tot dat gedoe met Johan. Ik schrok me kapot pap, was ervan overtuigd dat jullie net zo zouden reageren als zijn ouders."
Mijn vader schrok zichtbaar. "Jongen, we hebben dan misschien wel niet met zoveel woorden gezegd dat wij er anders over dachten, maar we hebben volgens mij toch ook wel laten merken dat we het niet eens waren met de manier waarop zijn ouders het aanpakten." Hij keek me nadenkend aan voor hij verder ging. "Voor mama en mij was het ook niet makkelijk. We wilden dat jij gelukkig werd maar we wisten natuurlijk ook wel dat de Kerk het af zou keuren. En toen kreeg jij ineens verkering met Annemarie. Dus toen dachten wij dat we het verkeerd hadden gezien."
Ik knikte langzaam. Eigenlijk wel logisch dat ze dachten dat ze zich vergist hadden toen ik verkering kreeg met Annemarie. Dat was toch ook precies mijn bedoeling geweest?

Met een flinke brok in mijn keel pakte ik mijn verhaal weer op en vertelde mijn ouders hoe Nicolas woedend de deur uit was gelopen zonder me uit te laten praten en me naar mijn hoofd had geslingerd dat ik een klootzak was die hem gewoon had bedonderd had toen ik hem vertelde dat Annemarie en ik getrouwd waren.
Opnieuw voelde ik de pijn die ik toen gevoeld had. Inmiddels wist ik waardoor hij zo extreem had gereageerd, toch bleef de herinnering aan dat moment moeilijk. Ik knipperde met mijn ogen in een verwoede poging mijn emoties in de hand houden.
Nicolas' duim streelde zachtjes mijn schouder.

"Ik heb hem gezocht, geprobeerd te bellen, sms'jes gestuurd... Maar hij was onvindbaar en reageerde nergens op. En toen moest ik naar huis, in de wetenschap dat hij me een schoft vond en dacht dat ik hem bedrogen had. Ik was kapot, mam…"
"Jongens toch," reageerde mijn moeder. "Wat moet dat zwaar voor jullie geweest zijn. Niet alleen voor jou jongen, maar ook voor jou Nicolas."
"Ik dacht dat mijn wereld instortte," reageerde hij met tranen in zijn ogen. "Alle lucht werd in één klap uit mijn longen gezogen. Ik begreep er helemaal niks van. Hoe had hij me nou zo kunnen bedonderen? Hoe had hij nou tegen me kunnen zeggen dat hij van me hield? Hij was getrouwd en had een kind! Ik was zo ontzettend boos…"
"Achteraf had ik die dag nooit terug moeten rijden," nam ik het gesprek weer over. "Het is een wonder dat er onderweg niks gebeurd is. Ik reed op de automatische piloot terug naar huis. Verdrietig, gekwetst, niet begrijpend… Ik snapte gewoon niet waarom hij dacht dat ik hem bedrogen had. Hoe kon hij dat nou van me denken? Kende hij me dan zo slecht? De hele weg terug naar huis spookten dezelfde vragen door mijn hoofd. Langzaam drong tot me door dat dat natuurlijk ook inderdaad zo was, we kenden elkaar pas twee weken…" Ik grinnikte even. "En die twee weken… Afijn, jullie kunnen denk ik wel raden waar we ons toen mee bezig hielden. We leefden gewoon op een hele grote roze wolk."
Mijn ouders knikten begripvol, keken elkaar kort aan en lachten naar elkaar.

"Nou, en zo kwam ik dus bij jullie aan," ging ik verder.
"Dan had ik het toch goed gezien," lachte mijn moeder. "D'r was wel degelijk iets waar je mee zat."
"Inderdaad mam. Maar ik durfde het niet te vertellen."
"Ik zag de pijn in je ogen, jongen. En ik wist wat dat betekende. Papa en ik hebben dat vroeger toch ook meegemaakt?"
Niet begrijpend keek ik haar aan.
"Toen wij elkaar leerden kennen, was het misschien nog wel lastiger dan nu voor jullie. In onze tijd had je nog geen internet en sms. Wij moesten het doen met brieven schrijven en stiekem bellen," ging ze verder.
"Mama was pas zestien," legde mijn vader uit. "Ik was achttien en zat een jaar lang als uitwisselingsstudent in Parijs. Mama's broer Christian volgde dezelfde studie als ik en door hem leerde ik zijn jongere zusje kennen." Glimlachend keek hij mijn moeder aan. "Na afloop van dat studiejaar moest ik terug naar huis. Beiden vonden we het vreselijk. We misten elkaar enorm, schreven brieven en belden elkaar af en toe stiekem op. Goed een jaar later, je moeder was net klaar met school, kwam ze als au-pair naar Nederland. Dat hadden we samen bedacht." Hij grinnikte even. "Af en toe zocht ik je moeder op zonder dat opa en oma ervan af wisten. Want die hadden het beslist niet goed gevonden als ze het hadden geweten. Je weet hoe opa en oma zijn, hè?"

Geboeid luisterde ik naar mijn vader. Ik had me eigenlijk nooit afgevraagd hoe zij elkaar hadden leren kennen. Ik wist wel dat mijn vader als student in Frankrijk had gewoond en verliefd op mijn moeder was geworden. Maar hoe dat allemaal precies gegaan was, daar had ik eigenlijk nooit zo over nagedacht. Op de één of andere manier was het gewoon een soort vanzelfsprekendheid dat mijn ouders bij elkaar waren.

"Maar ja, ook dat jaar als au-pair ging voorbij. En weer moesten we afscheid van elkaar nemen," ging mijn vader verder. "Ik was inmiddels eenentwintig en had er geen zin meer in. Ik wist heel zeker dat ik met je moeder wilde trouwen en besloot dat opa en oma te vertellen."
"En dat viel niet echt in goede aarde, hè?" onderbrak mijn moeder mijn vader glimlachend.
"Nee, dat viel beslist niet in goede aarde," beaamde mijn vader. "Opa was laaiend! Hoe haalde ik het in mijn hoofd te willen trouwen met een meisje dat katholiek was? Dat was ondenkbaar! In de ogen van opa en oma is iedereen die niet gereformeerd is, heiden. En vooral katholieken, daar moesten ze niks van weten. 'Gij zult u geen gesneden beeld, noch enige gelijkenis maken, van hetgeen boven in den hemel is', stond er in de Bijbel. Nou, dat was precies wat katholieken wel deden. Zij aanbaden beeltenissen van Jezus Christus en dat was uit den boze, volgens opa en oma.
"Maar mama is toch helemaal niet katholiek?" vroeg ik, mijn vader verbaasd aankijkend. Ik wist niet beter dan dat mijn ouders gewoon altijd samen naar de Kerk gingen. Onze Kerk, niet een katholieke…
"Nu niet meer, nee. Maar toen wel. De enige manier voor ons om bij elkaar te kunnen zijn, was als je moeder zich zou bekeren."
"Jezus pap! Oeps, sorry… Wat belachelijk! Je kunt toch niet zomaar ineens iets anders geloven alleen maar omdat je op iemand verliefd wordt?" Ongelovig keek ik van mijn vader naar mijn moeder.
"Weet je jongen," antwoordde mijn moeder bedachtzaam. "Ik was misschien op papier wel katholiek maar eigenlijk zei het me niet zo veel. Grand-père en grand-mère deden er niet zo veel aan. Ik wilde zo graag bij papa zijn, daarvoor wilde ik me met alle liefde en plezier in zijn geloof verdiepen. En het inspireerde me, ik vond er best veel goeds in. Jammer genoeg ook een hoop waar ik niet achter kon staan maar dat nam ik op de koop toe."

Ik dacht even na over wat mijn ouders me zojuist verteld hadden. Mijn moeder was inderdaad altijd wel anders geweest dan de moeders van mijn vrienden. Ze werkte bijvoorbeeld. Geen van mijn vrienden had een werkende moeder. Hun moeders waren thuis, bij de kinderen. En mijn moeder droeg altijd spijkerbroeken, nooit jurken. Zelfs niet op zondag als we naar de Kerk gingen. Ineens herinnerde ik me de afkeurende blikken haar kant op. Plotseling snapte ik ook waarom mijn vrienden graag bij ons thuis kwamen. Ik had gewoon een TV op mijn kamer en internet, zonder restricties wel te verstaan. Geen filters, geen christelijke provider.

"Nou begrijp ik waarom ik altijd het gevoel had dat het bij ons thuis een stuk minder streng was dan bij mijn vrienden. Dat was mama's invloed," vatte ik mijn gedachten samen.
"Inderdaad. Mama nam niks van wat de dominee zei, zomaar aan. Ze zette me ertoe aan zelf na te denken en mijn eigen mening te vormen," reageerde mijn vader.
"En papa vond het helemaal niet erg dat ik over sommige dingen anders dacht dan hij. Hij zei altijd dat het zijn leven verrijkte," haakte mijn moeder daarop in. "Uiteindelijk heb ik wel belijdenis gedaan maar dat was meer om opa en oma tevreden te stellen zodat we eindelijk konden trouwen. Voor papa en mijzelf had het niet zonodig gehoeven. Maar ja, we hebben het wel over meer dan vijfendertig jaar geleden, hè," voegde ze eraan toe.
"Voor we trouwden heeft mama nog een tijdje bij ons thuis gewoond. Het ging niet anders. Samenwonen, daar kon geen sprake van zijn. En trouwen kon niet totdat mama belijdenis had gedaan. Bij ons thuis konden opa en oma ons goed in de gaten houden zodat ze zeker wisten dat er niks zou gebeuren wat God verboden had. Dat vonden opa en oma een betere oplossing dan dat je moeder op zichzelf ging wonen. Ze wisten dondersgoed dat ik haar dan toch stiekem zou bezoeken en dat zou natuurlijk de kat op het spek binden zijn geweest," voegde mijn vader er grijnzend aan toe.

"Lastig zeg," reageerde ik op het verhaal van mijn ouders.
"Ach," zei mijn moeder, "het viel wel mee hoor. Het duurde niet zo heel lang en we wisten waar we het voor deden." Glimlachend keek ze mijn vader aan.
"Ik vond het anders knap lastig om bij Annemarie's ouders in te wonen nadat we getrouwd waren," merkte ik peinzend op.
Ik zag een duidelijke gelijkenis in de beide situaties. Ook haar ouders hielden ons met argusogen in de gaten. En wij waren zelfs nog wel getrouwd! Ik kon me heel goed voorstellen dat mijn ouders in die tijd helemaal geen ruimte kregen. Daarvoor kende ik opa en oma goed genoeg!
"Weet je jongen… Ik heb altijd gedacht dat jij de situatie bij haar thuis wel aan kon omdat je, net als ik, wist waarvoor je het deed," antwoordde mijn moeder. "Omdat het een tijdelijke situatie was die zich vanzelf op zou lossen als jij klaar was met je studie. Dat het even niet anders kon maar dat jullie je er samen wel doorheen zouden slaan. Omdat jullie van elkaar hielden… Pas vandaag is me duidelijk geworden dat dat niet zo was. Jij hield helemaal niet van Annemarie, je voelde je gewoon verplicht. Daar kwam nog bij dat je op jongens valt. Dan snap ik wel dat je het bij haar thuis vreselijk vond. Dat had niks meer te maken met het een tijdje vol houden voor het goede doel. Dat was gewoon een soort gevangenis voor je, of niet?"
Ik knikte.

Ineens was het stil.


wordt vervolgd...

reageer op dit verhaal >>>

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
 

Plaats een reactie

Volgende

Terug naar Man - Man

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast