Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief


Forumindex  • Verhalen, gedichten en andere teksten  • Alles en Iedereen
 
Registreren
 
 
 

Verrassende verhalen, gedichten en andere teksten vanuit een gay perspectief

Familie? Familie!


Algemeen

Plaats een reactie

Bericht Familie? Familie! door Marko » zaterdag 21 juni 2014 13:04

Wat gebeurt er wanneer je meer familie hebt dan je altijd dacht?
Een echtpaar vangt een jongen op en gaat op zoek naar verdere familie van deze jongen. De zoektocht lijkt succesvol, maar heeft onverwachte gevolgen.


Kenmerken

Op werkelijkheid gebaseerd drama.
Vertelperspectief wisselt per hoofdstuk.
Enkele hoofdpersonen zijn homo/bi.
Vrijwel geen sex, heel veel liefde.
Veel namen, het is een grote familie.

Op het einde is een overzicht bijgevoegd.


De hoofdstuktitels zijn muzieksuggesties.
Muzieklijst: Youtube
De links bij de hoofdstukken geven de muziek in MP3-formaat.

Tekst, muziek en je eigen fantasie vertellen het verhaal.


Samenvatting
Er zijn momenten in het leven wanneer vanzelfsprekende zaken nadruk nodig hebben om ze te kunnen begrijpen.


Nederlandse en Duitse versie: Paula†, Mandy, Karin, Jablan. Amerikaanse Versie: Zam © 2010-2011
Dit verhaal is een samenvoeging van een ongebruikte storyline van de televisieserie Verbotene Liebe (WDR) en een fanfictie van dezelfde serie. Beide zijn ontleend aan de werkelijkheid.

Reageren?

Marko
Berichten: 499
Geregistreerd: vrijdag 14 september 2012 07:50
Woonplaats: Mrkopalj
Heeft Bedankt: 139 keer
Ontvangen Bedankjes: 934 keer
Bericht Familie? Familie! Proloog door Marko » zaterdag 21 juni 2014 13:28

Proloog
Donderdag 2 Juni 2011
Sebastian Hämer - Nur du



„Stil maar.”

Marlene heeft haar armen om haar huilende zoon heengeslagen en probeert hem te troosten. Na een paar minuten is Peter zover dat hij weer iets kan zeggen.

„Kun je vertellen wat is er gebeurd?”
„We waren huiswerk aan het maken. Hij wilde mij bedanken met een zoen, toen kwam ... die heks binnen ...”

Marlene trekt Peter dicht tegen haar aan, waardoor zijn woorden verloren gaan.

„... Ik mag niet meer op bezoek komen. Ze wil ook de school bellen.”
„Ging ze zo tekeer?”
„Ja! Ik heb me nog nooit zo slecht gevoeld.”

Marlene heeft wel een idee hoe mevrouw Kaiser heeft gereageerd.

„Het komt wel goed. Als je wilt, dan bel ik je klassenleraar op om ervoor te zorgen dat jullie in dezelfde klas blijven.”
„Graag, mama.”
„Het liefst naast elkaar toch?”
„Ja!”

Peter kijkt alweer iets vrolijker. Marlene probeert hem over de schrik heen te helpen, ze houdt hem bij zijn schouders vast en kijkt hem recht in zijn ogen.

„Peter, je weet dat hij niet hun zoon is. Hij woont daar alleen omdat zijn moeder ziek is. Voor de vakantie verzinnen we wel een oplossing. Je vader en ik willen wel dat jullie met elkaar omgaan.”

Marko
Berichten: 499
Geregistreerd: vrijdag 14 september 2012 07:50
Woonplaats: Mrkopalj
Heeft Bedankt: 139 keer
Ontvangen Bedankjes: 934 keer
Bericht Familie? Familie! 1 door Marko » zaterdag 21 juni 2014 13:31

1
Donderdag 11 augustus 2011
Amethystium - Ethereal


Henriette reageert op de deurbel. Een koerier staat voor de deur met een grote doos.

„Bent u mevrouw Kaiser-Bohling?”
„Ja.”
„Wilt u dan hier even tekenen voor ontvangst?”

Wanneer de koerier is vertrokken, blijft Henriette alleen achter met een loodzware doos. De doos gaat makkelijk open, haar ogen inspecteren vluchtig de inhoud. Boeken en een grote envelop. Na een moment van twijfel brengt ze de doos naar boven, de envelop neemt ze mee naar beneden. Nadat ze een kopje rooibosthee heeft ingeschonken, gaat ze in haar woonkamer aan de eettafel zitten om de envelop in alle rust open te maken.

Uit de envelop komt een hele stapel papier tevoorschijn. Langzaam bladert ze er doorheen. Schoolrapporten van allerlei verschillende scholen. Door de jaren heen worden de cijfers steeds slechter, de opmerkingen van de onderwijzers over zijn gedrag zijn elk volgend rapport juist positiever. Daarna brieven van de jongen aan zijn moeder. Ze moet glimlachen als ze er snel doorheen leest. Afgezien van die ene karaktertrek, is het toch een lieverd, die langzaam maar zeker een eigen plek in haar hart heeft veroverd.

Een foto en een geboorteakte vragen nu haar aandacht. Haar ogen vernauwen zich als ze de geboorteakte goed bekijkt. Na lang nadenken pakt Henriette de telefoon en begint te bellen. Ze wil overleggen met haar schoonzus, die op het gemeentehuis van Lingen werkt. Het duurt even voordat ze met Christel is doorverbonden.

„Henny hier, excuses dat ik je stoor op je werk, zou je mij kunnen helpen? Kun jij het bevolkingsregister inkijken? ... Fijn ... ”

Ze legt uit wat ze wil weten en leest de gegevens van de geboorteakte hardop voor. Daarna moet ze even wachten op haar schoonzus.

„Niet bekend? ... Hoe zou ik daarachter kunnen komen? ... Ja, het zou mooi als de jongen toch meer familie heeft ... Kan Lars dat? ... Goed, ik zal het proberen ... Nee, ik heb ook niets gehoord van Silke. Heb jij nog iets van Bastian gehoord? ... Ik hou me vast aan het idee dat het ze waarschijnlijk wel goed gaat ... Ja, je hebt gelijk, zal ik doen. Bedankt, Christel.”

Henriette moet even zuchten nadat ze het gesprek heeft beëindigd. Ergens lijkt er een vloek op de familie Bohling te rusten. Zij en Max hebben geen contact meer met hun zonen Bastian en Alexander. Haar broer Thomas en zijn vrouw Christel zijn het contact met hun dochter Silke kortgeleden kwijtgeraakt. Ze probeert alle verdrietige gedachten van zich af te zetten en bekijkt de papieren nog een keer. Misschien zijn er meer aanwijzingen voordat ze het volgende gesprek voert. Ze ontdekt nu ook een uittreksel uit het kerkregister.

Christel raadde haar net aan om haar broer Lars te bellen. Iets waar ze zich altijd op voorbereiden moet. Lars is de jongste van de kinderen Bohling en staat heel anders in het leven dan zij. Het is vreselijk dat haar jongste broer een vriendin heeft geholpen zwanger te worden en niet met die vriendin wil trouwen. Gelukkig heeft hij zijn dochter wel erkend. Aan de andere kant is Lars wel een advocaat en kan hij helpen om gegevens los te weken van instanties, gegevens die ze nu graag wil hebben om meer zekerheid te krijgen. Ze overwint haar weerstand en zoekt het telefoonnummer op. Ook nu moet ze even wachten voordat ze hem aan de lijn krijgt.

„Alles goed? ... Ja, ik weet het, het is een tijd geleden ... Stoor ik? ... Kan jij iemand voor mij nazoeken?”

Opnieuw legt ze uit waarom ze de informatie nodig heeft voordat ze alle gegevens voorleest van de geboorteakte in de verwachting dat ze daarna even moet wachten.

„Ja, dat zei ik ... Wat zei je nu? ... Je kent de naam? ...”

Henriette snakt naar adem. Dit heeft ze niet verwacht.

„... Mag ik vragen wat hij heeft gedaan? ... O, je kent de naam uit je tijd in Köln? Hij is dus geen cliënt van jou? ... Dat is geen rare vraag, je bent toch advocaat? ... Nee, het is een prima jongen en zijn slechte gewoontes leer ik hem wel af. ... Je kent me toch? ... Wat is nu verstandig om te doen, Lars? ... Meen je dit serieus? ... Denk je echt dat Charlotte mij wil helpen? ... Goed, dank je. Kom je trouwens nog een keer langs binnenkort? ... Ben je met Kerstmis in Lingen? ... We zouden het fijn vinden als jij hier Kerstmis wil meevieren met ons. ... Heb jij nog iets gehoord van Silke of Bastian? ... Niets? ... Nee, daar kun jij ook niets aan doen. Christel en ik zijn gewoon nieuwsgierig en bezorgd ... Zal ik doen. Bedankt voor je hulp, Lars.”

Henriette staart met een verbijsterd gezicht naar de telefoon. Charlotte. Dat is lang geleden. Ze besluit pastoor Rudolf te bellen voor zijn hulp en advies. Rudolf belooft haar het kerkregister te laten raadplegen en luistert met belangstelling naar wat ze al weet. Henriette is nu gelukkig dat de pastoor al op de hoogte van de omstandigheden in haar familie en neemt zijn voorstel aan om persoonlijk bij Charlotte op bezoek te gaan. Tenslotte is haar zus Charlotte nog wilder dan Lars.

Volgens de verhalen is haar bijna tien jaar jongere zus nog steeds ongetrouwd en heeft ze ook verhoudingen met de kelners in haar restaurant. Na een discussie over Alexander is het contact met Charlotte beperkt tot kaarten en af en toe een telefoontje. Waarom kan Charlotte geen gewoon leven leiden? De relatie met haar zus zou dan vast en zeker beter zijn.

Wanneer Henriette haar man met de jongen aan ziet komen, beëindigt ze het gesprek met Rudolf en bergt snel alle papieren op in de envelop. Haar man slaat zijn armen om Henriette heen terwijl hij haar begroet met een zoen op haar wang, die ze net zo warm op dezelfde manier beantwoordt. De jongen komt met een verdrietige en tegelijk trotse blik in zijn ogen, de kamer in.

„Hoe is het gegaan?”
„Het is gelukt. We hebben een mooie grafsteen voor mijn moeder.”
„Gelukkig. Het spijt ons nog steeds dat je haar begrafenis hebt gemist.”
„Het is goed zo, mevrouw Kaiser.”
„Terwijl jullie weg waren, heeft een koerier hier de spullen van je moeder bezorgd. Ik heb de doos op je kamer gezet. Het lijkt mij het beste ...”

Meer kan Henriette niet zeggen omdat de jongen een snik laat horen en naar boven rent. Henriette kijkt haar man Max met een bezorgd gezicht aan.

„Als dat maar goed gaat. Hij is al zo verdrietig.”
„We hebben net het graf van zijn moeder bezocht. Daar heeft hij zich goed gehouden. Wil jij straks bij hem kijken?”
„Later, Max. Ik heb de doos met de spullen al opengemaakt, het zijn vooral boeken. Deze envelop kwam eruit. Je gaat dit niet geloven. Op de geboorteakte van de jongen is de naam van de vader ingevuld!”

Daarna vertelt Henriette haar man wat ze allemaal al te weten is gekomen tijdens haar belronde van vandaag. Max luistert aandachtig met een mengeling van onzekerheid en verbazing.

„Henny, dit kan niet. Het is te veel toeval.”
„Max, misschien heeft pastoor Rudolf echt als boodschapper van God gehandeld door de jongen juist bij ons onder te brengen. Hij kwam met het idee om bij Charlotte op bezoek te gaan. Wil jij meegaan?”
„Graag, maar het hangt van de datum af of ik mee kan.”
„Of vind je het goed wanneer ik met pastoor Rudolf daarheen ga? Misschien kan hij helpen Alexander de weg naar een fatsoenlijk leven te wijzen.”
„Ik betwijfel dat, Henny. Hoe wil je trouwens dit goed aanpakken?”

De rest van de middag vliegt voorbij wanneer het echtpaar overlegt wat nu het beste is om te doen. De pastoor komt kort op bezoek en meldt dat de familie niet meer staat ingeschreven in het kerkregister. Op deze manier wordt het een ingewikkelde route om de jongen meer familie te geven, als alles klopt.

