Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief


Forumindex  • Verhalen, gedichten en andere teksten  • Man - Man
 
Registreren
 
 
 

Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief

Ome Sietse


Algemeen

Plaats een reactie

Bericht Ome Sietse door Michael87 » zaterdag 07 januari 2017 11:30

Inleiding

Meer dan vijftien jaar geleden moet het geweest zijn dat Steven hem voor het laatst had gezien. Ome Sietse, de jongste broer van zijn opa en het zwarte schaap van de familie. De verhalen logen er niet om. Ome Sietse leefde in zonde, wat dat ook mocht zijn. In ieder geval ging hij nooit naar de kerk en moest hij niks hebben van die vromen, zoals hij kerkmensen noemde.

Stiekem zocht Steven hem wel eens op als hij met zijn ouders bij zijn grootouders op bezoek was en zich stierlijk verveelde in de saaie aanleunwoning waar ze, sinds de boerderij verkocht was, woonden. Dan fietste hij, op de fiets van zijn oma, over het hobbelige zandpad naar het kleine huisje langs het spoor. Niemand mocht het weten natuurlijk, want ome Sietse had een verkeerde invloed op mensen, zei iedereen. Nou, hij had er toch echt niks aan overgehouden, hoewel hij wel toe moest geven dat ome Sietse apart was.

Steven had het vaker gehoord en het eigenlijk altijd met een korreltje zout genomen, maar het bleek waar te zijn; ome Sietse veegde zijn kont af met de EO bode die, keurig in reepjes gescheurd, naast de houten kakdoos achterin de tuin hing. Want ome Sietse vertikte het zich aan te laten sluiten op het riool. Goeie compost, zei hij. Of hij het nou meende of niet, de wortels uit ome Sietses moestuin waren de lekkerste die hij ooit had gegeten!

Maar toen overleed opa en ging oma naar een verzorgingstehuis in de buurt. Sindsdien heeft Steven ome Sietse niet meer gezien.

Was dat echt al weer meer dan vijftien jaar geleden?

______________________
laat hier een reactie achter

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Ome Sietse | Deel 1 door Michael87 » maandag 16 januari 2017 23:17

1. Aardbeien en wortels


“Hoi.”
“Kom binnen.” Uitnodigend deed de lange, slanke, goed uitziende man in de deuropening een stap opzij.
Gespannen liep ik voor hem uit de kamer in en keek rond. Zag er netjes uit. Langs één wand stonden boekenkasten. Zware kost zo te zien.
“Ga zitten. Wil je wat drinken?”
“Colaatje is prima”, antwoordde ik, terwijl ik op de bank plaatsnam. Mijn ogen gleden langs zijn rug naar beneden en bleven rusten op zijn billen terwijl hij, met zijn rug naar me toe, voor het aanrecht in de open keuken stond. Potverdorie, wat een lekkere kont! Prompt voelde ik mijn kruis groeien. Ik glimlachte. 
“Kon je het goed vinden?”, zette hij twee glazen cola op de salontafel en plofte naast me neer.
“Tommy vindt alles”, grijnsde ik. 
Hij lachte. Lief…
“Wil je eerst een beetje kletsen of zullen we er maar geen doekjes om winden?” Hij keek me indringend aan en legde een hand op mijn kruis.
Ik slikte. “Ehm…”
Hij grinnikte. “Ga ik te snel?”
“Nee, dat niet, maar je bent wel direct.”
“We kunnen eerst wel een beetje kennismaken, hoor”, haalde hij zijn hand weg en nam een slok cola.
Toch een beetje opgelucht haalde ik diep adem. “Nee, hoeft niet.” Zenuwachtig pakte ik mijn glas en dronk het in één keer leeg. 

***

Zijn handen gleden over mijn rug, strelend langs mijn ruggengraat. Zijn ogen keken me van heel dichtbij aan. Zijn wangen gloeiden, hij drukte zijn borstkas tegen me aan.
Mijn hart klopte wild. Ik voelde me duizelig worden. Ongelofelijk verward, blij en beschaamd tegelijk.
“Steven”, mompelde hij. “Ik…” Zijn vingers gleden langs mijn middel.
Ineens voelde ik zijn mond op de mijne. Hij kuste me zacht maar zelfverzekerd, eerst langzaam maar daarna steeds intenser. 
Ik versteende. Paniek! Wat moest ik doen?
Zijn lippen duwden de mijne vaneen, hij streelde mijn tong met de zijne. 
“Nee”, duwde ik hem abrupt van me af terwijl ik mijn broek snel omhoog trok. “Niet doen.” Hijgend keek ik hem aan. “Sorry”, veegde ik mijn mond af en spuugde een keer. Als een speer klom ik de ladder af, klopte het hooi van me af en rende de schuur uit.
“Steven!”, hoorde ik achter me roepen. “Kom terug, ik bedoelde er toch niks mee?”
“Nee!”, schreeuwde ik boos. “Ik wil dit niet!” Ineens stroomden de tranen over mijn wangen. Driftig wreef ik ze weg maar het hielp niks, mijn ogen bleven zich vullen met nieuwe tranen. 
Buiten greep ik beppe’s fiets, zwaaide een been over het zadel en peesde, alsof de duivel me op de hielen zat, het boerenerf af. Verbeten perste ik mijn lippen op elkaar. Verdorie, waarom deed hij dit nou? Het was toch gewoon leuk? Waarom moest hij het nou verpesten?

Als kleine kinderen speelden we al bij Jonas thuis in het hooi. Elkaar onder gooien, lekker stoeien, soms mochten we er zelfs slapen. Samen onder een paardendeken. Het kriebelde maar dat maakte ons niet uit, het was leuk! 
Toen we ouder werden, had Jonas ineens een seksboekje. Met rooie oren hadden we er doorheen gebladerd. Giechelend. Opgewonden ook. “Heb jij al spul?”, had Jonas me op een goed moment gevraagd.
Verlegen had ik mijn ogen neergeslagen. Ik durfde het niet te zeggen. Hoe oud was ik toen? Zal een jaar of twaalf zijn geweest. 
“Ik wel”, had Jonas grijnzend gezegd. Onmiddellijk had hij zijn broek laten zakken en zijn piemel tevoorschijn gehaald. “Kijk maar.”
Nieuwsgierig had ik toegekeken hoe hij begon te rukken. Jemig, wat had ik dat spannend gevonden toen!
“Jij ook”, had hij gezegd. Een beetje beschaamd had ik mijn hoofd geschud, maar Jonas had me overgehaald. “Kom op man, laat je piemel zien!”, had hij aangedrongen en toen had ik het ook gedaan. 

Het werd al snel een spelletje wat we vaker speelden als ik bij hem was. Als ik heel eerlijk was, was het zelfs wel een beetje de reden waarom ik hem op bleef zoeken nadat pake en beppe verhuisd waren. Maar waarom moest hij me nu ineens kussen? Dat was toch iets voor homo’s? 
Vertwijfeld schudde ik mijn hoofd. Een beetje samen seksboekjes kijken en rukken was wel leuk, maar kussen? Jakkes, trok ik een vies gezicht. Misschien kon ik hem voortaan maar beter niet meer opzoeken. Zo moeilijk was dat niet. Sinds pake en beppe de boerderij verkocht hadden en in een kleine aanleunwoning bij het bejaardencomplex woonden, was het toch een pokkeneind fietsen. 

Het rinkelende bellen van de spoorwegovergang trokken me terug uit mijn gedachten. Geduldig wachtte ik tot de trein gepasseerd was en de bomen weer open ging. Hoe laat was het eigenlijk? 
Tijd zat nog, zag ik toen ik op mijn horloge keek. Ik grinnikte. Dat was dan een bijkomend voordeel van Jonas’ geflikflooi. Maar waarom had hij dat nou gedaan? Zou hij soms homo zijn? 

Er verscheen een diepe rimpel in mijn voorhoofd terwijl ik linksaf sloeg, het hobbelige zandpad op dat leidde naar het klein, met klimop begroeide huisje van ome Sietse. 
Zou ik er met ome Sietse over durven praten? Met papa in ieder geval niet. Die zou alleen maar kwaad worden, want zoiets mocht niet, dat wist ik best. Waarschijnlijk zou hij me niet meer vertrouwen, zelfs al zei ik dat ik het niet wilde en Jonas niet meer op zou zoeken. Papa kennende, kwam ik de deur niet meer uit als we bij pake en beppe op bezoek waren. Dat schoot niet op, dan kon ik ook niet meer stiekem naar ome Sietse en zat ik me helemaal stierlijk te vervelen. Vroeger op de boerderij, ja, toen was het leuk bij pake en beppe. Samen met pake de kippen voeren en eieren rapen. Ik kon me de geur van het kippenvoer nog zo voor de geest halen.
En beppe verwende ons altijd. IJsbonbons en koetjesrepen. Thuis kreeg ik zoiets nooit, mama wilde dat we gezond snoepten. Fruit mocht altijd, maar zoetigheid? Dat kwam niet in huis.

Ik reed het erf van ome Sietse op, stapte af en zette beppe’s fiets netjes tegen het hek. 
“Steven?”, Verrast door het onverwachte bezoek, zwaaide ome Sietse de deur open. “Ik zag je aankomen, jongen. Wat gezellig!”
Ieder normaal mens zou nu gezegd hebben, had even gebeld, dan had ik wat in huis gehaald, maar ome Sietse had geen telefoon dus dat kon niet. En zelfs al had hij telefoon gehad, dan nog zou hij niks in huis gehaald hebben want dat vond hij allemaal maar onzin. 
Grinnikend liep ik naar hem toe. “Ik verveelde me”, vertelde ik niks nieuws, want ome Sietse wist heel goed dat er bij pake en beppe thuis niks te doen was.
“En toen dacht jij, ik zal ome Sietse maar weer eens opzoeken”, glimlachte de oude man.
Ik knikte. Aarzelde. Zou ik hem vertellen wat er gebeurd was? Hoe zou hij reageren? Want als ik het vertellen zou, moest ik natuurlijk ook vertellen hoe het zo gekomen was. En om nou te vertellen dat Jonas en ik stiekem seksboekjes keken en rukten, leek me toch niet zo’n goed idee. Nee, ik kon dit maar beter voor mezelf houden.
“Ik had zin in wortels”, lachte ik.
“Kom maar mee dan”, schoot hij zijn klompen aan en ging me voor naar de moestuin. “Hoe is het met papa en mama?”
“Oh, goed hoor”, haalde ik mijn schouders op. Ome Sietse wist heel goed dat het niet waar was maar ik had geen zin erover te praten. 
“En Maarten en Wietske?”
Weer haalde ik mijn schouders op. “Wel goed, geloof ik.”

Samen trokken we wat wortels uit de grond en spoelden ze af onder de pomp. Ik pompte, ome Sietse hield de wortels onder het steenkoude water en wreef ze schoon. 
“Kijk eens”, hield hij me er één voor.
Ik stak hem in mijn mond. “Lekker”, beet ik een stuk af.
“De aardbeien zijn ook rijp”, wees ome Sietse naar rechts. 
“Ook lekker”, grinnikte ik. Ik liet me op mijn knieën zakken en plukte een hand vol, die we ook onder de pomp schoon spoelden. 
“Gauw naar binnen, dan maak ik thee”, zei ome Sietse toen ook de aardbeien schoon waren.

Niet veel later zat ik tegenover hem aan tafel. Op het petroleumstel stond de thee te trekken. De houtkachel brandde, ondanks dat het buiten niet koud was. 
Ome Sietse zag me kijken. “Ja jongen, mijn oude gewrichten worden wat stram. Ik moet het vocht buiten zien te houden.”
Ik knikte. Ome Sietse’s oude huisje was natuurlijk niet geïsoleerd en zo best waren de muren ook niet meer. In de hoek kwam de klimop zelfs naar binnen. 
En toch was het behaaglijk. Gezellig. In gedachten verzonken, stopte ik een aardbei in mijn mond. 

“De thee zal wel klaar zijn.” Ome Sietse pakte de pot van het stel en schonk voor ons beiden een beker vol.
Ome Sietse had geen kopjes, dat vond hij allemaal maar overdreven. Koude kak, noemde hij dat. Gewoon een stevige mok was meer dan genoeg. Eigenlijk vond ik dat wel altijd het leukste bij ome Sietse thuis. Geen schone schijn, gewoon lekker simpel. Dat sprak mij wel aan. Maar ja, de rest van de familie dacht daar heel anders over, die vonden ome Sietse maar een rare. Want wie leefde er vandaag de dag nog net zoals vijftig jaar geleden? Bovendien moest ome Sietse niks van de kerk hebben en dat viel natuurlijk al helemaal verkeerd!
“Hoe gaat het op school, jongen?”
Ik haalde mijn schouders weer op. “Z’n gangetje.” Dat was niet helemaal waar maar dat hoefde ome Sietse niet te weten. Op school hoorde ik er nu eenmaal niet echt bij. Ze vonden me een rare snuiter, ik viel niet zo goed in de groep. Maar waarom? Dat snapte ik zelf eigenlijk niet zo goed. Ik deed toch niks raars, dacht ik. Maar goed.

Ineens verscheen Jonas’ gezicht voor mijn geest. Zijn ogen keken me van heel dichtbij aan.
Ik fronste mijn voorhoofd. Ga toch weg met je stomme ogen, ik wil het niet!

“Is er wat, jongen?”, wilde ome Sietse weten. “Je kijkt alsof je wat op je lever hebt.” 
Ik aarzelde. Zou ik het toch maar vertellen?
“Een meisje misschien?”, grinnikte ome Sietse.
Verschrikt keek ik hem aan. “Nee… Nee”, maar ik voelde mijn hoofd gloeien.
“Dat is toch niet iets om je voor te schamen?”, glimlachte ome Sietse, heel goed wetend dat bij ons thuis over zoiets niet werd gepraat. 
Ik zuchtte.
“Het komt wel goed, Steven”, legde ome Sietse een hand op mijn arm. “Als je maar geen domme dingen doet, want dan zit je eraan vast.”
Ik knikte, nam een paar slokken thee en stopte nog een paar aardbeien in mijn mond. Gewoon niet meer aan denken. Maar ja, dat was makkelijker gedacht dan gedaan. Ik kreeg Jonas’ ogen maar niet uit mijn hoofd. 

“Ome Sietse?”, raapte ik al mijn moed bij elkaar. “Als u iets gedaan hebt wat niet goed is, hoe doet u dat dan?”
“Wat bedoel je, jongen?”
“Nou”, aarzelde ik. “U gaat nooit naar de kerk. Vraagt u dan nooit vergeving?”
Ome Sietse schoot in de lach. “Heb je iets gedaan wat niet mag?”
Ik haalde mijn schouders op. “Weet niet. Het ging per ongeluk. Ik wilde het niet en ik ben er ook meteen mee gestopt.”
“Dan is het toch goed, jongen? Iedereen doet wel eens wat.”
Ik knikte en dacht na. Had hij gelijk? Was er niks aan de hand? Waarom moest ik er dan steeds aan denken? Was dat niet toch een teken dat het verkeerd was? Ik had hem toch even zijn gang laten gaan.

“Ik moet maar weer eens gaan”, schoof ik mijn stoel naar achteren toen de thee op was. “Ik moet op tijd terug zijn voor het eten, anders wordt papa boos.”
Ome Sietse knikte begrijpend. Hij wist heel goed dat papa geen tegenspraak duldde. 

______________________
laat hier een reactie achter

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Re: Ome Sietse | Deel 2 door Michael87 » zondag 29 januari 2017 08:37

2. Wat niet weet, wat niet deert


Terwijl de herinneringen over me heen buitelden, liet ik de man die zich online Wouter noemde, zijn gang gaan. Zijn handen waren overal. Hij drukte zich tegen me aan, hijgde in mijn gezicht en zocht mijn lippen.
“Niet zoenen!”, duwde ik hem snel van me af.

Hoewel ik inmiddels wel door had dat het niet veel uitmaakte of ik met iemand zoende of niet, homo was ik toch wel, bleef ik het een vies idee vinden, zomaar iemands tong in mijn mond. Dan was die van Jonas achteraf gezien misschien toch nog niet zo slecht geweest. Maar ja, dat was ook weer niet goed, want ik had wel gevoeld dat dat iets heel anders in me losmaakte dan gewoon een beetje geil zijn. En dat was iets, dat kon nou eenmaal niet.
Ik had er lang en goed over nagedacht nadat ik indertijd bij ome Sietse weg was gefietst en uiteindelijk besloten dat maar beter niemand het ooit zou weten. Jonas had ik nooit meer terug gezien en verder hield ik het lekker voor mezelf. Wat niet weet, wat niet deert. Behalve God dan, maar die kon ik tenminste om vergeving vragen zonder bang te moeten zijn voor een pak slaag.

Boy, wat had ik op mijn donder gehad toen ik uiteindelijk weer bij pake en beppe aan was gekomen, want natuurlijk was ik veel te laat geweest voor het eten. Onderweg had ik nog een frambololly van de Friesche Koe gekocht en die lekker op mijn gemak op het bankje bij het hertenkamp op gesabbeld. De hertjes konden goed luisteren, ze waren me niet één keer in de rede gevallen toen ik opbiechtte dat ik bang was dat ik homo was. Troostend hadden ze hun snuit tegen mijn hand geduwd en ik had ze geaaid. Ze begrepen het wel.
Pas toen het begon te schemeren, was tot me doorgedrongen hoe laat het was. Papa had erop gestaan dat ik vertelde waar ik geweest was en wat ik gedaan had, maar ik had wijselijk mijn mond gehouden want zowel Jonas als ome Sietse, waren mensen waar ik niet mee om mocht gaan. En papa vertellen van mijn gesprek met de hertjes, dat was al helemaal niet verstandig! Dus had ik het pak slaag dat volgde als een man geïncasseerd.

“Wil je me pijpen dan?”, haalde Wouters stem me terug uit mijn gedachten.
Hij wachtte mijn reactie niet af een kwam overeind. Met bonkend hart keek ik toe hoe hij voor me ging staan. Grijnzend duwde hij zijn trainingsbroek naar beneden en ontblootte een enorme, keiharde vleeslul. Ik slikte, dat was wel even wat anders dan het tienerpikkie van Jonas! Aarzelend strekte ik mijn hand uit en raakte hem aan.
“Niet doen”, hijgde hij. “Pijpen. Toe, je weet toch wel hoe dat moet?”
Ik schudde mijn hoofd. “Sorry”, fluisterde ik beschaamd.

Ik voelde me zo dom. Maar ja, behalve samen rukken met Jonas, had ik nog nooit iets anders gedaan dan online wat chatten. Natuurlijk wist ik wel wat pijpen was, maar hoe het moest? Geen idee. Eerlijk gezegd vond ik het ook wel een beetje een smerig idee, net als zoenen. Toch wond het me op als ik eraan dacht.
Fout, zo fout, dat wist ik best, maar ik kon niet meer terug. Hij was online zo lief voor me geweest dus toen hij voorstelde een keer af te spreken, kon ik moeilijk ‘nee’ zeggen. Ik wilde het ook wel, alleen voelde het zo verkeerd.
Misschien had ik er toen toch met ome Sietse over moeten praten. Zou hij het begrepen hebben? Hij was in ieder geval niet van de kerk, dus daarom zou hij het niet verkeerd hebben gevonden.

“Ik leer het je wel. Kom, mond open”, hoorde ik Wouter grommen terwijl hij zijn eikel tegen mijn lippen duwde. Hij legde zijn handen achter mijn hoofd en stootte naar voren. Zo in één keer tot achter in mijn keel. Ik kokhalsde maar hij trok zich er niks van aan. Tranen sprongen in mijn ogen toen hij zijn dikke pik ritmisch heen en weer schoof in mijn mond. Zweet stroomde over mijn rug toen hij zich, niet veel later, schokkend in mijn mond ontlaadde. Ik stikte er zowat in en proestte het uit.

***

“Schiet eens op, Steven”, hoorde ik mijn moeder van onderaan de trap roepen. “We gaan zo.”
“Ben bijna klaar!”, riep ik terug. “Nog vijf minuten.” Heel even luisterde ik of ik geen krakende treden hoorde, maar het bleef stil. Gelukkig.
Gejaagd sjorde ik aan mijn pik, mijn ogen strak gericht op het scherm waar een jongen zijn gaatje uitnodigend aanbood aan een andere jongen die er verlekkerd aan likte. “Oh ja”, fluisterde ik opgewonden. “Toe maar, lik hem.”
Geil keek de jongen achterom. Zijn hand om zijn pik. Rukkend. Hijgend. Ik rukte mee in hetzelfde tempo. Nog even… Daar kwam het al! Ik kreunde diep, schokte en trok mijn velletje stevig over mijn eikel om vlekken te voorkomen.
Vlug klapte ik mijn laptop dicht, veegde het sperma van mijn hand en eikel af aan een zakdoek en rook er even aan. Lekker! Snel hees ik mijn broek omhoog, stopte mij overhemd in mijn broek en haastte me naar beneden, de deur van mijn kamer achter me dicht knallend.
Mijn ouders en mijn broertje en zusje stonden al te wachten in de gang.
“Kan dat niet wat rustiger?”, bromde mijn vader. “Een beetje eerbied voor de dag des Heeren kan geen kwaad.”
“Sorry”, verontschuldigde ik me, terwijl ik mijn ogen neersloeg.
“Na de kerk gaan we koffiedrinken bij ome Hans en tante Gré”, deelde mijn moeder mee.
Meteen betrok mijn gezicht. Leuk voor Maarten en Wietske misschien, maar wat moest ik daar?

Ome Hans en tante Gré hadden zes kinderen, vijf meiden en één jongen. Maarten was stiekem een beetje verkikkerd op Klazien, de middelste dochter, en Wietske was dikke vriendinnen met Joukje, de jongste. Bauke, de enige jongen, was vijf jaar ouder dan ik. Ik vond hem maar een rare. Sowieso had hij rare vrienden. Eén van hen, Watse, had Janny, mijn op één na oudste nichtje, zwanger gemaakt toen ze vijftien was. Die twee waren inmiddels al weer meer dan twee en half jaar getrouwd en woonden, samen met hun zoontje, in een piepklein huisje langs de vaart.
Ik had het er indertijd nog met ome Sietse over gehad want ik snapte er niks van. Papa was kwaad geworden toen ik hem vroeg waarom zij overal de schuld van kreeg. Watse had gewoon van haar af moeten blijven, vond ik. Je zit toch niet aan het zusje van één van je vrienden? Maar papa zei dat ze blij mocht zijn met zo’n goeie man. Hij nam tenminste zijn verantwoordelijkheid door met haar te trouwen. Ze had vast en zeker met hem lopen flirten en daar kon een gezonde jongeman geen weerstand aan bieden, zei hij.
Het hele dorp sprak er schande van dat zo’n jong meisje al gemeenschap had gehad. Ze had hem verleid met haar onzedelijke gedrag, zeiden ze. Ze droeg ook veel te korte rokken en zo, dus ze vroeg er zelf om. Ze was er alleen maar op uit mannen het hoofd op hol te brengen en dan kon je zoiets verwachten.
Dus vond iedereen het haar eigen schuld. Terwijl hij een stuk ouder was. Dan leek mij toch dat het eerder zijn schuld was. Maar nee, zij was verdorven, haar noemden ze slet.
Ik had medelijden met haar, vooral omdat ze ten overstaan van de hele kerk wél schuldbelijdenis moest doen maar ze géén feest mocht. Net zestien was ze, toen ze trouwden. Een jaar ouder dan ik en ik kon me met de beste wil van de wereld niet voorstellen hoe zij zich moest voelen. Hoe konden ze haar nou verplichten te trouwen met een man waar ze overduidelijk niet van hield? Ze keek zo ongelukkig…

Later had ik ome Sietse nog gevraagd wat hij er van vond. Want waarom zou een man geen weerstand kunnen bieden aan een vrouw? Was dat niet precies waar de bijbel voor waarschuwde? Niet toegeven aan begeerte, daar kwam het toch op neer? Waarom kreeg zij dan de schuld en werd hij gezien als een soort willoos slachtoffer?
Ome Sietse zei eigenlijk alleen maar dat dat nou precies was waarom hij niks van kerkmensen wilde weten. Zo ging het altijd, had hij gezegd. Degenen die ergens de dupe van werden, werden erop aangekeken en moesten hun kruis maar dragen en degenen die het deden, werd het vergeven.

Ik zuchtte eens diep. Een hele middag tussen die meiden, dat was wel het laatste waar ik zin in had! “Sorry mam”, probeerde ik er onderuit te komen. “Ik heb het hartstikke druk, moet nog leren, heb volgende week proefwerkweek.”
“Dat had je dan gisteren moeten doen”, bromde mijn vader. “Jij gaat gewoon mee.”
“Maar…”
“Ik wil er niks meer over horen.” Streng keek hij me aan. “Zondag is geen dag om te studeren. Kom, de auto in”, duwde hij Wietske en Maarten richting de voordeur.
“Wacht even, Steven”, hield mijn moeder me tegen. Met een snelle beweging trok ze mijn stropdas recht. “Zo, dat ziet er beter uit.”

De kerk zat al behoorlijk vol. Logisch, we waren aan de late kant. Mijn ouders knikten wat bekenden gedag en schuifelden langs hun ingetrokken knieën naar een lege plek op de bank. Maarten en Wietske volgden hun voorbeeld.
“Ik ga boven zitten, oké?”, fluisterde ik.
Mijn moeder knikte, ze was het inmiddels wel van me gewend. Boven had ik mooi zicht op de hele kerk en kon ik een beetje met meneer ter Borg, de organist kletsen. Ik vond dat wel leuk, hij had altijd wel rake opmerkingen over de preek. Bovendien moest ik nadenken, want dat gedoe met Jonas bleef me maar bezighouden.
We hadden elkaar de afgelopen week nog een keer op MSN gesproken. Hij had zich verontschuldigd en gezegd dat hij er echt niks mee bedoelde, maar ik was er niet zo zeker van. De gedachte dat ik misschien wel homo was, liet me niet meer los. Op school kon ik mijn hoofd er maar moeilijk bij houden. Ik had er eerder nooit zo bij stil gestaan, maar ik keek alleen maar naar jongens en daar maakte ik me ineens toch behoorlijk zorgen over. Zelfs op de plaatjes in de boekjes die Jonas had, waar toch echt naakte mannen én naakte vrouwen op stonden, trokken alleen de mannen mijn aandacht, realiseerde ik me steeds meer.
Ik had het een paar keer uitgeprobeerd de afgelopen week. Online filmpjes opgezocht van jongens en ja hoor, ik werd er zo geil als wat van! Op zich lekker, maar toch wel behoorlijk verontrustend ook. Wat moest ik hier nu mee? Had ik er nou toch maar met ome Sietse over gepraat. Maar ja, die kans was verkeken. Voor we weer bij pake en beppe op bezoek zouden gaan, kon zo nog maar eens drie maanden duren.

Ruim twee uur later zaten we bij ome Hans en tante Gré in de kamer. Tante Gré was al druk in de weer met de koffie. Mijn moeder hielp haar terwijl mijn vader en ome Hans al in een stevige discussie over de preek verwikkeld waren. Maarten gluurde verlegen naar Klazien, die samen met Wietske en Joukje het monopolyspel tevoorschijn haalde. Ik glimlachte, mijn broertje had het flink te pakken van haar.
“Doe je mee, Steven?”, wilde Klazien weten.
“Leuk”, antwoordde ik niet al te enthousiast terwijl ik aan tafel ging zitten. “Kom je ook, Maarten?”
Klazien kwam naast mij zitten en Maarten confiskeerde de stoel aan haar andere kant.
“Jij bent de oudste”, giechelde Klazien. “Jij bent de bank dus.”
Ik zuchtte. Ook dat nog. Met gepaste tegenzin begon ik het startkapitaal te tellen en gaf iedereen een stapeltje geld.
“Joukje mag beginnen, want zij is de jongste”, besliste Klazien en gaf haar de dobbelstenen.

Wat zou Jonas nu doen, schoot er door mijn hoofd toen Joukje de dobbelstenen over het bord rolde. Zou hij, behalve mij, nog andere vrienden hebben waarmee hij in de hooiberg rotzooide?
Ik voelde mijn hoofd kleuren toen de gedachte bij me opkwam. Shit, misschien wilden die wel met hem zoenen, vond hij mij maar een aansteller. Waarom had ik ook zo moeilijk gedaan? Want als ik heel eerlijk was, had ik het best gewild. Hij had het heus niet tegen iemand verteld en zolang niemand er vanaf wist, was er toch niks aan de hand?

______________________
laat hier een reactie achter

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Ome Sietse | Deel 3 door Michael87 » zondag 12 februari 2017 20:51

3. Twijfels


Zo snel als ik kon, fietste ik terug naar huis. Verdorie, wat was dat toch met mij? Waarom deed ik dit? Ik vond het niet eens leuk! Ik had toch kunnen zeggen dat ik het niet wilde, net als toen met Jonas?
Kwaad op mezelf knalde ik het voorwiel van mijn fiets tegen de poort die daarop onmiddellijk openging. Het was donker op het plaatsje achter het huis. Ook in huis brandde geen licht meer. Gelukkig, iedereen sliep al. Kon er tenminste niemand vragen of ik een gezellige avond had gehad. Niet dat er iemand echt in geïnteresseerd was, maar toch. Als we elkaar tegenkwamen in huis, volgde meestal wel een beleefdheidspraatje. Zo hoorde dat nu eenmaal. Wat zou ik dan moeten zeggen? Oh ja, kei gezellig? Ik heb een ouwe lul gepijpt?
Ik schoot in de lach. Dat zou beslist een enorme schok zijn voor mijn vrome huisgenoten. Ik zag hun verbijsterende gezichten zo voor me. Jessica’s mond zou van schrik waarschijnlijk niet alleen open gevallen zijn, maar ook niet meer dicht zijn gegaan en Dirk-Jan zou vast niet meer uit zijn woorden zijn gekomen. Hij stotterde sowieso al als de ziekte.

Zo stil ik kon, liep ik de trap op. Behoedzaam zette ik mijn voet op de achtste trede die, als je niet oppaste, vreselijk kraakte. Als ik dit vaker ging doen, moest ik misschien toch de huisbaas maar eens op die trede opmerkzaam maken want zo midden in de nacht naar boven sluipen, was al lastig genoeg zonder gekraak.
Gelukkig bleef het stil in huis. Geen lastige vragen dus en morgen waren er wel weer genoeg andere dingen om over te praten.

Ik nam niet eens de moeite me uit te kleden, ging bovenop de dekens liggen en dacht na. Die Wouter was op zich best aardig. Tenminste, online. Of ik hem nog eens wilde zien, had hij gevraagd. Wilde ik dat?
Onrustig draaide ik heen en weer. Aan de ene kant wel. Het was toch best spannend geweest. Hij kon me natuurlijk wel het één en ander leren en dat hoefde ik van mijn keurig christelijke omgeving niet te verwachten. Maar hij had toch wel wat voorzichtiger kunnen doen? Ik was er bijna in gestikt.
Langzaam kwam ik overeind. Misschien had ik hem moeten zeggen dat ik nog nooit iets gedaan had en het eigenlijk best eng vond. Als ik dit echt wilde, kon ik beter eerlijk zijn.

Vastbesloten stond ik op, knipte mijn bureaulamp aan, ging achter mijn bureau zitten en startte mijn pc op. Hoe zou ik dit eens aan gaan pakken? Mail? Dat was in ieder geval beter dan op chat, dan zou hij me toch maar steeds onderbreken. Ik wilde het goed verwoorden, zodat hij het zou begrijpen. Misschien was het maar het beste dat ik hem alles vertelde. Zou hij het snappen? Hij had helemaal niks met het geloof, misschien wilde hij wel niks meer van me weten, had hij geen zin in moeilijk gedoe.
Ik zuchtte eens diep. Die kans zat er natuurlijk wel in. Wouter was een mooie man, hij kon vast zo tien andere jongens krijgen. Zou ik het er op wagen? Of toch maar beter mijn mond houden en zijn spelletje meespelen? Ergens had ik het best lekker gevonden, juist omdat hij zo doortastend was. Eindelijk eens iemand voor wie ik wat betekende en dat was toch ook wel weer fijn.
Oké, niet zeuren dus. Als ik seks wilde, moest ik er wat voor over hebben.

‘Wouter’, typte ik. ‘Ik wilde je even laten weten dat ik het kei leuk vond vanavond en hoop je binnenkort nog eens te zien. Kus, Tom.’
Heel even aarzelde ik, maar toen drukte ik resoluut op ‘verzenden’. Foetsie. Geen weg meer terug. Niet langer meer nadenken, gewoon doen en zorgen dat niemand erachter kwam.

Tevreden sloot ik af, knipte het licht weer uit en begon me uit te kleden. Eenmaal onder de dekens, vouwde mijn hand zich als vanzelf om mijn pik. Onmiddellijk begon hij te groeien.
Ik zag hem weer voor me. Lang, slank, licht behaard, zijn dikke vleeslul steeds dichterbij komend. Traag schoof mijn hand een paar keer heen en weer. Mijn pik reageerde onmiddellijk. Ik snoof diep. Kreunde. Steeds sneller rukte ik, terugdenkend aan zijn dikke paal die diep in mijn keel geduwd werd. Ik rook hem, proefde zijn zaad opnieuw in mijn mond en voelde mijn hand nat worden. Hijgend gaf ik me eraan over en viel niet veel later in slaap.

***

Eigenlijk had er vanaf het begin al een bepaalde spanning tussen ons gehangen. Ik was, zoals ik wel vaker deed, op beppe’s fiets onderweg naar ome Sietse geweest toen ik hem in de verte langs de smalle weg die van de boerderij naar de hoofdweg liep, had zien lopen. Handen in zijn broekzakken, af en toe een steentje wegschoppend, alsof hij zich verveelde.
Toen ik dichterbij was gekomen, had hij me aangekeken en gegroet. Ik was gestopt. Nieuwsgierig, want in al de jaren dat ik bij pake en beppe op de boerderij kwam, was ik nog nooit andere jongens tegengekomen. Er was maar één boerderij in de buurt en ik haalde het niet in mijn hoofd daar naar toe te gaan. Beppe was altijd heel duidelijk geweest, de mensen die daar woonden, waren niet van hun kerk. Die leefden er maar op los en zouden een slechte invloed op me hebben.
Ik was er altijd een beetje bang voor geweest, zag van die rode duiveltjes met kleine hoorntjes op hun kop voor me. Nou, Jonas had wel rood haar, maar van hoorntjes was geen sprake en dat had me wel gerustgesteld.

Maar goed, toen ik eenmaal gestopt was, waren we aan de praat geraakt en had hij gevraagd of ik zin had om samen met hem pijpenkoppen te gaan zoeken. Geen idee wat dat was, maar het klonk spannend, dus had ik ‘ja’ gezegd. En zo was ik voor het eerst met hem mee gegaan naar zijn huis. Hij had me zijn verzameling pijpenkoppen laten zien en verteld dat hij die in het weiland achter de boerderij gevonden had. Daar zou lang geleden een herberg hebben gestaan waar trekpaarden gewisseld konden worden.
Vol trots had hij me ook de oude munten laten zien die hij daar gevonden had. Ik was enorm onder de indruk geweest. Minstens honderd munten had hij op zijn kamer en allemaal had hij ze zelf gevonden. Zonder metaaldetector nog wel, gewoon graven.

Ik keek tegen hem op. Jonas hield van spannende dingen, terwijl ik altijd een brave jongen was geweest. Nou, dat was wel veranderd door hem!
Misschien had beppe toch gelijk en was het allemaal zijn schuld. Hij was het per slot van rekening wel geweest die mijn interesse in seks had opgewekt.

Ik grinnikte even bij de gedachte. Het was toch wel vreselijk spannend geweest allemaal. Hoe vaak was ik wel niet ’s avonds laat weggeslopen als ik bij pake en beppe logeerde? Stiekem bij Jonas in de hooiberg slapen, seksboekjes kijken en samen rukken. Zoiets zou ik thuis nooit gedurfd hebben, papa had dat beslist direct ontdekt. Maar beppe niet. Die was toen al behoorlijk aan het dementeren, alleen had niemand dat in de gaten. Ze vergat wel veel, dat viel wel op, maar waardoor dat kwam? Ze legde ook alles op rare plaatsen, zo had ik de pleisters eens in de koelkast terug gevonden.
Pake moest er altijd om lachen. Hij lachte sowieso veel. Pake was grappig en hij kon goed tekenen. Meestal de Friese paarden in het weiland een stukje verderop. Ik had het altijd prachtig gevonden toe te kijken hoe hij met een paar rake streken de eerste lijnen op het papier zette. Muisstil zat ik dan naast hem terwijl hij met zijn schetsblok en potloden in de weer was.

Eén keer had ik thuis flinke problemen gehad door de boekjes van Jonas. Hij had me er ooit eentje meegegeven en die had mama natuurlijk prompt gevonden. Onder de matras van mijn bed was ook wel een erg domme verstopplek. Natuurlijk vond ze het toen ze mijn bed verschoonde en natuurlijk werd ik er op aangesproken. ’s Avonds, toen Maarten en Wietske al op bed lagen, had papa het ineens voor me op tafel gelegd en briesend voor me gestaan. Wat dat was en hoe ik eraan kwam, wilde hij weten. Of ik niet wist dat dat verderfelijk was en zo. Ik kon natuurlijk niet zeggen dat ik het van Jonas gekregen had. Sowieso niet omdat papa en mama niet wisten dat ik met Jonas omging en misschien nog wel meer omdat ik zeker wist dat ik niet meer bij pake en beppe zou mogen logeren als ze het zouden weten. Dus had ik maar gezegd dat ik het gevonden had.

“Steven?”, stootte Klazien me ineens aan. “Jij bent aan de beurt.”
Verschrikt keek ik op. “Oh sorry.” Snel nam ik de dobbelstenen van haar aan en gooide.

De weken die volgden, dacht ik nog regelmatig aan Jonas. Vooral op school, tijdens wiskunde. Ik snapte daar toch al geen moer van en dan dwaalden mijn gedachten vrij gemakkelijk af. Voor dat doel zocht ik dan ook het liefst een plekje achteraan in de hoek, waar ik niet opviel en rustig een beetje kon nadenken. Want nadenken, dat was wel nodig.
In de bibliotheek had ik, zo onopvallend mogelijk, wat meer informatie opgezocht over homo’s. Echt veel was er niet te vinden, maar wat ik vond, beloofde niet veel goeds. Er bestond zoiets als het COC maar dat was niet van de kerk dus wat die zeiden, zou wel niet kloppen. En wat ik er verder over vond, wees er alleen maar op dat ik me er maar beter niet mee kon inlaten en er al helemaal maar beter met niemand over kon praten.
Thuis had ik sowieso al de grootste problemen, want mijn cijfers op school waren de laatste tijd niet zo best. Papa schold me de huid vol en verplichtte me elke dag minstens twee uur op mijn kamer te zitten om huiswerk te maken. Ik kreeg het alleen niet voor elkaar, kon mijn hoofd er niet bijhouden. Telkens weer dwaalden mij gedachten af naar Jonas in de hooiberg.

Na die zondag bij ome Hans en tante Gré liet de gedachte dat Jonas een verkeerde invloed op me had gehad, me niet meer los. Rode haren waren dan wel geen hoorntjes, rood was het wel en dat was de duivel ook. Tenminste, zo stelde ik hem mij voor.
Waar ik me nog wel de meeste zorgen maakte, was dat God wist wat ik had gedaan. Natuurlijk had ik om vergeving gevraagd, het punt was alleen dat ik me, sinds het gebeurd was, toch zeker een paar keer per week aftrok terwijl ik me voorstelde dat ik Jonas niet tegengehouden had. Dat was toch minstens net zo erg? Zou Hij me dat ook willen vergeven? Want God wist alles, dus ook dat ik het toch gewoon weer zou doen.

Voor de zoveelste keer begon ik aan een brief voor ome Sietse. Maar ook deze zou vast weer als kleine snippertjes in mijn broekzak verdwijnen om ze vervolgens op school in een prullenbak te gooien. Want of hij er iets zinnigs over zou kunnen zeggen? Hij mocht dan weliswaar nooit een kwaad woord over God zeggen, hij ging niet naar de kerk. Dus of zijn kijk op de zaak wel goed was, dat was maar de vraag. Bovendien, de kans zat er natuurlijk in dat hij het tegen iemand zou vertellen en als dat gebeurde, kon het zomaar eens als een lopend vuurtje gaan. En lopende vuurtjes volgden soms hele vreemde paden, wist ik uit ervaring.
Zo was het ook gegaan toen ik me jaren geleden door Peer had laten verleiden een mars te jatten. Hij had me notabene overgehaald en uitgerekend hij kreeg daarna wroeging en had het thuis opgebiecht. Natuurlijk waren zijn ouders direct naar die van mij gestapt en natuurlijk had ik het toen gedaan want hij had het opgebiecht en ik niet! Terwijl ik alleen maar meedeed omdat hij het wilde en mijn mond hield omdat ik hem niet wilde verraden. Twee weken huisarrest en de mededeling dat ik niet te vertrouwen was, waren mijn straf geweest.

Nee, ik kon dit toch maar beter voor mezelf houden, veel te riskant. Zuchtend scheurde ik het stuk papier in zoveel mogelijk kleine snippertjes. Hoe meer snippers, hoe kleiner de kans dat iemand die ze ooit zou vinden, er weer een leesbaar geheel van zou kunnen maken.
Alleen God… Die snippers maakten voor Hem natuurlijk niks uit.

______________________
laat hier een reactie achter

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
Bericht Ome Sietse | Deel 4 door Michael87 » zondag 26 februari 2017 20:37

4. Bidden


“Was het gezellig gisteravond?”, keek Jessica me onderzoekend aan toen ik de volgende ochtend, zo duf als een konijn, de keuken binnenliep.
“Gezellig?”, rekte ik me eens flink uit.
“Ja, gezellig. Of dacht je dat ik je niet gehoord had vannacht?”
Ik schrok. Als ze me gehoord had, wist ze ook dat het kwart voor twee was geweest toen ik thuiskwam. Dat was niet bepaald een christelijke tijd voor een gereformeerde student, dat wist ik best.
“Het gaat me niks aan, hoor”, ging ze verder toen ik geen antwoord had. “Ik hoop alleen dat je geen domme dingen doet.”
“Hoe… bedoel je?”, hakkelde ik. “Domme dingen?” Zo nonchalant mogelijk trok ik de kast open en pakte er een bord uit. Snel de keukenla open. Mes, vork. Doen alsof er niks aan de hand was. Rustig blijven. Ik hoefde haar toch geen verantwoording af te leggen?
“Je weet wel… Verleiding. Drank. Drugs. Meisjes”, giechelde ze.
“Doe niet zo idioot zeg”, viel ik geïrriteerd uit terwijl ik me omdraaide. “Waar zie je me voor aan?”
“Nou ja, bijna twee uur… Je maakt mij niet wijs dat je al die tijd alleen maar hebt zitten studeren.”
“Zeg, hou eens op!”, bitste ik voor ik er erg in had. “Ik ben geen kleuter.” Boos ging ik zitten, trok de zak brood naar me toe en haalde er twee boterhammen uit.
“Oh sorry hoor, ik zeg al niks meer.” Beledigd boog ze zich over het Nederlands Dagblad dat opengeslagen voor haar lag.

“Goeiemorgen”, schoof Dirk-Jan aan.
“Môguh”, mompelde ik binnensmonds.
Met een diepe zucht sloeg Jessica de pagina om. “Ook goeiemorgen.”
“Is er iets?”, wilde Dirk-Jan weten, verbaasd van Jessica naar mij kijkend.
“Ach, niks”, bromde ik, terwijl ik een dikke laag boter op mijn brood smeerde. “Beetje chagrijnig. Te laat naar bed gegaan. Kruisverhoor en zo”, knikte ik richting Jessica.
Dirk-Jan grinnikte. “Slecht geweten?”
“Begin jij nou ook nog?”, viel ik naar hem uit. “Laat me gewoon met rust!” Snel mikte ik twee plakken kaas op één van de boterhammen, klapte de andere er bovenop en sneed ze doormidden. “Smakelijk. Ik eet wel op mijn kamer.” Zonder een reactie af te wachten, schoof ik mijn stoel naar achteren en banjerde de keuken uit, mijn beide huisgenoten verbouwereerd achterlatend.

Verdorie, ik moest toch een beetje uitkijken. Licht uit en zo stil mogelijk de trap op sluipen, wilde natuurlijk niet zeggen dat niemand me zou horen. Zeker Jessica, het toppunt van deugdzaamheid, niet! Waarschijnlijk had ze het om elf uur al behoorlijk op haar heupen gehad omdat ik nog niet thuis was geweest. Goeie kans dat ze zichzelf al die tijd wakker had gehouden om me in de gaten te houden.
Uit alle macht probeerde ik me te herinneren of er nog licht in haar kamer had gebrand toen ik vannacht aan was komen fietsen maar ik wist het echt niet meer. Niet zo gek ook, ik had Wouter in mijn kop gehad.
Er gleed een glimlach over mijn gezicht. Wouter. Meteen betrok mijn gezicht weer. Wouter… Ik zuchtte eens diep. Misschien had ik dat mailtje toch beter niet kunnen sturen.

Peinzend nam ik een hap van mijn brood en startte mijn computer op.
“Steven?”, werd er op mijn deur geklopt.
Ook dat nog! Kon hij me nou niet gewoon met rust laten? “Wat is er?”, reageerde ik kortaf.
“Mag ik even binnenkomen?”, stak Dirk-Jan zijn hoofd om de hoek van de deur.
Ik zuchtte.
“Is alles goed met je?”, informeerde hij terwijl hij op mijn bed ging zitten.
“Waarom zou het niet goed met me zijn?”, bromde ik.
Hij haalde zijn schouders op. “Gewoon. Omdat je anders nooit zo doet.”
“Nou, nu wel dus.”
“Jessica bedoelde het toch niet verkeerd?”
Stuurs keek ik hem aan. “Ach, ik heb gewoon te weinig geslapen vannacht.”
Onderzoekend keek hij me aan. “Is dat het? Of heeft ze misschien iets gezegd waardoor jij je betrapt voelde?”
“Hoezo? Omdat ik een keer laat thuis was?”
“Nou ja, twee uur is ook wel erg laat voor een doordeweekse dag”, aarzelde hij.
“Denk je dat ik dat niet weet?” Koortsachtig pijnigde ik mijn hersenen. Hoe ging ik me hier uit redden? Want ik wist best dat hij niet zou rusten voor ik een acceptabele verklaring had gegeven voor mijn chagrijnige bui.
“Als er iets gebeurd is wat misschien beter niet had kunnen gebeuren”, begon Dirk-Jan voorzichtig, “dan kunnen we er samen voor bidden, als je wilt.”

Bidden? Hmm, dat was misschien zo’n gek idee nog niet. Dat zou hem in ieder geval het idee geven dat ik inzag dat ik iets fout had gedaan, wat het ook zou zijn.
Was het fout geweest wat ik gedaan had? Zo erg was het toch niet? Ik had me in ieder geval niet laten nemen, want dat was iets wat for sure verkeerd was! Daar was de Bijbel toch wel heel duidelijk over. “Wanneer ook een man bij een manspersoon zal gelegen hebben, met vrouwelijke bijligging, zij hebben beiden een gruwel gedaan; zij zullen zekerlijk gedood worden; hun bloed is op hen!” Geen speld tussen te krijgen…
Ineens begon mijn geweten te knagen. Shit, hij had gelijk! Ik had wel degelijk iets verkeerd gedaan, ik had me nooit op hun af moeten reageren!

“Sorry Dirk-Jan. Ik had niet zo tegen jullie moeten uitvallen”, antwoordde ik schuldbewust. “Je hebt gelijk, ik ben fout geweest.”
“Wil je vertellen wat er gebeurd is?”, gaf hij me ruimte.
Ik schudde mijn hoofd. “Niet nodig. Zo erg was het niet.”
Hij knikte begripvol. “Zullen we de HEERE vragen om vergeving dan?”
Gedwee vouwde ik mijn handen, sloot mijn ogen en liet me door hem leiden in gebed.

***

Paniek sloeg me om het hart, alweer een onvoldoende! Hoe moest ik dit thuis nu weer verkopen? Als ik zo doorging, kon ik het wel schudden, dan bleef ik gewoon zitten. Dan was het klaar. Gedaan met me.
“Steven, wil jij na de les even blijven?”, tikte meneer Walraven me op de schouder nadat hij mijn proefwerk met een dikke rode vier erop op mijn tafeltje had gelegd.
Ik knikte. Dat zou vast een flinke uitbrander worden! Waar was ik in Godsnaam toch mee bezig? Zoveel moeite was het toch niet een beetje op te letten? Waarom kreeg ik dat dan niet voor elkaar?
Ik wist het wel. Omdat ik de hele tijd met iets anders bezig was. Jonas was ondertussen wel een beetje naar de achtergrond gezakt, maar dat kwam eigenlijk vooral door Daniël.

Stiekem gluurde ik opzij naar het bankje naast me en zuchtte. Hij zag me nauwelijks staan, laat staan zitten, maar dat maakte me geen bal uit. Sinds hij bij ons in de klas was gekomen, had ik mijn ogen niet van hem af kunnen houden. Net als overigens zo ongeveer alle meisjes in de klas. Ze zwermden om hem heen als bijen om een pot met honing en probeerden aan alle kanten zijn aandacht te trekken. Hij lachte erom, vond al die aandacht overduidelijk wel leuk maar ging er toch ook niet echt op in. Wat mij dan weer hoopvol stemde. Stomme gedachte, dat wist ik wel, maar toch…
Waarom had meneer Walraven hem nu ook uitgerekend naast mij neergezet? Hoe moest ik mijn aandacht nu bij de les houden?
“Zullen we anders een keer samen huiswerk maken?”, hoorde ik ineens naast me.
“Wat?”, schrok ik op.
“Huiswerk. Samen”, herhaalde hij lachend. “Ik kan je wel helpen je punt op te halen.”
Van het ene op het andere moment bonkte mijn hart in mijn keel. Samen huiswerk maken? Met Daniël? Op mijn kamer? Lieve hemel, dan kon toch helemaal niet?
“Eh”, stamelde ik overdonderd.
“Leuk toch?”
“Heren”, dreunde de stem van meneer Walraven door het lokaal. “En vooral jij, Steven”, klonk het berispend.
“Sorry”, mompelde ik snel.
“Nou?”, stootte Daniël me aan.
“Oké”, fluisterde ik, totaal van de kaart.

Wilde fantasieën vlogen door mijn hoofd terwijl ik meneer Walraven op de achtergrond hoorde vertellen hoe fruitvliegjes aan rode of witte ogen kwamen.
Het duizelde me allemaal. Rode ogen, witte ogen, wat kon mij het allemaal boeien! Daniël zou straks op mijn kamer zijn! Of ik op die van hem natuurlijk. In ieder geval samen in één ruimte. Zonder iemand erbij!
Zou hij wel eens rukken? Zou ik dat durven vragen? Ik voelde mijn hoofd gloeien bij de gedachte. Stel je voor zeg! Onwillekeurig gleden mijn ogen naar zijn hand waarmee hij de pen over het schrift voor zich bewoog. Ik beet op mijn lip, voelde mijn hoofd licht en mijn kruis zwaar worden.
‘Hou je kop erbij Steven’, vermande ik mezelf. ‘Jonas was veilig, Daniël zit bij je in de klas! Niks laten merken, hij zet je voor schut als hij het weet.’
Ik dwong mezelf op te letten, negeerde de jongen naast me zo goed als ik kon en probeerde te luisteren naar wat meneer Walraven vertelde.

“Zal ik op je wachten?”, vroeg Daniël toen ik na de bel bij het bureau van meneer Walraven bleef staan.
Ik knikte, kreeg van de zenuwen geen woord over mijn lippen, hoewel ik er nog niet helemaal zeker van was of dat nu kwam omdat meneer Walraven me wilde spreken of dat het door Daniël kwam.
“Zo”, begon meneer Walraven. “Ik denk dat wij eens moeten praten, Steven. Want als jij zo doorgaat, komt het niet goed, ben ik bang.”
“Ja, meneer”, antwoordde ik beleefd.
“Ik ga hem helpen, meneer”, hoorde ik Daniël ineens zeggen. “Ik ben hartstikke goed in biologie. We gaan samen huiswerk maken.”
Meneer Walraven knikte bedachtzaam. “Dat is heel aardig van je Daniël, maar ik wil toch ook graag van Steven weten wat er aan de hand is, want een vier voor een proefwerk? Dat ben ik van jou niet gewend, Steven”, richtte hij zich weer tot mij.
Timide keek ik naar de grond.
“Wil jij op gang even wachten?”, hoorde ik meneer Walraven tegen Daniël zeggen, gevolgd door een deur die dichtviel.

“Ik maak me zorgen over jou, Steven. De laatste tijd gaan jou punten hard achteruit. Waardoor komt dat?”
Ik haalde mijn schouders op.
“Is thuis alles goed?”, ging hij verder.
“Jawel.”
“Als er iets is, kun je mij dat altijd vertellen, dat weet je toch?”
Ik knikte.
Het bleef even stil. “Denk jij dat je je punt op kunt halen als ik je nog een kans geef?”, vroeg hij ineens.
Verbaasd keek ik op. “Mag dat?”
Er verscheen een glimlach op zijn gezicht. “Als jij belooft dat je je best doet, dan wil ik je die kans wel geven.”
“Dank u, meneer!”, grijnsde ik opgelucht. Pff, dat scheelde een stuk zeg! Want nog een onvoldoende zou papa beslist niet op prijs hebben gesteld.
“Kom, geef mij dat proefwerk maar. Ik verscheur het.”
Dankbaar reikte ik het hem aan.
“Je krijgt een week. Is dat genoeg?”
“Zeker, meneer”, knikte ik blij.
“Fijn dat Daniël je wil helpen. Is ook goed voor hem om wat vrienden te maken.”
Prompt verschoot ik van kleur. “Ehm… ja, meneer”, hakkelde ik.
“Ga maar gauw dan”, wuifde meneer Walraven met zijn hand richting de deur.

“En? Was hij kwaad?” Bezorgd keek Daniël me aan.
“Neuh. Ik mag het volgende week overdoen.”
“Tof van hem!”, klopte hij me op mijn rug.
“Ja”, glunderde ik, meer van zijn hand op mijn rug dan van mijn herkansing.
“Jouw huis of mijn huis?”, wilde hij weten terwijl we door de gang naar de uitgang liepen.
“Ehm… Doe maar mijn huis”, antwoordde ik, ineens verlegen.
“Prima”, lachte hij.

Naast elkaar fietsten we de straat uit. Daniël praatte er lustig op los en dat maakte het voor mij wel wat makkelijker, gelukkig. Stom natuurlijk, om verliefd te worden op een jongen, dat wist ik best maar ik kon er niks aan doen. Het enige wat ik kon doen, was niks laten merken. Ik kon me ook maar beter niet teveel in mijn hoofd halen want als hij wat langer bij ons op school zou zitten, zou hij er vanzelf achterkomen dat ik zo’n beetje de sukkel van de klas was. Stil, teruggetrokken, slecht in gym, kortom, een mietje. En dat klopte nog ook…
Ik mocht nog in mijn handjes knijpen dat ik niet gepest werd, dat de rest van de klas me gewoon links liet liggen, maar dat zou wel komen omdat ik er in de loop van de jaren een kei in was geworden te zorgen dat ik niet opviel. Nee, zo’n mooie jongen als Daniël zou, als hij de anderen wat beter leerde kennen, vast snel op mij uitgekeken zijn.
Ergens stemde het me triest, ik zou willen dat het anders was. Aan de andere kant, het was sowieso helemaal verkeerd dat ik verliefd op hem was geworden. Ik kon maar beter bidden dat het over ging. Nog meer bidden. Veel meer. Net zo lang tot God het van me weggenomen had.
Zou God het expres gedaan hebben? Dat Hij Daniël bewust op mijn pad had gezet omdat ik moest leren in plaats van fantaseren?

______________________
laat hier een reactie achter

Michael87
Berichten: 220
Geregistreerd: maandag 16 juni 2014 19:07
Woonplaats: Bretagne
Heeft Bedankt: 45 keer
Ontvangen Bedankjes: 104 keer
 

Plaats een reactie

Terug naar Man - Man

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast


cron