Later gaat Henriette naar boven met een beker warme chocolademelk. De jongen ligt op zijn bed en huilt, de doos met boeken staat geopend op dezelfde plek waar ze hem heeft neergezet. Ze gaat op de rand van het bed zitten.

„Ik heb wat chocolademelk voor je.”
„Ga weg!”

Henriette moet zich even inhouden en zet de choclademelk op het nachtkastje om haar hand even op het voorhoofd van de jongen te leggen, die zich direct omdraait. Ze streelt hem nog even door zijn haar voordat ze weer naar beneden loopt. Beneden sluit ze de woonkamerdeur achter zich.

„Max, het gaat niet goed. Hij wil mij niet zien, wil jij straks nog een keer kijken? Hij is gloeiend heet, misschien koorts. Zullen we een dokter bellen?”
„Later, laat hem nu maar begaan. Het zijn al moeilijke dagen voor hem.”
„Ik weet het, Max. Daarom hoop ik dat we hiermee iets goeds kunnen doen.”
„Stap voor stap, Henny. Je zei dat er boeken in die doos zitten? Hij heeft nog geen boekenkast op zijn kamer, dus laten we daar eerst voor zorgen. Als hij zich weer beter voelt, kan hij mee naar je zus.”

Max gaat nog een keer bij de jongen kijken, die er slecht aan toe is. Hij staart voor zich uit op zijn bed of hij huilt. Max gelooft niet dat een dokter hem kan helpen en besluit hem eten te brengen en hem te laten praten zodat zijn verdriet minder groot wordt.

Marko
Berichten: 499
Geregistreerd: vrijdag 14 september 2012 07:50
Woonplaats: Mrkopalj
Heeft Bedankt: 139 keer
Ontvangen Bedankjes: 934 keer
Bericht Familie? Familie! 2 door Marko » zaterdag 21 juni 2014 13:33

2
Maandag 29 augustus 2011
Jesse Cook - Breathing Below Surface


Charlie Bohling probeert te glimlachen, zelfs al wordt het zeker een onaangename ontmoeting. De aanwezigheid van de man in het zwart, die welwillend voor haar staat, laat haar ironisch genoeg glimlachen. Hij trekt zijn pastoorskraag recht en glimlacht terug.

'Net iets voor haar om een pastoor mee te brengen.'

Charlie zegt het tegen zichzelf wanneer ze door het restaurant loopt om de gasten bij de deur te begroeten. De gastvrouw neemt de apathische jongen, die vlak voor de pastoor staat, in zich op en geeft hem een vriendelijke blik. Hij heeft echter geen aandacht voor haar en wrijft over zijn borst. Charlie's aangename gezichtsuitdrukking vervaagt zodra ze de de trotse blik van haar bezoekster opmerkt, die achter de pastoor staat. Ze schakelt over naar haar professionele houding, alsof de bezoekster een willekeurige gast in haar restaurant is.

„Henriette.”
„Charlotte.”
„Welkom in Bohling's.”

Charlie steekt haar arm uitnodigend uit om het drietal in haar restaurant te begeleiden.

„Willen jullie een tafel aan een raam?”
„Heb je een tafel waar de mannen kunnen lunchen? Ik wil je eerst onder vier ogen spreken.”

Charlie merkt de emotieloze toon in de stem van haar zus op, maar knikt toch instemmend. Met een kleine handbeweging komt kelner Luca vanachter de bar naar haar toe. De kelner brengt de pastoor en de jongen naar de eetzaal. De zussen blijven staan op de met tapijt beklede trap bij de ingang van het restaurant. De ongemakkelijke stilte tussen hen beiden stoort Charlie niet. Ze merkt Henriette's subtiel omhooggetrokken wenkbrauw op. Zonder twijfel zoekt haar zus meer achter de subtiele bewegingen waarmee ze haar personeel opdrachten geeft. Het kan haar niet uit haar rol brengen.

„Zullen we in de lounge gaan zitten?”

Charlie gebaart weer naar haar zus om haar de trap af te volgen naar de kleine tafels voor de bar. Ze leidt haar zus naar een tafel in een hoek van dit lege gedeelte van het restaurant, zodat ze ongestoord met elkaar kunnen praten. Een van haar eerdere instructies aan haar personeel betreft het weghouden van gasten uit de lounge. Het restaurant heeft al eerder heftige ontmoetingen gezien. In dit geval wil Charlie alle beschamende momenten voorkomen omdat zij en de oudste van de kinderen Bohling niet goed kunnen opschieten met elkaar. Ze hebben een verschillend karakter en weinig gemeenschappelijke interesses. Na het korte bericht van Lars wil ze niet verantwoordelijk zijn voor gênante momenten in haar restaurant. Ze heeft zich voorbereid op een potentieel explosief bezoek en herinnert zich de vrolijke, half lachende toon van zijn bericht.

'Ze komt naar Köln om je te zien en je zal niet geloven wat het probleem is! Ze vroeg me om ook te komen maar ik kan pas aan het einde van de week weg uit München. Wacht gewoon af tot ze je het uitlegt!'

Wanneer Lars de nood van zijn oudste zus amusant vindt, dan moet Charlie op haar hoede zijn. Dat was vroeger al zo en deze houding is later sterker geworden toen haar broer in Köln woonde. Ze vraagt zich af of het wel gepast is om te lachen in aanwezigheid van haar zus.

Voorzichtig, met aandacht neemt ze haar zus in zich op. De jaren hebben hun sporen nagelaten bij de vrouw van bijna zestig. Charlie hoopt onderhuids niet dat haar huid net zo veroudert als die van Henriette. Het grijze haar van haar zus is mooi gekapt, zodat iedereen haar zus direct herkent als iemand zonder financiële problemen. Ze draagt een goed gestreken pak, hoewel de kleur niet past bij de zorgvuldig aangebrachte make-up. Zoals altijd draagt haar oudere zus te veel sieraden. Het grote aantal gouden kettingen en ringen komt niet overeen met de sobere levensstijl van Henriette, die notoir zuinig op haar geld is. Charlie vernauwt haar ogen wanneer ze snel en grondig telt hoeveel sieraden van hun overleden moeder ze herkent. Henriette leunt voorover met gevouwen handen op tafel. Bewust en tegelijk onbewust laat ze een ring met bijzondere emotionele waarde zien terwijl ze fluistert.

„Alsjeblieft, zeg niet dat je niet wilt helpen. Ik zag net hoe hij naar je keek.”

Charlie zucht bij het vooroordeel van haar zus over haar personeel. Ze wil Henriette op geen enkele wijze laten genieten van haar gebreken of de tekortkomingen die Henriette haar toeschrijft. Zelfs niet nu haar zus een probleem heeft. Toch klinkt een lichte ergernis door in haar stem.

„Henriette, je verbeeldt je dingen. Ik ga niet familiair om met mijn personeel. Lars zei me dat je ergens een probleem mee hebt.”
„Charlotte, vind je het niet nodig om na al die jaren met sporadisch contact wat vriendelijker te beginnen. Ik ken je niet anders dan iemand die graag praat.”

Charlie is even uit het veld geslagen door de beledigende toon van haar zus. Net zoals haar iets oudere broer Thomas en veel jongere broer Lars heeft ze een hekel aan de hypocrisie van Henriette, vroeger al en nu opnieuw.

„Christel vertelde me dat Silke hier niet meer woont.”
„Dat klopt. Ze is een tijdje geleden vertrokken. Ze is vastbesloten om een actrice in Amerika te worden.”
„Thomas zei dat ze niets meer van haar hebben gehoord. Jij wel?”
„Nee, maar Alexander en ik verwachten dat ook niet. Ze heeft geld uit de kassa van zijn zaak gestolen voordat ze vertrok. Ze heeft niets meer in Köln om naar terug te komen.”
„Ze was altijd al een onstuimig kind. Thomas heeft haar teveel verwend en Christel heeft haar geen discipline bijgebracht. Met een betere invloed zou ze vanzelfsprekend ...”
„Henriette, je wilde vriendelijk beginnen. Waarom heb je mijn hulp nodig?”

Kelner Niklas brengt een schaal met gesneden vers fruit en gebak, waardoor Henriette nog even haar mond houdt. Hij zet twee dampende kopjes espresso op tafel.

„Frambozengebak! Je hebt het onthouden!”

Henriette vergeet even haar goede manieren en schrokt het gebak met een paar snelle happen naar binnen. De onverwachte plezierige gezichtsuitdrukking van haar zus geeft Charlie een zekere voldoening. Ze doet erg veel moeite om haar zus alle mogelijke munitie uit handen te nemen zodat Henriette bij terugkomst in Lingen geen negatieve dingen kan vertellen.

Er gaan al genoeg verhalen rond over haarzelf. Zo is het een schandaal dat ze elke verloving heeft verbroken en vanzelfsprekend meer dan een schandaal dat ze niet getrouwd is. De restauranthoudster wil haar veeleisende en kieskeurige oudere zus geen enkele reden tot klagen geven, laat staan een nieuwe reden om haar te veroordelen. Henriette mag genieten van het frambozengebak, zij associeert frambozengebak met een bijzondere ongelukkige jeugdherinnering. Ze nipt aan haar koffie en wacht met een neutrale gezichtsuitdrukking geduldig tot haar zus begint te spreken.

„Wat heeft Lars je verteld?”
„Hij heeft alleen een bericht gestuurd. Ik denk dat hij het beter vindt wanneer ik alles van jou hoor.”
„Je zag net de jongen die met Rudolf en mij mee is gekomen?”
„Ja.”
„Hij heeft een zwaar leven gehad. Hij is grotendeels opgevoed door zijn moeder en zelfs zij kon de verantwoordelijkheid van het opvoeden niet aan. Ze had problemen.”

Henriette's stem klinkt vlak, al spreekt een roddel uit haar woorden. Charlie weet zeker dat nu alle smeuïge details onderweg zijn. Haar oudere zus geniet ervan om de meest onwaarschijnlijke gebeurtenissen uit het leven van anderen in geuren en kleuren te vertellen. Ze probeert zo neutraal mogelijk te reageren.

„Wat vervelend.”
„Het is echt om je voor te schamen. Zijn moeder heeft hem verwaarloosd en kwam daardoor in moeilijkheden. Ze gaf hem niet wat moeders horen te geven. Moeders horen hun kinderen liefde en geborgenheid te geven, hij heeft alletwee niet gekregen. De arme jongen is bij haar weggehaald door het Jugendamt en daarna in de loop der tijd bij verschillende gezinnen ondergebracht.”

Charlie weet haar verbazing te verbergen onder haar professionele, warme glimlach. Haar zus staat niet bekend als een nobel iemand. Het is nog verbazingwekkender om te horen dat Henriette een jongen met een moeilijke achtergrond helpt.

„Vorig najaar heeft pastoor Rudolf na een kerkdienst Max en mij apart genomen om ons het trieste verhaal van de jongen te vertellen. Hij veroorzaakte moeilijkheden bij een aantal gezinnen waar hij was ondergebracht. Hij zou een slechte invloed hebben, onhandelbaar en ongedisciplineerd zijn. Op dat moment zou hij bij geen enkel ander gezin terecht kunnen en daarom beslist in een kindertehuis geplaatst worden bij andere ongelukkige kinderen.”

Charlie leunt naar voren om het beter te kunnen verstaan. Haar zus heeft een aantal vervelende eigenschappen, maar Henriette is een toegewijd lid van de kerk. Helaas heeft die devotie niet geleid tot een zachte benadering van de andere broers en zus of zelfs Henriette's eigen kinderen. Het is echt nieuws dat haar zus zich voor anderen inzet. Alexander zal steil achterover slaan. Haar zus neemt een slokje koffie en vertelt verder, terwijl Charlie in haar stoel tegen de leuning gaat zitten en een afwijking in een ketting van haar zus ontdekt.

„De moeder leidde een weerzinwekkend leven vol zonde, vernederingen en teleurstellingen. Ze was een alcoholiste. De arme jongen is buiten het huwelijk geboren. Ze had nooit genoeg geld om fatsoenlijke kleren voor hem te kopen, om hem er goed uit te laten zien. Ze liet hem niet naar de kerk gaan. Als ze in God had geloofd, dan zou God haar zeker een weg hebben gewezen om hem goed op te voeden. De tere vrouw vond haar geloof pas terug tegen het einde van haar leven.”
„Ze heeft tenminste de weg terug gevonden.”
„Het was duidelijk dat de jongen niet meer bij haar kon wonen. Het Jugendamt zou dat nooit toestaan. Haar gezondheid ging achteruit als gevolg van de drank. Ze wilde dat hij in een goed huis zou worden opgevoed, liever in een gelovige omgeving dan in een goddeloos kindertehuis. Haar pastoor heeft Rudolf gebeld om te zien of iemand in onze gemeente hem kon opnemen. Niemand in zijn oude omgeving wilde hem opnemen omdat zijn achtergrond bekend was.”

Charlie is op dit moment blij met haar jarenlange ervaring in de horeca. Ze begrijpt dat Henriette in elk kindertehuis een goddeloze plaats ziet en verbergt haar mening door van de espresso te nippen, voordat ze belangstellend reageert.

„Dus ... zo is hij bij jou onderdak gekomen?”
„Ja. Ik zou graag zeggen dat wij de eerste familie waren die Rudolf heeft benaderd, maar dat is niet het geval. Rudolf hoopte een huis te vinden met kinderen van zijn leeftijd in onze gemeente, maar niemand was in staat om hem op te nemen.”

Charlie legt haar vork neer. Ze knikt begripvol en breekt een stukje van haar croissant af. De vreemde mengeling van koppige trots en nederigheid in Henriette's verhaal brengt haar in verwarring. Ze vermoedt dat de jongen zich sneller aanpast aan een normaal gezinsleven wanneer hij bij kinderen van zijn eigen leeftijd wordt geplaatst. De jongere zus knijpt haar ogen iets toe terwijl Henriette onverstoorbaar verder spreekt.

„Toen herinnerde hij zich dat Max en ik twee jongens hebben opgevoed, hoewel de laatste jaren thuis van de jongens niet zonder specifieke problemen waren. Gelukkig kon ik ondanks deze ... tegenslag bij de kerk terecht voor advies en steun. Het is mij gelukt mijn wanhoop en teleurstellingen met mijn beide jongens te overwinnen.”

Henriette vindt het pijnlijk om over Alexander en zijn levensstijl te praten. Dat is niet veranderd. Charlie stopt met het kauwen van haar stukje brood en trekt een glad gezicht waar geen emoties zichtbaar zijn. Ze wil de vooroordelen van haar zus niet bevestigen. Henriette mag geen aanleiding vinden om te denken dat iemand anders schuldig is aan de mislukte relatie met haar eigen kinderen. Daarvoor is Henriette zelf verantwoordelijk en niemand anders. Henriette merkt de neutrale blik van haar zus op en pauzeert even om een ander stukje frambozengebak te proeven.

Marko
Berichten: 499
Geregistreerd: vrijdag 14 september 2012 07:50
Woonplaats: Mrkopalj
Heeft Bedankt: 139 keer
Ontvangen Bedankjes: 934 keer
Bericht Familie? Familie! 2 door Marko » zaterdag 21 juni 2014 13:33

„Max en ik hebben gediscussieerd of wij de jongen zouden opnemen. Het is niet gemakkelijk om een kind op te voeden, maar we denken dat we hem een stabiele omgeving vol warmte en liefde kunnen bieden, ondanks dat wij wat ouder zijn. We hebben het geld om dit te kunnen doen. We kunnen hem veel goeds geven en de wensen van zijn moeder uitvoeren.”

Charlie kan een tevreden glimlach niet tegenhouden. Henriette brengt het als een gezamenlijk besluit, maar haar echtgenoot Max kwam met het idee om de jongen in hun huis op te nemen. De blonde zus vermoedt dat haar grijze zus tegen haar man heeft gestreden tot het moment dat de jongen op de stoep stond. Charlie heeft een warme sympathie voor Max.

„Hoe lang is hij al bij jullie?”
„Sinds eind vorig jaar. Rudolf heeft ervoor gezorgd dat hij tijdens de feestdagen bij zijn moeder was omdat iedereen verwachtte dat het haar laatste feestdagen zouden zijn. Ze is van de zomer overleden.”
„Ben je met hem naar de begrafenis geweest?”
„We hebben pas na de begrafenis van haar overlijden gehoord. We waren in ons vakantiehuis. De arme ziel ligt in een naamloos graf, maar we hebben hem beloofd dat we een mooie grafsteen zouden kopen voor haar naar zijn keuze.”

Charlie fronst haar wenkbrauwen. Ze krijgt een zwart vermoeden over haar zus. Het lijkt haar waarschijnlijk dat Henriette wel heeft gehoord van het overlijden maar het pas heeft verteld toen ze weer thuis waren. Tenslotte heeft Henriette een reputatie opgebouwd met al haar pogingen de gevoelens van mensen om haar heen te manipuleren, met name de gevoelens van haar kinderen.

Charlie kent de waarheid niet precies, maar haar scepsis over de intenties van haar zus blijft overeind. De twijfel komt voort uit de vaak pijnlijke gebeurtenissen in hun gezamenlijke verleden. De oudere zus nipt aan haar espresso en prikt een stukje fruit weg. Charlie heeft haar vraagtekens en denkt dat het nu het beste is om vragen te stellen in plaats van Henriette's verhaal te onderbreken en daarmee een slechte indruk achter te laten. Ze bedenkt dat ze het beste de delicate evenwichtsbalk kan betreden door haar kortere naam te gebruiken.

„Henny, ik waardeer het dat je je nobel opstelt en de jongen een thuis probeert te geven. Het is een goede daad van Max en jou. Maar Lars vertelde dat jullie problemen hebben. Hij zei dat je bij mij zou komen voor hulp. Bij mij. Ik begrijp niet goed waarmee ik je van dienst kan zijn.”
„Ik ... ik heb geprobeerd om een goed mens te zijn. Ik heb mijn fouten, Charlotte, dat weet ik. Ik heb net zoveel zonden begaan als elk ander schepsel van God. Ik heb mijn best gedaan om het voor mijn jongens goed te doen. Als eerste heeft Alexander gekozen voor zijn afwijkende leven vol zonde. Dat is alweer tien jaar geleden. Maar Bastian spreekt ook niet meer met mij sinds hij getrouwd is. Hij zegt dat hij het te druk heeft.”

Henriette's bedroefde ogen ontroeren Charlie. Er is echt iets aan de hand in het leven van haar oudere zus, die vroeger Alexander bij haar vandaan heeft gehouden. Sinds Alexander is verhuisd naar Köln, heeft ze hem zien opbloeien. Hij geniet van zijn leven hier en zij geniet van Alexander's levenslust. Tegelijk wordt haar jongste neef sindsdien van haar weggehouden. Ze heeft geen idee hoe Bastian er tegenwoordig uitziet of wat hij doet. Blijkbaar is Henriette bang dat zij beide zonen van Max en Henriette bederft.

„Ik weet niet wat ik verkeerd doe.”

Henriette begint te huilen en Charlie durft niet te reageren. Ze maakt een handgebaar en Luca komt met een doos zakdoeken naar de tafel en loopt weer weg met de lege kopjes. Ze geeft haar zus een zakdoek om de tranen mee af te deppen.

„Maar nu ... nu begrijp ik wat die gezinnen bedoelden toen ze zeiden dat hij geen discipline heeft.”
„Wat is er gebeurd?”
„Ik betrapte hem ... net zoals ik Alexander heb betrapt.”

Charlie is stomverbaasd door de explosieve bitterheid in Henriette's antwoord. Haar zus spreekt met zoveel venijn dat ze Charlie's woede oproept. Ze kan nu niet lachen zoals Lars heeft voorspeld. Normaal zou ze hartelijk lachen om de ironische situatie van haar zus. Nu voelt ze zich allesbehalve tevreden over de hachelijke situatie waarin Henriette zich bevindt. Ze voelt haar bezorgdheid voor de jongen. Wanneer iemand niet voldoet aan de verwachtingen van haar grijze zus en Henriette wil dat niet accepteren, dan zijn er altijd situaties en gevolgen. Hiermee heeft Henriette blijvende reputatie opgebouwd.

Dit kind is niets voor haar, ook al is de jongen in huis gehaald als daad van naastenliefde en bewijs van toewijding aan haar geloof. De jongen is geen bloedverwant, haar zus heeft geen echte verplichtingen ten opzichte van hem. Charlie vermoedt dat Henriette gaat proberen de jongen de rug toe te keren of weg te sturen. Max zal het eerst niet toestaan maar daarna meegaan met elke andere aanleiding die ze vindt. Henriette zal toch niet van plan zijn om de jongen bij haar achter te laten? Ze weet dat ze de jongen probleemloos kan opvangen, maar dit is niet de hulp die ze wil aanbieden.

„Rudolf wist dat Max en ik al dezelfde problemen met Alexander hadden. Waarom zou hij mij opnieuw met hetzelfde probleem opzadelen?”
„Of is het misschien omdat je ervaring hebt met dit soort kwesties, dat hij jullie gevraagd heeft de jongen in huis te nemen.”
„Dat is onzin! Ik heb juist ingestemd met Max, zodat ik mijzelf kan overtuigen dat ik geen fouten met Alexander heb gemaakt. Alexander's zonden zijn niet mijn schuld. Ik wil zeker weten dat ik een goede moeder voor een jongen kan zijn en hij een normaal, liefdevol leven opbouwt!”
„Je zegt nu iets vreselijks!”
„Ik kan zo'n teleurstelling niet opnieuw aan. Het is niet eerlijk!”

Henriette kijkt haar even beschuldigend aan. Charlie weet waar haar zus op doelt en legt haar servet op de tafel voordat ze opstaat. Ze wil het liefste weglopen maar vooral ook haar zus tegenspreken. Er zijn zoveel dingen die ze de vrouw aan de andere kant van de tafel wil zeggen. Maar ze wil aan de jongen denken en daarvoor moet ze eerst kalm weten te blijven.

„Een ogenblik.”

Bruusk loopt ze naar de bar. Henriette blijft zitten aan tafel en huilt in stilte. Niklas glimlacht samenzweerderig terwijl hij Charlie een glas sterke drank toeschuift, ze kijkt alsof ze het kan gebruiken. Charlie staat met haar rug naar Henriette zodat die niet kan zien wat ze in een slok opdrinkt. Ondertussen schuift Niklas de volgende twee kopjes espresso zwijgend naar Charlie en geeft haar een knipoog. Ongewild moet ze lachen en bedenkt zich dat ze deze kelner moet zien vast te houden. Duidelijk rustiger loopt ze terug naar de tafel. Zodra ze zit, opent Henriette haar mond om iets te zeggen. Charlie onderbreekt haar.

„Er zijn enkele dingen die je nu moet weten. De enige reden waarom ik hier zit in plaats van je uit mijn restaurant te zetten, is dat de jongen mijn hulp nodig heeft. Je mening over zijn acties of zijn ... leven zijn meer dan een belediging - het is walgelijk. Dit is een van die momenten dat ik mij schaam dat je mijn zus bent. Je stuurt je zoon weg omdat je zijn beslissingen en zijn leven niet kan uitstaan. Alexander is gelukkig en hij is uitgegroeid tot een geweldige man. Je zou wat van zijn geluk kunnen meemaken wanneer je je leven niet door je vooroordelen laat beheersen.”

Henriette probeert nogmaals aan het woord te komen, maar Charlie steekt haar hand een klein beetje op om haar het zwijgen op te leggen. Charlie's ogen doen de rest.

„De jongen is bi. Nou en? Kwetst hij iemand?”
„Hij beledigt God!”
„Nee, het is de manier waarop jij reageert die beledigend is. Jij beledigt God! Jij neemt dit op als een aanval op jezelf. Dat is het niet. Het gaat erom wie hij is, toevallig hetzelfde als je zoon. Hij heeft een liefdevol en stabiel thuis nodig. Je moet van hem houden en hem accepteren, net zoals je dat met je zoon moet doen. De manier waarop je Alexander hebt behandeld, is meer dan onvergeeflijk. De jongen verdient een kans op liefde, ongeacht wie hij is, ongeacht voor wie hij kiest om mee samen te leven, zolang hij een goed leven leidt. Wanneer je ook maar een moment denkt dat jij hem kunt veranderen of hem opzij zet zoals je met Alexander hebt gedaan, dan kom je mij tegen. Ik zal niet toestaan dat jij hem wegstuurt.”
„Heb ik gezegd dat ik hem zou wegsturen? Hem ergens anders onderbrengen of hem op straat zetten is een grotere zonde dan zijn vleselijke zonden.”
„Dan kun je beter niet proberen om hem te veranderen in iets wat hij niet is.”
„Een ding heb ik geleerd uit de opvoeding van mijn twee jongens. Hoe vaker je ze vertelt om iets niet te doen, hoe sneller ze dat wel willen doen. Ik heb hem duidelijk gemaakt dat ik dit soort losbandigheid als grote zonde zie, maar ik kan het niet veranderen. Het enige dat ik kan doen, is ervoor zorgen dat hij regelmatig naar de kerk gaat en de juiste weg leert.”

Henriette legt haar servet opzij en vouwt haar handen op haar schoot. Charlie gelooft haar zus niet. Haar ogen etaleren haar ongekende venijn, al merkt ze bij zichzelf een kleine opluchting nu haar zus haar intenties iets meer heeft uitgesproken.

„Ik ben teleurgesteld dat hij op Alexander lijkt in dit opzicht. Ik vind die hele manier van leven weerzinwekkend en ik ben hier zeker niet naar toe gekomen om je alles over zijn voorkeuren te vertellen. Waarschijnlijk vind je het grappig dat de jongen zo is. Ik ben overtuigd dat je denkt dat deze jongen een straf is voor mij en Max. Als dat al zo is, dan is het een straf voor de manier waarop onze ouders ons hebben opgevoed en voor geloven in wat de kerk mij heeft geleerd. Ik denk dat jij en Lars hier waarschijnlijk erg om kunnen lachen, jullie staan er totaal anders tegenover. Ik zou je het niet hebben verteld als het niet belangrijk is. Het is zeker niet de reden waarom ik je hulp nodig heb.”

Henriette heeft gelijk met de verwijzing naar Lars, maar Charlie laat niets merken. Het zijn de laatste woorden van haar zus die haar nieuwsgierigheid aanwakkeren.

Henriette pakt haar tas van de vloer en haalt een envelop eruit. Charlie voelt de aarzelingen van haar zus terwijl Henriette de envelop over tafel naar haar toeschuift. Charlie opent de envelop en haalt de inhoud eruit. Ze bladert langzaam door de papieren totdat ze een foto ziet. Ondertussen is Henriette alweer aan het woord.

„Deze envelop is de reden waarom ik jouw hulp en die van Lars nodig heb. De envelop is ongeveer twee weken geleden bezorgd.”
„Ik weet niet wie er op de foto staat, Henny.”
„Bekijk de andere kant.”

Charlie draait de foto om en leest de tekst op de achterkant. Ze kijkt nog eens naar het vorige document. Ze kan niet begrijpen wat ze ziet.

„Is dit ... is dit echt?”
„Ja.”

Ze blijft stil, gelooft bijna haar ogen niet en kijkt haar zus aan die nu verder praat.

„Begrijp je nu waarom ik je hulp nodig heb?”

Marko
Berichten: 499
Geregistreerd: vrijdag 14 september 2012 07:50
Woonplaats: Mrkopalj
Heeft Bedankt: 139 keer
Ontvangen Bedankjes: 934 keer
Bericht Familie? Familie! 3 door Marko » zaterdag 21 juni 2014 13:34

3
Dinsdag 30 augustus 2011
Genesis - Mama


Alexander verbaast zich over zijn tante Charlie. Normaal is ze georganiseerd en attent, vandaag is ze chaotisch en afgeleid. Hij kan er geen reden voor bedenken.

Normaal rijdt hij als ze samen boodschappen doen. Vandaag rijdt Charlie zelf omdat ze denkt dat ze een vreemd geluid hoort. Ze wil dat Alexander naar het geluid luistert voordat ze de auto naar de garage brengt. Alexander vertelt haar meer dan een keer dat hij te weinig van auto's of hun geluiden weet en dat de garage een betere plaats is om uit te zoeken wat er aan de auto mankeert.

Normaal gaat hij naar haar restaurant en beginnen ze daar aan de boodschappenronde. De terugweg gaat eerst langs zijn zaak en appartement, daarna naar haar appartement en ze eindigen in haar restaurant. Vandaag vergeet ze te stoppen bij zijn zaak en rijdt Charlie gelijk naar haar appartement. Alexander begrijpt er niets van.

„Welke tassen zijn voor jezelf?”
„Neem ze allemaal maar mee, alsjeblieft. Ik denk dat ik wat boodschappen voor thuis heb verwisseld met de boodschappen voor Bohling's.”
„Goed.”

De twijfels klinken door in zijn antwoord terwijl hij de overige tassen uit de auto tilt. Charlie opent de deur voor Alexander en hij loopt door de hal naar de woonkamer met open keuken om alle tassen op de lage keukenkasten te zetten.

Iets trekt zijn aandacht wanneer hij de woonkamer binnenkomt. Het is geen geluid. Hij ziet geen spullen die van plek zijn verhuisd sinds de vorige keer. Het is een geur. Alexander kent de geur maar kan hem niet plaatsen. Charlie loopt langs hem de keuken in en pakt twee glazen uit een grote kast. Ze kijkt daarna naar zijn verbaasde gezicht.

„Wil je een glas water? ... Wat is er, Alexander?”
„Wat is dit voor geur?”

Charlie kijkt hem nieuwsgierig aan en snuift de lucht op. Ze draait zich opzij en ziet de deksel van de afvalemmer openstaan. Ze doet hem dicht. Als ze zich weer omdraait naar Alexander, kijkt hij serieus maar met een bedroefde blik in zijn ogen naar haar. Hij heeft de geur herkend. Het is een geur uit zijn herinnering. Het is een geur die hij liever vergeet.

„De vuilnisbak stond open. Was dat het?”
„Het is Henriette's favoriete parfum. Dat is hetzelfde.”

Zijn antwoord is kortaf. Wanneer hij al over zijn ouders spreekt, dan gebruikt hij de roepnamen van beiden. Hij respecteert ze niet meer dan een willekeurig ander iemand. Het is een subtiel teken dat hij ze niet langer als zijn ouders kan zien.

Hij merkt dat Charlie te lang blijft zwijgen, hij ziet aan haar ogen dat ze een smoes probeert te verzinnen. Zijn goede humeur van vanmorgen begint al af te dalen. Henriette is hier in Charlie's appartement of ze is er net geweest en Charlie verzwijgt dat. Hij heeft geen behoefte aan het katachtige gedrag van Henriette. Ze wacht passief af totdat ze haar klauwen uitslaat, vasthoudt en agressief begint te manipuleren.

„Ze is hier, hè?”
„Alexander, ga alsjeblieft zitten.”
„Hoe kun je dit doen?”
„Alexander ...”
„Ik ga weg.”
„Alexander, ga zitten!”

Hij is niet gewend dat Charlie hem luid op scherpe toon toespreekt, die toon treft meestal haar personeel wanneer de klanten ontevreden zijn. Alexander weet dat hij haar nu niet moet tegenspreken en gaat op een stoel aan de eettafel zitten.

„Je moeder is hier, ja.”
„Wie is er overleden?”
„Niemand is overleden, Alexander. Er is een situatie.”
„Het zal eens geen situatie zijn.”

Hij laat zijn blik onrustig door de woonkamer gaan terwijl hij onderuit gaat zitten. Henriette staat bekend om situaties zoals ze het binnen de familie noemen. Meestal creëert ze er een met het doel om anderen iets voor haar te laten doen of om symphatie voor haar op te wekken. Charlie komt naast hem aan tafel staan en hij voelt haar hand over zijn hoofd strelen. Hij begrijpt dat ze het goed meent.

„Charlie, dit is wel op de rand van wat jij en ik onvergeeflijk gedrag noemen. Je hebt me in een hinderlaag gelokt en dat mag je niet doen.”
„Je zou anders alles doen om haar te ontlopen als ik het je eerder had verteld.”
„Kun je het me kwalijk nemen? Je weet waarom ik haar niet wil zien.”
„Ik heb haar gistermorgen ontmoet. Als ik zelf niet overtuigd zou zijn dat het belangrijk is, zou ik je dit niet aandoen en ik heb er al de hele ochtend spijt van dat ik het zo moet doen. Alsjeblieft, luister naar haar.”
„Haal haar maar op. Ik denk niet dat ik een keuze heb.”

Hij zucht en ziet Charlie met een wrange blik in de gang verdwijnen om Henriette op te halen. Alexander merkt dat hij bijna verdrinkt in zijn frustraties over deze streek van Charlie. Goed, ze heeft er al spijt van en ze heeft gelijk, elke aanleiding is goed genoeg voor hem om de heks te ontlopen. Maar ze had hem deze streek niet mogen leveren. Geen enkele reden schiet hem te binnen waarom Charlie nu wil dat hij Henriette aanhoort.

Alexander haalt adem en probeert zich te concentreren. Uit zijn herinneringen weet hij dat Henriette altijd een correcte lichaamshouding aan tafel belangrijk vindt, daarom zoekt hij een ontspannen houding tussen hangen en zitten in zijn stoel. Hij gunt haar geen enkele kleine overwinning.

Eindelijk hoort hij een deur opengaan en het klik-klak geluid van hakken komt dichterbij. Charlie en Henriette komen de woonkamer binnen. Het lukt hem niet om te glimlachen, tegelijk probeert hij Henriette aan te kijken zonder onverschillig over te komen. Hij legt een hand op tafel en blijft verder onbeweeglijk zitten. Henriette gaat tegenover hem zitten en Charlie neemt de stoel aan de kop van de gepolijste eikenhouten tafel. Henriette heeft grijs haar, in zijn herinnering heeft ze nog zwart haar.

Hij probeert Henriette aan te kijken om te bepalen welke tactiek ze gaat gebruiken maar ze vermijdt oogcontact met hem. Dit is niet de Henriette die hij zich herinnert. Wellicht is deze bedeesde opstelling onderdeel van een nieuwe tactiek die ze zichzelf heeft aangeleerd in de voorbije jaren. Hij concentreert zich om zich niet te defensief op te stellen. Henriette lacht niet.

„Ik weet dat je boos bent op Charlotte voor de manier waarop ze je hier naar toe heeft meegenomen.”
„Dat klopt.”
„Het spijt me dat dit de manier is waarop we elkaar zien na bijna tien jaar.”
„Zeker, Henriette, het jammer is dat we elkaar weer zien vanwege een situatie.”

Alexander probeert zijn ongeloof te verbergen achter een neutraal, ontspannen gezicht. Zijn humeur daalt verder tot onder het maaiveld. Hij ziet Charlie en Henriette even een blik wisselen, Charlie kijkt allesbehalve vriendelijk. In zijn stem klinkt zijn bitterheid door.

„Ik heb me net herinnerd dat ik bijna een jaar geleden met een bloedprop in mijn hersenen in het ziekenhuis lag. Het was een epidurale bloeding op een lastige plek in mijn hersenen. Ik ben vorig jaar in elkaar geslagen. Ik ben door het oog van de naald gekropen. Dat was niet voldoende voor je om je huis te verlaten en mij op te zoeken in het ziekenhuis. Nu ben je wel uit Lingen gekomen. Je begrijpt dat ik mij afvraag wat er serieuzer kan zijn dan je oudste zoon op te zoeken in het ziekenhuis voor een operatie met een hoog risico op overlijden. Wat voor situatie is ernstiger?”
„Ik heb voor je herstel gebeden, Alexander. Ik weet dat je boos bent en dat spijt me. Ik weet dat je bent aangevallen vanwege je manier van leven. Ik vind nog steeds dat je naar mij had moeten luisteren, dan was zoiets niet met je gebeurd. Charlie en Lars hebben me alletwee verteld dat jij je vrienden de hele tijd om je heen had, daarom heb ik er geen spijt van dat ik thuis ben gebleven terwijl jij in het ziekenhuis lag. Had je wakker willen worden en mijn mening willen horen? Wees eerlijk tegen jezelf, Alexander.”
„Ik ben altijd eerlijk tegen mijzelf en anderen. Het kan mij al jaren niet schelen of mijn manier van leven je bevalt of niet. Je zegt zelf dat Charlie en Lars je op de hoogte hebben gehouden. Is het dan raar om tenminste een kaart van jou te verwachten? Of om maar te denken dat jij en Max op bezoek zouden komen? Een kaart, Henriette, meer niet. Het was het minste wat je kon doen.”

Hij denkt ondertussen na over wat Henriette meldt. Haar manier van denken kan hij begrijpen maar hij blijft woedend over haar afwezigheid. Hij ziet Charlie iets vriendelijker kijken, eigenlijk alsof ze een beetje trots op hem is. Charlie verbergt haar reactie door te nippen aan het glas water. Henriette laat geen enkele reactie zien, totdat hij ziet hoe ze haar handen in elkaar klemt en haar knokkels wit worden. Met deze reactie is hij tevreden.

Alexander vouwt zijn handen en zijn ellebogen op tafel, zodat hij met zijn kin erop kan steunen. Hij let erop dat hij zich voldoende concentreert en kan de verleiding niet weerstaan wat sarcastisch te blijven. Ondanks zijn emoties spant hij zich in om toch vriendelijk te klinken. Hij ziet een mondhoek van Henriette iets omhoog gaan, ze bereidt een aanval voor. Hij zet alvast een glimlach op.

„Maar genoeg over mijn gezondheid en mijn gevoelens. Wat voor situatie houdt je deze keer bezig?”
„Laat me beginnen bij het begin. Je vader en ik hebben een jongen met problemen in huis opgenomen. Onze pastoor Rudolf hoopte dat we hem een stabiel thuis vol liefde kunnen geven. De arme jongen heeft behoefte aan affectie nadat hij een groot aantal gezinnen tijdelijk was ondergebracht. Je vader en ik doen ons uiterste best om hem alles te geven wat hij nodig heeft. Ik ben vaak geraakt door hoeveel hij de bescheiden dingen waardeert die we kunnen bieden voor hem.”

Terwijl Henriette de rest van het verhaal op overdreven vriendelijke wijze vertelt, verschuift ze iedere keer iets in haar stoel en probeert ze rechtop te blijven zitten. Hij moet moeite doen zijn glimlach vast te houden om niet de slappe lach te krijgen. Haar voorliefde voor overdrijving en theatraal gedrag leveren Charlie en hemzelf op dit moment wat heerlijke fictie op die de tijd sneller voorbij laat gaan.

Hij blijft het liefste zo ontspannen mogelijk zitten, nu hij gedwongen is naar haar te luisteren. Een ding is hem duidelijk. Ze heeft niets van haar flair verloren. Zodra Henriette even niet oplet, maken hij en Charlie heimelijk kort oogcontact. De drie hebben bijna een karaf water leeggedronken wanneer Henriette opstaat om haar tas te halen. Alexander begint te fluisteren tegen Charlie.

„Ik ga bijna twijfelen aan mijzelf. De heks is in de ogen van iedereen een held.”
„Stil!”

Charlie zegt het goede woord. Als ze elkaar aankijken, moeten ze een lachaanval onderdrukken.

„Wat is hiervan waar?”
„De jongen is homo of bi. Ik twijfel omdat ze hem alleen heeft betrapt en waarschijnlijk niets gevraagd. Verder heeft hij een ingewikkelde achtergrond en is zijn moeder onlangs overleden.”
„Probeert ze het kind bij jou onder te brengen? Het lijkt erop dat je alle teleurstellingen op je deurmat krijgt. Eerst mij, later Silke.”
„Je vergeet Lars.”
„Köln is gewoon het eerste station op weg naar de vrijheid.”

Charlie glimlacht oprecht en hij neemt nog een slok water. Henriette komt terug en legt een foto op tafel. Alexander bestudeert de foto terwijl het gesprek verdergaat.

„Dit kwam ongeveer twee weken geleden binnen bij ons.”
„Wie is dit?”
„Je hebt hem nog nooit gezien?”
„Nee, niet dat ik mij kan herinneren. Is het iemand uit Lingen? Heb ik hem ontmoet?”
„Kijk op de achterkant.”

Hij volgt Charlie's tip op en leest een vervaagde, handgeschreven tekst. Hij kijkt op naar Henriette en Charlie.

„Is dit een grap?”

Henriette schuift de andere papieren over de tafel naar hem toe. Alexander verdiept zich met belangstelling in de papieren. Hij leest een aantal van de officiële documenten zorgvuldig een paar keer door. Als hij Charlie en Henriette opnieuw aankijkt, ziet hij twee serieuze gezichten. Hij zucht.

„Ik heb je hulp niet nodig, Alexander, de jongen heeft je hulp nodig.”

Er zit een onheilspellende klank in haar stem. Desondanks kijkt Alexander Henriette recht in haar ogen aan en gaat akkoord.

Marko
Berichten: 499
Geregistreerd: vrijdag 14 september 2012 07:50
Woonplaats: Mrkopalj
Heeft Bedankt: 139 keer
Ontvangen Bedankjes: 934 keer
Bericht Familie? Familie! 4 door Marko » zaterdag 21 juni 2014 13:35

4
Woensdag 31 augustus 2011
Oliver Dragojevic - Trag U Beskraju


Alexander zit in gedachten verzonken aan de eettafel in zijn appartement. Glazig staart hij voor zich uit naar de muur met het prikbord, dan iets naar links naar de deur van de gang naar de slaapkamers en verder naar links naar de open keuken en tenslotte weer naar de twee foto's voor hem op tafel. Een van de foto's is een extra afdruk die Henriette heeft meegenomen en die ze hem gisteren heeft gegeven. Henriette's verhaal lijkt waar te zijn en hij is onzeker over wat hij als eerste kan doen.

Alexander heeft een nieuwe broer en de broer is net zoals hij met het verschil dat hij geen echte broer is. Hij maakt zich zorgen over de situatie. Heeft zijn nieuwe broer last van de onwetendheid en vooroordelen van Henriette en Max? Het enige voordeel van de jongen ten opzichte van hemzelf is zijn leeftijd. De jongen is oud genoeg om te weten wanneer hij wordt gemanipuleerd en de verstikkende verwachtingen van Henriette kan afwijzen. Hij gelooft niet in de goede bedoelingen van Henriette, daarvoor heeft hij in het verleden te vaak het tegendeel meegemaakt.

Maar als haar verhaal helemaal waar is, dan is ze minimaal een stuk van haar geloof gevallen en heeft ze een voorzichtig stapje in de juiste richting gezet. Niet meer dan een klein stapje want ze heeft gisteren nogmaals bevestigd dat ze het niet eens is met hoe hij leeft. Hij heeft wel een probleem erbij gekregen nu. Een van de gevolgen van Henriette's actie is dat hij weer meer contact met zijn familie krijgt. Hij weet niet of hij dat wil en hoe intensief het contact wordt. Hoe zullen Max en Henriette op zijn vriend Robin reageren? Zijn ze samen welkom of wordt Robin genegeerd?

Vragen en twijfels houden hem deze ochtend bezig. Alleen omdat een toevallige pastoor het Jugendamt een willekeurige wees bij zijn ouders heeft laten onderbrengen. Opnieuw dwaalt zijn blik af naar de twee foto's, in stilte vergelijkt hij alle details. Een beslissing is nodig maar Alexander blijft weer hangen in zijn gedachten. Wat zijn de goede woorden? Wat zijn de gevolgen? Het beste is om nu nog niets te vertellen. Hoe meer mensen op de hoogte zijn, hoe meer mensen betrokken raken. De uitkomst van Henriette's actie kan veel mensen gelukkig of verdrietig maken, maar zal in elk geval iedereen een aparte ervaring bezorgen. Hij hoopt op een gelukkige uitkomst en pakt zijn mobiel.

„Goedemorgen, goed geslapen? ... Ik ook niet zo goed ... Het lijkt waar te zijn ... Ik zal later vanmorgen met hem praten, daarna bel ik je weer ... Komt Lars? ... Goed, tot later.”
„Met wie wil je vanmorgen praten?”
„Je laat me schrikken!”

Robin's stem uit de keuken laat Alexander opspringen. Snel verzamelt hij alle papieren en foto's om ze terug in een grote envelop te stoppen. Robin komt tevoorschijn vanachter de lage keukenkasten met een tandenborstel in zijn hand en een handdoek om zijn middel. Het is altijd een heerlijk uitzicht op de vroege ochtend.

„Sorry, ik dacht dat je mij wel uit de badkamer had horen komen. Wat is er aan de hand?”
„Dat was Charlie. Mijn moeder is hier in Köln en ze heeft een situatie meegenomen.”

Robin kijkt hem aan met een mengeling van verbazing en lachen op zijn gezicht. Ondertussen bergt hij de tandenborstel op en schroeft een fles vruchtensap open.

„Wat is er?”
„Je noemde de heks je moeder en je gebruikte het woord situatie.”
„Het is deze keer echt een situatie. Het is ingewikkeld en er zijn een hoop dingen die we willen uitzoeken. We moeten haar verhaal controleren voordat we verder ... we willen er zeker van zijn dat wat ze zegt ook waar is. Het gaat om een jongen die bij Max en Henriette is ondergebracht. Ik weet niet eens op welke basis. Het kan een adoptie zijn, het kan een pleegkind zijn, in elk geval verzorgen ze hem. Het is zeker niet iets om je zorgen over te maken.”
„Het is beslist een ... situatie voor je. Je kunt Henriette nu niet langer ervan beschuldigen een heks te zijn.”

Robin grinnikt naar hem. Alexander stuurt een spottende glimlach terug voordat hij opstaat om zijn schat een goedemorgenkus te geven.

„Wanneer ontmoet ik de heks?”
„Alleen als je haar een bezem met motor cadeau geeft.”
„Laat maar.”
„Goed. Zal ik ontbijt maken terwijl jij je gereed maakt voor je werk?”
„Graag.”
„Kleed je aan, dan kunnen we nog samen ontbijten.”

Hij krijgt een kus van Robin, die zich naar hun slaapkamer haast om zich aan te kleden. Alexander kijkt hem na en zucht. Hij gelooft niet wat hij meemaakt. Robin kent inmiddels alle verhalen van hem en Charlie over Henriette en nog steeds vraagt Robin wanneer ze elkaar ontmoeten.

Wil Robin weten wat er waar is van de verhalen of wil hij Henriette en Max voor een voldongen feit stellen? Of is Robin gewoon nieuwsgierig en is hij zelf te achterdochtig? De tijd zal het leren, al vindt hij het vervelend dat de komst van Henriette nu al dingen in hun leven verandert.

Marko
Berichten: 499
Geregistreerd: vrijdag 14 september 2012 07:50
Woonplaats: Mrkopalj
Heeft Bedankt: 139 keer
Ontvangen Bedankjes: 934 keer
Bericht Familie? Familie! 5 door Marko » zaterdag 21 juni 2014 13:37

5
Woensdag 31 augustus 2011
Shakira - Objection (Tango)


Robin komt Bohling's binnen. Voordat hij verder kan lopen, begroet Alexander hem. Hij zoekt Charlie en ziet haar aan een tafel in de eetzaal zitten met haar broer Lars en zijn broer Sascha. Ze zijn in het gezelschap van een oudere dame met grijs haar en een man in een zwart pak. Sascha en Charlie kijken heimelijk naar hem en Alexander. Hij vermoedt dat hij Alexander afhoudt van een belangrijke vergadering.

„Het is vanavond een zakelijke bijeenkomst en het kan wel een tijdje duren. Ik bel je wanneer we klaar zijn. Waarom ga je niet naar huis en wacht je op mij? Misschien kunnen we vanavond nog ergens anders uitgaan.”
„Dat klinkt goed, maar ga jij nu naar Charlie en Sascha, het lijkt alsof ze op je wachten.”

Alexander buigt zich iets naar voren en ze geven elkaar een snelle zoen voordat Alexander naar de grote tafel loopt. De grijze dame aan de tafel fronst haar wenkbrauwen en schudt afkeurend haar hoofd naar de jongens. Hij geeft haar een aangename glimlach en draait zich om om te vertrekken. Zijn maag rommelt en hij kijkt op zijn horloge. Het is al na zeven uur in de avond. Hij heeft voor het laatst op het kasteel gegeten tijdens zijn middagpauze. Hij draait zich om en loopt naar de bar. Als hij geluk heeft, dan is de bijeenkomst van Alexander afgelopen tegen de tijd dat hij klaar is met eten en kunnen ze direct verder uitgaan.

„Dag Robin, alles goed?”
„Prima, Niklas, mag ik een menukaart van je?”

Robin glimlacht terwijl hij aan de bar gaat zitten. Niklas brengt hem een menukaart en zijn gebruikelijke bier in een groot glas. Na een slok bier begint hij de menukaart door te bladeren ook al kent hij hem bijna uit zijn hoofd. Robin en Alexander eten hier vaak genoeg en zijn keuze is meestal erg voorspelbaar, een van dezelfde vijf variaties. Robin wil eens wat anders proberen, vooral met het vooruitzicht van een avontuurlijke avond.

Opeens krijgt hij een ongemakkelijk gevoel alsof hij wordt geobserveerd. Hij schudt het gevoel van zich af, slaat de pagina om en zucht. Vis zal vandaag zijn honger niet stillen, hij bladert verder om te zien of er een nieuw vleesmenu is dat hij kan uitproberen. Het enige probleem is zijn voorkeur voor hartige bijgerechten en Bohling's heeft in het algemeen niet de bijgerechten die hij bij zijn vlees lekker vindt. Het ongemakkelijke gevoel komt weer terug.

„Neem me niet kwalijk.”

Robin draait zijn barkruk naar het geluid en knikt naar de jongen, die hem aanspreekt terwijl hij over zijn borst wrijft.

„Ben jij Robin Krone? De basketballer?”
„Ja.”
„Ik dacht het al. Sinds de kampioenschapswedstrijd vorig jaar, heb ik opgelet of je team nog meer titels heeft gewonnen, maar sindsdien heb ik geen nieuws meer over je gezien.”

Robin geeft antwoord met een grote glimlach. Basketballen, sport in het algemeen is de laatste tijd een pijnlijk onderwerp.

„Ik heb sindsdien aan weinig wedstrijden meegedaan.”
„Dat is jammer. Veel jongens die ik ken, kijken echt naar je op. Ik bedoel, de moed hebben om je vriend te kussen op het podium na de wijdstrijd, dat is geweldig. Er zijn te weinig mensen zoals wij in de sport.”

Robin zucht naar de jongen, die alleen aan de bar zit en zijn diner opeet. Hij vind het leuk om herkend te worden als basketballer, maar kan niet genieten van zijn bekendheid als de 'homobasketballer'.

„Doe jij nog mee aan nieuwe kampioenschappen of speel je nog in een competitie? Mijn vrienden zouden het echt geweldig vinden om te horen wanneer je weer ...”
„Het spijt me. Ik heb al een tijdje geen wedstrijden meer gedaan.”
„Dat is jammer. Ik hoop niet dat discriminatie de reden is.”
„Nee, dat is het niet. Ik heb mijn training moeten terugschroeven ... van de artsen.”
„Artsen? Wat is er mis? Was je gewond? Wat is er gebeurd met je vriend nadat die andere basketballer hem in elkaar had geslagen? Is hij in orde?”

Robin probeert te glimlachen. Hij weet niet hoe hij dit gesprek kan voeren. Gewoonlijk vertelt hij al weinig aan zijn vrienden en hij voelt zich nooit genoeg op zijn gemak om vreemden meer te vertellen. Ergens verwacht hij dat details van dit willekeurige gesprek op internet of in een krant terechtkomen.

„Het gaat nu goed. Hij heeft een tijd in het ziekenhuis gelegen, maar alles is weer normaal. Het gaat nu een stuk beter met hem. Dank je.”
„Dat is fijn om te horen. De kranten volgen dit soort dingen nauwelijks. Je leest alleen dat iemand in elkaar wordt geslagen en in het ziekenhuis terechtkomt maar je leest nooit wat er daarna gebeurt. Niemand vertelt of ze herstellen. We weten het niet, ik bedoel, ik weet dat hij geen basketballer of zoiets is, maar zelfs onze kranten schreven later niets.”
„Het was moeilijk genoeg om iets in de kranten te krijgen over de aanval in de eerste plaats. Gelukkig hebben we vrienden die aan sommige touwtjes kunnen trekken.”

Robin pauzeert even en neemt zijn goed geklede gezelschap aan de bar in zich op.

„Ben je hier alleen?”
„Zo ongeveer. De anderen zijn iets voor zichzelf aan het doen. Ik hoop dat ik misschien hier een biertje kan krijgen, maar dat zit er niet in.”
„Bier. Goed. Hoe oud ben je?”
„Bijna zeventien.”
„Dan ben je nog te jong om het zelf te mogen bestellen in dit restaurant.”
„Kijk, ik ben misschien nog jong maar ik heb al meer meegemaakt dan je wil weten.”

De ernstige, donkere toon van de jongen verbaast Robin. Hij is inderdaad jong, maar hij gedraagt zich veel ouder. Er is iets aan hem dat Robin niet kan plaatsen. De jongen doet hem denken aan zijn eigen jeugd, of beter gezegd zijn gestolen jeugd als gevolg van zijn familieomstandigheden. De jongen lijkt ervaren of geraakt door het leven op een manier die niet bij zijn leeftijd hoort. Ergens is Robin jaloers op de jongen. Hij heeft zijn leven voor zich uitgestippeld inclusief zijn voorkeuren. Robin is met het laatste veel later en hij heeft zijn uitgestippelde pad dit jaar moeten verlaten.

„Sorry, ik heb in een café gewerkt. Het is een standaard antwoord wanneer kin ... minderjarigen binnenkomen en proberen alcohol te bestellen.”
„Geen probleem. Je kon het niet weten.”
„Nee, op geen enkele manier, echt!”
„Nadat je team het kampioenschap heeft gewonnen, heb je nog veel uitnodigingen gekregen om te spelen voor onze doelgroep? Er zijn veel jonge jongens en meiden die naar je opkijken. Ik ben er zeker van dat ze graag je verhaal willen horen en je willen zien spelen. Ik zou graag de reportages lezen, maar ik heb niets gevonden. Ik heb rondgezocht op internet.”

De lach van Robin gaat over in een glimlach terwijl de jongen hem afwachtend aankijkt. Het lijkt er bijna op alsof de jongen met hem flirt. Hij wipt ongemakkelijk op zijn kruk heen en weer en neemt nog een slok bier voordat hij de menukaart dichtklapt. Een goed antwoord op de vragen van de nieuwsgierige jongen wil hem niet te binnen schieten.

„Na de wedstrijd was het een gekkenhuis. Alle journalisten hebben twee artikelen gepubliceerd. Een klein, kort artikel over de wedstrijd en de teams en meestal direct ernaast een groot artikel over mij en mijn vriend. Dat zegt genoeg. Ze waren alleen geïnteresseerd in de homobasketballer, maar niemand wilde iets schrijven over de aanval. Ik heb veel gespreksaanvragen van journalisten om die reden genegeerd. Ik wil gewoon een basketballer zijn en wij wilden dat de dader, een speler van de tegenpartij, in de gevangenis zou komen voor wat hij heeft gedaan. Na een tijdje droogden de aanvragen op. Ik ben oud nieuws.”

Hij kijkt toe hoe de jongen verveeld in zijn eten prikt. Robin merkt zijn teleurstelling op. Hij gelooft niet dat hij een held voor de jongen is, maar de waardering van de jongen voor hem is beslist minder groot dan een paar minuten eerder. Wanneer de jongen weer spreekt, klinkt een beetje boosheid in zijn stem door.

„Voor wie ben je oud nieuws? Besef je niet hoe weinig echte helden er zijn? Overal sporten homo's, maar jij hebt wel de moed om met je vriend op een podium te staan en hem te zoenen. Dat soort dingen zie je niet bij voetbal. Geloof me, er zijn veel van die jongens die we graag bij ons team willen hebben, maar ze vaak te bang om iemand iets te vertellen. Jongens van mijn leeftijd hebben helden nodig zoals jij. We hebben mensen nodig die ons zeggen dat het goed is dat we zijn wie we zijn en we nog steeds onze dromen kunnen realiseren. Maar we hebben niet meer dan slechte rollen in televisieseries die worden gespeeld door gewone acteurs. We hebben behoefte aan meer jongens zoals wij die altijd eerlijk zijn.”
„Het is niet zo makkelijk als jij het laat klinken. Hoe komt het trouwens dat je zo wijs erover praat?”
„Eh ... omdat ... ik weet hoe het is als er geen helden zijn. Ik ben wees, meneer Krone. Ik kan je niet vertellen bij hoeveel verschillende gezinnen ik ben geplaatst en daarna weer weggehaald alleen ... omdat ik met jongens zoen. Ik ben door opvanggezinnen weggestuurd omdat ze mij alleen met een andere jongen zagen. We moeten weten hoe we kunen zijn wie we zijn zonder bang te zijn voor wat andere mensen van ons vinden.”

Robin merkt dat zijn emoties naar boven komen. Het verhaal van de jongen raakt hem meer dan hij wil laten merken. Tegelijk voelt hij zich schuldig over sommige beslissingen die hij eerder in zijn leven heeft genomen. In de woorden van de jongen ligt een terechte beschuldiging verborgen.

„Ik wil er allereerst voor zorgen dat mijn vriend veilig is en blijft. Verder heb ik mijn werk, mijn opleiding en de training. Mijn leven stond op zijn kop na die wedstrijd en ik heb veel dingen gezegd waar ik achteraf spijt van heb. De mensen waarmee ik omga, hebben allemaal verwachtingen van mij, nog afgezien van mijn eigen dromen. Ik denk niet dat ik zelfs een voorbeeld, een held voor anderen kan zijn. Ik weet niet eens hoe ik dat zou kunnen doen. Tot nu toe wil ik het liefst gewoon een basketballer zijn. Het is iets wat mijn vader graag wilde voor mij. Momenteel weet ik niet eens of ik dat ooit opnieuw kan doen.”
„Waarom? Waarom kun je niet sporten?”
„Mijn arts zegt dat ik het rustig aan moet doen. Ik ben ziek geweest en dat ging bijna mis. Nu moet ik kalm aan doen totdat de arts zegt dat ik weer kan beginnen met trainen. Ik ben al blij dat hij mij weer naar de sporthal laat gaan om de andere jongens te helpen met hun training.”
„Het spijt me. Dat wist ik niet.”
„Het is niet iets wat ik snel aan vreemde mensen vertel. Ik heb het je alleen verteld zodat je begrijpt waarom ik niet ... Ik weet het niet. Ik denk dat ik daarom er ook niet mee bezig ben of ik een ... held ben voor anderen. Waarschijnlijk mag ik niet eens verder gaan met mijn sportopleiding.”
„Dat is balen.”
„Klopt. Heel erg zelfs. Ik word al boos wanneer ik een basketbalwedstrijd op televisie zie terwijl ik weet dat ik misschien nooit meer mag basketballen.”
„Dat spijt me. Maar als het je ergens troost, er zijn veel jongeren die bewondering hebben voor mensen zoals jij. Zelfs als je niet meer sport, meneer Krone. Je was al ouder toen je ervoor uitkwam. Er zijn mensen jonger dan ik bezig om erachter te komen wie ze zijn. We hebben behoefte aan sterke mensen zoals jij die hun verhaal durven te vertellen, zodat anderen weten dat het goed is om zichzelf te zijn.”
„Is dat wat je nu doet, andere jongens helpen uit te vinden wie ze zijn?”

Robin vraagt het met oprechte belangstelling. Met een maskerende glimlach denkt hij terug aan een anonieme vreemdeling met de naam Dackel die hem heeft geholpen zich een aantal dingen over zichzelf onder ogen te zien op een chatsite. Zijn glimlach wordt een grijns wanneer hij terugdenkt hoe hij ontdekte dat Dackel niemand anders was dan Alexander. De jongen begint met een lachend gezicht te antwoorden.

„Niet echt. Er zijn niet veel jongens zoals ik waar ik woon. Ik klets meestal via internet met andere jongens.”
„Je komt hier niet vandaan? Waar woon je?”
„In een stadje in het Emsland. Ik woon bij een fatsoenlijke familie, maar er is bijna niemand daar waar ik mee kan praten. Het maakt me eenzaam.”
„Dat geloof ik.”
„Met hoeveel jongens van je basketbalteam kun je praten over je vriend? Met hoeveel jongens kun je praten over de details?”

Robin's gezicht laat geen emotie zien. Het antwoord op de vraag is één, al ligt dat meer aan zijn eigen geslotenheid dan aan anderen. Hij zwijgt, zucht even en probeert het gesprek in een andere richting te duwen. De jongen heeft een vrolijke glimlach op zijn gezicht.

„Dus je begrijpt hoe het voor mij thuis is.”
„Als ik wist wie je ouders waren, zou ik hen vertellen dat je een glas bier verdient.”
„Meneer Krone ...”
„Alsjeblieft, mijn naam is Robin.”
„Bedankt, Robin. Sorry, het was niet mijn bedoeling je humeur te verpesten. Nu ik je echt spreek, merk ik dat achter een paar krantenartikelen veel meer zit dan ik dacht. Het spijt me dat ik anders over je dacht.”
„Nee, dat zit wel goed. Wil je me wel een plezier doen?”
„Wat voor?”
„Zet alsjeblieft niets hiervan op internet of iets dergelijks. Ik praat normaal niet over persoonlijke dingen. Er zijn een aantal dingen die ik graag prive wil houden.”
„Je doet niet aan berichten om je vrienden te laten weten dat je in je neus peutert?”
„Precies!”
„Op een voorwaarde.”
„Welke?”
„Mag ik een foto met jou erop? Mijn vrienden zullen jaloers zijn.”
„Als ze jaloers op mij zijn, dan moeten ze meer uitgaan.”

Robin lacht weer. De jongen zoekt in zijn tas naar het apparaat om daarna even zijn hoofd te schudden en naar hem te glimlachen. Robin gebaart naar Niklas en vraagt hem de foto's te nemen. Robin vindt één foto het mooist. Hij staat achter de jongen met zijn armen op zijn schouders en ze lachen allebei. Ze herhalen deze pose voor een foto op zijn eigen camera.

Tevreden merkt hij op dat de jongen nog steeds vrolijk is na hun ongewone serieuze gesprek. Hij ziet Charlie aankomen en zwaait even naar haar. Hij wil haar nog vragen om hem te helpen met iets speciaals maar het lukt hem al dagen niet om haar onder vier ogen te spreken. Ze kijkt bezorgd en wijst naar de jongen.

„Dag Charlie, heb je straks even tijd voor mij?”
„Hallo, Robin. Sorry, maar ik kom voor de jongen naast je ... De anderen zijn op zoek naar jou.”
„Ik kom er zo aan.”

De eigenaresse glimlacht en verlaat de bar richting de eetzaal. De jongen moppert.

„Sorry, ik moet nu gaan. De anderen willen met mij praten.”
„Geen probleem. Het was echt fijn om je te ontmoeten. Ik hoop dat alles goed uitpakt.”
„Ik ook. Ik heb geen idee waarom we naar Köln zijn gekomen, maar ik verwacht dat ik het zometeen te horen krijg.”
„Dat moet wel een mooie verrassing zijn dan.”

De jongen glimlacht. Robin houdt hem tegen wanneer hij weg wil lopen.

„Het spijt me. Ik weet je naam niet.”
„Wolfgang. Wolfgang Ewers.”
„Ik denk dat ik dat kan onthouden. Mijn vader heette Wolfgang.”
„De mijne ook, tenminste, dat is wat ze me vertellen. Ik heb hem nooit gekend. Bedankt dat ik met je mocht praten, Robin, ik vond het leuk.”
„Geen probleem. Dank je wel.”

Robin kijkt de lachende Wolfgang na terwijl die van de bar wegloopt en kelner Luca met zijn half opgegeten diner achter hem aan loopt. Niklas leunt op de bar en praat verder tegen Robin.

„Wil je nog een bier na je spreekuur voor fans?”
„Graag en wat eten, alsjeblieft.”

Robin geeft zijn bestelling op en denkt verder na over de jongen. Ze hebben alletwee een lastige jeugd ... gehad. Gelukkig hoeft deze jongen niet dezelfde beslissingen te nemen die hij heeft genomen, zoals de schuld op zich nemen voor de dingen die zijn vader heeft gedaan. De jongen kent zijn vader niet en dat is misschien beter dan de manier waarop hij zijn zijn vader heeft gekend. Zeker als hij nu bij een fatsoenlijke familie woont.

Marko
Berichten: 499
Geregistreerd: vrijdag 14 september 2012 07:50
Woonplaats: Mrkopalj
Heeft Bedankt: 139 keer
Ontvangen Bedankjes: 934 keer
Bericht Familie? Familie! 6 door Marko » zaterdag 21 juni 2014 13:39

6
Woensdag 31 augustus 2011
Joyce Jonathan - L'heure avait sonné


„Wie is ...?”

Henriette steekt haar hand uit voor een begroeting terwijl ze Alexander vraagt wie ze begroet. Sascha ergert zich aan de vrouw. Hij vindt het vervelend dat ze hem niet direct aanspreekt en hoort een insinuatie in haar stem. Een antwoord laat hij liever aan Alexander over.

„Nee, dit is Sascha. Hij is mijn zakenpartner en Robin's broer.”
„Oh. Komt hij ook?”
„Vanavond niet.”
„Jammer.”
„Zullen we naar onze tafel gaan?”

Na deze uitnodigende woorden van Charlie volgen hij en de anderen haar van de ingang van het restaurant naar een tafel achterin de eetzaal. Hij is nerveus omdat hij nog niet weet hoe het beste om te gaan met Henriette of met haar situatie, zoals Alexander en Charlie hun familieperikelen bij voorkeur noemen. Hij is nu vooral gekomen omdat Lars er bij is. De professionele mening van de jurist is voor hem belangrijker dan de situaties van Henriette. Hij volgt het voorbeeld van Alexander, die ontspannen onderuit gezakt gaat zitten aan een grote tafel waar Charlie een aantal stoelen heeft laten weghalen zodat ze ruim kunnen zitten.

„Jij bent waarschijnlijk Alexander? Ik ben pastoor Rudolf, maar je kunt me gewoon Rudolf noemen.”
„Dat klopt. Ik ben Alexander, Rudolf.”
„Aangenaam om je te ontmoeten, Rudolf. Sascha Krone.”

De pastoor geeft iedereen een hand om daarna te gaan zitten. Sascha kijkt Lars aan.

„Hoe gaat het met je, Lars?”
„Goed, dank je. Wel een beetje verbaasd over deze gebeurtenis om eerlijk te zijn.”
„Je meent het.”

Zijn droge antwoord laat Lars wat vrolijker kijken terwijl Charlie een handgebaar maakt. Luca komt direct naar de tafel. Hij moet eraan denken hier eens met Alexander over te spreken. Het is professioneler dan iedere keer op zoek zijn naar de ander zoals in hun zaak SansFrontière. Luca neemt de bestellingen op en begint bij Henriette.

„Geen alcohol voor mij, dank u wel, niet als we met iets serieus bezig zijn. Mag ik thee?”
„Ja, mevrouw.”
„Met toestemming van Henriette geniet ik liever van een glas cognac.”

De pastoor glimlacht naar Henriette, die haar reactie verbergt onder een valse glimlach. Sascha is niet van plan om zelf te genieten van deze avond. De indiscreties van zijn overleden vader komen op de meest ongelukkige momenten in zijn leven terug. Hij is samen met zijn broer begonnen uit de lange schaduw van de wandaden van hun vader te klimmen, die hun leven zo lang heeft beheerst. Charlie's stem haalt hem uit zijn gedachten.

„Hoe is het met je gravin?”
„Goed, dank je. Vanavond heeft ze een representatie, handen schudden in haar functie voor het kindertehuis.”
„Dat is prachtig.”
„Gravin?”
„Ja, Henriette. Sascha is verloofd met gravin Astrid Letizia Katharina von Hutten zum Stolzenberg. Ze is een geweldige dame, erg aantrekkelijk.”

Sascha glimlacht mild om Alexander's lovende antwoord terwijl hij Henriette's wenkbrauw geïntrigeerd omhoog ziet gaan. Van tijd tot tijd heeft hij verhalen over haar gehoord. Is ze blij omdat Alexander zijn verloofde zo geweldig vindt? Is er een miniem kleine kans dat Henriette en Astrid elkaar ontmoeten, waardoor haar interesse is gewekt? Hij weet hoe Alexander in Köln is terechtgekomen. Meestal huivert hij bij Alexander's onnatuurlijke obsessie met Astrid. Hij vindt het vooral vervelend hoe goed Alexander de inhoud van haar kledingkast kent. Rudolf reageert gelukkig beleefder.

„Blijkbaar werkt ze voor een kindertehuis. Dat is heel goed van haar. We nemen in de kerk onze verantwoordelijkheden ten opzichte van weeskinderen en andere mensen met problemen zeer serieus.”
„Een paar maanden geleden heeft ze een aantal van haar oude jurken geveild, zodat ze een nieuw dak op een van de gebouwen kunnen plaatsen.”

Charlie's trotse mededeling maakt hem nerveus. Ergens verwacht hij dat ze aan de anderen vertelt dat de veiling hier in Bohling's is gehouden. Alexander's antwoord vergroot zijn irritatie.

„Ze heeft geholpen vijfenzeventigduizend euro op te halen!”
„Alexander, we zijn hier niet om te praten over Astrid. Ik wil weten hoe het mogelijk is dat een verhaal en een foto jullie op ons spoor heeft gezet?”

Alexander zwijgt, de onuitgesproken boodschap is overgekomen. Henriette en Rudolf beginnen tegelijk aan een antwoord. Zij negeert Rudolf terwijl ze verder praat en een grote envelop tevoorschijn haalt om hem een aantal documenten en een foto te geven. Hij begint door de stapel te bladeren.

„Zijn moeder was enige tijd ziek. Ze is deze zomer overleden en kort daarna is een doos met persoonlijke bezittingen naar ons gestuurd. Zijn geboorteakte en de foto zaten ook in de doos.”
„Ik heb ze bekeken, Sascha, de meesten zijn authentieke, gelegaliseerde documenten. Op de geboorteakte en op het uittreksel uit het kerkregister staat Wolfgang Krone als vader vermeld.”

Lars geeft zijn professionele mening die Sascha direct vertaalt in een volgende vraag,

„Hij hoefde niets te tekenen? Hebben jullie iets waarin hij erkent dat hij de vader is? Zijn handtekening staat hier nergens op.”
„Helaas vraagt de kerk niet om handtekeningen. Het zijn geen juridische documenten, daarom vragen we alleen om de naam van beide ouders. Er is geen andere inschrijving in het kerkregister dan deze.”

Sascha zucht bij het antwoord van Rudolf en pakt het volgende document terwijl Lars nu probeert zijn vragen zo duidelijk mogelijk te beantwoorden.

„Sascha, vaak, wanneer de vader niet bij de geboorte aanwezig is, kan de moeder een willekeurige naam als vader opgeven. Immers, als de vader is overleden of in het buitenland verblijft, dan kunnen ze moeilijk een beëdigde verklaring of een handtekening vragen voor de afgifte van een geboorteakte. In principe neemt men de opgave van de moeder voor waar aan.”

Sascha staart omlaag naar de originele foto. Het gezicht van zijn vader staart terug naar hem, al is het een veel jonger gezicht dan hij zich herinnert. Zijn vader en de vrouw op de foto zitten vrolijk lachend in een draaimolen. Hij draait de foto om om te ontsnappen aan het beeld van zijn lachende vader. Zijn vader heeft hij zelden zien lachen na de dood van hun moeder. Met het overlijden van Astrid Krone verdween hun geluk. Wolfgang Krone verloor daarna steeds vaker van de drank en van de goktafel. Hij moet meer weten.

„Hoe oud is hij?”
„Wolfgang is ...”
„Wolfgang?”

Hij hoort Henriette de naam uitspreken en voelt een knoop in zijn maag opkomen. Sascha kan het niet echt geloven. Rudolf neemt voorzichtig het woord.

„Ja, zijn naam is Wolfgang. Dezelfde naam als je vader.”
„Ik heb het je verteld.”

Alexander spreekt het heel zachtjes uit. Hij kan het zich niet herinneren. De documenten voor hem op tafel heeft hij duidelijk te snel bekeken, hij was in de eerste plaats op zoek naar de handtekening van zijn vader. De woorden van een willekeurige vreemdeling zijn voor hem onvoldoende om de waarheid van dit verhaal te kunnen controleren. Hij begint opnieuw de documenten te bekijken. Op elke pagina staat de naam Wolfgang. Wolfgang Krone, de vermoedelijke vader. Wolfgang Ewers, de vermoedelijke zoon. Hij voelt zich niet lekker.

„Ik weet niet of ik dit kan doen.”

Met deze woorden staat hij op en loopt weg. Achter hem hoort hij hoe Alexander zich verontschuldigt en hem volgt op weg naar de uitgang. Wanneer hij Alexander's arm op zijn schouder voelt, stopt hij en blijft stil staan om rond te kijken. Onwillekeurig wordt zijn blik naar rechts getrokken, eigenlijk naar rechts gezogen. Hij ziet een jongen vooraan de bar zitten.

Sascha voelt dat zijn knieën hem een seconde niet meer willen dragen en moet slikken. Zijn ogen beginnen te tranen. Aandachtig neemt hij de jongen in zich op. Het blonde haar dat alle kanten uitwil, de luie houding van de jongen terwijl hij afwezig op de bar leunt en in zijn eten prikt, hoe de jongen voor zich uit staart en helemaal alleen zit, alles van de jongen herkent hij.

Het zijn precies dezelfde beelden die in zijn geheugen zijn opgeslagen. Het beeld van een eenzame broer voordat hij zijn broer achter heeft gelaten met de zorg voor hun vader. Het latere beeld van een eenzame broer die aan de bar voor hem zit en hem vraagt of hij bij zijn broer mag komen wonen. Het is de geest van een jongere Robin die op die barkruk zit, de jongen die hij zoveel onheil heeft gebracht door zelf er vandoor te gaan. Hoe lang geleden is het wel niet?

Marko
Berichten: 499
Geregistreerd: vrijdag 14 september 2012 07:50
Woonplaats: Mrkopalj
Heeft Bedankt: 139 keer
Ontvangen Bedankjes: 934 keer
Bericht Familie? Familie! 6 door Marko » zaterdag 21 juni 2014 13:39

6-vervolg
Woensdag 31 augustus 2011
Jenifer - Je danse


Sascha kijkt naar Alexander en ziet op zijn gezicht dezelfde verbaasde uitdrukking. Hij voelt Alexander's andere hand over zijn rug glijden en hem in zijn schouder knijpen. Nu pas merkt hij zijn tranen op en droogt zijn gezicht. Hij kan alleen fluisteren.

„Het is Robin! ... Wat moet ik doen?”
„We kunnen beter terug naar de anderen gaan.”

Alexander wijst met zijn hoofd naar de tafel en leidt hem terug naar de anderen. Hij valt in zijn stoel, is even uit het veld geslagen en verliest zich in zijn gedachten. Het volgende wat hij zich realiseert, is een groot glas water, dat op tafel voor hem wordt neergezet. Charlie staat naast hem en streelt kalmerend over zijn rug.

„Drink wat, alsjeblieft.”
„Hoe oud is hij?”
„Hij is zestien.”

Henriette's antwoord laat hem nadenken. Sascha haalt diep adem en pakt het glas voor hem.

„Dan is het gebeurd nadat onze moeder is ... gestorven. Ze is al bijna twintig jaar geleden overleden.”
„Is hij opnieuw getrouwd?”
„Nee, niet dat ik weet. Mama's dood heeft hem veel verdriet gebracht. Je kent de problemen.”

Lars knikt. Hij wisselt een blik met Lars. Het is typerend voor de advocaat Lars om te vragen of zijn vader opnieuw getrouwd is. Sascha merkt dat zich niet goed heeft voorbereid. Hij kan zijn emoties, die een weg naar buiten zoeken, niet onder controle houden. Het lijkt alsof Lars en hij allebei terugdenken aan het bezoek van de oude Wolfgang in Köln enkele maanden voor zijn dood. Hij heeft zijn vader koel, afwijzend ontvangen. Zijn vader heeft hij gedwongen een geheim prijs te geven. Hij heeft zijn broer gedwongen een geheim prijs te geven. Zijn vader heeft een overval gepleegd en zijn broer heeft de schuld op zich genomen. Sascha wist nergens van en heeft het door toeval ontdekt omdat hij binnenkwam terwijl zijn vader en broer in gesprek waren.

Zijn emoties dwalen verder terug naar de pijnlijke herinneringen uit zijn jeugd. Zijn broer heeft hij beschermd tegen de dronken tirades van zijn vader, tegen de losse handen van zijn vader. Hij heeft de klappen van zijn vader opgevangen die voor Robin bedoeld waren. De pijn kan hij altijd nog voelen.

Charlie haalt hem uit zijn gedachten door hem een nieuw glas water en een glas cognac voor te houden. Het gesprek gaat verder. De anderen proberen aan de hand van zijn fragmentarische herinneringen hun vragen in stilte te beantwoorden. Het zijn Sascha's herinneringen aan de frequente afwezigheid van zijn vader en de buren die de broers opvingen terwijl zijn vader buiten de stad werk zocht. Hoe vaak heeft hun vader ze verteld dat hij hen kwam ophalen zodra hij in een nieuwe stad voet aan de grond had?

Terwijl hij opgroeide, begreep hij dat voet aan de grond krijgen eigenlijk dieper in de schulden betekende. Zijn vader was niet in staat om ergens lang aan het werk te blijven totdat ze in Hamburg terechtkwamen en woonden in iets wat dichtbij een stabiel thuis kwam. Het stabiele huis was een appartement op de derde verdieping van een flat zonder liften. Er was zelden stroom of gas, er werd te vaak koud gedoucht en zelden gekookt. Er waren teveel ijskoude winternachten. Hij voelt de kou opnieuw zijn lichaam binnentrekken. Hij voelt zich emotioneel uitgeput. Hij voelt het medelijden van de anderen met hem. Hij ergert zich hieraan. Hij wil geen medelijden. Hij wil cognac. Hij voelt zich een wrak.

„Verdomme!”
„Alexander, dat woord heb je niet nodig!”

Alexander's vloek en Henriette's berisping halen hem uit zijn emoties. Alexander staat op van tafel en hij kijkt hem na terwijl Alexander door de eetzaal rent. Hij voelt zijn hart nog sneller kloppen wanneer hij ziet hoe Alexander en zijn broer elkaar bij de ingang begroeten. Charlie's kalmerende stem geeft hem wat lucht.

„Waarom is hij hier?”
„Hij zou hier toch niet zijn?”

Lars is verbaasd. Het geeft Sascha de kans rustig te blijven.

„Dit is niet goed.”

Wanneer Alexander en zijn broer met een zoen afscheid van elkaar nemen, merkt hij dat Henriette haar wenkbrauwen fronst en afkeurend haar hoofd schudt. Snel beweegt hij zijn ogen heen en weer om de reacties van de anderen op te nemen terwijl hij het gevoel krijgt dat Alexander niet van plan is rekening met Henriette of met haar opvattingen te houden.

Ergens is hij het eens met Alexander. Sascha merkt dat hij steeds meer moeite krijgt met haar aanwezigheid, ook al beseft hij dat de omstandigheden van hun ontmoeting zijn mening beïnvloeden. Hij wacht terwijl Alexander weer terugrent naar hun tafel en hem een knipoog geeft nadat hij weer in zijn stoel hangt. Deze ene knipoog stelt hem weer gerust.

„Hij gaat naar huis. We zijn nu even veilig.”
„Alexander, wat bedoel je?”
„We hebben hem nog niets verteld.”

Henriette's vraag en zijn antwoord laten Charlie zuchten.

„Alexander, dat is geen goed idee.”

Lars' opmerking kan hij nog verdragen. De tevreden glimlach op Henriette's lippen kan hij niet verdragen. Hij vraagt zich af wat de vrouw verbergt en reageert met ingehouden woede.

„Voor alle duidelijkheid ... Het is mijn beslissing mijn broer niets te vertellen. Hij was heel hecht met mijn vader, ondanks al zijn ... gebreken. Wanneer hij in zijn hoofd krijgt dat deze jongen misschien onze broer is en later blijkt dat het niet zo is ... dat kan hij niet aan, het zal hem verwoesten. Ik kan me niet veroorloven om hem te laten hopen op iets wat misschien niet waar is. Het is zeer waarschijnlijk dat de jongen mijn vaders zoon is, maar voor het geval dat ... Ik wil hem dat niet aandoen ... Robin had het heel moeilijk met het overlijden van onze vader en ik sta niet toe dat hij gekwetst wordt door dit nieuws. Het risico is te groot en de gevolgen zijn niet te overzien. Kun je dat begrijpen, Henriette Kaiser-Bohling?”

Tevreden bekijkt hij Henriette's beledigde gezicht. Ze is allesbehalve gewend op zo'n manier te worden aangesproken.

„Wat ... waarom vertel je haar dit?”

Alexander heeft duidelijk niet opgelet. Charlie wel en zij probeert de situatie te sussen.

„We willen gewoon dat Henriette het begrijpt. We moeten voorzichtig te werk gaan, ook al heeft Henriette meer haast om de broers te herenigen en ze gelukkig te zien. Het is goed dat Henriette en Rudolf hier naar toe zijn gekomen en dit alles op gang brengen, maar we moeten heel erg oppassen dat niemand door dit alles gekwetst achterblijft.”
„Ik ben het hiermee eens. Mijn verontschuldigingen voor jullie, ik heb het eerst verkeerd begrepen.”

De onoprechtheid in Henriette's stem treft hem pijnlijk. Hij ziet aan Charlie's ogen dat zij zich ook ergert.

Lars leidt de rest van het gesprek. De advocaat bespreekt de juridische aspecten en de procedures die ze moeten volgen om het vaderschap van de jonge Wolfgang vast te stellen. Met tegenzin stemt hij in met het verzoek om bloed af te staan voor een DNA-onderzoek. Lars informeert hen dat de onderzoeksresultaten lang op zich kunnen laten wachten, veel langer dan men in het algemeen op televisie toont. Het kan weken of maanden duren voordat de onderzoeken een overtuigend bewijs leveren. Nadat iedereen aan tafel het eens is geworden over de volgende stappen, is het tijd voor hem om zijn jongste broer te ontmoeten. In zijn gedachten is hij al overtuigd van hun verwantschap. Charlie staat op om de jongen op te halen. Ze komt iets later met een bezorgd gezicht terug aan tafel.

„Wolfgang was net aan de bar in een heel leuk gesprek verwikkeld met een bepaalde basketballer.”

Hij kijkt Alexander aan, Alexander kijkt hem aan. Ze zien elkaars paniek. Alexander reageert met een rustige, kalme stem.

„Hij zei dat hij wegging.”

Sascha observeert de jongen terwijl die naar hun tafel wandelt. Kelner Luca volgt hem met zijn half opgegeten diner. Sascha kijkt iets te lang in de ogen van de jongen en moet slikken. Iedereen in zijn familie heeft die stralende, heldere, indringende, blauwe ogen. De jongen kijkt trots en enthousiast terwijl hij over zijn borst wrijft.

„Je gelooft niet wie ik net heb ontmoet! Robin Krone, de basketballer. Hij ziet er heel erg goed uit en je kan geweldig met hem praten.”
„Hij is een erg aardige man. Ik ben Alexander Kaiser.”
„De homozoon ...
Hallo, ik ben Wolfgang. Jij bent een lekker stuk.”

De laatste woorden zijn voor hem bedoeld en niet voor Alexander en worden ondersteund door een kort fluitgeluid. Hij probeert te glimlachen bij het directe compliment van Wolfgang. Hij voelt Alexander's elleboog in zijn zij porren en besluit zijn hand uit te steken. Hij heeft geen idee wat hij moet denken of welke woorden hij kan zeggen.

„Sascha. Goed om je te ontmoeten.”
„Hij is verloofd met een gravin.”

Alexander's woorden vindt Sascha niet prettig, maar hij moet lachen om de reactie van de jongen.

„Wie is er nu niet verloofd met een gravin?”

Marko
Berichten: 499
Geregistreerd: vrijdag 14 september 2012 07:50
Woonplaats: Mrkopalj
Heeft Bedankt: 139 keer
Ontvangen Bedankjes: 934 keer
 

Plaats een reactie

Volgende

Terug naar Alles en Iedereen

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast